HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

CÉBÈS, Tableau de la vie humaine

Liste des contextes (ordre alphabétique)

δ = 85 formes différentes pour 282 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Pages

[31]   ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ

[31]   γε ἐπίστασθαι οὐκ οἴδασιν. ἕως δ´ ἂν ἔχωσι ταύτην τὴν δόξαν,

[31]   ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ

[1]   ἔφη, ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´ ἐστὶν αὕτη αὐτοῦ. τούτοις οὖν

[21]   τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία δ´ ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν

[11]   κεκριμένῃ ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν δ´ ἔχουσα ἁπλῆν τε καὶ ἀκαλλώπιστον;

[1]   ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν ἀπάτην. Ὦ δαιμόνιε, ὡς χαλεπὸν τὸ πόμα λέγεις.

[31]   ὡσαύτως τοίνυν κελεύει ἔχειν τὸ Δαιμόνιον καὶ πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς

[31]   ἔλεξα. διὰ τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει μὴ θαυμάζειν, ὅ τι

[31]   ἀλλὰ τί κελεύει αὐτοὺς τὸ Δαιμόνιον λαβεῖν παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα

[31]   ταῦτά ἐστιν ἃ προστάττει τὸ Δαιμόνιον. ὅστις τοίνυν παρ´ αὐτά τι

[21]   ἡμῖν δεδήλωκας, τί προστάττει τὸ Δαιμόνιον τοῖς εἰσπορευομένοις εἰς τὸν Βίον

[21]   ἐπελάθοντο γὰρ τὸ παρὰ τοῦ Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν.

[1]   ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος Δαίμων καλεῖται· προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις,

[11]   ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ δὲ ἀδελφαί. Τί οὖν τὰς χεῖρας

[1]   μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´ ἐστὶν αὕτη

[1]   μὲν αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ

[11]   τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν, ἡ δὲ Ἀλήθεια, ἡ δὲ Πειθώ. Τί

[31]   ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ τὰ προϋπάρχοντα. ἃ

[11]   ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ μέν

[11]   πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται, αἱ δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη,

[1]   τρίχας τίλλουσα ἑαυτῆς Ὀδύνη. Ὁ δὲ ἄλλος οὗτος ὁ παρεστηκὼς αὐταῖς

[31]   μὴ εἰς ἕτερα περισπῶνται. Πότερον δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν, εἰ μέλλει

[1]   πρὸς ἕκαστον, εἶτα ἀπάγουσι. Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς; Αἱ μὲν εἰς

[31]   καὶ ἴδιον νομίζουσιν εἶναι, ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ δεινὰ οἴονται

[21]   ἄλλοι οἱ ἐκεῖ διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν ἐπιστήμην τῶν συμφερόντων

[1]   καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία, ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ δὲ Κολακεία. Τί

[1]   οἱ μὲν λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ δὲ ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα, ἔφη, ἃ

[21]   κακῶς καὶ ἀθλίως διακείμενοι· οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες καὶ οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς

[11]   διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ γεωμέτραι, οἱ

[21]   ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός, οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι λύπης καὶ ταραχῆς καὶ

[21]   καὶ εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι οἱ μὲν ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ

[11]   ἀριθμητικοί, οἱ δὲ γεωμέτραι, οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ δὲ κριτικοί, οἱ

[1]   ἡ μὲν Ἀκρασία καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία, ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ

[31]   ταχέως πάλιν δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον

[31]   τὸ φρονεῖν μόνον ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς

[1]   τὸν Βίον οὗτοί εἰσιν. ὁ δὲ γέρων ὁ ἄνω ἑστηκὼς ἔχων

[11]   μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ γεωμέτραι, οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ

[31]   ἀγαθὸν μηδέν, ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος δὲ γίνεται ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη

[21]   ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ γυναῖκες αἱ μετ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι

[11]   ἄλλοι τούτοις εἰσὶ παραπλήσιοι. (Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ δοκοῦσαι περιτρέχειν

[1]   τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους, ἔφην. ἡ δὲ γυνὴ ἐκείνη τίς ἐστιν ἡ

[31]   πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν. εἰ δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι περὶ ἑκάστου

[1]   βίον εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν

[31]   ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω δὲ διακείμενοι οὐκ ἄν ποτε σωθεῖεν.

[11]   ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί, οἱ

[1]   ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες} εἰσὶ

[1]   εἰς τὸ σώζεσθαι, ἔφη, αἱ δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν

[1]   Καλοῦνται μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος αὐτῶν ἃ ῥίπτει. Πῶς

[1]   δύο, τὸν μὲν μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ καὶ πύλη

[1]   ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι, καὶ ἔνδον δὲ ἐν τῷ περιβόλῳ πλῆθός τι

[31]   ὧν νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο δὲ ἐξήγησαι, πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά,

[11]   Ἀλήθεια, ἡ δὲ Πειθώ. Τί δὲ ἕστηκεν ἐπὶ λίθου τετραγώνου αὕτη;

[31]   ἢ ἀτιμάζειν ὡς κακά, τοῦτο δέ ἐστι τὸ ταράττον τοὺς ἀνθρώπους

[31]   γίνεται ἐκ κακῶν ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ ἔστι πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ

[31]   τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ σύνολον δέ, ἔστι τὸ τιμᾶν ταῦτα ὡς

[1]   ἐπιλίπῃ, παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ ἐστιν αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω τι,

[21]   μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ δὲ ἕτεραι γυναῖκες αἱ ἐκεῖθεν παραγινόμεναι

[31]   τοίνυν ζῆν κακόν ἐστι, τὸ δὲ ζῆν οὐ κακόν. ἐπεὶ εἰ

[31]   ἰδεῖν ὑπάρχοντά τινι πλοῦτον, κακῶς δὲ ζῶντα τοῦτον καὶ ἀθλίως. Νὴ

[11]   ἀστρολόγοι, οἱ δὲ κριτικοί, οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ περιπατητικοὶ καὶ

[1]   ἀλλ´ οἱ μὲν πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον. Ἔτι δὲ οὐχ ὁρᾷς

[1]   τι παρ´ αὐτῆς εἰσιν· οὗτοι δὲ καὶ ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν.

[31]   ἅμα τῷ αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ καὶ δόξαν καὶ τὸ νικᾶν

[1]   ἀπώλετο ὑπὸ τῆς Σφιγγός. ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ἐξηγήσεως ἔχει

[11]   καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ καὶ κεκριμένῃ ἤδη τῇ ἡλικίᾳ,

[11]   Νὴ Δία καὶ ὧδε, σπανίως δὲ καὶ οὐχὶ ὥσπερ ἐν τῷ

[1]   καὶ ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο δὲ καὶ πίναξ τις ἔμπροσθεν τοῦ

[1]   μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ καὶ πύλη ἐπὶ τοῦ πρώτου

[11]   τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα δὲ καὶ τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν

[31]   κακόν μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν. Καὶ κακὸν ἄρα

[11]   μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ δὲ ἀδελφαί. Τί

[1]   Ἀσωτία, ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ δὲ Κολακεία. Τί οὖν ὧδε ἑστήκασιν

[11]   γεωμέτραι, οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ δὲ κριτικοί, οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ

[21]   τῶν παρ´ αὐταῖς ἀγαθῶν. Ποῖα δὲ λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν

[31]   κατέχειν τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ

[11]   τότε ἂν οὕτω σωθήσονται. ὧδε δὲ μένοντες παρὰ τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε

[1]   φρόνιμοι καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ δὲ μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ

[11]   ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως

[31]   καὶ ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς

[31]   δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν ἔσται

[11]   γίνεται ἐν τῷ βίῳ· εἰ δὲ μή, πάλιν πλανᾶται ὑπὸ τῆς

[1]   αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο, εἰ δὲ μὴ συνίει, ἀπώλετο ὑπὸ τῆς

[11]   ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ

[11]   ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν, ἔφη. (Οὗτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι οἱ ἔσω τοῦ

[1]   Καλεῖται μέν, ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ οὐ μόνον τυφλὴ καὶ μαινομένη,

[31]   κτήσασθαι ἐκ κακῶν ἔργων, ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν καὶ ἀφρονεῖν

[31]   ἄνευ τούτων βελτίους γενέσθαι, ὅμως δὲ οὐκ ἄχρηστα κἀκεῖνά ἐστιν. ὡς

[11]   ἁπλῆν τε καὶ ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε δὲ οὐκ ἐπὶ στρογγύλου λίθου, ἀλλ´

[21]   Δία πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ οὗτοι παραγένωνται εἰς τὸν πρῶτον

[1]   πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον. Ἔτι δὲ οὐχ ὁρᾷς ἔνδον τῆς πύλης

[1]   ἃ δέδωκε πρότερον αὐτοῖς. οὗτοι δὲ πάλιν αὐτὴν κακὴν Τύχην καλοῦσι.

[31]   δοκοῦντα εἶναι οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ πάσχουσι διὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ

[21]   διὰ παντὸς τοῦ βίου. τοῦτο δὲ πάσχουσι διὰ τὸ μὴ δύνασθαι

[11]   ἐστίν, ἡ δὲ Ἀλήθεια, ἡ δὲ Πειθώ. Τί δὲ ἕστηκεν ἐπὶ

[1]   καὶ αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν γινώμεθα. Ἔστω

[11]   κριτικοί, οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ περιπατητικοὶ καὶ ὅσοι ἄλλοι τούτοις

[1]   εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Βίον· δεικνύει δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν,

[11]   Οἱ μὲν ποιηταί, ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ

[21]   καλὸν τὸ νίκημα λέγεις. ὅταν δὲ στεφανωθῇ, τί ποιεῖ ἢ ποῖ

[1]   ἡ μὲν ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων

[1]   τοῖς ἀνθρώποις Σφίγξ ἐστιν. αἰνίττεται δὲ τάδε, τί ἀγαθόν, τί κακόν,

[1]   τοῖς γόνασιν ἔχουσα Λύπη, ἡ δὲ τὰς τρίχας τίλλουσα ἑαυτῆς Ὀδύνη.

[1]   ἐπὶ τοῦ πρώτου περιβόλου. πρὸς δὲ τῇ πύλῃ ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν

[1]   μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν κεφαλὴν ἐν τοῖς γόνασιν

[1]   πλῆθός τι γυναικῶν ἑωρᾶτο. ἐπὶ δὲ {τῆς εἰσόδου} τοῦ {πρώτου} πυλῶνος

[1]   τότε δὴ καὶ περὶ ταύτης {δὲ} τῆς μυθολογίας πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν

[1]   ποτίζει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο δὲ τί ἐστι τὸ ποτόν; Πλάνος,

[11]   καὶ ἀφοβία, ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ

[1]   οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι. ἐὰν δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ μὲν

[21]   Πρὸς τὴν μητέρα, ἔφη. Αὕτη δὲ τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία

[31]   πρὸς τὸ συντομωτέρως ἐλθεῖν. πρὸς δὲ τὸ βελτίους γενέσθαι οὐδὲν συμβάλλεται

[1]   τι, οὗτος Δαίμων καλεῖται· προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις, τί δεῖ αὐτοὺς

[1]   ὅταν τις αὐτῇ πιστεύσῃ. (Ὁ δὲ {τῶν ἀνθρώπων} πολὺς ὄχλος οὗτος

[1]   ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις δίδωσι· παρὰ δὲ τῶν αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα

[21]   οἱ μὲν ὑπ´ Ἀκρασίας, οἱ δὲ ὑπ´ Ἀλαζονείας, οἱ δὲ ὑπὸ

[21]   τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι, κατέχονται δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ μὲν

[21]   οἱ δὲ ὑπὸ Φιλαργυρίας, ἕτεροι δὲ ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ δὲ ὑφ´

[21]   οἱ δὲ ὑπ´ Ἀλαζονείας, οἱ δὲ ὑπὸ Φιλαργυρίας, ἕτεροι δὲ ὑπὸ

[21]   ἕτεροι δὲ ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ δὲ ὑφ´ ἑτέρων Κακῶν. ἐξ ὧν

[11]   ὁ κίνδυνος ἄλλος οὗτος. ἡ δὲ Ψευδοπαιδεία ποία ἐστίν; ἔφην ἐγώ.

[21]   ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι καὶ ἀφικέσθαι ὧδε,

[21]   ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν δεδήλωκας, τί προστάττει τὸ Δαιμόνιον τοῖς

[1]   αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ καὶ

[1]   εἰσὶ παρ´ ὧν ἀφείλετο ἃ δέδωκε πρότερον αὐτοῖς. οὗτοι δὲ πάλιν

[31]   ἔχει ἡ Τύχη, ὥστε ἃ δέδωκεν ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν δοῦναι

[31]   πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ

[1]   προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις, τί δεῖ αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς ἂν εἰσέλθωσιν

[1]   δεικνύει δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν, εἰ μέλλουσι σώζεσθαι ἐν

[1]   περίβολον τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον δεῖ εἰδέναι ὑμᾶς, ὅτι καλεῖται οὗτος

[31]   ἀλλὰ περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ

[11]   ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς

[31]   τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν. εἰ δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι περὶ ἑκάστου τούτων,

[1]   ξένοι, ἔφη. ἀλλὰ τουτὶ πρῶτον δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν τι

[1]   ἂν εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Βίον· δεικνύει δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ

[11]   πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν καὶ δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς ἔστι

[21]   τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ τί δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον ἐκεῖνον αἱ

[21]   ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε πρῶτον, καὶ δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς

[1]   χειρὶ καὶ τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος Δαίμων καλεῖται· προστάττει

[31]   ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ δεινὰ οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες, ὅτι

[11]   ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν ποτε δεινὸν παθεῖν ἐν τῷ βίῳ. (Ὦ

[1]   χρόνον πρεσβύτης τις παρεστώς, Οὐδὲν δεινὸν πάσχετε, ὦ ξένοι, ἔφη, ἀποροῦντες

[1]   ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων καὶ δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ τε καὶ

[21]   οὐ δύνανται ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι καὶ

[1]   ξένος τις πάλαι ποτὲ ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων καὶ δεινὸς περὶ

[31]   τὸ αἴτιον, ὅτι ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ διατρίβουσιν ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς

[31]   περιβόλῳ οἱ δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ μηδὲν ἄλλο, ὃ

[21]   ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ

[1]   γὰρ καὶ σπουδαῖα διελέγετο. τότε δὴ καὶ περὶ ταύτης {δὲ} τῆς

[21]   ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι.

