Pages
[1]	τινὰ κείμενον κατὰ τὸν τόπον,	καθ´	ὃν εἰσπορεύεται ὁ ὄχλος, ἐφ´
[11]	ἄπλαστοί εἰσι καὶ οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι	καθάπερ	αἱ ἄλλαι; Ὁρῶ, ἔφην. ἀλλὰ
[1]	ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ καταφθείρεται	καθάπερ	οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι. ἐὰν
[21]	ἐστὶ τῶν πρότερον αὐτὸν λυπούντων	καθάπερ	οἱ ἐχιοδεῖκται. τὰ γὰρ θηρία
[21]	ὥστε ἐκεῖνα νῦν τούτῳ δουλεύουσι,	καθάπερ	οὗτος ἐκείνοις πρότερον. (Ποῖα ταῦτα
[21]	ὑποδέξονται γὰρ αὐτὸν ἀσμένως πάντες	καθάπερ	τὸν ἰατρὸν οἱ πάσχοντες. Πότερον
[11]	καὶ ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος καὶ	καθαρὰ	παντὸς κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς. Ἐμφαίνει
[11]	αὐτὸν εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν,	καθαρθεὶς	ὑπ´ αὐτῆς σώζεται καὶ μακάριος
[11]	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. (Ὅταν οὖν	καθαρθῇ,	ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει; Ἔνδον, ἔφη,
[11]	τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα ὅταν	καθαρθῶσι	καὶ ἐκβάλωσι τὰ κακὰ πάνθ´
[11]	τὴν καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´ ὅταν	καθαρθῶσιν,	οὕτως εἰσάγει τούτους πρὸς τὰς
[11]	τις ἕστηκεν, ἣ δοκεῖ πάνυ	καθάριος	καὶ εὔτακτος εἶναι; Καὶ μάλα.
[11]	ὁδὸν καὶ πίωσι τὰς τούτων	καθαρτικὰς	δυνάμεις. εἶτα ὅταν καθαρθῶσι καὶ
[11]	ἔφη, θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ τὴν	καθαρτικὴν	δύναμιν. εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως
[11]	ἰατρὸν ἂν δήπου γενόμενος πρότερον	καθαρτικοῖς	ἐξέβαλλε τὰ νοσοποιοῦντα, εἶτα οὕτως
[21]	Οὐκοῦν ἐπὶ τοῦ προπυλαίου γυνὴ	καθεστηκυῖα	εὐειδής τις κάθηται ἐπὶ θρόνου
[11]	γυνή τις ἐστὶ καλὴ καὶ	καθεστηκυῖα	τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ καὶ
[1]	εἰσπορεύεται ὁ ὄχλος, ἐφ´ οὗ	κάθηται	γυνὴ πεπλασμένη τῷ ἤθει καὶ
[21]	προπυλαίου γυνὴ καθεστηκυῖα εὐειδής τις	κάθηται	ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως
[1]	δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ	καὶ	ἀβεβαίως. διὸ καὶ τὸ σημεῖον
[21]	γελῶσαι τίνες καλοῦνται; Δόξαι, ἔφη,	καὶ	ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν Παιδείαν τοὺς
[1]	παρ´ αὐτῆς εἰσιν· οὗτοι δὲ	καὶ	ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ
[31]	κακὸν ἄρα λέγεις τὸ ζῆν	καὶ	ἀγαθὸν εἶναι; Ἔγωγε. (Μὴ οὖν
[31]	ἀδύνατον τὸ αὐτὸ πρᾶγμα κακὸν	καὶ	ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο μὲν γὰρ
[1]	ἐστι τὸ ποτόν; Πλάνος, ἔφη,	καὶ	ἄγνοια. Εἶτα τί; Πιόντες τοῦτο
[21]	Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι	καὶ	Ἄγνοιαι. (Πάντα κακὰ λέγεις αὐτοῖς
[21]	ἐν τῷ βίῳ καὶ πλανῶνται	καὶ	ἄγονται κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων,
[31]	καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον	καὶ	ἄδικον καὶ προδότην καὶ τὸ
[21]	ἔφη, καὶ Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι	καὶ	Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι. (Πάντα κακὰ
[21]	τοὺς ἐκεῖσε βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι	καὶ	ἄθλιοί εἰσι καὶ κακοδαίμονες, οἳ
[21]	ὑπὸ τῆς Παιδείας ἀνακάμπτουσι κακῶς	καὶ	ἀθλίως διακείμενοι· οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες
[21]	ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς κακῶς διατρίβουσι	καὶ	ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς ναυαγοῦσιν
[31]	πλοῦτον, κακῶς δὲ ζῶντα τοῦτον	καὶ	ἀθλίως. Νὴ Δία, πολλούς γε.
[21]	αὗται; Λῦπαι, ἔφη, καὶ Ὀδύναι	καὶ	Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι.
[11]	αἷς ἔφης εἶναι τὴν Ἀκρασίαν	{καὶ	αἱ ἄλλαι αἱ μετ´ αὐτῶν}
[21]	ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε Εὐδαιμονία	καὶ	αἱ ἄλλαι Ἀρεταὶ πᾶσαι ὥσπερ
[31]	τὸ ἕτερον οὐχ ὁρᾷς, ὅτι	καὶ	αἱ Δόξαι ἐκ τοῦ πρώτου
[11]	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. Πότερον οὖν	καὶ	αἱ Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ
[31]	ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν ἂν εἴη	καὶ	αἱρετὸν καὶ φευκτὸν τὸ αὐτὸ
[31]	πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ κακῶν	καὶ	αἰσχρῶν ἔργων, οἷον λέγω ἐκ
[11]	στολὴν δ´ ἔχουσα ἁπλῆν τε	καὶ	ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε δὲ οὐκ ἐπὶ
[31]	μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον	καὶ	ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον καὶ
[1]	ἱερῷ, ἐν ᾧ πολλὰ μὲν	καὶ	ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο δὲ
[1]	πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα ἃ δέδωκε	καὶ	ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως.
[21]	τὰ φορτία ἐξελόμεναι πάλιν ἀνακάμπτουσι	καὶ	ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν
[1]	ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ πικροὶ	καὶ	ἀμαθεῖς γενόμενοι κακῶς βιώσεσθε. ἔστι
[31]	καὶ ἀσφαλὴς δόσις καὶ βεβαία	καὶ	ἀμεταμέλητος. φεύγειν οὖν κελεύει συντόμως
[11]	βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ εἶναι	καὶ	ἀνάβασις στενὴ πάνυ καὶ κρημνοὺς
[21]	Ἀρετὰς ἀνακάμπτουσιν, ὅπως ἑτέρους ἀγάγωσι,	καὶ	ἀναγγέλλουσιν, ὅτι εὐδαίμονες ἤδη γεγόνασιν
[31]	ζῆν κακῶς ἢ ἀποθανεῖν καλῶς	καὶ	ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν ἔγωγε καλῶς. Οὐκοῦν
[31]	ἐκ τοῦ προδιδόναι καὶ ληΐζεσθαι	καὶ	ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν
[31]	βελτίους γενέσθαι ἄνδρας; Ἔστι γὰρ	καὶ	ἄνευ τούτων βελτίους γενέσθαι, ὅμως
[31]	γὰρ ἄν τι συνήκαμεν, οὕτω	καὶ	ἄνευ τούτων τῶν μαθημάτων οὐδὲν
[11]	μάλα γε χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν	καὶ	ἄνω ἐπὶ τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς
[1]	καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ κολακεύουσι	καὶ	ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς μένειν λέγουσαι
[21]	ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως	καὶ	ἀπεριέργως καὶ ἐστεφανωμένη στεφάνῳ εὐανθεῖ
[21]	ἐποίει δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε	καὶ	ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ καὶ κεκράτηκεν
[31]	κακά; πάνυ γὰρ παράδοξον ἡμῖν	καὶ	ἄπιστον δοκεῖ τὸ λεγόμενον. Ἄγε
[11]	καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν ἀτρύφερον	καὶ	ἁπλῆν ἔχουσιν· ἔτι τε ὡς
[1]	ὅτι βίον ἕξουσιν ἡδύν τε	καὶ	ἄπονον καὶ κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν.
