Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]	ἀρεταὶ τοὺς λογισμοὺς ἐν τοῖς	πάθεσι	τοῖς ἰδίοις καὶ ταῖς πράξεσιν,
[1, 3, 50]	καὶ αὐτὸν τῇ φύσει καὶ	πάλαι	λελυμένον. Τὰ μὲν δὴ μαθήματα
[1, 3, 50]	νοερῶς πλέκουσα, ἕως ἂν διέλθῃ	πᾶν	τὸ νοητόν, καὶ ἀνάπαλιν ἀναλύουσα,
[1, 3, 50]	σῶμα πεσόντα ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´ ἐπὶ	πάντα	ἀκτέον τῷ λόγῳ σώματα δεικνύντα
[1, 3, 50]	σοφία ἔτι καθόλου καὶ ἀύλως	πάντα	εἰς χρῆσιν προφέρει τῇ φρονήσει.
[1, 3, 50]	τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά γε τὸν	πάντα	ἢ τὸν πλεῖστά φησιν ἰδόντα
[1, 3, 50]	τὸ μὴ τοιοῦτον, ἐπιστήμῃ περὶ	πάντων,	οὐ δόξῃ. Παύσασα δὲ τῆς
[1, 3, 50]	πρὸς τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον δὲ	παρ´	αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ ἐκ
[1, 3, 50]	καὶ περὶ φύσεως θεωρεῖ βοήθειαν	παρὰ	διαλεκτικῆς λαβοῦσα, ὥσπερ καὶ ἀριθμητικῇ
[1, 3, 50]	μᾶλλον μέντοι αὕτη ἐγγύθεν κομίζεται	παρὰ	τῆς διαλεκτικῆς· καὶ περὶ ἠθῶν
[1, 3, 50]	ὅταν τις προσαγάγῃ, ὅ τι	παρὰ	τὸν κανόνα τοῦ ἀληθοῦς. Περὶ
[1, 3, 50]	ἣν δεῖ καὶ τοῖς προτέροις	παραδιδόναι;	Ἔστι μὲν δὴ ἡ λόγῳ
[1, 3, 50]	μεταπεσὼν ἢ μένοι ἂν ἢ	παρέλθοι,	μνημονικός ἐστί πως κάλλους· χωρὶς
[1, 3, 50]	λόγῳ σώματα δεικνύντα τὸ ἐν	πᾶσι	ταὐτὸν καὶ ὅτι ἕτερον τῶν
[1, 3, 50]	μὲν οὖν ἡ πορεία διττὴ	πᾶσιν	ἢ ἀναβαίνουσιν ἢ ἄνω ἐλθοῦσιν·
[1, 3, 50]	ἐπιστήμῃ περὶ πάντων, οὐ δόξῃ.	Παύσασα	δὲ τῆς περὶ τὸ αἰσθητὸν
[1, 3, 50]	ἀφεῖσα ἐν τῷ λεγομένῳ ἀληθείας	πεδίῳ	τὴν ψυχὴν τρέφουσα, τῇ διαιρέσει
[1, 3, 50]	περὶ δὲ τῆς ἀναγωγῆς πρότερον	πειρατέον	λέγειν. Πρῶτον δὴ διασταλτέον τοὺς
[1, 3, 50]	αὐτοῖς ἀκτέον καὶ διδακτέον, ὡς	περὶ	ἃ ἐπτόητο ἐκεῖνα ἦν, ἡ
[1, 3, 50]	ἕτερα δὲ ὄντων. Αὕτη καὶ	περὶ	ἀγαθοῦ διαλέγεται καὶ περὶ μὴ
[1, 3, 50]	ὑπὸ τῶν ἐν ὄψει καλῶν	περὶ	αὐτὰ ἐπτόηται. Διδακτέον οὖν αὐτὸν
[1, 3, 50]	νοητῷ. Ἀλλ´ ἡ μὲν περιμενέτω,	περὶ	δὲ τῆς ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον
