HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Discours aux jeunes sur l'utilité qu'ils peuvent retirer de la lecture des livres profanes

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ε = 47 formes différentes pour 221 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[8]   αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος

[10]   μικροῖς ὅροις αὐτὴν περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν ἀπ´ αὐτῆς

[5]   γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν γε δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν

[7]   ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε ἐν τούτοις προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´

[2]   τὰς μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ γε, ἐν χειρονομίαις καὶ ὀρχήσεσι τὴν

[10]   τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου

[9]   φαίη τις ἄν. Τί ἄλλο γε ἢ τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν,

[9]   ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν

[6]   πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν

[4]   καὶ μίξεις ἀναφανδόν, καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ

[8]   ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ τόν γε μὴ τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι

[4]   δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε μὴν αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς

[2]   καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν γε μὴν εἰπὼν ἱκανῶς ἂν ἴσως

[9]   φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς τὰ τοιαῦτα

[3]   καρπὸς ἡ ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ τὴν θύραθεν σοφίαν

[9]   οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς γε μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει φέροντας

[2]   δι´ ἀπορρήτων ἡμᾶς ἐκπαιδεύοντες. Ἕως γε μὴν ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν

[8]   τὴν ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ γε Μίλων ἀπὸ τῆς ἀληλειμμένης ἀσπίδος

[8]   καὶ τοῦτο οὐ μικρὸν τῷ γε νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν τοῖς,

[9]   Τί γὰρ ἂν διαφέροι, τῷ γε νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ

[10]   σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό γε νῦν εἶναι, ἐκ τῶν ἔξωθεν

[8]   ὧνπερ οἱ στέφανοι, καὶ οὐδείς γε πάλην ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα

[3]   εἰ δὲ μή, ἀλλὰ τό γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν τὸ διάφορον

[5]   τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν γε

[8]   ῥᾳθυμία τῷ βίῳ, καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα πάντων εἰς

[9]   παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ

[6]   δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς ὅ γε τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς

[7]   τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι,

[8]   τῶν τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα;

[8]   διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν τῆς τέχνης ὥστε

[9]   οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς τινας καὶ μαγείρους περινοοῦντες,

[9]   ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε τῶν ἀναγκαίων ὅρων ἔξω γενόμενοι,

[9]   σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´ ἂν

[9]   τὴν ψυχὴν ἐμπόδιόν ἐστι, τό γε ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία

[9]   ἧττον γὰρ ὄνειδος ἀνδρί, τῷ γε ὡς ἀληθῶς τῆς προσηγορίας ταύτης

[6]   δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ

[8]   τι πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι,

[7]   θάνατον ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ ἀντώμοσεν ἦ μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν

[7]   τριῶν ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ

[9]   κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου

[6]   οἷον κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς

[8]   ἐν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει, τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ

[5]   ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν. Ἄνω δὲ γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς μὲν

[9]   ὅσῳπερ ἂν ἧττον προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου τὴν χρείαν τοῖς τῆς

[9]   περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης τέχνης καταμελούντων;

[1]   εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν εἰς

[5]   ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας, ταύτας δὲ εἶναι Ἀρετὴν καὶ Κακίαν. Εὐθὺς

[10]   ἑαυτοὺς καλοῦσι τοὺς θεραπεύσοντας· οἱ δὲ εἰς ἀνήκεστον παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες,

[5]   τι μὴ πάρεργον· οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν τῶν

[8]   παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες τὰ χείρω προελομένῳ οὐδεμία

[4]   μάλιστα πειρᾶσθαι τοιούτους εἶναι, ὅταν δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι τῇ

[5]   ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ ἔτι πλείω φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται,

[2]   τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ ἢ καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι.

