Pages
[1]	καθάπερ οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι.	ἐὰν	δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ
[11]	προαιρέσεως συναντήσασα. ~Εἶτα τί γίνεται,	ἐὰν	ἡ Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ
[31]	τοῦτο, ἔφην ἐγώ. Πότερον οὖν,	ἐὰν	κακῶς τις ζῇ, ἀγαθὸν ἐκείνῳ
[1]	ἐν τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν	ἐὰν	μέν τις μὴ συνιῇ, ἀπόλλυται
[11]	Ψευδοπαιδείαν καλουμένην. Εἶτα τί γίνεται;	Ἐὰν	μέν, φησί, τὴν Δόξαν ταύτην
[31]	οὐδὲν οὗτοι ἐκείνων βελτίους εἰσίν,	ἐὰν	μὴ καὶ τούτοις συνῇ ἡ
[1]	ἄπονον καὶ κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν.	ἐὰν	οὖν τις πεισθῇ ὑπ´ αὐτῶν
[11]	ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν.	Ἐὰν	συνῆτε, ἔφη, καὶ ἕξιν περιποιήσησθε
[31]	τοὺς ἀνθρώπους καὶ βλάπτον, ὅτι	ἐὰν	τιμῶσιν αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ
[21]	ποιεῖ; Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη, τῇ	ἑαυτῆς	δυνάμει ἥ τε Εὐδαιμονία καὶ
[11]	θεραπεύει αὐτὸν καὶ ποτίξει τῇ	ἑαυτῆς	δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ
[1]	εἰς τὸν Βίον ποτίζει τῇ	ἑαυτῆς	δυνάμει. Τοῦτο δὲ τί ἐστι
[1]	ἡ δὲ τὰς τρίχας τίλλουσα	ἑαυτῆς	Ὀδύνη. Ὁ δὲ ἄλλος οὗτος
[21]	πάντα νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν ἀφ´	ἑαυτοῦ	καὶ κεκράτηκεν ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα
[21]	ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ καὶ κεκράτηκεν	ἑαυτοῦ,	ὥστε ἐκεῖνα νῦν τούτῳ δουλεύουσι,
[21]	Ἡδυπάθειαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν, οὐχ	ἑαυτοὺς	αἰτιῶνται, ἀλλ´ εὐθὺς κακῶς λέγουσι
[21]	ἐξ ὧν οὐ δύνανται ἐκλῦσαι	ἑαυτοὺς	τῶν δεινῶν, οἷς δέδενται, ὥστε
[31]	τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ διατρίβουσιν ὥσπερ	ἐγγίζοντες	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν; Καὶ
[11]	καλοῦνται, ἔφην, αὗται; Ἡ μὲν	Ἐγκράτεια	καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία·
[11]	Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία,	Ἐγκράτεια,	Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε, ἔφην ἔγωγε,
[31]	ὑμῖν φράσω. Καλῶς λέγεις, ἔφην	ἐγώ.	ἀλλὰ τί κελεύει αὐτοὺς τὸ
[21]	τότε ἀπήγαγον. Πότερον οὖν, ἔφην	ἐγώ,	αὗται εἴσω πρὸς τὰς Ἀρετὰς
[31]	περὶ ἑκάστου τούτων, οὐδεὶς φθόνος·	ἐγὼ	γὰρ ὑμῖν φράσω. Καλῶς λέγεις,
[1]	διεξιόντος. (Πρὸς Διὸς τοίνυν, ἔφην	ἐγώ,	εἰ μή τις σοι μεγάλη
[21]	θηρία; Καὶ πονηρά γε, ἔφην	ἐγώ.	Εἶτα τὴν Λύπην καὶ τὸν
[21]	οὐδὲν παραλείψω. Καλῶς λέγεις, ἔφην	ἐγώ.	Ἐκτείνας οὖν τὴν χεῖρα πάλιν,
[31]	ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν ταύτην; ἔφην	ἐγώ.	Ἣν λήψονται παρὰ τῆς Παιδείας,
[1]	τῷ Κρόνῳ. Πότερον οὖν, ἔφην	ἐγώ,	καὶ αὐτὸν τὸν ἄνδρα γινώσκεις
[21]	πρότερον. Ὢ καλῶν ἔργων, ἔφην	ἐγώ,	καὶ καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο
[1]	κελεύει βαδίζειν ἢ πῶς; ἔφην	ἐγώ.	Ὁρᾷς οὖν, εἶπε, παρὰ τὴν
[1]	ἡ ἐξήγησις. Οἷον τί; ἔφην	ἐγώ.	Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε, ἔφη,
[1]	φύσιν αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο; ἔφην	ἐγώ.	Ὅτι ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἕστηκεν.
[31]	δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς τοῦτο; ἔφην	ἐγώ.	Ὅτι οἱ μὲν ἐν τῷ
[11]	τὰς Ἀρετάς. Πῶς τοῦτο; ἔφην	ἐγώ,	οὐ γὰρ συνίημι. Ἀλλὰ συνήσεις,
[11]	περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ μάλα, ἔφην	ἐγώ.	Οὐκοῦν ἔξω τοῦ περιβόλου παρὰ
[11]	δὲ Ψευδοπαιδεία ποία ἐστίν; ἔφην	ἐγώ.	Οὐχ ὁρᾷς τὸν ἕτερον περίβολον
[31]	ἐρωτῶ. Ἀλλὰ ποιήσω τοῦτο, ἔφην	ἐγώ.	Πότερον οὖν, ἐὰν κακῶς τις
[31]	μοι δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν, ἔφην	ἐγώ.	Πῶς οὖν ἀγαθόν ἐστι τὸ
[31]	λόγου. ἀλλὰ τί ἐστιν, ἔφην	ἐγώ,	τὸ αἴτιον, ὅτι ἐν τῷ
[11]	νόσου— Ταῦτα μὲν συνίημι, ἔφην	ἐγώ.	Τὸν αὐτὸν τοίνυν τρόπον, ἔφη,
[21]	ποίους ἀγῶνας νενίκηκεν αὐτός; ἔφην	ἐγώ.	Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ τὰ
[11]	καὶ ἡ Εὐδαιμονία. Εἶεν, ἔφην	ἐγώ,	ὡς καλὸν λέγεις τὸν τόπον
[31]	ἀποθανεῖν καλῶς καὶ ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν	ἔγωγε	καλῶς. Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν
[31]	τὸ ζῆν καὶ ἀγαθὸν εἶναι;	Ἔγωγε.	(Μὴ οὖν ἀπιθάνως λέγε. ἀδύνατον
[11]	Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε, ἔφην	ἔγωγε,	ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν.
[11]	ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ προσέξομεν, ἔφην	ἔγωγε,	ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν, ἔφη, σωθήσεσθε.
[1]	ποτε ἦσαν. οὔτε γὰρ πόλις	ἐδόκει	ἡμῖν εἶναι τὸ γεγραμμένον οὔτε
[1]	πρὸς δὲ τῇ πύλῃ ὄχλος	ἐδόκει	ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι, καὶ ἔνδον
[21]	ὄντα κακὰ κακά. διὸ καὶ	ἔζη	κακῶς, ὥσπερ οἱ ἄλλοι οἱ
[1]	ἔργῳ Πυθαγόρειόν τινα καὶ Παρμενίδειον	ἐζηλωκὼς	βίον, ὃς τό τε ἱερὸν
[1]	τὸν ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς; Καὶ	ἐθαύμασά	γε, ἔφη, αὐτὸν πολυχρονιώτατον νεώτερος
[1]	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα ἀναθήματα	ἐθεωροῦμεν·	ἀνέκειτο δὲ καὶ πίναξ τις
[31]	ὥστε πῶς ἔτι προέχουσιν ἄρα,	εἰ	ἀκινητότεροι ἢ δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς
[31]	τῷ πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν.	εἰ	δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι περὶ
[1]	λεγόμενα, φρόνιμοι καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε,	εἰ	δὲ μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες
[11]	εἰς ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν κατέστησεν,	εἰ	δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν,
[31]	καλῶς καὶ ἐμπείρως, εὖ βιώσεται,	εἰ	δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι
[31]	τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι.	εἰ	δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν
[11]	εὐδαίμων γίνεται ἐν τῷ βίῳ·	εἰ	δὲ μή, πάλιν πλανᾶται ὑπὸ
[1]	οὖν αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο,	εἰ	δὲ μὴ συνίει, ἀπώλετο ὑπὸ
[31]	δὲ ζῆν οὐ κακόν. ἐπεὶ	εἰ	ἦν κακόν, τοῖς ζῶσι καλῶς
[31]	κακόν τι αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν	εἰ	κακόν τι ὑπάρχει αὐτῷ, κακὸν
[31]	Πότερον δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν,	εἰ	μέλλει τις ἥξειν πρὸς τὴν
[1]	ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν,	εἰ	μέλλουσι σώζεσθαι ἐν τῷ Βίῳ.
[1]	ὃ ἐκείνη προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις.	εἰ	μὲν οὖν αὐτὸ συνίει τις,
[1]	Οἷον τί; ἔφην ἐγώ. Ὅτι	εἰ	μὲν προσέξετε, ἔφη, καὶ συνήσετε
[31]	οὐ συμφέρει ὑπάρχειν; Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν	εἰ	μέν τις ἐπίσταται τῷ πλούτῳ
[1]	(Πρὸς Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ,	εἰ	μή τις σοι μεγάλη ἀσχολία
[31]	δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ,	εἰ	μηδὲν ἄλλο, ὃ προσποιοῦνταί γε
[1]	μεγάλην τινὰ ἐπιθυμίαν ἐμβέβληκας ἡμᾶς,	εἰ	ταῦθ´ οὕτως ἔχει. Ἀλλ´ ἔστιν,
[31]	πολλῶν καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα.	(Εἰ	τοίνυν γίνεται ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν
[31]	τὸ κακῶς ζῆν. Ἔστι ταῦτα.	Εἰ	τοίνυν οὕτως ἔχει, θεώρησον, πότερον
[11]	Ἀλλὰ συνήσεις, ἔφη. ὡς ἄν,	εἴ	τις φιλοτίμως κάμνων ἐτύγχανε, πρὸς
[31]	καὶ περὶ τοῦ πλουτεῖν οὕτως,	εἴγε	θεωρεῖν ἔστιν— ὡς πολλάκις ἔστιν
[31]	ἡμᾶς καὶ αὐτοὺς τὴν φωνὴν	εἰδέναι,	ἀκριβέστερον γὰρ ἄν τι συνήκαμεν,
[31]	πάσης κακίας; οὐδὲν γὰρ κωλύει	εἰδέναι	μὲν γράμματα καὶ κατέχειν τὰ
[1]	τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον δεῖ	εἰδέναι	ὑμᾶς, ὅτι καλεῖται οὗτος ὁ
[11]	Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ Εὐδαιμονία.	Εἶεν,	ἔφην ἐγώ, ὡς καλὸν λέγεις
[31]	καὶ ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν ἂν	εἴη	καὶ αἱρετὸν καὶ φευκτὸν τὸ
[31]	καὶ τοῖς κακῶς, οὐκ ἂν	εἴη	οὔτε ἀγαθὸν εἶναι τὸ ζῆν
[31]	κακίας πολλῆς. ὥστε οὐκ ἂν	εἴη	ταῦτα ἀγαθὰ οὔτε κακά, ἀλλὰ
[11]	καὶ ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν δύναμιν.	εἶθ´	ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως εἰσάγει τούτους
[11]	Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ καὶ	εἰκαῖοι	τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ
[1]	ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν	εἰκῆ	καὶ ἀβεβαίως. διὸ καὶ τὸ
[31]	γὰρ ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ, ἀλλ´	εἰκῆ	καὶ ὡς ἔτυχε πάντα, ὥσπερ
[1]	ἐν τῷ Βίῳ, ἀλλὰ πλανῶνται	εἰκῆ,	ὥσπερ ὁρᾷς καὶ τοὺς πρότερον
[31]	πλοῦτος ποιεῖ, ἀλλὰ ἡ Παιδεία.	Εἰκός	γε. Ἐκ τούτου ἄρα τοῦ
[31]	ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν μηδέν, ὥσπερ	εἰκός,	πλοῦτος δὲ γίνεται ἐκ κακῶν
[1]	ἑστήκασιν αὗται; Παρατηροῦσιν, ἔφη, τοὺς	εἰληφότας	τι παρὰ τῆς Τύχης. Εἶτα
[1]	χαίρειν καὶ γελᾶν αὐτῶν οἱ	εἰληφότες	τι παρ´ αὐτῆς εἰσιν· οὗτοι
[1]	παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις δοκεῖ	εἶναι	ἀγαθά. Ταῦτα οὖν τίνα ἐστί;
[31]	ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη μὴ	εἶναι	ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον. Συμβαίνει οὕτως
[21]	τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται	εἶναι.	(Αἱ δὲ ἕτεραι γυναῖκες αἱ
[1]	ὥσπερ τυφλὴ καὶ μαινομένη τις	εἶναι	δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου
[11]	τινὸς καὶ τραχείας καὶ πετρώδους	εἶναι	δοκούσης; Καὶ μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν
[31]	λέγεις τὸ ζῆν καὶ ἀγαθὸν	εἶναι;	Ἔγωγε. (Μὴ οὖν ἀπιθάνως λέγε.
