Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]	κρίνουσα δὲ αὐτὰ ὥσπερ καὶ	τὰ	ἄλλα καὶ τὰ μὲν χρήσιμα
[1, 3, 50]	καὶ τὰ μὲν χρήσιμα αὐτῶν,	τὰ	δὲ περιττὰ ἡγουμένη καὶ μεθόδου
[1, 3, 50]	ἐπὶ τὰ πρῶτα γένη, καὶ	τὰ	ἐκ τούτων νοερῶς πλέκουσα, ἕως
[1, 3, 50]	ἕξεις καὶ ὡς ἴδια ἤδη	τὰ	ἐκεῖθεν· καὶ γὰρ μετὰ τῆς
[1, 3, 50]	τις λαβεῖν δύναιτο ψυχῇ· εἶτα	τὰ	ἑξῆς καὶ συντίθησι καὶ συμπλέκει
[1, 3, 50]	οὖν ἡ σοφία· εἶτα τελειοῖ	τὰ	ἤθη. Ἢ τῶν φυσικῶν οὐσῶν
[1, 3, 50]	τῇ φρονήσει. Πότερα δὲ ἔστι	τὰ	κάτω εἶναι ἄνευ διαλεκτικῆς καὶ
[1, 3, 50]	καλοῦσι πρότασιν, καὶ καθόλου οἶδε	τὰ	κινήματα τῆς ψυχῆς, ὅ τε
[1, 3, 50]	τελείωσιν ἀρετῶν ἀκτέον καὶ μετὰ	τὰ	μαθήματα λόγους διαλεκτικῆς δοτέον καὶ
[1, 3, 50]	τῇ φύσει καὶ πάλαι λελυμένον.	Τὰ	μὲν δὴ μαθήματα δοτέον πρὸς
[1, 3, 50]	ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα καὶ	τὰ	μὲν χρήσιμα αὐτῶν, τὰ δὲ
[1, 3, 50]	καὶ τὰ ὄντα ὁπόσα καὶ	τὰ	μὴ ὄντα αὖ, ἕτερα δὲ
[1, 3, 50]	ἐστι καὶ οἷον ὕλην ἔχει	τὰ	ὄντα· ὁδῷ μέντοι ἐπ´ αὐτὰ
[1, 3, 50]	εἰ ἔστιν ὅ ἐστι καὶ	τὰ	ὄντα ὁπόσα καὶ τὰ μὴ
[1, 3, 50]	καὶ γὰρ μετὰ τῆς ὕλης	τὰ	πλεῖστα· καὶ αἱ μὲν ἄλλαι
[1, 3, 50]	αὐτὰ χωρεῖ ἅμα τοῖς θεωρήμασι	τὰ	πράγματα ἔχουσα· τὸ δὲ ψεῦδος
[1, 3, 50]	ἐστι, χρωμένη δὲ καὶ ἐπὶ	τὰ	πρῶτα γένη, καὶ τὰ ἐκ
[1, 3, 50]	οὖν δεῖ ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ	τἀγαθὸν	καὶ τὴν ἀρχὴν τὴν πρώτην,
[1, 3, 50]	τοῖς πάθεσι τοῖς ἰδίοις καὶ	ταῖς	πράξεσιν, ἡ δὲ φρόνησις ἐπιλογισμός
[1, 3, 50]	τῆς ταῦτα βουλομένης. ~Ἀλλὰ πόθεν	τὰς	ἀρχὰς ἔχει ἡ ἐπιστήμη αὕτη;
[1, 3, 50]	προστιθεῖσα δὲ τὰς ἕξεις καὶ	τὰς	ἀσκήσεις, ἐξ ὧν προίασιν αἱ
[1, 3, 50]	θεωροῦσα μὲν ἐκεῖθεν, προστιθεῖσα δὲ	τὰς	ἕξεις καὶ τὰς ἀσκήσεις, ἐξ
[1, 3, 50]	αἱ τέλειαι σοφίας γενομένης. Μετὰ	τὰς	φυσικὰς οὖν ἡ σοφία· εἶτα
[1, 3, 50]	περιττὰ ἡγουμένη καὶ μεθόδου τῆς	ταῦτα	βουλομένης. ~Ἀλλὰ πόθεν τὰς ἀρχὰς
