Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]	ἓν ποιητέον καὶ διδακτέον, ὅπως	ἐγγίνονται.	Ἀπὸ δὲ τῶν ἀρετῶν ἤδη
[1, 3, 50]	ἄλλαι τέχναι· μᾶλλον μέντοι αὕτη	ἐγγύθεν	κομίζεται παρὰ τῆς διαλεκτικῆς· καὶ
[1, 3, 50]	δὴ καὶ δι´ ὧν τοῦτο	ἐδείκνυτο,	ἀναγωγή τις ἦν. Τίνα δὲ
[1, 3, 50]	δεικνύντα ἐν ἀσωμάτοις γὰρ ὁ	ἐθισμὸς	τοῦ ἐρασμίου ἤδη καὶ ὅτι
[1, 3, 50]	καὶ τὸ καθόλου μᾶλλον καὶ	εἰ	ἀντακολουθοῦσι καὶ εἰ δεῖ νῦν
[1, 3, 50]	μᾶλλον καὶ εἰ ἀντακολουθοῦσι καὶ	εἰ	δεῖ νῦν ἐπισχεῖν ἢ εἰσαῦθις
[1, 3, 50]	καὶ ποῦ τούτων ἕκαστον καὶ	εἰ	ἔστιν ὅ ἐστι καὶ τὰ
[1, 3, 50]	ὃ τίθησιν ἢ ἄλλο, καὶ	εἰ	ἕτερα ἢ ταὐτά, προσφερομένων ὥσπερ
[1, 3, 50]	τίθησι καὶ ὃ αἴρει, καὶ	εἰ	τοῦτο αἴρει ὃ τίθησιν ἢ
[1, 3, 50]	Ἢ νοῦς δίδωσιν ἐναργεῖς ἀρχάς,	εἴ	τις λαβεῖν δύναιτο ψυχῇ· εἶτα
[1, 3, 50]	καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ ἂν τὸ	εἰδέναι	γράφειν, ἄλλῃ τέχνῃ δοῦσα· ὧν
[1, 3, 50]	οὐκ οἶδε καὶ γὰρ γράμματα	εἰδυῖα	δὲ τὸ ἀληθὲς οἶδεν ὃ
[1, 3, 50]	μὲν καὶ εἰς διάκρισιν τῶν	εἰδῶν,	χρωμένη δὲ καὶ εἰς τὸ
[1, 3, 50]	Πότερα δὲ ἔστι τὰ κάτω	εἶναι	ἄνευ διαλεκτικῆς καὶ σοφίας; Ἢ
[1, 3, 50]	ὡς μέχρι γε τοῦ ἐκεῖ	εἶναι	ἐν ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι πολυπραγμονοῦσα
[1, 3, 50]	καὶ ἐλλειπόντως. Ἔστι δὲ σοφὸν	εἶναι	καὶ διαλεκτικὸν οὕτως ἄνευ τούτων;
[1, 3, 50]	τις ἦν. Τίνα δὲ δεῖ	εἶναι	τὸν ἀναχθησόμενον; Ἆρά γε τὸν
[1, 3, 50]	γὰρ δὴ οἰητέον ὄργανον τοῦτο	εἶναι	τοῦ φιλοσόφου· οὐ γὰρ ψιλὰ
[1, 3, 50]	τὸ ὂν καὶ τὸ τιμιώτατον	εἶναι,	φρόνησιν μὲν περὶ τὸ ὄν,
[1, 3, 50]	λόγῳ περὶ ἑκάστου δυναμένη ἕξις	εἰπεῖν	τί τε ἕκαστον καὶ τί
[1, 3, 50]	ὃς ἐν τῇ πρώτῃ γενέσει	εἰς	γονὴν ἀνδρὸς ἐσομένου φιλοσόφου μουσικοῦ
[1, 3, 50]	τῇ Πλάτωνος χρωμένη μὲν καὶ	εἰς	διάκρισιν τῶν εἰδῶν, χρωμένη δὲ
[1, 3, 50]	ἐν ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι πολυπραγμονοῦσα	εἰς	ἓν γενομένη βλέπει, τὴν λεγομένην
[1, 3, 50]	τὸ νοητόν, καὶ ἀνάπαλιν ἀναλύουσα,	εἰς	ὃ ἂν ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ,
[1, 3, 50]	λόγοι, ὕστερον. ~Ὁ δὲ ἐρωτικός,	εἰς	ὃν μεταπέσοι ἂν καὶ ὁ
[1, 3, 50]	τοὺς φιλοσοφίας ἐνθετέον· ἀφ´ ὧν	εἰς	πίστιν ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ ἔχων.
