HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Discours aux jeunes sur l'utilité qu'ils peuvent retirer de la lecture des livres profanes

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

α = 219 formes différentes pour 388 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[1]   ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες, ἃ βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ

[4]   ὑπάτου Διός, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ βοσκημάτων τις λέγων

[10]   πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν οὖν ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ μὲν

[2]   ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς

[5]   ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα

[1]   ἃ βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό

[8]   βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα

[2]   ἂν εἴποι τις τῶν ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν,

[9]   καὶ Πολύκλειτος, εἰ τῷ χρυσίῳ μέγα ἐφρόνουν καὶ τῷ ἐλέφαντι ὧν

[9]   τοῦ Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς

[5]   περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην

[9]   διαφέροι, τῷ γε νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι τῶν φαύλων

[9]   κολάκων. Καὶ ὥσπερ φασὶ τὸν πολύποδα τὴν χρόαν πρὸς τὴν ὑποκειμένην

[9]   τῆς μανίας, ὥς φασι, τὸν βασιλέα καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν,

[5]   τούτων ὑπισχνουμένην, ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν· τὴν δ´ ἑτέραν

[5]   ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες ὧν

[7]   ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα τῶν ἐξ ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων·

[5]   τι ἂν εὔξασθαι μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ ναυαγίου

[4]   ὦτα οὐχ ἧττον ἢ τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων

[7]   τῷ τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ

[2]   τῷ τῆς ψυχῆς ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν τοῖς τακτικοῖς τὰς

[9]   ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα,

[4]   ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν

[4]   ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ

[9]   ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ

[4]   προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ

[4]   τῇ ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς

[10]   κἀν τοῖς ἡμετέροις λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς

[4]   περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´

[9]   ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν. Τί γὰρ ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ σώματος

[2]   τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων· καὶ οἷον ἐν ὕδατι

[2]   καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν

[7]   τῶν καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι

[5]   τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ

[9]   οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων

[7]   λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα τῶν

[5]   ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας τοὺς λόγους ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα

[10]   εἶναι, ἐκ τῶν ἔξωθεν παιδευμάτων περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου

[4]   ἀπ´ αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα τοῖς μὴ τὸ ἡδὺ καὶ

[9]   ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς

[9]   ὧν ὁ μὲν Ἠλείοις τὸν Δία, ὁ δὲ τὴν Ἥραν Ἀργείοις

[5]   μυρίους καὶ πόνους καὶ κινδύνους, διὰ πάσης ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης,

[8]   ὃς χαλεπὸν ἔφησεν ἐσθλὸν ἔμμεναι; Διὰ πολλῶν γὰρ δὴ τῷ ὄντι

[1]   ἡλικίας οὕτως ἔχειν, καὶ τὸ διὰ πολλῶν ἤδη γεγυμνάσθαι πραγμάτων, καὶ

[8]   καὶ χαλᾶν καὶ μαλάττειν πάλιν διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ

[8]   τέχνης ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ τῆς συντόνου καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας,

[4]   φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ τῆς τῶν λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί

[5]   οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως

[9]   γὰρ ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ

[10]   χαλεπὰ ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας τοῦ

[8]   τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων τὴν ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ

[9]   εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ

[9]   πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας

[5]   ποτέραν τράπηται τῶν ὁδῶν, τὴν διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν,

[9]   θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν

[9]   τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα δὲ καὶ

[5]   τε καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ τῆς

[6]   μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς

[5]   τῶν ἐπιτυχόντων ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη

[10]   ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ τὴν παροιμίαν,

[7]   ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ

[3]   ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς ἡ ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ

[4]   οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ

[10]   προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν

[4]   πρὸς τοὺς φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ

[3]   ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ βρύειν

[5]   γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς μὲν λεία τε καὶ καλή, ὡς δὲ

[9]   ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι,

[10]   μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ ταῦτα

[2]   πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά τις ἔσεσθαι. Ὥσπερ οὖν οἱ

[5]   τοὺς νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι τραχεῖα μὲν πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ

[7]   τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν

[2]   ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ τῶν ἀληθῶν ἀπολείπεται.

[1]   ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ

[10]   μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται,

[8]   δὲ ἐξεπίτηδες τὰ χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις τὸ μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω

[8]   μέντ´ ἂν ἄξιον ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ βίῳ, καὶ ὅ γε

[9]   γε ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου

[2]   ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν. Τίς δὴ οὖν οὗτος

[9]   πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου

[10]   οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε ἢ

[4]   τῶν χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ

[8]   στεφάνων καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία παθόντες ἐπὶ μυρίοις, καὶ πολλαχόθεν

[3]   τὴν διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ,

[8]   καταλιπόντες τὴν κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων ἢ

[5]   δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος,

[6]   καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς

[3]   πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς

[9]   αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα που λέγων τῷ

[4]   ἔχω, καὶ μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας ἕνεκα τῶν ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων

[10]   εἶναι κρίνω, τὰ μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν

[1]   καὶ ἃ συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό τε γὰρ ἡλικίας οὕτως

[9]   τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ

[10]   τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων

[3]   δὲ μή, ἀλλὰ τό γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν τὸ διάφορον οὐ

[8]   τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ

[9]   ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ

[7]   ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς

[8]   ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ

[7]   τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε

[9]   μάστιγι τῷ λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας

[9]   τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν

[9]   Οὐκ ἔραμαι πλουτεῖν, οὔτ´ εὔχομαι, ἀλλά μοι εἴη ζῆν ἀπὸ τῶν

[7]   ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ παρεῖχε τῷ παροινοῦντι τῆς ὀργῆς

[2]   τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου

[8]   οὐκ εἰκῇ τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ σκάφος,

[10]   τὰς τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν που κἀν τοῖς

[9]   δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον,

[9]   τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν

[8]   δίαιταν δὲ οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι,

[9]   τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά τινος δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´

[3]   γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ μή, ἀλλὰ τό γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν

[7]   τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ

[5]   γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ μὲν ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν

[9]   εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ

[8]   παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα, ἵνα μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω

[5]   ταύτην δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ ἔτι

[1]   ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι

[8]   πολλαχόθεν τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς

[5]   τὸν ἕτερον, εἰς ταύτην δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι,