[1, 3, 50]	ἄλλο, καὶ εἰ ἕτερα ἢ	ταὐτά,	προσφερομένων ὥσπερ καὶ ἡ αἴσθησις
[1, 3, 50]	νοητὴ ἁρμονία καὶ τὸ ἐν	ταύτῃ	καλὸν καὶ ὅλως τὸ καλόν,
[1, 3, 50]	σώματα δεικνύντα τὸ ἐν πᾶσι	ταὐτὸν	καὶ ὅτι ἕτερον τῶν σωμάτων
[1, 3, 50]	ἡ φιλοσοφία τὸ τιμιώτατον; ἢ	ταὐτὸν	φιλοσοφία καὶ διαλεκτική; Ἢ φιλοσοφίας
[1, 3, 50]	πρότερον ἢ ἅμα συναύξεται. Καὶ	τάχα	ἂν φυσικάς τις ἀρετὰς ἔχοι,
[1, 3, 50]	ἑκάστου δυναμένη ἕξις εἰπεῖν τί	τε	ἕκαστον καὶ τί ἄλλων διαφέρει
[1, 3, 50]	τὰ κινήματα τῆς ψυχῆς, ὅ	τε	τίθησι καὶ ὃ αἴρει, καὶ
[1, 3, 50]	ἀρετὰς ἔχοι, ἐξ ὧν αἱ	τέλειαι	σοφίας γενομένης. Μετὰ τὰς φυσικὰς
[1, 3, 50]	φυσικὰς οὖν ἡ σοφία· εἶτα	τελειοῖ	τὰ ἤθη. Ἢ τῶν φυσικῶν
[1, 3, 50]	ὤν καὶ φύσει ἐνάρετον πρὸς	τελείωσιν	ἀρετῶν ἀκτέον καὶ μετὰ τὰ
[1, 3, 50]	συμπλέκει καὶ διαιρεῖ, ἕως εἰς	τέλεον	νοῦν ἥκῃ. Ἔστι γάρ, φησιν,
[1, 3, 50]	τοῦ τόπου ἀφίκωνται, ὃ δὴ	τέλος	τῆς πορείας ὂν τυγχάνει, ὅταν
[1, 3, 50]	καὶ ἀριθμητικῇ προσχρῶνται αἱ ἄλλαι	τέχναι·	μᾶλλον μέντοι αὕτη ἐγγύθεν κομίζεται
[1, 3, 50]	ἤδη καὶ ὅτι καὶ ἐν	τέχναις	καὶ ἐν ἐπιστήμαις καὶ ἐν
[1, 3, 50]	ἂν τὸ εἰδέναι γράφειν, ἄλλῃ	τέχνῃ	δοῦσα· ὧν τινα ἀναγκαῖα καὶ
[1, 3, 50]	~Τίς	τέχνη	ἢ μέθοδος ἢ ἐπιτήδευσις ἡμᾶς
[1, 3, 50]	ὧν τινα ἀναγκαῖα καὶ πρὸ	τέχνης	ἡγουμένη, κρίνουσα δὲ αὐτὰ ὥσπερ
[1, 3, 50]	ἀληθείας πεδίῳ τὴν ψυχὴν τρέφουσα,	τῇ	διαιρέσει τῇ Πλάτωνος χρωμένη μὲν
[1, 3, 50]	τὴν ψυχὴν τρέφουσα, τῇ διαιρέσει	τῇ	Πλάτωνος χρωμένη μὲν καὶ εἰς
[1, 3, 50]	πλεῖστά φησιν ἰδόντα ὃς ἐν	τῇ	πρώτῃ γενέσει εἰς γονὴν ἀνδρὸς
[1, 3, 50]	ἀύλως πάντα εἰς χρῆσιν προφέρει	τῇ	φρονήσει. Πότερα δὲ ἔστι τὰ
[1, 3, 50]	καὶ λυτέον βουλόμενον καὶ αὐτὸν	τῇ	φύσει καὶ πάλαι λελυμένον. Τὰ
[1, 3, 50]	ἐπὶ τὸ ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον	τὴν	ἄνω πορείαν. ~Ὁ δὲ φιλόσοφος
[1, 3, 50]	ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ	τὴν	ἀρχὴν τὴν πρώτην, κείσθω διωμολογημένον
