Chapitre
[0]	~ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΟΠΩΣ	ΑΝ	ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά
[2]	βαφήν, οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν,	ἄν	τε ἁλουργόν, ἄν τέ τι
[2]	ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν,	ἄν	τέ τι ἕτερον ᾖ· τὸν
[9]	~Τί οὖν ποιῶμεν; φαίη τις	ἄν.	Τί ἄλλο γε ἢ τῆς
[9]	καὶ ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι. Τί δ´	ἄν	τις εἴποι περὶ τοῦ μὴ
[1]	τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ	ἂν	ἄγωσι, ταύτῃ συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον
[9]	γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´	ἂν	ἄλλο τι τῶν ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν.
[8]	τῶν χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´	ἂν	ἄξιον ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ
[9]	τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ	ἂν	δέοι ταπεινόν τι καὶ αἰσχρὸν
[9]	ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ	ἂν	διαφέροι, τῷ γε νοῦν ἔχοντι,
[6]	τοῦ δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην	ἂν	ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις
[6]	τὸ τοιοῦτον παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ	ἂν	εἰ ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον
[4]	μὴν αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς	ἂν	εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν
[8]	παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ οὕτως	ἂν	εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων
[2]	βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ τι	ἂν	εἴποι τις τῶν ἀνθρωπίνων, μέγα,
[1]	δὲ μή, ἐγὼ μὲν οὐδὲν	ἂν	εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε
[7]	ἐν τούτοις προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´	ἂν	ἐκείνοις ὡς ἀδυνάτοις διαπιστήσειεν. Οὐδ´
[6]	παράπαν. Εἶτα μουσικὸς μὲν οὐκ	ἂν	ἑκὼν δέξαιτο ἀνάρμοστον αὐτῷ τὴν
[4]	παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν οἷς	ἂν	ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´
[5]	τῷ τότε εἶναι ἄλλο τι	ἂν	εὔξασθαι μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι,
[2]	θεραπείαις τισὶν ὅ τι ποτ´	ἂν	ᾖ τὸ δεξόμενον τὴν βαφήν,
[3]	πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προὔργου	ἂν	ἡμῖν αὐτῶν ἡ γνῶσις γένοιτο·
[9]	τὴν Ἥραν Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω	ἂν	ἤστην ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες
[9]	χρυσοφόρων, τοσούτῳ πλέον ἀτιμάσει ὅσῳπερ	ἂν	ἧττον προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου
[2]	Τοσοῦτόν γε μὴν εἰπὼν ἱκανῶς	ἂν	ἴσως ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν
[9]	πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη πρὶν	ἂν	καὶ ὅτι κεχρῆσθαι τούτοις ἐπίσταται
[9]	οἳ τοῦ μὲν σώματος, ὡς	ἂν	κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν δὲ
[2]	καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμιλητέον ὅθεν	ἂν	μέλλῃ πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς
[10]	κατὰ τὴν παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν	ἂν	μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν
[9]	τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως	ἂν	μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά
[7]	ἐκείνοις ὡς ἀδυνάτοις διαπιστήσειεν. Οὐδ´	ἂν	παρέλθοιμι τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς
[9]	πρόσω φορᾶς ἵστανται· ἀλλ´ ὅσῳπερ	ἂν	πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ ἴσου δέονται
[10]	Αἰγυπτίους ἀπαίροντι, καὶ πυνθανομένῳ τί	ἂν	ποιῶν αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι·
[8]	καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´	ἂν	στεφάνων ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ
[2]	ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν	ἂν	συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν
[10]	ψυχῆς. Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´	ἂν	τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ
[8]	ταῖς παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ	ἂν	τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων
[3]	τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος	ἂν	τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία
[8]	τῷ ὄντι πόνων διεξελθοῦσι μόλις	ἂν	τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν
[9]	ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ	ἄγαν	αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ
[9]	Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν	ἄγαν	εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου
[7]	αὐτῷ τὸν λογισμὸν ἐμβάλλοντας, μὴ	ἐᾶν	ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ τὸν
[8]	μέντοι οὐδ´ ὁ Τιμόθεος τὴν	μελῳδίαν	ἀφεὶς ἐν ταῖς παλαίστραις διῆγεν.
[9]	μὴ διὰ τῶν ὤτων διεφθαρμένην	μελῳδίαν	τῶν ψυχῶν καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ
[8]	καθεύδουσι, καὶ κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις	ἄδειαν,	τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν
[9]	καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν	εὐπάθειαν	τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν
[5]	τὸ ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ	συνήθειαν	ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς τῆς
[9]	ἄλλο γε ἢ τῆς ψυχῆς	ἐπιμέλειαν	ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ τῶν
[2]	μέλλῃ πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς	ἐπιμέλειαν	ὠφέλειά τις ἔσεσθαι. Ὥσπερ οὖν
[2]	ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ τὴν	συντέλειαν	ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν
[10]	γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου τὴν	ὠφέλειαν	ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς μεγάλοις τῶν
[4]	λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ καὶ	ὠφέλειαν	ἀπ´ αὐτῶν εἰς τὴν ψυχὴν
[10]	ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν ἀπ´ αὐτῆς	ὠφέλειαν	ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν τὸ
[2]	παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ	βασιλείαν	αὐτήν, οὐχ ὅ τι ἂν
[2]	τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ προγόνων	περιφάνειαν,	οὐκ ἰσχὺν σώματος, οὐ κάλλος,
[9]	τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν	ἀνθρωπείαν	ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς
[9]	προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου τὴν	χρείαν	τοῖς τῆς φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´
[7]	κἂν μὴ τῷ ἔργῳ τὴν	μοιχείαν	ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε τὴν
[5]	ἑτέρας ἡδίων τῆς ἐπὶ τὴν	κακίαν	ἀγούσης, ἣν ἀθρόον εἶναι λαβεῖν
[5]	ταύτας δὲ εἶναι Ἀρετὴν καὶ	Κακίαν.	Εὐθὺς μὲν οὖν καὶ σιωπώσας
[5]	ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ	κακίαν	ἐφιλοσόφησεν· ᾧ δὴ καὶ αὐτῷ
[9]	ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν τὴν	ἀδικίαν	εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται, ὅπερ δίκης ἐστὶ
[5]	καὶ σχεδὸν ταύτην ἄγοντι τὴν	ἡλικίαν,	ἣν καὶ ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ
[9]	λέγων τῷ Παύλῳ, ὃς παραινεῖ	μηδεμίαν	χρῆναι τοῦ σώματος πρόνοιαν ἔχειν
[9]	νοσῶδες χωρίον τῆς Ἀττικῆς τὴν	Ἀκαδημίαν	καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν
[7]	Ἐξὸν δι´ ὅρκου τριῶν ταλάντων	ζημίαν	ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον
[10]	ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ τὴν	παροιμίαν,	κινοῦντας, ὅθεν ἂν μέλλῃ τις
[4]	τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικὴν	παροιμίαν,	τὸν λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον
[7]	ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε τὴν	ἐπιθυμίαν	τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται
[8]	Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα πάντων εἰς	εὐδαιμονίαν	ἐφέρετο, ἢ καὶ ὁ Μαργίτης,
[4]	πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις τὴν	εὐδαιμονίαν	ὁρίζωνται. Πάντων δὲ ἥκιστα περὶ
[2]	συλλαβὼν καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας	εὐδαιμονίαν	οὐδὲ πολλοστῷ μέρει τῶν ἀγαθῶν
[9]	τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν	ἁρμονίαν,	ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον· τοὺς
[8]	πάλιν πρὸς τοὺς συμπότας, τὴν	ἁρμονίαν	χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν τε
[2]	τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν	ἀξίαν	ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ
[9]	χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν ὡς οὐδενὸς	ἀξίαν	περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ ὄργανα
[9]	σφαλερὰν εἶναι τὴν ἐπ´ ἄκρον	εὐεξίαν	ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ
[3]	τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν	διάνοιαν,	οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ Τοῦ
[5]	ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ	διάνοιαν,	πᾶσα μὲν ἡ ποίησις τῷ
[9]	ὑποκειμένην γῆν, οὕτως αὐτὸς τὴν	διάνοιαν	πρὸς τὰς τῶν συνόντων γνώμας
[5]	ᾧ δὴ καὶ αὐτῷ τὴν	διάνοιαν	προσεκτέον· οὐ γὰρ ἀπόβλητος ὁ
[9]	παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι τοῦ σώματος	πρόνοιαν	ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν. Ἢ
[4]	ἐν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ	πονηρίαν	διέβαλον. Ὡς γὰρ τῶν ἀνθέων
[2]	ἐν χειρονομίαις καὶ ὀρχήσεσι τὴν	ἐμπειρίαν	κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν ἀγώνων τοῦ
[4]	ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον πρὸς τὴν	ἐργασίαν	λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν·
[9]	ἀνθεκτέον αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων,	ὑπηρεσίαν	φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα που λέγων
[10]	μηδὲ τὴν τῆς γνώμης νόσον	παραπλησίαν	τῇ τῶν εἰς τὰ σώματα
[9]	αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς	ἑστιᾶν	ταῖς ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν,
[10]	λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ	σκιαγραφίαν	τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό γε
[3]	ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν Χαλδαίων	σοφίαν	καταμαθόντα, τότε τῶν θείων ἅψασθαι
[3]	γε μὴν οὐδὲ τὴν θύραθεν	σοφίαν	περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην
[7]	αὑτῷ μὴ διαφθαρείη τὸ πρὸς	φιλοσοφίαν	γυμνάσιον. Πάλιν τις Εὐκλείδῃ τῷ
[6]	ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς ἄλλοις	φιλοσοφίαν	ἔργῳ βεβαιῶν οἶος πέπνυται· τοὶ
[9]	τὴν πάντων ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων	ὑπεροψίαν,	ὅς γε καὶ βασιλέως τοῦ
[10]	μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν που	κἀν	τοῖς ἡμετέροις λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα·
[3]	Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ,	κἀν	τοῖς κάτω χρόνοις, τὸν σοφὸν
[9]	ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν,	κἂν	ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ
[9]	Τὸ γὰρ τῆς χρείας περιττότερον,	κἂν	Λύδιον ᾖ ψῆγμα, κἂν τῶν
[7]	ὁ ἐμβλέψας πρὸς ἡδονὴν γυναικί,	κἂν	μὴ τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν
[9]	ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε,	κἂν	πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν, κἂν ἀδοξεῖν
[4]	Διός, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ	κἂν	περὶ βοσκημάτων τις λέγων ἐρυθριάσειε,
[8]	μὲν ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι	κἂν	συγγνώμη τις ἴσως παρὰ τοῦ
[10]	ἔτη τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται,	κἂν	σύμπαντα τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν
[10]	κἂν τὸ Τιθωνοῦ τις γῆρας,	κἂν	τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ
[10]	αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ	κἂν	τὸ Τιθωνοῦ τις γῆρας, κἂν
[10]	γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ,	κἂν	τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν
[9]	περιττότερον, κἂν Λύδιον ᾖ ψῆγμα,	κἂν	τῶν μυρμήκων ἔργον τῶν χρυσοφόρων,
[4]	ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν χαίρειν	ἀφῆκαν·	ἡμεῖς τε, ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον
[10]	αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ	προσδοκᾶν	τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς
[8]	αὐστηρᾶς ἁρμονίας, καὶ μέντοι καὶ	χαλᾶν	καὶ μαλάττειν πάλιν διὰ τῆς
[6]	πλέον ἔχειν πρὸ τοῦ δικαίου	τιμᾶν,	ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε τοῖς
[9]	φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι τοῦ πρὸς	δόξαν	ζῆν, καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς
[9]	ὥσπερ φασὶ τὸν πολύποδα τὴν	χρόαν	πρὸς τὴν ὑποκειμένην γῆν, οὕτως
[9]	δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης τέχνης καταμελούντων;	Πᾶν	μὲν οὖν τοὐναντίον κολάζειν αὐτὸ
[8]	ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν παρασύροντας	ἅπαν	τὸ προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι τίνα
[2]	ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν,	ἀγαπᾶν	τε καὶ διώκειν παντὶ σθένει
[4]	πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν,	ἀγαπᾶν	τε καὶ ζηλοῦν, καὶ ὅτι
[7]	μηδὲ διανίστασθαι πρὸς θυμὸν τὸ	παράπαν,	εἰ δὲ μὴ ῥᾴδιον τοῦτο,
[6]	μὲν οὖν τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ	παράπαν.	Εἶτα μουσικὸς μὲν οὐκ ἂν
[9]	φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ καὶ	σφαλερὰν	εἶναι τὴν ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν
[1]	θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´ ἑκάστην	ἡμέραν	εἰς διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ τοῖς
[7]	καὶ εἰς πᾶσαν διήρκεσαν τὴν	ἡμέραν,	ὁ μὲν ἀφειδῶς πλύνων αὐτὸν
[3]	μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν παιδεύσεων	ἑκατέραν,	τῆς εἰκόνος ἂν τύχοις; Ἦπου
[5]	Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν· τὴν δ´	ἑτέραν	κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ σύντονον
[9]	εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν	ἑτέραν	μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν ἀμείνω τε
[7]	κατὰ τῆς σιαγόνος καὶ τὴν	ἑτέραν	παρέχειν προσῆκε, τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι,
[5]	ἣν καὶ ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ	ποτέραν	τράπηται τῶν ὁδῶν, τὴν διὰ
[9]	τὸν Δία, ὁ δὲ τὴν	Ἥραν	Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω ἂν ἤστην
[9]	αὗται τοὺς περὶ τὴν ἑαυτῶν	θήραν	ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς
[2]	οἷον ἐν ὕδατι τὸν ἥλιον	ὁρᾶν	ἐθισθέντες οὕτως αὐτῷ προσβαλοῦμεν τῷ
[5]	ἄκρον ἐλθεῖν. Ἄνω δὲ γενομένῳ	ὁρᾶν	ὑπάρχει ὡς μὲν λεία τε
[9]	βασιλέα καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ	Πυθαγόραν,	κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν
[9]	μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας	περιορᾶν	τὸν νοῦν ὥσπερ ἡνίοχον ὑπὸ
[8]	δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ	συνορᾶν	δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ
[2]	πρὸς ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς ἄξια	παρορᾶν.	Τίς δὴ οὖν οὗτος ὁ
[9]	Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου γε	ὑπερορᾶν	μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´ ἂν ἄλλο
[9]	ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ περιττὰ	φοράν,	περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ καὶ σφαλερὰν
[6]	ἑκὼν δέξαιτο ἀνάρμοστον αὐτῷ τὴν	λύραν	εἶναι, καὶ χοροῦ κορυφαῖος μὴ
[4]	εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ	πᾶσαν	δὴ οὖν τῶν μελιττῶν τὴν
[9]	τινας καὶ μαγείρους περινοοῦντες, καὶ	πᾶσαν	διερευνώμενοι γῆν τε καὶ θάλασσαν,
[7]	δὲ οὐ προσεῖχε· καὶ εἰς	πᾶσαν	διήρκεσαν τὴν ἡμέραν, ὁ μὲν
[2]	ἂν ἴσως ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι	πᾶσαν	ὁμοῦ τὴν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν
[9]	ἀγεννῶς διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ τὴν	πᾶσαν	σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς κάλλιστα
[9]	ἢ τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν,	πᾶσαν	σχολὴν ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας;
[7]	οὐ προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν	διήρκεσαν	τὴν ἡμέραν, ὁ μὲν ἀφειδῶς
[4]	μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς ἀρετὴν	ἐπῄνεσαν,	ἢ πονηρίαν διέβαλον. Ὡς γὰρ
[8]	μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν ἄθλων	ἦσαν.	Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ
[9]	πᾶσαν διερευνώμενοι γῆν τε καὶ	θάλασσαν,	οἷόν τινι χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους
[5]	ὁδῶν, τὴν διὰ τῶν πόνων	ἄγουσαν	πρὸς ἀρετήν, ἢ τὴν ῥᾴστην,
[9]	ἀφήσει λόγους, ὅταν τὴν ἀδικίαν	εὐδοκιμοῦσαν	αἴσθηται, ὅπερ δίκης ἐστὶ κολάκων.
[2]	μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν	παροῦσαν	ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ ἢ
[9]	ἀμείνω τε καὶ εἰς ἄμεινον	φέρουσαν,	ᾗ καὶ Δαβὶδ χρώμενος, ὁ
[4]	Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ	τὰν	σπάρτον ἄγοντας. ~Καὶ ἐπειδήπερ δι´
[8]	δὲ πληγὰς ἐν παιδοτρίβου λαβόντες,	δίαιταν	δὲ οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ
[4]	ὅτι μάλιστα πειρᾶσθαι τοιούτους εἶναι,	ὅταν	δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι
[4]	ἐφεξῆς προσέχειν τὸν νοῦν, ἀλλ´	ὅταν	μὲν {τὰς} τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν
[9]	δὲ τοὺς ἐναντίους ἀφήσει λόγους,	ὅταν	τὴν ἀδικίαν εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται, ὅπερ
[4]	ἐρῶντας ἢ μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ	ὅταν	τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις
[4]	περὶ συγγραφέων ἔχω, καὶ μάλισθ´	ὅταν	ψυχαγωγίας ἕνεκα τῶν ἀκουόντων λογοποιῶσι.