[11]	δύο εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι	εἶναι.	Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν
[1]	μέχρι μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ	εἶναι	ἡ διατριβή, ἕως ἂν γαργαλίζῃ
[11]	καὶ βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ	εἶναι	καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ καὶ
[21]	ἐκείνην, ἣ δοκεῖ τυφλή τις	εἶναι	καὶ ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἑστάναι,
[11]	χορὸν γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν	εἶναι	καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν ἀτρύφερον
[11]	τινά, ὃς δοκεῖ καλός τε	εἶναι	καὶ λειμωνοειδὴς καὶ φωτὶ πολλῷ
[11]	δοκεῖ πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος	εἶναι;	Καὶ μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ
[21]	μὴ ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ	εἶναι	καὶ τὰ μὴ ὄντα κακὰ
[31]	ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ ἀκρατῆ	εἶναι	καὶ φιλάργυρον καὶ ἄδικον καὶ
[31]	βέβαιον μηδὲν νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς	εἶναι,	ὅ τι ἂν παρ´ αὐτῆς
[31]	τοῦτο ἄν τις κρίνοι ἀγαθὸν	εἶναι,	ὃ πολλάκις οὐ συμφέρει ὑπάρχειν;
[11]	οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´ ἔρημος δοκεῖ	εἶναι;	Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν τινὰ
[31]	ἀνθρώπων, χαίρουσι καὶ ἴδιον νομίζουσιν	εἶναι,	ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ
[31]	ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα	εἶναι	οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ πάσχουσι
[21]	τὰς γυναῖκας, ἃς ἔφης θηρία	εἶναι,	οὐκέτι φοβεῖται, μή τι πάθῃ
[11]	ὡς καλὸν λέγεις τὸν τόπον	εἶναι.	(Οὐκοῦν παρὰ τὴν πύλην ὁρᾷς,
[31]	φαῦλοί εἰσιν. Οὐκοῦν τὸ σπουδαίους	εἶναι	οὐχ ὁ πλοῦτος ποιεῖ, ἀλλὰ
[31]	ἄρα, ἔφην, λέγεις ταῦτα χρήσιμα	εἶναι	πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι ἄνδρας;
[31]	τὴν δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς ἀνάγκη	εἶναι	πρὸς τὸ ὁρμᾶν πρὸς τὴν
[31]	Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ δοκεῖ εὔχρηστα	εἶναι.	Ταῦτ´ οὖν τίνα ἐστί; Γράμματα,
[11]	ταῖς πρώταις, ἐν αἷς ἔφης	εἶναι	τὴν Ἀκρασίαν {καὶ αἱ ἄλλαι
[21]	ἀγαθῶν. Ποῖα δὲ λέγουσιν ἀγαθὰ	εἶναι;	Τὴν ἀσωτίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν,
[1]	οὔτε γὰρ πόλις ἐδόκει ἡμῖν	εἶναι	τὸ γεγραμμένον οὔτε στρατόπεδον, ἀλλὰ
[31]	καὶ οἴωνται διὰ τούτων μόνων	εἶναι	τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι
[31]	οὐκ ἂν εἴη οὔτε ἀγαθὸν	εἶναι	τὸ ζῆν οὔτε κακόν· ὥσπερ
[31]	Ἀμέλει οὐδ´ ἐμοὶ δοκεῖ ταὐτὸ	εἶναι.	Τὸ κακῶς τοίνυν ζῆν κακόν
[31]	κακῶς ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ	εἶναι,	τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν. Καὶ
[31]	αὐτὸ πρᾶγμα κακὸν καὶ ἀγαθὸν	εἶναι.	τοῦτο μὲν γὰρ καὶ ὠφέλιμον
[31]	αὐτὸν εἰς τὸ βελ– τίους	εἶναι.	Φαίνεται οὕτως. Οὐδὲ συμφέρει ἄρα
[21]	λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό μοι	εἰπέ.	τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ δοκοῦντες
[21]	νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο ἔτι μοι	εἰπέ·	τίς ἡ δύναμις τοῦ στεφάνου,
[1]	πῶς; ἔφην ἐγώ. Ὁρᾷς οὖν,	εἶπε,	παρὰ τὴν πύλην θρόνον τινὰ
[31]	οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν κακόν ἐστιν,	εἴπερ	αἱρετώτερόν ἐστι πολλάκις τὸ ἀποθανεῖν
[31]	οὐδὲ ὁ πλοῦτος ἀγαθόν ἐστιν,	εἴπερ	οὐ βοηθεῖ τοῖς ἔχουσιν αὐτὸν
[31]	ἀγαθόν ἐστι τὸ ζῆν, ἔφη,	εἴπερ	τούτῳ ἐστὶ κακόν; Ὅτι τοῖς
[21]	ἀσωτίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν, ὡς	εἴποι	ἄν τις ἐπὶ κεφαλαίου. τὸ
[31]	γυναῖκας ἐκείνας, ἃς καὶ πρότερον	εἶπον	ὅτι Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται,
[21]	ἑστάναι, ἣν καὶ ἄρτι ὑμῖν	εἶπον	ὅτι Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ
[11]	οὕτως ἂν ὁ ἰατρὸς αὐτὸν	εἰς	ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν κατέστησεν, εἰ
[1]	ἐπὶ τὰ βέλτιστα ἄξουσαι καὶ	εἰς	βίον εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ. οἱ
[31]	ἔχειν τοῖς νέοις, ἵνα μὴ	εἰς	ἕτερα περισπῶνται. Πότερον δὲ ἀνάγκη
[1]	μὴ παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς	εἰς	μεγάλην τινὰ ἐπιθυμίαν ἐμβέβληκας ἡμᾶς,
[11]	δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν	εἰς	ὁδὸν καλήν. Ὅταν οὖν παραγένωνται
[11]	ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν	εἰς	τὴν ἀληθινὴν ὁδὸν καὶ πίωσι
[11]	ἑτέραν Δόξαν {καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν	εἰς	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα
[11]	μέν τοι σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται	εἰς	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἐλθεῖν, ὧδε
[11]	ταύτην προσδέξηται τὴν ἄξουσαν αὐτὸν	εἰς	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν, καθαρθεὶς ὑπ´
[1]	τις πεισθῇ ὑπ´ αὐτῶν εἰσελθεῖν	εἰς	τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος
[1]	εἰς τὸν ἕτερον οἶκον ῥίπτεται,	εἰς	τὴν Κακοδαιμονίαν, καὶ ὧδε τὸν
[11]	ἄγουσαν, ἅμα δὲ καὶ τὴν	εἰς	τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην. Εἶτα τί
[1]	τὸ σώζεσθαι, ἔφη, αἱ δὲ	εἰς	τὸ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν ἀπάτην.
[31]	οὐ βοηθεῖ τοῖς ἔχουσιν αὐτὸν	εἰς	τὸ βελ– τίους εἶναι. Φαίνεται
[31]	Πῶς οὖν οὗτοι προέχουσιν, ἔφη,	εἰς	τὸ βελτίους ἄνδρας γενέσθαι ἕνεκα
[31]	οὐδὲν τούτοις ὁ πλοῦτος βοηθεῖ	εἰς	τὸ ζῆν καλῶς; Οὐ φαίνεται·
[1]	δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς; Αἱ μὲν	εἰς	τὸ σώζεσθαι, ἔφη, αἱ δὲ
[1]	αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς ἂν εἰσέλθωσιν	εἰς	τὸν Βίον· δεικνύει δὲ ποίαν
[1]	πύλην ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι	εἰς	τὸν Βίον οὗτοί εἰσιν. ὁ
[21]	προστάττει τὸ Δαιμόνιον τοῖς εἰσπορευομένοις	εἰς	τὸν Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν, ἔφη.
[1]	Εἶτα τί; Πιόντες τοῦτο πορεύονται	εἰς	τὸν Βίον. Πότερον οὖν πάντες
[1]	τί πράττει αὕτη; Τοὺς εἰσπορευομένους	εἰς	τὸν Βίον ποτίζει τῇ ἑαυτῆς
[1]	συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα πάλιν	εἰς	τὸν ἕτερον οἶκον ῥίπτεται, εἰς
[21]	ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ οὗτοι παραγένωνται	εἰς	τὸν πρῶτον περίβολον πρὸς τὴν
[31]	Ἀκρασίας καὶ τῆς ἄλλης Κακίας	εἰς	τὸν τρίτον περίβολον πρὸς τὴν
[11]	δύναμιν. εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως	εἰσάγει	τούτους πρὸς τὰς Ἀρετάς. Πῶς
[1]	συνιῇ, ἀπόλλυται ὑπ´ αὐτῆς, οὐκ	εἰσάπαξ,	ὥσπερ ὁ ὑπὸ τῆς Σφιγγὸς
[1]	οὖν τις πεισθῇ ὑπ´ αὐτῶν	εἰσελθεῖν	εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν
[21]	ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν Παιδείαν τοὺς	εἰσελθόντας	πρὸς τὰς Ἀρετὰς ἀνακάμπτουσιν, ὅπως
[11]	μέχρι ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας	εἰσέλθωσιν	εἰς τὴν ἀληθινὴν ὁδὸν καὶ
[1]	δεῖ αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς ἂν	εἰσέλθωσιν	εἰς τὸν Βίον· δεικνύει δὲ
[11]	καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία·	εἰσὶ	δὲ ἀδελφαί. Τί οὖν τὰς
[11]	καὶ μετὰ ταύτης ἄλλαι δύο	εἰσὶ	θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι εἶναι. Ἐμφαίνει
[21]	βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι καὶ ἄθλιοί	εἰσι	καὶ κακοδαίμονες, οἳ τὸν βίον
[11]	ἔχουσιν· ἔτι τε ὡς ἄπλαστοί	εἰσι	καὶ οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι καθάπερ αἱ
[1]	δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες}	εἰσὶ	παρ´ ὧν ἀφείλετο ἃ δέδωκε
[11]	περιπατητικοὶ καὶ ὅσοι ἄλλοι τούτοις	εἰσὶ	παραπλήσιοι. (Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι
[21]	Οἱ μὲν ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι	εἰσὶ	πρὸς τὴν Παιδείαν καὶ εὐφραίνονται
[31]	ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ δυσμαθέστεροί	εἰσι;	Πῶς τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι
[11]	ἄλλαι αἱ μετ´ αὐτῶν} τίνες	εἰσίν;	Αὐταὶ ἐκεῖναί εἰσιν, ἔφη. Πότερον
[21]	αἱ μετ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι τίνες	εἰσὶν	αὗται; Λῦπαι, ἔφη, καὶ Ὀδύναι
[31]	ὥστε οὐδὲν οὗτοι ἐκείνων βελτίους	εἰσίν,	ἐὰν μὴ καὶ τούτοις συνῇ
[11]	αὐτῶν} τίνες εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί	εἰσιν,	ἔφη. Πότερον οὖν καὶ ὧδε
[1]	εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν Βίον οὗτοί	εἰσιν.	ὁ δὲ γέρων ὁ ἄνω
[11]	ἔσω τοῦ περιβόλου ἀνακάμπτοντες τίνες	εἰσίν;	Οἱ τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη, ἐρασταὶ
[31]	Οὐ φαίνεται· αὐτοὶ γὰρ φαῦλοί	εἰσιν.	Οὐκοῦν τὸ σπουδαίους εἶναι οὐχ
[1]	οἱ εἰληφότες τι παρ´ αὐτῆς	εἰσιν·	οὗτοι δὲ καὶ ἀγαθὴν Τύχην
[21]	ἔτι τοῦτό μοι εἰπέ. τίνες	εἰσὶν	οὗτοι οἱ δοκοῦντες ἐκεῖθεν ἀπὸ
[1]	ἐποίει ὡς προστάττων τι τῷ	εἰσιόντι	ὄχλῳ. (Ἀπορούντων οὖν ἡμῶν περὶ
[11]	ἔξω τοῦ περιβόλου παρὰ τὴν	εἴσοδον	γυνή τις ἕστηκεν, ἣ δοκεῖ
[1]	γυναικῶν ἑωρᾶτο. ἐπὶ δὲ {τῆς	εἰσόδου}	τοῦ {πρώτου} πυλῶνος {καὶ περιβόλου}
[1]	τὴν πύλην ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες	εἰσπορεύεσθαι	εἰς τὸν Βίον οὗτοί εἰσιν.
[21]	οὔ. Οὐ γὰρ θέμις Δόξαν	εἰσπορεύεσθαι	πρὸς τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῇ
[1]	κατὰ τὸν τόπον, καθ´ ὃν	εἰσπορεύεται	ὁ ὄχλος, ἐφ´ οὗ κάθηται
[1]	καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν οὖν	εἰσπορεύηται	ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν αὗται καὶ
[21]	τί προστάττει τὸ Δαιμόνιον τοῖς	εἰσπορευομένοις	εἰς τὸν Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν,
[1]	Δαίμων καλεῖται· προστάττει δὲ τοῖς	εἰσπορευομένοις,	τί δεῖ αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς
[1]	Εἶτα τί πράττει αὕτη; Τοὺς	εἰσπορευομένους	εἰς τὸν Βίον ποτίζει τῇ
[1]	ὥσπερ ὁρᾷς καὶ τοὺς πρότερον	εἰσπορευομένους	ὡς περιάγονται ὅποι ἂν τύχῃ.