[1, 3, 50]	συντελειοῦται; Ἢ προλαβοῦσα ἡ ἑτέρα	τὴν	ἑτέραν ἐτελείωσεν· ὅλως γὰρ ἡ
[1, 3, 50]	πολυπραγμονοῦσα εἰς ἓν γενομένη βλέπει,	τὴν	λεγομένην λογικὴν πραγματείαν περὶ προτάσεων
[1, 3, 50]	πλάνης ἐνιδρύει τῷ νοητῷ κἀκεῖ	τὴν	πραγματείαν ἔχει τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα
[1, 3, 50]	ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ τὴν ἀρχὴν	τὴν	πρώτην, κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ
[1, 3, 50]	καὶ σχήματα οὕτως ἀκτέον· χωρίζοντα	τὴν	ὕλην ἐφ´ ὧν αἱ ἀναλογίαι
[1, 3, 50]	ἄνω πορείαν. ~Ὁ δὲ φιλόσοφος	τὴν	φύσιν ἕτοιμος οὗτος καὶ οἷον
[1, 3, 50]	τοῦ μουσικοῦ ὅστις ἐστὶ λέγοντας	τὴν	φύσιν. Θετέον δὴ αὐτὸν εὐκίνητον
[1, 3, 50]	ἐρωτικοῦ; Ὁ μὲν δὴ φιλόσοφος	τὴν	φύσιν καὶ ὁ μουσικὸς καὶ
[1, 3, 50]	ἐν τῷ λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ	τὴν	ψυχὴν τρέφουσα, τῇ διαιρέσει τῇ
[1, 3, 50]	ἡ μὲν περιμενέτω, περὶ δὲ	τῆς	ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον λέγειν. Πρῶτον
[1, 3, 50]	μέντοι αὕτη ἐγγύθεν κομίζεται παρὰ	τῆς	διαλεκτικῆς· καὶ περὶ ἠθῶν ὡσαύτως
[1, 3, 50]	πάντων, οὐ δόξῃ. Παύσασα δὲ	τῆς	περὶ τὸ αἰσθητὸν πλάνης ἐνιδρύει
[1, 3, 50]	τόπου ἀφίκωνται, ὃ δὴ τέλος	τῆς	πορείας ὂν τυγχάνει, ὅταν τις
[1, 3, 50]	δὲ περιττὰ ἡγουμένη καὶ μεθόδου	τῆς	ταῦτα βουλομένης. ~Ἀλλὰ πόθεν τὰς
[1, 3, 50]	τὰ ἐκεῖθεν· καὶ γὰρ μετὰ	τῆς	ὕλης τὰ πλεῖστα· καὶ αἱ
[1, 3, 50]	καὶ καθόλου οἶδε τὰ κινήματα	τῆς	ψυχῆς, ὅ τε τίθησι καὶ
[1, 3, 50]	εἰπεῖν τί τε ἕκαστον καὶ	τί	ἄλλων διαφέρει καὶ τίς ἡ
[1, 3, 50]	χρωμένη δὲ καὶ εἰς τὸ	τί	ἐστι, χρωμένη δὲ καὶ ἐπὶ
[1, 3, 50]	ὅλως τὸ καλόν, οὐ τό	τι	καλὸν μόνον, καὶ λόγους τοὺς
[1, 3, 50]	περὶ τὸ ἐπέκεινα τοῦ ὄντος.	Τί	οὖν; ἡ φιλοσοφία τὸ τιμιώτατον;
[1, 3, 50]	γινώσκουσα, ὅταν τις προσαγάγῃ, ὅ	τι	παρὰ τὸν κανόνα τοῦ ἀληθοῦς.