[3]   θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ

[3]   φέρει δέ τινα κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ

[4]   οὔτε μὴν οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν

[8]   ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν

[9]   κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν

[9]   χρείας περιττότερον, κἂν Λύδιον ᾖ ψῆγμα, κἂν τῶν μυρμήκων ἔργον τῶν

[8]   τοῖς ἄνω λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ

[2]   ~Ἡμεῖς, ὦ παῖδες, οὐδὲν εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον βίον τοῦτον

[8]   ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´ ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν

[3]   ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν

[9]   ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Τῷ δὲ

[8]   μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ σῶμα; Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ

[9]   ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν,

[9]   χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ σῶμα πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ

[9]   λύοντας, ἅμα δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ

[9]   ἀξίαν περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´ αὐτῶν

[8]   ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα λόγον ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν

[5]   ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν τῷ τότε εἶναι

[1]   μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε

[10]   ὅτι χαλεπὰ ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας

[3]   κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως

[5]   ἐν παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ

[5]   ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα

[3]   καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ ἄωρον παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος

[10]   τί ἂν ποιῶν αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς γῆρας

[2]   χρῆναί φαμεν, τὰ δ´ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς ἄξια

[8]   τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα, ἵνα μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω διάγοντες

[9]   Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος,

[7]   ὥσπερ ἀνδριάντι τὸν δημιουργόν, ὁ δεῖνα ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα

[4]   δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς

[8]   ἅπαν τὸ προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι τίνα ἔχει λόγον, κυβερνήτην μὲν οὐκ

[8]   καὶ μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ

[5]   μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν νέων

[4]   τῶν τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ καὶ ὠφέλειαν ἀπ´ αὐτῶν εἰς

[9]   Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις

[3]   καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ τινα κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις

[1]   εἰδέναι τί χρὴ καὶ παριδεῖν. Τίνα οὖν ἐστι ταῦτα καὶ ὅπως

[10]   τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό γε νῦν

[9]   ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας, ἡδονήν τινα φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ

[3]   τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ

[5]   ἐν οἷς φησι τὸν θεόν, ὅντινα δὴ καί φησι, τοῖς ἀνθρώποις

[9]   Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς

[4]   δὴ οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί

[9]   καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε, κἂν

[2]   κέρδους. Καὶ ἡμῖν δὴ οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων μέγιστον νομίζειν

[10]   τὸν μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω αἰῶνα, οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ

[9]   ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν

[9]   ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον;

[9]   τὸ δεσμωτήριον; Διὸ δὴ καὶ Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ σώματος βλάβην

[2]   ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες,

[10]   αὐτὸν ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα, διὰ

[9]   τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ

[4]   ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς μελίτταις δ´ ἄρα καὶ μέλι λαμβάνειν ἀπ´ αὐτῶν

[10]   μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω·

[2]   κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν

[3]   οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων

[1]   τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ

[6]   ὅ γε τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν

[8]   καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ

[9]   νῦν μὲν τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ τοῖς τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ

[8]   ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ

[8]   τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς

[10]   μικρὰ τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ τοὺς ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ δὲ

[8]   οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα,

[4]   λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς παρὰ τῶν ποιητῶν, ἵν´ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι,

[8]   αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ

[8]   κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ

[5]   σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ

[8]   γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ τῶν μὲν

[9]   ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας

[2]   παραδείγματι, ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν βίων

[7]   λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι

[8]   Μαργίτης, εἰ βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι

[8]   βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ

[9]   τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ τόσα, καὶ

[10]   δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ τὰ μικρὰ τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ

[9]   τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ

[5]   δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ

[5]   οὕτω πως ὁ λόγος αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς τῆς διανοίας

[8]   πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´ ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν

[9]   καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους ἢ

[9]   προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ

[5]   ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν,

[9]   τὴν ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη

[5]   ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ Σόλων μοι

[5]   πόνου πλήρης ἡ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα καὶ ἀνάντης ὁδός. Διόπερ οὐ

[7]   καὶ τῷ τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς

[9]   κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα,

[8]   εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ

[8]   πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ

[9]   πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου

[8]   γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων

[5]   ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν

[8]   κρούματα, καταλιπόντες τὴν κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων

[2]   διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί φαμεν, τὰ δ´ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον

[10]   κρίνω, τὰ μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον

[1]   μὲν εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον

[4]   λάθωμεν τῶν χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι.

[6]   ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς βασιλεῖς καὶ

[4]   μὲν οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται·

[5]   τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ

[10]   Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ τὴν

[9]   γε τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς

[8]   πρός γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ τῶν

[5]   ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἐν οἷς φησι τὸν

[9]   τὴν ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ

[1]   Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων

[8]   τῶν ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν

[5]   Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ μὲν ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ

[10]   οὖν ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ

[10]   δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ τὰ μικρὰ τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ

[8]   Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα,

[8]   Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ

[9]   οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´

[1]   ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ

[9]   σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ περιττὰ φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ

[1]   τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας,

[4]   συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ

[8]   βίῳ, καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο,

[9]   Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα,

[2]   πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ

[10]   νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν

[9]   Ὅ γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν

[9]   τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ

[9]   ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν

[4]   ἢ τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ

[7]   δὲ τὸν λόγον αὖθις πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ

[5]   ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα

[9]   θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ

[8]   Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες τὰ χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις τὸ

[4]   μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα οὐχ ἧττον ἢ τὸν

[4]   αὐτῶν εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν

[8]   λόγῳ, ἐπ´ ἄμφω καθεύδουσι, καὶ κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ

[8]   εὐθύνειν τὸ σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν δὴ

[2]   τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´

[4]   καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν λίθον

[10]   ἂν τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ τὴν παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν

[2]   αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων

[8]   τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς

[7]   τῷ παραγγέλματι, ὅτι τῷ τύπτοντι κατὰ τῆς σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν

[8]   διέφυγον τὸ μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ σῶμα; Ἀλλ´ οὐ μέντοι

[8]   τῆς ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν βίον ἄνω καὶ κάτω

[8]   σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ τὸν βίον ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος

[9]   πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ

[9]   ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί, κατὰ τὸν Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων.