[21]	εἴσω πρὸς τὰς Ἀρετὰς οὐκ	εἰσπορεύονται;	{Ἔφη οὔ. Οὐ γὰρ θέμις
[11]	ἔφη. Πότερον οὖν καὶ ὧδε	εἰσπορεύονται;	Νὴ Δία καὶ ὧδε, σπανίως
[31]	Δόξαι ἐκ τοῦ πρώτου περιβόλου	εἰσπορεύονται	πρὸς αὐτοὺς ὁμοίως; ὥστε οὐδὲν
[21]	Πότερον οὖν, ἔφην ἐγώ, αὗται	εἴσω	πρὸς τὰς Ἀρετὰς οὐκ εἰσπορεύονται;
[1]	ἕως ἂν γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον,	εἶτ´	οὐκέτι. ὅταν γὰρ ἀνανήψῃ, αἰσθάνεται
[1]	αὗται καὶ πλέκονται πρὸς ἕκαστον,	εἶτα	ἀπάγουσι. Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς;
[1]	καὶ μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος·	εἶτα	ἐνταῦθα πάλιν εἰς τὸν ἕτερον
[31]	βούλωνται παρ´ αὐτῆς ὥσπερ ἐφόδιον,	εἶτα	ἐντεῦθεν ἀπιέναι πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[11]	βραχὺ ἔτι δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς,	εἶτα	ἥξουσιν εἰς ὁδὸν καλήν. Ὅταν
[11]	ἕλκουσιν αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς,	εἶτα	κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ
[21]	ἀλλὰ τῇ Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς.	εἶτα	ὅταν ἡ Παιδεία παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν
[11]	πίωσι τὰς τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις.	εἶτα	ὅταν καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι τὰ
[11]	πρότερον καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε τὰ νοσοποιοῦντα,	εἶτα	οὕτως ἂν ὁ ἰατρὸς αὐτὸν
[21]	Καὶ πονηρά γε, ἔφην ἐγώ.	Εἶτα	τὴν Λύπην καὶ τὸν Ὀδυρμὸν
[1]	εἰληφότας τι παρὰ τῆς Τύχης.	Εἶτα	τί; Ἀναπηδῶσι καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς
[11]	αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα.	~Εἶτα	τί γίνεται, ἐὰν ἡ Μετάνοια
[11]	τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην.	Εἶτα	τί γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί,
[1]	ποτόν; Πλάνος, ἔφη, καὶ ἄγνοια.	Εἶτα	τί; Πιόντες τοῦτο πορεύονται εἰς
[1]	ἡ πάντας τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσα.	Εἶτα	τί πράττει αὕτη; Τοὺς εἰσπορευομένους
[1]	Ὅτι ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἕστηκεν.	Εἶτα	τί τοῦτο σημαίνει; Οὐκ ἀσφαλὴς
[31]	ὁρμᾶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν.	εἶτα	τὸ ἕτερον οὐχ ὁρᾷς, ὅτι
[1]	περιβόλου ἑστηκυίας κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι	εἰώθασι;	Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ
[31]	καὶ ἑτέρῳ δοῦναι. πολλάκις γὰρ	εἴωθε	τοῦτο ποιεῖν. καὶ διὰ ταύτην
[31]	Ἔστι ταῦτα. (Εἰ τοίνυν γίνεται	ἐκ	κακοῦ ἀγαθὸν μηδέν, ὥσπερ εἰκός,
[31]	ἀγνοοῦσι γὰρ ὅτι οὐ γίνεται	ἐκ	κακῶν ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ ἔστι
[31]	ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος δὲ γίνεται	ἐκ	κακῶν ἔργων, ἀνάγκη μὴ εἶναι
[31]	οὐδὲ δικαιοπραγεῖν οὐκ ἔστι κτήσασθαι	ἐκ	κακῶν ἔργων, ὡσαύτως δὲ οὐδὲ
[31]	δὲ ἔστι πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν	ἐκ	κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἔργων, οἷον
[31]	οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν καὶ ἀφρονεῖν	ἐκ	καλῶν ἔργων, οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα
[1]	μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ	ἐκ	προαιρέσεως συναντήσασα. ~Εἶτα τί γίνεται,
[31]	καὶ αἰσχρῶν ἔργων, οἷον λέγω	ἐκ	τοῦ προδιδόναι καὶ ληΐζεσθαι καὶ
[31]	ὅτε πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν παραγινομένους	ἐκ	τοῦ πρώτου περιβόλου ἀπὸ τῆς
[31]	ὁρᾷς, ὅτι καὶ αἱ Δόξαι	ἐκ	τοῦ πρώτου περιβόλου εἰσπορεύονται πρὸς
[31]	ἀλλὰ ἡ Παιδεία. Εἰκός γε.	Ἐκ	τούτου ἄρα τοῦ λόγου οὐδὲ
[31]	ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον. Συμβαίνει οὕτως	ἐκ	τούτου τοῦ λόγου. Ἀλλ´ οὐδὲ
[31]	τούτων τῶν μαθημάτων; (Οὐδαμῶς φαίνεται	ἐκ	τούτου τοῦ λόγου. ἀλλὰ τί
[11]	Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν	ἐκ	τῶν κακῶν καὶ συνίστησιν αὐτῷ
[1]	ἀναπηδῶσιν αὗται καὶ πλέκονται πρὸς	ἕκαστον,	εἶτα ἀπάγουσι. Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν
[1]	μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ	ἕκαστος	αὐτῶν ἃ ῥίπτει. Πῶς οὖν
[31]	δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι περὶ	ἑκάστου	τούτων, οὐδεὶς φθόνος· ἐγὼ γὰρ
[11]	δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ	ἐκβάλῃ	τὰ κακὰ πάντα ὅσα ἔχων
[11]	δυνάμεις. εἶτα ὅταν καθαρθῶσι καὶ	ἐκβάλωσι	τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα ἔχουσι
[21]	οὐδὲ ἠπίστατο, ἔφη, οὐδὲν τῶν	ἐκεῖ,	ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ διὰ τὴν
[31]	παρὰ τῆς Παιδείας, ἢν διασωθῶσιν	ἐκεῖ.	Αὕτη οὖν τίς ἐστιν; Ἡ
[21]	πρῶτον, καὶ δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς	ἐκεῖ	διατρίβοντας ὡς κακῶς διατρίβουσι καὶ
[21]	κακῶς, ὥσπερ οἱ ἄλλοι οἱ	ἐκεῖ	διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν
[21]	τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ δοκοῦντες	ἐκεῖθεν	ἀπὸ τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι; καὶ
[21]	(Αἱ δὲ ἕτεραι γυναῖκες αἱ	ἐκεῖθεν	παραγινόμεναι ἱλαραί τε καὶ γελῶσαι
[21]	ἑαυτοῦ καὶ κεκράτηκεν ἑαυτοῦ, ὥστε	ἐκεῖνα	νῦν τούτῳ δουλεύουσι, καθάπερ οὗτος
[11]	εἰσὶ παραπλήσιοι. (Αἱ δὲ γυναῖκες	ἐκεῖναι	αἱ δοκοῦσαι περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς
[11]	μετ´ αὐτῶν} τίνες εἰσίν; Αὐταὶ	ἐκεῖναί	εἰσιν, ἔφη. Πότερον οὖν καὶ
[31]	ὅταν ἔλθωσι πρὸς τὰς γυναῖκας	ἐκείνας,	ἃς καὶ πρότερον εἶπον ὅτι
[1]	τῷ τῆς Σφιγγὸς αἰνίγματι, ὃ	ἐκείνη	προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις. εἰ μὲν
[1]	τούτους, ἔφην. ἡ δὲ γυνὴ	ἐκείνη	τίς ἐστιν ἡ ὥσπερ τυφλὴ
[21]	πάλιν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὴν γυναῖκα	ἐκείνην,	ἣ δοκεῖ τυφλή τις εἶναι
[21]	ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν	ἐκείνην	τὴν φέρουσαν ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν
[21]	ἐγώ, καὶ καλλίστης νίκης. ἀλλ´	ἐκεῖνο	ἔτι μοι εἰπέ· τίς ἡ
[21]	τὴν φέρουσαν ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν	ἐκεῖνο,	ὅ ἐστιν ἀκρόπολις τῶν περιβόλων
[21]	μοι δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´	ἐκεῖνο	οὐδέπω ἡμῖν δεδήλωκας, τί προστάττει
[31]	τοῖς κακοῖς τραπεζίταις. καὶ γὰρ	ἐκεῖνοι	ὅταν μὲν λάβωσι τὸ ἀργύριον
[21]	νῦν τούτῳ δουλεύουσι, καθάπερ οὗτος	ἐκείνοις	πρότερον. (Ποῖα ταῦτα λέγεις θηρία;
[21]	τί δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον	ἐκεῖνον	αἱ Ἀρεταί, ὅθεν ἥκει τὸ
[11]	Οὐχ ὁρᾷς τὸν ἕτερον περίβολον	ἐκεῖνον;	Καὶ μάλα, ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν
[21]	αἱ Ἀρεταὶ πρὸς τὸν τόπον	ἐκεῖνον,	ὅθεν ἦλθε πρῶτον, καὶ δεικνύουσιν
[11]	Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη, τόπον τινὰ	ἐκεῖνον,	ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´ ἔρημος
[11]	αὕτη; Θάρσος καὶ ἀφοβία, ἔφη	ἐκεῖνος.	Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη,
[11]	ἔφη, καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους	ἐκείνου	τόπον τινά, ὃς δοκεῖ καλός
[21]	τοὺς ἄλλους κακοποιοῦντα μέχρι θανάτου	ἐκείνους	οὐ λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν
[31]	ἐὰν κακῶς τις ζῇ, ἀγαθὸν	ἐκείνῳ	τὸ ζῆν; Οὔ μοι δοκεῖ,
[31]	αὐτοὺς ὁμοίως; ὥστε οὐδὲν οὗτοι	ἐκείνων	βελτίους εἰσίν, ἐὰν μὴ καὶ
[21]	καὶ τὴν Παιδείαν καὶ τοὺς	ἐκεῖσε	βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι καὶ ἄθλιοί
[11]	ποτίξει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως	ἐκκαθάρῃ	πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ τὰ κακὰ
[21]	Κακῶν. ἐξ ὧν οὐ δύνανται	ἐκλῦσαι	ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς δέδενται,
[21]	ἃ πρότερον αὐτὸν κατήσθιε καὶ	ἐκόλαζε	καὶ ἐποίει δοῦλον, ταῦτα πάντα
[1]	μὲν τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις	ἐκποιήσει	διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ τὴν
[1]	ἐστὶν ἡ παρ´ αὐτῆς δόσις.	ἐκπτώσεις	γὰρ μεγάλαι καὶ σκληραὶ γίνονται,
[21]	παραλείψω. Καλῶς λέγεις, ἔφην ἐγώ.	Ἐκτείνας	οὖν τὴν χεῖρα πάλιν, Ὁρᾶτε,
[1]	Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον τινὰ καὶ	ἐκτείνας	πρὸς τὴν γραφήν, Ὁρᾶτε, ἔφη,
[11]	ἀδελφαί. Τί οὖν τὰς χεῖρας	ἐκτετάκασι	προθύμως οὕτως; Παρακαλοῦσιν, ἔφη, τοὺς
[11]	καὶ εὐεκτούσας τῷ σώματι, ὡς	ἐκτετάκασι	τὰς χεῖρας προθύμως; Ὁρῶ, ἀλλὰ
[1]	οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ	ἐκτετακότες}	εἰσὶ παρ´ ὧν ἀφείλετο ἃ
[1]	δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ ἀθυμοῦσιν	ἐκτετακότες	τὰς χεῖρας; Οἱ μὲν δοκοῦντες,
[1]	καὶ ὅταν ἀναλώσῃ πάντα ὅσα	ἔλαβε	παρὰ τῆς Τύχης, ἀναγκάζεται ταύταις
[31]	οὐ μνημονεύοντες, ὅτι ἐπὶ τούτῳ	ἔλαβον	τὰ θέματα, ἐφ´ ᾧ οὐδὲν
[1]	τὸν μὲν μείζω, τὸν δὲ	ἐλάττω.	ἦν δὲ καὶ πύλη ἐπὶ
[31]	ἔτυχε πάντα, ὥσπερ πρότερον ὑμῖν	ἔλεξα.	διὰ τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον
[11]	Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία,	Ἐλευθερία,	Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε, ἔφην
[21]	κάθηται ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ κεκοσμημένη	ἐλευθέρως	καὶ ἀπεριέργως καὶ ἐστεφανωμένη στεφάνῳ
[31]	μέντοι ἐστὶ πρὸς τὸ συντομωτέρως	ἐλθεῖν.	πρὸς δὲ τὸ βελτίους γενέσθαι
[11]	βούλωνται εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν	ἐλθεῖν,	ὧδε πρῶτον παραγίνονται. Πότερον οὖν
[31]	συντόμως πρὸς ταύτην, καὶ ὅταν	ἔλθωσι	πρὸς τὰς γυναῖκας ἐκείνας, ἃς
[11]	ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ προσκαταβαίνουσι καὶ	ἕλκουσιν	αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς, εἶτα
[11]	τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε ἀπολυθήσονται οὐδὲ	ἐλλείψει	αὐτοὺς κακὸν οὐδὲν ἕνεκα τούτων
[21]	οὐκ ἔχει ἐν ἑτέροις τὰς	ἐλπίδας	τῆς εὐδαιμονίας, ἀλλ´ ἐν αὑτῷ.