[31]   ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν δὴ μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ ἐν

[31]   περίστασις τοιαύτη. Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε δὴ σκεψώμεθα καὶ περὶ τοῦ πλουτεῖν

[1]   Ταῦτα οὖν τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα καὶ εὐγένεια καὶ

[11]   ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως ἂν δήπου ἀπωσθεὶς ἐξώλετο ὑπὸ τῆς νόσου—

[11]   κάμνων ἐτύγχανε, πρὸς ἰατρὸν ἂν δήπου γενόμενος πρότερον καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε τὰ

[21]   οἱ ἐχιοδεῖκται. τὰ γὰρ θηρία δήπου τὰ πάντας τοὺς ἄλλους κακοποιοῦντα

[11]   ἀλλ´ ὀλίγοι πάνυ πορεύονται ὥσπερ δι´ ἀνοδίας τινὸς καὶ τραχείας καὶ

[31]   ἄχρηστα κἀκεῖνά ἐστιν. ὡς γὰρ δι´ ἑρμηνέως συμβάλλομεν τὰ λεγόμενά ποτε,

[31]   οὐ παιδείαν ἔχουσιν, ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω δὲ διακείμενοι

[11]   ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις νὴ Δία} καὶ μετ´ αὐτῆς γε ἡ

[11]   οὖν καὶ ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ Δία καὶ ὧδε, σπανίως δὲ καὶ

[11]   κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς. Ἐμφαίνει νὴ Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, καὶ ἔμπροσθεν

[21]   κακὰ λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ

[21]   καὶ ἀφικέσθαι ὧδε, ἀλλὰ ταράττονται διὰ παντὸς τοῦ βίου. τοῦτο δὲ

[31]   ζῶντα τοῦτον καὶ ἀθλίως. Νὴ Δία, πολλούς γε. Οὐκοῦν οὐδὲν τούτοις

[31]   γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν. καὶ διὰ ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν κελεύει

[21]   τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,

[1]   εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,

[1]   αἱ δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν ἀπάτην. Ὦ δαιμόνιε, ὡς

[31]   οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ πάσχουσι διὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἄγνοιαν. ἀγνοοῦσι

[21]   ἀλλὰ καὶ τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ τί δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον

[21]   μέχρι θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω

[21]   καὶ τοῦτον οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ

[21]   τοῦ βίου. τοῦτο δὲ πάσχουσι διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε

[31]   πάντα, ὥσπερ πρότερον ὑμῖν ἔλεξα. διὰ τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει

[31]   ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ τούτων μόνων εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν,

[21]   Παιδείας ἀνακάμπτουσι κακῶς καὶ ἀθλίως διακείμενοι· οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες καὶ οὐκ

[31]   δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω δὲ διακείμενοι οὐκ ἄν ποτε σωθεῖεν. καὶ

[1]   τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν

[31]   πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι.

[11]   οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί, οἱ δὲ

[11]   πρὸς αὑτάς, εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν

[31]   λήψονται παρὰ τῆς Παιδείας, ἢν διασωθῶσιν ἐκεῖ. Αὕτη οὖν τίς ἐστιν;

[1]   τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ διατριβή, ἕως ἂν γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον,

[21]   καὶ δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς κακῶς διατρίβουσι καὶ ἀθλίως

[21]   ὥσπερ οἱ ἄλλοι οἱ ἐκεῖ διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν ἐπιστήμην

[21]   τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς κακῶς διατρίβουσι καὶ ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς

[11]   Εὐδαιμόνων οἰκητήριον, ἔφη· ὧδε γὰρ διατρίβουσιν αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ

[31]   ὅτι ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ διατρίβουσιν ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς τὴν ἀληθινὴν

[11]   αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται

[11]   ἐστι τοῖς ἀφικνουμένοις καὶ τῶν διδομένων ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς λαμβάνουσι.

[31]   γίνεσθαι καὶ μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται καὶ

[31]   καὶ τὰ προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν δίδωσι, λαβεῖν κελεύει παρ´ αὐτῆς καὶ

[1]   ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις δίδωσι· παρὰ δὲ τῶν αὐτῶν πάλιν

[11]   λαμβάνουσι. Καὶ τίνα ἐστίν, ἃ δίδωσιν αὕτη; Θάρσος καὶ ἀφοβία, ἔφη

[1]   καλοῦσι. Τίνα οὖν ἐστιν ἃ δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως οἱ μὲν

[1]   παραχρῆμα ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως. διὸ καὶ

[1]   ὤν. πολλὰ γὰρ καὶ σπουδαῖα διελέγετο. τότε δὴ καὶ περὶ ταύτης

[1]   τῆς μυθολογίας πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ,

[1]   σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει οὖσα, διήγησαι ἡμῖν· πάνυ γὰρ ἐπιθυμοῦμεν ἀκοῦσαι,

[1]   ἔχοντα. Οὐκ ἂν φθάνοις τοίνυν διηγούμενος ὡς ἡμῶν προσεξόντων οὐ παρέργως,

[31]   οὐδὲ τὸ φρονεῖν γε οὐδὲ δικαιοπραγεῖν οὐκ ἔστι κτήσασθαι ἐκ κακῶν

[11]   δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια,

[21]   τὰ μὴ ὄντα κακὰ κακά. διὸ καὶ ἔζη κακῶς, ὥσπερ οἱ

[1]   ὑπ´ αὐτῆς κατησθίετο καὶ ὑβρίζετο. διὸ καὶ ὅταν ἀναλώσῃ πάντα ὅσα

[1]   ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως. διὸ καὶ τὸ σημεῖον καλῶς μηνύει

[21]   τὸν Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν, ἔφη. διὸ καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ

[1]   πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἰ μή

[21]   πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ μὴ διοχληθήσεται οὐδὲν οὔτε ὑπὸ Ὀδύνης οὔτε

[31]   ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ μοι δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν, ἔφην ἐγώ. Πῶς

[1]   ἃ παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις δοκεῖ εἶναι ἀγαθά. Ταῦτα οὖν τίνα

[1]   Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ διατριβή, ἕως ἂν

[11]   Οὐκοῦν καὶ βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ εἶναι καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ

[11]   ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´ ἔρημος δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν

[31]   μὲν κακῶς ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν.

[31]   παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ δοκεῖ εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα

[11]   ἄλσους ἐκείνου τόπον τινά, ὃς δοκεῖ καλός τε εἶναι καὶ λειμωνοειδὴς

[31]   ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ μοι. Πῶς οὖν τοῦτο ἄν

[11]   εἴσοδον γυνή τις ἕστηκεν, ἣ δοκεῖ πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι;

[21]   καὶ τὸν Πλάνον. ἢ οὐ δοκεῖ σοι ταῦτα θηρία; Καὶ πονηρά

[31]   σοι φαίνεται; Ἀμέλει οὐδ´ ἐμοὶ δοκεῖ ταὐτὸ εἶναι. Τὸ κακῶς τοίνυν

[31]   γὰρ παράδοξον ἡμῖν καὶ ἄπιστον δοκεῖ τὸ λεγόμενον. Ἄγε τοίνυν, ἔφη,

[21]   ἔφη, τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἣ δοκεῖ τυφλή τις εἶναι καὶ ἐπὶ

[21]   (Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω

[21]   τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό μοι

[21]   τοῦ Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο πάλιν

[31]   ὅπερ ἐστὶ κακόν. Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει

[31]   δὲ ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς λέγειν, ἔφην.