[9]   πρὸς τὴν τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι·

[9]   ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς κατὰ τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν

[9]   οὐχ ὁρῶ, πλὴν εἰ μή, κατὰ τοὺς ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας,

[4]   ἄρξωμαι, ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι κατὰ τοὺς λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς

[8]   ἢ οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς

[6]   τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς βασιλεῖς καὶ δυνάσται

[4]   ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν

[7]   πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην

[5]   πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς

[4]   ὅτι μὲν οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς

[5]   διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν γε δὴ

[5]   ἐπεὶ τὸ μὲν ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει.

[9]   πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ πάντα χρήματα; εἴπερ δὴ καὶ αὐτὸς νῦν

[9]   ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ τὰ

[8]   τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων

[8]   τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες τὴν κόνιν καὶ τὰ

[10]   παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ

[8]   πλήθει τε καὶ μεγέθει ὥστε ἀδύνατα εἶναι ῥηθῆναι λόγῳ, ἐπ´ ἄμφω

[5]   ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν τοιούτων

[8]   παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας γε, ἀλλ´

[4]   χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν

[1]   παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ τοὺς γονέας ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε

[9]   αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς

[5]   Οὐ μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν

[5]   τὰ τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα.

[7]   ὁ δὲ οὐ μέλον αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους, ἀπαλλαττόμενον

[8]   γε πάλην ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν

[6]   οὖν τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ παράπαν. Εἶτα μουσικὸς μὲν οὐκ ἂν ἑκὼν

[5]   ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι

[5]   αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν.

[9]   τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ

[5]   Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ πρὸς τοῦτο φέρει, ὅ

[5]   καὶ ὑπὸ τρυφῆς διαρρεῖν, καὶ πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά

[8]   γὰρ εἰς ταὐτὸν ἐπανίωμεν, οὐ πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´ ὅσα

[10]   κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ τὴν παροιμίαν, κινοῦντας,

[1]   καὶ μὴν καὶ τὸ τῆς πάντα παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς ἱκανῶς

[8]   οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν ἀφορῶντα πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ τόν

[2]   μέγιστον νομίζειν χρεών, ὑπὲρ οὗ πάντα ποιητέον ἡμῖν καὶ πονητέον εἰς

[8]   ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον, καὶ πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου

[10]   νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς

[9]   λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν τὸν

[9]   καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ πάντα χρήματα; εἴπερ δὴ καὶ αὐτὸς

[1]   οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´

[2]   καὶ πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν

[10]   τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι

[2]   τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν

[8]   πρὸς τοὺς συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ

[8]   καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ τὰ ὅπλα

[5]   ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι

[5]   τοσούτου δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων

[5]   γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ

[5]   πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα

[5]   πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι

[8]   καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι

[6]   τὸ δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα. ~Τοὺς μὲν οὖν τῶν λόγων

[8]   καὶ ὅπου δὴ τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν

[6]   χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ

[1]   εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν

[3]   Βαβυλῶνός φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν θείων ἅψασθαι παιδευμάτων.

[10]   ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα

[9]   αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ

[7]   αἰσχρὸν εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρας ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ εἰς

[8]   μὴ τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς

[9]   οὐδὲν ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει ἀπόντα τε μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον,

[5]   ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα τοὺς νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι

[10]   τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν προεμένους ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι

[7]   σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι τοὺς

[7]   καὶ παύσειν χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν τοιούτων τι

[9]   παρακινεῖν. Ἢ τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν

[8]   τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων τὴν ἰσχὺν

[9]   τὸν αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι

[9]   Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν, κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν τὸν

[6]   ἑαυτόν, καὶ οὐχὶ τοῖς λόγοις ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ

[9]   ζῆν, καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν

[9]   καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον

[1]   ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες,

[8]   ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς τοὺς

[5]   ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν τὸν Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς

[1]   τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς

[8]   σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν ἀφορῶντα πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ

[5]   ἐκείνου λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν

[2]   τῇδε καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ

[9]   φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα που λέγων τῷ Παύλῳ, ὃς

[5]   μέντοι, καὶ εἴ τις ἕτερος ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς

[8]   ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει τε καὶ μεγέθει ὥστε

[9]   τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς τινας

[5]   ὅ τι μὴ πάρεργον· οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν

[4]   τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων δὲ ἥκιστα περὶ θεῶν τι διαλεγομένοις προσέξομεν,

[10]   πυνθανομένῳ τί ἂν ποιῶν αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς

[7]   ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς θυμὸν

[4]   τε καὶ ζηλοῦν, καὶ ὅτι μάλιστα πειρᾶσθαι τοιούτους εἶναι, ὅταν δὲ

[5]   ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον. Οὐ μικρὸν γὰρ τὸ

[6]   καὶ χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς

[4]   μίξεις ἀναφανδόν, καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου

[9]   πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι οὐ

[9]   τοῦ μὲν σώματος, ὡς ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν δὲ χρησομένην

[8]   ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν

[10]   ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν οὖν ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ μὲν νῦν

[1]   συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες, ἃ βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν

[9]   ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς

[9]   οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ περιττὰ φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ καὶ

[6]   τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ φρὴν

[9]   γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν δέοι

[5]   καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον,

[8]   βίον μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον, καὶ

[2]   τοῖς ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα

[8]   Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ

[4]   μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι τῇ μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα

[9]   κεῖται. Τῷ δὲ Θεόγνιδι πρὸς ταῦτα διδασκάλῳ χρηστέον λέγοντι· Οὐκ ἔραμαι

[5]   καὶ προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας

[5]   μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν τούτοις

[7]   ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν

[4]   ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε μὴν

[1]   καὶ παριδεῖν. Τίνα οὖν ἐστι ταῦτα καὶ ὅπως διακρινοῦμεν, τοῦτο δὴ

[10]   ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´

[4]   ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων ἔχω,

[10]   τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν που κἀν τοῖς ἡμετέροις

[7]   δεῖνα ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις

[5]   πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά τε οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι

[4]   ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ

[4]   ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα οὐχ ἧττον ἢ τὸν Ὀδυσσέα