[11]	ἔφην ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ	ἐλπίδι	ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη, καὶ
[1]	ὡς εἰς μεγάλην τινὰ ἐπιθυμίαν	ἐμβέβληκας	ἡμᾶς, εἰ ταῦθ´ οὕτως ἔχει.
[31]	οὔ σοι φαίνεται; Ἀμέλει οὐδ´	ἐμοὶ	δοκεῖ ταὐτὸ εἶναι. Τὸ κακῶς
[21]	διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς	ἐμοὶ	δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό
[31]	τῷ πλούτῳ χρῆσθαι καλῶς καὶ	ἐμπείρως,	εὖ βιώσεται, εἰ δὲ μή,
[11]	Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, καὶ	ἔμπροσθεν	τοῦ ἄλσους ἐκείνου τόπον τινά,
[1]	ἀνέκειτο δὲ καὶ πίναξ τις	ἔμπροσθεν	τοῦ νεώ, ἐν ᾧ ἦν
[11]	καθαρὰ παντὸς κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς.	Ἐμφαίνει	νὴ Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη,
[21]	ἐστεφανωμένη στεφάνῳ εὐανθεῖ πάνυ καλῷ;	Ἐμφαίνει	οὕτως. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ
[11]	εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι εἶναι.	Ἐμφαίνει	οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν ἡ
[1]	{καὶ περιβόλου} γέρων τις ἑστὼς	ἔμφασιν	ἐποίει ὡς προστάττων τι τῷ
[21]	καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι	ἔμφασιν	ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός, οἱ δὲ
[1]	πάλαι ποτὲ ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ	ἔμφρων	καὶ δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ
[11]	δοκοῦσαι περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς πρώταις,	ἐν	αἷς ἔφης εἶναι τὴν Ἀκρασίαν
[1]	οὔτε στρατόπεδον, ἀλλὰ περίβολος ἦν	ἐν	αὑτῷ ἔχων ἑτέρους περιβόλους δύο,
[21]	τὰς ἐλπίδας τῆς εὐδαιμονίας, ἀλλ´	ἐν	αὑτῷ. (Ὡς καλὸν τὸ νίκημα
[21]	καὶ μακάριος καὶ οὐκ ἔχει	ἐν	ἑτέροις τὰς ἐλπίδας τῆς εὐδαιμονίας,
[11]	Ὦ κάλλιστε, ἔφην ἔγωγε, ὡς	ἐν	μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε,
[11]	καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα. Κατανοεῖς οὖν	ἐν	μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον ἕτερον
[1]	καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν	ἐν	ὅλῳ τῷ βίῳ καταφθείρεται καθάπερ
[1]	καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται	ἐν	παντὶ τῷ βίῳ. ὑμεῖς οὖν
[1]	ὧδε τὸν λοιπὸν βίον καταστρέφει	ἐν	πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ ἡ
[1]	ἤθει καὶ πιθανὴ φαινομένη, ἣ	ἐν	τῇ χειρὶ ἔχει ποτήριόν τι;
[1]	ἄνω ἑστηκὼς ἔχων χάρτην τινὰ	ἐν	τῇ χειρὶ καὶ τῇ ἑτέρᾳ
[31]	οὐδὲ τὸ τέμνειν καὶ καίειν	ἐν	τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν καὶ
[1]	Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν κεφαλὴν	ἐν	τοῖς γόνασιν ἔχουσα Λύπη, ἡ
[11]	Ἀπάτης, καὶ ἡ ἄγνοια μένει	{ἐν	τούτοις νὴ Δία} καὶ μετ´
[11]	Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ καὶ	ἐν	τούτοις τὸ πόμα, ὃ ἔπιον
[1]	ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς ἡ	ἐν	τῷ Βίῳ, ἀλλὰ πλανῶνται εἰκῆ,
[11]	καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται	ἐν	τῷ βίῳ· εἰ δὲ μή,
[21]	ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς ναυαγοῦσιν	ἐν	τῷ βίῳ καὶ πλανῶνται καὶ
[1]	δεῖ βαδίζειν, εἰ μέλλουσι σώζεσθαι	ἐν	τῷ Βίῳ. (Ποίαν οὖν ὁδὸν
[1]	οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν ἐστιν	ἐν	τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν ἐὰν
[11]	μηδὲν ἄν ποτε δεινὸν παθεῖν	ἐν	τῷ βίῳ. (Ὦ Ἡράκλεις ὡς
[31]	ἔφην ἐγώ, τὸ αἴτιον, ὅτι	ἐν	τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ διατρίβουσιν ὥσπερ
[31]	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ δ´	ἐν	τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ μηδὲν
[11]	ἔχειν. Τούτων τοίνυν ἡ μὲν	ἐν	τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν, ἡ
[1]	πολὺς ἐφεστάναι, καὶ ἔνδον δὲ	ἐν	τῷ περιβόλῳ πλῆθός τι γυναικῶν
[31]	δὴ μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ	ἐν	τῷ πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν.
[31]	ἔφην ἐγώ. Ὅτι οἱ μὲν	ἐν	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ δ´
[11]	τὰ λοιπὰ πάντα, ὧν ἀνεπλήσθη	ἐν	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. (Ὅταν οὖν
[11]	σπανίως δὲ καὶ οὐχὶ ὥσπερ	ἐν	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. Πότερον οὖν
[1]	~ΚΕΒΗΤΟΣ ΠΙΝΑΞ. ~Ἐτυγχάνομεν περιπατοῦντες	ἐν	τῷ τοῦ Κρόνου ἱερῷ, ἐν
[1]	πίναξ τις ἔμπροσθεν τοῦ νεώ,	ἐν	ᾧ ἦν γραφὴ ξένη τις
[1]	ἐν τῷ τοῦ Κρόνου ἱερῷ,	ἐν	ᾧ πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα
[31]	τούτοις παραπλήσια; ἢ πάλιν τὰ	ἐναντία	πῶς οὐκ ἔστι κακά; πάνυ
[31]	ξένοι, ἔφη, οὕτω ποιεῖτε καὶ	ἐνδιατρίβετε	τοῖς λεγομένοις, μέχρι ἂν ἕξιν
[31]	κελεύει οὖν αὐτοῦ χρόνον τινὰ	ἐνδιατρῖψαι	καὶ λαβεῖν ὅ τι ἂν
[1]	ἐδόκει ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι, καὶ	ἔνδον	δὲ ἐν τῷ περιβόλῳ πλῆθός
[11]	οὖν καθαρθῇ, ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει;	Ἔνδον,	ἔφη, πρὸς τὴν Ἐπιστήμην καὶ
[1]	ἧττον. Ἔτι δὲ οὐχ ὁρᾷς	ἔνδον	τῆς πύλης πλῆθός τι γυναικῶν
[21]	ἔφη, οὐδὲν τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´	ἐνεδοίαζε	καὶ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ
[31]	εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν	ἕνεκα	τούτων καὶ τὰ ἀσεβέστατα καὶ
[31]	εἰς τὸ βελτίους ἄνδρας γενέσθαι	ἕνεκα	τούτων τῶν μαθημάτων; (Οὐδαμῶς φαίνεται
[11]	οὐδὲ ἐλλείψει αὐτοὺς κακὸν οὐδὲν	ἕνεκα	τούτων τῶν μαθημάτων. (Ποία οὖν
[11]	ἔφην, τὰ δῶρα. ἀλλὰ τίνος	ἕνεκεν	οὕτως ἔξω τοῦ περιβόλου ἕστηκεν;
[1]	ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν καὶ ποιεῖν	ἕνεκεν	τούτων πάντα ὅσα ἐστὶ βλαβερά,
[21]	διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὴν	ἐνθάδε	ὁδὸν εὑρεῖν· ἐπελάθοντο γὰρ τὸ
[11]	καὶ κρημνοὺς ἔχουσα ἔνθεν καὶ	ἔνθεν	βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν
[11]	στενὴ πάνυ καὶ κρημνοὺς ἔχουσα	ἔνθεν	καὶ ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη
[31]	Φαίνεται οὕτως. Οὐδὲ συμφέρει ἄρα	ἐνίοις	πλουτεῖν, ὅταν μὴ ἐπί– στωνται
[21]	ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ	ἐνόμιζεν	ἀγαθὰ εἶναι καὶ τὰ μὴ
[1]	μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα	ἐνταῦθα	πάλιν εἰς τὸν ἕτερον οἶκον
[31]	παρ´ αὐτῆς ὥσπερ ἐφόδιον, εἶτα	ἐντεῦθεν	ἀπιέναι πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν
[31]	Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ	ἐντεῦθεν	κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ
[31]	καὶ συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν καὶ	ἐξ	ἄλλων πολλῶν καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι
[21]	οἱ δὲ ὑφ´ ἑτέρων Κακῶν.	ἐξ	ὧν οὐ δύνανται ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς
[11]	ἐὰν ἡ Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ;	Ἐξαιρεῖ	αὐτὸν ἐκ τῶν κακῶν καὶ
[11]	ἂν δήπου γενόμενος πρότερον καθαρτικοῖς	ἐξέβαλλε	τὰ νοσοποιοῦντα, εἶτα οὕτως ἂν
[21]	ὥσπερ αἱ νῆες τὰ φορτία	ἐξελόμεναι	πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ ἄλλων τινῶν
[21]	δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην,	ἐξηγεῖσθαι.	ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν δεδήλωκας,
[31]	νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο δὲ	ἐξήγησαι,	πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά, ὅσα
[1]	ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῆς	ἐξηγήσεως	ἔχει ταύτης. ἡ γὰρ ἀφροσύνη
[1]	κακῶς βιώσεσθε. ἔστι γὰρ ἡ	ἐξήγησις	ἐοικυῖα τῷ τῆς Σφιγγὸς αἰνίγματι,
[1]	ὅτι ἐπικίνδυνόν τι ἔχει ἡ	ἐξήγησις.	Οἷον τί; ἔφην ἐγώ. Ὅτι
[21]	καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ	ἐξηγήσομαι	καὶ οὐδὲν παραλείψω. Καλῶς λέγεις,
[31]	ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις, μέχρι ἂν	ἕξιν	λάβητε. ἀλλὰ περὶ τῶν αὐτῶν
[11]	ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη, καὶ	ἕξιν	περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ προσέξομεν,
[1]	αὑταῖς μένειν λέγουσαι ὅτι βίον	ἕξουσιν	ἡδύν τε καὶ ἄπονον καὶ
[11]	δῶρα. ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν οὕτως	ἔξω	τοῦ περιβόλου ἕστηκεν; Ὅπως τοὺς
[1]	ἀνωτέρω ἄλλον περίβολον καὶ γυναῖκας	ἔξω	τοῦ περιβόλου ἑστηκυίας κεκοσμημένας ὥσπερ
[11]	Καὶ μάλα, ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν	ἔξω	τοῦ περιβόλου παρὰ τὴν εἴσοδον
[11]	ἐπέταττεν, εὐλόγως ἂν δήπου ἀπωσθεὶς	ἐξώλετο	ὑπὸ τῆς νόσου— Ταῦτα μὲν
[1]	βιώσεσθε. ἔστι γὰρ ἡ ἐξήγησις	ἐοικυῖα	τῷ τῆς Σφιγγὸς αἰνίγματι, ὃ
[11]	ὁρῶ γὰρ ὁδὸν φέρουσαν οὐδεμίαν	ἐπ´	αὐτάς. Αὗται ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ
[11]	διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ	ἐπαγγέλλονται	αὐτοὺς καταστήσειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[1]	λέγεις. Καὶ πᾶσαί γε, ἔφη,	ἐπαγγέλλονται	ὡς ἐπὶ τὰ βέλτιστα ἄξουσαι
[31]	καὶ μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε	ἐπαινεῖν.	οὐδὲν γὰρ ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ,
[21]	ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία πάντα, ἔφη,	ἐπακολουθοῦσιν.	ὅταν δὲ οὗτοι παραγένωνται εἰς
[21]	οὐδενός. ἁπάντων γὰρ κυριεύει καὶ	ἐπάνω	πάντων ἐστὶ τῶν πρότερον αὐτὸν
[31]	τὸ δὲ ζῆν οὐ κακόν.	ἐπεὶ	εἰ ἦν κακόν, τοῖς ζῶσι
[31]	ζῶσι καλῶς κακὸν ἂν ὑπῆρχεν,	ἐπεὶ	τὸ ζῆν αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ
[31]	κακόν. Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν.	(Ἐπεὶ	τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει τὸ ζῆν,
[21]	τούτους θεωρεῖ ὡς κακῶς πράσσουσιν.	(Ἐπειδὰν	οὖν θεωρήσῃ πάντα, τί ποιεῖ
[31]	ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ μέλλουσι προέχειν,	ἐπειδὰν	φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν καὶ
[11]	ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ μὴ	ἐπείθετο	οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως ἂν δήπου
[1]	ὡς ἡμῶν προσεξόντων οὐ παρέργως,	ἐπείπερ	καὶ τὸ ἐπιτίμιον τοιοῦτόν ἐστιν.