[4]   ἀνειμέναις τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων δὲ ἥκιστα περὶ θεῶν τι διαλεγομένοις

[7]   ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν ἐκεῖνος; Ἐξὸν

[9]   τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Τῷ δὲ Θεόγνιδι πρὸς ταῦτα διδασκάλῳ χρηστέον

[4]   τεκόντας πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας δὲ θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ μίξεις

[2]   ὄναρ τῶν ἀληθῶν ἀπολείπεται. Μᾶλλον δέ, ἵν´ οἰκειοτέρῳ χρήσωμαι τῷ παραδείγματι,

[9]   πέρας τῶν πόνων ἔχοντες. Κουρὰς δὲ καὶ ἀμπεχόνας ἔξω τῶν ἀναγκαίων

[9]   ὀλίγων, μηδὲν ἔχοντι κακόν. Ἐγὼ δὲ καὶ Διογένους ἄγαμαι τὴν πάντων

[9]   τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς

[7]   ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν

[9]   φασι, τὸν βασιλέα καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν, κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι,

[9]   τὰ περιττὰ φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ καὶ σφαλερὰν εἶναι τὴν ἐπ´

[9]   αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν παθῶν

[8]   τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς δὲ καὶ τῶν τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι,

[1]   ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς παρ´ ἑτέρων

[10]   ἀπ´ αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν τὸ Τιθωνοῦ τις γῆρας,

[5]   κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ

[9]   ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ σώματος

[8]   σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν

[1]   οὐδὲν ἂν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν

[3]   αὐτῶν ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ μή, ἀλλὰ τό γε παράλληλα

[1]   ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ δὲ μή, ἐγὼ μὲν οὐδὲν ἂν

[9]   ποτέ ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον

[7]   πρὸς θυμὸν τὸ παράπαν, εἰ δὲ μὴ ῥᾴδιον τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ

[5]   ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν ἔχειν» Καὶ μὴν καὶ

[1]   πατέρων εὐνοίας νέμειν ὑμῖν, ὑμᾶς δὲ νομίζω, εἰ μή τι ὑμῶν

[8]   ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται

[7]   πλύνων αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ μέλον αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας

[7]   ἐξ ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν

[8]   πληγὰς ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν

[7]   τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ παρεῖχε τῷ

[5]   γὰρ ἀπόβλητος ὁ ἀνήρ. Ἔχει δὲ οὕτω πως ὁ λόγος αὐτῷ,

[9]   ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον· τοὺς δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους

[10]   τὰ μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον ὑμῖν

[8]   μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς δὲ πληγὰς ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν

[5]   δεῖ τὸν ἕτερον, εἰς ταύτην δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ

[9]   στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ πρὸς αὐλὸν κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται.

[1]   παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν δὲ πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι

[10]   ἄριστον αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν

[5]   λεία τε καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ

[10]   ἡμετέροις λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό

[6]   ἔργῳ βεβαιῶν οἶος πέπνυται· τοὶ δὲ σκιαὶ ἀΐσσουσι. Καί μοι δοκεῖ

[8]   κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι

[5]   δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ ἔτι πλείω

[8]   παρασκευαὶ τῶν ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου

[9]   ἡδίων καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν

[9]   μὲν Ἠλείοις τὸν Δία, ὁ δὲ τὴν Ἥραν Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω

[4]   τῶν ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ τὴν περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην

[3]   τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ τινα κόσμον καὶ φύλλα τοῖς

[6]   συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ τις ἕκαστος διαστασιάσει πρὸς ἑαυτόν,

[6]   ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης,

[7]   μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ τὸν λόγον αὖθις πρὸς τὰ

[7]   οὐκ ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων

[7]   προσῆκε, τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου

[9]   παρὰ τοῖς τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ τοὺς ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν

[5]   ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἐν

[3]   τῇ θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ, κἀν τοῖς κάτω χρόνοις,

[5]   ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ τούτων εἶναι θεὸν γενέσθαι, ὡς

[10]   τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ ἀνιάτῳ

[7]   οὐδὲν ὁ Σωκράτης ποιῆσαι, ἐπιγράψαι δὲ τῷ μετώπῳ λέγεται, ὥσπερ ἀνδριάντι

[10]   παρὰ τοὺς ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ δὲ ὑπὸ μειζόνων καταληφθέντες ἀρρωστημάτων, ἐφ´

[6]   ἡ γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ φρὴν ἀνώμοτος» κατ´ Εὐριπίδην ἐρεῖ;

[9]   ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν δὲ χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν ὡς οὐδενὸς

[9]   πρὸς τὸν ἥλιον ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς ἀθρόως τε εἰπεῖν

[8]   οὔ τι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο οὐ μικρὸν

[7]   ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς θυμὸν τὸ παράπαν,

[9]   μὴ περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ σῶμα πλέον ἢ

[10]   μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ τὴν τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν

[7]   ποιητῶν ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον,

[5]   ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων

[2]   ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα

[5]   ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας μυρίους καὶ

[6]   οὔτε βασιλεῖς ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν οὖν τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ

[2]   καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων

[7]   οἷον τὸ κάλλος παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ προσιδεῖν ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι κρίνων

[10]   εἰς ἀνήκεστον παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες, οὐδὲ προσιόντας προσίενται. Ὃ μὴ πάθητε

[9]   ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι

[3]   ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν

[8]   Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ τῆς ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας

[9]   ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν.

