HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

CÉBÈS, Tableau de la vie humaine

Liste des contextes (ordre alphabétique)

μ = 61 formes différentes pour 178 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Pages

[31]   μὲν γράμματα καὶ κατέχειν τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ

[31]   οὖν οὐδὲ προέχουσιν οὗτοι οἱ μαθηματικοὶ πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι τῶν

[31]   τὴν ἀληθινήν, οἳ τούτους τοὺς μαθηματικοὺς παραλλάττουσιν; ὥστε πῶς ἔτι προέχουσιν

[31]   Γράμματα, ἔφη, καὶ τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ καὶ Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ

[31]   ἄνδρας γενέσθαι ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων; (Οὐδαμῶς φαίνεται ἐκ τούτου τοῦ

[31]   οὕτω καὶ ἄνευ τούτων τῶν μαθημάτων οὐδὲν κωλύει βελτίους γενέσθαι (Πότερον

[11]   κακὸν οὐδὲν ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων. (Ποία οὖν αὕτη ἡ ὁδός

[1]   δὲ οὐ μόνον τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ κωφή. Αὕτη οὖν

[1]   ἐστιν ἡ ὥσπερ τυφλὴ καὶ μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα

[1]   ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν παντὶ

[11]   καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς σώζεται καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν τῷ

[21]   τῇ δυνάμει εὐδαίμων γίνεται καὶ μακάριος καὶ οὐκ ἔχει ἐν ἑτέροις

[1]   ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν

[1]   κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία

[11]   πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν. Καὶ μάλα γε χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν καὶ

[11]   τὸν ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ μάλα, ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω τοῦ

[11]   καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν καὶ βουνός τις

[11]   καὶ φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα. Κατανοεῖς οὖν ἐν μέσῳ τῷ

[1]   στενόν τινα καὶ σκοτεινόν; Καὶ μάλα. Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ

[11]   καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι; Καὶ μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ καὶ

[11]   Ἀλλὰ προσέξομεν, ἔφην ἔγωγε, ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν, ἔφη, σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν

[1]   τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ

[1]   παρ´ αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ μεγάλαι καὶ σκληραὶ γίνονται, ὅταν τις

[1]   ἐγώ, εἰ μή τις σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει οὖσα, διήγησαι ἡμῖν·

[11]   κάλλιστε, ἔφην ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη,

[11]   τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν τινὰ μεγάλην καὶ ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον;

[1]   παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς εἰς μεγάλην τινὰ ἐπιθυμίαν ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ

[11]   τῆς Ψευδοδοξίας. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς μέγας ὁ κίνδυνος ἄλλος οὗτος. ἡ

[21]   Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ τὰ μέγιστα θηρία, ἃ πρότερον αὐτὸν κατήσθιε

[21]   πᾶσαι ὥσπερ τοὺς νενικηκότας τοὺς μεγίστους ἀγῶνας. Καὶ ποίους ἀγῶνας νενίκηκεν

[21]   νενίκηκεν αὐτός; ἔφην ἐγώ. Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ τὰ μέγιστα θηρία,

[21]   γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ δὲ

[31]   τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον

[1]   ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν μὲν μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ

[31]   δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν, εἰ μέλλει τις ἥξειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν

[1]   παρὰ τὴν πύλην ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν Βίον οὗτοί

[31]   τῶν ἄλλων ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ μέλλουσι προέχειν, ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ

[1]   ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν, εἰ μέλλουσι σώζεσθαι ἐν τῷ Βίῳ. (Ποίαν

[1]   Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία,

[31]   τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί. Ἀπίθανον μέν. ἀλλὰ πῶς οὐχὶ τὸ κακῶς

[21]   αὐτῆς. οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι οἱ μὲν ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ τῆς Παιδείας ἀνακάμπτουσι

[1]   πανταχοῦ, ἔφη· καὶ παρ´ ὧν μὲν ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις

[1]   ἔχουσι τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ

[21]   τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι; καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης

[1]   δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ μὲν ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται

[31]   κακὸν καὶ ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο μὲν γὰρ καὶ ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν

[31]   κακίας; οὐδὲν γὰρ κωλύει εἰδέναι μὲν γράμματα καὶ κατέχειν τὰ μαθήματα

[21]   καὶ ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην,

[31]   παρακούει, ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν δὴ μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ

[1]   ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ μὲν δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν καὶ γελᾶν