[31]   δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ σύνολον

[31]   τὰ ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα εἶναι οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ

[21]   εἰπέ. τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ δοκοῦντες ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι;

[1]   ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ μὲν δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν καὶ γελᾶν αὐτῶν

[1]   Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´

[1]   τυφλὴ καὶ μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου τινὸς

[11]   ἄλλαι δύο εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι εἶναι. Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν. Τούτων

[11]   (Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ δοκοῦσαι περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς πρώταις, ἐν

[11]   καὶ τραχείας καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν καὶ

[1]   καὶ ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν,

[21]   τὰς κνήμας καὶ τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι, κατέχονται δὲ ὑπὸ γυναικῶν

[1]   μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες

[11]   πύλης χορὸν γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν

[1]   τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα καὶ εὐγένεια καὶ τέκνα καὶ

[11]   ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´ ἡ δόξα οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία μέχρι

[31]   οὐχ ὁρᾷς, ὅτι καὶ αἱ Δόξαι ἐκ τοῦ πρώτου περιβόλου εἰσπορεύονται

[21]   τε καὶ γελῶσαι τίνες καλοῦνται; Δόξαι, ἔφη, καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν

[11]   περιβόλῳ. Πότερον οὖν καὶ αἱ Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ καὶ ἐν

[1]   μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται.

[31]   δ´ ἂν ἔχωσι ταύτην τὴν δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς ἀνάγκη εἶναι πρὸς

[21]   {Ἔφη οὔ. Οὐ γὰρ θέμις Δόξαν εἰσπορεύεσθαι πρὸς τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ

[11]   κακῶν καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν {καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς τὴν

[31]   αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ καὶ δόξαν καὶ τὸ νικᾶν καὶ τὰ

[11]   γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί, τὴν Δόξαν ταύτην προσδέξηται τὴν ἄξουσαν αὐτὸν

[11]   πάνθ´ ὅσα ἔχουσι καὶ τὰς δόξας καὶ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν

[31]   κελεύει πρὸς τὰς παρ´ αὐτῆς δόσεις ἴσους γίνεσθαι καὶ μήτε χαίρειν

[31]   καὶ πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν καὶ μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν

[31]   πρὸς τὴν βεβαίαν καὶ ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν ταύτην; ἔφην ἐγώ. Ἣν

[1]   βεβαία ἐστὶν ἡ παρ´ αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ μεγάλαι καὶ σκληραὶ

[31]   τῶν συμφερόντων, ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς δόσις καὶ βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν

[11]   καὶ τῶν διδομένων ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς λαμβάνουσι. Καὶ τίνα ἐστίν,

[1]   Τύχης, ἀναγκάζεται ταύταις ταῖς γυναιξὶ δουλεύειν καὶ πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν

[21]   ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα νῦν τούτῳ δουλεύουσι, καθάπερ οὗτος ἐκείνοις πρότερον. (Ποῖα

[21]   κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε καὶ ἐποίει δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν

[31]   πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι καὶ ἑτέρῳ δοῦναι. πολλάκις γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν.

[31]   δέδωκεν ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ

[21]   ὁ γὰρ στεφανωθεὶς ταύτῃ τῇ δυνάμει εὐδαίμων γίνεται καὶ μακάριος καὶ

[21]   Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη, τῇ ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε Εὐδαιμονία καὶ αἱ

[11]   αὐτὸν καὶ ποτίξει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ

[1]   τὸν Βίον ποτίζει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο δὲ τί ἐστι τὸ

[11]   καὶ πίωσι τὰς τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα ὅταν καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι

[11]   θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως εἰσάγει

[31]   Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος δύναμιν ἔχειν τοῖς νέοις, ἵνα μὴ

[21]   ἔτι μοι εἰπέ· τίς ἡ δύναμις τοῦ στεφάνου, ᾧ ἔφης στεφανοῦν

[21]   ἑτέρων Κακῶν. ἐξ ὧν οὐ δύνανται ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς

[21]   δὲ πάσχουσι διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν· ἐπελάθοντο

[1]   τί ποτε αὕτη ἡ μυθολογία δύναται· οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν ἀνάθημα·

[31]   οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα τῷ αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ καὶ δόξαν καὶ

[11]   κειμένου. καὶ μετὰ ταύτης ἄλλαι δύο εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι εἶναι.

[11]   ἔφην. (Ὁρᾷς οὖν καὶ γυναῖκας δύο ἑστηκυίας ἐπὶ τῆς πέτρας λιπαρὰς

[1]   ἐν αὑτῷ ἔχων ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν μὲν μείζω, τὸν δὲ

[1]   ἄλλος οὗτος ὁ παρεστηκὼς αὐταῖς δυσειδής τις καὶ λεπτὸς καὶ γυμνός,

[31]   προέχουσιν ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς τοῦτο; ἔφην ἐγώ.

[11]   Ἡράκλεις ὡς καλά, ἔφην, τὰ δῶρα. ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν οὕτως ἔξω