[4]	τι διαλεγομένοις προσέξομεν, καὶ μάλισθ´	ὅταν	ὡς περὶ πολλῶν τε αὐτῶν
[9]	ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν	ἐν	ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον,
[9]	περὶ τοῦ μὴ χρῆναι τὰς	ἐν	ἁφῇ καὶ γεύσει διώκειν ἡδονάς,
[9]	τοῦ σώματος τῷ μὴ ὡς	ἐν	βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι
[8]	οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ τῆς	ἐν	βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας ἀνταλλακτέον,
[4]	τέχνην οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ	ἐν	δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν ταῖς ἄλλαις
[2]	εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον τοῦ	ἐν	ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν
[2]	διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν τε,	ἐν	ἑτέροις οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ
[4]	Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα,	ἐν	οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ πονηρίαν
[1]	δὲ μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι,	ἐν	οἷς ἐκεῖνός φησιν ἄριστον μὲν
[5]	μὴ πάρεργον· οὐχ ἥκιστα δὲ	ἐν	οἷς τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων
[5]	δὲ τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος,	ἐν	οἷς φησι τὸν θεόν, ὅντινα
[5]	οὑτινοσοῦν τῶν ἐπιτυχόντων ἐστίν, ὥσπερ	ἐν	παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα·
[8]	ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς δὲ πληγὰς	ἐν	παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ
[4]	τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν	ἐν	πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς, οὐ
[2]	ἑτέροις οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ	ἐν	σκιαῖς τισι καὶ κατόπτροις, τῷ
[4]	Οὔτε γὰρ ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´	ἐν	ταῖς ἄλλαις πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν
[8]	ὁ Τιμόθεος τὴν μελῳδίαν ἀφεὶς	ἐν	ταῖς παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ
[8]	καὶ κάτω περιφερόμενοι. Ἀλλ´ ὥσπερ	ἐν	τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ
[6]	ἢ μεῖζον εἰς δύναμιν ἕκαστος	ἐν	τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον
[8]	τῷ γε νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´	ἐν	τοῖς, εἴτε ὑπὸ γῆν, εἴτε
[9]	πλὴν εἰ μή, κατὰ τοὺς	ἐν	τοῖς μύθοις δράκοντας, ἡδονήν τινα
[2]	ψυχῆς ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς	ἐν	τοῖς τακτικοῖς τὰς μελέτας ποιουμένους
[5]	καὶ ταῦτα ἐκ ναυαγίου περισωθέντα.	Ἐν	τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ
[7]	μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε	ἐν	τούτοις προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´ ἂν
[5]	ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ μηδένα Φαιάκων	ἐν	τῷ τότε εἶναι ἄλλο τι
[2]	ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων· καὶ οἷον	ἐν	ὕδατι τὸν ἥλιον ὁρᾶν ἐθισθέντες
[2]	μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ γε,	ἐν	χειρονομίαις καὶ ὀρχήσεσι τὴν ἐμπειρίαν
[8]	τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν	ἔν	τε μουσικῇ καὶ τοῖς γυμνικοῖς
[2]	λόγῳ τις συλλαβὼν καὶ εἰς	ἓν	ἀθροίσας εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει
[5]	ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν τούτοις γὰρ	ἔλεγεν	ὁ τοῦ ποιητοῦ τῆς διανοίας
[8]	μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν ταῖς παλαίστραις	διῆγεν.	Οὐ γὰρ ἂν τοσοῦτον ὑπῆρξεν
[9]	κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ δέῃ,	μηδὲν	αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν.
[9]	φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν	μηδὲν	ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά τε
[5]	ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ	μηδὲν	ἔχειν» Καὶ μὴν καὶ ὁ
[9]	εἴη ζῆν ἀπὸ τῶν ὀλίγων,	μηδὲν	ἔχοντι κακόν. Ἐγὼ δὲ καὶ
[1]	εἰ δὲ μή, ἐγὼ μὲν	οὐδὲν	ἂν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ
[5]	λέγειν τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ	οὐδὲν	ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας
[8]	ὧν ἐν τοῖς ἄνω λόγοις	οὐδὲν	εἶναι παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν.
[2]	ἔνθεν ἑλών. ~Ἡμεῖς, ὦ παῖδες,	οὐδὲν	εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον
[9]	βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους ἢ ἀριθμῆσαι,	οὐδὲν	ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει ἀπόντα
[10]	ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι τὸ παρελθόν, ὅτε	οὐδὲν	ἔσται πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν
[10]	καὶ ἀγήρω αἰῶνα, οὗ πέρας	οὐδὲν	ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ
[5]	ἔφησεν. Ἐμοὶ μὲν γὰρ δοκεῖ	οὐδὲν	ἕτερον ἢ προτρέπων ἡμᾶς ἐπ´
[7]	οὖν ἐπαύσατο τύπτων, ἄλλο μὲν	οὐδὲν	ὁ Σωκράτης ποιῆσαι, ἐπιγράψαι δὲ
[9]	ἀσχολίας, τῶν ἐν ᾅδου κολαζομένων	οὐδὲν	πάσχοντες ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς εἰς πῦρ
[9]	καὶ εἰς τετρημένον ἀντλοῦντες πίθον,	οὐδὲν	πέρας τῶν πόνων ἔχοντες. Κουρὰς
[9]	κατὰ τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς	οὐδὲν	στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς
[9]	Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου δ´	οὐδὲν	τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Τῷ
[3]	ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ τὴν	θύραθεν	σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα
[1]	διακρινοῦμεν, τοῦτο δὴ καὶ διδάξω	ἔνθεν	ἑλών. ~Ἡμεῖς, ὦ παῖδες, οὐδὲν
[2]	ῥήτορσι καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμιλητέον	ὅθεν	ἂν μέλλῃ πρὸς τὴν τῆς
[10]	λίθον, κατὰ τὴν παροιμίαν, κινοῦντας,	ὅθεν	ἂν μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´
[5]	καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι παραμένουσα.	Ὅθεν	δὴ καὶ Σόλων μοι δοκεῖ
[7]	γυμνάσιον. Πάλιν τις Εὐκλείδῃ τῷ	Μεγαρόθεν	παροξυνθεὶς θάνατον ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν·
[10]	μεγάλοις τῶν ποταμῶν, πολλαὶ γίνεσθαι	πολλαχόθεν	αἱ προσθῆκαι πεφύκασι. Τὸ γὰρ
[8]	μυρία παθόντες ἐπὶ μυρίοις, καὶ	πολλαχόθεν	τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ
[4]	τοῖς παρὰ τῶν ποιητῶν, ἵν´	ἐντεῦθεν	ἄρξωμαι, ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι
[7]	συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς	ἐντεῦθεν	ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν
[4]	οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα τὰ	ἔξωθεν	δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως
[10]	γε νῦν εἶναι, ἐκ τῶν	ἔξωθεν	παιδευμάτων περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς
[7]	ἔτ´ ἂν ἐκείνοις ὡς ἀδυνάτοις	διαπιστήσειεν.	Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ τοῦ
[1]	ἔμπειρόν με εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων	πεποίηκεν,	ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις τὸν
[5]	γε δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως	εἴρηκεν	ἄνευ μέτρου· ὅτι νέῳ ὄντι
[10]	ὀρθῶς ἔχειν ἡγεῖσθαι τῷ ποιητῇ	προσῆκεν.	Ὁ μὲν οὖν Βίας τῷ
[6]	παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν	ὀμώμοκεν,	ἡ δὲ φρὴν ἀνώμοτος» κατ´
[9]	τοιοῦδε τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι	πέφυκεν.	Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν,
[5]	τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα	πέφυκεν	εἶναι τὰ τῶν τοιούτων μαθήματα,
[5]	ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον	μὲν	αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον,
[8]	ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ	μὲν	ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν
[5]	Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ	μὲν	ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον
[3]	τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία	μὲν	ἀρετὴ τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ,
[10]	τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον	μὲν	ἄριστον αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν
[7]	πᾶσαν διήρκεσαν τὴν ἡμέραν, ὁ	μὲν	ἀφειδῶς πλύνων αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν,
[5]	αὐτὸς οὗτος ποιητὴς ἔφησεν. Ἐμοὶ	μὲν	γὰρ δοκεῖ οὐδὲν ἕτερον ἢ
[10]	τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ	μὲν	γὰρ τὰ μικρὰ τῶν παθῶν
[7]	μιμήσασθαι τοὺς τηλικούτους φημί. Τουτὶ	μὲν	γὰρ τὸ τοῦ Σωκράτους ἀδελφὸν
[9]	τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ	μέν	γε τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ
[8]	τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ	μὲν	γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς δὲ
[8]	τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ	μὲν	δὴ καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ
[1]	ἐν οἷς ἐκεῖνός φησιν ἄριστον	μὲν	εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ
[5]	ἀρετῆς τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ	μὲν	ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων
[6]	ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό γε λαμπρῶς	μὲν	ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν εἰς τὸ
[2]	καὶ ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον	μὲν	ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν
[5]	καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα	μὲν	ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ ἀρετῆς
[9]	καὶ τῷ ἐλέφαντι ὧν ὁ	μὲν	Ἠλείοις τὸν Δία, ὁ δὲ
[2]	διάφορον. Εἰς δὴ τοῦτον ἄγουσι	μὲν	Ἱεροὶ Λόγοι, δι´ ἀπορρήτων ἡμᾶς
[9]	τούτοις ἐπίσταται πειραθῆναι. Ἢ Φειδίας	μὲν	καὶ Πολύκλειτος, εἰ τῷ χρυσίῳ
[3]	οὕτω δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως	μὲν	καρπὸς ἡ ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί
[5]	δὲ γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς	μὲν	λεία τε καὶ καλή, ὡς
[4]	Ὡς γὰρ τῶν ἀνθέων τοῖς	μὲν	λοιποῖς ἄχρι τῆς εὐωδίας ἢ
[7]	θυμὸς ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα	μὲν	μηδὲ διανίστασθαι πρὸς θυμὸν τὸ
[10]	ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ	μὲν	νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ
[6]	βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα	μὲν	ὀμώμοκεν, ἡ δὲ φρὴν ἀνώμοτος»
[1]	τάξεως· εἰ δὲ μή, ἐγὼ	μὲν	οὐδὲν ἂν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ
[7]	δ´ οὖν ἐπαύσατο τύπτων, ἄλλο	μὲν	οὐδὲν ὁ Σωκράτης ποιῆσαι, ἐπιγράψαι
[6]	ἐλεύθεροι τὸ παράπαν. Εἶτα μουσικὸς	μὲν	οὐκ ἂν ἑκὼν δέξαιτο ἀνάρμοστον
[4]	θείων ἅψασθαι παιδευμάτων. ~Ἀλλ´ ὅτι	μὲν	οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα τὰ
[8]	Καίτοι τίνα ἔχει λόγον, κυβερνήτην	μὲν	οὐκ εἰκῇ τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι,
[10]	οὐδὲν ἔσται πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ	μὲν	οὖν ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω,
[2]	βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ	μὲν	οὖν ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτον
[1]	ἐμαυτοῦ λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι φημί. Τοῦτο	μὲν	οὖν αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων ἥκω,
[10]	ἡγεῖσθαι τῷ ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ	μὲν	οὖν Βίας τῷ υἱεῖ, πρὸς
[3]	τῷ φωτὶ τὰς ὄψεις. ~Εἰ	μὲν	οὖν ἔστι τις οἰκειότης πρὸς
[5]	εἶναι Ἀρετὴν καὶ Κακίαν. Εὐθὺς	μὲν	οὖν καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ
[1]	τεκόντας, πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ	μὲν	οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα,
[4]	ἑξῆς ἂν εἴη λέγειν. Πρῶτον	μὲν	οὖν τοῖς παρὰ τῶν ποιητῶν,
[9]	αὐτῶν ἐνεργούσης τέχνης καταμελούντων; Πᾶν	μὲν	οὖν τοὐναντίον κολάζειν αὐτὸ καὶ
[6]	βασιλεῖς ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ	μὲν	οὖν τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ παράπαν.
[7]	δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα. ~Τοὺς	μὲν	οὖν τῶν λόγων οἳ τὰς
[9]	τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ	μὲν	οὐχ ὁρῶ, πλὴν εἰ μή,
[5]	τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε	μὲν	πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν ἔχειν»
[5]	ἕτερον, εἰς ταύτην δὲ πολλὰ	μὲν	ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ
[10]	συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα	μέν	που κἀν τοῖς ἡμετέροις λόγοις
[5]	νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι τραχεῖα	μὲν	πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ ἱδρῶτος
[8]	χρήσιμα. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν	μὲν	σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν
[9]	Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ	μὲν	σώματος, ὡς ἂν κάλλιστα ἔχοι,
[4]	προσέχειν τὸν νοῦν, ἀλλ´ ὅταν	μὲν	{τὰς} τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις
[9]	εἴπερ δὴ καὶ αὐτὸς νῦν	μὲν	τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ τοῖς
[9]	ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου	μὲν	ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ τῶν
[5]	τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ τὴν	μὲν	ὑπὸ κομμωτικῆς διεσκευασμένην εἰς κάλλος,
[8]	ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ τῶν	μὲν	χειρωνακτῶν ἐστί τι πέρας τῆς
[2]	καὶ διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί	φαμεν,	τὰ δ´ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς
[8]	προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ οὕτως ἂν	εἴημεν	ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ
[9]	ἂν ἄλλο τι τῶν ἀνθρωπίνων	θαυμάσαιμεν.	Τί γὰρ ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ,
[9]	μὴν εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν	μελετήσαιμεν,	σχολῇ γ´ ἂν ἄλλο τι
[8]	μεγάλας ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ	μέλλοιμεν	ὀνείδη τε ἕξειν καὶ τιμωρίας
[2]	ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον	πρόϊμεν	ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου
[8]	οὐδὲν εἶναι παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων	ἐλέγομεν.	Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν,
[2]	ἀγαθόν τι νομίζομεν ὅλως, οὔτ´	ὀνομάζομεν,	ὃ τὴν συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι
[2]	τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν τι	νομίζομεν	ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ τὴν
[2]	παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον βίον τοῦτον	ὑπολαμβάνομεν,	οὔτ´ ἀγαθόν τι νομίζομεν ὅλως,
[4]	τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας	ἐκκλίνομεν,	οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων
[2]	μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον	κρίνομεν,	ἢ τοὺς ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ´
[4]	ἥκιστα περὶ θεῶν τι διαλεγομένοις	προσέξομεν,	καὶ μάλισθ´ ὅταν ὡς περὶ
[2]	ἄξιον κρίνομεν, ἢ τοὺς ἔχοντας	ἀποβλέπομεν,	ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον πρόϊμεν ταῖς
[9]	τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς	ἀτιμάσομεν,	κολακείας δὲ καὶ θωπείας διωξόμεθα,
[9]	ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ	φήσομεν	ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν ἐγίγνετο καὶ
[9]	τὸ κερδαλέον τε καὶ ποικίλον	ζηλώσομεν;	Ἀλλ´ οὐκ ἔστιν ὃ μᾶλλον
[2]	πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα	πράττομεν.	Ἃ μὲν οὖν ἂν συντελῇ
[4]	λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς	καταλείψομεν.	Ταὐτὰ δὴ ταῦτα λέγειν καὶ
[2]	ἥλιον ὁρᾶν ἐθισθέντες οὕτως αὐτῷ	προσβαλοῦμεν	τῷ φωτὶ τὰς ὄψεις. ~Εἰ
[1]	οὖν ἐστι ταῦτα καὶ ὅπως	διακρινοῦμεν,	τοῦτο δὴ καὶ διδάξω ἔνθεν
[5]	ποτε ἄλλο διανοηθέντα τὸν Ἡσίοδον	ὑπολάβωμεν	ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ
[7]	ἐμβάλλοντας, μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω.	Ἐπαναγάγωμεν	δὲ τὸν λόγον αὖθις πρὸς
[4]	τῶν λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι	λάθωμεν	τῶν χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ
[8]	ἔλεγον, πάλιν γὰρ εἰς ταὐτὸν	ἐπανίωμεν,	οὐ πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν,
[9]	τὴν κόλασιν ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν	ποιῶμεν;	φαίη τις ἄν. Τί ἄλλο
[4]	χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἢν	σωφρονῶμεν,	ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς
[10]	καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´	ἀποκνήσωμεν·	ἀλλ´ ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος, ὅτι
[6]	οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων ἐκεῖνος	ἔδειξεν.	Ἐπεὶ τό γε λαμπρῶς μὲν
[8]	διῆγεν. Οὐ γὰρ ἂν τοσοῦτον	ὑπῆρξεν	αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ μουσικῇ,
[7]	ἐμπεσὼν ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ	ἀντῆρεν,	ἀλλὰ παρεῖχε τῷ παροινοῦντι τῆς
[7]	σπουδῇ. Τί δὲ ἦν ὃ	ἐποίησεν	ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´ ὅρκου τριῶν
[5]	ἕτερος ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν	ὕμνησεν,	ὡς εἰς ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας
[8]	τὸν βίον ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος	ἔφησεν,	εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ
[5]	σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς	ἔφησεν.	Ἐμοὶ μὲν γὰρ δοκεῖ οὐδὲν
[8]	τοῦ Πιττακοῦ λόγος, ὃς χαλεπὸν	ἔφησεν	ἐσθλὸν ἔμμεναι; Διὰ πολλῶν γὰρ
[5]	τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν	ἐφιλοσόφησεν·	ᾧ δὴ καὶ αὐτῷ τὴν
[7]	Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον ἠπείλησε καὶ	ἐπώμοσεν·	ὁ δὲ ἀντώμοσεν ἦ μὴν
[7]	ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ	ἀντώμοσεν	ἦ μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ
[7]	κάλλος παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ προσιδεῖν	ἠξίωσεν,	αἰσχρὸν εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρας
[8]	ἀληλειμμένης ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´	ἀντεῖχεν	ὠθούμενος οὐχ ἧττον ἢ οἱ
[4]	λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε,	ἢν	σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ
[8]	ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´ ἂν ἄξιον	ἦν	ἡ ῥᾳθυμία τῷ βίῳ, καὶ
[7]	οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί δὲ	ἦν	ὃ ἐποίησεν ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´
[5]	τῆς ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης,	ἣν	ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ τοῦ
[5]	σχεδὸν ταύτην ἄγοντι τὴν ἡλικίαν,	ἣν	καὶ ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν
[9]	Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ σώματος	βλάβην	προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς
[8]	ἀλλ´ ἐν τοῖς, εἴτε ὑπὸ	γῆν,	εἴτε καὶ ὅπου δὴ τοῦ
[9]	τὴν χρόαν πρὸς τὴν ὑποκειμένην	γῆν,	οὕτως αὐτὸς τὴν διάνοιαν πρὸς
[9]	μαγείρους περινοοῦντες, καὶ πᾶσαν διερευνώμενοι	γῆν	τε καὶ θάλασσαν, οἷόν τινι
[6]	ἡ δὲ φρὴν ἀνώμοτος» κατ´	Εὐριπίδην	ἐρεῖ; καὶ τὸ δοκεῖν ἀγαθὸς
[9]	διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ τὴν πᾶσαν	σπουδὴν	εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ
[9]	οὔτ´ εὔχομαι, ἀλλά μοι εἴη	ζῆν	ἀπὸ τῶν ὀλίγων, μηδὲν ἔχοντι
[9]	καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας	ζῆν;	Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον
[9]	τῷ σωφρονοῦντι τοῦ πρὸς δόξαν	ζῆν,	καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα
[4]	ἡμῖν τὸ ψεῦδος, τοῖς τὴν	ὀρθὴν	ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ
[8]	Ἐπεὶ δὲ στεφάνων καὶ ἀθλητῶν	ἐμνήσθην,	ἐκεῖνοι μυρία παθόντες ἐπὶ μυρίοις,
[6]	πρὸ τοῦ δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι	φαίην	ἂν ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς
[8]	τῇ μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον	περιῆν	τῆς τέχνης ὥστε καὶ θυμὸν
[10]	κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον εἰς ἀργυρίου	προσθήκην	ἢ καὶ εἰς ἡντιναοῦν ἐπιστήμην,
[4]	τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν	Δωρικὴν	παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ τὰν
[8]	οἱ στέφανοι, καὶ οὐδείς γε	πάλην	ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν
[8]	ἐπ´ ἄμφω καθεύδουσι, καὶ κατὰ	πολλὴν	διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν
[9]	τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν	σχολὴν	ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ
[5]	τά γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι,	πλήν	γε δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως
[9]	ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν οὐχ ὁρῶ,	πλὴν	εἰ μή, κατὰ τοὺς ἐν
[4]	ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε	μὴν	αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς ἂν
[9]	καὶ θεραπεύειν μανία σαφής. Ἀλλὰ	μὴν	εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν,
[2]	ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν γε	μὴν	εἰπὼν ἱκανῶς ἂν ἴσως ὑμῖν
[9]	θησαυροῖς κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ γε	μὴν	ἐλευθερίως πρὸς τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι
[7]	ἐπώμοσεν· ὁ δὲ ἀντώμοσεν ἦ	μὴν	ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ παύσειν χαλεπῶς
[5]	ἄλλοτε δὲ μηδὲν ἔχειν» Καὶ	μὴν	καὶ ὁ Κεῖός που σοφιστὴς
[1]	πολλῶν ἤδη γεγυμνάσθαι πραγμάτων, καὶ	μὴν	καὶ τὸ τῆς πάντα παιδευούσης
[4]	τοῖς ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε	μὴν	οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν
[3]	ἡ ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε	μὴν	οὐδὲ τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι,
[9]	τῶν προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς γε	μὴν	παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει φέροντας τῷ
[2]	ἀπορρήτων ἡμᾶς ἐκπαιδεύοντες. Ἕως γε	μὴν	ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ
[7]	τοιούτων τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν	μνήμην,	ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου;
[10]	προσθήκην ἢ καὶ εἰς ἡντιναοῦν	ἐπιστήμην,	ὀρθῶς ἔχειν ἡγεῖσθαι τῷ ποιητῇ
[2]	εἰπὼν ἱκανῶς ἂν ἴσως ὑμῖν	ἐνδειξαίμην	ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ τὴν ἀφ´
[2]	μὲν ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν	ὁρμὴν	ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ ἢ καθ´
[9]	σώματος πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν	ἀφορμήν.	Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ
[8]	ἐπὶ μυρίοις, καὶ πολλαχόθεν τὴν	ῥώμην	ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς
[5]	διαρρεῖν, καὶ πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς	ἐξηρτημένην	ἄγειν· ταῦτά τε οὖν δεικνύναι,
[9]	πολύποδα τὴν χρόαν πρὸς τὴν	ὑποκειμένην	γῆν, οὕτως αὐτὸς τὴν διάνοιαν
[9]	κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν δὲ	χρησομένην	αὐτῷ ψυχὴν ὡς οὐδενὸς ἀξίαν
[9]	ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν ὤτων	διεφθαρμένην	μελῳδίαν τῶν ψυχῶν καταχεῖν. Ἀνελευθερίας
[5]	γὰρ τὴν μὲν ὑπὸ κομμωτικῆς	διεσκευασμένην	εἰς κάλλος, καὶ ὑπὸ τρυφῆς
[5]	δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω τούτων	ὑπισχνουμένην,	ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς
[2]	μέρει τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων εὑρήσει	παρισουμένην,	ἀλλὰ πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις
[7]	φέρει, ὅτι ὁ ἐμβλέψας πρὸς	ἡδονὴν	γυναικί, κἂν μὴ τῷ ἔργῳ
[9]	αἰσχίστων. Ἀτμούς γε μὴν παντοδαποὺς	ἡδονὴν	ὀσφρήσει φέροντας τῷ ἀέρι καταμιγνύναι,
[9]	τοὺς ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας,	ἡδονήν	τινα φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν.