[11]   τίνες καλοῦνται, ἔφην, αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ

[1]   Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς; Αἱ μὲν εἰς τὸ σώζεσθαι, ἔφη, αἱ

[11]   οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν ἡ μὲν ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν,

[31]   τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι οἱ μὲν ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ

[21]   δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ μὲν ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς

[21]   πάνυ γὰρ ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι. Πρῶτον μέν, ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν καὶ τὸν

[1]   ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται μέν, ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ οὐ

[1]   Κρόνου ἱερῷ, ἐν ᾧ πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο

[31]   τούτῳ ἐστὶ κακόν; Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ

[31]   τραπεζίταις. καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν μὲν λάβωσι τὸ ἀργύριον παρὰ τῶν

[1]   δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως οἱ μὲν λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ δὲ ἀποβάλλοντες

[1]   ἔχων ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν μὲν μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν

[1]   καὶ λεπτή, τίς ἐστιν; Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ

[31]   ἀληθινὴν Παιδείαν; ἢ οὔ; Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα μέντοι ἐστὶ

[1]   ἐκείνη προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις. εἰ μὲν οὖν αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο,

[1]   βούλεται καὶ τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος

[1]   (Πάντες πίνουσιν, ἔφη, ἀλλ´ οἱ μὲν πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον. Ἔτι

[11]   Τίνες οὖν καλοῦνται οὗτοι; Οἱ μὲν ποιηταί, ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες,

[1]   τί; ἔφην ἐγώ. Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε, ἔφη, καὶ συνήσετε τὰ

[11]   ἀλλὰ τίνες αὗται καλοῦνται; Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται, αἱ

[11]   ἐξώλετο ὑπὸ τῆς νόσου— Ταῦτα μὲν συνίημι, ἔφην ἐγώ. Τὸν αὐτὸν

[1]   μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία,

[1]   εἰσελθεῖν εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ

[31]   συμφέρει ὑπάρχειν; Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν εἰ μέν τις ἐπίσταται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι

[1]   τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν ἐὰν μέν τις μὴ συνιῇ, ἀπόλλυται ὑπ´

[11]   δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ μέν τοι σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται εἰς

[1]   πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά; Περὶ μὲν τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει

[21]   κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων, οἱ μὲν ὑπ´ Ἀκρασίας, οἱ δὲ ὑπ´

[11]   καλουμένην. Εἶτα τί γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί, τὴν Δόξαν ταύτην προσδέξηται

[11]   οὖν καὶ αἱ Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ καὶ ἐν τούτοις τὸ

[11]   τῆς Ἀπάτης, καὶ ἡ ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις νὴ Δία} καὶ

[1]   κολακεύουσι καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς μένειν λέγουσαι ὅτι βίον ἕξουσιν ἡδύν

[11]   ἂν οὕτω σωθήσονται. ὧδε δὲ μένοντες παρὰ τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε ἀπολυθήσονται

[31]   συμβάλλομεν τὰ λεγόμενά ποτε, ὅμως μέντοι γε οὐκ ἄχρηστον ἦν ἡμᾶς

[31]   Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα μέντοι ἐστὶ πρὸς τὸ συντομωτέρως ἐλθεῖν.

[11]   καλὴ καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ καὶ κεκριμένῃ ἤδη τῇ

[11]   τοίνυν ἡ μὲν ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν, ἡ δὲ Ἀλήθεια,

[11]   Καὶ μάλα. Κατανοεῖς οὖν ἐν μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον ἕτερον καὶ

[11]   {ἐν τούτοις νὴ Δία} καὶ μετ´ αὐτῆς γε ἡ ἀφροσύνη, καὶ

[1]   καὶ λεπτὸς καὶ γυμνός, καὶ μετ´ αὐτοῦ τις ἄλλη ὁμοία αὐτῷ

[21]   ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ γυναῖκες αἱ μετ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν αὗται;

[11]   Ἀκρασίαν {καὶ αἱ ἄλλαι αἱ μετ´ αὐτῶν} τίνες εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί

[31]   οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν τινὶ ἅμα μετὰ κακίας πολλῆς. ὥστε οὐκ ἂν

[31]   μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ, ἀλλ´ εἰκῆ καὶ ὡς

[11]   εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος

[21]   ἂν ἀφίκηται, πάντα καλῶς βιώσεται μετὰ πάσης ἀσφαλείας. ὑποδέξονται γὰρ αὐτὸν

[11]   ἐπὶ τετραγώνου ἀσφαλῶς κειμένου. καὶ μετὰ ταύτης ἄλλαι δύο εἰσὶ θυγατέρες

[11]   ἔφη, ἐρασταὶ ἠπατημένοι καὶ οἰόμενοι μετὰ τῆς ἀληθινῆς Παιδείας συνομιλεῖν. Τίνες

[1]   αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται καὶ μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα

[31]   μὴ καὶ τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια καὶ πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν

[1]   πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα.