[31]	ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν	καὶ	ἀποστερεῖν καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν
[21]	ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἑστάναι, ἣν	καὶ	ἄρτι ὑμῖν εἶπον ὅτι Τύχη
[31]	ἀπελθεῖν βλέποντας πρὸς τὴν βεβαίαν	καὶ	ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν ταύτην; ἔφην
[31]	ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν συμφερόντων, ἔφη,	καὶ	ἀσφαλὴς δόσις καὶ βεβαία καὶ
[1]	γυναιξὶ δουλεύειν καὶ πάνθ´ ὑπομένειν	καὶ	ἀσχημονεῖν καὶ ποιεῖν ἕνεκεν τούτων
[1]	ἀγαθά; Περὶ μὲν τούτων, ἔφη,	καὶ	αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν δὲ
[1]	Κρόνῳ. Πότερον οὖν, ἔφην ἐγώ,	καὶ	αὐτὸν τὸν ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς;
[31]	γε οὐκ ἄχρηστον ἦν ἡμᾶς	καὶ	αὐτοὺς τὴν φωνὴν εἰδέναι, ἀκριβέστερον
[21]	δεινῶν, οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι	καὶ	ἀφικέσθαι ὧδε, ἀλλὰ ταράττονται διὰ
[11]	ἐστίν, ἃ δίδωσιν αὕτη; Θάρσος	καὶ	ἀφοβία, ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ
[31]	ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν	καὶ	ἀφρονεῖν ἐκ καλῶν ἔργων, οὐδὲ
[1]	εὐγένεια καὶ τέκνα καὶ τυραννίδες	καὶ	βασιλεῖαι καὶ τἆλλα ὅσα τούτοις
[11]	Σημεῖον, ἔφη, ὅτι ἀσφαλής τε	καὶ	βεβαία ἡ πρὸς αὐτὴν ὁδός
[31]	συμφερόντων, ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς δόσις	καὶ	βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν οὖν
[31]	~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη, μὴ πιστεύειν	καὶ	βέβαιον μηδὲν νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς
[31]	τοῦτο μὲν γὰρ καὶ ὠφέλιμον	καὶ	βλαβερὸν ἂν εἴη καὶ αἱρετὸν
[31]	ἐστι τὸ ταράττον τοὺς ἀνθρώπους	καὶ	βλάπτον, ὅτι ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ
[11]	δοκούσης; Καὶ μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν	καὶ	βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ εἶναι
[31]	γίνεσθαι ὁμοίους τοῖς κακοῖς τραπεζίταις.	καὶ	γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν μὲν λάβωσι
[1]	Οἱ μὲν δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν	καὶ	γελᾶν αὐτῶν οἱ εἰληφότες τι
[21]	αἱ ἐκεῖθεν παραγινόμεναι ἱλαραί τε	καὶ	γελῶσαι τίνες καλοῦνται; Δόξαι, ἔφη,
[1]	αὐταῖς δυσειδής τις καὶ λεπτὸς	καὶ	γυμνός, καὶ μετ´ αὐτοῦ τις
[11]	ἀπόκρημνον; Ὁρῶ, ἔφην. (Ὁρᾷς οὖν	καὶ	γυναῖκας δύο ἑστηκυίας ἐπὶ τῆς
[1]	πύλην ταύτην, ἀνωτέρω ἄλλον περίβολον	καὶ	γυναῖκας ἔξω τοῦ περιβόλου ἑστηκυίας
[1]	καὶ σκοτεινόν; Καὶ μάλα. Οὐκοῦν	καὶ	γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ ῥυπαραὶ καὶ
[11]	καταστήσειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν	καὶ	δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς
[21]	τόπον ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε πρῶτον,	καὶ	δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας
[31]	εἶναι, ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι	καὶ	δεινὰ οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες,
[1]	ποτὲ ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων	καὶ	δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ τε
[31]	πολλάκις γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν.	καὶ	διὰ ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν
[21]	οὐδὲν τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε	καὶ	διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν
[1]	οὖν τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι	καὶ	δόξα καὶ εὐγένεια καὶ τέκνα
[31]	τῷ αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ	καὶ	δόξαν καὶ τὸ νικᾶν καὶ
[21]	μὴ ὄντα κακὰ κακά. διὸ	καὶ	ἔζη κακῶς, ὥσπερ οἱ ἄλλοι
[1]	αὐτὸν τὸν ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς;	Καὶ	ἐθαύμασά γε, ἔφη, αὐτὸν πολυχρονιώτατον
[11]	μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ	καὶ	εἰκαῖοι τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν·
[1]	ὡς ἐπὶ τὰ βέλτιστα ἄξουσαι	καὶ	εἰς βίον εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ.
[11]	ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον	καὶ	ἐκβάλῃ τὰ κακὰ πάντα ὅσα
[11]	καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα ὅταν καθαρθῶσι	καὶ	ἐκβάλωσι τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα
[21]	θηρία, ἃ πρότερον αὐτὸν κατήσθιε	καὶ	ἐκόλαζε καὶ ἐποίει δοῦλον, ταῦτα
[1]	ἐστιν. Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον τινὰ	καὶ	ἐκτείνας πρὸς τὴν γραφήν, Ὁρᾶτε,
[1]	καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν	{καὶ	ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´ ὧν ἀφείλετο
[11]	Αὗται ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ προσκαταβαίνουσι	καὶ	ἕλκουσιν αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς,
[31]	ἐπίσταται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι καλῶς	καὶ	ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ δὲ
[11]	νὴ Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη,	καὶ	ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους ἐκείνου τόπον
[11]	αἱ Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ	καὶ	ἐν τούτοις τὸ πόμα, ὃ
[31]	ὦ ξένοι, ἔφη, οὕτω ποιεῖτε	καὶ	ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις, μέχρι ἂν
[1]	ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι,	καὶ	ἔνδον δὲ ἐν τῷ περιβόλῳ
[11]	πάνυ καὶ κρημνοὺς ἔχουσα ἔνθεν	καὶ	ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη τοίνυν
[31]	ὅτι Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται,	καὶ	ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ
[31]	ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν	καὶ	ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ μοχθηρῶν.
[11]	ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη,	καὶ	ἕξιν περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ
[11]	μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος	καὶ	ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς καταστήσειν πρὸς τὴν
[21]	Κακοῦ οὐδενός. ἁπάντων γὰρ κυριεύει	καὶ	ἐπάνω πάντων ἐστὶ τῶν πρότερον
[21]	ἣ δοκεῖ τυφλή τις εἶναι	καὶ	ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἑστάναι, ἣν
[1]	ὑπὸ τῆς Σφιγγός. ὡσαύτως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῆς ἐξηγήσεως ἔχει ταύτης.
[31]	τὸ πῶς τέμνειν, οὐκοῦν οὕτω	καὶ	ἐπὶ τοῦ ζῆν οὐκ ἔστι
[1]	ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι	καὶ	Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν
[11]	καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν	{καὶ	Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς τὴν ἀληθινὴν
[21]	πρότερον αὐτὸν κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε	καὶ	ἐποίει δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε
[1]	δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ τε	καὶ	ἔργῳ Πυθαγόρειόν τινα καὶ Παρμενίδειον
[21]	ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως καὶ ἀπεριέργως	καὶ	ἐστεφανωμένη στεφάνῳ εὐανθεῖ πάνυ καλῷ;
[1]	καὶ μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα	καὶ	ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου;
[1]	ὧν μὲν ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα	καὶ	ἑτέροις δίδωσι· παρὰ δὲ τῶν
[31]	γὰρ κωλύει πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι	καὶ	ἑτέρῳ δοῦναι. πολλάκις γὰρ εἴωθε
[31]	κακῶν ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι	καὶ	ἔτι κατεχόμενοι ὑπὸ πάσης κακίας;
[1]	ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα	καὶ	εὐγένεια καὶ τέκνα καὶ τυραννίδες
[1]	καὶ συνήσετε τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι	καὶ	εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ δὲ μή,
[1]	αὐτὸς δὲ σώζεται καὶ μακάριος	καὶ	εὐδαίμων γίνεται ἐν παντὶ τῷ
[11]	ὑπ´ αὐτῆς σώζεται καὶ μακάριος	καὶ	εὐδαίμων γίνεται ἐν τῷ βίῳ·
[11]	ἑστηκυίας ἐπὶ τῆς πέτρας λιπαρὰς	καὶ	εὐεκτούσας τῷ σώματι, ὡς ἐκτετάκασι
[11]	ἔστι καλή τε καὶ ὁμαλὴ	καὶ	εὐπόρευτος καὶ καθαρὰ παντὸς κακοῦ,
[11]	γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι	καὶ	εὔτακτοι καὶ στολὴν ἀτρύφερον καὶ
[11]	ἕστηκεν, ἣ δοκεῖ πάνυ καθάριος	καὶ	εὔτακτος εἶναι; Καὶ μάλα. Ταύτην
[21]	σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς τὴν Παιδείαν	καὶ	εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ δὲ
[11]	ὃ ἔπιον παρὰ τῆς Ἀπάτης,	καὶ	ἡ ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις
[11]	γὰρ διατρίβουσιν αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι	καὶ	ἡ Εὐδαιμονία. Εἶεν, ἔφην ἐγώ,
[1]	Αὗται τοίνυν Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι	καὶ	Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν οὖν εἰσπορεύηται
[31]	καὶ πρότερον εἶπον ὅτι Ἀκρασία	καὶ	Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ ἐντεῦθεν κελεύει
[11]	καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν	καὶ	θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς καταστήσειν
[11]	ἔρημος δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν	καὶ	θύραν τινὰ μικρὰν καὶ ὁδόν
[31]	ἀργύριον παρὰ τῶν ἀνθρώπων, χαίρουσι	καὶ	ἴδιον νομίζουσιν εἶναι, ὅταν δὲ
[11]	τε καὶ ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος	καὶ	καθαρὰ παντὸς κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς.