[1]   λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ δὲ

[1]   ἂν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν οἷς

[1]   βλέποντας. Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν

[4]   κἂν περὶ βοσκημάτων τις λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ

[5]   οἷς τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα,

[9]   κατέχειν, ὥσπερ θηρίου τὰς ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους

[4]   μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν

[7]   σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε, τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ

[1]   ἄμφω μεταβολῆς ἱκανῶς μετασχεῖν, ἔμπειρόν με εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε

[1]   ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν,

[1]   μὴ ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ μὲν οὖν προθύμως

[9]   καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος

[8]   καὶ διὰ τούτων τὴν ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ γε Μίλων ἀπὸ

[5]   αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς

[7]   Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ ἀντώμοσεν

[5]   ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ

[7]   ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα

[7]   ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας

[2]   οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν, ἄν τέ τι ἕτερον

[9]   αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ πρὸς

[4]   μάλισθ´ ὅταν ὡς περὶ πολλῶν τε αὐτῶν διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´

[1]   συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό τε γὰρ ἡλικίας οὕτως ἔχειν, καὶ

[4]   τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι τοῖς ἄνθεσι

[9]   μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ

[9]   Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς ἀθρόως τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς

[2]   τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν τε, ἐν ἑτέροις οὐ πάντη διεστηκόσιν,

[8]   ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη τε ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ

[4]   τὸ λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν

[2]   συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί

[9]   ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν ἀμείνω τε καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν, ᾗ

[5]   καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ τῆς ἑτέρας

[4]   ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν τε καὶ ζηλοῦν, καὶ ὅτι μάλιστα

[9]   περινοοῦντες, καὶ πᾶσαν διερευνώμενοι γῆν τε καὶ θάλασσαν, οἷόν τινι χαλεπῷ

[5]   καὶ κινδύνους, διὰ πάσης ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ τούτων

[5]   ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς μὲν λεία τε καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία

[8]   βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει τε καὶ μεγέθει ὥστε ἀδύνατα εἶναι

[9]   τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον τε καὶ ποικίλον ζηλώσομεν; Ἀλλ´ οὐκ

[9]   τῶν συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα

[9]   ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει ἀπόντα τε μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ

[8]   ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι

[5]   ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά τε οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω

[1]   ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς

[2]   ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν, ἄν τέ τι ἕτερον ᾖ· τὸν αὐτὸν

[3]   περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ

[1]   ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν

[10]   οὐδὲ προσιόντας προσίενται. Ὃ μὴ πάθητε νῦν ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας

[10]   τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ τὰ μικρὰ

[10]   ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ τὴν τῆς γνώμης νόσον

[8]   ἐν τοῖς, εἴτε ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ ὅπου δὴ τοῦ παντὸς

[8]   νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν τοῖς, εἴτε ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ ὅπου

[10]   ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι τὸ παρελθόν, ὅτε οὐδὲν ἔσται πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ

[9]   ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ

[5]   ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις

[5]   τοῖς ἀνθρώποις τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε

[5]   ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν ἔχειν» Καὶ μὴν

[5]   τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν

[5]   εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν

[9]   δι´ ἧς ἕκαστος ἡμῶν ὅστις ποτέ ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ

[9]   καὶ αἰσχρὸν ἔργῳ ἢ λόγῳ ποτὲ προελέσθαι. Τὸ γὰρ τῆς χρείας

[8]   βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν

[9]   ὃς φυτὸν ἐγίγνετο καὶ θηρίον, ὁπότε βούλοιτο, καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ

[8]   μαλάττειν πάλιν διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ

[5]   καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν τῷ τότε εἶναι ἄλλο τι ἂν εὔξασθαι

[3]   φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν θείων ἅψασθαι παιδευμάτων. ~Ἀλλ´