[21]	δύνασθαι τὴν ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν·	ἐπελάθοντο	γὰρ τὸ παρὰ τοῦ Δαιμονίου
[11]	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν	ἐπεπώκει	παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ τὴν
[21]	καὶ τὸν πλάνον, ὃν δὴ	ἐπεπώκει,	τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν
[11]	εἰ δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς	ἐπέταττεν,	εὐλόγως ἂν δήπου ἀπωσθεὶς ἐξώλετο
[1]	περιβόλῳ πλῆθός τι γυναικῶν ἑωρᾶτο.	ἐπὶ	δὲ {τῆς εἰσόδου} τοῦ {πρώτου}
[21]	γυνὴ καθεστηκυῖα εὐειδής τις κάθηται	ἐπὶ	θρόνου ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως καὶ
[21]	ἀκρασίαν, ὡς εἴποι ἄν τις	ἐπὶ	κεφαλαίου. τὸ γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων
[21]	δοκεῖ τυφλή τις εἶναι καὶ	ἐπὶ	λίθου στρογγύλου ἑστάναι, ἣν καὶ
[1]	Ποῖον τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι	ἐπὶ	λίθου στρογγύλου ἕστηκεν. Εἶτα τί
[11]	δὲ Πειθώ. Τί δὲ ἕστηκεν	ἐπὶ	λίθου τετραγώνου αὕτη; Σημεῖον, ἔφη,
[1]	τις εἶναι δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα	ἐπὶ	λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται μέν,
[11]	καὶ ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε δὲ οὐκ	ἐπὶ	στρογγύλου λίθου, ἀλλ´ ἐπὶ τετραγώνου
[31]	ἄρα ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν μὴ	ἐπί–	στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ
[1]	πᾶσαί γε, ἔφη, ἐπαγγέλλονται ὡς	ἐπὶ	τὰ βέλτιστα ἄξουσαι καὶ εἰς
[11]	οὐκ ἐπὶ στρογγύλου λίθου, ἀλλ´	ἐπὶ	τετραγώνου ἀσφαλῶς κειμένου. καὶ μετὰ
[11]	οὖν ἄλλη ὁδὸς οὐκ ἔστιν	ἐπὶ	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ
[11]	ἡ ὁδός ἐστιν ἡ φέρουσα	ἐπὶ	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν; {ἔφην} Ὁρᾷς
[11]	ὁδὸν καλήν. Ὅταν οὖν παραγένωνται	ἐπὶ	τὴν πέτραν, πῶς ἀναβαίνουσιν; ὁρῶ
[1]	τῆς Σφιγγός. ὡσαύτως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῆς ἐξηγήσεως ἔχει ταύτης. ἡ
[11]	οὖν καὶ γυναῖκας δύο ἑστηκυίας	ἐπὶ	τῆς πέτρας λιπαρὰς καὶ εὐεκτούσας
[1]	τῷ βίῳ καταφθείρεται καθάπερ οἱ	ἐπὶ	τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι. ἐὰν δέ τις
[21]	τὴν ὁδὸν ἐκείνην τὴν φέρουσαν	ἐπὶ	τὸ ὑψηλὸν ἐκεῖνο, ὅ ἐστιν
[11]	οὕτως; Παρακαλοῦσιν, ἔφη, τοὺς παραγινομένους	ἐπὶ	τὸν τόπον θαρρεῖν καὶ μὴ
[11]	χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν καὶ ἄνω	ἐπὶ	τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν τινὰ
[31]	πῶς τέμνειν, οὐκοῦν οὕτω καὶ	ἐπὶ	τοῦ ζῆν οὐκ ἔστι κακὸν
[21]	τῶν περιβόλων πάντων; Ὁρῶ. Οὐκοῦν	ἐπὶ	τοῦ προπυλαίου γυνὴ καθεστηκυῖα εὐειδής
[1]	ἐλάττω. ἦν δὲ καὶ πύλη	ἐπὶ	τοῦ πρώτου περιβόλου. πρὸς δὲ
[31]	οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες, ὅτι	ἐπὶ	τούτῳ ἔλαβον τὰ θέματα, ἐφ´
[1]	Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι καὶ	Ἐπιθυμίαι	καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν οὖν
[1]	Ἡράκλεις, ὡς εἰς μεγάλην τινὰ	ἐπιθυμίαν	ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ ταῦθ´ οὕτως
[11]	καὶ τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὴν	ἐπιθυμίαν	καὶ τὴν ἀκρασίαν καὶ τὸν
[11]	συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν {καὶ	Ἐπιθυμίαν}	τὴν εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν
[1]	οὖσα, διήγησαι ἡμῖν· πάνυ γὰρ	ἐπιθυμοῦμεν	ἀκοῦσαι, τί ποτέ ἐστιν ὁ
[11]	τόπον τινὰ ἐκεῖνον, ὅπου οὐδεὶς	ἐπικατοικεῖ,	ἀλλ´ ἔρημος δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ.
[1]	πρῶτον δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι	ἐπικίνδυνόν	τι ἔχει ἡ ἐξήγησις. Οἷον
[1]	παραπλήσια. ὅταν οὖν πάντα αὐτοῖς	ἐπιλίπῃ,	παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ
[11]	ἐν τούτοις τὸ πόμα, ὃ	ἔπιον	παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ ἡ
[1]	ἐστὶ βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν,	ἐπιορκεῖν,	προδιδόναι, ληΐζεσθαι καὶ πάνθ´ ὅσα
[21]	ταῦτα λέγεις θηρία; πάνυ γὰρ	ἐπιποθῶ	ἀκοῦσαι. Πρῶτον μέν, ἔφη, τὴν
[31]	περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις δεῖ	ἐπισκοπεῖν	καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ δ´
[31]	μηδὲν ἄλλο, ὃ προσποιοῦνταί γε	ἐπίστασθαι	οὐκ οἴδασιν. ἕως δ´ ἂν
[31]	Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν εἰ μέν τις	ἐπίσταται	τῷ πλούτῳ χρῆσθαι καλῶς καὶ
[11]	αὗται καλοῦνται; Ἡ μὲν πρώτη	Ἐπιστήμη,	ἔφη, καλεῖται, αἱ δὲ ἄλλαι
[11]	ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν;	Ἐπιστήμη,	ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν ποτε
[31]	οὖν τίς ἐστιν; Ἡ ἀληθὴς	ἐπιστήμη	τῶν συμφερόντων, ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς
[21]	θέμις Δόξαν εἰσπορεύεσθαι πρὸς τὴν	Ἐπιστήμην,	ἀλλὰ τῇ Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς.
[11]	ἀποστέλλει; Ἔνδον, ἔφη, πρὸς τὴν	Ἐπιστήμην	καὶ πρὸς τὰς ἄλλας Ἀρετάς.
[21]	διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν	ἐπιστήμην	τῶν συμφερόντων αὐτός τε καλῶς
[1]	οὐ παρέργως, ἐπείπερ καὶ τὸ	ἐπιτίμιον	τοιοῦτόν ἐστιν. Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον
[1]	ἂν μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ	ἐπιτύχῃ	ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα. ~Εἶτα τί
[1]	γραφῆς ταύτης. οὐδὲ γὰρ τῶν	ἐπιχωρίων	πολλοὶ οἴδασι, τί ποτε αὕτη
[21]	αὐτὸν κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε καὶ	ἐποίει	δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε καὶ
[1]	περιβόλου} γέρων τις ἑστὼς ἔμφασιν	ἐποίει	ὡς προστάττων τι τῷ εἰσιόντι
[11]	εἰσίν; Οἱ τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη,	ἐρασταὶ	ἠπατημένοι καὶ οἰόμενοι μετὰ τῆς
[1]	καὶ κωφή. Αὕτη οὖν τί	ἔργον	ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη· καὶ
[1]	περὶ σοφίαν, λόγῳ τε καὶ	ἔργῳ	Πυθαγόρειόν τινα καὶ Παρμενίδειον ἐζηλωκὼς
[31]	πλοῦτος δὲ γίνεται ἐκ κακῶν	ἔργων,	ἀνάγκη μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὸν
[21]	κρατεῖται ὥσπερ πρότερον. Ὢ καλῶν	ἔργων,	ἔφην ἐγώ, καὶ καλλίστης νίκης.
[31]	ἰδεῖν ἐκ κακῶν καὶ αἰσχρῶν	ἔργων,	οἷον λέγω ἐκ τοῦ προδιδόναι
[31]	ἀδικεῖν καὶ ἀφρονεῖν ἐκ καλῶν	ἔργων,	οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα τῷ αὐτῷ
[31]	οὐκ ἔστι κτήσασθαι ἐκ κακῶν	ἔργων,	ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν
[11]	ἐκεῖνον, ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´	ἔρημος	δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ
[31]	κἀκεῖνά ἐστιν. ὡς γὰρ δι´	ἑρμηνέως	συμβάλλομεν τὰ λεγόμενά ποτε, ὅμως
[31]	φαινόμενον περὶ ὧν ἄν σε	ἐρωτῶ.	Ἀλλὰ ποιήσω τοῦτο, ἔφην ἐγώ.
[1]	τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι καὶ εὐδαίμονες	ἔσεσθε,	εἰ δὲ μή, ἄφρονες καὶ
[11]	ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι	ἐσμέν.	Ἐὰν συνῆτε, ἔφη, καὶ ἕξιν
[31]	δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν	ἔσται	ὧν νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο
[21]	εἶναι καὶ ἐπὶ λίθου στρογγύλου	ἑστάναι,	ἣν καὶ ἄρτι ὑμῖν εἶπον
[21]	κεκοσμημένη ἐλευθέρως καὶ ἀπεριέργως καὶ	ἐστεφανωμένη	στεφάνῳ εὐανθεῖ πάνυ καλῷ; Ἐμφαίνει
[21]	παραγίνεσθαι; καὶ οἱ μὲν αὐτῶν	ἐστεφανωμένοι	ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός, οἱ
[21]	ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ μὲν	ἐστεφανωμένοι	οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς τὴν
[1]	δὲ Κολακεία. Τί οὖν ὧδε	ἑστήκασιν	αὗται; Παρατηροῦσιν, ἔφη, τοὺς εἰληφότας
[11]	ἔχουσα ἁπλῆν τε καὶ ἀκαλλώπιστον;	ἕστηκε	δὲ οὐκ ἐπὶ στρογγύλου λίθου,
[1]	ἐγώ. Ὅτι ἐπὶ λίθου στρογγύλου	ἕστηκεν.	Εἶτα τί τοῦτο σημαίνει; Οὐκ
[11]	ἡ δὲ Πειθώ. Τί δὲ	ἕστηκεν	ἐπὶ λίθου τετραγώνου αὕτη; Σημεῖον,
[11]	παρὰ τὴν εἴσοδον γυνή τις	ἕστηκεν,	ἣ δοκεῖ πάνυ καθάριος καὶ
[11]	ἕνεκεν οὕτως ἔξω τοῦ περιβόλου	ἕστηκεν;	Ὅπως τοὺς παραγινομένους, ἔφη, θεραπεύῃ
[1]	μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα καὶ	ἑστηκυῖα	ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται
[11]	(Ὁρᾷς οὖν καὶ γυναῖκας δύο	ἑστηκυίας	ἐπὶ τῆς πέτρας λιπαρὰς καὶ
[1]	καὶ γυναῖκας ἔξω τοῦ περιβόλου	ἑστηκυίας	κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι; Καὶ
[1]	ὁ δὲ γέρων ὁ ἄνω	ἑστηκὼς	ἔχων χάρτην τινὰ ἐν τῇ
[1]	ὄχλος οὗτος ὁ περὶ αὐτὴν	ἑστηκὼς	τί βούλεται καὶ τίνες καλοῦνται;
[1]	ποιεῖν ἕνεκεν τούτων πάντα ὅσα	ἐστὶ	βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν,
[31]	εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα	ἐστί;	Γράμματα, ἔφη, καὶ τῶν ἄλλων
[31]	τὸ ζῆν αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ	ἐστὶ	κακόν. Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν.