[1, 3, 50]	περὶ ἑκάστου δυναμένη ἕξις εἰπεῖν	τί	τε ἕκαστον καὶ τί ἄλλων
[1, 3, 50]	ὅσα ὑπὸ τὸ ἐναντίον καὶ	τί	τὸ ἀίδιον δηλονότι καὶ τὸ
[1, 3, 50]	κινήματα τῆς ψυχῆς, ὅ τε	τίθησι	καὶ ὃ αἴρει, καὶ εἰ
[1, 3, 50]	καὶ εἰ τοῦτο αἴρει ὃ	τίθησιν	ἢ ἄλλο, καὶ εἰ ἕτερα
[1, 3, 50]	τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος οὖν τὸ	τίμιον·	ἔχει γὰρ καὶ ἄλλα φιλοσοφία·
[1, 3, 50]	διαλεκτική; Ἢ φιλοσοφίας μέρος τὸ	τίμιον.	Οὐ γὰρ δὴ οἰητέον ὄργανον
[1, 3, 50]	νοῦ καὶ φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν	τιμιωτάτην	οὖσαν ἕξιν τῶν ἐν ἡμῖν
[1, 3, 50]	περὶ τὸ ὂν καὶ τὸ	τιμιώτατον	εἶναι, φρόνησιν μὲν περὶ τὸ
[1, 3, 50]	Τί οὖν; ἡ φιλοσοφία τὸ	τιμιώτατον;	ἢ ταὐτὸν φιλοσοφία καὶ διαλεκτική;
[1, 3, 50]	γράφειν, ἄλλῃ τέχνῃ δοῦσα· ὧν	τινα	ἀναγκαῖα καὶ πρὸ τέχνης ἡγουμένη,
[1, 3, 50]	τοῦτο ἐδείκνυτο, ἀναγωγή τις ἦν.	Τίνα	δὲ δεῖ εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον;
[1, 3, 50]	πίστιν ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ ἔχων.	Τίνες	δὲ οἱ λόγοι, ὕστερον. ~Ὁ
[1, 3, 50]	γονὴν ἀνδρὸς ἐσομένου φιλοσόφου μουσικοῦ	τινος	ἢ ἐρωτικοῦ; Ὁ μὲν δὴ
[1, 3, 50]	συναύξεται. Καὶ τάχα ἂν φυσικάς	τις	ἀρετὰς ἔχοι, ἐξ ὧν αἱ
[1, 3, 50]	δοτέον καὶ ὅλως διαλεκτικὸν ποιητέον.	~Τίς	δὲ ἡ διαλεκτική, ἣν δεῖ
[1, 3, 50]	τῆς πορείας ὂν τυγχάνει, ὅταν	τις	ἐπ´ ἄκρῳ γένηται τῷ νοητῷ.
[1, 3, 50]	τούτοις, ἢ καθ´ ἕνα εἷς	τις;	Ἔστι μὲν οὖν ἡ πορεία
[1, 3, 50]	καὶ τί ἄλλων διαφέρει καὶ	τίς	ἡ κοινότης· ἐν οἷς ἐστι
[1, 3, 50]	δι´ ὧν τοῦτο ἐδείκνυτο, ἀναγωγή	τις	ἦν. Τίνα δὲ δεῖ εἶναι
[1, 3, 50]	πράξεσιν, ἡ δὲ φρόνησις ἐπιλογισμός	τις	καὶ τὸ καθόλου μᾶλλον καὶ
[1, 3, 50]	νοῦς δίδωσιν ἐναργεῖς ἀρχάς, εἴ	τις	λαβεῖν δύναιτο ψυχῇ· εἶτα τὰ
[1, 3, 50]	μουσικὸς καὶ ὁ ἐρωτικὸς ἀνακτέοι.	Τίς	οὖν ὁ τρόπος; Ἆρά γε
[1, 3, 50]	ἀληθέσι τὸ ψεῦδος, γινώσκουσα, ὅταν	τις	προσαγάγῃ, ὅ τι παρὰ τὸν
[1, 3, 50]		~Τίς	τέχνη ἢ μέθοδος ἢ ἐπιτήδευσις
[1, 3, 50]	μὴ ἀγαθοῦ καὶ ὅσα ὑπὸ	τὸ	ἀγαθὸν καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ
[1, 3, 50]	ὑπὸ τὸ ἐναντίον καὶ τί	τὸ	ἀίδιον δηλονότι καὶ τὸ μὴ
[1, 3, 50]	δόξῃ. Παύσασα δὲ τῆς περὶ	τὸ	αἰσθητὸν πλάνης ἐνιδρύει τῷ νοητῷ