[5]	βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν	αἰσχύνην	ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν
[8]	τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ τὴν	τέχνην	ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς δὲ καὶ
[4]	δὲ τὴν περὶ τὸ ψεύδεσθαι	τέχνην	οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ ἐν
[9]	ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες τὴν	τέχνην,	ὑφ´ ἧς καὶ ὁ χρυσὸς
[3]	σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα	σκέπην	τε τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν
[6]	γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ	φρὴν	ἀνώμοτος» κατ´ Εὐριπίδην ἐρεῖ; καὶ
[9]	τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα	τὴν	ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον
[9]	τοὺς ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν	τὴν	ἀδικίαν εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται, ὅπερ δίκης
[9]	τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς Ἀττικῆς	τὴν	Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν
[9]	Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν,	τὴν	ἀμείνω τε καὶ εἰς ἄμεινον
[9]	καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ,	τὴν	ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ
[2]	σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ	τὴν	ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον
[10]	περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ	τὴν	ἀπ´ αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ
[10]	Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς γῆρας κτησάμενος»	τὴν	ἀρετὴν δὴ τὸ ἐφόδιον λέγων,
[6]	τό γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι	τὴν	ἀρετὴν εἰς τὸ μέσον, καὶ
[5]	εἴ τις ἕτερος ἐοικότα τούτοις	τὴν	ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς εἰς ταὐτὸν
[9]	τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα	τὴν	ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον·
[8]	ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς τοὺς συμπότας,	τὴν	ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν
[1]	τὸν βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ	τὴν	ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ
[2]	ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ	τὴν	ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ
[6]	τοὺς λόγους. Ὡς ὅ γε	τὴν	ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς ἄλλοις
[5]	ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι	τὴν	βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν
[2]	ποτ´ ἂν ᾖ τὸ δεξόμενον	τὴν	βαφήν, οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν,
[9]	ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς	τὴν	γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν
[5]	ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν·	τὴν	δ´ ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν,
[9]	ὡς ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι,	τὴν	δὲ χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν ὡς
[5]	βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται τῶν ὁδῶν,	τὴν	διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς
[3]	ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος	τὴν	διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ
[9]	τὴν ὑποκειμένην γῆν, οὕτως αὐτὸς	τὴν	διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν συνόντων
[5]	ἐφιλοσόφησεν· ᾧ δὴ καὶ αὐτῷ	τὴν	διάνοιαν προσεκτέον· οὐ γὰρ ἀπόβλητος
[4]	συναρμόζειν τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ	τὴν	Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ
[9]	ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται τοὺς περὶ	τὴν	ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ
[4]	πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν	τὴν	εἰκόνα τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον.
[9]	εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου	τὴν	εἰς τὰ περιττὰ φοράν, περικόπτοι.
[9]	Διὸ δὴ καὶ Πλάτωνά φασι,	τὴν	ἐκ σώματος βλάβην προειδόμενον, τὸ
[2]	γε, ἐν χειρονομίαις καὶ ὀρχήσεσι	τὴν	ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν ἀγώνων
[9]	Ἐγὼ δὲ καὶ σφαλερὰν εἶναι	τὴν	ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα.
[7]	μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε	τὴν	ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ
[4]	ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον πρὸς	τὴν	ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν χαίρειν
[9]	μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ	τὴν	ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν ἀμείνω
[7]	τύπτοντι κατὰ τῆς σιαγόνος καὶ	τὴν	ἑτέραν παρέχειν προσῆκε, τοσούτου δεῖν
[4]	τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις	τὴν	εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων δὲ ἥκιστα
[8]	παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ	τὴν	ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν
[5]	κομιδῇ, καὶ σχεδὸν ταύτην ἄγοντι	τὴν	ἡλικίαν, ἣν καὶ ὑμεῖς νῦν,
[7]	προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν διήρκεσαν	τὴν	ἡμέραν, ὁ μὲν ἀφειδῶς πλύνων
[9]	Ἠλείοις τὸν Δία, ὁ δὲ	τὴν	Ἥραν Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω ἂν
[3]	οὐκ ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ	τὴν	θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα
[8]	ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων	τὴν	ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ γε
[5]	τῆς ἑτέρας ἡδίων τῆς ἐπὶ	τὴν	κακίαν ἀγούσης, ἣν ἀθρόον εἶναι
[8]	παραίτησις τὸ μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω	τὴν	κόλασιν ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν ποιῶμεν;
[8]	τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες	τὴν	κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ
[6]	ἂν ἑκὼν δέξαιτο ἀνάρμοστον αὐτῷ	τὴν	λύραν εἶναι, καὶ χοροῦ κορυφαῖος
[8]	οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ Τιμόθεος	τὴν	μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν ταῖς παλαίστραις
[5]	σχήματος τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ	τὴν	μὲν ὑπὸ κομμωτικῆς διεσκευασμένην εἰς
[7]	τῶν τοιούτων τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν	τὴν	μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη
[7]	γυναικί, κἂν μὴ τῷ ἔργῳ	τὴν	μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε
[4]	ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ ψεῦδος, τοῖς	τὴν	ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις
[9]	Ἐγὼ δὲ καὶ Διογένους ἄγαμαι	τὴν	πάντων ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν,
[8]	δὲ οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ	τὴν	παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ
[10]	τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ	τὴν	παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν μέλλῃ
[2]	βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ	τὴν	παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ
[9]	παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ	τὴν	πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς
[4]	ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ	τὴν	περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην οὐ
[5]	πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν, ἢ	τὴν	ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας, ταύτας
[8]	παθόντες ἐπὶ μυρίοις, καὶ πολλαχόθεν	τὴν	ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν
[2]	νομίζομεν ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ	τὴν	συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται.
[8]	ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ	τὴν	τέχνην ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς δὲ
[9]	ἤστην ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες	τὴν	τέχνην, ὑφ´ ἧς καὶ ὁ
[10]	τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ	τὴν	τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ
[9]	δέονται ἢ καὶ πλείονος πρὸς	τὴν	τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν
[2]	ὁμιλητέον ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς	τὴν	τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά τις
[8]	καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς	τὴν	τοῦ τέλους κτῆσιν ἡ μελέτη
[2]	καὶ πονητέον εἰς δύναμιν ἐπὶ	τὴν	τούτου παρασκευήν, καὶ ποιηταῖς καὶ
[5]	τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας	τὴν	τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν
[9]	τὸν πολύποδα τὴν χρόαν πρὸς	τὴν	ὑποκειμένην γῆν, οὕτως αὐτὸς τὴν
[3]	σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι	τὴν	Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν
[9]	ἧττον προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου	τὴν	χρείαν τοῖς τῆς φύσεως ἀναγκαίοις,
[9]	Καὶ ὥσπερ φασὶ τὸν πολύποδα	τὴν	χρόαν πρὸς τὴν ὑποκειμένην γῆν,
[4]	καὶ ὠφέλειαν ἀπ´ αὐτῶν εἰς	τὴν	ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ
[9]	ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ πρὸς	τὴν	ψυχὴν ἐμπόδιόν ἐστι, τό γε
[8]	διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ	τὴν	ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα λόγον
[4]	πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ	τὴν	ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ τῆς
[10]	Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου	τὴν	ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς μεγάλοις
[7]	παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου	Σωκράτην	εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν
[9]	ὁ δὲ τὴν Ἥραν Ἀργείοις	ἐποιησάτην,	καταγελάστω ἂν ἤστην ἀλλοτρίῳ πλούτῳ
[1]	βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν	ἀσφαλεστάτην	ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ τῆς
[8]	τὸν πρὸ τῆς ἀγωνίας βίον	μελέτην	εἶναι τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται
[10]	ἔφη, πρὸς γῆρας κτησάμενος» τὴν	ἀρετὴν	δὴ τὸ ἐφόδιον λέγων, μικροῖς
[6]	γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν	ἀρετὴν	εἰς τὸ μέσον, καὶ μακροὺς
[4]	αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς	ἀρετὴν	ἐπῄνεσαν, ἢ πονηρίαν διέβαλον. Ὡς
[5]	διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς	ἀρετήν,	ἢ τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο
[5]	δύο γυναῖκας, ταύτας δὲ εἶναι	Ἀρετὴν	καὶ Κακίαν. Εὐθὺς μὲν οὖν
[5]	ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς	ἀρετὴν	καὶ κακίαν ἐφιλοσόφησεν· ᾧ δὴ
[5]	ἕτερον ἢ προτρέπων ἡμᾶς ἐπ´	ἀρετήν,	καὶ προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς εἶναι,
[5]	οὐχὶ προτρέποντα τοὺς νέους ἐπ´	ἀρετήν;	Ὅτι τραχεῖα μὲν πρῶτον καὶ
[9]	ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν	ἀρετὴν	οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς κόσμον
[5]	τις ἕτερος ἐοικότα τούτοις τὴν	ἀρετὴν	ὕμνησεν, ὡς εἰς ταὐτὸν ἡμῖν
[5]	καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς	ἀρετὴν	φέρουσα καὶ ἀνάντης ὁδός. Διόπερ
[9]	κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν	αὐλητὴν	τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα
[8]	ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι τίνα ἔχει λόγον,	κυβερνήτην	μὲν οὐκ εἰκῇ τοῖς πνεύμασιν
[8]	ὅρμους εὐθύνειν τὸ σκάφος, καὶ	τοξότην	κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν
[1]	Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´	ἑκάστην	ἡμέραν εἰς διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ
[5]	ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν, ἢ τὴν	ῥᾴστην,	προσελθεῖν δύο γυναῖκας, ταύτας δὲ
[9]	Ἥραν Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω ἂν	ἤστην	ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες τὴν
[8]	λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ τὴν	ἡδίστην,	ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν γυμναστῶν
[9]	Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων. Ὥστε	καλλωπιστὴν	εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι ὁμοίως αἰσχρὸν
[9]	ἀληθῶς τῆς προσηγορίας ταύτης ἀξίῳ,	καλλωπιστὴν	καὶ φιλοσώματον εἶναι, ἢ πρὸς
[9]	ἀτιμάσει ὅσῳπερ ἂν ἧττον προσδέηται·	αὐτὴν	δὲ δήπου τὴν χρείαν τοῖς
[9]	τὰ τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας	αὐτὴν	διὰ φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα δὲ
[2]	πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν	αὐτήν,	οὐχ ὅ τι ἂν εἴποι
[10]	τὸ ἐφόδιον λέγων, μικροῖς ὅροις	αὐτὴν	περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ
[9]	τὴν γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´	αὐτὴν	συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ,
[5]	ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς	ἑαυτήν·	τὴν δ´ ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ
[8]	τοὺς συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα.	Τοσαύτην	ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ καὶ
[5]	τῷ Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδὸν	ταύτην	ἄγοντι τὴν ἡλικίαν, ἣν καὶ
[5]	καταθεῖναι δεῖ τὸν ἕτερον, εἰς	ταύτην	δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ
[10]	λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε ἢ	τελευτὴν	ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Πρὸς
[2]	ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου βίου	παρασκευὴν	ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν
[2]	εἰς δύναμιν ἐπὶ τὴν τούτου	παρασκευήν,	καὶ ποιηταῖς καὶ λογοποιοῖς καὶ
[2]	ἂν ᾖ τὸ δεξόμενον τὴν	βαφήν,	οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν
[5]	ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν	τρυφὴν	ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ
[4]	ὠφέλειαν ἀπ´ αὐτῶν εἰς τὴν	ψυχὴν	ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν
[9]	τῷ σώματι, καὶ πρὸς τὴν	ψυχὴν	ἐμπόδιόν ἐστι, τό γε ὑποπεπτωκέναι
[8]	τῶν δὲ μαθημάτων ἃ τὴν	ψυχὴν	ἡμῶν τρέφει μηδένα λόγον ἔχειν,
[4]	Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν	ψυχὴν	τηρητέον, μὴ διὰ τῆς τῶν
[9]	φροντίζουσι, τὴν δὲ χρησομένην αὐτῷ	ψυχὴν	ὡς οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι, τῶν
[5]	κακίαν ἀγούσης, ἣν ἀθρόον εἶναι	λαβεῖν	ἐκ τοῦ σύνεγγυς ὁ αὐτὸς
[10]	πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ	λαβεῖν,	οὐ μᾶλλόν γε ἢ τελευτὴν
[8]	πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου	λαβεῖν	στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου
[8]	πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ	λαβεῖν	τῶν χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´
[9]	χωρίον τῆς Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν	καταλαβεῖν	ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν
[5]	καὶ πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην	ἄγειν·	ταῦτά τε οὖν δεικνύναι, καὶ
[8]	ὅπλα λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ	ἐπαναγαγεῖν	πάλιν πρὸς τοὺς συμπότας, τὴν
[4]	σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ ταῦτα	λέγειν	καὶ περὶ συγγραφέων ἔχω, καὶ
[4]	μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς ἂν εἴη	λέγειν.	Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς παρὰ
[5]	αὐχμεῖν, καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ	λέγειν	τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν
[5]	τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα	λέγειν	τὸν Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς ὑμῖν
[8]	ὃν ἀφορῶντα πάντα ποιεῖν καὶ	λέγειν	χρὴ τόν γε μὴ τοῖς
[9]	βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις	ἀντιλέγειν,	κἂν ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ
[4]	ἔλθωσι τῇ μιμήσει, ταῦτα δεῖ	φεύγειν	ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα οὐχ ἧττον
[7]	δι´ ὅρκου τριῶν ταλάντων ζημίαν	ἀποφυγεῖν,	ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον ἢ
[5]	τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου	δεῖν	αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ
[7]	τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε, τοσούτου	δεῖν	ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ Περικλέους
[1]	καὶ συμβουλεύσων ἥκω, τὸ μὴ	δεῖν	εἰς ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι τούτοις,
[9]	ὀνομάζεσθαι ὁμοίως αἰσχρὸν ἡγεῖσθαί φημι	δεῖν	τοὺς τοιούτους ὡς τὸ ἑταιρεῖν
[7]	παροινοῦντι τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι, ὥστε	ἐξοιδεῖν	ἤδη καὶ ὕπουλον αὐτῷ τὸ
[1]	δεχομένους, εἰδέναι τί χρὴ καὶ	παριδεῖν.	Τίνα οὖν ἐστι ταῦτα καὶ
[7]	τὸ κάλλος παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ	προσιδεῖν	ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι κρίνων τὸν
[9]	καταμελούντων; Πᾶν μὲν οὖν τοὐναντίον	κολάζειν	αὐτὸ καὶ κατέχειν, ὥσπερ θηρίου
[9]	τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς	ἀτιμάζειν·	μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις
[9]	οἱονεὶ μάστιγι τῷ λογισμῷ καθικνουμένους	κοιμίζειν,	ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς
[2]	ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων μέγιστον	νομίζειν	χρεών, ὑπὲρ οὗ πάντα ποιητέον
[8]	πάλην ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα	κιθαρίζειν	ἢ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ὁ
[4]	ἐπισκοπεῖν ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ	συναρμόζειν	τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν
[5]	δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα δεινοῦ	καταμαθεῖν	ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν
[3]	ἀλλὰ τό γε παράλληλα θέντας	καταμαθεῖν	τὸ διάφορον οὐ μικρὸν εἰς
[5]	προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον	ἐλθεῖν.	Ἄνω δὲ γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει
[5]	προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς εἶναι, ταῦτα	διελθεῖν	καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας πρὸς
[9]	ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους	ἐπανελθεῖν.	Ἕτεροι δὲ πρὸς αὐλὸν κορυβαντιῶσι
[7]	ἄξιον τῶν τοιούτων τι παραδειγμάτων	εἰσελθεῖν	τὴν μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς
[5]	πρὸς ἀρετήν, ἢ τὴν ῥᾴστην,	προσελθεῖν	δύο γυναῖκας, ταύτας δὲ εἶναι
[3]	μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, οὕτω	προσελθεῖν	τῇ θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως
[9]	οἶμαι, προσήκει ἀπόντα τε μὴ	ποθεῖν	τὸν πλοῦτον, καὶ παρόντος μὴ
[1]	ὑμῶν διαμαρτάνω τῆς γνώμης, μὴ	ποθεῖν	τοὺς τεκόντας, πρὸς ἐμὲ βλέποντας.