[31]	τὸ ζῆν, ἔφη, εἴπερ τούτῳ	ἐστὶ	κακόν; Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς
[11]	ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι γυνή τις	ἐστὶ	καλὴ καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον,
[31]	καὶ καίειν ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν	ἐστι	νοσερὸν καὶ ὑγιεινόν, ἀλλὰ τὸ
[1]	εἶναι ἀγαθά. Ταῦτα οὖν τίνα	ἐστί;	Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα καὶ
[1]	ἡ μυθολογία δύναται· οὐδὲ γάρ	ἐστι	πολιτικὸν ἀνάθημα· ἀλλὰ ξένος τις
[31]	ἀποθανεῖν κακόν ἐστιν, εἴπερ αἱρετώτερόν	ἐστι	πολλάκις τὸ ἀποθανεῖν τοῦ ζῆν.
[31]	μὲν οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα μέντοι	ἐστὶ	πρὸς τὸ συντομωτέρως ἐλθεῖν. πρὸς
[31]	Τὸ κακῶς τοίνυν ζῆν κακόν	ἐστι,	τὸ δὲ ζῆν οὐ κακόν.
[31]	ἔφην ἐγώ. Πῶς οὖν ἀγαθόν	ἐστι	τὸ ζῆν, ἔφη, εἴπερ τούτῳ
[1]	ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο δὲ τί	ἐστι	τὸ ποτόν; Πλάνος, ἔφη, καὶ
[31]	ἀτιμάζειν ὡς κακά, τοῦτο δέ	ἐστι	τὸ ταράττον τοὺς ἀνθρώπους καὶ
[11]	βεβαία ἡ πρὸς αὐτὴν ὁδός	ἐστι	τοῖς ἀφικνουμένοις καὶ τῶν διδομένων
[21]	γὰρ κυριεύει καὶ ἐπάνω πάντων	ἐστὶ	τῶν πρότερον αὐτὸν λυπούντων καθάπερ
[1]	καὶ ἀμαθεῖς γενόμενοι κακῶς βιώσεσθε.	ἔστι	γὰρ ἡ ἐξήγησις ἐοικυῖα τῷ
[31]	πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι ἄνδρας;	Ἔστι	γὰρ καὶ ἄνευ τούτων βελτίους
[11]	τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ	ἔστι	δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ
[1]	στρογγύλου; Καλεῖται μέν, ἔφη, Τύχη·	ἔστι	δὲ οὐ μόνον τυφλὴ καὶ
[31]	πάλιν τὰ ἐναντία πῶς οὐκ	ἔστι	κακά; πάνυ γὰρ παράδοξον ἡμῖν
[31]	καὶ ἐπὶ τοῦ ζῆν οὐκ	ἔστι	κακὸν αὐτὸ τὸ ζῆν ἀλλὰ
[11]	δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς	ἔστι	καλή τε καὶ ὁμαλὴ καὶ
[31]	φρονεῖν γε οὐδὲ δικαιοπραγεῖν οὐκ	ἔστι	κτήσασθαι ἐκ κακῶν ἔργων, ὡσαύτως
[31]	ἐκ κακῶν ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ	ἔστι	πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ κακῶν
[31]	ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ μοχθηρῶν.	Ἔστι	ταῦτα. (Εἰ τοίνυν γίνεται ἐκ
[31]	ζῆν ἀλλὰ τὸ κακῶς ζῆν.	Ἔστι	ταῦτα. Εἰ τοίνυν οὕτως ἔχει,
[31]	πολλάκις τὸ ἀποθανεῖν τοῦ ζῆν.	Ἔστι	ταῦτα. Οὐκοῦν ὁ αὐτὸς λόγος
[31]	λέγειν. (Καὶ τὸ σύνολον δέ,	ἔστι	τὸ τιμᾶν ταῦτα ὡς ἀγαθὰ
[11]	δόσις τοῖς λαμβάνουσι. Καὶ τίνα	ἐστίν,	ἃ δίδωσιν αὕτη; Θάρσος καὶ
[1]	κακὴν Τύχην καλοῦσι. Τίνα οὖν	ἐστιν	ἃ δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως
[31]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν συντόμως. ταῦτά	ἐστιν	ἃ προστάττει τὸ Δαιμόνιον. ὅστις
[1]	γὰρ ἀφροσύνη τοῖς ἀνθρώποις Σφίγξ	ἐστιν.	αἰνίττεται δὲ τάδε, τί ἀγαθόν,
[21]	ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν ἐκεῖνο, ὅ	ἐστιν	ἀκρόπολις τῶν περιβόλων πάντων; Ὁρῶ.
[31]	αὐτῷ, κακὸν αὐτὸ τὸ ζῆν	ἐστιν.	Ἀλλ´ οὐ ταὐτό, ἔφη, ὑπάρχει
[1]	ἐπείπερ καὶ τὸ ἐπιτίμιον τοιοῦτόν	ἐστιν.	Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον τινὰ καὶ
[1]	ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´	ἐστὶν	αὕτη αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται
[1]	ποτήριόν τι; Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς	ἐστιν	αὕτη; ἔφην. Ἀπάτη καλεῖται, φησίν,
[1]	παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ	ἐστιν	αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω τι, ἔφη,
[21]	ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία δ´	ἐστὶν	αὕτη; Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν ἐκείνην
[31]	ἐν τῷ πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν	ἐστιν.	εἰ δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι
[31]	Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν κακόν	ἐστιν,	εἴπερ αἱρετώτερόν ἐστι πολλάκις τὸ
[31]	λόγου οὐδὲ ὁ πλοῦτος ἀγαθόν	ἐστιν,	εἴπερ οὐ βοηθεῖ τοῖς ἔχουσιν
[1]	τί οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν	ἐστιν	ἐν τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν
[11]	ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα	ἐστίν;	Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν
[21]	μητέρα, ἔφη. Αὕτη δὲ τίς	ἐστιν;	Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία δ´ ἐστὶν
[11]	οὗτος. ἡ δὲ Ψευδοπαιδεία ποία	ἐστίν;	ἔφην ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς τὸν
[31]	τούτου τοῦ λόγου. ἀλλὰ τί	ἐστιν,	ἔφην ἐγώ, τὸ αἴτιον, ὅτι
[31]	διασωθῶσιν ἐκεῖ. Αὕτη οὖν τίς	ἐστιν;	Ἡ ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν συμφερόντων,
[1]	τῆς Ἀπάτης, οὐχ εὑρίσκουσι ποία	ἐστὶν	ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς ἡ ἐν
[11]	μὲν ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία	ἐστίν,	ἡ δὲ Ἀλήθεια, ἡ δὲ
[21]	καλῷ; Ἐμφαίνει οὕτως. Αὕτη τοίνυν	ἐστὶν	ἡ Εὐδαιμονία, ἔφη. (Ὅταν οὖν
[11]	ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη τοίνυν	ἐστὶν	ἡ ὁδὸς, ἔφη, ἡ ἄγουσα
[1]	σημαίνει; Οὐκ ἀσφαλὴς οὐδὲ βεβαία	ἐστὶν	ἡ παρ´ αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις
[11]	(Ποία οὖν αὕτη ἡ ὁδός	ἐστιν	ἡ φέρουσα ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν
[1]	ἡ δὲ γυνὴ ἐκείνη τίς	ἐστιν	ἡ ὥσπερ τυφλὴ καὶ μαινομένη
[1]	αὐτῷ αἰσχρὰ καὶ λεπτή, τίς	ἐστιν;	Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη,
[1]	γὰρ ἐπιθυμοῦμεν ἀκοῦσαι, τί ποτέ	ἐστιν	ὁ μῦθος. Οὐδεὶς φθόνος, ὦ
[31]	ὅμως δὲ οὐκ ἄχρηστα κἀκεῖνά	ἐστιν.	ὡς γὰρ δι´ ἑρμηνέως συμβάλλομεν
[31]	τοῦτο δὲ ἐξήγησαι, πῶς οὐκ	ἔστιν	ἀγαθά, ὅσα λαμβάνουσιν οἱ ἄνθρωποι
[1]	παραπλήσια. Ταῦτα οὖν πῶς οὐκ	ἔστιν	ἀγαθά; Περὶ μὲν τούτων, ἔφη,
[21]	ἂν βούληται, ἔφη. πανταχοῦ γὰρ	ἔστιν	αὐτῷ ἀσφάλεια ὥσπερ τῷ τὸ
[11]	Πότερον οὖν ἄλλη ὁδὸς οὐκ	ἔστιν	ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα;
[11]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ	ἔστιν,	ἔφη. (Οὗτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι
[1]	εἰ ταῦθ´ οὕτως ἔχει. Ἀλλ´	ἔστιν,	ἔφη, οὕτως ἔχοντα. Οὐκ ἂν
[31]	ὠφελεῖ αὐτούς, ἔφη, ὅτε πολλάκις	ἔστιν	ἰδεῖν παραγινομένους ἐκ τοῦ πρώτου
[31]	πέρας ἄφρονα. Ἀμέλει πολλοὺς τοιούτους	ἔστιν	ἰδεῖν. Πῶς οὖν οὗτοι προέχουσιν,
[31]	εἴγε θεωρεῖν ἔστιν— ὡς πολλάκις	ἔστιν	ἰδεῖν ὑπάρχοντά τινι πλοῦτον, κακῶς
[11]	περίβολον ἕτερον καὶ πύλην ἑτέραν;	Ἔστιν	οὕτως. ἀλλὰ τίς καλεῖται ὁ
[31]	τοῦ πλουτεῖν οὕτως, εἴγε θεωρεῖν	ἔστιν—	ὡς πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν ὑπάρχοντά
[1]	δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν γινώμεθα.	Ἔστω	οὕτως. (Ὁρᾷς οὖν, ὡς ἂν
[1]	πυλῶνος {καὶ περιβόλου} γέρων τις	ἑστὼς	ἔμφασιν ἐποίει ὡς προστάττων τι
[11]	Ποίας ταύτας; Οὐχ ὁρᾷς, ἔφη,	ἔσω	τῆς πύλης χορὸν γυναικῶν, ὡς
[11]	(Οὗτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι οἱ	ἔσω	τοῦ περιβόλου ἀνακάμπτοντες τίνες εἰσίν;
[1]	μὲν οὖν αὐτὸ συνίει τις,	ἐσώζετο,	εἰ δὲ μὴ συνίει, ἀπώλετο
[1]	τοῦ περιβόλου ἑστηκυίας κεκοσμημένας ὥσπερ	ἑταῖραι	εἰώθασι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν
[1]	ἐν τῇ χειρὶ καὶ τῇ	ἑτέρᾳ	ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος Δαίμων
[31]	τοῖς νέοις, ἵνα μὴ εἰς	ἕτερα	περισπῶνται. Πότερον δὲ ἀνάγκη ταῦτα
[21]	ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ δὲ	ἕτεραι	γυναῖκες αἱ ἐκεῖθεν παραγινόμεναι ἱλαραί
[11]	τῶν κακῶν καὶ συνίστησιν αὐτῷ	ἑτέραν	Δόξαν {καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς
[11]	λειμῶνι περίβολον ἕτερον καὶ πύλην	ἑτέραν;	Ἔστιν οὕτως. ἀλλὰ τίς καλεῖται
[21]	Ἀλαζονείας, οἱ δὲ ὑπὸ Φιλαργυρίας,	ἕτεροι	δὲ ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ δὲ
[1]	μὲν ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ	ἑτέροις	δίδωσι· παρὰ δὲ τῶν αὐτῶν
[21]	μακάριος καὶ οὐκ ἔχει ἐν	ἑτέροις	τὰς ἐλπίδας τῆς εὐδαιμονίας, ἀλλ´
[11]	ἐν μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον	ἕτερον	καὶ πύλην ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως.
[1]	εἶτα ἐνταῦθα πάλιν εἰς τὸν	ἕτερον	οἶκον ῥίπτεται, εἰς τὴν Κακοδαιμονίαν,
[31]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν. εἶτα τὸ	ἕτερον	οὐχ ὁρᾷς, ὅτι καὶ αἱ
[11]	ἔφην ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς τὸν	ἕτερον	περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ μάλα, ἔφην
[21]	πρὸς τὰς Ἀρετὰς ἀνακάμπτουσιν, ὅπως	ἑτέρους	ἀγάγωσι, καὶ ἀναγγέλλουσιν, ὅτι εὐδαίμονες
[1]	περίβολος ἦν ἐν αὑτῷ ἔχων	ἑτέρους	περιβόλους δύο, τὸν μὲν μείζω,
[31]	κωλύει πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι καὶ	ἑτέρῳ	δοῦναι. πολλάκις γὰρ εἴωθε τοῦτο
[21]	ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ δὲ ὑφ´	ἑτέρων	Κακῶν. ἐξ ὧν οὐ δύνανται
[1]	τῆς πύλης πλῆθός τι γυναικῶν	ἑτέρων	παντοδαπὰς μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται
[21]	πάντα, τί ποιεῖ ἢ ποῦ	ἔτι	βαδίζει; Ὅπου ἂν βούληται, ἔφη.