[1, 3, 50]	καὶ γὰρ γράμματα εἰδυῖα δὲ	τὸ	ἀληθὲς οἶδεν ὃ καλοῦσι πρότασιν,
[1, 3, 50]	τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ ἀεὶ	τὸ	ἀνάρμοστον καὶ τὸ μὴ ἓν
[1, 3, 50]	οἱ ἄλλοι οὗτοι, κεκινημένος πρὸς	τὸ	ἄνω, ἀπορῶν δὲ τοῦ δεικνύντος
[1, 3, 50]	τοῖς θεωρήμασι τὰ πράγματα ἔχουσα·	τὸ	δὲ ψεῦδος καὶ τὸ σόφισμα
[1, 3, 50]	προτάσεων καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ ἂν	τὸ	εἰδέναι γράφειν, ἄλλῃ τέχνῃ δοῦσα·
[1, 3, 50]	ἀκτέον τῷ λόγῳ σώματα δεικνύντα	τὸ	ἐν πᾶσι ταὐτὸν καὶ ὅτι
[1, 3, 50]	ἦν, ἡ νοητὴ ἁρμονία καὶ	τὸ	ἐν ταύτῃ καλὸν καὶ ὅλως
[1, 3, 50]	τοὺς φθόγγους καὶ τὸ καλὸν	τὸ	ἐν τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ
[1, 3, 50]	τὸ ἀγαθὸν καὶ ὅσα ὑπὸ	τὸ	ἐναντίον καὶ τί τὸ ἀίδιον
[1, 3, 50]	οἱ λόγοι εἰς τὸ κάλλος	τὸ	ἐπ´ αὐτοῖς ἀκτέον καὶ διδακτέον,
[1, 3, 50]	τὸ ὄν, νοῦν δὲ περὶ	τὸ	ἐπέκεινα τοῦ ὄντος. Τί οὖν;
[1, 3, 50]	πορεύεσθαι ἀνάγκη, ἕως ἂν εἰς	τὸ	ἔσχατον τοῦ τόπου ἀφίκωνται, ὃ
[1, 3, 50]	καὶ ἐν τοῖς ῥυθμοῖς καὶ	τὸ	εὔρυθμον καὶ τὸ εὔσχημον διώκειν.
[1, 3, 50]	ῥυθμοῖς καὶ τὸ εὔρυθμον καὶ	τὸ	εὔσχημον διώκειν. Μετὰ τοίνυν τοὺς
[1, 3, 50]	ἥκῃ. Ἔστι γάρ, φησιν, αὕτη	τὸ	καθαρώτατον νοῦ καὶ φρονήσεως Ἀνάγκη
[1, 3, 50]	δὲ φρόνησις ἐπιλογισμός τις καὶ	τὸ	καθόλου μᾶλλον καὶ εἰ ἀντακολουθοῦσι
[1, 3, 50]	ἀναλογίαι καὶ οἱ λόγοι εἰς	τὸ	κάλλος τὸ ἐπ´ αὐτοῖς ἀκτέον
[1, 3, 50]	εὐκίνητον καὶ ἐπτοημένον μὲν πρὸς	τὸ	καλόν, ἀδυνατώτερον δὲ παρ´ αὐτοῦ
[1, 3, 50]	ἐν ταύτῃ καλὸν καὶ ὅλως	τὸ	καλόν, οὐ τό τι καλὸν
[1, 3, 50]	τοῦτον πρὸς τοὺς φθόγγους καὶ	τὸ	καλὸν τὸ ἐν τούτοις ἕτοιμον,
[1, 3, 50]	δὲ ἀεὶ τὸ ἀνάρμοστον καὶ	τὸ	μὴ ἓν ἐν τοῖς ᾀδομένοις
[1, 3, 50]	τί τὸ ἀίδιον δηλονότι καὶ	τὸ	μὴ τοιοῦτον, ἐπιστήμῃ περὶ πάντων,
[1, 3, 50]	πλέκουσα, ἕως ἂν διέλθῃ πᾶν	τὸ	νοητόν, καὶ ἀνάπαλιν ἀναλύουσα, εἰς
[1, 3, 50]	ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ νοῦν, ἐπὶ	τὸ	ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον τὴν ἄνω
[1, 3, 50]	τιμιώτατον εἶναι, φρόνησιν μὲν περὶ	τὸ	ὄν, νοῦν δὲ περὶ τὸ
[1, 3, 50]	ἕξιν τῶν ἐν ἡμῖν περὶ	τὸ	ὂν καὶ τὸ τιμιώτατον εἶναι,
[1, 3, 50]	ἦθος ἔχει, καὶ αἱ ἀρχαὶ	τὸ	πλεῖστον ἀμφοτέραις, ἀφ´ ὧν ἔχομεν.