[7]   τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς

[8]   θαυμαστὰ πλήθει τε καὶ μεγέθει ὥστε ἀδύνατα εἶναι ῥηθῆναι λόγῳ, ἐπ´

[5]   λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων,

[7]   τῷ παροινοῦντι τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι, ὥστε ἐξοιδεῖν ἤδη καὶ ὕπουλον αὐτῷ

[8]   γε τοσοῦτον περιῆν τῆς τέχνης ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ τῆς

[9]   τὸν Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων. Ὥστε καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι ὁμοίως

[9]   λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν, κἂν

[8]   καὶ πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου,

[5]   ἀγαθοὺς εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς πόνους

[1]   μετὰ τοὺς γονέας ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε μήτ´ αὐτὸς ἔλαττόν τι πατέρων

[9]   ὑγιοῦς ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς νῦν δὴ κρατούσης ταύτης

[1]   με εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις τὸν βίον

[9]   οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν.

[8]   ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ τὸν

[4]   ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι τοῖς ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται,

[6]   βασιλεῖς καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε βασιλεῖς ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ

[4]   τὸ ψεύδεσθαι τέχνην οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν

[6]   πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε βασιλεῖς ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν οὖν τυχὸν

[4]   ἅπασι τοῖς ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα

[5]   προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον

[5]   ἀνάντης ὁδός. Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον,

[8]   εἰ βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι τῶν

[7]   ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ παρεῖχε τῷ παροινοῦντι τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι,

[7]   τις ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν διήρκεσαν τὴν

[7]   σκότους, ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς, ὅπως αὑτῷ μὴ διαφθαρείη