[11]	ὅτι γυνή τις ἐστὶ καλὴ	καὶ	καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ
[31]	κακόν· ὥσπερ οὐδὲ τὸ τέμνειν	καὶ	καίειν ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι
[1]	ἔσεσθε, εἰ δὲ μή, ἄφρονες	καὶ	κακοδαίμονες καὶ πικροὶ καὶ ἀμαθεῖς
[21]	ὡς ταλαίπωροι καὶ ἄθλιοί εἰσι	καὶ	κακοδαίμονες, οἳ τὸν βίον τὸν
[31]	εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν.	Καὶ	κακὸν ἄρα λέγεις τὸ ζῆν
[1]	ἕξουσιν ἡδύν τε καὶ ἄπονον	καὶ	κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν. ἐὰν οὖν
[31]	ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν	καὶ	κακῶν ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι
[21]	Ὢ καλῶν ἔργων, ἔφην ἐγώ,	καὶ	καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο ἔτι
[31]	γὰρ κωλύει εἰδέναι μὲν γράμματα	καὶ	κατέχειν τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως
[21]	νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ	καὶ	κεκράτηκεν ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα νῦν
[11]	καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ	καὶ	κεκριμένῃ ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν
[1]	τί; Ἀναπηδῶσι καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς	καὶ	κολακεύουσι καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς
[11]	εἶναι καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ	καὶ	κρημνοὺς ἔχουσα ἔνθεν καὶ ἔνθεν
[11]	πέτραν τινὰ μεγάλην καὶ ὑψηλὴν	καὶ	κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ, ἔφην. (Ὁρᾷς
[1]	μόνον τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ	καὶ	κωφή. Αὕτη οὖν τί ἔργον
[31]	οὖν αὐτοῦ χρόνον τινὰ ἐνδιατρῖψαι	καὶ	λαβεῖν ὅ τι ἂν βούλωνται
[11]	ὃς δοκεῖ καλός τε εἶναι	καὶ	λειμωνοειδὴς καὶ φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος;
[1]	τις ἄλλη ὁμοία αὐτῷ αἰσχρὰ	καὶ	λεπτή, τίς ἐστιν; Ὁ μὲν
[1]	ὁ παρεστηκὼς αὐταῖς δυσειδής τις	καὶ	λεπτὸς καὶ γυμνός, καὶ μετ´
[31]	οἷον λέγω ἐκ τοῦ προδιδόναι	καὶ	ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν
[1]	ἄξουσαι καὶ εἰς βίον εὐδαίμονα	καὶ	λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ τὴν
[1]	ἔστι δὲ οὐ μόνον τυφλὴ	καὶ	μαινομένη, ἀλλὰ καὶ κωφή. Αὕτη
[1]	τίς ἐστιν ἡ ὥσπερ τυφλὴ	καὶ	μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα καὶ
[1]	ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται	καὶ	μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν
[11]	Παιδείαν, καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς σώζεται	καὶ	μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν
[21]	ταύτῃ τῇ δυνάμει εὐδαίμων γίνεται	καὶ	μακάριος καὶ οὐκ ἔχει ἐν
[1]	καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι;	Καὶ	μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ
[1]	ἑστηκυίας κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι;	Καὶ	μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ μὲν
[11]	ἄγουσα πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν.	Καὶ	μάλα γε χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν
[11]	ὁρᾷς τὸν ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον;	Καὶ	μάλα, ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω
[11]	τραχείας καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης;	Καὶ	μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν καὶ βουνός
[11]	λειμωνοειδὴς καὶ φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος;	Καὶ	μάλα. Κατανοεῖς οὖν ἐν μέσῳ
[1]	τόπον στενόν τινα καὶ σκοτεινόν;	Καὶ	μάλα. Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ
[11]	πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι;	Καὶ	μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ
[11]	μένει {ἐν τούτοις νὴ Δία}	καὶ	μετ´ αὐτῆς γε ἡ ἀφροσύνη,
[1]	τις καὶ λεπτὸς καὶ γυμνός,	καὶ	μετ´ αὐτοῦ τις ἄλλη ὁμοία
[11]	αὑτάς, εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι.	καὶ	μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ
[11]	ἀλλ´ ἐπὶ τετραγώνου ἀσφαλῶς κειμένου.	καὶ	μετὰ ταύτης ἄλλαι δύο εἰσὶ
[1]	αὕτη αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται	καὶ	μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα
[11]	παραγινομένους ἐπὶ τὸν τόπον θαρρεῖν	καὶ	μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ
[31]	τῶν αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν	καὶ	μὴ διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα
[1]	τῷ βίῳ. ὑμεῖς οὖν προσέχετε	καὶ	μὴ παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς
[31]	καὶ ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι	καὶ	μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν,
[31]	παρ´ αὐτῆς δόσεις ἴσους γίνεσθαι	καὶ	μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε
[31]	διδῷ μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται	καὶ	μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν.
[31]	πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν	καὶ	μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν ἔχει
[31]	ἀποστερεῖν καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν	καὶ	μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα. (Εἰ τοίνυν
[1]	ᾧ ἦν γραφὴ ξένη τις	καὶ	μύθους ἔχουσα ἰδίους, οὓς οὐκ
[31]	λόγος καὶ περὶ τοῦ ὑγιαίνειν	καὶ	νοσεῖν. πολλάκις γὰρ οὐ συμφέρει
[1]	καλεῖται οὗτος ὁ τόπος Βίος.	καὶ	ὁ ὄχλος ὁ πολὺς ὁ
[11]	Οὐκοῦν καὶ θύραν τινὰ μικρὰν	καὶ	ὁδόν τινα πρὸ τῆς θύρας,
[21]	τίνες εἰσὶν αὗται; Λῦπαι, ἔφη,	καὶ	Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι
[31]	περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν ὥσπερ	καὶ	οἱ ἄλλοι καὶ ἔτι κατεχόμενοι
[21]	ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι;	καὶ	οἱ μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν
[11]	τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη, ἐρασταὶ ἠπατημένοι	καὶ	οἰόμενοι μετὰ τῆς ἀληθινῆς Παιδείας
[31]	βλάπτον, ὅτι ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ	καὶ	οἴωνται διὰ τούτων μόνων εἶναι
[11]	ὁδόν, ὡς ἔστι καλή τε	καὶ	ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος καὶ καθαρὰ
[31]	τὸ τέκνα ἔχειν, τὸ νικᾶν	καὶ	ὅσα τούτοις παραπλήσια; ἢ πάλιν
[11]	δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ περιπατητικοὶ	καὶ	ὅσοι ἄλλοι τούτοις εἰσὶ παραπλήσιοι.