[1, 3, 50]	καὶ συμπλέκει καὶ διαιρεῖ, ἕως	εἰς	τέλεον νοῦν ἥκῃ. Ἔστι γάρ,
[1, 3, 50]	ἐκεῖ πορεύεσθαι ἀνάγκη, ἕως ἂν	εἰς	τὸ ἔσχατον τοῦ τόπου ἀφίκωνται,
[1, 3, 50]	αἱ ἀναλογίαι καὶ οἱ λόγοι	εἰς	τὸ κάλλος τὸ ἐπ´ αὐτοῖς
[1, 3, 50]	τῶν εἰδῶν, χρωμένη δὲ καὶ	εἰς	τὸ τί ἐστι, χρωμένη δὲ
[1, 3, 50]	ἔτι καθόλου καὶ ἀύλως πάντα	εἰς	χρῆσιν προφέρει τῇ φρονήσει. Πότερα
[1, 3, 50]	οὖν ὁ τρόπος; Ἆρά γε	εἷς	καὶ ὁ αὐτὸς ἅπασι τούτοις,
[1, 3, 50]	ἅπασι τούτοις, ἢ καθ´ ἕνα	εἷς	τις; Ἔστι μὲν οὖν ἡ
[1, 3, 50]	εἰ δεῖ νῦν ἐπισχεῖν ἢ	εἰσαῦθις	ἢ ὅλως ἄλλο βέλτιον· ἡ
[1, 3, 50]	ἐν ἐπιστήμαις καὶ ἐν ἀρεταῖς.	Εἶτα	ἓν ποιητέον καὶ διδακτέον, ὅπως
[1, 3, 50]	εἴ τις λαβεῖν δύναιτο ψυχῇ·	εἶτα	τὰ ἑξῆς καὶ συντίθησι καὶ
[1, 3, 50]	τὰς φυσικὰς οὖν ἡ σοφία·	εἶτα	τελειοῖ τὰ ἤθη. Ἢ τῶν
[1, 3, 50]	τὰ πρῶτα γένη, καὶ τὰ	ἐκ	τούτων νοερῶς πλέκουσα, ἕως ἂν
[1, 3, 50]	παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ	ἐκ	τῶν τυχόντων οἷον ἐκτύπων, ὥσπερ
[1, 3, 50]	οἷς ἐστι καὶ ποῦ τούτων	ἕκαστον	καὶ εἰ ἔστιν ὅ ἐστι
[1, 3, 50]	δυναμένη ἕξις εἰπεῖν τί τε	ἕκαστον	καὶ τί ἄλλων διαφέρει καὶ
[1, 3, 50]	μὲν δὴ ἡ λόγῳ περὶ	ἑκάστου	δυναμένη ἕξις εἰπεῖν τί τε
[1, 3, 50]	ἄγουσα, ὡς μέχρι γε τοῦ	ἐκεῖ	εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι
[1, 3, 50]	γενομένοις καὶ οἷον ἴχνος θεῖσιν	ἐκεῖ	πορεύεσθαι ἀνάγκη, ἕως ἂν εἰς
[1, 3, 50]	καὶ ὡς ἴδια ἤδη τὰ	ἐκεῖθεν·	καὶ γὰρ μετὰ τῆς ὕλης
[1, 3, 50]	περὶ ἠθῶν ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν	ἐκεῖθεν,	προστιθεῖσα δὲ τὰς ἕξεις καὶ
[1, 3, 50]	διδακτέον, ὡς περὶ ἃ ἐπτόητο	ἐκεῖνα	ἦν, ἡ νοητὴ ἁρμονία καὶ
[1, 3, 50]	δὲ ἐκ τῶν τυχόντων οἷον	ἐκτύπων,	ὥσπερ οἱ δειλοὶ πρὸς τοὺς
[1, 3, 50]	ἀνάγει; Ὅπου μὲν οὖν δεῖ	ἐλθεῖν,	ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ τὴν
[1, 3, 50]	εἰς ὃ ἂν ἐπ´ ἀρχὴν	ἔλθῃ,	τότε δὲ ἡσυχίαν ἄγουσα, ὡς
[1, 3, 50]	πᾶσιν ἢ ἀναβαίνουσιν ἢ ἄνω	ἐλθοῦσιν·	ἡ μὲν γὰρ προτέρα ἀπὸ
[1, 3, 50]	καὶ σοφίας; Ἢ ἀτελῶς καὶ	ἐλλειπόντως.	Ἔστι δὲ σοφὸν εἶναι καὶ