[1]	μὲν πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον.	Ἔτι	δὲ οὐχ ὁρᾷς ἔνδον τῆς
[11]	μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ	ἔτι	δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν
[31]	ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι καὶ	ἔτι	κατεχόμενοι ὑπὸ πάσης κακίας; οὐδὲν
[21]	καὶ καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο	ἔτι	μοι εἰπέ· τίς ἡ δύναμις
[31]	τοὺς μαθηματικοὺς παραλλάττουσιν; ὥστε πῶς	ἔτι	προέχουσιν ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ
[11]	στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν ἔχουσιν·	ἔτι	τε ὡς ἄπλαστοί εἰσι καὶ
[21]	(Καλῶς ἐμοὶ δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´	ἔτι	τοῦτό μοι εἰπέ. τίνες εἰσὶν
[11]	ἄν, εἴ τις φιλοτίμως κάμνων	ἐτύγχανε,	πρὸς ἰατρὸν ἂν δήπου γενόμενος
[1]	~ΚΕΒΗΤΟΣ ΠΙΝΑΞ.	~Ἐτυγχάνομεν	περιπατοῦντες ἐν τῷ τοῦ Κρόνου
[31]	λογισμοῦ, ἀλλ´ εἰκῆ καὶ ὡς	ἔτυχε	πάντα, ὥσπερ πρότερον ὑμῖν ἔλεξα.
[31]	πλούτῳ χρῆσθαι καλῶς καὶ ἐμπείρως,	εὖ	βιώσεται, εἰ δὲ μή, κακῶς.
[21]	καὶ ἀπεριέργως καὶ ἐστεφανωμένη στεφάνῳ	εὐανθεῖ	πάνυ καλῷ; Ἐμφαίνει οὕτως. Αὕτη
[1]	Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα καὶ	εὐγένεια	καὶ τέκνα καὶ τυραννίδες καὶ
[1]	βέλτιστα ἄξουσαι καὶ εἰς βίον	εὐδαίμονα	καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ
[31]	διὰ τούτων μόνων εἶναι τὸ	εὐδαιμονεῖν,	{καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα
[1]	συνήσετε τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι καὶ	εὐδαίμονες	ἔσεσθε, εἰ δὲ μή, ἄφρονες
[21]	ἑτέρους ἀγάγωσι, καὶ ἀναγγέλλουσιν, ὅτι	εὐδαίμονες	ἤδη γεγόνασιν οὓς τότε ἀπήγαγον.
[11]	αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ	Εὐδαιμονία.	Εἶεν, ἔφην ἐγώ, ὡς καλὸν
[21]	οὕτως. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ	Εὐδαιμονία,	ἔφη. (Ὅταν οὖν ὧδέ τις
[21]	ἔφη. Αὕτη δὲ τίς ἐστιν;	Εὐδαιμονία,	ἔφη. Ποία δ´ ἐστὶν αὕτη;
[21]	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε	Εὐδαιμονία	καὶ αἱ ἄλλαι Ἀρεταὶ πᾶσαι
[21]	ἐν ἑτέροις τὰς ἐλπίδας τῆς	εὐδαιμονίας,	ἀλλ´ ἐν αὑτῷ. (Ὡς καλὸν
[21]	στεφάνου, ᾧ ἔφης στεφανοῦν αὐτόν;	Εὐδαιμονική,	ὦ νεανίσκε. ὁ γὰρ στεφανωθεὶς
[11]	τίς καλεῖται ὁ τόπος οὗτος;	Εὐδαιμόνων	οἰκητήριον, ἔφη· ὧδε γὰρ διατρίβουσιν
[1]	δὲ σώζεται καὶ μακάριος καὶ	εὐδαίμων	γίνεται ἐν παντὶ τῷ βίῳ.
[11]	αὐτῆς σώζεται καὶ μακάριος καὶ	εὐδαίμων	γίνεται ἐν τῷ βίῳ· εἰ
[21]	γὰρ στεφανωθεὶς ταύτῃ τῇ δυνάμει	εὐδαίμων	γίνεται καὶ μακάριος καὶ οὐκ
[31]	τὸ ὑγιαίνειν, τὸ πλουτεῖν, τὸ	εὐδοκιμεῖν,	τὸ τέκνα ἔχειν, τὸ νικᾶν
[11]	τῆς πύλης χορὸν γυναικῶν, ὡς	εὐειδεῖς	δοκοῦσιν εἶναι καὶ εὔτακτοι καὶ
[21]	ἐπὶ τοῦ προπυλαίου γυνὴ καθεστηκυῖα	εὐειδής	τις κάθηται ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ
[11]	ἐπὶ τῆς πέτρας λιπαρὰς καὶ	εὐεκτούσας	τῷ σώματι, ὡς ἐκτετάκασι τὰς
[21]	Ἀκρασίαν, οὐχ ἑαυτοὺς αἰτιῶνται, ἀλλ´	εὐθὺς	κακῶς λέγουσι καὶ τὴν Παιδείαν
[11]	δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν,	εὐλόγως	ἂν δήπου ἀπωσθεὶς ἐξώλετο ὑπὸ
[11]	καλή τε καὶ ὁμαλὴ καὶ	εὐπόρευτος	καὶ καθαρὰ παντὸς κακοῦ, ὥσπερ
[21]	μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε ὁδὸν	εὑρεῖν·	ἐπελάθοντο γὰρ τὸ παρὰ τοῦ
[1]	πεπώκασι παρὰ τῆς Ἀπάτης, οὐχ	εὑρίσκουσι	ποία ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς
[11]	ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι καὶ	εὔτακτοι	καὶ στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν
[11]	ἣ δοκεῖ πάνυ καθάριος καὶ	εὔτακτος	εἶναι; Καὶ μάλα. Ταύτην τοίνυν
[11]	ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη,	Εὐταξία,	Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε,
[21]	εἰσὶ πρὸς τὴν Παιδείαν καὶ	εὐφραίνονται	τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι
[21]	μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν ποιοῦσιν	εὐφροσύνης	τινός, οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι λύπης
[31]	τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ δοκεῖ	εὔχρηστα	εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα ἐστί;
[21]	τις ἐπὶ κεφαλαίου. τὸ γὰρ	εὐωχεῖσθαι	βοσκημάτων τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν
[1]	καθ´ ὃν εἰσπορεύεται ὁ ὄχλος,	ἐφ´	οὗ κάθηται γυνὴ πεπλασμένη τῷ
[31]	ἐπὶ τούτῳ ἔλαβον τὰ θέματα,	ἐφ´	ᾧ οὐδὲν κωλύει τὸν θέμενον
[1]	πύλῃ ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν πολὺς	ἐφεστάναι,	καὶ ἔνδον δὲ ἐν τῷ
[1]	πολὺς ὁ παρὰ τὴν πύλην	ἐφεστὼς	οἱ μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν
[1]	οἱ δὲ ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα,	ἔφη,	ἃ παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις
[1]	Αἱ μὲν εἰς τὸ σώζεσθαι,	ἔφη,	αἱ δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι
[1]	πλάνον ἢ οὔ; (Πάντες πίνουσιν,	ἔφη,	ἀλλ´ οἱ μὲν πλεῖον, οἱ
[1]	μῦθος. Οὐδεὶς φθόνος, ὦ ξένοι,	ἔφη.	ἀλλὰ τουτὶ πρῶτον δεῖ ὑμᾶς
[1]	Οὐδὲν δεινὸν πάσχετε, ὦ ξένοι,	ἔφη,	ἀποροῦντες περὶ τῆς γραφῆς ταύτης.
[21]	ποῦ ἄγουσι; Πρὸς τὴν μητέρα,	ἔφη.	Αὕτη δὲ τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία,
[1]	γινώσκεις ἑωρακώς; Καὶ ἐθαύμασά γε,	ἔφη,	αὐτὸν πολυχρονιώτατον νεώτερος ὤν. πολλὰ
[1]	ἐστιν αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω τι,	ἔφη,	αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον μικρὸν
[21]	εἰς τὸν Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν,	ἔφη.	διὸ καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα
[31]	οὖν ἀγαθόν ἐστι τὸ ζῆν,	ἔφη,	εἴπερ τούτῳ ἐστὶ κακόν; Ὅτι
[31]	ἰδεῖν. Πῶς οὖν οὗτοι προέχουσιν,	ἔφη,	εἰς τὸ βελτίους ἄνδρας γενέσθαι
[11]	δίδωσιν αὕτη; Θάρσος καὶ ἀφοβία,	ἔφη	ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν;
[1]	πόμα λέγεις. Καὶ πᾶσαί γε,	ἔφη,	ἐπαγγέλλονται ὡς ἐπὶ τὰ βέλτιστα
[21]	αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία πάντα,	ἔφη,	ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ οὗτοι παραγένωνται
[11]	τίνες εἰσίν; Οἱ τῆς Ψευδοπαιδείας,	ἔφη,	ἐρασταὶ ἠπατημένοι καὶ οἰόμενοι μετὰ
[11]	Ἀρετάς. Ποίας ταύτας; Οὐχ ὁρᾷς,	ἔφη,	ἔσω τῆς πύλης χορὸν γυναικῶν,
[11]	Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ ὁδὸς,	ἔφη,	ἡ ἄγουσα πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[1]	ἐστιν; Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται,	ἔφη,	ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´
[11]	αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται,	ἔφη,	ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ δὲ
[1]	συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν,	ἔφη,	ἡ μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα
[11]	περιβόλου ἕστηκεν; Ὅπως τοὺς παραγινομένους,	ἔφη,	θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν
[21]	καὶ γελῶσαι τίνες καλοῦνται; Δόξαι,	ἔφη,	καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν Παιδείαν
[1]	τί ἐστι τὸ ποτόν; Πλάνος,	ἔφη,	καὶ ἄγνοια. Εἶτα τί; Πιόντες
[31]	Ἡ ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν συμφερόντων,	ἔφη,	καὶ ἀσφαλὴς δόσις καὶ βεβαία
[1]	ἔστιν ἀγαθά; Περὶ μὲν τούτων,	ἔφη,	καὶ αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν
[11]	Ἐμφαίνει νὴ Δία. (Ὁρᾷς οὖν,	ἔφη,	καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους ἐκείνου
[11]	μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε,	ἔφη,	καὶ ἕξιν περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε.
[21]	ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν αὗται; Λῦπαι,	ἔφη,	καὶ Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι καὶ
[1]	τί ἔργον ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ,	ἔφη·	καὶ παρ´ ὧν μὲν ἁρπάζει
[11]	ἐγώ. Τὸν αὐτὸν τοίνυν τρόπον,	ἔφη,	καὶ πρὸς τὴν Παιδείαν ὅταν
[1]	ἐγώ. Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε,	ἔφη,	καὶ συνήσετε τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι
[21]	αὐτός; ἔφην ἐγώ. Τοὺς μεγίστους,	ἔφη,	καὶ τὰ μέγιστα θηρία, ἃ
[31]	Ταῦτ´ οὖν τίνα ἐστί; Γράμματα,	ἔφη,	καὶ τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ
[11]	καλοῦνται; Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη,	ἔφη,	καλεῖται, αἱ δὲ ἄλλαι ταύτης
[31]	Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει,	ἔφη,	μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν
[11]	καλοῦνται οὗτοι; Οἱ μὲν ποιηταί,	ἔφη,	οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ
[11]	οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία,	ἔφη.	οἱ μέν τοι σωζόμενοι ὁπόταν
[21]	Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ Εὐδαιμονία,	ἔφη.	(Ὅταν οὖν ὧδέ τις παραγένηται,
[31]	Καὶ τί τοῦτο ὠφελεῖ αὐτούς,	ἔφη,	ὅτε πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν παραγινομένους
[11]	ἐπὶ λίθου τετραγώνου αὕτη; Σημεῖον,	ἔφη,	ὅτι ἀσφαλής τε καὶ βεβαία
[11]	(Οὐκοῦν παρὰ τὴν πύλην ὁρᾷς,	ἔφη,	ὅτι γυνή τις ἐστὶ καλὴ
[21]	πρὸς τὰς Ἀρετὰς οὐκ εἰσπορεύονται;	{Ἔφη	οὔ. Οὐ γὰρ θέμις Δόξαν
[21]	Οὐκ ἀκριβῶς ᾔδει οὐδὲ ἠπίστατο,	ἔφη,	οὐδὲν τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν,	ἔφη.	(Οὗτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι οἱ
[31]	καὶ ὑμεῖς τοίνυν, ὦ ξένοι,	ἔφη,	οὕτω ποιεῖτε καὶ ἐνδιατρίβετε τοῖς
[1]	ταῦθ´ οὕτως ἔχει. Ἀλλ´ ἔστιν,	ἔφη,	οὕτως ἔχοντα. Οὐκ ἂν φθάνοις
[21]	ἔτι βαδίζει; Ὅπου ἂν βούληται,	ἔφη.	πανταχοῦ γὰρ ἔστιν αὐτῷ ἀσφάλεια
[31]	δοκεῖ τὸ λεγόμενον. Ἄγε τοίνυν,	ἔφη,	πειρῶ ἀποκρίνασθαι τὸ φαινόμενον περὶ
[21]	Αὕτη δὲ τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία,	ἔφη.	Ποία δ´ ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς
[11]	τίνες εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί εἰσιν,	ἔφη.	Πότερον οὖν καὶ ὧδε εἰσπορεύονται;
[11]	καθαρθῇ, ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει; Ἔνδον,	ἔφη,	πρὸς τὴν Ἐπιστήμην καὶ πρὸς
[11]	ἔφην ἔγωγε, ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν,	ἔφη,	σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν παραλάβωσιν αὐτὸν
[21]	παραγένηται, τί ποιεῖ; Στεφανοῖ αὐτόν,	ἔφη,	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε
[21]	γὰρ ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι. Πρῶτον μέν,	ἔφη,	τὴν Ἄγνοιαν καὶ τὸν Πλάνον.
