Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]	τὸ ἐν τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα	δὲ	ἀεὶ τὸ ἀνάρμοστον καὶ τὸ
[1, 3, 50]	ὧν προίασιν αἱ ἕξεις. Ἴσχουσι	δὲ	αἱ λογικαὶ ἕξεις καὶ ὡς
[1, 3, 50]	καὶ πρὸ τέχνης ἡγουμένη, κρίνουσα	δὲ	αὐτὰ ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα
[1, 3, 50]	προτέρα ἀπὸ τῶν κάτω, ἡ	δέ	γε δευτέρα, οἷς ἤδη ἐν
[1, 3, 50]	ἐδείκνυτο, ἀναγωγή τις ἦν. Τίνα	δὲ	δεῖ εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά
[1, 3, 50]	ἢ ὅλως ἄλλο βέλτιον· ἡ	δὲ	διαλεκτικὴ καὶ ἡ σοφία ἔτι
[1, 3, 50]	δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον	δὲ	ἐκ τῶν τυχόντων οἷον ἐκτύπων,
[1, 3, 50]	δὲ οἱ λόγοι, ὕστερον. ~Ὁ	δὲ	ἐρωτικός, εἰς ὃν μεταπέσοι ἂν
[1, 3, 50]	χρῆσιν προφέρει τῇ φρονήσει. Πότερα	δὲ	ἔστι τὰ κάτω εἶναι ἄνευ
[1, 3, 50]	καὶ ἡ αἴσθησις ἐπιβάλλουσα, ἀκριβολογεῖσθαι	δὲ	ἑτέρᾳ δίδωσι τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος
[1, 3, 50]	καὶ ὅλως διαλεκτικὸν ποιητέον. ~Τίς	δὲ	ἡ διαλεκτική, ἣν δεῖ καὶ
[1, 3, 50]	ἂν ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ, τότε	δὲ	ἡσυχίαν ἄγουσα, ὡς μέχρι γε
[1, 3, 50]	εἰς διάκρισιν τῶν εἰδῶν, χρωμένη	δὲ	καὶ εἰς τὸ τί ἐστι,
[1, 3, 50]	εἰς τὸ τί ἐστι, χρωμένη	δὲ	καὶ ἐπὶ τὰ πρῶτα γένη,
[1, 3, 50]	ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ ἔχων. Τίνες	δὲ	οἱ λόγοι, ὕστερον. ~Ὁ δὲ
[1, 3, 50]	μνημονικός ἐστί πως κάλλους· χωρὶς	δὲ	ὂν ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ
[1, 3, 50]	τὰ μὴ ὄντα αὖ, ἕτερα	δὲ	ὄντων. Αὕτη καὶ περὶ ἀγαθοῦ
[1, 3, 50]	μὲν πρὸς τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον	δὲ	παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ
[1, 3, 50]	μὲν περὶ τὸ ὄν, νοῦν	δὲ	περὶ τὸ ἐπέκεινα τοῦ ὄντος.
[1, 3, 50]	τὰ μὲν χρήσιμα αὐτῶν, τὰ	δὲ	περιττὰ ἡγουμένη καὶ μεθόδου τῆς
[1, 3, 50]	Ἢ ἀτελῶς καὶ ἐλλειπόντως. Ἔστι	δὲ	σοφὸν εἶναι καὶ διαλεκτικὸν οὕτως
[1, 3, 50]	ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν ἐκεῖθεν, προστιθεῖσα	δὲ	τὰς ἕξεις καὶ τὰς ἀσκήσεις,
[1, 3, 50]	Ἀλλ´ ἡ μὲν περιμενέτω, περὶ	δὲ	τῆς ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον λέγειν.