[1, 3, 50]	Ἔστι μὲν δὴ ἡ λόγῳ	περὶ	ἑκάστου δυναμένη ἕξις εἰπεῖν τί
[1, 3, 50]	ἐπτόηται. Διδακτέον οὖν αὐτὸν μὴ	περὶ	ἓν σῶμα πεσόντα ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´
[1, 3, 50]	κομίζεται παρὰ τῆς διαλεκτικῆς· καὶ	περὶ	ἠθῶν ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν ἐκεῖθεν,
[1, 3, 50]	καὶ περὶ ἀγαθοῦ διαλέγεται καὶ	περὶ	μὴ ἀγαθοῦ καὶ ὅσα ὑπὸ
[1, 3, 50]	καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον, ἐπιστήμῃ	περὶ	πάντων, οὐ δόξῃ. Παύσασα δὲ
[1, 3, 50]	θεωρήματά ἐστι καὶ κανόνες, ἀλλὰ	περὶ	πράγματά ἐστι καὶ οἷον ὕλην
[1, 3, 50]	βλέπει, τὴν λεγομένην λογικὴν πραγματείαν	περὶ	προτάσεων καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ ἂν
[1, 3, 50]	παρὰ τὸν κανόνα τοῦ ἀληθοῦς.	Περὶ	προτάσεως οὖν οὐκ οἶδε καὶ
[1, 3, 50]	οὐ δόξῃ. Παύσασα δὲ τῆς	περὶ	τὸ αἰσθητὸν πλάνης ἐνιδρύει τῷ
[1, 3, 50]	περὶ τὸ ὄν, νοῦν δὲ	περὶ	τὸ ἐπέκεινα τοῦ ὄντος. Τί
[1, 3, 50]	τὸ τιμιώτατον εἶναι, φρόνησιν μὲν	περὶ	τὸ ὄν, νοῦν δὲ περὶ
[1, 3, 50]	οὖσαν ἕξιν τῶν ἐν ἡμῖν	περὶ	τὸ ὂν καὶ τὸ τιμιώτατον
[1, 3, 50]	ἄλλα φιλοσοφία· καὶ γὰρ καὶ	περὶ	φύσεως θεωρεῖ βοήθειαν παρὰ διαλεκτικῆς
[1, 3, 50]	τῷ νοητῷ. Ἀλλ´ ἡ μὲν	περιμενέτω,	περὶ δὲ τῆς ἀναγωγῆς πρότερον
[1, 3, 50]	μὲν χρήσιμα αὐτῶν, τὰ δὲ	περιττὰ	ἡγουμένη καὶ μεθόδου τῆς ταῦτα
[1, 3, 50]	αὐτὸν μὴ περὶ ἓν σῶμα	πεσόντα	ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´ ἐπὶ πάντα ἀκτέον
[1, 3, 50]	δοτέον πρὸς συνεθισμὸν κατανοήσεως καὶ	πίστεως	ἀσωμάτου καὶ γὰρ ῥᾴδιον δέξεται
[1, 3, 50]	φιλοσοφίας ἐνθετέον· ἀφ´ ὧν εἰς	πίστιν	ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ ἔχων. Τίνες
[1, 3, 50]	δὲ τῆς περὶ τὸ αἰσθητὸν	πλάνης	ἐνιδρύει τῷ νοητῷ κἀκεῖ τὴν
[1, 3, 50]	ψυχὴν τρέφουσα, τῇ διαιρέσει τῇ	Πλάτωνος	χρωμένη μὲν καὶ εἰς διάκρισιν
[1, 3, 50]	γὰρ μετὰ τῆς ὕλης τὰ	πλεῖστα·	καὶ αἱ μὲν ἄλλαι ἀρεταὶ
[1, 3, 50]	γε τὸν πάντα ἢ τὸν	πλεῖστά	φησιν ἰδόντα ὃς ἐν τῇ
[1, 3, 50]	ἔχει, καὶ αἱ ἀρχαὶ τὸ	πλεῖστον	ἀμφοτέραις, ἀφ´ ὧν ἔχομεν.