Chapitre
[8]	αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας	γε,	ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος
[10]	μικροῖς ὅροις αὐτὴν περιγράφων, ὅς	γε	ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν ἀπ´ αὐτῆς
[5]	γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν	γε	δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν
[7]	ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ	γε	ἐν τούτοις προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´
[2]	τὰς μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ	γε,	ἐν χειρονομίαις καὶ ὀρχήσεσι τὴν
[10]	τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν	γε	ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου
[9]	φαίη τις ἄν. Τί ἄλλο	γε	ἢ τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν,
[9]	ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς	γε	καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν
[6]	πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό	γε	λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν
[4]	καὶ μίξεις ἀναφανδόν, καὶ ταύτας	γε	μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ
[8]	ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ τόν	γε	μὴ τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι
[4]	δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως	γε	μὴν αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς
[2]	καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν	γε	μὴν εἰπὼν ἱκανῶς ἂν ἴσως
[9]	φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ	γε	μὴν ἐλευθερίως πρὸς τὰ τοιαῦτα
[3]	καρπὸς ἡ ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί	γε	μὴν οὐδὲ τὴν θύραθεν σοφίαν
[9]	οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς	γε	μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει φέροντας
[2]	δι´ ἀπορρήτων ἡμᾶς ἐκπαιδεύοντες. Ἕως	γε	μὴν ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν
[8]	τὴν ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ	γε	Μίλων ἀπὸ τῆς ἀληλειμμένης ἀσπίδος
[8]	καὶ τοῦτο οὐ μικρὸν τῷ	γε	νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν τοῖς,
[9]	Τί γὰρ ἂν διαφέροι, τῷ	γε	νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ
[10]	σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό	γε	νῦν εἶναι, ἐκ τῶν ἔξωθεν
[8]	ὧνπερ οἱ στέφανοι, καὶ οὐδείς	γε	πάλην ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα
[3]	εἰ δὲ μή, ἀλλὰ τό	γε	παράλληλα θέντας καταμαθεῖν τὸ διάφορον
[5]	τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά	γε	ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν γε
[8]	ῥᾳθυμία τῷ βίῳ, καὶ ὅ	γε	Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα πάντων εἰς
[9]	παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν	γε	τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ
[6]	δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς ὅ	γε	τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς
[7]	τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ	γε	τὴν ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι,
[8]	τῶν τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός	γε	τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα;
[8]	διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ	γε	τοσοῦτον περιῆν τῆς τέχνης ὥστε
[9]	οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς οἵ	γε	τραπεζοποιούς τινας καὶ μαγείρους περινοοῦντες,
[9]	ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ	γε	τῶν ἀναγκαίων ὅρων ἔξω γενόμενοι,
[9]	σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου	γε	ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´ ἂν
[9]	τὴν ψυχὴν ἐμπόδιόν ἐστι, τό	γε	ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία
[9]	ἧττον γὰρ ὄνειδος ἀνδρί, τῷ	γε	ὡς ἀληθῶς τῆς προσηγορίας ταύτης
[6]	δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν	ἔγωγε	τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ
[8]	τι πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ	δὲ	ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι,
[7]	θάνατον ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν· ὁ	δὲ	ἀντώμοσεν ἦ μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν
[7]	τριῶν ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ	δὲ	ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ
[9]	κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν	δὲ	ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου
[6]	οἷον κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ	δὲ	αὐτὸς εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς
[8]	ἐν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ	δὲ	βούλει, τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ
[5]	ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν. Ἄνω	δὲ	γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς μὲν
[9]	ὅσῳπερ ἂν ἧττον προσδέηται· αὐτὴν	δὲ	δήπου τὴν χρείαν τοῖς τῆς
[9]	περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς	δὲ	δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης τέχνης καταμελούντων;
[1]	εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε	δὲ	εἰ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν εἰς
[5]	ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας, ταύτας	δὲ	εἶναι Ἀρετὴν καὶ Κακίαν. Εὐθὺς
[10]	ἑαυτοὺς καλοῦσι τοὺς θεραπεύσοντας· οἱ	δὲ	εἰς ἀνήκεστον παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες,
[5]	τι μὴ πάρεργον· οὐχ ἥκιστα	δὲ	ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν τῶν
[8]	παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ	δὲ	ἐξεπίτηδες τὰ χείρω προελομένῳ οὐδεμία
[4]	μάλιστα πειρᾶσθαι τοιούτους εἶναι, ὅταν	δὲ	ἐπὶ μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι τῇ
[5]	ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ	δὲ	ἔτι πλείω φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται,
[2]	τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων	δὲ	ἢ καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι.
[4]	ἀνειμέναις τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων	δὲ	ἥκιστα περὶ θεῶν τι διαλεγομένοις
[7]	ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί	δὲ	ἦν ὃ ἐποίησεν ἐκεῖνος; Ἐξὸν
[9]	τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Τῷ	δὲ	Θεόγνιδι πρὸς ταῦτα διδασκάλῳ χρηστέον