[11]   ~Εἶτα τί γίνεται, ἐὰν ἡ Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ

[11]   δόξα οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία μέχρι ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν

[31]   ποιεῖτε καὶ ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις, μέχρι ἂν ἕξιν λάβητε. ἀλλὰ περὶ

[21]   τὰ πάντας τοὺς ἄλλους κακοποιοῦντα μέχρι θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ διὰ

[1]   αὐτῶν εἰσελθεῖν εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι

[11]   γε ἡ ἀφροσύνη, καὶ οὐ μὴ ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´ ἡ

[11]   ἐπὶ τὸν τόπον θαρρεῖν καὶ μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι

[1]   καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ δὲ μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ πικροὶ

[31]   αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα

[21]   τι πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ μὴ διοχληθήσεται οὐδὲν οὔτε ὑπὸ Ὀδύνης

[21]   τοῦτο δὲ πάσχουσι διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν·

[31]   γίνεται ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον. Συμβαίνει

[31]   δύναμιν ἔχειν τοῖς νέοις, ἵνα μὴ εἰς ἕτερα περισπῶνται. Πότερον δὲ

[11]   καὶ ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως ἂν

[31]   συμφέρει ἄρα ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν μὴ ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι.

[1]   καταστρέφει ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ

[31]   τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει μὴ θαυμάζειν, ὅ τι ἂν πράττῃ

[31]   οὗτοι ἐκείνων βελτίους εἰσίν, ἐὰν μὴ καὶ τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια

[31]   ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο

[21]   πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι

[21]   ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι καὶ τὰ μὴ ὄντα κακὰ κακά. διὸ καὶ

[31]   ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν ἔσται ὧν

[31]   ζῆν καὶ ἀγαθὸν εἶναι; Ἔγωγε. (Μὴ οὖν ἀπιθάνως λέγε. ἀδύνατον τὸ

[11]   ἐν τῷ βίῳ· εἰ δὲ μή, πάλιν πλανᾶται ὑπὸ τῆς Ψευδοδοξίας.

[1]   βίῳ. ὑμεῖς οὖν προσέχετε καὶ μὴ παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς εἰς

[31]   καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν νομίζειν

[31]   ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν, ἕως

[1]   συνίει τις, ἐσώζετο, εἰ δὲ μὴ συνίει, ἀπώλετο ὑπὸ τῆς Σφιγγός.

[1]   ταῦτ´ οὖν ἐὰν μέν τις μὴ συνιῇ, ἀπόλλυται ὑπ´ αὐτῆς, οὐκ

[21]   ἔφης θηρία εἶναι, οὐκέτι φοβεῖται, μή τι πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ

[1]   Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἰ μή τις σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει

[31]   πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ τι ἂν

[31]   ὅ τι ἂν πράττῃ αὕτη, μηδὲ γίνεσθαι ὁμοίους τοῖς κακοῖς τραπεζίταις.

[31]   συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν, ἕως ἂν πρὸς

[31]   ἂν παρ´ αὐτῆς τις λάβῃ μηδὲ ὡς ἴδια ἡγεῖσθαι. οὐδὲν γὰρ

[31]   ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ μηδὲν ἄλλο, ὃ προσποιοῦνταί γε ἐπίστασθαι

[11]   τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν ποτε δεινὸν παθεῖν ἐν

[31]   καὶ μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν, ἕως ἂν πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν

[31]   ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ

[31]   τοίνυν γίνεται ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν μηδέν, ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος δὲ γίνεται

[1]   διὸ καὶ τὸ σημεῖον καλῶς μηνύει τὴν φύσιν αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο;

[31]   καὶ μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται καὶ μήτε

[31]   ἀφέληται καὶ μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ ποιεῖ μετὰ

[31]   αὐτῆς δόσεις ἴσους γίνεσθαι καὶ μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε ἀθυμεῖν

[31]   μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται καὶ μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν

[21]   αὗται, ποῦ ἄγουσι; Πρὸς τὴν μητέρα, ἔφη. Αὕτη δὲ τίς ἐστιν;

[11]   Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν τινὰ μικρὰν καὶ ὁδόν τινα πρὸ τῆς

[11]   κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ

[1]   Σφιγγὸς καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ καταφθείρεται

[1]   ἔφη, αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον μικρὸν καὶ τόπον στενόν τινα καὶ

[31]   τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν καὶ μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν ἔχει ἡ

[31]   καὶ δεινὰ οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες, ὅτι ἐπὶ τούτῳ ἔλαβον τὰ

[31]   ἀγαθὸν ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ μοι δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν, ἔφην ἐγώ.

[31]   τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς

[21]   γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο

[21]   παρὰ τοῦ Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο

[31]   ὑπῆρχεν, ὅπερ ἐστὶ κακόν. Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις

[31]   τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς λέγειν, ἔφην.

[31]   εἰ δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ

[21]   δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό μοι εἰπέ. τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ

[21]   καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο ἔτι μοι εἰπέ· τίς ἡ δύναμις τοῦ

[31]   στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ μοι. Πῶς οὖν τοῦτο ἄν τις

[31]   οὔτε κακά, ἀλλὰ τὸ φρονεῖν μόνον ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν.

[31]   δὲ ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ τὰ προϋπάρχοντα.

[1]   ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ οὐ μόνον τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ

[31]   αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ τούτων μόνων εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´

[1]   πλῆθός τι γυναικῶν ἑτέρων παντοδαπὰς μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι

[1]   οὖν οὐχ ὁμοίαν ἔχουσι τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν δοκοῦσι

[11]   οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ

[31]   καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα. (Εἰ τοίνυν γίνεται

[1]   οἴδασι, τί ποτε αὕτη ἡ μυθολογία δύναται· οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν

[1]   διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν γινώμεθα. Ἔστω οὕτως. (Ὁρᾷς οὖν,

[1]   καὶ περὶ ταύτης {δὲ} τῆς μυθολογίας πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς

[1]   (Ἀπορούντων οὖν ἡμῶν περὶ τῆς μυθολογίας πρὸς ἀλλήλους πολὺν χρόνον πρεσβύτης

[1]   ἀκοῦσαι, τί ποτέ ἐστιν ὁ μῦθος. Οὐδεὶς φθόνος, ὦ ξένοι, ἔφη.

[31]   κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν δὴ μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ ἐν τῷ