Pages
[31]	ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ	δ´	ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ
[31]	γε ἐπίστασθαι οὐκ οἴδασιν. ἕως	δ´	ἂν ἔχωσι ταύτην τὴν δόξαν,
[31]	ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ	δ´	ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ
[1]	ἔφη, ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ	δ´	ἐστὶν αὕτη αὐτοῦ. τούτοις οὖν
[21]	τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία	δ´	ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν
[11]	κεκριμένῃ ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν	δ´	ἔχουσα ἁπλῆν τε καὶ ἀκαλλώπιστον;
[1]	ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν ἀπάτην. Ὦ	δαιμόνιε,	ὡς χαλεπὸν τὸ πόμα λέγεις.
[31]	ὡσαύτως τοίνυν κελεύει ἔχειν τὸ	Δαιμόνιον	καὶ πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς
[31]	ἔλεξα. διὰ τοῦτο οὖν τὸ	Δαιμόνιον	κελεύει μὴ θαυμάζειν, ὅ τι
[31]	ἀλλὰ τί κελεύει αὐτοὺς τὸ	Δαιμόνιον	λαβεῖν παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα
[31]	ταῦτά ἐστιν ἃ προστάττει τὸ	Δαιμόνιον.	ὅστις τοίνυν παρ´ αὐτά τι
[21]	ἡμῖν δεδήλωκας, τί προστάττει τὸ	Δαιμόνιον	τοῖς εἰσπορευομένοις εἰς τὸν Βίον
[21]	ἐπελάθοντο γὰρ τὸ παρὰ τοῦ	Δαιμονίου	πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν.
[1]	ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος	Δαίμων	καλεῖται· προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις,
[11]	ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ	δὲ	ἀδελφαί. Τί οὖν τὰς χεῖρας
[1]	μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη, ἡ	δὲ	Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´ ἐστὶν αὕτη
[1]	μὲν αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ	δὲ	ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ
[11]	τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν, ἡ	δὲ	Ἀλήθεια, ἡ δὲ Πειθώ. Τί
[31]	ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον	δέ,	ἀλλὰ καὶ τὰ προϋπάρχοντα. ἃ
[11]	ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ ἔστι	δέ,	ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ μέν
[11]	πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται, αἱ	δὲ	ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη,
[1]	τρίχας τίλλουσα ἑαυτῆς Ὀδύνη. Ὁ	δὲ	ἄλλος οὗτος ὁ παρεστηκὼς αὐταῖς
[31]	μὴ εἰς ἕτερα περισπῶνται. Πότερον	δὲ	ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν, εἰ μέλλει
[1]	πρὸς ἕκαστον, εἶτα ἀπάγουσι. Ποῦ	δὲ	ἀπάγουσιν αὐτούς; Αἱ μὲν εἰς
[31]	καὶ ἴδιον νομίζουσιν εἶναι, ὅταν	δὲ	ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ δεινὰ οἴονται
[21]	ἄλλοι οἱ ἐκεῖ διατρίβοντες. νῦν	δὲ	ἀπειληφὼς τὴν ἐπιστήμην τῶν συμφερόντων
[1]	καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία, ἡ	δὲ	Ἀπληστία, ἡ δὲ Κολακεία. Τί
[1]	οἱ μὲν λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ	δὲ	ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα, ἔφη, ἃ
[21]	κακῶς καὶ ἀθλίως διακείμενοι· οἱ	δὲ	ἀποδεδειλιακότες καὶ οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς
[11]	διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί, οἱ	δὲ	ἀριθμητικοί, οἱ δὲ γεωμέτραι, οἱ
[21]	ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός, οἱ	δὲ	ἀστεφάνωτοι λύπης καὶ ταραχῆς καὶ
[21]	καὶ εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ	δὲ	ἀστεφάνωτοι οἱ μὲν ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ
[11]	ἀριθμητικοί, οἱ δὲ γεωμέτραι, οἱ	δὲ	ἀστρολόγοι, οἱ δὲ κριτικοί, οἱ
[1]	ἡ μὲν Ἀκρασία καλεῖται, ἡ	δὲ	Ἀσωτία, ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ
[31]	ταχέως πάλιν δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις	δὲ	ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον
[31]	τὸ φρονεῖν μόνον ἀγαθόν, τὸ	δὲ	ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς
[1]	τὸν Βίον οὗτοί εἰσιν. ὁ	δὲ	γέρων ὁ ἄνω ἑστηκὼς ἔχων
[11]	μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ	δὲ	γεωμέτραι, οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ
[31]	ἀγαθὸν μηδέν, ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος	δὲ	γίνεται ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη
[21]	ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται ἀνοδίᾳ. Αἱ	δὲ	γυναῖκες αἱ μετ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι
[11]	ἄλλοι τούτοις εἰσὶ παραπλήσιοι. (Αἱ	δὲ	γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ δοκοῦσαι περιτρέχειν
[1]	τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους, ἔφην. ἡ	δὲ	γυνὴ ἐκείνη τίς ἐστιν ἡ
[31]	πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν. εἰ	δὲ	δεῖ τι προσπυθέσθαι περὶ ἑκάστου
[1]	βίον εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ. οἱ	δὲ	διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν
[31]	ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω	δὲ	διακείμενοι οὐκ ἄν ποτε σωθεῖεν.
[11]	ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ	δὲ	διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί, οἱ
[1]	ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ	δὲ	δοκοῦντες κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες} εἰσὶ
[1]	εἰς τὸ σώζεσθαι, ἔφη, αἱ	δὲ	εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν
[1]	Καλοῦνται μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι	δὲ	ἕκαστος αὐτῶν ἃ ῥίπτει. Πῶς
[1]	δύο, τὸν μὲν μείζω, τὸν	δὲ	ἐλάττω. ἦν δὲ καὶ πύλη
[1]	ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι, καὶ ἔνδον	δὲ	ἐν τῷ περιβόλῳ πλῆθός τι
[31]	ὧν νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο	δὲ	ἐξήγησαι, πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά,
[11]	Ἀλήθεια, ἡ δὲ Πειθώ. Τί	δὲ	ἕστηκεν ἐπὶ λίθου τετραγώνου αὕτη;
[31]	ἢ ἀτιμάζειν ὡς κακά, τοῦτο	δέ	ἐστι τὸ ταράττον τοὺς ἀνθρώπους
[31]	γίνεται ἐκ κακῶν ἀγαθόν. πλοῦτον	δὲ	ἔστι πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ
[31]	τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ σύνολον	δέ,	ἔστι τὸ τιμᾶν ταῦτα ὡς
[1]	ἐπιλίπῃ, παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία	δέ	ἐστιν αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω τι,
[21]	μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ	δὲ	ἕτεραι γυναῖκες αἱ ἐκεῖθεν παραγινόμεναι
[31]	τοίνυν ζῆν κακόν ἐστι, τὸ	δὲ	ζῆν οὐ κακόν. ἐπεὶ εἰ
[31]	ἰδεῖν ὑπάρχοντά τινι πλοῦτον, κακῶς	δὲ	ζῶντα τοῦτον καὶ ἀθλίως. Νὴ
[11]	ἀστρολόγοι, οἱ δὲ κριτικοί, οἱ	δὲ	ἡδονικοί, οἱ δὲ περιπατητικοὶ καὶ
[1]	ἀλλ´ οἱ μὲν πλεῖον, οἱ	δὲ	ἧττον. Ἔτι δὲ οὐχ ὁρᾷς
[1]	τι παρ´ αὐτῆς εἰσιν· οὗτοι	δὲ	καὶ ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν.
[31]	ἅμα τῷ αὐτῷ δύναται. πλοῦτον	δὲ	καὶ δόξαν καὶ τὸ νικᾶν
[1]	ἀπώλετο ὑπὸ τῆς Σφιγγός. ὡσαύτως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῆς ἐξηγήσεως ἔχει
[11]	καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ	δὲ	καὶ κεκριμένῃ ἤδη τῇ ἡλικίᾳ,
[11]	Νὴ Δία καὶ ὧδε, σπανίως	δὲ	καὶ οὐχὶ ὥσπερ ἐν τῷ
[1]	καὶ ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο	δὲ	καὶ πίναξ τις ἔμπροσθεν τοῦ
[1]	μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν	δὲ	καὶ πύλη ἐπὶ τοῦ πρώτου
[11]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα	δὲ	καὶ τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν
[31]	κακόν μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς	δὲ	καλῶς ἀγαθόν. Καὶ κακὸν ἄρα
[11]	μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ	δὲ	Καρτερία· εἰσὶ δὲ ἀδελφαί. Τί
[1]	Ἀσωτία, ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ	δὲ	Κολακεία. Τί οὖν ὧδε ἑστήκασιν