[1, 3, 50]	ὅτι ἄλλοθεν λεκτέον καὶ ὅτι	ἐν	ἄλλοις μᾶλλον, οἷον ἐπιτηδεύματα καλὰ
[1, 3, 50]	τέχναις καὶ ἐν ἐπιστήμαις καὶ	ἐν	ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν ποιητέον καὶ
[1, 3, 50]	καλὰ καὶ νόμους καλοὺς δεικνύντα	ἐν	ἀσωμάτοις γὰρ ὁ ἐθισμὸς τοῦ
[1, 3, 50]	ποιήσαντος ὡς ἀλλότριον κρίνουσα τοῖς	ἐν	αὐτῇ ἀληθέσι τὸ ψεῦδος, γινώσκουσα,
[1, 3, 50]	ὅτι καὶ ἐν τέχναις καὶ	ἐν	ἐπιστήμαις καὶ ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα
[1, 3, 50]	οὖν τιμιωτάτην οὖσαν ἕξιν τῶν	ἐν	ἡμῖν περὶ τὸ ὂν καὶ
[1, 3, 50]	μέχρι γε τοῦ ἐκεῖ εἶναι	ἐν	ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι πολυπραγμονοῦσα εἰς
[1, 3, 50]	διαφέρει καὶ τίς ἡ κοινότης·	ἐν	οἷς ἐστι καὶ ποῦ τούτων
[1, 3, 50]	καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ ὑπὸ τῶν	ἐν	ὄψει καλῶν περὶ αὐτὰ ἐπτόηται.
[1, 3, 50]	τῷ λόγῳ σώματα δεικνύντα τὸ	ἐν	πᾶσι ταὐτὸν καὶ ὅτι ἕτερον
[1, 3, 50]	ἡ νοητὴ ἁρμονία καὶ τὸ	ἐν	ταύτῃ καλὸν καὶ ὅλως τὸ
[1, 3, 50]	ἐρασμίου ἤδη καὶ ὅτι καὶ	ἐν	τέχναις καὶ ἐν ἐπιστήμαις καὶ
[1, 3, 50]	τὸν πλεῖστά φησιν ἰδόντα ὃς	ἐν	τῇ πρώτῃ γενέσει εἰς γονὴν
[1, 3, 50]	ἀνάρμοστον καὶ τὸ μὴ ἓν	ἐν	τοῖς ᾀδομένοις καὶ ἐν τοῖς
[1, 3, 50]	μὲν ἄλλαι ἀρεταὶ τοὺς λογισμοὺς	ἐν	τοῖς πάθεσι τοῖς ἰδίοις καὶ
[1, 3, 50]	ἓν ἐν τοῖς ᾀδομένοις καὶ	ἐν	τοῖς ῥυθμοῖς καὶ τὸ εὔρυθμον
[1, 3, 50]	φθόγγους καὶ τὸ καλὸν τὸ	ἐν	τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ ἀεὶ
[1, 3, 50]	πραγματείαν ἔχει τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα	ἐν	τῷ λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ τὴν
[1, 3, 50]	δέ γε δευτέρα, οἷς ἤδη	ἐν	τῷ νοητῷ γενομένοις καὶ οἷον
[1, 3, 50]	ἡσυχίᾳ, οὐδὲν ἔτι πολυπραγμονοῦσα εἰς	ἓν	γενομένη βλέπει, τὴν λεγομένην λογικὴν
[1, 3, 50]	τὸ ἀνάρμοστον καὶ τὸ μὴ	ἓν	ἐν τοῖς ᾀδομένοις καὶ ἐν
[1, 3, 50]	ἐπιστήμαις καὶ ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα	ἓν	ποιητέον καὶ διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται.