[1]	αὐτῆς κατησθίετο καὶ ὑβρίζετο. διὸ	καὶ	ὅταν ἀναλώσῃ πάντα ὅσα ἔλαβε
[31]	οὖν κελεύει συντόμως πρὸς ταύτην,	καὶ	ὅταν ἔλθωσι πρὸς τὰς γυναῖκας
[21]	ἅπασαν Κακίαν. πάντων τούτων κρατεῖ	καὶ	οὐ κρατεῖται ὥσπερ πρότερον. Ὢ
[11]	μετ´ αὐτῆς γε ἡ ἀφροσύνη,	καὶ	οὐ μὴ ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν
[11]	ἔτι τε ὡς ἄπλαστοί εἰσι	καὶ	οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι καθάπερ αἱ ἄλλαι;
[21]	ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ ἐξηγήσομαι	καὶ	οὐδὲν παραλείψω. Καλῶς λέγεις, ἔφην
[21]	ἀθλίως διακείμενοι· οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες	καὶ	οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς τὴν Καρτερίαν
[21]	παρ´ αὐταῖς ἀπολιπόντες κακῶς ζῶσι	καὶ	οὐκ ἀπολαύουσι τῶν παρ´ αὐταῖς
[21]	δυνάμει εὐδαίμων γίνεται καὶ μακάριος	καὶ	οὐκ ἔχει ἐν ἑτέροις τὰς
[11]	Δία καὶ ὧδε, σπανίως δὲ	καὶ	οὐχὶ ὥσπερ ἐν τῷ πρώτῳ
[1]	ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν, προδιδόναι, ληΐζεσθαι	καὶ	πάνθ´ ὅσα τούτοις παραπλήσια. ὅταν
[1]	ἀναγκάζεται ταύταις ταῖς γυναιξὶ δουλεύειν	καὶ	πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν καὶ
[31]	τούτων μόνων εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν,	{καὶ}	πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα τούτων
[21]	τῷ τὸ Κωρύκιον ἄντρον ἔχοντι,	καὶ	πανταχοῦ, οὗ ἂν ἀφίκηται, πάντα
[1]	ἔργον ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη·	καὶ	παρ´ ὧν μὲν ἁρπάζει τὰ
[1]	τε καὶ ἔργῳ Πυθαγόρειόν τινα	καὶ	Παρμενίδειον ἐζηλωκὼς βίον, ὃς τό
[1]	ὡς χαλεπὸν τὸ πόμα λέγεις.	Καὶ	πᾶσαί γε, ἔφη, ἐπαγγέλλονται ὡς
[31]	καὶ τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια	καὶ	πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν ἔχουσιν,
[1]	καὶ σπουδαῖα διελέγετο. τότε δὴ	καὶ	περὶ ταύτης {δὲ} τῆς μυθολογίας
[31]	Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε δὴ σκεψώμεθα	καὶ	περὶ τοῦ πλουτεῖν οὕτως, εἴγε
[31]	ταῦτα. Οὐκοῦν ὁ αὐτὸς λόγος	καὶ	περὶ τοῦ ὑγιαίνειν καὶ νοσεῖν.
[1]	{τῆς εἰσόδου} τοῦ {πρώτου} πυλῶνος	{καὶ	περιβόλου} γέρων τις ἑστὼς ἔμφασιν
[11]	δι´ ἀνοδίας τινὸς καὶ τραχείας	καὶ	πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ μάλα,
[1]	κάθηται γυνὴ πεπλασμένη τῷ ἤθει	καὶ	πιθανὴ φαινομένη, ἣ ἐν τῇ
[1]	δὲ μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες	καὶ	πικροὶ καὶ ἀμαθεῖς γενόμενοι κακῶς
[1]	ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο δὲ	καὶ	πίναξ τις ἔμπροσθεν τοῦ νεώ,
[11]	εἰσέλθωσιν εἰς τὴν ἀληθινὴν ὁδὸν	καὶ	πίωσι τὰς τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις.
[21]	πρὸς τὴν Καρτερίαν πάλιν ἀνακάμπτουσι	καὶ	πλανῶνται ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ γυναῖκες
[21]	ὡς ναυαγοῦσιν ἐν τῷ βίῳ	καὶ	πλανῶνται καὶ ἄγονται κατακεκρατημένοι ὥσπερ
[31]	καὶ τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ	καὶ	Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος
[1]	εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν αὗται	καὶ	πλέκονται πρὸς ἕκαστον, εἶτα ἀπάγουσι.
[1]	καὶ πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν	καὶ	ποιεῖν ἕνεκεν τούτων πάντα ὅσα
[21]	τοὺς νενικηκότας τοὺς μεγίστους ἀγῶνας.	Καὶ	ποίους ἀγῶνας νενίκηκεν αὐτός; ἔφην
[21]	οὐ δοκεῖ σοι ταῦτα θηρία;	Καὶ	πονηρά γε, ἔφην ἐγώ. Εἶτα
[1]	οὓς οὐκ ἠδυνάμεθα συμβαλεῖν, τίνες	καί	ποτε ἦσαν. οὔτε γὰρ πόλις
[11]	Ὅπως τοὺς παραγινομένους, ἔφη, θεραπεύῃ	καὶ	ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´
[11]	ὅταν τις παραγένηται, θεραπεύει αὐτὸν	καὶ	ποτίξει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως
[31]	εἶναι καὶ φιλάργυρον καὶ ἄδικον	καὶ	προδότην καὶ τὸ πέρας ἄφρονα.
[11]	Ἔνδον, ἔφη, πρὸς τὴν Ἐπιστήμην	καὶ	πρὸς τὰς ἄλλας Ἀρετάς. Ποίας
[11]	Τὸν αὐτὸν τοίνυν τρόπον, ἔφη,	καὶ	πρὸς τὴν Παιδείαν ὅταν τις
[31]	τοίνυν κελεύει ἔχειν τὸ Δαιμόνιον	καὶ	πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν
[31]	πρὸς τὰς γυναῖκας ἐκείνας, ἃς	καὶ	πρότερον εἶπον ὅτι Ἀκρασία καὶ
[1]	τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ	καὶ	πύλη ἐπὶ τοῦ πρώτου περιβόλου.
[11]	μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον ἕτερον	καὶ	πύλην ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως. ἀλλὰ
[1]	καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ ῥυπαραὶ	καὶ	ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ
[1]	μάλα. Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ	καὶ	ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι
[1]	αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ μεγάλαι	καὶ	σκληραὶ γίνονται, ὅταν τις αὐτῇ
[1]	μικρὸν καὶ τόπον στενόν τινα	καὶ	σκοτεινόν; Καὶ μάλα. Οὐκοῦν καὶ
[1]	πολυχρονιώτατον νεώτερος ὤν. πολλὰ γὰρ	καὶ	σπουδαῖα διελέγετο. τότε δὴ καὶ
[11]	εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι καὶ εὔτακτοι	καὶ	στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν ἔχουσιν·
[31]	προδιδόναι καὶ ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν	καὶ	συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν καὶ ἐξ
[1]	τῆς Τύχης. Εἶτα τί; Ἀναπηδῶσι	καὶ	συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ κολακεύουσι καὶ
[1]	Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε, ἔφη,	καὶ	συνήσετε τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι καὶ
[11]	Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ τῶν κακῶν	καὶ	συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν {καὶ
[31]	δίδωσι, λαβεῖν κελεύει παρ´ αὐτῆς	καὶ	συντόμως ἀπελθεῖν βλέποντας πρὸς τὴν
[31]	ἕνεκα τούτων καὶ τὰ ἀσεβέστατα	καὶ	τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα εἶναι οὐ
[31]	πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα τούτων	καὶ	τὰ ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα
[31]	καὶ δόξαν καὶ τὸ νικᾶν	καὶ	τὰ λοιπὰ ὅσα τούτοις παραπλήσια
[11]	τὸν θυμὸν καὶ τὴν φιλαργυρίαν	καὶ	τὰ λοιπὰ πάντα, ὧν ἀνεπλήσθη
[21]	ἔφην ἐγώ. Τοὺς μεγίστους, ἔφη,	καὶ	τὰ μέγιστα θηρία, ἃ πρότερον
[21]	ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι	καὶ	τὰ μὴ ὄντα κακὰ κακά.
[31]	δέδωκεν, οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ	καὶ	τὰ προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν δίδωσι,
[1]	τέκνα καὶ τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι	καὶ	τἆλλα ὅσα τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα
[21]	τινός, οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι λύπης	καὶ	ταραχῆς καὶ τὰς κνήμας καὶ
[11]	τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα ἔχουσι	καὶ	τὰς δόξας καὶ τὴν ἄγνοιαν
[21]	καὶ ταραχῆς καὶ τὰς κνήμας	καὶ	τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι, κατέχονται
[21]	δὲ ἀστεφάνωτοι λύπης καὶ ταραχῆς	καὶ	τὰς κνήμας καὶ τὰς κεφαλὰς
[31]	Τύχη, ὥστε ἃ δέδωκεν ἀφελέσθαι	καὶ	ταχέως πάλιν δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις
[1]	δηλονότι καὶ δόξα καὶ εὐγένεια	καὶ	τέκνα καὶ τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι
[1]	χάρτην τινὰ ἐν τῇ χειρὶ	καὶ	τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων τι,
[11]	ὅσα ἔχουσι καὶ τὰς δόξας	καὶ	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν λοιπὴν
[21]	τὸν Ὀδυρμὸν καὶ τὴν Φιλαργυρίαν	καὶ	τὴν Ἀκρασίαν καὶ τὴν λοιπὴν
[11]	τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὴν ἐπιθυμίαν	καὶ	τὴν ἀκρασίαν καὶ τὸν θυμὸν
[21]	πρῶτον περίβολον πρὸς τὴν Ἡδυπάθειαν	καὶ	τὴν Ἀκρασίαν, οὐχ ἑαυτοὺς αἰτιῶνται,
[21]	λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν	καὶ	τὴν ἀκρασίαν, ὡς εἴποι ἄν
[11]	ὃν ἐπεπώκει παρὰ τῆς Ἀπάτης,	καὶ	τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὴν ἐπιθυμίαν
[1]	ὃς τό τε ἱερὸν τοῦτο	καὶ	τὴν γραφὴν ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ.