[11]	γεωμέτραι, οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ	δὲ	κριτικοί, οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ
[21]	τῶν παρ´ αὐταῖς ἀγαθῶν. Ποῖα	δὲ	λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν
[31]	κατέχειν τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως	δὲ	μέθυσον καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ
[11]	τότε ἂν οὕτω σωθήσονται. ὧδε	δὲ	μένοντες παρὰ τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε
[1]	φρόνιμοι καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ	δὲ	μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ
[11]	ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν κατέστησεν, εἰ	δὲ	μὴ ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως
[31]	καὶ ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ	δὲ	μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς
[31]	δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ	δὲ	μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν ἔσται
[11]	γίνεται ἐν τῷ βίῳ· εἰ	δὲ	μή, πάλιν πλανᾶται ὑπὸ τῆς
[1]	αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο, εἰ	δὲ	μὴ συνίει, ἀπώλετο ὑπὸ τῆς
[11]	ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ	δὲ	μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ
[11]	ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν, ἔφη. (Οὗτοι	δὲ	οἱ ἄνθρωποι οἱ ἔσω τοῦ
[1]	Καλεῖται μέν, ἔφη, Τύχη· ἔστι	δὲ	οὐ μόνον τυφλὴ καὶ μαινομένη,
[31]	κτήσασθαι ἐκ κακῶν ἔργων, ὡσαύτως	δὲ	οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν καὶ ἀφρονεῖν
[31]	ἄνευ τούτων βελτίους γενέσθαι, ὅμως	δὲ	οὐκ ἄχρηστα κἀκεῖνά ἐστιν. ὡς
[11]	ἁπλῆν τε καὶ ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε	δὲ	οὐκ ἐπὶ στρογγύλου λίθου, ἀλλ´
[21]	Δία πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν	δὲ	οὗτοι παραγένωνται εἰς τὸν πρῶτον
[1]	πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον. Ἔτι	δὲ	οὐχ ὁρᾷς ἔνδον τῆς πύλης
[1]	ἃ δέδωκε πρότερον αὐτοῖς. οὗτοι	δὲ	πάλιν αὐτὴν κακὴν Τύχην καλοῦσι.
[31]	δοκοῦντα εἶναι οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα	δὲ	πάσχουσι διὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[21]	διὰ παντὸς τοῦ βίου. τοῦτο	δὲ	πάσχουσι διὰ τὸ μὴ δύνασθαι
[11]	ἐστίν, ἡ δὲ Ἀλήθεια, ἡ	δὲ	Πειθώ. Τί δὲ ἕστηκεν ἐπὶ
[1]	καὶ αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν	δὲ	περὶ τὴν μυθολογίαν γινώμεθα. Ἔστω
[11]	κριτικοί, οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ	δὲ	περιπατητικοὶ καὶ ὅσοι ἄλλοι τούτοις
[1]	εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Βίον· δεικνύει	δὲ	ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν,
[11]	Οἱ μὲν ποιηταί, ἔφη, οἱ	δὲ	ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ
[21]	καλὸν τὸ νίκημα λέγεις. ὅταν	δὲ	στεφανωθῇ, τί ποιεῖ ἢ ποῖ
[1]	ἡ μὲν ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς	δὲ	σώζεται καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων
[1]	τοῖς ἀνθρώποις Σφίγξ ἐστιν. αἰνίττεται	δὲ	τάδε, τί ἀγαθόν, τί κακόν,
[1]	τοῖς γόνασιν ἔχουσα Λύπη, ἡ	δὲ	τὰς τρίχας τίλλουσα ἑαυτῆς Ὀδύνη.
[1]	ἐπὶ τοῦ πρώτου περιβόλου. πρὸς	δὲ	τῇ πύλῃ ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν
[1]	μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία, ἡ	δὲ	τὴν κεφαλὴν ἐν τοῖς γόνασιν
[1]	πλῆθός τι γυναικῶν ἑωρᾶτο. ἐπὶ	δὲ	{τῆς εἰσόδου} τοῦ {πρώτου} πυλῶνος
[1]	τότε δὴ καὶ περὶ ταύτης	{δὲ}	τῆς μυθολογίας πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν
[1]	ποτίζει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο	δὲ	τί ἐστι τὸ ποτόν; Πλάνος,
[11]	καὶ ἀφοβία, ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα	δὲ	τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ
[1]	οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι. ἐὰν	δέ	τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ μὲν
[21]	Πρὸς τὴν μητέρα, ἔφη. Αὕτη	δὲ	τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία
[31]	πρὸς τὸ συντομωτέρως ἐλθεῖν. πρὸς	δὲ	τὸ βελτίους γενέσθαι οὐδὲν συμβάλλεται
[1]	τι, οὗτος Δαίμων καλεῖται· προστάττει	δὲ	τοῖς εἰσπορευομένοις, τί δεῖ αὐτοὺς
[1]	ὅταν τις αὐτῇ πιστεύσῃ. (Ὁ	δὲ	{τῶν ἀνθρώπων} πολὺς ὄχλος οὗτος
[1]	ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις δίδωσι· παρὰ	δὲ	τῶν αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα
[21]	οἱ μὲν ὑπ´ Ἀκρασίας, οἱ	δὲ	ὑπ´ Ἀλαζονείας, οἱ δὲ ὑπὸ
[21]	τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι, κατέχονται	δὲ	ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ μὲν
[21]	οἱ δὲ ὑπὸ Φιλαργυρίας, ἕτεροι	δὲ	ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ δὲ ὑφ´
[21]	οἱ δὲ ὑπ´ Ἀλαζονείας, οἱ	δὲ	ὑπὸ Φιλαργυρίας, ἕτεροι δὲ ὑπὸ
[21]	ἕτεροι δὲ ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ	δὲ	ὑφ´ ἑτέρων Κακῶν. ἐξ ὧν
[11]	ὁ κίνδυνος ἄλλος οὗτος. ἡ	δὲ	Ψευδοπαιδεία ποία ἐστίν; ἔφην ἐγώ.
[21]	ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς	δέδενται,	ὥστε σωθῆναι καὶ ἀφικέσθαι ὧδε,
[21]	ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν	δεδήλωκας,	τί προστάττει τὸ Δαιμόνιον τοῖς
[1]	αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα ἃ	δέδωκε	καὶ ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ καὶ
[1]	εἰσὶ παρ´ ὧν ἀφείλετο ἃ	δέδωκε	πρότερον αὐτοῖς. οὗτοι δὲ πάλιν
[31]	ἔχει ἡ Τύχη, ὥστε ἃ	δέδωκεν	ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν δοῦναι
[31]	πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ	δέδωκεν,	οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ
[1]	προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις, τί	δεῖ	αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς ἂν εἰσέλθωσιν
[1]	δεικνύει δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς	δεῖ	βαδίζειν, εἰ μέλλουσι σώζεσθαι ἐν
[1]	περίβολον τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον	δεῖ	εἰδέναι ὑμᾶς, ὅτι καλεῖται οὗτος
[31]	ἀλλὰ περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις	δεῖ	ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ
[11]	ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι	δεῖ	καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς
[31]	τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν. εἰ δὲ	δεῖ	τι προσπυθέσθαι περὶ ἑκάστου τούτων,
[1]	ξένοι, ἔφη. ἀλλὰ τουτὶ πρῶτον	δεῖ	ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν τι
[1]	ἂν εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Βίον·	δεικνύει	δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ
[11]	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν καὶ	δεικνύουσιν	αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς ἔστι
[21]	τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ τί	δεικνύουσιν	αὐτῷ τὸν τόπον ἐκεῖνον αἱ
[21]	ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε πρῶτον, καὶ	δεικνύουσιν	αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς
[1]	χειρὶ καὶ τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ	δεικνύων	τι, οὗτος Δαίμων καλεῖται· προστάττει
[31]	ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ	δεινὰ	οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες, ὅτι
[11]	ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν ποτε	δεινὸν	παθεῖν ἐν τῷ βίῳ. (Ὦ
[1]	χρόνον πρεσβύτης τις παρεστώς, Οὐδὲν	δεινὸν	πάσχετε, ὦ ξένοι, ἔφη, ἀποροῦντες
[1]	ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων καὶ	δεινὸς	περὶ σοφίαν, λόγῳ τε καὶ
[21]	οὐ δύνανται ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν	δεινῶν,	οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι καὶ