[8]	ἔστι, πρὸς ὃν ἀφορῶντα πάντα	ποιεῖν	καὶ λέγειν χρὴ τόν γε
[9]	κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια	ποιεῖν	οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν
[8]	γὰρ ἂν τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ	διενεγκεῖν	ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ γε
[5]	καὶ ἔτι πλείω τούτων ὑπισχνουμένην,	ἕλκειν	ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν·
[6]	κατ´ Εὐριπίδην ἐρεῖ; καὶ τὸ	δοκεῖν	ἀγαθὸς πρὸ τοῦ εἶναι διώξεται;
[6]	τι δεῖ Πλάτωνι πείθεσθαι, τὸ	δοκεῖν	δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα. ~Τοὺς
[7]	ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ	δοκεῖν	τοῦ προστάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν
[9]	δέ, τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ	ἐξαρκεῖν	ἑαυτῇ πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος
[7]	μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα	εὐορκεῖν	μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ
[9]	τὰς ἐν ἁφῇ καὶ γεύσει	διώκειν	ἡδονάς, ἢ ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται
[2]	τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε καὶ	διώκειν	παντὶ σθένει χρῆναί φαμεν, τὰ
[8]	σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ	βάλλειν,	καὶ μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν
[8]	ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ	αὐλεῖν	μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας γε,
[1]	αὐτὸς ἔλαττόν τι πατέρων εὐνοίας	νέμειν	ὑμῖν, ὑμᾶς δὲ νομίζω, εἰ
[5]	τὴν δ´ ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ	αὐχμεῖν,	καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν
[4]	μελίτταις δ´ ἄρα καὶ μέλι	λαμβάνειν	ἀπ´ αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω δὴ
[2]	ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ	παραμένειν	δόξα, τοῖς ἔξω δὴ τούτοις
[7]	τὸ Εὐκλείδου τῷ τοὺς διώκοντας	ὑπομένειν	καὶ πρᾴως αὐτῶν τῆς ὀργῆς
[5]	Εὐθὺς μὲν οὖν καὶ σιωπώσας	ἐμφαίνειν	ἀπὸ τοῦ σχήματος τὸ διάφορον.
[6]	μέσον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς	ἀποτείνειν	λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ
[9]	μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων	παρακινεῖν.	Ἢ τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα
[9]	παρόντος μὴ τῷ κεκτῆσθαι μᾶλλον	φρονεῖν	ἢ τῷ εἰδέναι αὐτὸν εὖ
[9]	ἡδονήν τινα φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις	ἐπαγρυπνεῖν.	Ὅ γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς
[8]	πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους	εὐθύνειν	τὸ σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ
[8]	εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη τε	ἕξειν	καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ τι
[8]	ὀνείδη τε ἕξειν καὶ τιμωρίας	ὑφέξειν,	οὔ τι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις
[9]	κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν, κἂν	ἀδοξεῖν	καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ
[9]	περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ	περιέπειν	τὸ σῶμα πλέον ἢ ὡς
[5]	κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ σύντονον	βλέπειν,	καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι
[5]	τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον	ἀποβλέπειν	καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ μηδένα
[5]	φησι, τοῖς ἀνθρώποις τὸ τάλαντον	ἐπιρρέπειν	ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν,
[9]	δὲ ψυχῆς, ὡς ἀθρόως τε	εἰπεῖν	καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ
[5]	μοι δοκεῖ πρὸς τοὺς εὐπόρους	εἰπεῖν	τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ
[9]	τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν	ἀπολείπειν,	ὃς φυτὸν ἐγίγνετο καὶ θηρίον,
[4]	φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς	ἐπισκοπεῖν	ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν
[9]	καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα	περισκοπεῖν,	καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν λόγον
[4]	μὴν οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα	φέρειν	ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον
[9]	ἤ τι τῶν φαύλων ἱμάτιον	φέρειν,	ἕως ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ
[9]	δεῖν τοὺς τοιούτους ὡς τὸ	ἑταιρεῖν	ἢ ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιβουλεύειν. Τί
[4]	τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν	χαίρειν	ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἢν σωφρονῶμεν,
[8]	τῆς τέχνης ὥστε καὶ θυμὸν	ἐγείρειν	διὰ τῆς συντόνου καὶ αὐστηρᾶς
[10]	δὲ προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι,	ἐγχειρεῖν	τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ τὸν
[5]	ἔτι πλείω τούτων ὑπισχνουμένην, ἕλκειν	ἐπιχειρεῖν	τὸν Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν· τὴν
[5]	εἰς κάλλος, καὶ ὑπὸ τρυφῆς	διαρρεῖν,	καὶ πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην
[9]	τοῖς χρήμασιν, οὐ πρότερον αὐτὸν	θαυμάσειν	ἔφη πρὶν ἂν καὶ ὅτι
[1]	βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ	συνοίσειν	ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό τε
[7]	ἦ μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ	παύσειν	χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου
[8]	καὶ μέντοι καὶ χαλᾶν καὶ	μαλάττειν	πάλιν διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε
[5]	ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν	πλουτεῖν,	ἄλλοτε δὲ μηδὲν ἔχειν» Καὶ
[9]	διδασκάλῳ χρηστέον λέγοντι· Οὐκ ἔραμαι	πλουτεῖν,	οὔτ´ εὔχομαι, ἀλλά μοι εἴη
[9]	τὸ ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις γάμοις	ἐπιβουλεύειν.	Τί γὰρ ἂν διαφέροι, τῷ
[9]	ἀνθρώποις ἀντιλέγειν, κἂν ἀδοξεῖν καὶ	κινδυνεύειν	ὑπὲρ τοῦ καλοῦ δέῃ, μηδὲν
[9]	τό γε ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ	θεραπεύειν	μανία σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ
[9]	ἢ μύροις ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι, καὶ	ἀπαγορεύειν	αἰσχύνομαι. Τί δ´ ἄν τις
[2]	γε μὴν ὑπὸ τῆς ἡλικίας	ἐπακούειν	τοῦ βάθους τῆς διανοίας αὐτῶν
[3]	οἰκεία μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ	βρύειν	ὡραίῳ, φέρει δέ τινα κόσμον
[9]	ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν	καταχεῖν.	Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος
[8]	ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα λόγον	ἔχειν,	ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν παρασύροντας ἅπαν
[6]	ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν	ἔχειν·	αὐτὸς δέ τις ἕκαστος διαστασιάσει
[9]	μηδεμίαν χρῆναι τοῦ σώματος πρόνοιαν	ἔχειν	εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν. Ἢ τί
[10]	καὶ εἰς ἡντιναοῦν ἐπιστήμην, ὀρθῶς	ἔχειν	ἡγεῖσθαι τῷ ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ
[5]	μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν	ἔχειν»	Καὶ μὴν καὶ ὁ Κεῖός
[1]	Τό τε γὰρ ἡλικίας οὕτως	ἔχειν,	καὶ τὸ διὰ πολλῶν ἤδη
[9]	γε ἢ τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν	ἔχειν,	πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ τῶν ἄλλων
[6]	τῆς σωφροσύνης, καὶ τὸ πλέον	ἔχειν	πρὸ τοῦ δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι
[1]	τοῖς ἄρτι καθισταμένοις τὸν βίον	ἔχειν	ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι·
[7]	θαυμαστόν τι οἷον τὸ κάλλος	παρέχειν	μαρτυρουμένας οὐδὲ προσιδεῖν ἠξίωσεν, αἰσχρὸν
[7]	τῆς σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν	παρέχειν	προσῆκε, τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ
[4]	τοὺς λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς	προσέχειν	τὸν νοῦν, ἀλλ´ ὅταν μὲν
[9]	οὖν τοὐναντίον κολάζειν αὐτὸ καὶ	κατέχειν,	ὥσπερ θηρίου τὰς ὁρμάς, προσῆκε
[1]	παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς ἱκανῶς	μετασχεῖν,	ἔμπειρόν με εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων
[8]	μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω τὴν κόλασιν	ὑποσχεῖν.	~Τί οὖν ποιῶμεν; φαίη τις
[8]	μόλις ἂν τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων	τυχεῖν	ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν ἐν τοῖς
[8]	~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον,	πάλιν	γὰρ εἰς ταὐτὸν ἐπανίωμεν, οὐ
[8]	μέντοι καὶ χαλᾶν καὶ μαλάττειν	πάλιν	διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο.
[8]	λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν	πάλιν	πρὸς τοὺς συμπότας, τὴν ἁρμονίαν
[7]	διαφθαρείη τὸ πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον.	Πάλιν	τις Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς
[6]	ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς	δύναμιν	ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν
[2]	ποιητέον ἡμῖν καὶ πονητέον εἰς	δύναμιν	ἐπὶ τὴν τούτου παρασκευήν, καὶ
[2]	οὖν ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτον	ἡμῖν,	ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν παντὶ
[8]	ἐπανίωμεν, οὐ πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον	ἡμῖν,	ἀλλ´ ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ
[7]	δοκεῖν τοῦ προστάγματος τὸν ὅρκον	ἡμῖν	ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς
[3]	ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προὔργου ἂν	ἡμῖν	αὐτῶν ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ
[2]	οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ τὴν συντέλειαν	ἡμῖν	ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ
[9]	ἐκεῖνος κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι.	Ἡμῖν	δὲ ἄρα εἰ μὴ τὰ
[8]	νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ κήρυκος.	Ἡμῖν	δέ, οἷς ἆθλα τοῦ βίου
[2]	τῆς παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους. Καὶ	ἡμῖν	δὴ οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων
[2]	ἡμεῖς τρόπον, εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος	ἡμῖν	ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα,
[2]	χρεών, ὑπὲρ οὗ πάντα ποιητέον	ἡμῖν	καὶ πονητέον εἰς δύναμιν ἐπὶ
[4]	τε, ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον	ἡμῖν	καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ παρ´
[5]	δι´ ἀρετῆς ἐπὶ τὸν βίον	ἡμῖν	καταθεῖναι δεῖ τὸν ἕτερον, εἰς
[10]	κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´	ἡμῖν	Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα
[4]	μελιττῶν τὴν εἰκόνα τῶν λόγων	ἡμῖν	μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε
[8]	τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς	ἡμῖν	νοῦ ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς
[8]	ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον	ἡμῖν,	οὐδὲ τῆς ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης
[8]	ἂν τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων τυχεῖν	ἡμῖν	περιγένοιτο, ὧν ἐν τοῖς ἄνω
[9]	πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον	ἡμῖν,	τὴν ἀμείνω τε καὶ εἰς
[4]	ἐν ταῖς ἄλλαις πράξεσιν ἐπιτήδειον	ἡμῖν	τὸ ψεῦδος, τοῖς τὴν ὀρθὴν
[5]	ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς εἰς ταὐτὸν	ἡμῖν	φέροντας τοὺς λόγους ἀποδεχώμεθα. Ὡς
[1]	δι´ ὧν καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις	ὑμῖν,	αὐτός τι παρ´ ἐμαυτοῦ λυσιτελέστερον
[4]	ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις ἢ λόγους	ὑμῖν	διεξίωσιν, ἀγαπᾶν τε καὶ ζηλοῦν,
[1]	εἶναι κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν	ὑμῖν	ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό τε γὰρ
[2]	μὴν εἰπὼν ἱκανῶς ἂν ἴσως	ὑμῖν	ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ τὴν
[4]	ὅπως γε μὴν αὐτῶν μεθεκτέον	ὑμῖν	ἑξῆς ἂν εἴη λέγειν. Πρῶτον
[10]	κινοῦντας, ὅθεν ἂν μέλλῃ τις	ὑμῖν	ἐπ´ αὐτὸν ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´
[5]	λέγειν τὸν Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς	ὑμῖν	ἐπιμελητέον, ὦ ἄνθρωποι, ἣ καὶ
[9]	ὡς ἀθρόως τε εἰπεῖν καὶ	ὑμῖν	ἱκανῶς, τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων
[9]	νῦν δὴ κρατούσης ταύτης ἧττον	ὑμῖν	μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως
[10]	δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον	ὑμῖν	συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων,
[1]	οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ τοὺς γονέας	ὑμῖν	τυγχάνω, ὥστε μήτ´ αὐτὸς ἔλαττόν
[1]	ἔλαττόν τι πατέρων εὐνοίας νέμειν	ὑμῖν,	ὑμᾶς δὲ νομίζω, εἰ μή
[1]	με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι	ὑμῖν,	ὦ παῖδες, ἃ βέλτιστα εἶναι
[8]	Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες τὴν	κόνιν	καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´
[9]	οὐ πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη	πρὶν	ἂν καὶ ὅτι κεχρῆσθαι τούτοις
[8]	τὸ μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω τὴν	κόλασιν	ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν ποιῶμεν; φαίη
[3]	πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων	μαθήμασιν	ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν
[9]	φρονοῦντος πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς	χρήμασιν,	οὐ πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη
[6]	δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν	συγγράμμασιν	ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς πειστέον
[8]	κυβερνήτην μὲν οὐκ εἰκῇ τοῖς	πνεύμασιν	ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν
[2]	πᾶσαν ὁμοῦ τὴν ἀφ´ οὗ	γεγόνασιν	ἄνθρωποι τῷ λόγῳ τις συλλαβὼν
[10]	κἂν σύμπαντα τὸν ἀφ´ οὗ	γεγόνασιν	ἄνθρωποι χρόνον ἀναμετρῇ, ὡς ἐπὶ
[9]	ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε, κἂν	πᾶσιν	ἀνθρώποις ἀντιλέγειν, κἂν ἀδοξεῖν καὶ
[2]	καὶ λογοποιοῖς καὶ ῥήτορσι καὶ	πᾶσιν	ἀνθρώποις ὁμιλητέον ὅθεν ἂν μέλλῃ
[3]	μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ	πᾶσιν	ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν
[4]	μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν	πᾶσιν	ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους,
[4]	εἰσι κατὰ τοὺς λόγους, μὴ	πᾶσιν	ἐφεξῆς προσέχειν τὸν νοῦν, ἀλλ´
[5]	πολλῷ δὲ ἔτι πλείω φιλοσόφοις	ἀνδράσιν	ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων
[4]	οὐχ ἧττον ἢ τὸν Ὀδυσσέα	φασὶν	ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη.
[7]	μὲν ἀφειδῶς πλύνων αὐτὸν τοῖς	ὀνείδεσιν,	ὁ δὲ οὐ μέλον αὐτῷ.
[4]	δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν ταῖς ἄλλαις	πράξεσιν	ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ ψεῦδος, τοῖς
[9]	ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν	ἐπιδείξεσιν,	ἢ σωμάτων θέαις ἡδονῆς κέντρον
[8]	ἀγῶσι πρὸς τὴν τοῦ τέλους	κτῆσιν	ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ
[1]	ἐπῶν δηλονότι, ἐν οἷς ἐκεῖνός	φησιν	ἄριστον μὲν εἶναι τὸν παρ´
[1]	κἀκεῖνον τὸν τοῖς παρ´ ἑτέρων	ὑποδειχθεῖσιν	ἑπόμενον, τὸν δὲ πρὸς οὐδέτερον
[2]	οἱ δευσοποιοί, παρασκευάσαντες πρότερον θεραπείαις	τισὶν	ὅ τι ποτ´ ἂν ᾖ
[2]	τε, ἐν ἑτέροις οὐ πάντη	διεστηκόσιν,	ὥσπερ ἐν σκιαῖς τισι καὶ
[2]	τὴν βαφήν, οὕτω τὸ ἄνθος	ἐπάγουσιν,	ἄν τε ἁλουργόν, ἄν τέ
[4]	καὶ ὑπάτου Διός, ὡς αὐτοὶ	λέγουσιν,	ἃ κἂν περὶ βοσκημάτων τις
[5]	ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ πάντες	ᾄδουσιν,	ἢ οὐχὶ προτρέποντα τοὺς νέους
[9]	γεύσει διώκειν ἡδονάς, ἢ ὅτι	καταναγκάζουσιν	αὗται τοὺς περὶ τὴν ἑαυτῶν
[10]	ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου τὴν ὠφέλειαν	ἀθροίζουσιν,	ὥσπερ τοῖς μεγάλοις τῶν ποταμῶν,
[4]	ἐπίχαρι μόνον τῶν τοιούτων λόγων	διώκουσιν	ἔστι τινὰ καὶ ὠφέλειαν ἀπ´
[9]	εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν. Ἢ τί	διαφέρουσιν	οἳ τοῦ μὲν σώματος, ὡς
[4]	οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν	ἐπιχειροῦσιν,	ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον πρὸς
[8]	στάδιον, καὶ πάντα πονοῦσι καὶ	κινδυνεύουσιν,	ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ
[7]	λόγων οἳ τὰς τῶν καλῶν	ἔχουσιν	ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ
[8]	Ἀλλ´ ὥσπερ ἐν τοῖς γυμνικοῖς	ἀγῶσιν,	εἰ δὲ βούλει, τοῖς μουσικῆς,
[3]	τὸ διάφορον οὐ μικρὸν εἰς	βεβαίωσιν	τοῦ βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ
[4]	ἀνδρῶν πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν	διεξίωσιν,	ἀγαπᾶν τε καὶ ζηλοῦν, καὶ
[9]	πλείονος πρὸς τὴν τῆς ἐπιθυμίας	ἐκπλήρωσιν,	κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς
[4]	ἐπέρχονται, οὔτε μὴν οἷς ἂν	ἐπιπτῶσιν	ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον
[4]	αὖθις πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός	ἐστιν	ἀκήρυκτος. Μοιχείας δὲ θεῶν καὶ
[4]	τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον	ἐστίν.	Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα,
[9]	ἧς ἕκαστος ἡμῶν ὅστις ποτέ	ἐστιν	ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ μὴ
[9]	τὸ σῶμα ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός	ἐστιν	ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ
[5]	ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ ἀρετῆς	ἐστιν	ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ πρὸς
[6]	ὧν δὴ καὶ λόγος τίς	ἐστιν	ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν ἢ
[3]	ἐκεῖνος ὁ πάνυ, οὗ μέγιστόν	ἐστιν	ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις
[4]	τῶν λόγων συνήθεια ὁδός τίς	ἐστιν	ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ δὴ
[4]	τῆς εὐωδίας ἢ τῆς χρόας	ἐστὶν	ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς μελίτταις δ´
[9]	παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ ὁρώμενόν	ἐστιν	ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά τινος δεῖ
[6]	τοῦ εἶναι διώξεται; Ἀλλ´ οὗτός	ἐστιν	ὁ ἔσχατος τῆς ἀδικίας ὅρος,
[5]	ἢ καὶ οὑτινοσοῦν τῶν ἐπιτυχόντων	ἐστίν,	ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων τῇδε
[9]	καὶ ποικίλον ζηλώσομεν; Ἀλλ´ οὐκ	ἔστιν	ὃ μᾶλλον φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι
[3]	σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ	ὄψιν	οὐκ ἄωρον παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν
[8]	βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς	ὃν	ἀφορῶντα πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν
[8]	καὶ ὁ Μαργίτης, εἰ βούλει,	ὃν	οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε
[8]	ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς	ἔλεγον,	πάλιν γὰρ εἰς ταὐτὸν ἐπανίωμεν,
[5]	ἥκιστα δὲ ἐν οἷς τὸν	στρατηγὸν	τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ
[7]	ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ τὸν	λόγον	αὖθις πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων
[8]	τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα	λόγον	ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν παρασύροντας
[9]	δυστυχούντων ἐστί, κατὰ τὸν Διογένους	λόγον,	ἢ ἀδικούντων. Ὥστε καλλωπιστὴν εἶναι
[9]	περισκοπεῖν, καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν	λόγον	ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε,
[8]	προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι τίνα ἔχει	λόγον,	κυβερνήτην μὲν οὐκ εἰκῇ τοῖς
[9]	ᾖ ψῆγμα, κἂν τῶν μυρμήκων	ἔργον	τῶν χρυσοφόρων, τοσούτῳ πλέον ἀτιμάσει
[5]	τοῦτο φέρει, ὅ τι μὴ	πάρεργον·	οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν οἷς
[7]	μετώπῳ λέγεται, ὥσπερ ἀνδριάντι τὸν	δημιουργόν,	ὁ δεῖνα ἐποίει· καὶ τοσοῦτον
[2]	τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν τε	ἁλουργόν,	ἄν τέ τι ἕτερον ᾖ·
[8]	στεφάνων ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ	διέφυγον	τὸ μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ
[5]	τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ μὲν	ἔμπεδον	αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε
[6]	τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ	σχεδὸν	ἅπαντες ὧν δὴ καὶ λόγος
[7]	ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα	σχεδὸν	εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα
[5]	ὄντι τῷ Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ	σχεδὸν	ταύτην ἄγοντι τὴν ἡλικίαν, ἣν
[4]	θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ μίξεις	ἀναφανδόν,	καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ
[4]	τὸ ψεῦδος, τοῖς τὴν ὀρθὴν	ὁδὸν	καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ βίου,
[5]	τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα τὸν	Ἡσίοδον	ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη
[5]	θαλάσσης, ἆθλον δὲ τούτων εἶναι	θεὸν	γενέσθαι, ὡς ὁ ἐκείνου λόγος·
[5]	Θεόγνιδος, ἐν οἷς φησι τὸν	θεόν,	ὅντινα δὴ καί φησι, τοῖς
[9]	καὶ τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ	κερδαλέον	τε καὶ ποικίλον ζηλώσομεν; Ἀλλ´
[10]	τὸ παρελθόν, ὅτε οὐδὲν ἔσται	πλέον	ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν οὖν ἃ
[9]	μυρμήκων ἔργον τῶν χρυσοφόρων, τοσούτῳ	πλέον	ἀτιμάσει ὅσῳπερ ἂν ἧττον προσδέηται·
[6]	πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ τὸ	πλέον	ἔχειν πρὸ τοῦ δικαίου τιμᾶν,
[9]	κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ σῶμα	πλέον	ἢ ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ.