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα δὲ	καὶ	τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην.
[11]	τῆς Ἀπάτης, καὶ τὴν ἀλαζονείαν	καὶ	τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν
[21]	τὴν Φιλαργυρίαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν	καὶ	τὴν λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν. πάντων
[11]	τὰς δόξας καὶ τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὴν λοιπὴν κακίαν πᾶσαν, τότε
[21]	αἰτιῶνται, ἀλλ´ εὐθὺς κακῶς λέγουσι	καὶ	τὴν Παιδείαν καὶ τοὺς ἐκεῖσε
[11]	τὴν ἀκρασίαν καὶ τὸν θυμὸν	καὶ	τὴν φιλαργυρίαν καὶ τὰ λοιπὰ
[21]	τὴν Λύπην καὶ τὸν Ὀδυρμὸν	καὶ	τὴν Φιλαργυρίαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν
[31]	πρώτου περιβόλου ἀπὸ τῆς Ἀκρασίας	καὶ	τῆς ἄλλης Κακίας εἰς τὸν
[31]	ἐγγίζοντες πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν;	Καὶ	τί τοῦτο ὠφελεῖ αὐτούς, ἔφη,
[11]	ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς λαμβάνουσι.	Καὶ	τίνα ἐστίν, ἃ δίδωσιν αὕτη;
[1]	περὶ αὐτὴν ἑστηκὼς τί βούλεται	καὶ	τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται μὲν οὗτοι
[1]	ἡμῶν προσεξόντων οὐ παρέργως, ἐπείπερ	καὶ	τὸ ἐπιτίμιον τοιοῦτόν ἐστιν. Ἀναλαβὼν
[31]	ταὐτό, ἔφη, ὑπάρχει τὸ ζῆν	καὶ	τὸ κακῶς ζῆν. ἢ οὔ
[31]	δύναται. πλοῦτον δὲ καὶ δόξαν	καὶ	τὸ νικᾶν καὶ τὰ λοιπὰ
[31]	φιλάργυρον καὶ ἄδικον καὶ προδότην	καὶ	τὸ πέρας ἄφρονα. Ἀμέλει πολλοὺς
[1]	δίδωσιν εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως. διὸ	καὶ	τὸ σημεῖον καλῶς μηνύει τὴν
[31]	Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο λέγειν.	(Καὶ	τὸ σύνολον δέ, ἔστι τὸ
[31]	ζῆν, καὶ τοῖς καλῶς ζῶσι	καὶ	τοῖς κακῶς, οὐκ ἂν εἴη
[31]	τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει τὸ ζῆν,	καὶ	τοῖς καλῶς ζῶσι καὶ τοῖς
[11]	τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν	καὶ	τὸν θυμὸν καὶ τὴν φιλαργυρίαν
[21]	ἔφην ἐγώ. Εἶτα τὴν Λύπην	καὶ	τὸν Ὀδυρμὸν καὶ τὴν Φιλαργυρίαν
[21]	Πρῶτον μέν, ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν	καὶ	τὸν Πλάνον. ἢ οὐ δοκεῖ
[21]	ἐνεδοίαζε καὶ διὰ τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὸν πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει,
[11]	ἦλθε. Ποῖα ταῦτα; Τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὸν πλάνον, ὃν ἐπεπώκει παρὰ
[1]	οἱ δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὸν πλάνον, ὃν πεπώκασι παρὰ
[1]	αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον μικρὸν	καὶ	τόπον στενόν τινα καὶ σκοτεινόν;
[21]	κακῶς λέγουσι καὶ τὴν Παιδείαν	καὶ	τοὺς ἐκεῖσε βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι
[1]	ἀλλὰ πλανῶνται εἰκῆ, ὥσπερ ὁρᾷς	καὶ	τοὺς πρότερον εἰσπορευομένους ὡς περιάγονται
[21]	(Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ	καὶ	τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ τί
[31]	ἐκείνων βελτίους εἰσίν, ἐὰν μὴ	καὶ	τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια καὶ
[21]	τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω	καὶ	τοῦτον οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ διὰ
[21]	συμφερόντων αὐτός τε καλῶς ζῇ	καὶ	τούτους θεωρεῖ ὡς κακῶς πράσσουσιν.
[11]	πορεύονται ὥσπερ δι´ ἀνοδίας τινὸς	καὶ	τραχείας καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης;
[1]	δόξα καὶ εὐγένεια καὶ τέκνα	καὶ	τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι καὶ τἆλλα
[31]	οὖν τίνα ἐστί; Γράμματα, ἔφη,	καὶ	τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ καὶ
[11]	αὐτὴν ὁδός ἐστι τοῖς ἀφικνουμένοις	καὶ	τῶν διδομένων ἀσφαλὴς ἡ δόσις
[1]	ἤσθιεν, ἀλλ´ ὑπ´ αὐτῆς κατησθίετο	καὶ	ὑβρίζετο. διὸ καὶ ὅταν ἀναλώσῃ
[11]	ὁ ἰατρὸς αὐτὸν εἰς ἀνάληψιν	καὶ	ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ μὴ
[31]	ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν	καὶ	ὑγιεινόν, ἀλλὰ τὸ πῶς τέμνειν,
[21]	Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν, ἔφη. διὸ	καὶ	ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ ἐξηγήσομαι
[31]	διακείμενοι οὐκ ἄν ποτε σωθεῖεν.	καὶ	ὑμεῖς τοίνυν, ὦ ξένοι, ἔφη,
[11]	βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν τινὰ μεγάλην	καὶ	ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ,
[31]	βλαβερὸν ἂν εἴη καὶ αἱρετὸν	καὶ	φευκτὸν τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί.
[31]	δὲ μέθυσον καὶ ἀκρατῆ εἶναι	καὶ	φιλάργυρον καὶ ἄδικον καὶ προδότην
[11]	καλός τε εἶναι καὶ λειμωνοειδὴς	καὶ	φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα.
[11]	ἐκεῖναί εἰσιν, ἔφη. Πότερον οὖν	καὶ	ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ Δία καὶ
[11]	καὶ ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ Δία	καὶ	ὧδε, σπανίως δὲ καὶ οὐχὶ
[1]	οἶκον ῥίπτεται, εἰς τὴν Κακοδαιμονίαν,	καὶ	ὧδε τὸν λοιπὸν βίον καταστρέφει
[31]	ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ, ἀλλ´ εἰκῆ	καὶ	ὡς ἔτυχε πάντα, ὥσπερ πρότερον
[21]	κακῶς διατρίβουσι καὶ ἀθλίως ζῶσι	καὶ	ὡς ναυαγοῦσιν ἐν τῷ βίῳ
[31]	ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο μὲν γὰρ	καὶ	ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν ἂν εἴη
[31]	ὥσπερ οὐδὲ τὸ τέμνειν καὶ	καίειν	ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν
[31]	ἂν εἴη ταῦτα ἀγαθὰ οὔτε	κακά,	ἀλλὰ τὸ φρονεῖν μόνον ἀγαθόν,
[21]	καὶ τὰ μὴ ὄντα κακὰ	κακά.	διὸ καὶ ἔζη κακῶς, ὥσπερ
[21]	εἶναι καὶ τὰ μὴ ὄντα	κακὰ	κακά. διὸ καὶ ἔζη κακῶς,
[21]	καὶ Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι. (Πάντα	κακὰ	λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία
[11]	ὅταν καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι τὰ	κακὰ	πάνθ´ ὅσα ἔχουσι καὶ τὰς
[11]	ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ τὰ	κακὰ	πάντα ὅσα ἔχων ἦλθε. Ποῖα
[31]	τὰ ἐναντία πῶς οὐκ ἔστι	κακά;	πάνυ γὰρ παράδοξον ἡμῖν καὶ
[31]	ἀγαθὰ ὄντα ἢ ἀτιμάζειν ὡς	κακά,	τοῦτο δέ ἐστι τὸ ταράττον
[31]	γενέσθαι, ὅμως δὲ οὐκ ἄχρηστα	κἀκεῖνά	ἐστιν. ὡς γὰρ δι´ ἑρμηνέως
[21]	ἰατρὸν οἱ πάσχοντες. Πότερον οὖν	κἀκείνας	τὰς γυναῖκας, ἃς ἔφης θηρία
[1]	αὐτοῖς. οὗτοι δὲ πάλιν αὐτὴν	κακὴν	Τύχην καλοῦσι. Τίνα οὖν ἐστιν
[11]	ἡ δόξα οὔθ´ ἡ λοιπὴ	κακία	μέχρι ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας
[21]	Ἀκρασίαν καὶ τὴν λοιπὴν ἅπασαν	Κακίαν.	πάντων τούτων κρατεῖ καὶ οὐ
[11]	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν λοιπὴν	κακίαν	πᾶσαν, τότε ἂν οὕτω σωθήσονται.