[1, 3, 50]	Διδακτέον οὖν αὐτὸν μὴ περὶ	ἓν	σῶμα πεσόντα ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´ ἐπὶ
[1, 3, 50]	αὐτὸς ἅπασι τούτοις, ἢ καθ´	ἕνα	εἷς τις; Ἔστι μὲν οὖν
[1, 3, 50]	ἀγαθὸν καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ	ἐναντίον	καὶ τί τὸ ἀίδιον δηλονότι
[1, 3, 50]	ἐπιστήμη αὕτη; Ἢ νοῦς δίδωσιν	ἐναργεῖς	ἀρχάς, εἴ τις λαβεῖν δύναιτο
[1, 3, 50]	δέξεται φιλομαθὴς ὤν καὶ φύσει	ἐνάρετον	πρὸς τελείωσιν ἀρετῶν ἀκτέον καὶ
[1, 3, 50]	μόνον, καὶ λόγους τοὺς φιλοσοφίας	ἐνθετέον·	ἀφ´ ὧν εἰς πίστιν ἀκτέον
[1, 3, 50]	τῆς περὶ τὸ αἰσθητὸν πλάνης	ἐνιδρύει	τῷ νοητῷ κἀκεῖ τὴν πραγματείαν
[1, 3, 50]	ἂν φυσικάς τις ἀρετὰς ἔχοι,	ἐξ	ὧν αἱ τέλειαι σοφίας γενομένης.
[1, 3, 50]	τὰς ἕξεις καὶ τὰς ἀσκήσεις,	ἐξ	ὧν προίασιν αἱ ἕξεις. Ἴσχουσι
[1, 3, 50]	ἀσκήσεις, ἐξ ὧν προίασιν αἱ	ἕξεις.	Ἴσχουσι δὲ αἱ λογικαὶ ἕξεις
[1, 3, 50]	μὲν ἐκεῖθεν, προστιθεῖσα δὲ τὰς	ἕξεις	καὶ τὰς ἀσκήσεις, ἐξ ὧν
[1, 3, 50]	ἕξεις. Ἴσχουσι δὲ αἱ λογικαὶ	ἕξεις	καὶ ὡς ἴδια ἤδη τὰ
[1, 3, 50]	λαβεῖν δύναιτο ψυχῇ· εἶτα τὰ	ἑξῆς	καὶ συντίθησι καὶ συμπλέκει καὶ
[1, 3, 50]	φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν τιμιωτάτην οὖσαν	ἕξιν	τῶν ἐν ἡμῖν περὶ τὸ
[1, 3, 50]	ἡ λόγῳ περὶ ἑκάστου δυναμένη	ἕξις	εἰπεῖν τί τε ἕκαστον καὶ
[1, 3, 50]	πορείας ὂν τυγχάνει, ὅταν τις	ἐπ´	ἄκρῳ γένηται τῷ νοητῷ. Ἀλλ´
[1, 3, 50]	ἀνάπαλιν ἀναλύουσα, εἰς ὃ ἂν	ἐπ´	ἀρχὴν ἔλθῃ, τότε δὲ ἡσυχίαν
[1, 3, 50]	ἔχει τὰ ὄντα· ὁδῷ μέντοι	ἐπ´	αὐτὰ χωρεῖ ἅμα τοῖς θεωρήμασι
[1, 3, 50]	λόγοι εἰς τὸ κάλλος τὸ	ἐπ´	αὐτοῖς ἀκτέον καὶ διδακτέον, ὡς
[1, 3, 50]	ὄν, νοῦν δὲ περὶ τὸ	ἐπέκεινα	τοῦ ὄντος. Τί οὖν; ἡ
[1, 3, 50]	δὲ τῶν ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν	ἐπὶ	νοῦν, ἐπὶ τὸ ὄν· κἀκεῖ