[1, 3, 50]	ἔχουσα· τὸ δὲ ψεῦδος καὶ	τὸ	σόφισμα κατὰ συμβεβηκὸς γινώσκει ἄλλου
[1, 3, 50]	εἰδῶν, χρωμένη δὲ καὶ εἰς	τὸ	τί ἐστι, χρωμένη δὲ καὶ
[1, 3, 50]	καὶ ὅλως τὸ καλόν, οὐ	τό	τι καλὸν μόνον, καὶ λόγους
[1, 3, 50]	δίδωσι τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος οὖν	τὸ	τίμιον· ἔχει γὰρ καὶ ἄλλα
[1, 3, 50]	καὶ διαλεκτική; Ἢ φιλοσοφίας μέρος	τὸ	τίμιον. Οὐ γὰρ δὴ οἰητέον
[1, 3, 50]	ἡμῖν περὶ τὸ ὂν καὶ	τὸ	τιμιώτατον εἶναι, φρόνησιν μὲν περὶ
[1, 3, 50]	ὄντος. Τί οὖν; ἡ φιλοσοφία	τὸ	τιμιώτατον; ἢ ταὐτὸν φιλοσοφία καὶ
[1, 3, 50]	νοητῷ κἀκεῖ τὴν πραγματείαν ἔχει	τὸ	ψεῦδος ἀφεῖσα ἐν τῷ λεγομένῳ
[1, 3, 50]	κρίνουσα τοῖς ἐν αὐτῇ ἀληθέσι	τὸ	ψεῦδος, γινώσκουσα, ὅταν τις προσαγάγῃ,
[1, 3, 50]	καὶ τὸ εὔσχημον διώκειν. Μετὰ	τοίνυν	τοὺς αἰσθητοὺς τούτους φθόγγους καὶ
[1, 3, 50]	ἀίδιον δηλονότι καὶ τὸ μὴ	τοιοῦτον,	ἐπιστήμῃ περὶ πάντων, οὐ δόξῃ.
[1, 3, 50]	καὶ τὸ μὴ ἓν ἐν	τοῖς	ᾀδομένοις καὶ ἐν τοῖς ῥυθμοῖς
[1, 3, 50]	ἄλλου ποιήσαντος ὡς ἀλλότριον κρίνουσα	τοῖς	ἐν αὐτῇ ἀληθέσι τὸ ψεῦδος,
[1, 3, 50]	μέντοι ἐπ´ αὐτὰ χωρεῖ ἅμα	τοῖς	θεωρήμασι τὰ πράγματα ἔχουσα· τὸ
[1, 3, 50]	τοὺς λογισμοὺς ἐν τοῖς πάθεσι	τοῖς	ἰδίοις καὶ ταῖς πράξεσιν, ἡ
[1, 3, 50]	ἄλλαι ἀρεταὶ τοὺς λογισμοὺς ἐν	τοῖς	πάθεσι τοῖς ἰδίοις καὶ ταῖς
[1, 3, 50]	ἡ διαλεκτική, ἣν δεῖ καὶ	τοῖς	προτέροις παραδιδόναι; Ἔστι μὲν δὴ
[1, 3, 50]	ἐν τοῖς ᾀδομένοις καὶ ἐν	τοῖς	ῥυθμοῖς καὶ τὸ εὔρυθμον καὶ
[1, 3, 50]	ἦν. Τίνα δὲ δεῖ εἶναι	τὸν	ἀναχθησόμενον; Ἆρά γε τὸν πάντα
[1, 3, 50]	τις προσαγάγῃ, ὅ τι παρὰ	τὸν	κανόνα τοῦ ἀληθοῦς. Περὶ προτάσεως
[1, 3, 50]	εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά γε	τὸν	πάντα ἢ τὸν πλεῖστά φησιν
[1, 3, 50]	Ἆρά γε τὸν πάντα ἢ	τὸν	πλεῖστά φησιν ἰδόντα ὃς ἐν
[1, 3, 50]	ἂν εἰς τὸ ἔσχατον τοῦ	τόπου	ἀφίκωνται, ὃ δὴ τέλος τῆς
[1, 3, 50]	ὃ ἂν ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ,	τότε	δὲ ἡσυχίαν ἄγουσα, ὡς μέχρι