[4]	τεκόντας πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας	δὲ	θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ μίξεις
[2]	ὄναρ τῶν ἀληθῶν ἀπολείπεται. Μᾶλλον	δέ,	ἵν´ οἰκειοτέρῳ χρήσωμαι τῷ παραδείγματι,
[9]	πέρας τῶν πόνων ἔχοντες. Κουρὰς	δὲ	καὶ ἀμπεχόνας ἔξω τῶν ἀναγκαίων
[9]	ὀλίγων, μηδὲν ἔχοντι κακόν. Ἐγὼ	δὲ	καὶ Διογένους ἄγαμαι τὴν πάντων
[9]	τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας	δὲ	καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς
[7]	ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ	δὲ	καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν
[9]	φασι, τὸν βασιλέα καθίστη. Λέγεται	δὲ	καὶ Πυθαγόραν, κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι,
[9]	τὰ περιττὰ φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ	δὲ	καὶ σφαλερὰν εἶναι τὴν ἐπ´
[9]	αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα	δὲ	καὶ τὸ σῶμα τῶν παθῶν
[8]	τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς	δὲ	καὶ τῶν τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι,
[1]	ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν	δὲ	κἀκεῖνον τὸν τοῖς παρ´ ἑτέρων
[10]	ἀπ´ αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ	δὲ	κἂν τὸ Τιθωνοῦ τις γῆρας,
[5]	κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη	δὲ	κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ
[9]	ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ	δὲ	λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ σώματος
[8]	σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν	δὲ	μαθημάτων ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν
[1]	οὐδὲν ἂν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ	δὲ	μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν
[3]	αὐτῶν ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ	δὲ	μή, ἀλλὰ τό γε παράλληλα
[1]	ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ	δὲ	μή, ἐγὼ μὲν οὐδὲν ἂν
[9]	ποτέ ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο	δὲ	μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον
[7]	πρὸς θυμὸν τὸ παράπαν, εἰ	δὲ	μὴ ῥᾴδιον τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ
[5]	ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε	δὲ	μηδὲν ἔχειν» Καὶ μὴν καὶ
[1]	πατέρων εὐνοίας νέμειν ὑμῖν, ὑμᾶς	δὲ	νομίζω, εἰ μή τι ὑμῶν
[8]	ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν	δέ,	οἷς ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται
[7]	πλύνων αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ	δὲ	οὐ μέλον αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας
[7]	ἐξ ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων· ὁ	δὲ	οὐ προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν
[8]	πληγὰς ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν	δὲ	οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν
[7]	τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν ἀφειδῶς· ὁ	δὲ	οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ παρεῖχε τῷ
[5]	γὰρ ἀπόβλητος ὁ ἀνήρ. Ἔχει	δὲ	οὕτω πως ὁ λόγος αὐτῷ,
[9]	ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον· τοὺς	δὲ	οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους
[10]	τὰ μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ	δὲ	παρὰ πάντα τὸν βίον ὑμῖν
[8]	μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς	δὲ	πληγὰς ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν
[5]	δεῖ τὸν ἕτερον, εἰς ταύτην	δὲ	πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ
[9]	στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι	δὲ	πρὸς αὐλὸν κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται.
[1]	παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν	δὲ	πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι
[10]	ἄριστον αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν	δὲ	προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν
[5]	λεία τε καὶ καλή, ὡς	δὲ	ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ
[10]	ἡμετέροις λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον	δὲ	σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό
[6]	ἔργῳ βεβαιῶν οἶος πέπνυται· τοὶ	δὲ	σκιαὶ ἀΐσσουσι. Καί μοι δοκεῖ
[8]	κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ	δὲ	στεφάνων καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι
[5]	δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ	δὲ	συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ ἔτι πλείω
[8]	παρασκευαὶ τῶν ἄθλων ἦσαν. Εἰ	δὲ	τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου
[9]	ἡδίων καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς	δέ,	τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν
[9]	μὲν Ἠλείοις τὸν Δία, ὁ	δὲ	τὴν Ἥραν Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω
[4]	τῶν ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων	δὲ	τὴν περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην
[3]	τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει	δέ	τινα κόσμον καὶ φύλλα τοῖς
[6]	συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς	δέ	τις ἕκαστος διαστασιάσει πρὸς ἑαυτόν,
[6]	ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ	δὲ	τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης,
[7]	μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν	δὲ	τὸν λόγον αὖθις πρὸς τὰ
[7]	οὐκ ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ	δὲ	τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων
[7]	προσῆκε, τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ	δὲ	τοῦ Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου
[9]	παρὰ τοῖς τοῦτο τιμῶσι, νῦν	δὲ	τοὺς ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν
[5]	ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια	δὲ	τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἐν
[3]	τῇ θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως	δὲ	τούτῳ, κἀν τοῖς κάτω χρόνοις,
[5]	ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον	δὲ	τούτων εἶναι θεὸν γενέσθαι, ὡς
[10]	τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς	δέ,	τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ ἀνιάτῳ
[7]	οὐδὲν ὁ Σωκράτης ποιῆσαι, ἐπιγράψαι	δὲ	τῷ μετώπῳ λέγεται, ὥσπερ ἀνδριάντι
[10]	παρὰ τοὺς ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ	δὲ	ὑπὸ μειζόνων καταληφθέντες ἀρρωστημάτων, ἐφ´