[8]   καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο, ἢ

[5]   που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν

Chapitre
[1]	ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες,	ἃ	βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ
[4]	ὑπάτου Διός, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν,	ἃ	κἂν περὶ βοσκημάτων τις λέγων
[10]	πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν οὖν	ἃ	κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ μὲν
[2]	ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν.	Ἃ	μὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς
[5]	ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη	ἃ	πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα
[1]	ἃ βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ	ἃ	συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό
[8]	βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων	ἃ	τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα
[2]	ἂν εἴποι τις τῶν ἀνθρωπίνων,	μέγα,	ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν,
[9]	καὶ Πολύκλειτος, εἰ τῷ χρυσίῳ	μέγα	ἐφρόνουν καὶ τῷ ἐλέφαντι ὧν
[9]	τοῦ Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς	μέγα	φρονοῦντος πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς
[5]	περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν	βασιλίδα	φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην
[9]	διαφέροι, τῷ γε νοῦν ἔχοντι,	ξυστίδα	ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι τῶν φαύλων
[9]	κολάκων. Καὶ ὥσπερ φασὶ τὸν	πολύποδα	τὴν χρόαν πρὸς τὴν ὑποκειμένην
[9]	τῆς μανίας, ὥς φασι, τὸν	βασιλέα	καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν,
[5]	τούτων ὑπισχνουμένην, ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν	Ἡρακλέα	πρὸς ἑαυτήν· τὴν δ´ ἑτέραν
[5]	ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα τὸν	Ἡρακλέα	συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες ὧν
[7]	ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν	Περικλέα	τῶν ἐξ ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων·
[5]	τι ἂν εὔξασθαι μᾶλλον ἢ	Ὀδυσσέα	γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ ναυαγίου
[4]	ὦτα οὐχ ἧττον ἢ τὸν	Ὀδυσσέα	φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων
[7]	τῷ τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ	ἀγαθά,	ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ
[2]	τῷ τῆς ψυχῆς ὄμματι τέως	προγυμναζόμεθα,	τοὺς ἐν τοῖς τακτικοῖς τὰς
[9]	ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν	οἰόμεθα;	Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα,
[4]	ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν	φυλαξόμεθα.	Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν
[4]	ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον	ἀποδεξόμεθα,	ἐν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ
[9]	ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ καὶ θωπείας	διωξόμεθα,	καὶ τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ
[4]	προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν πᾶσιν	ἐπαινεσόμεθα	τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ
[4]	τῇ ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι,	ὑπερβησόμεθα	τὸ λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς
[10]	κἀν τοῖς ἡμετέροις λόγοις τελειότερον	μαθησόμεθα·	ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς
[4]	περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην οὐ	μιμησόμεθα.	Οὔτε γὰρ ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´
[9]	ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν. Τί γὰρ ἔτι	χρησόμεθα	πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ σώματος
[2]	τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων	ἐπακουσόμεθα	παιδευμάτων· καὶ οἷον ἐν ὕδατι
[2]	καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν	βιωσόμεθα,	μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν
[7]	τῶν καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως	ἀποδεχόμεθα.	Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι
[5]	τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ	διαμειψόμεθα	τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ
[9]	οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν	ὑπεροψόμεθα,	καὶ τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων
[7]	λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν ὠφελείας	ἀπολειπώμεθα.	Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα τῶν
[5]	ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας τοὺς λόγους	ἀποδεχώμεθα.	Ὡς δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα
[10]	εἶναι, ἐκ τῶν ἔξωθεν παιδευμάτων	περιγραψώμεθα.	Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου
[4]	ἀπ´ αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω δὴ	κἀνταῦθα	τοῖς μὴ τὸ ἡδὺ καὶ
[9]	ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε τὰ	ἀναγκαῖα	ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς
[9]	ὧν ὁ μὲν Ἠλείοις τὸν	Δία,	ὁ δὲ τὴν Ἥραν Ἀργείοις
[5]	μυρίους καὶ πόνους καὶ κινδύνους,	διὰ	πάσης ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης,
[8]	ὃς χαλεπὸν ἔφησεν ἐσθλὸν ἔμμεναι;	Διὰ	πολλῶν γὰρ δὴ τῷ ὄντι
[1]	ἡλικίας οὕτως ἔχειν, καὶ τὸ	διὰ	πολλῶν ἤδη γεγυμνάσθαι πραγμάτων, καὶ
[8]	καὶ χαλᾶν καὶ μαλάττειν πάλιν	διὰ	τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ
[8]	τέχνης ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν	διὰ	τῆς συντόνου καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας,
[4]	φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ	διὰ	τῆς τῶν λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί
[5]	οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι αὐτῇ	διὰ	τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως
[9]	γὰρ ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς	διὰ	τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ
[10]	χαλεπὰ ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα,	διὰ	τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας τοῦ
[8]	τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ	διὰ	τούτων τὴν ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ
[9]	εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς	διὰ	τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ
[9]	πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς	διὰ	τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας
[5]	ποτέραν τράπηται τῶν ὁδῶν, τὴν	διὰ	τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν,
[9]	θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ	διὰ	τῶν ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν
[9]	τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν	διὰ	φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα δὲ καὶ
[5]	τε καὶ καλή, ὡς δὲ	ῥᾳδία	τε καὶ εὔπορος, καὶ τῆς
[6]	μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους,	ἰδίᾳ	δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς
[5]	τῶν ἐπιτυχόντων ἐστίν, ὥσπερ ἐν	παιδιᾷ	κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη
[10]	ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν τὰ	ἐφόδια,	πάντα λίθον, κατὰ τὴν παροιμίαν,
[7]	ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ	τραγῳδίᾳ	γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ
[3]	ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς ἡ	ἀλήθεια,	οὐκ ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ
[4]	οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ	ἀληθείᾳ	παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ
[10]	προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν τῇ	συνηθείᾳ	γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν
[4]	πρὸς τοὺς φαύλους τῶν λόγων	συνήθεια	ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ
[3]	ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ	οἰκεία	μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ βρύειν
[5]	γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς μὲν	λεία	τε καὶ καλή, ὡς δὲ
[9]	ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος	ἐπιμέλεια	αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι,
[10]	μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν	ὠφέλεια	γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ ταῦτα
[2]	πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν	ὠφέλειά	τις ἔσεσθαι. Ὥσπερ οὖν οἱ
[5]	τοὺς νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι	τραχεῖα	μὲν πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ
[7]	τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης	ἀκολουθίᾳ	πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν
[2]	ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον	σκιὰ	καὶ ὄναρ τῶν ἀληθῶν ἀπολείπεται.
[1]	ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ	πηδάλια	τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ
[10]	μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς	χίλια	ἔτη τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται,
[8]	δὲ ἐξεπίτηδες τὰ χείρω προελομένῳ	οὐδεμία	παραίτησις τὸ μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω
[8]	μέντ´ ἂν ἄξιον ἦν ἡ	ῥᾳθυμία	τῷ βίῳ, καὶ ὅ γε
[9]	γε ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν	μανία	σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου
[2]	ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς	ἄξια	παρορᾶν. Τίς δὴ οὖν οὗτος
[9]	πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης	ἄξια	ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου
[10]	οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ	ἐπινοίᾳ	λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε ἢ
[4]	τῶν χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ	δηλητήρια	μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ
[8]	στεφάνων καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι	μυρία	παθόντες ἐπὶ μυρίοις, καὶ πολλαχόθεν
[3]	τὴν διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ	θεωρίᾳ	Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ,
[8]	καταλιπόντες τὴν κόνιν καὶ τὰ	γυμνάσια,	ταχύ γ´ ἂν στεφάνων ἢ
[5]	δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει.	Παραπλήσια	δὲ τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος,
[6]	καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ	σοφίᾳ,	ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς
[3]	πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ	σοφίᾳ	παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς
[9]	αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν	φιλοσοφίᾳ	κτωμένους, ἐοικότα που λέγων τῷ
[4]	ἔχω, καὶ μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας	ἕνεκα	τῶν ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων
[10]	εἶναι κρίνω, τὰ μὲν νῦν	εἴρηκα,	τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν
[1]	καὶ ἃ συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις	πεπίστευκα.	Τό τε γὰρ ἡλικίας οὕτως
[9]	τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ	μάλα	κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ
[10]	τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν	Μαθουσάλα,	ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων
[3]	δὲ μή, ἀλλὰ τό γε	παράλληλα	θέντας καταμαθεῖν τὸ διάφορον οὐ
[8]	τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς	ἆθλα	τοῦ βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ
[9]	ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα;	Ἀλλὰ	δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ
[7]	ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα»	ἀλλὰ	μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς
[8]	ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα.	Ἀλλὰ	μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ
[7]	τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά,	ἀλλὰ	μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε
[9]	μάστιγι τῷ λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν,	ἀλλὰ	μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας
[9]	τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία σαφής.	Ἀλλὰ	μὴν εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν
[9]	Οὐκ ἔραμαι πλουτεῖν, οὔτ´ εὔχομαι,	ἀλλά	μοι εἴη ζῆν ἀπὸ τῶν
[7]	ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν,	ἀλλὰ	παρεῖχε τῷ παροινοῦντι τῆς ὀργῆς
[2]	τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην,	ἀλλὰ	πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου
[8]	οὐκ εἰκῇ τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι,	ἀλλὰ	πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ σκάφος,
[10]	τὰς τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται.	~Ἀλλὰ	ταῦτα μέν που κἀν τοῖς
[9]	δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη·	ἀλλὰ	τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον,
[9]	τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν.	Ἀλλὰ	τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν
[8]	δίαιταν δὲ οὐ τὴν ἡδίστην,	ἀλλὰ	τὴν παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι,
[9]	τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος,	ἀλλά	τινος δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´
[3]	γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ μή,	ἀλλὰ	τό γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν
[7]	τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ,	ἀλλὰ	τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ
[5]	γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ μὲν	ἄλλα	τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν
[9]	εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ	τἄλλα	δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ
[8]	παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ	τἄλλα,	ἵνα μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω
[5]	ταύτην δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς,	πολλὰ	δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ ἔτι
[1]	ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ.	~Πολλά	με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι
[8]	πολλαχόθεν τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες,	πολλὰ	μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς
[5]	τὸν ἕτερον, εἰς ταύτην δὲ	πολλὰ	μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι,
[3]	θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα	φύλλα	σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ
[3]	φέρει δέ τινα κόσμον καὶ	φύλλα	τοῖς κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ
[4]	οὔτε μὴν οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν	ὅλα	φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν
[8]	ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ τὰ	ὅπλα	λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν
[9]	κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας,	ἅμα	δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν
[9]	χρείας περιττότερον, κἂν Λύδιον ᾖ	ψῆγμα,	κἂν τῶν μυρμήκων ἔργον τῶν
[8]	τοῖς ἄνω λόγοις οὐδὲν εἶναι	παράδειγμα	τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ
[2]	~Ἡμεῖς, ὦ παῖδες, οὐδὲν εἶναι	χρῆμα	παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον βίον τοῦτον
[8]	ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´ ὅσα	χρήσιμα.	Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν
[3]	ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις	ὄνομα,	τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν
[9]	ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν	τέρμα	πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Τῷ δὲ
[8]	μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ	σῶμα;	Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ
[9]	ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ τὸ	σῶμα	ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν,
[9]	χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ	σῶμα	πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ
[9]	λύοντας, ἅμα δὲ καὶ τὸ	σῶμα	τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ
[9]	ἀξίαν περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ	ὄργανα	σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´ αὐτῶν
[8]	ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέφει	μηδένα	λόγον ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν
[5]	ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ	μηδένα	Φαιάκων ἐν τῷ τότε εἶναι
[1]	μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ	λεγόμενα,	τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε
[10]	ὅτι χαλεπὰ ταῦτα καὶ πόνου	δεόμενα,	διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας
[3]	κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις	περισειόμενα·	οὕτω δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως
[5]	ἐν παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε	μεταβαλλόμενα·	μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ
[5]	ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς βάθος	ἐνσημαινόμενα.	Ἢ τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα
[3]	καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ ἄωρον	παρεχόμενα.	Λέγεται τοίνυν καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος
[10]	τί ἂν ποιῶν αὐτῷ μάλιστα	κεχαρισμένα	πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς γῆρας
[2]	χρῆναί φαμεν, τὰ δ´ οὐκ	ἐξικνούμενα	πρὸς ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς ἄξια
[8]	τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα,	ἵνα	μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω διάγοντες
[9]	Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες,	ἵνα	τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος,
[7]	ὥσπερ ἀνδριάντι τὸν δημιουργόν, ὁ	δεῖνα	ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα
[4]	δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν. Ἀλλ´	ἐκεῖνα	αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς
[8]	ἅπαν τὸ προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι	τίνα	ἔχει λόγον, κυβερνήτην μὲν οὐκ
[8]	καὶ μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν	τινα	ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ
[5]	μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος, οἰκειότητά	τινα	καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν νέων
[4]	τῶν τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι	τινὰ	καὶ ὠφέλειαν ἀπ´ αὐτῶν εἰς
[9]	Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων	τινὰ	καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις
[3]	καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ	τινα	κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις
[1]	εἰδέναι τί χρὴ καὶ παριδεῖν.	Τίνα	οὖν ἐστι ταῦτα καὶ ὅπως
[10]	τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν	τινὰ	τῆς ἀρετῆς, τό γε νῦν
[9]	ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας, ἡδονήν	τινα	φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ
[3]	τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν	τινα	φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ
[5]	ἐν οἷς φησι τὸν θεόν,	ὅντινα	δὴ καί φησι, τοῖς ἀνθρώποις
[9]	Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος	ἔκγονα	πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς
[4]	δὴ οὖν τῶν μελιττῶν τὴν	εἰκόνα	τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί
[9]	καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν λόγον	ἡγεμόνα	ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε, κἂν
[2]	κέρδους. Καὶ ἡμῖν δὴ οὖν	ἀγῶνα	προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων μέγιστον νομίζειν
[10]	τὸν μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω	αἰῶνα,	οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ
[9]	ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου	Σόλωνα,	ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν
[9]	ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς	χειμῶνά	τε εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον;
[9]	τὸ δεσμωτήριον; Διὸ δὴ καὶ	Πλάτωνά	φασι, τὴν ἐκ σώματος βλάβην
[2]	ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν	δόξα,	τοῖς ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες,
[10]	αὐτὸν ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι	χαλεπὰ	ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα, διὰ
[9]	τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ	ἄρα	εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ
[4]	ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς μελίτταις δ´	ἄρα	καὶ μέλι λαμβάνειν ἀπ´ αὐτῶν
[10]	μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ	παρὰ	πάντα τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω·
[2]	κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ τὰς	παρὰ	πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν
[3]	οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ	παρὰ	πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων
[1]	τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε	παρὰ	τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ
[6]	ὅ γε τὴν ἄχρι ῥημάτων	παρὰ	τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν
[8]	καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ τι	παρὰ	τοῖς ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ
[9]	νῦν μὲν τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται	παρὰ	τοῖς τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ
[8]	ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις ἴσως	παρὰ	τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ
[8]	τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι	παρὰ	τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς
[10]	μικρὰ τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ	παρὰ	τοὺς ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ δὲ
[8]	οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν	παρὰ	τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα,
[4]	λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς	παρὰ	τῶν ποιητῶν, ἵν´ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι,
[8]	αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων τὰ	βλαβερὰ	διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ
[8]	κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ	ἑτέρᾳ	λαβεῖν τῶν χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ
[5]	σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν τοιαῦτα	ἕτερα·	ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ
[8]	γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ	ἡμέτερα;	Οὐ γὰρ δὴ τῶν μὲν
[9]	ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς τὴν	γαστέρα	καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας
[2]	παραδείγματι, ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι	τιμιωτέρα	σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν βίων
[7]	λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει	χέρα»	ἀλλὰ μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι
[8]	Μαργίτης, εἰ βούλει, ὃν οὔτ´	ἀροτῆρα,	οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι
[8]	βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε	σκαπτῆρα,	οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ
[9]	τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ	πλέθρα	γῆς τόσα καὶ τόσα, καὶ
[10]	δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ τὰ	μικρὰ	τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ
[9]	τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ	πᾶσα	ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ
[5]	δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν,	πᾶσα	μὲν ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ
[5]	οὕτω πως ὁ λόγος αὐτῷ,	ὅσα	ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς τῆς διανοίας
[8]	πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´	ὅσα	χρήσιμα. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν
[9]	καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ	τόσα,	καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους ἢ
[9]	προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς	τόσα	καὶ τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ
[5]	ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ τινος	ἤκουσα	δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν,
[9]	τὴν ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν	ἤκουσα.	Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη
[5]	ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι	παραμένουσα.	Ὅθεν δὴ καὶ Σόλων μοι
[5]	πόνου πλήρης ἡ πρὸς ἀρετὴν	φέρουσα	καὶ ἀνάντης ὁδός. Διόπερ οὐ
[7]	καὶ τῷ τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι	τὰ	ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς
[9]	κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε	τὰ	ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα,
[8]	εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων	τὰ	ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ
[8]	πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι	τὰ	ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ
[9]	πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ	τὰ	βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου
[8]	γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων	τὰ	βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων
[5]	ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ	τά	γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν
[8]	κρούματα, καταλιπόντες τὴν κόνιν καὶ	τὰ	γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων
[2]	διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί φαμεν,	τὰ	δ´ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον
[10]	κρίνω, τὰ μὲν νῦν εἴρηκα,	τὰ	δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον
[1]	μὲν εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ	τὰ	δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον
[4]	λάθωμεν τῶν χειρόνων, ὥσπερ οἱ	τὰ	δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι.
[6]	ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις	τὰ	δράματα· οἳ ὡς βασιλεῖς καὶ
[4]	μὲν οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα	τὰ	ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται·
[5]	τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι	τὰ	ἔπη ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ
[10]	Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν	τὰ	ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ τὴν
[9]	γε τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ	τὰ	ἥδιστα, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς
[8]	πρός γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι	τὰ	ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ τῶν
[5]	ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ	τὰ	Θεόγνιδος, ἐν οἷς φησι τὸν
[9]	τὴν ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ	τὰ	θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ
[1]	Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε	τὰ	λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων
[8]	τῶν ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ	τὰ	Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν
[5]	Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει.	Τὰ	μὲν ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ
[10]	οὖν ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω,	τὰ	μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ
[10]	δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ	τὰ	μικρὰ τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ
[8]	Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ	τὰ	Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα,
[8]	Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ	τὰ	ὅπλα λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ
[9]	οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι, τῶν περὶ	τὰ	ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´