[1, 3, 50]	περὶ πάντων, οὐ δόξῃ. Παύσασα	δὲ	τῆς περὶ τὸ αἰσθητὸν πλάνης
[1, 3, 50]	οἶδε καὶ γὰρ γράμματα εἰδυῖα	δὲ	τὸ ἀληθὲς οἶδεν ὃ καλοῦσι
[1, 3, 50]	κεκινημένος πρὸς τὸ ἄνω, ἀπορῶν	δὲ	τοῦ δεικνύντος δεῖται μόνον. Δεικτέον
[1, 3, 50]	καὶ διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ	δὲ	τῶν ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ
[1, 3, 50]	δὲ ὂν ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν, πληττόμενος	δὲ	ὑπὸ τῶν ἐν ὄψει καλῶν
[1, 3, 50]	βαδιστέον τὴν ἄνω πορείαν. ~Ὁ	δὲ	φιλόσοφος τὴν φύσιν ἕτοιμος οὗτος
[1, 3, 50]	ἰδίοις καὶ ταῖς πράξεσιν, ἡ	δὲ	φρόνησις ἐπιλογισμός τις καὶ τὸ
[1, 3, 50]	θεωρήμασι τὰ πράγματα ἔχουσα· τὸ	δὲ	ψεῦδος καὶ τὸ σόφισμα κατὰ
[1, 3, 50]	κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ πολλῶν	δεδειγμένον·	καὶ δὴ καὶ δι´ ὧν
[1, 3, 50]	ἀναγωγή τις ἦν. Τίνα δὲ	δεῖ	εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά γε
[1, 3, 50]	πορευθῆναι ἀνάγει; Ὅπου μὲν οὖν	δεῖ	ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ
[1, 3, 50]	~Τίς δὲ ἡ διαλεκτική, ἣν	δεῖ	καὶ τοῖς προτέροις παραδιδόναι; Ἔστι
[1, 3, 50]	καὶ εἰ ἀντακολουθοῦσι καὶ εἰ	δεῖ	νῦν ἐπισχεῖν ἢ εἰσαῦθις ἢ
[1, 3, 50]	μέθοδος ἢ ἐπιτήδευσις ἡμᾶς οἷ	δεῖ	πορευθῆναι ἀνάγει; Ὅπου μὲν οὖν
[1, 3, 50]	ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ νόμους καλοὺς	δεικνύντα	ἐν ἀσωμάτοις γὰρ ὁ ἐθισμὸς
[1, 3, 50]	πάντα ἀκτέον τῷ λόγῳ σώματα	δεικνύντα	τὸ ἐν πᾶσι ταὐτὸν καὶ
[1, 3, 50]	τὸ ἄνω, ἀπορῶν δὲ τοῦ	δεικνύντος	δεῖται μόνον. Δεικτέον οὖν καὶ
[1, 3, 50]	δὲ τοῦ δεικνύντος δεῖται μόνον.	Δεικτέον	οὖν καὶ λυτέον βουλόμενον καὶ
[1, 3, 50]	τυχόντων οἷον ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ	δειλοὶ	πρὸς τοὺς ψόφους, οὕτω καὶ
[1, 3, 50]	ἄνω, ἀπορῶν δὲ τοῦ δεικνύντος	δεῖται	μόνον. Δεικτέον οὖν καὶ λυτέον
[1, 3, 50]	πίστεως ἀσωμάτου καὶ γὰρ ῥᾴδιον	δέξεται	φιλομαθὴς ὤν καὶ φύσει ἐνάρετον
[1, 3, 50]	καὶ οἷον ἐπτερωμένος καὶ οὐ	δεόμενος	χωρίσεως, ὥσπερ οἱ ἄλλοι οὗτοι,
[1, 3, 50]	τῶν κάτω, ἡ δέ γε	δευτέρα,	οἷς ἤδη ἐν τῷ νοητῷ
[1, 3, 50]	ἐστὶ λέγοντας τὴν φύσιν. Θετέον	δὴ	αὐτὸν εὐκίνητον καὶ ἐπτοημένον μὲν
[1, 3, 50]	ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον λέγειν. Πρῶτον	δὴ	διασταλτέον τοὺς ἄνδρας τούτους ἡμῖν
[1, 3, 50]	τοῖς προτέροις παραδιδόναι; Ἔστι μὲν	δὴ	ἡ λόγῳ περὶ ἑκάστου δυναμένη
[1, 3, 50]	καὶ διὰ πολλῶν δεδειγμένον· καὶ	δὴ	καὶ δι´ ὧν τοῦτο ἐδείκνυτο,
[1, 3, 50]	καὶ πάλαι λελυμένον. Τὰ μὲν	δὴ	μαθήματα δοτέον πρὸς συνεθισμὸν κατανοήσεως
[1, 3, 50]	μέρος τὸ τίμιον. Οὐ γὰρ	δὴ	οἰητέον ὄργανον τοῦτο εἶναι τοῦ
[1, 3, 50]	ἔσχατον τοῦ τόπου ἀφίκωνται, ὃ	δὴ	τέλος τῆς πορείας ὂν τυγχάνει,
[1, 3, 50]	τινος ἢ ἐρωτικοῦ; Ὁ μὲν	δὴ	φιλόσοφος τὴν φύσιν καὶ ὁ
[1, 3, 50]	ἐναντίον καὶ τί τὸ ἀίδιον	δηλονότι	καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον, ἐπιστήμῃ
[1, 3, 50]	πολλῶν δεδειγμένον· καὶ δὴ καὶ	δι´	ὧν τοῦτο ἐδείκνυτο, ἀναγωγή τις
[1, 3, 50]	τὴν πρώτην, κείσθω διωμολογημένον καὶ	διὰ	πολλῶν δεδειγμένον· καὶ δὴ καὶ
[1, 3, 50]	καὶ συντίθησι καὶ συμπλέκει καὶ	διαιρεῖ,	ἕως εἰς τέλεον νοῦν ἥκῃ.
[1, 3, 50]	πεδίῳ τὴν ψυχὴν τρέφουσα, τῇ	διαιρέσει	τῇ Πλάτωνος χρωμένη μὲν καὶ
[1, 3, 50]	Πλάτωνος χρωμένη μὲν καὶ εἰς	διάκρισιν	τῶν εἰδῶν, χρωμένη δὲ καὶ
[1, 3, 50]	ὄντων. Αὕτη καὶ περὶ ἀγαθοῦ	διαλέγεται	καὶ περὶ μὴ ἀγαθοῦ καὶ
[1, 3, 50]	τιμιώτατον; ἢ ταὐτὸν φιλοσοφία καὶ	διαλεκτική;	Ἢ φιλοσοφίας μέρος τὸ τίμιον.