[1]   ἦν γραφὴ ξένη τις καὶ μύθους ἔχουσα ἰδίους, οὓς οὐκ ἠδυνάμεθα

Pages
[31]	μὲν γράμματα καὶ κατέχειν τὰ	μαθήματα	πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ
[31]	οὖν οὐδὲ προέχουσιν οὗτοι οἱ	μαθηματικοὶ	πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι τῶν
[31]	τὴν ἀληθινήν, οἳ τούτους τοὺς	μαθηματικοὺς	παραλλάττουσιν; ὥστε πῶς ἔτι προέχουσιν
[31]	Γράμματα, ἔφη, καὶ τῶν ἄλλων	μαθημάτων	ἃ καὶ Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ
[31]	ἄνδρας γενέσθαι ἕνεκα τούτων τῶν	μαθημάτων;	(Οὐδαμῶς φαίνεται ἐκ τούτου τοῦ
[31]	οὕτω καὶ ἄνευ τούτων τῶν	μαθημάτων	οὐδὲν κωλύει βελτίους γενέσθαι (Πότερον
[11]	κακὸν οὐδὲν ἕνεκα τούτων τῶν	μαθημάτων.	(Ποία οὖν αὕτη ἡ ὁδός
[1]	δὲ οὐ μόνον τυφλὴ καὶ	μαινομένη,	ἀλλὰ καὶ κωφή. Αὕτη οὖν
[1]	ἐστιν ἡ ὥσπερ τυφλὴ καὶ	μαινομένη	τις εἶναι δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα
[1]	ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται καὶ	μακάριος	καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν παντὶ
[11]	καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς σώζεται καὶ	μακάριος	καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν τῷ
[21]	τῇ δυνάμει εὐδαίμων γίνεται καὶ	μακάριος	καὶ οὐκ ἔχει ἐν ἑτέροις
[1]	ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ	μάλα.	Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν
[1]	κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι; Καὶ	μάλα.	Αὗται τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία
[11]	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν. Καὶ	μάλα	γε χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν καὶ
[11]	τὸν ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ	μάλα,	ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω τοῦ
[11]	καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ	μάλα,	ἔφην. Οὐκοῦν καὶ βουνός τις
[11]	καὶ φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ	μάλα.	Κατανοεῖς οὖν ἐν μέσῳ τῷ
[1]	στενόν τινα καὶ σκοτεινόν; Καὶ	μάλα.	Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ
[11]	καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι; Καὶ	μάλα.	Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ καὶ
[11]	Ἀλλὰ προσέξομεν, ἔφην ἔγωγε, ὡς	μάλιστα.	Τοιγαροῦν, ἔφη, σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν
[1]	τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν τὴν	μάστιγα	ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ
[1]	παρ´ αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ	μεγάλαι	καὶ σκληραὶ γίνονται, ὅταν τις
[1]	ἐγώ, εἰ μή τις σοι	μεγάλη	ἀσχολία τυγχάνει οὖσα, διήγησαι ἡμῖν·
[11]	κάλλιστε, ἔφην ἔγωγε, ὡς ἐν	μεγάλῃ	ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη,
[11]	τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν τινὰ	μεγάλην	καὶ ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον;
[1]	παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς εἰς	μεγάλην	τινὰ ἐπιθυμίαν ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ
[11]	τῆς Ψευδοδοξίας. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς	μέγας	ὁ κίνδυνος ἄλλος οὗτος. ἡ
[21]	Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ τὰ	μέγιστα	θηρία, ἃ πρότερον αὐτὸν κατήσθιε
[21]	πᾶσαι ὥσπερ τοὺς νενικηκότας τοὺς	μεγίστους	ἀγῶνας. Καὶ ποίους ἀγῶνας νενίκηκεν
[21]	νενίκηκεν αὐτός; ἔφην ἐγώ. Τοὺς	μεγίστους,	ἔφη, καὶ τὰ μέγιστα θηρία,
[21]	γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων τρόπον ἀπόλαυσιν	μεγίστων	ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ δὲ
[31]	τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ	μέθυσον	καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον
[1]	ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν μὲν	μείζω,	τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ
[31]	δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν, εἰ	μέλλει	τις ἥξειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[1]	παρὰ τὴν πύλην ἐφεστὼς οἱ	μέλλοντες	εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν Βίον οὗτοί
[31]	τῶν ἄλλων ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ	μέλλουσι	προέχειν, ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ
[1]	ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν, εἰ	μέλλουσι	σώζεσθαι ἐν τῷ Βίῳ. (Ποίαν
[1]	Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ	μὲν	Ἀκρασία καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία,
[31]	τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί. Ἀπίθανον	μέν.	ἀλλὰ πῶς οὐχὶ τὸ κακῶς
[21]	αὐτῆς. οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι οἱ	μὲν	ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ τῆς Παιδείας ἀνακάμπτουσι
[1]	πανταχοῦ, ἔφη· καὶ παρ´ ὧν	μὲν	ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις
[1]	ἔχουσι τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ	μὲν	αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ
[21]	τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι; καὶ οἱ	μὲν	αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης
[1]	δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ	μὲν	ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται
[31]	κακὸν καὶ ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο	μὲν	γὰρ καὶ ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν
[31]	κακίας; οὐδὲν γὰρ κωλύει εἰδέναι	μὲν	γράμματα καὶ κατέχειν τὰ μαθήματα
[21]	καὶ ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα	μὲν	δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην,
[31]	παρακούει, ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ	μὲν	δὴ μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ
[1]	ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ	μὲν	δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν καὶ γελᾶν
[11]	τίνες καλοῦνται, ἔφην, αὗται; Ἡ	μὲν	Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ
[1]	Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς; Αἱ	μὲν	εἰς τὸ σώζεσθαι, ἔφη, αἱ
[11]	οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν ἡ	μὲν	ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν,
[31]	τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι οἱ	μὲν	ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ
[21]	δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ	μὲν	ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς
[21]	πάνυ γὰρ ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι. Πρῶτον	μέν,	ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν καὶ τὸν
[1]	ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται	μέν,	ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ οὐ
[1]	Κρόνου ἱερῷ, ἐν ᾧ πολλὰ	μὲν	καὶ ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο
[31]	τούτῳ ἐστὶ κακόν; Ὅτι τοῖς	μὲν	κακῶς ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ
[31]	τραπεζίταις. καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν	μὲν	λάβωσι τὸ ἀργύριον παρὰ τῶν
[1]	δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως οἱ	μὲν	λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ δὲ ἀποβάλλοντες
[1]	ἔχων ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν	μὲν	μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν
[1]	καὶ λεπτή, τίς ἐστιν; Ὁ	μὲν	Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ
[31]	ἀληθινὴν Παιδείαν; ἢ οὔ; Ἀνάγκη	μὲν	οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα μέντοι ἐστὶ
[1]	ἐκείνη προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις. εἰ	μὲν	οὖν αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο,
[1]	βούλεται καὶ τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται	μὲν	οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος
[1]	(Πάντες πίνουσιν, ἔφη, ἀλλ´ οἱ	μὲν	πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον. Ἔτι
[11]	Τίνες οὖν καλοῦνται οὗτοι; Οἱ	μὲν	ποιηταί, ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες,
[1]	τί; ἔφην ἐγώ. Ὅτι εἰ	μὲν	προσέξετε, ἔφη, καὶ συνήσετε τὰ
[11]	ἀλλὰ τίνες αὗται καλοῦνται; Ἡ	μὲν	πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται, αἱ
[11]	ἐξώλετο ὑπὸ τῆς νόσου— Ταῦτα	μὲν	συνίημι, ἔφην ἐγώ. Τὸν αὐτὸν
[1]	μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ	μὲν	τὴν μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία,
[1]	εἰσελθεῖν εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι	μέν	τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ
[31]	συμφέρει ὑπάρχειν; Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν εἰ	μέν	τις ἐπίσταται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι
[1]	τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν ἐὰν	μέν	τις μὴ συνιῇ, ἀπόλλυται ὑπ´
[11]	δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ	μέν	τοι σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται εἰς
[1]	πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά; Περὶ	μὲν	τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει
[21]	κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων, οἱ	μὲν	ὑπ´ Ἀκρασίας, οἱ δὲ ὑπ´
[11]	καλουμένην. Εἶτα τί γίνεται; Ἐὰν	μέν,	φησί, τὴν Δόξαν ταύτην προσδέξηται
[11]	οὖν καὶ αἱ Δόξαι; ἔφην.	Μένει	γὰρ καὶ ἐν τούτοις τὸ
[11]	τῆς Ἀπάτης, καὶ ἡ ἄγνοια	μένει	{ἐν τούτοις νὴ Δία} καὶ
[1]	κολακεύουσι καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς	μένειν	λέγουσαι ὅτι βίον ἕξουσιν ἡδύν
[11]	ἂν οὕτω σωθήσονται. ὧδε δὲ	μένοντες	παρὰ τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε ἀπολυθήσονται
[31]	συμβάλλομεν τὰ λεγόμενά ποτε, ὅμως	μέντοι	γε οὐκ ἄχρηστον ἦν ἡμᾶς
[31]	Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα	μέντοι	ἐστὶ πρὸς τὸ συντομωτέρως ἐλθεῖν.
[11]	καλὴ καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον,	μέσῃ	δὲ καὶ κεκριμένῃ ἤδη τῇ
[11]	τοίνυν ἡ μὲν ἐν τῷ	μέσῳ	Παιδεία ἐστίν, ἡ δὲ Ἀλήθεια,
[11]	Καὶ μάλα. Κατανοεῖς οὖν ἐν	μέσῳ	τῷ λειμῶνι περίβολον ἕτερον καὶ