[31]	τῆς Ἀκρασίας καὶ τῆς ἄλλης	Κακίας	εἰς τὸν τρίτον περίβολον πρὸς
[31]	καὶ ἔτι κατεχόμενοι ὑπὸ πάσης	κακίας;	οὐδὲν γὰρ κωλύει εἰδέναι μὲν
[31]	κωλύει ὑπάρχειν τινὶ ἅμα μετὰ	κακίας	πολλῆς. ὥστε οὐκ ἂν εἴη
[1]	εἰ δὲ μή, ἄφρονες καὶ	κακοδαίμονες	καὶ πικροὶ καὶ ἀμαθεῖς γενόμενοι
[21]	ταλαίπωροι καὶ ἄθλιοί εἰσι καὶ	κακοδαίμονες,	οἳ τὸν βίον τὸν παρ´
[1]	λοιπὸν βίον καταστρέφει ἐν πάσῃ	κακοδαιμονίᾳ,	ἂν μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ
[1]	ἕτερον οἶκον ῥίπτεται, εἰς τὴν	Κακοδαιμονίαν,	καὶ ὧδε τὸν λοιπὸν βίον
[31]	αὕτη, μηδὲ γίνεσθαι ὁμοίους τοῖς	κακοῖς	τραπεζίταις. καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν
[31]	ζῆν αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ ἐστὶ	κακόν.	Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ
[31]	ἦν κακόν, τοῖς ζῶσι καλῶς	κακὸν	ἂν ὑπῆρχεν, ἐπεὶ τὸ ζῆν
[31]	τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν. Καὶ	κακὸν	ἄρα λέγεις τὸ ζῆν καὶ
[31]	ἐπὶ τοῦ ζῆν οὐκ ἔστι	κακὸν	αὐτὸ τὸ ζῆν ἀλλὰ τὸ
[31]	εἰ κακόν τι ὑπάρχει αὐτῷ,	κακὸν	αὐτὸ τὸ ζῆν ἐστιν. Ἀλλ´
[31]	ἐστι, τὸ δὲ ζῆν οὐ	κακόν.	ἐπεὶ εἰ ἦν κακόν, τοῖς
[31]	εἶναι. Τὸ κακῶς τοίνυν ζῆν	κακόν	ἐστι, τὸ δὲ ζῆν οὐ
[31]	καλῶς. Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν	κακόν	ἐστιν, εἴπερ αἱρετώτερόν ἐστι πολλάκις
[1]	κακόν, τί οὔτε ἀγαθὸν οὔτε	κακόν	ἐστιν ἐν τῷ βίῳ. ταῦτ´
[31]	ζῆν; Οὔ μοι δοκεῖ, ἀλλὰ	κακόν,	ἔφην ἐγώ. Πῶς οὖν ἀγαθόν
[31]	μόνον ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀφρονεῖν	κακόν.	Ἱκανῶς μοι δοκεῖς λέγειν, ἔφην.
[31]	λέγε. ἀδύνατον τὸ αὐτὸ πρᾶγμα	κακὸν	καὶ ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο μὲν
[31]	Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι	κακόν	μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ
[31]	ζῆν, ἔφη, εἴπερ τούτῳ ἐστὶ	κακόν;	Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι
[11]	οὐδέποτε ἀπολυθήσονται οὐδὲ ἐλλείψει αὐτοὺς	κακὸν	οὐδὲν ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων.
[31]	κακῶς ζῆν, ᾧ ἂν ὑπάρχῃ,	κακόν	τι αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν εἰ
[1]	δὲ τάδε, τί ἀγαθόν, τί	κακόν,	τί οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν
[31]	τι αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν εἰ	κακόν	τι ὑπάρχει αὐτῷ, κακὸν αὐτὸ
[31]	οὐ κακόν. ἐπεὶ εἰ ἦν	κακόν,	τοῖς ζῶσι καλῶς κακὸν ἂν
[31]	ἀγαθὸν εἶναι τὸ ζῆν οὔτε	κακόν·	ὥσπερ οὐδὲ τὸ τέμνειν καὶ
[1]	ἡδύν τε καὶ ἄπονον καὶ	κακοπάθειαν	ἔχοντα οὐδεμίαν. ἐὰν οὖν τις
[21]	δήπου τὰ πάντας τοὺς ἄλλους	κακοποιοῦντα	μέχρι θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ
[31]	τι ποιεῖ ἢ παρακούει, ἀπόλλυται	κακὸς	κακῶς. (Ὁ μὲν δὴ μῦθος,
[31]	ταῦτα. (Εἰ τοίνυν γίνεται ἐκ	κακοῦ	ἀγαθὸν μηδέν, ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος
[21]	ὑπὸ Πενίας οὔτε ὑπὸ ἄλλου	Κακοῦ	οὐδενός. ἁπάντων γὰρ κυριεύει καὶ
[11]	καὶ εὐπόρευτος καὶ καθαρὰ παντὸς	κακοῦ,	ὥσπερ ὁρᾷς. Ἐμφαίνει νὴ Δία.
[31]	γὰρ ὅτι οὐ γίνεται ἐκ	κακῶν	ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ ἔστι πολλοὺς
[21]	Κενοδοξίας, οἱ δὲ ὑφ´ ἑτέρων	Κακῶν.	ἐξ ὧν οὐ δύνανται ἐκλῦσαι
[31]	εἰκός, πλοῦτος δὲ γίνεται ἐκ	κακῶν	ἔργων, ἀνάγκη μὴ εἶναι ἀγαθὸν
[31]	δικαιοπραγεῖν οὐκ ἔστι κτήσασθαι ἐκ	κακῶν	ἔργων, ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ
[31]	ἔστι πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ	κακῶν	καὶ αἰσχρῶν ἔργων, οἷον λέγω
[11]	συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ τῶν	κακῶν	καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν
[31]	φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν καὶ	κακῶν	ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι καὶ
[31]	εὖ βιώσεται, εἰ δὲ μή,	κακῶς.	Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο λέγειν.
[1]	καὶ πικροὶ καὶ ἀμαθεῖς γενόμενοι	κακῶς	βιώσεσθε. ἔστι γὰρ ἡ ἐξήγησις
[31]	ἔστιν ἰδεῖν ὑπάρχοντά τινι πλοῦτον,	κακῶς	δὲ ζῶντα τοῦτον καὶ ἀθλίως.
[21]	αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς	κακῶς	διατρίβουσι καὶ ἀθλίως ζῶσι καὶ
[31]	αὐτὸ τὸ ζῆν ἀλλὰ τὸ	κακῶς	ζῆν. Ἔστι ταῦτα. Εἰ τοίνυν
[31]	ὑπάρχει τὸ ζῆν καὶ τὸ	κακῶς	ζῆν. ἢ οὔ σοι φαίνεται;
[31]	μέν. ἀλλὰ πῶς οὐχὶ τὸ	κακῶς	ζῆν, ᾧ ἂν ὑπάρχῃ, κακόν
[21]	βίον τὸν παρ´ αὐταῖς ἀπολιπόντες	κακῶς	ζῶσι καὶ οὐκ ἀπολαύουσι τῶν
[31]	ἐστὶ κακόν; Ὅτι τοῖς μὲν	κακῶς	ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ εἶναι,
[31]	θεώρησον, πότερον ἂν βούλοιο ζῆν	κακῶς	ἢ ἀποθανεῖν καλῶς καὶ ἀνδρείως.