[1, 3, 50]	ὅ τι παρὰ τὸν κανόνα	τοῦ	ἀληθοῦς. Περὶ προτάσεως οὖν οὐκ
[1, 3, 50]	πρὸς τὸ ἄνω, ἀπορῶν δὲ	τοῦ	δεικνύντος δεῖται μόνον. Δεικτέον οὖν
[1, 3, 50]	ἡσυχίαν ἄγουσα, ὡς μέχρι γε	τοῦ	ἐκεῖ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ, οὐδὲν
[1, 3, 50]	ἐν ἀσωμάτοις γὰρ ὁ ἐθισμὸς	τοῦ	ἐρασμίου ἤδη καὶ ὅτι καὶ
[1, 3, 50]	ἄνδρας τούτους ἡμῖν ἀρξαμένους ἀπὸ	τοῦ	μουσικοῦ ὅστις ἐστὶ λέγοντας τὴν
[1, 3, 50]	νοῦν δὲ περὶ τὸ ἐπέκεινα	τοῦ	ὄντος. Τί οὖν; ἡ φιλοσοφία
[1, 3, 50]	ἕως ἂν εἰς τὸ ἔσχατον	τοῦ	τόπου ἀφίκωνται, ὃ δὴ τέλος
[1, 3, 50]	δὴ οἰητέον ὄργανον τοῦτο εἶναι	τοῦ	φιλοσόφου· οὐ γὰρ ψιλὰ θεωρήματά
[1, 3, 50]	τὸ εὔσχημον διώκειν. Μετὰ τοίνυν	τοὺς	αἰσθητοὺς τούτους φθόγγους καὶ ῥυθμοὺς
[1, 3, 50]	πειρατέον λέγειν. Πρῶτον δὴ διασταλτέον	τοὺς	ἄνδρας τούτους ἡμῖν ἀρξαμένους ἀπὸ
[1, 3, 50]	καὶ αἱ μὲν ἄλλαι ἀρεταὶ	τοὺς	λογισμοὺς ἐν τοῖς πάθεσι τοῖς
[1, 3, 50]	ψόφους, οὕτω καὶ τοῦτον πρὸς	τοὺς	φθόγγους καὶ τὸ καλὸν τὸ
[1, 3, 50]	τι καλὸν μόνον, καὶ λόγους	τοὺς	φιλοσοφίας ἐνθετέον· ἀφ´ ὧν εἰς
[1, 3, 50]	ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ δειλοὶ πρὸς	τοὺς	ψόφους, οὕτω καὶ τοῦτον πρὸς
[1, 3, 50]	ἐπιβάλλουσα, ἀκριβολογεῖσθαι δὲ ἑτέρᾳ δίδωσι	τοῦτο	ἀγαπώσῃ. ~Μέρος οὖν τὸ τίμιον·
[1, 3, 50]	καὶ ὃ αἴρει, καὶ εἰ	τοῦτο	αἴρει ὃ τίθησιν ἢ ἄλλο,
[1, 3, 50]	καὶ δὴ καὶ δι´ ὧν	τοῦτο	ἐδείκνυτο, ἀναγωγή τις ἦν. Τίνα
[1, 3, 50]	Οὐ γὰρ δὴ οἰητέον ὄργανον	τοῦτο	εἶναι τοῦ φιλοσόφου· οὐ γὰρ
[1, 3, 50]	καὶ τὸ καλὸν τὸ ἐν	τούτοις	ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ ἀεὶ τὸ
[1, 3, 50]	εἷς καὶ ὁ αὐτὸς ἅπασι	τούτοις,	ἢ καθ´ ἕνα εἷς τις;
[1, 3, 50]	πρὸς τοὺς ψόφους, οὕτω καὶ	τοῦτον	πρὸς τοὺς φθόγγους καὶ τὸ
[1, 3, 50]	Πρῶτον δὴ διασταλτέον τοὺς ἄνδρας	τούτους	ἡμῖν ἀρξαμένους ἀπὸ τοῦ μουσικοῦ
[1, 3, 50]	διώκειν. Μετὰ τοίνυν τοὺς αἰσθητοὺς	τούτους	φθόγγους καὶ ῥυθμοὺς καὶ σχήματα