[1]	ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με	τὰ	παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ
[9]	σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς	τὰ	περιττὰ φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ
[1]	τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου	τὰ	πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας,
[4]	συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ	τὰ	πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ
[8]	βίῳ, καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος	τὰ	πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο,
[9]	Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ μὴ	τὰ	Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα,
[2]	πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου	τὰ	σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ
[10]	νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς	τὰ	σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν
[9]	Ὅ γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς	τὰ	τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν
[9]	τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ	τὰ	τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ
[9]	ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς	τὰ	τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν
[4]	ἢ τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι	τὰ	τῶν Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ
[7]	δὲ τὸν λόγον αὖθις πρὸς	τὰ	τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ
[5]	ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι	τὰ	τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα
[9]	θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ	τὰ	ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ
[8]	Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες	τὰ	χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις τὸ
[4]	μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους	τὰ	ὦτα οὐχ ἧττον ἢ τὸν
[4]	αὐτῶν εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι.	Κατὰ	πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν
[8]	λόγῳ, ἐπ´ ἄμφω καθεύδουσι, καὶ	κατὰ	πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ
[8]	εὐθύνειν τὸ σκάφος, καὶ τοξότην	κατὰ	σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν δὴ
[2]	τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν	κατὰ	τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´
[4]	καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει προσῆκε,	κατὰ	τὴν Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν λίθον
[10]	ἂν τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον,	κατὰ	τὴν παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν
[2]	αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ	κατὰ	τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων
[8]	τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ	κατὰ	τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς
[7]	τῷ παραγγέλματι, ὅτι τῷ τύπτοντι	κατὰ	τῆς σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν
[8]	διέφυγον τὸ μὴ καταγέλαστοι εἶναι	κατὰ	τὸ σῶμα; Ἀλλ´ οὐ μέντοι
[8]	τῆς ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ	κατὰ	τὸν βίον ἄνω καὶ κάτω
[8]	σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι τῶν	κατὰ	τὸν βίον ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος
[9]	πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος	κατὰ	τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ
[9]	ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί,	κατὰ	τὸν Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων.
[9]	πρὸς τὴν τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν,	κατὰ	τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι·
[9]	ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς	κατὰ	τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν
[9]	οὐχ ὁρῶ, πλὴν εἰ μή,	κατὰ	τοὺς ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας,
[4]	ἄρξωμαι, ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι	κατὰ	τοὺς λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς
[8]	ἢ οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς	κατὰ	τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς
[6]	τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ	δράματα·	οἳ ὡς βασιλεῖς καὶ δυνάσται
[4]	ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ	πράγματα.	Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν
[7]	πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων	παραδείγματα.	Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην
[5]	πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν τοιούτων	μαθήματα,	δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς
[4]	ὅτι μὲν οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς	μαθήματα	τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς
[5]	διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά γε	ῥήματα	οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν γε δὴ
[5]	ἐπεὶ τὸ μὲν ἔμπεδον αἰεί,	χρήματα	δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει.
[9]	πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ πάντα	χρήματα;	εἴπερ δὴ καὶ αὐτὸς νῦν
[9]	ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ	θρέμματα,	πρὸς τὴν γαστέρα καὶ τὰ
[8]	τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ	ἅρματα	ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων
[8]	τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο	κρούματα,	καταλιπόντες τὴν κόνιν καὶ τὰ
[10]	παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς τὰ	σώματα	δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ
[8]	πλήθει τε καὶ μεγέθει ὥστε	ἀδύνατα	εἶναι ῥηθῆναι λόγῳ, ἐπ´ ἄμφω
[5]	ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ	ἀμετάστατα	πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν τοιούτων
[8]	παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν	μελετᾷ.	Οὔκουν ὁ Πολυδάμας γε, ἀλλ´
[4]	χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια	μετὰ	τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν
[1]	παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς	μετὰ	τοὺς γονέας ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε
[9]	αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ	δῆτα	πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς
[5]	Οὐ μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος,	οἰκειότητά	τινα καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν
[5]	τὰ τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´	ἁπαλότητα	τῶν ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα.
[7]	ὁ δὲ οὐ μέλον αὐτῷ.	Εἶτα,	ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους, ἀπαλλαττόμενον
[8]	γε πάλην ἀσκῶν ἢ παγκράτιον	εἶτα	κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν
[6]	οὖν τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ παράπαν.	Εἶτα	μουσικὸς μὲν οὐκ ἂν ἑκὼν
[5]	ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε·	ἔπειτα	μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι
[5]	αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε	προσβάντα	ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν.
[9]	τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη	τάλαντα,	καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ
[5]	Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν ἔπαινος, καὶ	πάντα	αὐτῷ πρὸς τοῦτο φέρει, ὅ
[5]	καὶ ὑπὸ τρυφῆς διαρρεῖν, καὶ	πάντα	ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά
[8]	γὰρ εἰς ταὐτὸν ἐπανίωμεν, οὐ	πάντα	ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´ ὅσα
[10]	κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν τὰ ἐφόδια,	πάντα	λίθον, κατὰ τὴν παροιμίαν, κινοῦντας,
[1]	καὶ μὴν καὶ τὸ τῆς	πάντα	παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς ἱκανῶς
[8]	οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν ἀφορῶντα	πάντα	ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ τόν
[2]	μέγιστον νομίζειν χρεών, ὑπὲρ οὗ	πάντα	ποιητέον ἡμῖν καὶ πονητέον εἰς
[8]	ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον, καὶ	πάντα	πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου
[10]	νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ	πάντα	τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς
[9]	λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ	πάντα	χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν τὸν
[9]	καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ	πάντα	χρήματα; εἴπερ δὴ καὶ αὐτὸς
[1]	οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς	ἅπαντα.	Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´
[2]	καὶ πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν	ἅπαντα	πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν
[10]	τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν	σύμπαντα	τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι
[2]	τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ	σύμπαντα	τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν
[8]	πρὸς τοὺς συμπότας, τὴν ἁρμονίαν	χαλάσαντα.	Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ
[8]	καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ Φρύγιον	ἐπαυλήσαντα	ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ τὰ ὅπλα