[21]	ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ τῆς Παιδείας ἀνακάμπτουσι	κακῶς	καὶ ἀθλίως διακείμενοι· οἱ δὲ
[21]	οὐχ ἑαυτοὺς αἰτιῶνται, ἀλλ´ εὐθὺς	κακῶς	λέγουσι καὶ τὴν Παιδείαν καὶ
[31]	ποιεῖ ἢ παρακούει, ἀπόλλυται κακὸς	κακῶς.	(Ὁ μὲν δὴ μῦθος, ὦ
[31]	τοῖς καλῶς ζῶσι καὶ τοῖς	κακῶς,	οὐκ ἂν εἴη οὔτε ἀγαθὸν
[21]	ζῇ καὶ τούτους θεωρεῖ ὡς	κακῶς	πράσσουσιν. (Ἐπειδὰν οὖν θεωρήσῃ πάντα,
[31]	ἔφην ἐγώ. Πότερον οὖν, ἐὰν	κακῶς	τις ζῇ, ἀγαθὸν ἐκείνῳ τὸ
[31]	ἐμοὶ δοκεῖ ταὐτὸ εἶναι. Τὸ	κακῶς	τοίνυν ζῆν κακόν ἐστι, τὸ
[21]	κακὰ κακά. διὸ καὶ ἔζη	κακῶς,	ὥσπερ οἱ ἄλλοι οἱ ἐκεῖ
[11]	τῷ βίῳ. (Ὦ Ἡράκλεις ὡς	καλά,	ἔφην, τὰ δῶρα. ἀλλὰ τίνος
[11]	Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη,	καλεῖται,	αἱ δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ
[1]	τίς ἐστιν; Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς	καλεῖται,	ἔφη, ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ
[11]	ἔφην, αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια	καλεῖται,	ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ
[1]	Αὗται τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία	καλεῖται,	ἡ δὲ Ἀσωτία, ἡ δὲ
[1]	ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου;	Καλεῖται	μέν, ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ
[11]	ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως. ἀλλὰ τίς	καλεῖται	ὁ τόπος οὗτος; Εὐδαιμόνων οἰκητήριον,
[21]	ἄρτι ὑμῖν εἶπον ὅτι Τύχη	καλεῖται;	Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη, μὴ
[1]	πρῶτον δεῖ εἰδέναι ὑμᾶς, ὅτι	καλεῖται	οὗτος ὁ τόπος Βίος. καὶ
[1]	ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος Δαίμων	καλεῖται·	προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις, τί
[1]	ἡ μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα	καλεῖται	Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν κεφαλὴν
[1]	τίς ἐστιν αὕτη; ἔφην. Ἀπάτη	καλεῖται,	φησίν, ἡ πάντας τοὺς ἀνθρώπους
[11]	ἔφη, ὅτι γυνή τις ἐστὶ	καλὴ	καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ
[11]	αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς ἔστι	καλή	τε καὶ ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος
[11]	αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς ὁδὸν	καλήν.	Ὅταν οὖν παραγένωνται ἐπὶ τὴν
[11]	Εὐταξία, Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ	κάλλιστε,	ἔφην ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ
[21]	καλῶν ἔργων, ἔφην ἐγώ, καὶ	καλλίστης	νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο ἔτι μοι
[11]	ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη,	Καλοκἀγαθία,	Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης.
[11]	Εὐδαιμονία. Εἶεν, ἔφην ἐγώ, ὡς	καλὸν	λέγεις τὸν τόπον εἶναι. (Οὐκοῦν
[21]	εὐδαιμονίας, ἀλλ´ ἐν αὑτῷ. (Ὡς	καλὸν	τὸ νίκημα λέγεις. ὅταν δὲ
[11]	ἐκείνου τόπον τινά, ὃς δοκεῖ	καλός	τε εἶναι καὶ λειμωνοειδὴς καὶ
[11]	καὶ τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν	καλουμένην.	Εἶτα τί γίνεται; Ἐὰν μέν,
[21]	ἱλαραί τε καὶ γελῶσαι τίνες	καλοῦνται;	Δόξαι, ἔφη, καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς
[11]	χεῖρας προθύμως; Ὁρῶ, ἀλλὰ τίνες	καλοῦνται,	ἔφην, αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια
[11]	Ὁρῶ, ἔφην. ἀλλὰ τίνες αὗται	καλοῦνται;	Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη,
[31]	εἶπον ὅτι Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια	καλοῦνται,	καὶ ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι
[1]	ἑστηκὼς τί βούλεται καὶ τίνες	καλοῦνται;	Καλοῦνται μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι
[1]	τί βούλεται καὶ τίνες καλοῦνται;	Καλοῦνται	μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ
[1]	Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ	καλοῦνται.	ὅταν οὖν εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος,
[11]	ἀληθινῆς Παιδείας συνομιλεῖν. Τίνες οὖν	καλοῦνται	οὗτοι; Οἱ μὲν ποιηταί, ἔφη,
[1]	δὲ πάλιν αὐτὴν κακὴν Τύχην	καλοῦσι.	Τίνα οὖν ἐστιν ἃ δίδωσιν
[1]	δὲ καὶ ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν	καλοῦσιν.	οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ
[11]	καὶ εἰκαῖοι τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν	καλοῦσιν·	οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία,
[21]	καὶ ἐστεφανωμένη στεφάνῳ εὐανθεῖ πάνυ	καλῷ;	Ἐμφαίνει οὕτως. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν
[21]	οὐ κρατεῖται ὥσπερ πρότερον. Ὢ	καλῶν	ἔργων, ἔφην ἐγώ, καὶ καλλίστης
[31]	τὸ ἀδικεῖν καὶ ἀφρονεῖν ἐκ	καλῶν	ἔργων, οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα τῷ
[31]	μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ	καλῶς	ἀγαθόν. Καὶ κακὸν ἄρα λέγεις
[21]	πανταχοῦ, οὗ ἂν ἀφίκηται, πάντα	καλῶς	βιώσεται μετὰ πάσης ἀσφαλείας. ὑποδέξονται
[21]	λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον.	(Καλῶς	ἐμοὶ δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´ ἔτι
[21]	ἐπιστήμην τῶν συμφερόντων αὐτός τε	καλῶς	ζῇ καὶ τούτους θεωρεῖ ὡς
[31]	συμβαίνει τὸ ζῆν, καὶ τοῖς	καλῶς	ζῶσι καὶ τοῖς κακῶς, οὐκ
[31]	βούλοιο ζῆν κακῶς ἢ ἀποθανεῖν	καλῶς	καὶ ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν ἔγωγε καλῶς.
[31]	τις ἐπίσταται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι	καλῶς	καὶ ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ
[31]	εἰ ἦν κακόν, τοῖς ζῶσι	καλῶς	κακὸν ἂν ὑπῆρχεν, ἐπεὶ τὸ
[31]	φθόνος· ἐγὼ γὰρ ὑμῖν φράσω.	Καλῶς	λέγεις, ἔφην ἐγώ. ἀλλὰ τί
[21]	γὰρ ἐξηγήσομαι καὶ οὐδὲν παραλείψω.	Καλῶς	λέγεις, ἔφην ἐγώ. Ἐκτείνας οὖν
[1]	ἀβεβαίως. διὸ καὶ τὸ σημεῖον	καλῶς	μηνύει τὴν φύσιν αὐτῆς. Ποῖον
[21]	τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ	καλῶς	μοι δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´
[31]	πλοῦτος βοηθεῖ εἰς τὸ ζῆν	καλῶς;	Οὐ φαίνεται· αὐτοὶ γὰρ φαῦλοί
[31]	καλῶς καὶ ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν ἔγωγε	καλῶς.	Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν κακόν
[11]	ὡς ἄν, εἴ τις φιλοτίμως	κάμνων	ἐτύγχανε, πρὸς ἰατρὸν ἂν δήπου
[11]	λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι δεῖ	καρτερῆσαι	αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς ὁδὸν
[11]	Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ	Καρτερία·	εἰσὶ δὲ ἀδελφαί. Τί οὖν
[21]	καὶ οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς τὴν	Καρτερίαν	πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται ἀνοδίᾳ.