[1, 3, 50]	ἐν οἷς ἐστι καὶ ποῦ	τούτων	ἕκαστον καὶ εἰ ἔστιν ὅ
[1, 3, 50]	εἶναι καὶ διαλεκτικὸν οὕτως ἄνευ	τούτων;	Ἢ οὐδ´ ἂν γένοιτο, ἀλλὰ
[1, 3, 50]	πρῶτα γένη, καὶ τὰ ἐκ	τούτων	νοερῶς πλέκουσα, ἕως ἂν διέλθῃ
[1, 3, 50]	λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ τὴν ψυχὴν	τρέφουσα,	τῇ διαιρέσει τῇ Πλάτωνος χρωμένη
[1, 3, 50]	ἐρωτικὸς ἀνακτέοι. Τίς οὖν ὁ	τρόπος;	Ἆρά γε εἷς καὶ ὁ
[1, 3, 50]	δὴ τέλος τῆς πορείας ὂν	τυγχάνει,	ὅταν τις ἐπ´ ἄκρῳ γένηται
[1, 3, 50]	κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ ἐκ τῶν	τυχόντων	οἷον ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ δειλοὶ
[1, 3, 50]	ἔχει τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα ἐν	τῷ	λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ τὴν ψυχὴν
[1, 3, 50]	ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´ ἐπὶ πάντα ἀκτέον	τῷ	λόγῳ σώματα δεικνύντα τὸ ἐν
[1, 3, 50]	ὅταν τις ἐπ´ ἄκρῳ γένηται	τῷ	νοητῷ. Ἀλλ´ ἡ μὲν περιμενέτω,
[1, 3, 50]	γε δευτέρα, οἷς ἤδη ἐν	τῷ	νοητῷ γενομένοις καὶ οἷον ἴχνος
[1, 3, 50]	περὶ τὸ αἰσθητὸν πλάνης ἐνιδρύει	τῷ	νοητῷ κἀκεῖ τὴν πραγματείαν ἔχει
[1, 3, 50]	διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ δὲ	τῶν	ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ νοῦν,
[1, 3, 50]	χρωμένη μὲν καὶ εἰς διάκρισιν	τῶν	εἰδῶν, χρωμένη δὲ καὶ εἰς
[1, 3, 50]	Ἀνάγκη οὖν τιμιωτάτην οὖσαν ἕξιν	τῶν	ἐν ἡμῖν περὶ τὸ ὂν
[1, 3, 50]	ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ ὑπὸ	τῶν	ἐν ὄψει καλῶν περὶ αὐτὰ
[1, 3, 50]	ἡ μὲν γὰρ προτέρα ἀπὸ	τῶν	κάτω, ἡ δέ γε δευτέρα,
[1, 3, 50]	πᾶσι ταὐτὸν καὶ ὅτι ἕτερον	τῶν	σωμάτων καὶ ὅτι ἄλλοθεν λεκτέον
[1, 3, 50]	αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ ἐκ	τῶν	τυχόντων οἷον ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ
[1, 3, 50]	εἶτα τελειοῖ τὰ ἤθη. Ἢ	τῶν	φυσικῶν οὐσῶν συναύξεται ἤδη ἄμφω

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/06/2007