[6]	ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς πειστέον καὶ	πειρατέον	ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι τοὺς
[2]	νομίζειν χρεών, ὑπὲρ οὗ πάντα	ποιητέον	ἡμῖν καὶ πονητέον εἰς δύναμιν
[5]	τὸν Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς ὑμῖν	ἐπιμελητέον,	ὦ ἄνθρωποι, ἣ καὶ ναυαγήσαντι
[2]	καὶ ῥήτορσι καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις	ὁμιλητέον	ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς τὴν
[8]	ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν	ῥᾳθυμητέον	ἡμῖν, οὐδὲ τῆς ἐν βραχεῖ
[2]	οὗ πάντα ποιητέον ἡμῖν καὶ	πονητέον	εἰς δύναμιν ἐπὶ τὴν τούτου
[4]	δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν	τηρητέον,	μὴ διὰ τῆς τῶν λόγων
[8]	ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας	ἀνταλλακτέον,	εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη τε
[8]	ταὐτὸν ἐπανίωμεν, οὐ πάντα ἐφεξῆς	παραδεκτέον	ἡμῖν, ἀλλ´ ὅσα χρήσιμα. Καὶ
[4]	τὴν εἰκόνα τῶν λόγων ἡμῖν	μεθεκτέον.	Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι
[9]	δὴ κρατούσης ταύτης ἧττον ὑμῖν	μεθεκτέον	ἢ οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως αἰσχίστων.
[4]	εἴρηται· ὅπως γε μὴν αὐτῶν	μεθεκτέον	ὑμῖν ἑξῆς ἂν εἴη λέγειν.
[9]	αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον	ἀνθεκτέον	αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν
[5]	δὴ καὶ αὐτῷ τὴν διάνοιαν	προσεκτέον·	οὐ γὰρ ἀπόβλητος ὁ ἀνήρ.
[5]	τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων μάλιστα	προσεκτέον.	Οὐ μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος,
[9]	Ἀλλ´ οὐκ ἔστιν ὃ μᾶλλον	φευκτέον	τῷ σωφρονοῦντι τοῦ πρὸς δόξαν
[9]	ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν	μεταδιωκτέον	ἡμῖν, τὴν ἀμείνω τε καὶ
[9]	ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς	ὑπεροπτέον	τοῦ σώματος τῷ μὴ ὡς
[9]	δὲ Θεόγνιδι πρὸς ταῦτα διδασκάλῳ	χρηστέον	λέγοντι· Οὐκ ἔραμαι πλουτεῖν, οὔτ´
[6]	συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς	πειστέον	καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου
[9]	ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα	ποριστέον,	ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς
[9]	Οὐ δὴ οὖν τῷ σώματι	δουλευτέον,	ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ
[7]	κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ	πιστευτέον	ἁπλῶς» λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς
[6]	ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν ἢ	μεῖζον	εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς
[2]	ἀνθρώπινον βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´	ἀγαθόν	τι νομίζομεν ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν,
[10]	παραινέσαιμ´ ἂν τὰ ἐφόδια, πάντα	λίθον,	κατὰ τὴν παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν
[4]	κατὰ τὴν Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν	λίθον	ποτὶ τὰν σπάρτον ἄγοντας. ~Καὶ
[9]	ὕδωρ, καὶ εἰς τετρημένον ἀντλοῦντες	πίθον,	οὐδὲν πέρας τῶν πόνων ἔχοντες.
[10]	προεμένους ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι τὸ	παρελθόν,	ὅτε οὐδὲν ἔσται πλέον ἀνιωμένοις.
[6]	τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον	διεξῆλθον·	οἷς πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ
[9]	δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ τὸν	ὀρθὸν	λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου,
[6]	δεῖ Πλάτωνι πείθεσθαι, τὸ δοκεῖν	δίκαιον	εἶναι μὴ ὄντα. ~Τοὺς μὲν
[9]	καὶ αὐτὸς νῦν μὲν τὸ	δίκαιον	ἐπαινέσεται παρὰ τοῖς τοῦτο τιμῶσι,
[8]	οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν	βίον	ἄνω καὶ κάτω περιφερόμενοι. Ἀλλ´
[8]	ἄλλο τι τῶν κατὰ τὸν	βίον	ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ
[1]	ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις τὸν	βίον	ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην
[5]	ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς ἐπὶ τὸν	βίον	ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ τὸν ἕτερον,
[8]	ὡς τὸν πρὸ τῆς ἀγωνίας	βίον	μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα
[10]	ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι	βίον	μὲν ἄριστον αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι,
[6]	οὐχὶ τοῖς λόγοις ὁμολογοῦντα τὸν	βίον	παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν
[9]	ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ τὸν	βίον	προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ
[2]	εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον	βίον	τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν τι
[10]	τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν	βίον	ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν
[8]	τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ	Φρύγιον	ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ τὰ
[7]	τὸ παράπαν, εἰ δὲ μὴ	ῥᾴδιον	τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν αὐτῷ
[8]	ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ	στάδιον,	καὶ πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν,
[9]	σώματι, καὶ πρὸς τὴν ψυχὴν	ἐμπόδιόν	ἐστι, τό γε ὑποπεπτωκέναι τούτῳ
[10]	ποιῶν αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι·	Ἐφόδιον,	ἔφη, πρὸς γῆρας κτησάμενος» τὴν
[10]	κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν δὴ τὸ	ἐφόδιον	λέγων, μικροῖς ὅροις αὐτὴν περιγράφων,
[9]	γὰρ τῆς χρείας περιττότερον, κἂν	Λύδιον	ᾖ ψῆγμα, κἂν τῶν μυρμήκων
[1]	ἑπόμενον, τὸν δὲ πρὸς οὐδέτερον	ἐπιτήδειον	ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ
[4]	οὔτ´ ἐν ταῖς ἄλλαις πράξεσιν	ἐπιτήδειον	ἡμῖν τὸ ψεῦδος, τοῖς τὴν
[4]	φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν	ἐπιτήδειον	πρὸς τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ
[4]	ἡμεῖς τε, ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον	οἰκεῖον	ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ
[2]	ἀγαθῶν ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ	πλεῖον	τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ
[1]	τὸν δὲ πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον	ἀχρεῖον	εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε
[5]	οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ	ὄρθιον,	οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ
[9]	ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι πρὸς τὸν	ἥλιον	ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς
[2]	καὶ οἷον ἐν ὕδατι τὸν	ἥλιον	ὁρᾶν ἐθισθέντες οὕτως αὐτῷ προσβαλοῦμεν
[7]	ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ	ἄξιον	εἶναι μιμήσασθαι τοὺς τηλικούτους φημί.
[8]	χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´ ἂν	ἄξιον	ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ βίῳ,
[2]	ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς	ἄξιον	κρίνομεν, ἢ τοὺς ἔχοντας ἀποβλέπομεν,
[5]	καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου	ἄξιον	νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν
[7]	χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου	ἄξιον	τῶν τοιούτων τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν
[9]	τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος,	οἷον	ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ περιττὰ
[7]	μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα.	Οἷον,	ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα τῶν ἐξ
[2]	καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων· καὶ	οἷον	ἐν ὕδατι τὸν ἥλιον ὁρᾶν
[6]	εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς ἀληθείας	οἷον	ἐπὶ τῶν πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν.
[6]	ἂν εἰ ζωγράφου θαυμαστόν τι	οἷον	κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ
[2]	βάθους τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ	οἷόν	τε, ἐν ἑτέροις οὐ πάντη
[3]	οὐδὲ τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι,	οἷόν	τινα φύλλα σκέπην τε τῷ
[9]	διερευνώμενοι γῆν τε καὶ θάλασσαν,	οἷόν	τινι χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους ἀπάγοντες,
[7]	Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν τι	οἷον	τὸ κάλλος παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ
[9]	ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν ἐγίγνετο καὶ	θηρίον,	ὁπότε βούλοιτο, καὶ πῦρ καὶ
[9]	χειμῶνά τε εἶναι καὶ θάλπος	ἀλεξητήριον;	Καὶ τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν
[9]	παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ	δεσμωτήριον;	Διὸ δὴ καὶ Πλάτωνά φασι,
[9]	τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ	Δώριον·	τοὺς δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ
[9]	σώματος βλάβην προειδόμενον, τὸ νοσῶδες	χωρίον	τῆς Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν
[7]	μὴ διαφθαρείη τὸ πρὸς φιλοσοφίαν	γυμνάσιον.	Πάλιν τις Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν
[6]	Καί μοι δοκεῖ τὸ τοιοῦτον	παραπλήσιον	εἶναι ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφου
[9]	ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι τῶν φαύλων	ἱμάτιον	φέρειν, ἕως ἂν μηδὲν ἐνδέῃ
[8]	οὐδείς γε πάλην ἀσκῶν ἢ	παγκράτιον	εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν μελετᾷ.
[9]	τέχνης καταμελούντων; Πᾶν μὲν οὖν	τοὐναντίον	κολάζειν αὐτὸ καὶ κατέχειν, ὥσπερ
[9]	ἀπὸ τῶν ὀλίγων, μηδὲν ἔχοντι	κακόν.	Ἐγὼ δὲ καὶ Διογένους ἄγαμαι
[8]	δὴ καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ	τεκτονικὸν	ὄντα τοῦ κατὰ τὴν τέχνην
[8]	βάλλειν, καὶ μὲν δὴ καὶ	χαλκευτικόν	τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ
[7]	ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ προστάγματος τὸν	ὅρκον	ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ
[4]	οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ πονηρίαν	διέβαλον.	Ὡς γὰρ τῶν ἀνθέων τοῖς
[7]	τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ	μέλον	αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ
[5]	πάσης ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης,	ἆθλον	δὲ τούτων εἶναι θεὸν γενέσθαι,
[1]	παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα,	ἐσθλὸν	δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς παρ´
[8]	Πιττακοῦ λόγος, ὃς χαλεπὸν ἔφησεν	ἐσθλὸν	ἔμμεναι; Διὰ πολλῶν γὰρ δὴ
[9]	ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον τε καὶ	ποικίλον	ζηλώσομεν; Ἀλλ´ οὐκ ἔστιν ὃ
[4]	προστεταγμένον ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν	μᾶλλον	ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν,
[10]	ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ	μᾶλλόν	γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς
[2]	καὶ ὄναρ τῶν ἀληθῶν ἀπολείπεται.	Μᾶλλον	δέ, ἵν´ οἰκειοτέρῳ χρήσωμαι τῷ
[10]	σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ	μᾶλλον	εἰς ἀργυρίου προσθήκην ἢ καὶ
[5]	εἶναι ἄλλο τι ἂν εὔξασθαι	μᾶλλον	ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα
[7]	ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε	μᾶλλον	ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν
[8]	Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς	μᾶλλον	ὁ τοῦ Πιττακοῦ λόγος, ὃς
[5]	μὲν ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ	μᾶλλον	τῶν ἐχόντων ἢ καὶ οὑτινοσοῦν
[9]	ζηλώσομεν; Ἀλλ´ οὐκ ἔστιν ὃ	μᾶλλον	φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι τοῦ πρὸς
[9]	καὶ παρόντος μὴ τῷ κεκτῆσθαι	μᾶλλον	φρονεῖν ἢ τῷ εἰδέναι αὐτὸν
[9]	αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ πρὸς	αὐλὸν	κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται. Τοσοῦτόν ἐστι
[7]	ἐμφορεῖσθαι, ὥστε ἐξοιδεῖν ἤδη καὶ	ὕπουλον	αὐτῷ τὸ πρόσωπον ὑπὸ τῶν
[9]	τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν	στάσιμον	ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς εἰς
[1]	ταύτῃ συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ	χρήσιμον	αὐτῶν δεχομένους, εἰδέναι τί χρὴ
[4]	ἐπὶ τῶν τοιούτων λόγων ὅσον	χρήσιμον	καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξόμεθα. Εὐθὺς
[5]	ὑπὸ τρυφῆς διαρρεῖν, καὶ πάντα	ἑσμὸν	ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά τε
[7]	ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν αὐτῷ τὸν	λογισμὸν	ἐμβάλλοντας, μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω.
[3]	βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ τινα	κόσμον	καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις περισειόμενα·
[9]	ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς	κόσμον	ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν
[8]	περιῆν τῆς τέχνης ὥστε καὶ	θυμὸν	ἐγείρειν διὰ τῆς συντόνου καὶ
[7]	μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς	θυμὸν	τὸ παράπαν, εἰ δὲ μὴ
[8]	καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου λαβεῖν	στέφανον	ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς
[4]	οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ	προστεταγμένον	ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον
[5]	ἐπειδήπερ αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων	κεκοσμημένον	ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι καὶ τοῖς
[9]	κοσκίνῳ φέροντες ὕδωρ, καὶ εἰς	τετρημένον	ἀντλοῦντες πίθον, οὐδὲν πέρας τῶν
[5]	τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν	ἀνειμένον,	οὐδὲ ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας μυρίους
[9]	φασι, τὴν ἐκ σώματος βλάβην	προειδόμενον,	τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς Ἀττικῆς
[5]	συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ τῆς χέρσου	γενόμενον	γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει τῶν εὐδαιμόνων
[2]	τι ποτ´ ἂν ᾖ τὸ	δεξόμενον	τὴν βαφήν, οὕτω τὸ ἄνθος
[1]	τὸν τοῖς παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν	ἑπόμενον,	τὸν δὲ πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον
[4]	παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ	λειπόμενον.	Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ
[9]	ὑπὸ δυσηνίων ἵππων ὕβρει φερομένων	παρασυρόμενον	ἄγεσθαι· καὶ τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι,
[7]	Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους,	ἀπαλλαττόμενον	μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς,
[9]	φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν τέρμα	πεφασμένον	ἀνδράσι κεῖται. Τῷ δὲ Θεόγνιδι
[9]	σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ	ὁρώμενόν	ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά τινος
[6]	ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς	ἔπαινον	διεξῆλθον· οἷς πειστέον καὶ πειρατέον
[1]	τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ	κἀκεῖνον	τὸν τοῖς παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν
[5]	ἀφέντας τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων,	ἐκεῖνον	ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ
[2]	τὰ δ´ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς	ἐκεῖνον	ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν. Τίς
[9]	τὸ σῶμα πλέον ἢ ὡς	ἄμεινον	τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ
[9]	τὴν ἀμείνω τε καὶ εἰς	ἄμεινον	φέρουσαν, ᾗ καὶ Δαβὶδ χρώμενος,
[9]	διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν δέοι	ταπεινόν	τι καὶ αἰσχρὸν ἔργῳ ἢ
[7]	μὴ ῥᾴδιον τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ	χαλινὸν	αὐτῷ τὸν λογισμὸν ἐμβάλλοντας, μὴ
[9]	καθικνουμένους κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ πάντα	χαλινὸν	ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν τὸν νοῦν
[2]	οὐδὲν εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν	ἀνθρώπινον	βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν
[5]	τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε,	γυμνὸν	ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον
[5]	μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι	γυμνὸν	ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ
[5]	καὶ ἐπὶ τῆς χέρσου γενόμενον	γυμνὸν	τιμιώτερον ἀποδείξει τῶν εὐδαιμόνων Φαιάκων.