[1]	ξένος τις πάλαι ποτὲ ἀφίκετο	δεῦρο,	ἀνὴρ ἔμφρων καὶ δεινὸς περὶ
[31]	τὸ αἴτιον, ὅτι ἐν τῷ	δευτέρῳ	περιβόλῳ διατρίβουσιν ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς
[31]	περιβόλῳ οἱ δ´ ἐν τῷ	δευτέρῳ	περιβόλῳ, εἰ μηδὲν ἄλλο, ὃ
[21]	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν	δὴ	ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ
[1]	γὰρ καὶ σπουδαῖα διελέγετο. τότε	δὴ	καὶ περὶ ταύτης {δὲ} τῆς
[21]	ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν	δὴ	καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι.
[31]	ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν	δὴ	μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ ἐν
[31]	περίστασις τοιαύτη. Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε	δὴ	σκεψώμεθα καὶ περὶ τοῦ πλουτεῖν
[1]	Ταῦτα οὖν τίνα ἐστί; Πλοῦτος	δηλονότι	καὶ δόξα καὶ εὐγένεια καὶ
[11]	ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως ἂν	δήπου	ἀπωσθεὶς ἐξώλετο ὑπὸ τῆς νόσου—
[11]	κάμνων ἐτύγχανε, πρὸς ἰατρὸν ἂν	δήπου	γενόμενος πρότερον καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε τὰ
[21]	οἱ ἐχιοδεῖκται. τὰ γὰρ θηρία	δήπου	τὰ πάντας τοὺς ἄλλους κακοποιοῦντα
[11]	ἀλλ´ ὀλίγοι πάνυ πορεύονται ὥσπερ	δι´	ἀνοδίας τινὸς καὶ τραχείας καὶ
[31]	ἄχρηστα κἀκεῖνά ἐστιν. ὡς γὰρ	δι´	ἑρμηνέως συμβάλλομεν τὰ λεγόμενά ποτε,
[31]	οὐ παιδείαν ἔχουσιν, ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν,	δι´	ἣν ἀπατῶνται. οὕτω δὲ διακείμενοι
[11]	ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις νὴ	Δία}	καὶ μετ´ αὐτῆς γε ἡ
[11]	οὖν καὶ ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ	Δία	καὶ ὧδε, σπανίως δὲ καὶ
[11]	κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς. Ἐμφαίνει νὴ	Δία.	(Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, καὶ ἔμπροσθεν
[21]	κακὰ λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ	Δία	πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ
[21]	καὶ ἀφικέσθαι ὧδε, ἀλλὰ ταράττονται	διὰ	παντὸς τοῦ βίου. τοῦτο δὲ
[31]	ζῶντα τοῦτον καὶ ἀθλίως. Νὴ	Δία,	πολλούς γε. Οὐκοῦν οὐδὲν τούτοις
[31]	γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν. καὶ	διὰ	ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν κελεύει
[21]	τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ	διὰ	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,
[1]	εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ	διὰ	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,
[1]	αἱ δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι	διὰ	τὴν ἀπάτην. Ὦ δαιμόνιε, ὡς
[31]	οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ πάσχουσι	διὰ	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἄγνοιαν. ἀγνοοῦσι
[21]	ἀλλὰ καὶ τοῦτο πάλιν ἀπορῶ,	διὰ	τί δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον
[21]	μέχρι θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ	διὰ	τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω
[21]	καὶ τοῦτον οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ	διὰ	τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ
[21]	τοῦ βίου. τοῦτο δὲ πάσχουσι	διὰ	τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε
[31]	πάντα, ὥσπερ πρότερον ὑμῖν ἔλεξα.	διὰ	τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει
[31]	ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ καὶ οἴωνται	διὰ	τούτων μόνων εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν,
[21]	Παιδείας ἀνακάμπτουσι κακῶς καὶ ἀθλίως	διακείμενοι·	οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες καὶ οὐκ
[31]	δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω δὲ	διακείμενοι	οὐκ ἄν ποτε σωθεῖεν. καὶ
[1]	τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει	διαλέγεσθαι,	νῦν δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν
[31]	πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ	διαλείπειν,	τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι.
[11]	οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ	διαλεκτικοί,	οἱ δὲ μουσικοί, οἱ δὲ
[11]	πρὸς αὑτάς, εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς	διαναπαύσασθαι.	καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν
[31]	λήψονται παρὰ τῆς Παιδείας, ἢν	διασωθῶσιν	ἐκεῖ. Αὕτη οὖν τίς ἐστιν;
[1]	τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ	διατριβή,	ἕως ἂν γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον,
[21]	καὶ δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ	διατρίβοντας	ὡς κακῶς διατρίβουσι καὶ ἀθλίως
[21]	ὥσπερ οἱ ἄλλοι οἱ ἐκεῖ	διατρίβοντες.	νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν ἐπιστήμην
[21]	τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς κακῶς	διατρίβουσι	καὶ ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς
[11]	Εὐδαιμόνων οἰκητήριον, ἔφη· ὧδε γὰρ	διατρίβουσιν	αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ
[31]	ὅτι ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ	διατρίβουσιν	ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[11]	αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν	διδόασιν	ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται
[11]	ἐστι τοῖς ἀφικνουμένοις καὶ τῶν	διδομένων	ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς λαμβάνουσι.
[31]	γίνεσθαι καὶ μήτε χαίρειν ὅταν	διδῷ	μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται καὶ
[31]	καὶ τὰ προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν	δίδωσι,	λαβεῖν κελεύει παρ´ αὐτῆς καὶ
[1]	ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις	δίδωσι·	παρὰ δὲ τῶν αὐτῶν πάλιν
[11]	λαμβάνουσι. Καὶ τίνα ἐστίν, ἃ	δίδωσιν	αὕτη; Θάρσος καὶ ἀφοβία, ἔφη
[1]	καλοῦσι. Τίνα οὖν ἐστιν ἃ	δίδωσιν	αὐτοῖς, ὅτι οὕτως οἱ μὲν
[1]	παραχρῆμα ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις	δίδωσιν	εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως. διὸ καὶ
[1]	ὤν. πολλὰ γὰρ καὶ σπουδαῖα	διελέγετο.	τότε δὴ καὶ περὶ ταύτης
[1]	τῆς μυθολογίας πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν	διεξιόντος.	(Πρὸς Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ,
[1]	σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει οὖσα,	διήγησαι	ἡμῖν· πάνυ γὰρ ἐπιθυμοῦμεν ἀκοῦσαι,
[1]	ἔχοντα. Οὐκ ἂν φθάνοις τοίνυν	διηγούμενος	ὡς ἡμῶν προσεξόντων οὐ παρέργως,
[31]	οὐδὲ τὸ φρονεῖν γε οὐδὲ	δικαιοπραγεῖν	οὐκ ἔστι κτήσασθαι ἐκ κακῶν
[11]	δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία,	Δικαιοσύνη,	Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια,
[21]	τὰ μὴ ὄντα κακὰ κακά.	διὸ	καὶ ἔζη κακῶς, ὥσπερ οἱ
[1]	ὑπ´ αὐτῆς κατησθίετο καὶ ὑβρίζετο.	διὸ	καὶ ὅταν ἀναλώσῃ πάντα ὅσα
[1]	ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως.	διὸ	καὶ τὸ σημεῖον καλῶς μηνύει
[21]	τὸν Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν, ἔφη.	διὸ	καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ
[1]	πολλάκις αὐτοῦ ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς	Διὸς	τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἰ μή
[21]	πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ μὴ	διοχληθήσεται	οὐδὲν οὔτε ὑπὸ Ὀδύνης οὔτε
[31]	ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ μοι	δοκεῖ,	ἀλλὰ κακόν, ἔφην ἐγώ. Πῶς
[1]	ἃ παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις	δοκεῖ	εἶναι ἀγαθά. Ταῦτα οὖν τίνα
[1]	Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος ἡδεῖα	δοκεῖ	εἶναι ἡ διατριβή, ἕως ἂν
[11]	Οὐκοῦν καὶ βουνός τις ὑψηλὸς	δοκεῖ	εἶναι καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ
[11]	ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´ ἔρημος	δοκεῖ	εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν
[31]	μὲν κακῶς ζῶσι κακόν μοι	δοκεῖ	εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν.
[31]	παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ	δοκεῖ	εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα
[11]	ἄλσους ἐκείνου τόπον τινά, ὃς	δοκεῖ	καλός τε εἶναι καὶ λειμωνοειδὴς
[31]	ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι.	Δοκεῖ	μοι. Πῶς οὖν τοῦτο ἄν
[11]	εἴσοδον γυνή τις ἕστηκεν, ἣ	δοκεῖ	πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι;
[21]	καὶ τὸν Πλάνον. ἢ οὐ	δοκεῖ	σοι ταῦτα θηρία; Καὶ πονηρά
[31]	σοι φαίνεται; Ἀμέλει οὐδ´ ἐμοὶ	δοκεῖ	ταὐτὸ εἶναι. Τὸ κακῶς τοίνυν
[31]	γὰρ παράδοξον ἡμῖν καὶ ἄπιστον	δοκεῖ	τὸ λεγόμενον. Ἄγε τοίνυν, ἔφη,
[21]	ἔφη, τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἣ	δοκεῖ	τυφλή τις εἶναι καὶ ἐπὶ
[21]	(Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς μοι	δοκεῖς,	ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω
[21]	τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ	δοκεῖς	λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό μοι
[21]	τοῦ Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι	δοκεῖς	λέγειν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο πάλιν
[31]	ὅπερ ἐστὶ κακόν. Ἀληθῆ μοι	δοκεῖς	λέγειν. (Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει
[31]	δὲ ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς μοι	δοκεῖς	λέγειν, ἔφην.
[31]	δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι	δοκεῖς	τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ σύνολον
[31]	τὰ ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα	δοκοῦντα	εἶναι οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ
[21]	εἰπέ. τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ	δοκοῦντες	ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι;
[1]	ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ μὲν	δοκοῦντες,	ἔφη, χαίρειν καὶ γελᾶν αὐτῶν
[1]	Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ δὲ	δοκοῦντες	κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´
[1]	τυφλὴ καὶ μαινομένη τις εἶναι	δοκοῦσα	καὶ ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου τινὸς
[11]	ἄλλαι δύο εἰσὶ θυγατέρες τινὲς	δοκοῦσαι	εἶναι. Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν. Τούτων
[11]	(Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ	δοκοῦσαι	περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς πρώταις, ἐν
[11]	καὶ τραχείας καὶ πετρώδους εἶναι	δοκούσης;	Καὶ μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν καὶ
[1]	καὶ ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι	δοκοῦσι	συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν,
[21]	τὰς κνήμας καὶ τὰς κεφαλὰς	δοκοῦσι	τετρῖφθαι, κατέχονται δὲ ὑπὸ γυναικῶν
[1]	μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν	δοκοῦσι	χαίρειν, οἱ δὲ ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες
[11]	πύλης χορὸν γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς	δοκοῦσιν	εἶναι καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν
[1]	τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ	δόξα	καὶ εὐγένεια καὶ τέκνα καὶ
[11]	ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´ ἡ	δόξα	οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία μέχρι
[31]	οὐχ ὁρᾷς, ὅτι καὶ αἱ	Δόξαι	ἐκ τοῦ πρώτου περιβόλου εἰσπορεύονται
[21]	τε καὶ γελῶσαι τίνες καλοῦνται;	Δόξαι,	ἔφη, καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν
[11]	περιβόλῳ. Πότερον οὖν καὶ αἱ	Δόξαι;	ἔφην. Μένει γὰρ καὶ ἐν
[1]	μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν	Δόξαι	καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται.
[31]	δ´ ἂν ἔχωσι ταύτην τὴν	δόξαν,	ἀκινήτους αὐτοὺς ἀνάγκη εἶναι πρὸς
[21]	{Ἔφη οὔ. Οὐ γὰρ θέμις	Δόξαν	εἰσπορεύεσθαι πρὸς τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ
[11]	κακῶν καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν	Δόξαν	{καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς τὴν
[31]	αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ καὶ	δόξαν	καὶ τὸ νικᾶν καὶ τὰ
[11]	γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί, τὴν	Δόξαν	ταύτην προσδέξηται τὴν ἄξουσαν αὐτὸν
[11]	πάνθ´ ὅσα ἔχουσι καὶ τὰς	δόξας	καὶ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν
[31]	κελεύει πρὸς τὰς παρ´ αὐτῆς	δόσεις	ἴσους γίνεσθαι καὶ μήτε χαίρειν
[31]	καὶ πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς	δόσιν	καὶ μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν
[31]	πρὸς τὴν βεβαίαν καὶ ἀσφαλῆ	δόσιν.	(Ποίαν ταύτην; ἔφην ἐγώ. Ἣν
[1]	βεβαία ἐστὶν ἡ παρ´ αὐτῆς	δόσις.	ἐκπτώσεις γὰρ μεγάλαι καὶ σκληραὶ
[31]	τῶν συμφερόντων, ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς	δόσις	καὶ βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν
[11]	καὶ τῶν διδομένων ἀσφαλὴς ἡ	δόσις	τοῖς λαμβάνουσι. Καὶ τίνα ἐστίν,
[1]	Τύχης, ἀναγκάζεται ταύταις ταῖς γυναιξὶ	δουλεύειν	καὶ πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν
[21]	ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα νῦν τούτῳ	δουλεύουσι,	καθάπερ οὗτος ἐκείνοις πρότερον. (Ποῖα
[21]	κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε καὶ ἐποίει	δοῦλον,	ταῦτα πάντα νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν
[31]	πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι καὶ ἑτέρῳ	δοῦναι.	πολλάκις γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν.
[31]	δέδωκεν ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν	δοῦναι	πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ
[21]	ὁ γὰρ στεφανωθεὶς ταύτῃ τῇ	δυνάμει	εὐδαίμων γίνεται καὶ μακάριος καὶ
[21]	Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη, τῇ ἑαυτῆς	δυνάμει	ἥ τε Εὐδαιμονία καὶ αἱ
[11]	αὐτὸν καὶ ποτίξει τῇ ἑαυτῆς	δυνάμει,	ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ
[1]	τὸν Βίον ποτίζει τῇ ἑαυτῆς	δυνάμει.	Τοῦτο δὲ τί ἐστι τὸ
[11]	καὶ πίωσι τὰς τούτων καθαρτικὰς	δυνάμεις.	εἶτα ὅταν καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι
[11]	θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν	δύναμιν.	εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως εἰσάγει
[31]	Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος	δύναμιν	ἔχειν τοῖς νέοις, ἵνα μὴ
[21]	ἔτι μοι εἰπέ· τίς ἡ	δύναμις	τοῦ στεφάνου, ᾧ ἔφης στεφανοῦν
[21]	ἑτέρων Κακῶν. ἐξ ὧν οὐ	δύνανται	ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς
[21]	δὲ πάσχουσι διὰ τὸ μὴ	δύνασθαι	τὴν ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν· ἐπελάθοντο
[1]	τί ποτε αὕτη ἡ μυθολογία	δύναται·	οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν ἀνάθημα·
[31]	οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα τῷ αὐτῷ	δύναται.	πλοῦτον δὲ καὶ δόξαν καὶ
[11]	κειμένου. καὶ μετὰ ταύτης ἄλλαι	δύο	εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι εἶναι.
[11]	ἔφην. (Ὁρᾷς οὖν καὶ γυναῖκας	δύο	ἑστηκυίας ἐπὶ τῆς πέτρας λιπαρὰς
[1]	ἐν αὑτῷ ἔχων ἑτέρους περιβόλους	δύο,	τὸν μὲν μείζω, τὸν δὲ
[1]	ἄλλος οὗτος ὁ παρεστηκὼς αὐταῖς	δυσειδής	τις καὶ λεπτὸς καὶ γυμνός,
[31]	προέχουσιν ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ	δυσμαθέστεροί	εἰσι; Πῶς τοῦτο; ἔφην ἐγώ.
[11]	Ἡράκλεις ὡς καλά, ἔφην, τὰ	δῶρα.	ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν οὕτως ἔξω

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 5/06/2008