[11]	{ἐν τούτοις νὴ Δία} καὶ	μετ´	αὐτῆς γε ἡ ἀφροσύνη, καὶ
[1]	καὶ λεπτὸς καὶ γυμνός, καὶ	μετ´	αὐτοῦ τις ἄλλη ὁμοία αὐτῷ
[21]	ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ γυναῖκες αἱ	μετ´	αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν αὗται;
[11]	Ἀκρασίαν {καὶ αἱ ἄλλαι αἱ	μετ´	αὐτῶν} τίνες εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί
[31]	οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν τινὶ ἅμα	μετὰ	κακίας πολλῆς. ὥστε οὐκ ἂν
[31]	μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ ποιεῖ	μετὰ	λογισμοῦ, ἀλλ´ εἰκῆ καὶ ὡς
[11]	εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ	μετὰ	μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος
[21]	ἂν ἀφίκηται, πάντα καλῶς βιώσεται	μετὰ	πάσης ἀσφαλείας. ὑποδέξονται γὰρ αὐτὸν
[11]	ἐπὶ τετραγώνου ἀσφαλῶς κειμένου. καὶ	μετὰ	ταύτης ἄλλαι δύο εἰσὶ θυγατέρες
[11]	ἔφη, ἐρασταὶ ἠπατημένοι καὶ οἰόμενοι	μετὰ	τῆς ἀληθινῆς Παιδείας συνομιλεῖν. Τίνες
[1]	αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται καὶ	μετὰ	τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα
[31]	μὴ καὶ τούτοις συνῇ ἡ	Μεταμέλεια	καὶ πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν
[1]	πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ ἡ	Μετάνοια	αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα.
[11]	~Εἶτα τί γίνεται, ἐὰν ἡ	Μετάνοια	αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ
[11]	δόξα οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία	μέχρι	ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν
[31]	ποιεῖτε καὶ ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις,	μέχρι	ἂν ἕξιν λάβητε. ἀλλὰ περὶ
[21]	τὰ πάντας τοὺς ἄλλους κακοποιοῦντα	μέχρι	θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ διὰ
[1]	αὐτῶν εἰσελθεῖν εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν,	μέχρι	μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι
[11]	γε ἡ ἀφροσύνη, καὶ οὐ	μὴ	ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´ ἡ
[11]	ἐπὶ τὸν τόπον θαρρεῖν καὶ	μὴ	ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι
[1]	καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ δὲ	μή,	ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ πικροὶ
[31]	αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ	μὴ	διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα
[21]	τι πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ	μὴ	διοχληθήσεται οὐδὲν οὔτε ὑπὸ Ὀδύνης
[21]	τοῦτο δὲ πάσχουσι διὰ τὸ	μὴ	δύνασθαι τὴν ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν·
[31]	γίνεται ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη	μὴ	εἶναι ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον. Συμβαίνει
[31]	δύναμιν ἔχειν τοῖς νέοις, ἵνα	μὴ	εἰς ἕτερα περισπῶνται. Πότερον δὲ
[11]	καὶ ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ	μὴ	ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως ἂν
[31]	συμφέρει ἄρα ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν	μὴ	ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι.
[1]	καταστρέφει ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν	μὴ	ἡ Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ
[31]	τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει	μὴ	θαυμάζειν, ὅ τι ἂν πράττῃ
[31]	οὗτοι ἐκείνων βελτίους εἰσίν, ἐὰν	μὴ	καὶ τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια
[31]	ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ δὲ	μή,	κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο
[21]	πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει, τὰ	μὴ	ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι
[21]	ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι καὶ τὰ	μὴ	ὄντα κακὰ κακά. διὸ καὶ
[31]	ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ	μή,	οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν ἔσται ὧν
[31]	ζῆν καὶ ἀγαθὸν εἶναι; Ἔγωγε.	(Μὴ	οὖν ἀπιθάνως λέγε. ἀδύνατον τὸ
[11]	ἐν τῷ βίῳ· εἰ δὲ	μή,	πάλιν πλανᾶται ὑπὸ τῆς Ψευδοδοξίας.
[1]	βίῳ. ὑμεῖς οὖν προσέχετε καὶ	μὴ	παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς εἰς
[31]	καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη,	μὴ	πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν νομίζειν
[31]	ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ	μὴ	πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν, ἕως
[1]	συνίει τις, ἐσώζετο, εἰ δὲ	μὴ	συνίει, ἀπώλετο ὑπὸ τῆς Σφιγγός.
[1]	ταῦτ´ οὖν ἐὰν μέν τις	μὴ	συνιῇ, ἀπόλλυται ὑπ´ αὐτῆς, οὐκ
[21]	ἔφης θηρία εἶναι, οὐκέτι φοβεῖται,	μή	τι πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ
[1]	Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἰ	μή	τις σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει
[31]	πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν νομίζειν	μηδὲ	ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ τι ἂν