[5]	μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα	μόνον,	τοσούτου δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν
[4]	μὴ τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι	μόνον	τῶν τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι
[10]	τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι	χρόνον	ἀναμετρῇ, ὡς ἐπὶ παίδων διανοίας
[5]	ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ	σύντονον	βλέπειν, καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα·
[7]	δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν ἐκεῖνος;	Ἐξὸν	δι´ ὅρκου τριῶν ταλάντων ζημίαν
[5]	ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης, ἣν	ἀθρόον	εἶναι λαβεῖν ἐκ τοῦ σύνεγγυς
[8]	ὁ τοῦ Πιττακοῦ λόγος, ὃς	χαλεπὸν	ἔφησεν ἐσθλὸν ἔμμεναι; Διὰ πολλῶν
[7]	Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός,	χαλεπὸν	πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι τοῖς
[4]	πρὸς τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ	λοιπὸν	χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἢν
[2]	τὸν αὐτὸν δὴ καὶ ἡμεῖς	τρόπον,	εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ
[9]	Καὶ τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν	τρόπον	μὴ περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι,
[7]	Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ	πρόσωπον	ἐμπεσὼν ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ
[7]	ἤδη καὶ ὕπουλον αὐτῷ τὸ	πρόσωπον	ὑπὸ τῶν πληγῶν εἶναι. Ὡς
[4]	λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ	βλαβερὸν	φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς
[5]	βίον ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ τὸν	ἕτερον,	εἰς ταύτην δὲ πολλὰ μὲν
[5]	Ἐμοὶ μὲν γὰρ δοκεῖ οὐδὲν	ἕτερον	ἢ προτρέπων ἡμᾶς ἐπ´ ἀρετήν,
[2]	τε ἁλουργόν, ἄν τέ τι	ἕτερον	ᾖ· τὸν αὐτὸν δὴ καὶ
[1]	ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν δὲ πρὸς	οὐδέτερον	ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα.
[10]	που κἀν τοῖς ἡμετέροις λόγοις	τελειότερον	μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ
[2]	ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα,	μακρότερον	μὲν ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν
[2]	τοὺς ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ	μακρότερον	πρόϊμεν ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς
[9]	ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ	πρότερον	αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη πρὶν ἂν
[2]	Ὥσπερ οὖν οἱ δευσοποιοί, παρασκευάσαντες	πρότερον	θεραπείαις τισὶν ὅ τι ποτ´
[9]	ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες	ἀνεκτότερον,	ἀτεχνῶς εἰς πῦρ ξαίνοντες, καὶ
[9]	προελέσθαι. Τὸ γὰρ τῆς χρείας	περιττότερον,	κἂν Λύδιον ᾖ ψῆγμα, κἂν
[9]	δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ	περιττότερον	τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν
[1]	ὑμῖν, αὐτός τι παρ´ ἐμαυτοῦ	λυσιτελέστερον	ἐξευρηκέναι φημί. Τοῦτο μὲν οὖν
[10]	γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν προεμένους	ὕστερόν	ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι τὸ παρελθόν, ὅτε
[5]	ἐπὶ τῆς χέρσου γενόμενον γυμνὸν	τιμιώτερον	ἀποδείξει τῶν εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ
[9]	βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε	πλουσιώτερον,	τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ
[9]	κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ	χαλεπώτερον	σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ δεσμωτήριον; Διὸ
[9]	δὲ μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν	ἀδυνατώτερον	ἢ λημῶντι πρὸς τὸν ἥλιον
[5]	ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν τὸν	Ὅμηρον	ὅτι· Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ
[10]	βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα	καιρὸν	προεμένους ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι τὸ
[1]	ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς ἱκανῶς μετασχεῖν,	ἔμπειρόν	με εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν,
[5]	οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ	ἄκρον	ἐλθεῖν. Ἄνω δὲ γενομένῳ ὁρᾶν
[9]	καὶ σφαλερὰν εἶναι τὴν ἐπ´	ἄκρον	εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν
[10]	παίδων διανοίας γελάσομαι, εἰς τὸν	μακρὸν	ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω αἰῶνα, οὗ
[5]	τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον. Οὐ	μικρὸν	γὰρ τὸ ὄφελος, οἰκειότητά τινα
[3]	θέντας καταμαθεῖν τὸ διάφορον οὐ	μικρὸν	εἰς βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος. Τίνι
[6]	τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ	μικρὸν	ἢ μεῖζον εἰς δύναμιν ἕκαστος
[8]	ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο οὐ	μικρὸν	τῷ γε νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´
[10]	προσθῆκαι πεφύκασι. Τὸ γὰρ καὶ	σμικρὸν	ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον
[5]	ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τὸ	διάφορον.	Εἶναι γὰρ τὴν μὲν ὑπὸ
[2]	τῶν βίων ἑκατέρων ἐστὶ τὸ	διάφορον.	Εἰς δὴ τοῦτον ἄγουσι μὲν
[3]	γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν τὸ	διάφορον	οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ
[9]	καὶ ἐκβακχεύονται. Τοσοῦτόν ἐστι τὸ	διάφορον	ὑγιοῦς ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι.
[6]	μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν	χορὸν	ἔχειν· αὐτὸς δέ τις ἕκαστος
[9]	ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων θέαις ἡδονῆς	κέντρον	ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν ὤτων
[10]	συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις.	Αἰσχρὸν	γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν προεμένους
[7]	παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ προσιδεῖν ἠξίωσεν,	αἰσχρὸν	εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρας ἑλόντα
[9]	ἂν δέοι ταπεινόν τι καὶ	αἰσχρὸν	ἔργῳ ἢ λόγῳ ποτὲ προελέσθαι.
[9]	καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι ὁμοίως	αἰσχρὸν	ἡγεῖσθαί φημι δεῖν τοὺς τοιούτους
[8]	ἀλλ´ ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ	αἰσχρὸν	τῶν μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ
[3]	τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ	ἄωρον	παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν καὶ Μωϋσῆς
[6]	ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν εἰς τὸ	μέσον,	καὶ μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν
[4]	ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´	ὅσον	αὐτῶν ἐπιτήδειον πρὸς τὴν ἐργασίαν
[10]	τοῖς ἡμετέροις λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα·	ὅσον	δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς,
[1]	ἂν ἄγωσι, ταύτῃ συνέπεσθαι, ἀλλ´	ὅσον	ἐστὶ χρήσιμον αὐτῶν δεχομένους, εἰδέναι
[4]	ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἢν σωφρονῶμεν,	ὅσον	οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ
[2]	τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´	ὅσον	σκιὰ καὶ ὄναρ τῶν ἀληθῶν
[9]	μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον αὐτοῦ	ὅσον,	φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους,
[4]	καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων λόγων	ὅσον	χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξόμεθα.
[10]	δόξητε, μηδὲ τὴν τῆς γνώμης	νόσον	παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς τὰ
[7]	προσιδεῖν ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι κρίνων	τὸν	ἄνδρας ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ
[2]	παῖδες, οὐδὲν εἶναι χρῆμα παντάπασι	τὸν	ἀνθρώπινον βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´
[9]	Πυθαγόραν, κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι	τὸν	αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα,
[2]	ἄν τέ τι ἕτερον ᾖ·	τὸν	αὐτὸν δὴ καὶ ἡμεῖς τρόπον,
[9]	θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα δὴ	τὸν	αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον τῆς
[10]	δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα	τὸν	ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον
[9]	ἐκ τῆς μανίας, ὥς φασι,	τὸν	βασιλέα καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ
[8]	ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ	τὸν	βίον ἄνω καὶ κάτω περιφερόμενοι.
[8]	οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ	τὸν	βίον ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν,
[1]	πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις	τὸν	βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν
[5]	~Καὶ ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς ἐπὶ	τὸν	βίον ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ τὸν
[6]	καὶ οὐχὶ τοῖς λόγοις ὁμολογοῦντα	τὸν	βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα
[9]	τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ	τὸν	βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα
[10]	εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα	τὸν	βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ,
[8]	πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ	τόν	γε μὴ τοῖς ἀλόγοις παντάπασι
[1]	τοῖς παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον,	τὸν	δὲ πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον
[7]	τῷ μετώπῳ λέγεται, ὥσπερ ἀνδριάντι	τὸν	δημιουργόν, ὁ δεῖνα ἐποίει· καὶ
[9]	ἐλέφαντι ὧν ὁ μὲν Ἠλείοις	τὸν	Δία, ὁ δὲ τὴν Ἥραν
[9]	περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί, κατὰ	τὸν	Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων. Ὥστε
[9]	τὴν τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ	τὸν	Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου
[5]	τὸν βίον ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ	τὸν	ἕτερον, εἰς ταύτην δὲ πολλὰ
[9]	νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι πρὸς	τὸν	ἥλιον ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ ψυχῆς,
[2]	παιδευμάτων· καὶ οἷον ἐν ὕδατι	τὸν	ἥλιον ὁρᾶν ἐθισθέντες οὕτως αὐτῷ
[5]	πλείω τούτων ὑπισχνουμένην, ἕλκειν ἐπιχειρεῖν	τὸν	Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν· τὴν δ´
[5]	λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα	τὸν	Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες
[5]	Ἢ τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα	τὸν	Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ
[5]	τὰ Θεόγνιδος, ἐν οἷς φησι	τὸν	θεόν, ὅντινα δὴ καί φησι,
[4]	προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικὴν παροιμίαν,	τὸν	λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον ἄγοντας.
[7]	τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν αὐτῷ	τὸν	λογισμὸν ἐμβάλλοντας, μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι
[7]	ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ	τὸν	λόγον αὖθις πρὸς τὰ τῶν
[10]	ἐπὶ παίδων διανοίας γελάσομαι, εἰς	τὸν	μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω αἰῶνα,
[9]	τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ	τὸν	μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ
[9]	ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ μὴ καθηραμένοις	τὸν	νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι πρὸς
[4]	λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν	τὸν	νοῦν, ἀλλ´ ὅταν μὲν {τὰς}
[9]	πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν	τὸν	νοῦν ὥσπερ ἡνίοχον ὑπὸ δυσηνίων
[4]	τὰ ὦτα οὐχ ἧττον ἢ	τὸν	Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν
[5]	διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν	τὸν	Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον,
[9]	πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ	τὸν	ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ
[7]	ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ προστάγματος	τὸν	ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´, ὅπερ
[1]	ἐκεῖνός φησιν ἄριστον μὲν εἶναι	τὸν	παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα,
[10]	ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ	τὸν	παρόντα καιρὸν προεμένους ὕστερόν ποτ´
[7]	ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει	τὸν	Περικλέα τῶν ἐξ ἀγορᾶς τις
[5]	αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς	τὸν	πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ μὲν ἔμπεδον
[9]	προσήκει ἀπόντα τε μὴ ποθεῖν	τὸν	πλοῦτον, καὶ παρόντος μὴ τῷ
[9]	ἐστὶ κολάκων. Καὶ ὥσπερ φασὶ	τὸν	πολύποδα τὴν χρόαν πρὸς τὴν
[8]	διατρίβω λέγων, οὕτω διάγοντες ὡς	τὸν	πρὸ τῆς ἀγωνίας βίον μελέτην
[3]	τούτῳ, κἀν τοῖς κάτω χρόνοις,	τὸν	σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι
[5]	οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν οἷς	τὸν	στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν
[7]	σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις	τὸν	Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ
[1]	δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον	τὸν	τοῖς παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον,
[9]	περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν	τὸν	τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν
[6]	κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα	τὸν	χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ τις
[9]	προσηγορίας ταύτης ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ	φιλοσώματον	εἶναι, ἢ πρὸς ἄλλο τι
[7]	τις Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς	θάνατον	ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ
[5]	μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ	ἀναφαίρετον,	καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι παραμένουσα.
[5]	καί φησι, τοῖς ἀνθρώποις τὸ	τάλαντον	ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν
[4]	παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ τὰν	σπάρτον	ἄγοντας. ~Καὶ ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς
[10]	δέοι βίον μὲν ἄριστον αὐτὸν	ἕκαστον	προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν τῇ
[4]	Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν	ἕκαστον	τῶν μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν τῷ
[6]	εἶναι ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφου	θαυμαστόν	τι οἷον κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου,
[7]	τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν	θαυμαστόν	τι οἷον τὸ κάλλος παρέχειν
[10]	τοὺς θεραπεύσοντας· οἱ δὲ εἰς	ἀνήκεστον	παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες, οὐδὲ προσιόντας
[4]	παιδευμάτων. ~Ἀλλ´ ὅτι μὲν οὐκ	ἄχρηστον	ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ
[3]	Μωϋσῆς ἐκεῖνος ὁ πάνυ, οὗ	μέγιστόν	ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν
[2]	οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων	μέγιστον	νομίζειν χρεών, ὑπὲρ οὗ πάντα
[10]	παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον μὲν	ἄριστον	αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ
[1]	δηλονότι, ἐν οἷς ἐκεῖνός φησιν	ἄριστον	μὲν εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ
[6]	μὲν οὐκ ἂν ἑκὼν δέξαιτο	ἀνάρμοστον	αὐτῷ τὴν λύραν εἶναι, καὶ
[1]	ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε μήτ´ αὐτὸς	ἔλαττόν	τι πατέρων εὐνοίας νέμειν ὑμῖν,
[9]	ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ	ἧττον	γὰρ ὄνειδος ἀνδρί, τῷ γε
[8]	ἐξωθεῖτο, ἀλλ´ ἀντεῖχεν ὠθούμενος οὐχ	ἧττον	ἢ οἱ ἀνδριάντες οἱ τῷ
[4]	φεύγειν ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα οὐχ	ἧττον	ἢ τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι
[9]	τοσούτῳ πλέον ἀτιμάσει ὅσῳπερ ἂν	ἧττον	προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου τὴν
[9]	τῆς νῦν δὴ κρατούσης ταύτης	ἧττον	ὑμῖν μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν τῶν
[9]	καὶ τὸ σῶμα τῶν παθῶν	κρεῖττον	ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε τὰ
[5]	αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ	αὐτὸν	ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε·
[2]	βίος καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως	αὐτὸν	βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ
[2]	τέ τι ἕτερον ᾖ· τὸν	αὐτὸν	δὴ καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ
[10]	ὅτι δέοι βίον μὲν ἄριστον	αὐτὸν	ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν
[8]	ποτὲ τὸ Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι	αὐτὸν	ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται μεταξὺ
[9]	μᾶλλον φρονεῖν ἢ τῷ εἰδέναι	αὐτὸν	εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ
[7]	αὐτὸν καὶ παύσειν χαλεπῶς πρὸς	αὐτὸν	ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν τοιούτων
[9]	ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ πρότερον	αὐτὸν	θαυμάσειν ἔφη πρὶν ἂν καὶ
[7]	δὲ ἀντώμοσεν ἦ μὴν ἱλεώσασθαι	αὐτὸν	καὶ παύσειν χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν
[7]	ἡμέραν, ὁ μὲν ἀφειδῶς πλύνων	αὐτὸν	τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ
[9]	ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα δὴ τὸν	αὐτὸν	τρόπον μὴ περιττότερον τῆς χρείας
[10]	ἂν μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´	αὐτὸν	ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ
[9]	γε καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου	ἑαυτὸν	ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ
[9]	ἕκαστος ἡμῶν ὅστις ποτέ ἐστιν	ἑαυτὸν	ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ μὴ καθηραμένοις
[9]	καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις	ἑαυτὸν	εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη,
[6]	δέ τις ἕκαστος διαστασιάσει πρὸς	ἑαυτόν,	καὶ οὐχὶ τοῖς λόγοις ὁμολογοῦντα
[9]	σῶμα ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν	ἑαυτόν,	οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος,
[7]	γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ εἰς	ταὐτὸν	ἐκείνῳ φέρει, ὅτι ὁ ἐμβλέψας
[8]	ἀρχῆς ἔλεγον, πάλιν γὰρ εἰς	ταὐτὸν	ἐπανίωμεν, οὐ πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον
[5]	τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς εἰς	ταὐτὸν	ἡμῖν φέροντας τοὺς λόγους ἀποδεχώμεθα.