[6]	ἡ γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ	δὲ	φρὴν ἀνώμοτος» κατ´ Εὐριπίδην ἐρεῖ;
[9]	ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν	δὲ	χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν ὡς οὐδενὸς
[9]	πρὸς τὸν ἥλιον ἀναβλέψαι. Κάθαρσις	δὲ	ψυχῆς, ὡς ἀθρόως τε εἰπεῖν
[8]	οὔ τι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις	ἐνθάδε	(καίτοι καὶ τοῦτο οὐ μικρὸν
[7]	ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα μὲν	μηδὲ	διανίστασθαι πρὸς θυμὸν τὸ παράπαν,
[9]	μὴ περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι,	μηδὲ	περιέπειν τὸ σῶμα πλέον ἢ
[10]	μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε,	μηδὲ	τὴν τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν
[7]	ποιητῶν ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις,	μηδὲ	τῆς ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον,
[5]	ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων	τῇδε	κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων
[2]	ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν	τῇδε	καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα
[5]	ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον,	οὐδὲ	ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας μυρίους καὶ
[6]	οὔτε βασιλεῖς ὄντες, οὔτε δυνάσται,	οὐδὲ	μὲν οὖν τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ
[2]	καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας εὐδαιμονίαν	οὐδὲ	πολλοστῷ μέρει τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων
[7]	οἷον τὸ κάλλος παρέχειν μαρτυρουμένας	οὐδὲ	προσιδεῖν ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι κρίνων
[10]	εἰς ἀνήκεστον παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες,	οὐδὲ	προσιόντας προσίενται. Ὃ μὴ πάθητε
[9]	ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν,	οὐδὲ	συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι
[3]	ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε μὴν	οὐδὲ	τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν
[8]	Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν,	οὐδὲ	τῆς ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας
[9]	ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ	τοιοῦδε	τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν.
[1]	λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων	ἔσεσθε	παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ δὲ
[1]	ἂν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ	μέμνησθε	τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν οἷς
[1]	βλέποντας. Εἰ μὲν οὖν προθύμως	δέχοισθε	τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν
[4]	κἂν περὶ βοσκημάτων τις λέγων	ἐρυθριάσειε,	τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ
[5]	οἷς τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων	πεποίηκε,	γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα,
[9]	κατέχειν, ὥσπερ θηρίου τὰς ὁρμάς,	προσῆκε	καὶ τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους
[4]	μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει	προσῆκε,	κατὰ τὴν Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν
[7]	σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν	προσῆκε,	τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ
[1]	ἄμφω μεταβολῆς ἱκανῶς μετασχεῖν, ἔμπειρόν	με	εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε
[1]	ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά	με	τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν,
[1]	μὴ ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς	ἐμὲ	βλέποντας. Εἰ μὲν οὖν προθύμως
[9]	καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν	ἀπέφηνε	πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος
[8]	καὶ διὰ τούτων τὴν ἰσχὺν	ἐκράτυνε.	Καὶ ὅ γε Μίλων ἀπὸ
[5]	αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον	ἐποίησε·	ἔπειτα μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς
[7]	Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον	ἠπείλησε	καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ ἀντώμοσεν
[5]	ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων τῇδε	κἀκεῖσε	μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ
[7]	ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ	ἀπέτισε	μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα
[7]	ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον ἢ	ὤμοσε,	καὶ ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας
[2]	οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν	τε	ἁλουργόν, ἄν τέ τι ἕτερον
[9]	αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ	τε	ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ πρὸς
[4]	μάλισθ´ ὅταν ὡς περὶ πολλῶν	τε	αὐτῶν διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´
[1]	συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό	τε	γὰρ ἡλικίας οὕτως ἔχειν, καὶ
[4]	τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί	τε	γὰρ οὔτε ἅπασι τοῖς ἄνθεσι
[9]	μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά	τε	εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ
[9]	Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς ἀθρόως	τε	εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς
[2]	τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν	τε,	ἐν ἑτέροις οὐ πάντη διεστηκόσιν,
[8]	ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη	τε	ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ
[4]	τὸ λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς	τε,	ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν
[2]	συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν	τε	καὶ διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί
[9]	ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν ἀμείνω	τε	καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν, ᾗ
[5]	καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία	τε	καὶ εὔπορος, καὶ τῆς ἑτέρας
[4]	ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν	τε	καὶ ζηλοῦν, καὶ ὅτι μάλιστα
[9]	περινοοῦντες, καὶ πᾶσαν διερευνώμενοι γῆν	τε	καὶ θάλασσαν, οἷόν τινι χαλεπῷ
[5]	καὶ κινδύνους, διὰ πάσης ἠπείρου	τε	καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ τούτων
[5]	ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς μὲν λεία	τε	καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία
[8]	βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει	τε	καὶ μεγέθει ὥστε ἀδύνατα εἶναι
[9]	τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον	τε	καὶ ποικίλον ζηλώσομεν; Ἀλλ´ οὐκ
[9]	τῶν συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις	τε	καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα
[9]	ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει ἀπόντα	τε	μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ
[8]	ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν	τε	μουσικῇ καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι
[5]	ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά	τε	οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω
[1]	ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ	τε	παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς
[2]	ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν, ἄν	τέ	τι ἕτερον ᾖ· τὸν αὐτὸν
[3]	περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην	τε	τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ
[1]	ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ	θαυμάζετε	δὲ εἰ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν
[10]	οὐδὲ προσιόντας προσίενται. Ὃ μὴ	πάθητε	νῦν ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας
[10]	τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων	δείξητε.	Οἱ μὲν γὰρ τὰ μικρὰ
[10]	ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι	δόξητε,	μηδὲ τὴν τῆς γνώμης νόσον
[8]	ἐν τοῖς, εἴτε ὑπὸ γῆν,	εἴτε	καὶ ὅπου δὴ τοῦ παντὸς
[8]	νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν τοῖς,	εἴτε	ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ ὅπου
[10]	ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι τὸ παρελθόν,	ὅτε	οὐδὲν ἔσται πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ
[9]	ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα.	Ὅτε	τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ
[5]	ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων	ἄλλοτε	ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις
[5]	τοῖς ἀνθρώποις τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν	ἄλλοτε	ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε
[5]	ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν,	ἄλλοτε	δὲ μηδὲν ἔχειν» Καὶ μὴν
[5]	τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως,	ἄλλοτε	μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν
[5]	εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί	ποτε	ἄλλο διανοηθέντα τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν
[9]	δι´ ἧς ἕκαστος ἡμῶν ὅστις	ποτέ	ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ
[9]	καὶ αἰσχρὸν ἔργῳ ἢ λόγῳ	ποτὲ	προελέσθαι. Τὸ γὰρ τῆς χρείας
[8]	βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ	ποτὲ	τὸ Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν
[9]	ὃς φυτὸν ἐγίγνετο καὶ θηρίον,	ὁπότε	βούλοιτο, καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ
[8]	μαλάττειν πάλιν διὰ τῆς ἀνειμένης,	ὁπότε	βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ
[5]	καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν τῷ	τότε	εἶναι ἄλλο τι ἂν εὔξασθαι
[3]	φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα,	τότε	τῶν θείων ἅψασθαι παιδευμάτων. ~Ἀλλ´
[7]	τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα.	Ἔτυπτέ	τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς
[8]	θαυμαστὰ πλήθει τε καὶ μεγέθει	ὥστε	ἀδύνατα εἶναι ῥηθῆναι λόγῳ, ἐπ´
[5]	λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι	ὥστε	ἀφέντας τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων,
[7]	τῷ παροινοῦντι τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι,	ὥστε	ἐξοιδεῖν ἤδη καὶ ὕπουλον αὐτῷ
[8]	γε τοσοῦτον περιῆν τῆς τέχνης	ὥστε	καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ τῆς
[9]	τὸν Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων.	Ὥστε	καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι ὁμοίως
[9]	λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου,	ὥστε,	κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν, κἂν
[8]	καὶ πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν,	ὥστε	κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου,
[5]	ἀγαθοὺς εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ	ὥστε	μὴ καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς πόνους
[1]	μετὰ τοὺς γονέας ὑμῖν τυγχάνω,	ὥστε	μήτ´ αὐτὸς ἔλαττόν τι πατέρων
[9]	ὑγιοῦς ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι.	Ὥστε	τῆς νῦν δὴ κρατούσης ταύτης
[1]	με εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν,	ὥστε	τοῖς ἄρτι καθισταμένοις τὸν βίον
[9]	οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους	ὥστε	τοὺς στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν.
[8]	ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα,	οὔτε	ἄλλο τι τῶν κατὰ τὸν
[4]	ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε γὰρ	οὔτε	ἅπασι τοῖς ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται,
[6]	βασιλεῖς καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται,	οὔτε	βασιλεῖς ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ
[4]	τὸ ψεύδεσθαι τέχνην οὐ μιμησόμεθα.	Οὔτε	γὰρ ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν
[6]	πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε βασιλεῖς ὄντες,	οὔτε	δυνάσται, οὐδὲ μὲν οὖν τυχὸν
[4]	ἅπασι τοῖς ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται,	οὔτε	μὴν οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα
[5]	προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον,	οὔτε	προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον
[5]	ἀνάντης ὁδός. Διόπερ οὐ παντὸς	οὔτε	προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον,
[8]	εἰ βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα,	οὔτε	σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι τῶν
[7]	ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ	παρεῖχε	τῷ παροινοῦντι τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι,
[7]	τις ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ	προσεῖχε·	καὶ εἰς πᾶσαν διήρκεσαν τὴν
[7]	σκότους, ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ φωτὶ	παρέπεμψε	Περικλῆς, ὅπως αὑτῷ μὴ διαφθαρείη

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 2/04/2009