[21]	οὖν τὴν χεῖρα πάλιν, Ὁρᾶτε,	ἔφη,	τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἣ δοκεῖ
[1]	ἐκτείνας πρὸς τὴν γραφήν, Ὁρᾶτε,	ἔφη,	τὸν περίβολον τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν; {ἔφην} Ὁρᾷς ἄνω,	ἔφη,	τόπον τινὰ ἐκεῖνον, ὅπου οὐδεὶς
[11]	Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη,	ἔφη,	τοῦ μηδὲν ἄν ποτε δεινὸν
[1]	οὖν ὧδε ἑστήκασιν αὗται; Παρατηροῦσιν,	ἔφη,	τοὺς εἰληφότας τι παρὰ τῆς
[11]	χεῖρας ἐκτετάκασι προθύμως οὕτως; Παρακαλοῦσιν,	ἔφη,	τοὺς παραγινομένους ἐπὶ τὸν τόπον
[1]	λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται μέν,	ἔφη,	Τύχη· ἔστι δὲ οὐ μόνον
[31]	ζῆν ἐστιν. Ἀλλ´ οὐ ταὐτό,	ἔφη,	ὑπάρχει τὸ ζῆν καὶ τὸ
[1]	τὰς χεῖρας; Οἱ μὲν δοκοῦντες,	ἔφη,	χαίρειν καὶ γελᾶν αὐτῶν οἱ
[31]	ἢ οὔ; Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία,	ἔφη,	χρήσιμα μέντοι ἐστὶ πρὸς τὸ
[11]	ὁ τόπος οὗτος; Εὐδαιμόνων οἰκητήριον,	ἔφη·	ὧδε γὰρ διατρίβουσιν αἱ Ἀρεταὶ
[11]	οὐ γὰρ συνίημι. Ἀλλὰ συνήσεις,	ἔφη.	ὡς ἄν, εἴ τις φιλοτίμως
[31]	κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς λέγειν,	ἔφην.
[11]	κεκαλλωπισμέναι καθάπερ αἱ ἄλλαι; Ὁρῶ,	ἔφην.	ἀλλὰ τίνες αὗται καλοῦνται; Ἡ
[1]	Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς ἐστιν αὕτη;	ἔφην.	Ἀπάτη καλεῖται, φησίν, ἡ πάντας
[11]	προθύμως; Ὁρῶ, ἀλλὰ τίνες καλοῦνται,	ἔφην,	αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται,
[31]	γὰρ ὑμῖν φράσω. Καλῶς λέγεις,	ἔφην	ἐγώ. ἀλλὰ τί κελεύει αὐτοὺς
[21]	οὓς τότε ἀπήγαγον. Πότερον οὖν,	ἔφην	ἐγώ, αὗται εἴσω πρὸς τὰς
[1]	ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς Διὸς τοίνυν,	ἔφην	ἐγώ, εἰ μή τις σοι
[21]	ταῦτα θηρία; Καὶ πονηρά γε,	ἔφην	ἐγώ. Εἶτα τὴν Λύπην καὶ
[21]	καὶ οὐδὲν παραλείψω. Καλῶς λέγεις,	ἔφην	ἐγώ. Ἐκτείνας οὖν τὴν χεῖρα
[31]	καὶ ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν ταύτην;	ἔφην	ἐγώ. Ἣν λήψονται παρὰ τῆς
[1]	ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ. Πότερον οὖν,	ἔφην	ἐγώ, καὶ αὐτὸν τὸν ἄνδρα
[21]	ὥσπερ πρότερον. Ὢ καλῶν ἔργων,	ἔφην	ἐγώ, καὶ καλλίστης νίκης. ἀλλ´
[1]	ὁδὸν κελεύει βαδίζειν ἢ πῶς;	ἔφην	ἐγώ. Ὁρᾷς οὖν, εἶπε, παρὰ
[1]	ἔχει ἡ ἐξήγησις. Οἷον τί;	ἔφην	ἐγώ. Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε,
[1]	τὴν φύσιν αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο;	ἔφην	ἐγώ. Ὅτι ἐπὶ λίθου στρογγύλου
[31]	ἢ δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς τοῦτο;	ἔφην	ἐγώ. Ὅτι οἱ μὲν ἐν
[11]	πρὸς τὰς Ἀρετάς. Πῶς τοῦτο;	ἔφην	ἐγώ, οὐ γὰρ συνίημι. Ἀλλὰ
[11]	ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ μάλα,	ἔφην	ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω τοῦ περιβόλου
[11]	ἡ δὲ Ψευδοπαιδεία ποία ἐστίν;	ἔφην	ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς τὸν ἕτερον
[31]	σε ἐρωτῶ. Ἀλλὰ ποιήσω τοῦτο,	ἔφην	ἐγώ. Πότερον οὖν, ἐὰν κακῶς
[31]	Οὔ μοι δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν,	ἔφην	ἐγώ. Πῶς οὖν ἀγαθόν ἐστι
[31]	τοῦ λόγου. ἀλλὰ τί ἐστιν,	ἔφην	ἐγώ, τὸ αἴτιον, ὅτι ἐν
[11]	τῆς νόσου— Ταῦτα μὲν συνίημι,	ἔφην	ἐγώ. Τὸν αὐτὸν τοίνυν τρόπον,
[21]	Καὶ ποίους ἀγῶνας νενίκηκεν αὐτός;	ἔφην	ἐγώ. Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ
[11]	πᾶσαι καὶ ἡ Εὐδαιμονία. Εἶεν,	ἔφην	ἐγώ, ὡς καλὸν λέγεις τὸν
[11]	Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε,	ἔφην	ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι
[11]	περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ προσέξομεν,	ἔφην	ἔγωγε, ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν, ἔφη,
[21]	μὲν δὴ καλῶς μοι δοκεῖς,	ἔφην,	ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν
[1]	ὅποι ἂν τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους,	ἔφην.	ἡ δὲ γυνὴ ἐκείνη τίς
[31]	οὐδὲν συμβάλλεται ταῦτα. Οὐδὲν ἄρα,	ἔφην,	λέγεις ταῦτα χρήσιμα εἶναι πρὸς
[11]	Πότερον οὖν καὶ αἱ Δόξαι;	ἔφην.	Μένει γὰρ καὶ ἐν τούτοις
[11]	φέρουσα ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν;	{ἔφην}	Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη, τόπον τινὰ
[11]	ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ,	ἔφην.	(Ὁρᾷς οὖν καὶ γυναῖκας δύο
[11]	πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ μάλα,	ἔφην.	Οὐκοῦν καὶ βουνός τις ὑψηλὸς
[11]	βίῳ. (Ὦ Ἡράκλεις ὡς καλά,	ἔφην,	τὰ δῶρα. ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν
[11]	ὅμοιαι ταῖς πρώταις, ἐν αἷς	ἔφης	εἶναι τὴν Ἀκρασίαν {καὶ αἱ
[21]	οὖν κἀκείνας τὰς γυναῖκας, ἃς	ἔφης	θηρία εἶναι, οὐκέτι φοβεῖται, μή
[21]	ἡ δύναμις τοῦ στεφάνου, ᾧ	ἔφης	στεφανοῦν αὐτόν; Εὐδαιμονική, ὦ νεανίσκε.
[31]	ἂν βούλωνται παρ´ αὐτῆς ὥσπερ	ἐφόδιον,	εἶτα ἐντεῦθεν ἀπιέναι πρὸς τὴν
[1]	ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ ταῦθ´ οὕτως	ἔχει.	Ἀλλ´ ἔστιν, ἔφη, οὕτως ἔχοντα.
[21]	γίνεται καὶ μακάριος καὶ οὐκ	ἔχει	ἐν ἑτέροις τὰς ἐλπίδας τῆς
[1]	ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν τι	ἔχει	ἡ ἐξήγησις. Οἷον τί; ἔφην
[31]	καὶ μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν	ἔχει	ἡ Τύχη, ὥστε ἃ δέδωκεν
[31]	Ἔστι ταῦτα. Εἰ τοίνυν οὕτως	ἔχει,	θεώρησον, πότερον ἂν βούλοιο ζῆν
[1]	κωφή. Αὕτη οὖν τί ἔργον	ἔχει;	Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη· καὶ παρ´
[1]	φαινομένη, ἣ ἐν τῇ χειρὶ	ἔχει	ποτήριόν τι; Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς
[1]	δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ἐξηγήσεως	ἔχει	ταύτης. ἡ γὰρ ἀφροσύνη τοῖς
[21]	ἐκείνους οὐ λυπεῖ διὰ τὸ	ἔχειν	ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω καὶ τοῦτον
[21]	οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ διὰ τὸ	ἔχειν	ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ δοκεῖς λέγειν.
[31]	πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως τοίνυν κελεύει	ἔχειν	τὸ Δαιμόνιον καὶ πρὸς τὴν
[31]	πλουτεῖν, τὸ εὐδοκιμεῖν, τὸ τέκνα	ἔχειν,	τὸ νικᾶν καὶ ὅσα τούτοις
[31]	φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος δύναμιν	ἔχειν	τοῖς νέοις, ἵνα μὴ εἰς
[11]	τινὲς δοκοῦσαι εἶναι. Ἐμφαίνει οὕτως	ἔχειν.	Τούτων τοίνυν ἡ μὲν ἐν
[21]	πρότερον αὐτὸν λυπούντων καθάπερ οἱ	ἐχιοδεῖκται.	τὰ γὰρ θηρία δήπου τὰ
[1]	τε καὶ ἄπονον καὶ κακοπάθειαν	ἔχοντα	οὐδεμίαν. ἐὰν οὖν τις πεισθῇ
[1]	ἔχει. Ἀλλ´ ἔστιν, ἔφη, οὕτως	ἔχοντα.	Οὐκ ἂν φθάνοις τοίνυν διηγούμενος
[21]	ὥσπερ τῷ τὸ Κωρύκιον ἄντρον	ἔχοντι,	καὶ πανταχοῦ, οὗ ἂν ἀφίκηται,
[11]	ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν δ´	ἔχουσα	ἁπλῆν τε καὶ ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε
[11]	ἀνάβασις στενὴ πάνυ καὶ κρημνοὺς	ἔχουσα	ἔνθεν καὶ ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ.
[1]	γραφὴ ξένη τις καὶ μύθους	ἔχουσα	ἰδίους, οὓς οὐκ ἠδυνάμεθα συμβαλεῖν,
[1]	ἔφη, ἡ μὲν τὴν μάστιγα	ἔχουσα	καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν
[1]	τὴν κεφαλὴν ἐν τοῖς γόνασιν	ἔχουσα	Λύπη, ἡ δὲ τὰς τρίχας
[11]	ἐκβάλωσι τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα	ἔχουσι	καὶ τὰς δόξας καὶ τὴν
[1]	ῥίπτει. Πῶς οὖν οὐχ ὁμοίαν	ἔχουσι	τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν
[31]	καὶ πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν	ἔχουσιν,	ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν ἀπατῶνται.
[31]	ἐστιν, εἴπερ οὐ βοηθεῖ τοῖς	ἔχουσιν	αὐτὸν εἰς τὸ βελ– τίους
[11]	καὶ στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν	ἔχουσιν·	ἔτι τε ὡς ἄπλαστοί εἰσι
[1]	τι γυναικῶν ἑτέρων παντοδαπὰς μορφὰς	ἐχουσῶν;	Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι καὶ
[1]	ἀλλὰ περίβολος ἦν ἐν αὑτῷ	ἔχων	ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν μὲν
[11]	ἐκβάλῃ τὰ κακὰ πάντα ὅσα	ἔχων	ἦλθε. Ποῖα ταῦτα; Τὴν ἄγνοιαν
[1]	δὲ γέρων ὁ ἄνω ἑστηκὼς	ἔχων	χάρτην τινὰ ἐν τῇ χειρὶ
[31]	οὐκ οἴδασιν. ἕως δ´ ἂν	ἔχωσι	ταύτην τὴν δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς
[1]	καὶ αὐτὸν τὸν ἄνδρα γινώσκεις	ἑωρακώς;	Καὶ ἐθαύμασά γε, ἔφη, αὐτὸν
[1]	τῷ περιβόλῳ πλῆθός τι γυναικῶν	ἑωρᾶτο.	ἐπὶ δὲ {τῆς εἰσόδου} τοῦ
[1]	ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ διατριβή,	ἕως	ἂν γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον, εἶτ´
[31]	μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν,	ἕως	ἂν πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν ἀφίκωνται.
[31]	προσποιοῦνταί γε ἐπίστασθαι οὐκ οἴδασιν.	ἕως	δ´ ἂν ἔχωσι ταύτην τὴν