[1, 3, 50]	καὶ τὰ ἐκ τούτων νοερῶς	πλέκουσα,	ἕως ἂν διέλθῃ πᾶν τὸ
[1, 3, 50]	χωρὶς δὲ ὂν ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν,	πληττόμενος	δὲ ὑπὸ τῶν ἐν ὄψει
[1, 3, 50]	μεθόδου τῆς ταῦτα βουλομένης. ~Ἀλλὰ	πόθεν	τὰς ἀρχὰς ἔχει ἡ ἐπιστήμη
[1, 3, 50]	σόφισμα κατὰ συμβεβηκὸς γινώσκει ἄλλου	ποιήσαντος	ὡς ἀλλότριον κρίνουσα τοῖς ἐν
[1, 3, 50]	καὶ ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν	ποιητέον	καὶ διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ
[1, 3, 50]	διαλεκτικῆς δοτέον καὶ ὅλως διαλεκτικὸν	ποιητέον.	~Τίς δὲ ἡ διαλεκτική, ἣν
[1, 3, 50]	πρώτην, κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ	πολλῶν	δεδειγμένον· καὶ δὴ καὶ δι´
[1, 3, 50]	εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι	πολυπραγμονοῦσα	εἰς ἓν γενομένη βλέπει, τὴν
[1, 3, 50]	τις; Ἔστι μὲν οὖν ἡ	πορεία	διττὴ πᾶσιν ἢ ἀναβαίνουσιν ἢ
[1, 3, 50]	ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον τὴν ἄνω	πορείαν.	~Ὁ δὲ φιλόσοφος τὴν φύσιν
[1, 3, 50]	ἀφίκωνται, ὃ δὴ τέλος τῆς	πορείας	ὂν τυγχάνει, ὅταν τις ἐπ´
[1, 3, 50]	καὶ οἷον ἴχνος θεῖσιν ἐκεῖ	πορεύεσθαι	ἀνάγκη, ἕως ἂν εἰς τὸ
[1, 3, 50]	ἢ ἐπιτήδευσις ἡμᾶς οἷ δεῖ	πορευθῆναι	ἀνάγει; Ὅπου μὲν οὖν δεῖ
[1, 3, 50]	εἰς χρῆσιν προφέρει τῇ φρονήσει.	Πότερα	δὲ ἔστι τὰ κάτω εἶναι
[1, 3, 50]	κοινότης· ἐν οἷς ἐστι καὶ	ποῦ	τούτων ἕκαστον καὶ εἰ ἔστιν
[1, 3, 50]	ἐστι καὶ κανόνες, ἀλλὰ περὶ	πράγματά	ἐστι καὶ οἷον ὕλην ἔχει
[1, 3, 50]	χωρεῖ ἅμα τοῖς θεωρήμασι τὰ	πράγματα	ἔχουσα· τὸ δὲ ψεῦδος καὶ
[1, 3, 50]	ἐνιδρύει τῷ νοητῷ κἀκεῖ τὴν	πραγματείαν	ἔχει τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα ἐν
[1, 3, 50]	γενομένη βλέπει, τὴν λεγομένην λογικὴν	πραγματείαν	περὶ προτάσεων καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ
[1, 3, 50]	πάθεσι τοῖς ἰδίοις καὶ ταῖς	πράξεσιν,	ἡ δὲ φρόνησις ἐπιλογισμός τις
[1, 3, 50]	δοῦσα· ὧν τινα ἀναγκαῖα καὶ	πρὸ	τέχνης ἡγουμένη, κρίνουσα δὲ αὐτὰ
[1, 3, 50]	καὶ τὰς ἀσκήσεις, ἐξ ὧν	προίασιν	αἱ ἕξεις. Ἴσχουσι δὲ αἱ
[1, 3, 50]	ἤδη ἄμφω καὶ συντελειοῦται; Ἢ	προλαβοῦσα	ἡ ἑτέρα τὴν ἑτέραν ἐτελείωσεν·