[31]	ὅ τι ἂν πράττῃ αὕτη,	μηδὲ	γίνεσθαι ὁμοίους τοῖς κακοῖς τραπεζίταις.
[31]	συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ πιστεύειν	μηδὲ	ταύταις μηδέν, ἕως ἂν πρὸς
[31]	ἂν παρ´ αὐτῆς τις λάβῃ	μηδὲ	ὡς ἴδια ἡγεῖσθαι. οὐδὲν γὰρ
[31]	ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ	μηδὲν	ἄλλο, ὃ προσποιοῦνταί γε ἐπίστασθαι
[11]	τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ	μηδὲν	ἄν ποτε δεινὸν παθεῖν ἐν
[31]	καὶ μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις	μηδέν,	ἕως ἂν πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν
[31]	ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον	μηδὲν	νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ
[31]	τοίνυν γίνεται ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν	μηδέν,	ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος δὲ γίνεται
[1]	διὸ καὶ τὸ σημεῖον καλῶς	μηνύει	τὴν φύσιν αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο;
[31]	καὶ μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ	μήτε	ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται καὶ μήτε
[31]	ἀφέληται καὶ μήτε ψέγειν αὐτὴν	μήτε	ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ ποιεῖ μετὰ
[31]	αὐτῆς δόσεις ἴσους γίνεσθαι καὶ	μήτε	χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε ἀθυμεῖν
[31]	μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται καὶ	μήτε	ψέγειν αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν
[21]	αὗται, ποῦ ἄγουσι; Πρὸς τὴν	μητέρα,	ἔφη. Αὕτη δὲ τίς ἐστιν;
[11]	Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν τινὰ	μικρὰν	καὶ ὁδόν τινα πρὸ τῆς
[11]	κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ	μικρὸν	διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ
[1]	Σφιγγὸς καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ κατὰ	μικρὸν	ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ καταφθείρεται
[1]	ἔφη, αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον	μικρὸν	καὶ τόπον στενόν τινα καὶ
[31]	τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν καὶ	μνημονεύειν,	ὅτι τοιαύτην φύσιν ἔχει ἡ
[31]	καὶ δεινὰ οἴονται πεπονθέναι, οὐ	μνημονεύοντες,	ὅτι ἐπὶ τούτῳ ἔλαβον τὰ
[31]	ἀγαθὸν ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ	μοι	δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν, ἔφην ἐγώ.
[31]	τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι κακόν	μοι	δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς
[21]	γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς	μοι	δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο
[21]	παρὰ τοῦ Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς	μοι	δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο
[31]	ὑπῆρχεν, ὅπερ ἐστὶ κακόν. Ἀληθῆ	μοι	δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις
[31]	τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς	μοι	δοκεῖς λέγειν, ἔφην.
[31]	εἰ δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά	μοι	δοκεῖς τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ
[21]	δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό	μοι	εἰπέ. τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ
[21]	καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο ἔτι	μοι	εἰπέ· τίς ἡ δύναμις τοῦ
[31]	στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ	μοι.	Πῶς οὖν τοῦτο ἄν τις
[31]	οὔτε κακά, ἀλλὰ τὸ φρονεῖν	μόνον	ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν.
[31]	δὲ ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ	μόνον	δέ, ἀλλὰ καὶ τὰ προϋπάρχοντα.
[1]	ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ οὐ	μόνον	τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ
[31]	αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ τούτων	μόνων	εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´
[1]	πλῆθός τι γυναικῶν ἑτέρων παντοδαπὰς	μορφὰς	ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι
[1]	οὖν οὐχ ὁμοίαν ἔχουσι τὴν	μορφήν,	ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν δοκοῦσι
[11]	οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ	μουσικοί,	οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ
[31]	καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ	μοχθηρῶν.	Ἔστι ταῦτα. (Εἰ τοίνυν γίνεται
[1]	οἴδασι, τί ποτε αὕτη ἡ	μυθολογία	δύναται· οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν
[1]	διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ τὴν	μυθολογίαν	γινώμεθα. Ἔστω οὕτως. (Ὁρᾷς οὖν,
[1]	καὶ περὶ ταύτης {δὲ} τῆς	μυθολογίας	πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς
[1]	(Ἀπορούντων οὖν ἡμῶν περὶ τῆς	μυθολογίας	πρὸς ἀλλήλους πολὺν χρόνον πρεσβύτης
[1]	ἀκοῦσαι, τί ποτέ ἐστιν ὁ	μῦθος.	Οὐδεὶς φθόνος, ὦ ξένοι, ἔφη.
[31]	κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν δὴ	μῦθος,	ὦ ξένοι, ὁ ἐν τῷ
[1]	ἦν γραφὴ ξένη τις καὶ	μύθους	ἔχουσα ἰδίους, οὓς οὐκ ἠδυνάμεθα

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 5/06/2008