[7]	τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς	ταὐτὸν	τοῖς ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ ἄξιον
[6]	ἀΐσσουσι. Καί μοι δοκεῖ τὸ	τοιοῦτον	παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ ἂν εἰ
[5]	οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν	πλοῦτον·	ἐπεὶ τὸ μὲν ἔμπεδον αἰεί,
[9]	ἀπόντα τε μὴ ποθεῖν τὸν	πλοῦτον,	καὶ παρόντος μὴ τῷ κεκτῆσθαι
[7]	δημιουργόν, ὁ δεῖνα ἐποίει· καὶ	τοσοῦτον	ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν
[9]	ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ	τοσοῦτον	ἀνθεκτέον αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων,
[2]	ἢ καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι.	Τοσοῦτόν	γε μὴν εἰπὼν ἱκανῶς ἂν
[9]	πρὸς αὐλὸν κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται.	Τοσοῦτόν	ἐστι τὸ διάφορον ὑγιοῦς ἢ
[8]	ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ γε	τοσοῦτον	περιῆν τῆς τέχνης ὥστε καὶ
[8]	παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ ἂν	τοσοῦτον	ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ
[2]	ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς δὴ	τοῦτον	ἄγουσι μὲν Ἱεροὶ Λόγοι, δι´
[2]	μὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς	τοῦτον	ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν
[2]	χρῆμα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον βίον	τοῦτον	ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν τι νομίζομεν
[9]	Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς	φυτὸν	ἐγίγνετο καὶ θηρίον, ὁπότε βούλοιτο,
[5]	ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι τραχεῖα μὲν	πρῶτον	καὶ δύσβατος καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ
[5]	γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα,	πρῶτον	μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα
[4]	ὑμῖν ἑξῆς ἂν εἴη λέγειν.	Πρῶτον	μὲν οὖν τοῖς παρὰ τῶν
[7]	μὲν γὰρ τὸ τοῦ Σωκράτους	ἀδελφὸν	ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι, ὅτι τῷ
[4]	δὴ παρ´ ἐκείνοις διαστασιάζει πρὸς	ἀδελφόν,	καὶ γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ
[3]	κἀν τοῖς κάτω χρόνοις, τὸν	σοφὸν	Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν
[9]	ἀνέντας περιορᾶν τὸν νοῦν ὥσπερ	ἡνίοχον	ὑπὸ δυσηνίων ἵππων ὕβρει φερομένων
[6]	οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν οὖν	τυχὸν	ἐλεύθεροι τὸ παράπαν. Εἶτα μουσικὸς
[8]	γ´ ἂν στεφάνων ἢ δόξης	ἔτυχον,	ἢ διέφυγον τὸ μὴ καταγέλαστοι
[8]	ὥσπερ χειμάρρουν παρασύροντας ἅπαν τὸ	προστυχὸν	ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι τίνα ἔχει λόγον,
[10]	μὲν ἄριστον αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι,	ἡδὺν	δὲ προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι,
[5]	τὴν ἡλικίαν, ἣν καὶ ὑμεῖς	νῦν,	βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται τῶν ὁδῶν,
[9]	ἐπαινέσεται παρὰ τοῖς τοῦτο τιμῶσι,	νῦν	δὲ τοὺς ἐναντίους ἀφήσει λόγους,
[9]	μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς	νῦν	δὴ κρατούσης ταύτης ἧττον ὑμῖν
[10]	τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό γε	νῦν	εἶναι, ἐκ τῶν ἔξωθεν παιδευμάτων
[10]	κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ μὲν	νῦν	εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα
[9]	χρήματα; εἴπερ δὴ καὶ αὐτὸς	νῦν	μὲν τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ
[10]	προσιόντας προσίενται. Ὃ μὴ πάθητε	νῦν	ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας τῶν
[4]	μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ	τοίνυν	ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς,
[9]	ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε	τοίνυν	ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος
[3]	ὄψιν οὐκ ἄωρον παρεχόμενα. Λέγεται	τοίνυν	καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος ὁ πάνυ,
[10]	ἔσται πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν	οὖν	ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ
[2]	ἀπολαύουσι κέρδους. Καὶ ἡμῖν δὴ	οὖν	ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων μέγιστον
[2]	παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν	οὖν	ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν,
[1]	λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι φημί. Τοῦτο μὲν	οὖν	αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων ἥκω, τὸ
[10]	τῷ ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ μὲν	οὖν	Βίας τῷ υἱεῖ, πρὸς Αἰγυπτίους
[5]	ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά τε	οὖν	δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω τούτων
[4]	καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξόμεθα. Εὐθὺς	οὖν	ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν ἕκαστον τῶν
[7]	τῶν πληγῶν εἶναι. Ὡς δ´	οὖν	ἐπαύσατο τύπτων, ἄλλο μὲν οὐδὲν
[1]	τί χρὴ καὶ παριδεῖν. Τίνα	οὖν	ἐστι ταῦτα καὶ ὅπως διακρινοῦμεν,
[3]	φωτὶ τὰς ὄψεις. ~Εἰ μὲν	οὖν	ἔστι τις οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους
[5]	Ἀρετὴν καὶ Κακίαν. Εὐθὺς μὲν	οὖν	καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ
[2]	ἐπιμέλειαν ὠφέλειά τις ἔσεσθαι. Ὥσπερ	οὖν	οἱ δευσοποιοί, παρασκευάσαντες πρότερον θεραπείαις
[2]	οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν. Τίς δὴ	οὖν	οὗτος ὁ βίος καὶ ὅπῃ
[9]	πολλαπλασίω τὴν κόλασιν ὑποσχεῖν. ~Τί	οὖν	ποιῶμεν; φαίη τις ἄν. Τί
[1]	πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ μὲν	οὖν	προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς
[8]	τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ	οὖν	ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ τῆς ἐν
[4]	ἂν εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν	οὖν	τοῖς παρὰ τῶν ποιητῶν, ἵν´
[9]	ἐνεργούσης τέχνης καταμελούντων; Πᾶν μὲν	οὖν	τοὐναντίον κολάζειν αὐτὸ καὶ κατέχειν,
[6]	ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν	οὖν	τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ παράπαν. Εἶτα
[9]	τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ δὴ	οὖν	τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ
[7]	εἶναι μὴ ὄντα. ~Τοὺς μὲν	οὖν	τῶν λόγων οἳ τὰς τῶν
[4]	ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ	οὖν	τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα τῶν
[10]	ἀργυρίου προσθήκην ἢ καὶ εἰς	ἡντιναοῦν	ἐπιστήμην, ὀρθῶς ἔχειν ἡγεῖσθαι τῷ
[2]	συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται.	Οὐκοῦν	οὐ προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν
[8]	εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν μελετᾷ.	Οὔκουν	ὁ Πολυδάμας γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος
[5]	ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ	ζηλοῦν	ἅπαντας, καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν
[4]	ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν τε καὶ	ζηλοῦν,	καὶ ὅτι μάλιστα πειρᾶσθαι τοιούτους
[9]	Τοῦτο δὲ μὴ καθηραμένοις τὸν	νοῦν	ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι πρὸς τὸν
[4]	μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν τὸν	νοῦν,	ἀλλ´ ὅταν μὲν {τὰς} τῶν
[8]	τοῦτο οὐ μικρὸν τῷ γε	νοῦν	ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν τοῖς, εἴτε
[9]	γὰρ ἂν διαφέροι, τῷ γε	νοῦν	ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι
[9]	χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν τὸν	νοῦν	ὥσπερ ἡνίοχον ὑπὸ δυσηνίων ἵππων
[9]	Πολύκλειτος, εἰ τῷ χρυσίῳ μέγα	ἐφρόνουν	καὶ τῷ ἐλέφαντι ὧν ὁ
[8]	μηδένα λόγον ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ	χειμάρρουν	παρασύροντας ἅπαν τὸ προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι.
[5]	μᾶλλον τῶν ἐχόντων ἢ καὶ	οὑτινοσοῦν	τῶν ἐπιτυχόντων ἐστίν, ὥσπερ ἐν
[9]	ταύτης ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον ἢ	οὑτινοσοῦν	τῶν προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς γε
[8]	τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων τὴν	ἰσχὺν	ἐκράτυνε. Καὶ ὅ γε Μίλων
[8]	συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην	ἰσχὺν	ἔν τε μουσικῇ καὶ τοῖς
[2]	Οὐκοῦν οὐ προγόνων περιφάνειαν, οὐκ	ἰσχὺν	σώματος, οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος,
[6]	Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες	ὧν	δὴ καὶ λόγος τίς ἐστιν
[8]	ἀγαθῶν ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο,	ὧν	ἐν τοῖς ἄνω λόγοις οὐδὲν
[1]	ἐλλογίμοις τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν δι´	ὧν	καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις ὑμῖν, αὐτός
[9]	μέγα ἐφρόνουν καὶ τῷ ἐλέφαντι	ὧν	ὁ μὲν Ἠλείοις τὸν Δία,
[8]	ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν	ἐν	τοῖς ἄνω λόγοις οὐδὲν εἶναι
[7]	ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους	λαβὼν	θαυμαστόν τι οἷον τὸ κάλλος
[2]	γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ τις	συλλαβὼν	καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας εὐδαιμονίαν
[5]	ἐπιτυχόντων ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ	κύβων	τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ
[4]	ἃ κἂν περὶ βοσκημάτων τις	λέγων	ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν.
[10]	τὴν ἀρετὴν δὴ τὸ ἐφόδιον	λέγων,	μικροῖς ὅροις αὐτὴν περιγράφων, ὅς
[8]	καὶ τἄλλα, ἵνα μὴ διατρίβω	λέγων,	οὕτω διάγοντες ὡς τὸν πρὸ
[9]	ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα που	λέγων	τῷ Παύλῳ, ὃς παραινεῖ μηδεμίαν
[7]	αὐτῷ τὸ πρόσωπον ὑπὸ τῶν	πληγῶν	εἶναι. Ὡς δ´ οὖν ἐπαύσατο
[9]	μοι εἴη ζῆν ἀπὸ τῶν	ὀλίγων,	μηδὲν ἔχοντι κακόν. Ἐγὼ δὲ
[4]	καὶ ἐπίχαρι μόνον τῶν τοιούτων	λόγων	διώκουσιν ἔστι τινὰ καὶ ὠφέλειαν
[4]	τηρητέον, μὴ διὰ τῆς τῶν	λόγων	ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι λάθωμεν τῶν
[4]	τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα τῶν	λόγων	ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε γὰρ
[5]	ἀνδράσιν ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις τῶν	λόγων	μάλιστα προσεκτέον. Οὐ μικρὸν γὰρ
[7]	ὄντα. ~Τοὺς μὲν οὖν τῶν	λόγων	οἳ τὰς τῶν καλῶν ἔχουσιν
[4]	οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων	λόγων	ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν
[0]	ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ	ΛΟΓΩΝ.	~Πολλά με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι
[1]	παλαιῶν ἀνδρῶν δι´ ὧν καταλελοίπασι	λόγων	συγγινομένοις ὑμῖν, αὐτός τι παρ´
[4]	γὰρ πρὸς τοὺς φαύλους τῶν	λόγων	συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ
[8]	ἡμᾶς δὲ καὶ τῶν τοιούτων	δημιουργῶν	ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ συνορᾶν
[8]	Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν	Φρυγῶν	περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες τὴν κόνιν
[10]	ἄνθρωποι χρόνον ἀναμετρῇ, ὡς ἐπὶ	παίδων	διανοίας γελάσομαι, εἰς τὸν μακρὸν
[5]	νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται τῶν	ὁδῶν,	τὴν διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν
[4]	πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας δὲ	θεῶν	καὶ ἔρωτας καὶ μίξεις ἀναφανδόν,
[4]	ὁρίζωνται. Πάντων δὲ ἥκιστα περὶ	θεῶν	τι διαλεγομένοις προσέξομεν, καὶ μάλισθ´
[4]	πονηρίαν διέβαλον. Ὡς γὰρ τῶν	ἀνθέων	τοῖς μὲν λοιποῖς ἄχρι τῆς
[5]	τινα καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν	νέων	ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ
[7]	αὖθις πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων	πράξεων	παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου
[2]	προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων μέγιστον νομίζειν	χρεών,	ὑπὲρ οὗ πάντα ποιητέον ἡμῖν
[9]	ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ τῶν	αἰσθήσεων	ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν
[9]	ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ τῶν	αἰσθήσεων	ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ καὶ
[3]	Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν	παιδεύσεων	ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος ἂν τύχοις;
[4]	δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ	συγγραφέων	ἔχω, καὶ μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας
[7]	ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν ἢ	συγγραφέων	φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν
[9]	ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ	κατασκευάζων	τὸ δεσμωτήριον; Διὸ δὴ καὶ
[5]	ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν ᾗ	συνέζων,	ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας,
[4]	ἀλλ´ ὅταν μὲν {τὰς} τῶν	ἀγαθῶν	ἀνδρῶν πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν
[2]	εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει τῶν	ἀγαθῶν	ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον
[8]	πόνων διεξελθοῦσι μόλις ἂν τῶν	ἀγαθῶν	ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν
[9]	μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων τινὰ	καταμαθὼν	γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν
[9]	ἢ πρὸς ἄλλο τι τῶν	παθῶν	ἀγεννῶς διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ τὴν
[10]	μὲν γὰρ τὰ μικρὰ τῶν	παθῶν	κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ τοὺς ἰατροὺς
[9]	δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν	παθῶν	κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε
[2]	ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ τῶν	ἀληθῶν	ἀπολείπεται. Μᾶλλον δέ, ἵν´ οἰκειοτέρῳ
[6]	παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ	βεβαιῶν	οἶος πέπνυται· τοὶ δὲ σκιαὶ
[3]	Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν	Χαλδαίων	σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν θείων
[7]	λόγον αὖθις πρὸς τὰ τῶν	σπουδαίων	πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν
[9]	ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε τῶν	ἀναγκαίων	ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς
[9]	δὲ καὶ ἀμπεχόνας ἔξω τῶν	ἀναγκαίων	περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί, κατὰ
[1]	φοιτῶσι, καὶ τοῖς ἐλλογίμοις τῶν	παλαιῶν	ἀνδρῶν δι´ ὧν καταλελοίπασι λόγων
[7]	δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν	παλαιῶν	ἀνδρῶν ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς
[2]	τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν	βίων	ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς
[9]	ὑφ´ ἧς καὶ ὁ χρυσὸς	ἡδίων	καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ,
[5]	καὶ εὔπορος, καὶ τῆς ἑτέρας	ἡδίων	τῆς ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης,
[8]	τι τῶν κατὰ τὸν βίον	ἐπιτηδείων	εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ δὴ
[3]	Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν	θείων	ἅψασθαι παιδευμάτων. ~Ἀλλ´ ὅτι μὲν
[9]	τοῦ σώματος πρόνοιαν ἔχειν εἰς	ἐπιθυμιῶν	ἀφορμήν. Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ
[9]	τὸν νοῦν ὥσπερ ἡνίοχον ὑπὸ	δυσηνίων	ἵππων ὕβρει φερομένων παρασυρόμενον ἄγεσθαι·
[8]	ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν	πλοίων	τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ
[10]	ἀπαίροντι, καὶ πυνθανομένῳ τί ἂν	ποιῶν	αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον,
[9]	ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις τῶν	θαυματοποιῶν	ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων θέαις ἡδονῆς
[10]	βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ,	τριῶν	ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι
[7]	ἐποίησεν ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´ ὅρκου	τριῶν	ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ
[5]	ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ	ἱματίων	κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι καὶ
[8]	Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν	σιτίων	τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ
[3]	παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς	Αἰγυπτίων	μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, οὕτω
[5]	καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ μηδένα	Φαιάκων	ἐν τῷ τότε εἶναι ἄλλο
[5]	γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει τῶν εὐδαιμόνων	Φαιάκων.	Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ
[8]	νοῦ ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς	οἰάκων	καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν βίον
[9]	εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται, ὅπερ δίκης ἐστὶ	κολάκων.	Καὶ ὥσπερ φασὶ τὸν πολύποδα
[6]	τῆς ἀληθείας οἷον ἐπὶ τῶν	πινάκων	ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό γε
[6]	Εἶτα μουσικὸς μὲν οὐκ ἂν	ἑκὼν	δέξαιτο ἀνάρμοστον αὐτῷ τὴν λύραν
[9]	Λύδιον ᾖ ψῆγμα, κἂν τῶν	μυρμήκων	ἔργον τῶν χρυσοφόρων, τοσούτῳ πλέον
[7]	εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρας ἑλόντα	γυναικῶν	ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ εἰς ταὐτὸν
[0]	ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ	ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ	ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με τὰ
[8]	στέφανοι, καὶ οὐδείς γε πάλην	ἀσκῶν	ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ
[7]	τῶν λόγων οἳ τὰς τῶν	καλῶν	ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ
[2]	ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε	καλῶν	κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ
[1]	τοῦτο δὴ καὶ διδάξω ἔνθεν	ἑλών.	~Ἡμεῖς, ὦ παῖδες, οὐδὲν εἶναι
[8]	αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν	ἄθλων	ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου
[8]	ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ γε	Μίλων	ἀπὸ τῆς ἀληλειμμένης ἀσπίδος οὐκ
[9]	ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ τῶν	ἄλλων	ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν τῷ
[7]	ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν	μέλλων,	ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ προστάγματος
[8]	χαλεπὸν ἔφησεν ἐσθλὸν ἔμμεναι; Διὰ	πολλῶν	γὰρ δὴ τῷ ὄντι πόνων
[1]	οὕτως ἔχειν, καὶ τὸ διὰ	πολλῶν	ἤδη γεγυμνάσθαι πραγμάτων, καὶ μὴν
[4]	καὶ μάλισθ´ ὅταν ὡς περὶ	πολλῶν	τε αὐτῶν διεξίωσι καὶ τούτων
[5]	τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ	Σόλων	μοι δοκεῖ πρὸς τοὺς εὐπόρους
[9]	ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι τῶν	φαύλων	ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν μηδὲν
[10]	ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς μεγάλοις τῶν	ποταμῶν,	πολλαὶ γίνεσθαι πολλαχόθεν αἱ προσθῆκαι
[9]	περιττοτέρας σοφίας, δι´ ἧς ἕκαστος	ἡμῶν	ὅστις ποτέ ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται.
[8]	δὲ μαθημάτων ἃ τὴν ψυχὴν	ἡμῶν	τρέφει μηδένα λόγον ἔχειν, ἀλλ´
[7]	δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου	γνωρίμων	ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου
[10]	ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας τῶν	λογισμῶν	ἀποφεύγοντες.
[1]	δὲ νομίζω, εἰ μή τι	ὑμῶν	διαμαρτάνω τῆς γνώμης, μὴ ποθεῖν
[1]	πλοίου τὰ πηδάλια τῆς διανοίας	ὑμῶν	παραδόντας, ᾗπερ ἂν ἄγωσι, ταύτῃ
[8]	τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν	στεφάνων	ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον
[8]	ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ	στεφάνων	καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία
[9]	τῆς ἀσχολίας, τῶν ἐν ᾅδου	κολαζομένων	οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς εἰς
[9]	ἡνίοχον ὑπὸ δυσηνίων ἵππων ὕβρει	φερομένων	παρασυρόμενον ἄγεσθαι· καὶ τοῦ Πυθαγόρου
[9]	δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς	ἐγνωσμένων	παρακινεῖν. Ἢ τὸν μὴ οὕτως
[1]	τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν	ἐπαινουμένων	ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ
[5]	ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν τῶν	Κεφαλλήνων	πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου
[4]	Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν	Σειρήνων	μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς
[8]	εἰ δὲ βούλει, τοῖς μουσικῆς,	ἐκείνων	εἰσὶ τῶν ἀγώνων αἱ μελέται
[2]	οὐδὲ πολλοστῷ μέρει τῶν ἀγαθῶν	ἐκείνων	εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον τοῦ
[8]	διεξελθοῦσι μόλις ἂν τῶν ἀγαθῶν	ἐκείνων	τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν ἐν
[8]	λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα τῶν	ἀνθρωπίνων	ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον
[9]	γ´ ἂν ἄλλο τι τῶν	ἀνθρωπίνων	θαυμάσαιμεν. Τί γὰρ ἔτι χρησόμεθα
[2]	τι ἂν εἴποι τις τῶν	ἀνθρωπίνων,	μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον
[1]	μετασχεῖν, ἔμπειρόν με εἶναι τῶν	ἀνθρωπίνων	πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις
[9]	ἄγαμαι τὴν πάντων ὁμοῦ τῶν	ἀνθρωπίνων	ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ βασιλέως
[7]	οὐδὲ προσιδεῖν ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι	κρίνων	τὸν ἄνδρας ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι.
[2]	ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ	προγόνων	περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώματος, οὐ
[2]	κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι,	μειζόνων	δὲ ἢ καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν
[10]	ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ δὲ ὑπὸ	μειζόνων	καταληφθέντες ἀρρωστημάτων, ἐφ´ ἑαυτοὺς καλοῦσι
[5]	γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει τῶν	εὐδαιμόνων	Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει.