[1, 3, 50]	διαλεκτικὸν ποιητέον. ~Τίς δὲ ἡ	διαλεκτική,	ἣν δεῖ καὶ τοῖς προτέροις
[1, 3, 50]	ὅλως ἄλλο βέλτιον· ἡ δὲ	διαλεκτικὴ	καὶ ἡ σοφία ἔτι καθόλου
[1, 3, 50]	καὶ μετὰ τὰ μαθήματα λόγους	διαλεκτικῆς	δοτέον καὶ ὅλως διαλεκτικὸν ποιητέον.
[1, 3, 50]	αὕτη ἐγγύθεν κομίζεται παρὰ τῆς	διαλεκτικῆς·	καὶ περὶ ἠθῶν ὡσαύτως θεωροῦσα
[1, 3, 50]	ἔστι τὰ κάτω εἶναι ἄνευ	διαλεκτικῆς	καὶ σοφίας; Ἢ ἀτελῶς καὶ
[1, 3, 50]	περὶ φύσεως θεωρεῖ βοήθειαν παρὰ	διαλεκτικῆς	λαβοῦσα, ὥσπερ καὶ ἀριθμητικῇ προσχρῶνται
[1, 3, 50]	Ἔστι δὲ σοφὸν εἶναι καὶ	διαλεκτικὸν	οὕτως ἄνευ τούτων; Ἢ οὐδ´
[1, 3, 50]	λόγους διαλεκτικῆς δοτέον καὶ ὅλως	διαλεκτικὸν	ποιητέον. ~Τίς δὲ ἡ διαλεκτική,
[1, 3, 50]	πρότερον πειρατέον λέγειν. Πρῶτον δὴ	διασταλτέον	τοὺς ἄνδρας τούτους ἡμῖν ἀρξαμένους
[1, 3, 50]	τε ἕκαστον καὶ τί ἄλλων	διαφέρει	καὶ τίς ἡ κοινότης· ἐν
[1, 3, 50]	ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν ποιητέον καὶ	διδακτέον,	ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ δὲ τῶν
[1, 3, 50]	ὄψει καλῶν περὶ αὐτὰ ἐπτόηται.	Διδακτέον	οὖν αὐτὸν μὴ περὶ ἓν
[1, 3, 50]	τὸ ἐπ´ αὐτοῖς ἀκτέον καὶ	διδακτέον,	ὡς περὶ ἃ ἐπτόητο ἐκεῖνα
[1, 3, 50]	αἴσθησις ἐπιβάλλουσα, ἀκριβολογεῖσθαι δὲ ἑτέρᾳ	δίδωσι	τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος οὖν τὸ
[1, 3, 50]	ἡ ἐπιστήμη αὕτη; Ἢ νοῦς	δίδωσιν	ἐναργεῖς ἀρχάς, εἴ τις λαβεῖν
[1, 3, 50]	τούτων νοερῶς πλέκουσα, ἕως ἂν	διέλθῃ	πᾶν τὸ νοητόν, καὶ ἀνάπαλιν
[1, 3, 50]	Ἔστι μὲν οὖν ἡ πορεία	διττὴ	πᾶσιν ἢ ἀναβαίνουσιν ἢ ἄνω
[1, 3, 50]	τὸ εὔρυθμον καὶ τὸ εὔσχημον	διώκειν.	Μετὰ τοίνυν τοὺς αἰσθητοὺς τούτους
[1, 3, 50]	τὴν ἀρχὴν τὴν πρώτην, κείσθω	διωμολογημένον	καὶ διὰ πολλῶν δεδειγμένον· καὶ
[1, 3, 50]	τοιοῦτον, ἐπιστήμῃ περὶ πάντων, οὐ	δόξῃ.	Παύσασα δὲ τῆς περὶ τὸ
[1, 3, 50]	μετὰ τὰ μαθήματα λόγους διαλεκτικῆς	δοτέον	καὶ ὅλως διαλεκτικὸν ποιητέον. ~Τίς
[1, 3, 50]	λελυμένον. Τὰ μὲν δὴ μαθήματα	δοτέον	πρὸς συνεθισμὸν κατανοήσεως καὶ πίστεως
[1, 3, 50]	τὸ εἰδέναι γράφειν, ἄλλῃ τέχνῃ	δοῦσα·	ὧν τινα ἀναγκαῖα καὶ πρὸ
[1, 3, 50]	ἐναργεῖς ἀρχάς, εἴ τις λαβεῖν	δύναιτο	ψυχῇ· εἶτα τὰ ἑξῆς καὶ
[1, 3, 50]	δὴ ἡ λόγῳ περὶ ἑκάστου	δυναμένη	ἕξις εἰπεῖν τί τε ἕκαστον

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/06/2007