[1]	τῆς Σφιγγὸς καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ	κατὰ	μικρὸν ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ
[1]	τὴν πύλην θρόνον τινὰ κείμενον	κατὰ	τὸν τόπον, καθ´ ὃν εἰσπορεύεται
[1]	ὥσπερ ὁ ὑπὸ τῆς Σφιγγὸς	καταβρωθεὶς	ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν ἐν
[21]	βίῳ καὶ πλανῶνται καὶ ἄγονται	κατακεκρατημένοι	ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων, οἱ μὲν
[11]	καὶ λειμωνοειδὴς καὶ φωτὶ πολλῷ	καταλαμπόμενος;	Καὶ μάλα. Κατανοεῖς οὖν ἐν
[11]	φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα.	Κατανοεῖς	οὖν ἐν μέσῳ τῷ λειμῶνι
[11]	καὶ θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς	καταστήσειν	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν καὶ
[1]	καὶ ὧδε τὸν λοιπὸν βίον	καταστρέφει	ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ
[1]	μικρὸν ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ	καταφθείρεται	καθάπερ οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι.
[11]	αὐτὸν εἰς ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν	κατέστησεν,	εἰ δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς
[31]	κωλύει εἰδέναι μὲν γράμματα καὶ	κατέχειν	τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ
[31]	καὶ οἱ ἄλλοι καὶ ἔτι	κατεχόμενοι	ὑπὸ πάσης κακίας; οὐδὲν γὰρ
[21]	καὶ τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι,	κατέχονται	δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ
[21]	μέγιστα θηρία, ἃ πρότερον αὐτὸν	κατήσθιε	καὶ ἐκόλαζε καὶ ἐποίει δοῦλον,
[1]	οὐκ ἤσθιεν, ἀλλ´ ὑπ´ αὐτῆς	κατησθίετο	καὶ ὑβρίζετο. διὸ καὶ ὅταν
[0]		~ΚΕΒΗΤΟΣ	ΠΙΝΑΞ. ~Ἐτυγχάνομεν περιπατοῦντες ἐν τῷ
[1]	παρὰ τὴν πύλην θρόνον τινὰ	κείμενον	κατὰ τὸν τόπον, καθ´ ὃν
[11]	λίθου, ἀλλ´ ἐπὶ τετραγώνου ἀσφαλῶς	κειμένου.	καὶ μετὰ ταύτης ἄλλαι δύο
[11]	ὡς ἄπλαστοί εἰσι καὶ οὐδαμῶς	κεκαλλωπισμέναι	καθάπερ αἱ ἄλλαι; Ὁρῶ, ἔφην.
[1]	γυναῖκας ἔξω τοῦ περιβόλου ἑστηκυίας	κεκοσμημένας	ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι; Καὶ μάλα.
[21]	τις κάθηται ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ	κεκοσμημένη	ἐλευθέρως καὶ ἀπεριέργως καὶ ἐστεφανωμένη
[21]	καὶ ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ καὶ	κεκράτηκεν	ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα νῦν τούτῳ
[11]	τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ καὶ	κεκριμένῃ	ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν δ´
[31]	λέγεις, ἔφην ἐγώ. ἀλλὰ τί	κελεύει	αὐτοὺς τὸ Δαιμόνιον λαβεῖν παρὰ
[1]	τῷ Βίῳ. (Ποίαν οὖν ὁδὸν	κελεύει	βαδίζειν ἢ πῶς; ἔφην ἐγώ.
[31]	ὅτι Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ	κελεύει,	ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον
[31]	θέμενον πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως τοίνυν	κελεύει	ἔχειν τὸ Δαιμόνιον καὶ πρὸς
[31]	διὰ τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον	κελεύει	μὴ θαυμάζειν, ὅ τι ἂν
[31]	ἂν πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν ἀφίκωνται.	κελεύει	οὖν αὐτοῦ χρόνον τινὰ ἐνδιατρῖψαι
[31]	προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν δίδωσι, λαβεῖν	κελεύει	παρ´ αὐτῆς καὶ συντόμως ἀπελθεῖν
[31]	διὰ ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν	κελεύει	πρὸς τὰς παρ´ αὐτῆς δόσεις
[31]	καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ ἐντεῦθεν	κελεύει	συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ πιστεύειν
[31]	βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν οὖν	κελεύει	συντόμως πρὸς ταύτην, καὶ ὅταν
[11]	αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς, εἶτα	κελεύουσιν	αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν
[21]	ὑπὸ Φιλαργυρίας, ἕτεροι δὲ ὑπὸ	Κενοδοξίας,	οἱ δὲ ὑφ´ ἑτέρων Κακῶν.
[21]	ὡς εἴποι ἄν τις ἐπὶ	κεφαλαίου.	τὸ γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων τρόπον
[21]	καὶ τὰς κνήμας καὶ τὰς	κεφαλὰς	δοκοῦσι τετρῖφθαι, κατέχονται δὲ ὑπὸ
[1]	καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν	κεφαλὴν	ἐν τοῖς γόνασιν ἔχουσα Λύπη,
[11]	(Ὦ Ἡράκλεις, ὡς μέγας ὁ	κίνδυνος	ἄλλος οὗτος. ἡ δὲ Ψευδοπαιδεία
[1]	αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες	κλαίειν	{καὶ ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´ ὧν
[1]	λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ δὲ ἀποβάλλοντες	κλαίουσι;	Ταῦτα, ἔφη, ἃ παρὰ τοῖς
[21]	λύπης καὶ ταραχῆς καὶ τὰς	κνήμας	καὶ τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι,
[1]	ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ δὲ	Κολακεία.	Τί οὖν ὧδε ἑστήκασιν αὗται;
[1]	Ἀναπηδῶσι καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ	κολακεύουσι	καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς μένειν
[31]	οὐδὲν κωλύει τὸν θέμενον πάλιν	κομίσασθαι.	ὡσαύτως τοίνυν κελεύει ἔχειν τὸ
[21]	λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν. πάντων τούτων	κρατεῖ	καὶ οὐ κρατεῖται ὥσπερ πρότερον.
[21]	πάντων τούτων κρατεῖ καὶ οὐ	κρατεῖται	ὥσπερ πρότερον. Ὢ καλῶν ἔργων,
[11]	ἐπ´ αὐτάς. Αὗται ἀπὸ τοῦ	κρημνοῦ	προσκαταβαίνουσι καὶ ἕλκουσιν αὐτοὺς ἄνω
[11]	καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ καὶ	κρημνοὺς	ἔχουσα ἔνθεν καὶ ἔνθεν βαθεῖς.
[31]	Πῶς οὖν τοῦτο ἄν τις	κρίνοι	ἀγαθὸν εἶναι, ὃ πολλάκις οὐ
[11]	οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ δὲ	κριτικοί,	οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ
[1]	~Ἐτυγχάνομεν περιπατοῦντες ἐν τῷ τοῦ	Κρόνου	ἱερῷ, ἐν ᾧ πολλὰ μὲν
[1]	καὶ τὴν γραφὴν ἀνέθηκε τῷ	Κρόνῳ.	Πότερον οὖν, ἔφην ἐγώ, καὶ
[31]	ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ ἔστι πολλοὺς	κτησαμένους	ἰδεῖν ἐκ κακῶν καὶ αἰσχρῶν
[31]	γε οὐδὲ δικαιοπραγεῖν οὐκ ἔστι	κτήσασθαι	ἐκ κακῶν ἔργων, ὡσαύτως δὲ
[11]	τινὰ μεγάλην καὶ ὑψηλὴν καὶ	κύκλῳ	ἀπόκρημνον; Ὁρῶ, ἔφην. (Ὁρᾷς οὖν
[21]	ἄλλου Κακοῦ οὐδενός. ἁπάντων γὰρ	κυριεύει	καὶ ἐπάνω πάντων ἐστὶ τῶν
[31]	ἄνευ τούτων τῶν μαθημάτων οὐδὲν	κωλύει	βελτίους γενέσθαι (Πότερον οὖν οὐδὲ
[31]	ὑπὸ πάσης κακίας; οὐδὲν γὰρ	κωλύει	εἰδέναι μὲν γράμματα καὶ κατέχειν
[31]	ὡς ἴδια ἡγεῖσθαι. οὐδὲν γὰρ	κωλύει	πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι καὶ ἑτέρῳ
[31]	τὰ θέματα, ἐφ´ ᾧ οὐδὲν	κωλύει	τὸν θέμενον πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως
[31]	λοιπὰ ὅσα τούτοις παραπλήσια οὐδὲν	κωλύει	ὑπάρχειν τινὶ ἅμα μετὰ κακίας
[21]	αὐτῷ ἀσφάλεια ὥσπερ τῷ τὸ	Κωρύκιον	ἄντρον ἔχοντι, καὶ πανταχοῦ, οὗ
[1]	τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ	κωφή.	Αὕτη οὖν τί ἔργον ἔχει;