[5]	ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο	διανοηθέντα	τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι
[5]	τοσούτου δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν	ὀφθέντα,	ἐπειδήπερ αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων
[5]	γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ ναυαγίου	περισωθέντα.	Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ
[5]	πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου	περισωθέντα,	πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα
[5]	πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα	φανέντα	μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι
[8]	καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν	ὄντα	τοῦ κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι
[6]	τὸ δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ	ὄντα.	~Τοὺς μὲν οὖν τῶν λόγων
[8]	καὶ ὅπου δὴ τοῦ παντὸς	ὄντα	τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν
[6]	χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα	συνᾴδοντα	τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ
[1]	εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ	δέοντα	συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν
[3]	Βαβυλῶνός φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν	καταμαθόντα,	τότε τῶν θείων ἅψασθαι παιδευμάτων.
[10]	ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη	τριάκοντα	δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα
[9]	αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα,	μεταβαλόντα	τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ
[7]	αἰσχρὸν εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρας	ἑλόντα	γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ εἰς
[8]	μὴ τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι	μέλλοντα·	ἢ οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς
[9]	οὐδὲν ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει	ἀπόντα	τε μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον,
[5]	ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ	προτρέποντα	τοὺς νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι
[10]	τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ τὸν	παρόντα	καιρὸν προεμένους ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι
[7]	σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις	φέροντα	πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι τοὺς
[7]	καὶ παύσειν χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν	ἔχοντα.	Πόσου ἄξιον τῶν τοιούτων τι
[9]	παρακινεῖν. Ἢ τὸν μὴ οὕτως	ἔχοντα	τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν
[8]	τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη	τρέχοντα,	καὶ διὰ τούτων τὴν ἰσχὺν
[9]	τὸν αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου	κατάρχοντα,	μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι
[9]	Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν, κωμασταῖς	περιτυχόντα	μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν τὸν
[6]	ἑαυτόν, καὶ οὐχὶ τοῖς λόγοις	ὁμολογοῦντα	τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ
[9]	ζῆν, καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς	δοκοῦντα	περισκοπεῖν, καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν
[9]	καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα	κατασαρκοῦντα·	Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον
[1]	ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με τὰ	παρακαλοῦντά	ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες,
[8]	ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται μεταξὺ	δειπνοῦντα,	καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς τοὺς
[5]	ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ	βοῶντα	λέγειν τὸν Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς
[1]	τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα	συνορῶντα,	ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς
[8]	σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν	ἀφορῶντα	πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ
[5]	ἐκείνου λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ	τελευτῶντα	τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν
[2]	τῇδε καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν	ἀφεστηκότα	ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ
[9]	φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους,	ἐοικότα	που λέγων τῷ Παύλῳ, ὃς
[5]	μέντοι, καὶ εἴ τις ἕτερος	ἐοικότα	τούτοις τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς
[8]	ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται οὕτω	θαυμαστὰ	πλήθει τε καὶ μεγέθει ὥστε
[9]	τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ	ἥδιστα,	ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς τινας
[5]	ὅ τι μὴ πάρεργον· οὐχ	ἥκιστα	δὲ ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν
[4]	τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων δὲ	ἥκιστα	περὶ θεῶν τι διαλεγομένοις προσέξομεν,
[10]	πυνθανομένῳ τί ἂν ποιῶν αὐτῷ	μάλιστα	κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς
[7]	ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ	μάλιστα	μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς θυμὸν
[4]	τε καὶ ζηλοῦν, καὶ ὅτι	μάλιστα	πειρᾶσθαι τοιούτους εἶναι, ὅταν δὲ
[5]	ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων	μάλιστα	προσεκτέον. Οὐ μικρὸν γὰρ τὸ
[6]	καὶ χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι	μάλιστα	συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς
[4]	μίξεις ἀναφανδόν, καὶ ταύτας γε	μάλιστα	τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου
[9]	πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς	κάλλιστα	αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι οὐ
[9]	τοῦ μὲν σώματος, ὡς ἂν	κάλλιστα	ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν δὲ χρησομένην
[8]	ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ	ἀνερμάτιστα,	οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν
[10]	ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν οὖν ἃ	κράτιστα	εἶναι κρίνω, τὰ μὲν νῦν
[1]	συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες, ἃ	βέλτιστα	εἶναι κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν
[9]	ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ	βέλτιστα	ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς
[9]	οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ	περιττὰ	φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ καὶ
[6]	τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ	γλῶττα	μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ φρὴν
[9]	γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς τὰ	τοιαῦτα	διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν δέοι
[5]	καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν	τοιαῦτα	ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον,
[8]	βίον μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας,	τηνικαῦτα	ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον, καὶ
[2]	τοῖς ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες,	τηνικαῦτα	τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα
[8]	Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου	ταῦτα.	Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ
[4]	μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι τῇ μιμήσει,	ταῦτα	δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα
[9]	κεῖται. Τῷ δὲ Θεόγνιδι πρὸς	ταῦτα	διδασκάλῳ χρηστέον λέγοντι· Οὐκ ἔραμαι
[5]	καὶ προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς εἶναι,	ταῦτα	διελθεῖν καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας
[5]	μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ	ταῦτα	ἐκ ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν τούτοις
[7]	ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ	ταῦτα	εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν
[4]	ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ	ταῦτα	ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε μὴν
[1]	καὶ παριδεῖν. Τίνα οὖν ἐστι	ταῦτα	καὶ ὅπως διακρινοῦμεν, τοῦτο δὴ
[10]	ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ	ταῦτα	καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´
[4]	ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ	ταῦτα	λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων ἔχω,
[10]	τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ	ταῦτα	μέν που κἀν τοῖς ἡμετέροις
[7]	δεῖνα ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι.	Ταῦτα	σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις
[5]	πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν·	ταῦτά	τε οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι
[4]	ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν.	Ταὐτὰ	δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ
[4]	ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους τὰ	ὦτα	οὐχ ἧττον ἢ τὸν Ὀδυσσέα
[8]	καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ	πρῶτα	πάντων εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο, ἢ
[5]	που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων	ἀδελφὰ	τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 2/04/2009