[1, 3, 50]	Τὰ μὲν δὴ μαθήματα δοτέον	πρὸς	συνεθισμὸν κατανοήσεως καὶ πίστεως ἀσωμάτου
[1, 3, 50]	φιλομαθὴς ὤν καὶ φύσει ἐνάρετον	πρὸς	τελείωσιν ἀρετῶν ἀκτέον καὶ μετὰ
[1, 3, 50]	ὥσπερ οἱ ἄλλοι οὗτοι, κεκινημένος	πρὸς	τὸ ἄνω, ἀπορῶν δὲ τοῦ
[1, 3, 50]	αὐτὸν εὐκίνητον καὶ ἐπτοημένον μὲν	πρὸς	τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον δὲ παρ´
[1, 3, 50]	τοὺς ψόφους, οὕτω καὶ τοῦτον	πρὸς	τοὺς φθόγγους καὶ τὸ καλὸν
[1, 3, 50]	οἷον ἐκτύπων, ὥσπερ οἱ δειλοὶ	πρὸς	τοὺς ψόφους, οὕτω καὶ τοῦτον
[1, 3, 50]	τὸ ψεῦδος, γινώσκουσα, ὅταν τις	προσαγάγῃ,	ὅ τι παρὰ τὸν κανόνα
[1, 3, 50]	ἠθῶν ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν ἐκεῖθεν,	προστιθεῖσα	δὲ τὰς ἕξεις καὶ τὰς
[1, 3, 50]	καὶ εἰ ἕτερα ἢ ταὐτά,	προσφερομένων	ὥσπερ καὶ ἡ αἴσθησις ἐπιβάλλουσα,
[1, 3, 50]	διαλεκτικῆς λαβοῦσα, ὥσπερ καὶ ἀριθμητικῇ	προσχρῶνται	αἱ ἄλλαι τέχναι· μᾶλλον μέντοι
[1, 3, 50]	τὴν λεγομένην λογικὴν πραγματείαν περὶ	προτάσεων	καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ ἂν τὸ
[1, 3, 50]	τὸν κανόνα τοῦ ἀληθοῦς. Περὶ	προτάσεως	οὖν οὐκ οἶδε καὶ γὰρ
[1, 3, 50]	τὸ ἀληθὲς οἶδεν ὃ καλοῦσι	πρότασιν,	καὶ καθόλου οἶδε τὰ κινήματα
[1, 3, 50]	ἄνω ἐλθοῦσιν· ἡ μὲν γὰρ	προτέρα	ἀπὸ τῶν κάτω, ἡ δέ
[1, 3, 50]	διαλεκτική, ἣν δεῖ καὶ τοῖς	προτέροις	παραδιδόναι; Ἔστι μὲν δὴ ἡ
[1, 3, 50]	οὐδ´ ἂν γένοιτο, ἀλλὰ ἢ	πρότερον	ἢ ἅμα συναύξεται. Καὶ τάχα
[1, 3, 50]	περιμενέτω, περὶ δὲ τῆς ἀναγωγῆς	πρότερον	πειρατέον λέγειν. Πρῶτον δὴ διασταλτέον
[1, 3, 50]	καὶ ἀύλως πάντα εἰς χρῆσιν	προφέρει	τῇ φρονήσει. Πότερα δὲ ἔστι
[1, 3, 50]	χρωμένη δὲ καὶ ἐπὶ τὰ	πρῶτα	γένη, καὶ τὰ ἐκ τούτων
[1, 3, 50]	φησιν ἰδόντα ὃς ἐν τῇ	πρώτῃ	γενέσει εἰς γονὴν ἀνδρὸς ἐσομένου
[1, 3, 50]	τἀγαθὸν καὶ τὴν ἀρχὴν τὴν	πρώτην,	κείσθω διωμολογημένον καὶ διὰ πολλῶν
[1, 3, 50]	τῆς ἀναγωγῆς πρότερον πειρατέον λέγειν.	Πρῶτον	δὴ διασταλτέον τοὺς ἄνδρας τούτους
[1, 3, 50]	ἂν ἢ παρέλθοι, μνημονικός ἐστί	πως	κάλλους· χωρὶς δὲ ὂν ἀδυνατεῖ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/06/2007