[5]	τῶν ὁδῶν, τὴν διὰ τῶν	πόνων	ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν, ἢ τὴν
[8]	πολλῶν γὰρ δὴ τῷ ὄντι	πόνων	διεξελθοῦσι μόλις ἂν τῶν ἀγαθῶν
[9]	ἀντλοῦντες πίθον, οὐδὲν πέρας τῶν	πόνων	ἔχοντες. Κουρὰς δὲ καὶ ἀμπεχόνας
[4]	ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι λάθωμεν τῶν	χειρόνων,	ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ
[9]	μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ	ἐλαττόνων	ἢ ἐκεῖνος κατὰ τὸν βίον
[7]	τὴν ἡμέραν, ὁ μὲν ἀφειδῶς	πλύνων	αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ δὲ
[8]	τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ τῶν	ἀγώνων	αἱ μελέται ὧνπερ οἱ στέφανοι,
[2]	δὴ οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων	ἀγώνων	μέγιστον νομίζειν χρεών, ὑπὲρ οὗ
[2]	τὴν ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν	ἀγώνων	τοῦ ἐκ τῆς παιδιᾶς ἀπολαύουσι
[1]	δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε τῶν	ἐπῶν	δηλονότι, ἐν οἷς ἐκεῖνός φησιν
[5]	γὰρ δοκεῖ οὐδὲν ἕτερον ἢ	προτρέπων	ἡμᾶς ἐπ´ ἀρετήν, καὶ προκαλούμενος
[2]	ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν γε μὴν	εἰπὼν	ἱκανῶς ἂν ἴσως ὑμῖν ἐνδειξαίμην
[10]	διανοίας γελάσομαι, εἰς τὸν μακρὸν	ἀποσκοπῶν	καὶ ἀγήρω αἰῶνα, οὗ πέρας
[9]	νοῦν ὥσπερ ἡνίοχον ὑπὸ δυσηνίων	ἵππων	ὕβρει φερομένων παρασυρόμενον ἄγεσθαι· καὶ
[5]	μὲν ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´	ἀνθρώπων	ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ
[7]	Περικλέα τῶν ἐξ ἀγορᾶς τις	ἀνθρώπων·	ὁ δὲ οὐ προσεῖχε· καὶ
[2]	μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ πάντων	ἀνθρώπων	τιμάς, οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ
[1]	καὶ τοῖς ἐλλογίμοις τῶν παλαιῶν	ἀνδρῶν	δι´ ὧν καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις
[7]	καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν	ἀνδρῶν	ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς
[4]	ὅταν μὲν {τὰς} τῶν ἀγαθῶν	ἀνδρῶν	πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν,
[9]	Δαβὶδ χρώμενος, ὁ ποιητὴς τῶν	ἱερῶν	ᾀσμάτων, ἐκ τῆς μανίας, ὥς
[2]	δὴ τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν	ἱερῶν	καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων· καὶ
[2]	σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν βίων	ἑκατέρων	ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς δὴ
[1]	ὥστε μήτ´ αὐτὸς ἔλαττόν τι	πατέρων	εὐνοίας νέμειν ὑμῖν, ὑμᾶς δὲ
[1]	δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς παρ´	ἑτέρων	ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν δὲ πρὸς
[8]	ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν	χειρῶν	ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´ ἂν ἄξιον
[9]	Ὡς οἵ γε τῶν ἀναγκαίων	ὅρων	ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς κατὰ
[4]	ἕνεκα τῶν ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ	ῥητόρων	δὲ τὴν περὶ τὸ ψεύδεσθαι
[9]	κἂν τῶν μυρμήκων ἔργον τῶν	χρυσοφόρων,	τοσούτῳ πλέον ἀτιμάσει ὅσῳπερ ἂν
[9]	εἶναι τὴν ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν	ἰατρῶν	ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν
[7]	Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον	ἐμπεσὼν	ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν,
[1]	Τοῦτο μὲν οὖν αὐτὸ καὶ	συμβουλεύσων	ἥκω, τὸ μὴ δεῖν εἰς
[4]	νοῦν, ἀλλ´ ὅταν μὲν {τὰς}	τῶν	ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις ἢ λόγους
[2]	ἀθροίσας εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει	τῶν	ἀγαθῶν ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ
[8]	ὄντι πόνων διεξελθοῦσι μόλις ἂν	τῶν	ἀγαθῶν ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο,
[8]	βούλει, τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ	τῶν	ἀγώνων αἱ μελέται ὧνπερ οἱ
[2]	ὀρχήσεσι τὴν ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ	τῶν	ἀγώνων τοῦ ἐκ τῆς παιδιᾶς
[8]	ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ	τῶν	ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ
[9]	καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ	τῶν	αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς
[9]	μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ	τῶν	αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ
[4]	καὶ μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας ἕνεκα	τῶν	ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ
[2]	καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ	τῶν	ἀληθῶν ἀπολείπεται. Μᾶλλον δέ, ἵν´
[9]	ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ	τῶν	ἄλλων ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν
[9]	ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε	τῶν	ἀναγκαίων ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως
[9]	Κουρὰς δὲ καὶ ἀμπεχόνας ἔξω	τῶν	ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί,
[4]	ἢ πονηρίαν διέβαλον. Ὡς γὰρ	τῶν	ἀνθέων τοῖς μὲν λοιποῖς ἄχρι
[8]	ἄνω λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα	τῶν	ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν
[9]	σχολῇ γ´ ἂν ἄλλο τι	τῶν	ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν. Τί γὰρ ἔτι
[2]	ὅ τι ἂν εἴποι τις	τῶν	ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς
[1]	ἱκανῶς μετασχεῖν, ἔμπειρόν με εἶναι	τῶν	ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι
[9]	Διογένους ἄγαμαι τὴν πάντων ὁμοῦ	τῶν	ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ
[2]	πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ	τῶν	βίων ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον.
[8]	τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ	τῶν	γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα, ἵνα
[8]	μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι,	τῶν	δὲ μαθημάτων ἃ τὴν ψυχὴν
[5]	καὶ ὁ Κεῖός που σοφιστὴς	τῶν	ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς
[10]	τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ	τῶν	εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε.
[9]	φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας,	τῶν	ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες
[7]	ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα	τῶν	ἐξ ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων· ὁ
[10]	τό γε νῦν εἶναι, ἐκ	τῶν	ἔξωθεν παιδευμάτων περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ
[1]	δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας	τῶν	ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως·
[5]	τῶν ἐχόντων ἢ καὶ οὑτινοσοῦν	τῶν	ἐπιτυχόντων ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ
[1]	εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε	τῶν	ἐπῶν δηλονότι, ἐν οἷς ἐκεῖνός
[5]	χέρσου γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει	τῶν	εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως
[5]	ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον	τῶν	ἐχόντων ἢ καὶ οὑτινοσοῦν τῶν
[9]	μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις	τῶν	θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων θέαις
[3]	τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε	τῶν	θείων ἅψασθαι παιδευμάτων. ~Ἀλλ´ ὅτι
[9]	καὶ Δαβὶδ χρώμενος, ὁ ποιητὴς	τῶν	ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ τῆς μανίας,
[2]	ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα	τῶν	ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων·
[7]	οὖν τῶν λόγων οἳ τὰς	τῶν	καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα.
[8]	οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι	τῶν	κατὰ τὸν βίον ἐπιτηδείων εἶναι
[5]	δὲ ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν	τῶν	Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ
[5]	οὕτως ἔχει. Τὰ μὲν ἄλλα	τῶν	κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν ἐχόντων
[10]	νῦν ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας	τῶν	λογισμῶν ἀποφεύγοντες.
[4]	ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ τῆς	τῶν	λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι λάθωμεν
[4]	οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα	τῶν	λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε
[5]	φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις	τῶν	λόγων μάλιστα προσεκτέον. Οὐ μικρὸν
[7]	μὴ ὄντα. ~Τοὺς μὲν οὖν	τῶν	λόγων οἳ τὰς τῶν καλῶν
[4]	Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς φαύλους	τῶν	λόγων συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν
[4]	οὖν ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν ἕκαστον	τῶν	μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει
[4]	ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν	τῶν	μελιττῶν τὴν εἰκόνα τῶν λόγων
[8]	ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν	τῶν	μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι,
[8]	τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ	τῶν	μὲν χειρωνακτῶν ἐστί τι πέρας
[9]	κἂν Λύδιον ᾖ ψῆγμα, κἂν	τῶν	μυρμήκων ἔργον τῶν χρυσοφόρων, τοσούτῳ
[5]	οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν ταῖς	τῶν	νέων ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι·
[5]	ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται	τῶν	ὁδῶν, τὴν διὰ τῶν πόνων
[9]	ἀλλά μοι εἴη ζῆν ἀπὸ	τῶν	ὀλίγων, μηδὲν ἔχοντι κακόν. Ἐγὼ
[9]	τοῦ καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι	τῶν	ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ τὸν
[9]	εἶναι, ἢ πρὸς ἄλλο τι	τῶν	παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ
[10]	Οἱ μὲν γὰρ τὰ μικρὰ	τῶν	παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ τοὺς
[9]	ἅμα δὲ καὶ τὸ σῶμα	τῶν	παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν
[3]	βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας	τῶν	παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος ἂν
[1]	διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ τοῖς ἐλλογίμοις	τῶν	παλαιῶν ἀνδρῶν δι´ ὧν καταλελοίπασι
[7]	Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι	τῶν	παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ
[9]	ψυχὴν ὡς οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι,	τῶν	περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς
[6]	ἐπὶ τῆς ἀληθείας οἷον ἐπὶ	τῶν	πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό
[7]	ὕπουλον αὐτῷ τὸ πρόσωπον ὑπὸ	τῶν	πληγῶν εἶναι. Ὡς δ´ οὖν
[8]	οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ	τῶν	πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν
[4]	Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς παρὰ	τῶν	ποιητῶν, ἵν´ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι, ἐπεὶ
[5]	τράπηται τῶν ὁδῶν, τὴν διὰ	τῶν	πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν, ἢ
[9]	τετρημένον ἀντλοῦντες πίθον, οὐδὲν πέρας	τῶν	πόνων ἔχοντες. Κουρὰς δὲ καὶ
[10]	ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς μεγάλοις	τῶν	ποταμῶν, πολλαὶ γίνεσθαι πολλαχόθεν αἱ
[9]	ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν	τῶν	προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς γε μὴν
[7]	ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου,	τῶν	Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι
[4]	τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ	τῶν	Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς
[7]	τὸν λόγον αὖθις πρὸς τὰ	τῶν	σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις
[9]	αὐτὸς τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς	τῶν	συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα
[9]	καὶ τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς	τῶν	συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε
[2]	ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα	τῶν	τῇδε καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν
[8]	ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ	τῶν	τῆς ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ
[8]	ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς δὲ καὶ	τῶν	τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε
[8]	ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς	τῶν	τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ
[4]	τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον	τῶν	τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ
[4]	ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ	τῶν	τοιούτων λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι,
[5]	ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ	τῶν	τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν
[7]	πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον	τῶν	τοιούτων τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν
[9]	ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι	τῶν	φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν
[8]	τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου	τῶν	Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες τὴν
[4]	λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι λάθωμεν	τῶν	χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια
[8]	διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν	τῶν	χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´ ἂν
[9]	ψῆγμα, κἂν τῶν μυρμήκων ἔργον	τῶν	χρυσοφόρων, τοσούτῳ πλέον ἀτιμάσει ὅσῳπερ
[5]	τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα	τῶν	ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ
[9]	διὰ τῶν ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν	τῶν	ψυχῶν καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ
[9]	ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ	τῶν	ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν
[9]	τοσοῦτον ἀνθεκτέον αὐτοῦ ὅσον, φησὶ	Πλάτων,	ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα που
[1]	τὸ διὰ πολλῶν ἤδη γεγυμνάσθαι	πραγμάτων,	καὶ μὴν καὶ τὸ τῆς
[7]	Πόσου ἄξιον τῶν τοιούτων τι	παραδειγμάτων	εἰσελθεῖν τὴν μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ
[8]	τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ	μαθημάτων	ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέφει
[4]	ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν ἕκαστον τῶν	μαθημάτων,	καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει προσῆκε,
[9]	γῆς τόσα καὶ τόσα, καὶ	βοσκημάτων	ἐσμοὶ πλείους ἢ ἀριθμῆσαι, οὐδὲν
[4]	αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ	βοσκημάτων	τις λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ
[6]	Ὡς ὅ γε τὴν ἄχρι	ῥημάτων	παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ
[5]	τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ	κτημάτων	ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι
[5]	ἔχει. Τὰ μὲν ἄλλα τῶν	κτημάτων	οὐ μᾶλλον τῶν ἐχόντων ἢ
[10]	οἱ δὲ ὑπὸ μειζόνων καταληφθέντες	ἀρρωστημάτων,	ἐφ´ ἑαυτοὺς καλοῦσι τοὺς θεραπεύσοντας·
[10]	ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν	ἀρρωστημάτων,	μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε,
[5]	Κεῖός που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ	συγγραμμάτων	ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ
[9]	χρώμενος, ὁ ποιητὴς τῶν ἱερῶν	ᾀσμάτων,	ἐκ τῆς μανίας, ὥς φασι,
[3]	καταμαθόντα, τότε τῶν θείων ἅψασθαι	παιδευμάτων.	~Ἀλλ´ ὅτι μὲν οὐκ ἄχρηστον
[2]	τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα	παιδευμάτων·	καὶ οἷον ἐν ὕδατι τὸν
[10]	νῦν εἶναι, ἐκ τῶν ἔξωθεν	παιδευμάτων	περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ
[9]	ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ	σωμάτων	θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ
[2]	μειζόνων δὲ ἢ καθ´ ὑμᾶς	ἀκροατῶν	ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν γε μὴν εἰπὼν
[7]	ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ	ποιητῶν	ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ
[4]	μὲν οὖν τοῖς παρὰ τῶν	ποιητῶν,	ἵν´ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι, ἐπεὶ παντοδαποί
[8]	παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων καὶ	ἀθλητῶν	ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία παθόντες ἐπὶ
[2]	προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ	ἀπορρήτων	ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων· καὶ οἷον ἐν
[2]	ἄγουσι μὲν Ἱεροὶ Λόγοι, δι´	ἀπορρήτων	ἡμᾶς ἐκπαιδεύοντες. Ἕως γε μὴν
[8]	Οὐ γὰρ δὴ τῶν μὲν	χειρωνακτῶν	ἐστί τι πέρας τῆς ἐργασίας,
[7]	ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´ ὅρκου τριῶν	ταλάντων	ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε
[2]	ἡμῖν δὴ οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι	πάντων	ἀγώνων μέγιστον νομίζειν χρεών, ὑπὲρ
[2]	οὐ μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ	πάντων	ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν αὐτήν,
[4]	ᾠδαῖς ἀνειμέναις τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται.	Πάντων	δὲ ἥκιστα περὶ θεῶν τι
[8]	ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα	πάντων	εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο, ἢ καὶ
[4]	ταύτας γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου	πάντων	καὶ ὑπάτου Διός, ὡς αὐτοὶ
[9]	δὲ καὶ Διογένους ἄγαμαι τὴν	πάντων	ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς
[8]	ἂν τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν	ἁπάντων	τῇ μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον
[10]	τῇ τῶν εἰς τὰ σώματα	δυστυχησάντων	δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ τὰ
[9]	ἢ σωμάτων θέαις ἡδονῆς κέντρον	ἐναφιέντων,	μὴ διὰ τῶν ὤτων διεφθαρμένην
[10]	Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα	δεόντων	βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν
[9]	περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ ὄργανα	σπουδαζόντων,	τῆς δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης
[9]	τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν	συνόντων	γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν
[9]	τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν	συνόντων	τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ
[4]	μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας ἕνεκα τῶν	ἀκουόντων	λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ τὴν
[5]	τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν	ἐχόντων	ἢ καὶ οὑτινοσοῦν τῶν ἐπιτυχόντων
[5]	ἐχόντων ἢ καὶ οὑτινοσοῦν τῶν	ἐπιτυχόντων	ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων
[9]	κατὰ τὸν Διογένους λόγον, ἢ	ἀδικούντων.	Ὥστε καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι
[9]	δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης τέχνης	καταμελούντων;	Πᾶν μὲν οὖν τοὐναντίον κολάζειν
[4]	αὐτῶν διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´	ὁμονοούντων.	Ἀδελφὸς γὰρ δὴ παρ´ ἐκείνοις
[9]	ἔξω τῶν ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ	δυστυχούντων	ἐστί, κατὰ τὸν Διογένους λόγον,
[7]	εἶναι. Ὡς δ´ οὖν ἐπαύσατο	τύπτων,	ἄλλο μὲν οὐδὲν ὁ Σωκράτης
[8]	ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν	γυμναστῶν	αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα, ἵνα μὴ
[9]	μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως	αἰσχίστων.	Ἀτμούς γε μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν
[4]	Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν τῶν	μελιττῶν	τὴν εἰκόνα τῶν λόγων ἡμῖν
[1]	συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον	αὐτῶν	δεχομένους, εἰδέναι τί χρὴ καὶ
[4]	ὅταν ὡς περὶ πολλῶν τε	αὐτῶν	διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´ ὁμονοούντων.
[4]	ἔστι τινὰ καὶ ὠφέλειαν ἀπ´	αὐτῶν	εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ
[9]	ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´	αὐτῶν	ἐνεργούσης τέχνης καταμελούντων; Πᾶν μὲν
[4]	ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον	αὐτῶν	ἐπιτήδειον πρὸς τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι,
[3]	τοῖς λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν	αὐτῶν	ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ
[4]	καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ παρ´	αὐτῶν	κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ λειπόμενον. Καὶ
[4]	νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα	αὐτῶν	μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς ἀρετὴν
[4]	ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε μὴν	αὐτῶν	μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς ἂν εἴη
[2]	ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς διανοίας	αὐτῶν	οὐχ οἷόν τε, ἐν ἑτέροις
[7]	τοὺς διώκοντας ὑπομένειν καὶ πρᾴως	αὐτῶν	τῆς ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ
[4]	ἄρα καὶ μέλι λαμβάνειν ἀπ´	αὐτῶν	ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα τοῖς
[9]	καταναγκάζουσιν αὗται τοὺς περὶ τὴν	ἑαυτῶν	θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ θρέμματα,
[6]	εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς	ἑαυτῶν	συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς
[8]	τέλους, ἡμᾶς δὲ καὶ τῶν	τοιούτων	δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ
[8]	σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν	τοιούτων,	καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ
[4]	ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον τῶν	τοιούτων	λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ καὶ
[4]	ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν	τοιούτων	λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ
[5]	ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν	τοιούτων	μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν
[7]	αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν	τοιούτων	τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν μνήμην,
[5]	τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ	τούτων	εἶναι θεὸν γενέσθαι, ὡς ὁ
[4]	πολλῶν τε αὐτῶν διεξίωσι καὶ	τούτων	οὐδ´ ὁμονοούντων. Ἀδελφὸς γὰρ δὴ
[8]	ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ	τούτων	τὴν ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ
[5]	οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω	τούτων	ὑπισχνουμένην, ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα
[9]	κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν	ὤτων	διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν καταχεῖν.
[10]	ἐφόδιον λέγων, μικροῖς ὅροις αὐτὴν	περιγράφων,	ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν
[5]	τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν	ψυχῶν	εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί
[9]	τῶν ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν	ψυχῶν	καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