[1, 3, 50]	ἓν σῶμα πεσόντα ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´	ἐπὶ	πάντα ἀκτέον τῷ λόγῳ σώματα
[1, 3, 50]	τί ἐστι, χρωμένη δὲ καὶ	ἐπὶ	τὰ πρῶτα γένη, καὶ τὰ
[1, 3, 50]	μὲν οὖν δεῖ ἐλθεῖν, ὡς	ἐπὶ	τἀγαθὸν καὶ τὴν ἀρχὴν τὴν
[1, 3, 50]	ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ νοῦν,	ἐπὶ	τὸ ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον τὴν
[1, 3, 50]	προσφερομένων ὥσπερ καὶ ἡ αἴσθησις	ἐπιβάλλουσα,	ἀκριβολογεῖσθαι δὲ ἑτέρᾳ δίδωσι τοῦτο
[1, 3, 50]	ταῖς πράξεσιν, ἡ δὲ φρόνησις	ἐπιλογισμός	τις καὶ τὸ καθόλου μᾶλλον
[1, 3, 50]	καὶ ἐν τέχναις καὶ ἐν	ἐπιστήμαις	καὶ ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν
[1, 3, 50]	πόθεν τὰς ἀρχὰς ἔχει ἡ	ἐπιστήμη	αὕτη; Ἢ νοῦς δίδωσιν ἐναργεῖς
[1, 3, 50]	δηλονότι καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον,	ἐπιστήμῃ	περὶ πάντων, οὐ δόξῃ. Παύσασα
[1, 3, 50]	ἀντακολουθοῦσι καὶ εἰ δεῖ νῦν	ἐπισχεῖν	ἢ εἰσαῦθις ἢ ὅλως ἄλλο
[1, 3, 50]	ὅτι ἐν ἄλλοις μᾶλλον, οἷον	ἐπιτηδεύματα	καλὰ καὶ νόμους καλοὺς δεικνύντα
[1, 3, 50]	~Τίς τέχνη ἢ μέθοδος ἢ	ἐπιτήδευσις	ἡμᾶς οἷ δεῖ πορευθῆναι ἀνάγει;
[1, 3, 50]	φύσιν ἕτοιμος οὗτος καὶ οἷον	ἐπτερωμένος	καὶ οὐ δεόμενος χωρίσεως, ὥσπερ
[1, 3, 50]	Θετέον δὴ αὐτὸν εὐκίνητον καὶ	ἐπτοημένον	μὲν πρὸς τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον
[1, 3, 50]	μὴ περὶ ἓν σῶμα πεσόντα	ἐπτοῆσθαι,	ἀλλ´ ἐπὶ πάντα ἀκτέον τῷ
[1, 3, 50]	ἐν ὄψει καλῶν περὶ αὐτὰ	ἐπτόηται.	Διδακτέον οὖν αὐτὸν μὴ περὶ
[1, 3, 50]	καὶ διδακτέον, ὡς περὶ ἃ	ἐπτόητο	ἐκεῖνα ἦν, ἡ νοητὴ ἁρμονία
[1, 3, 50]	ἀσωμάτοις γὰρ ὁ ἐθισμὸς τοῦ	ἐρασμίου	ἤδη καὶ ὅτι καὶ ἐν
[1, 3, 50]	καὶ ὁ μουσικὸς καὶ ὁ	ἐρωτικὸς	ἀνακτέοι. Τίς οὖν ὁ τρόπος;
[1, 3, 50]	οἱ λόγοι, ὕστερον. ~Ὁ δὲ	ἐρωτικός,	εἰς ὃν μεταπέσοι ἂν καὶ
[1, 3, 50]	ἐσομένου φιλοσόφου μουσικοῦ τινος ἢ	ἐρωτικοῦ;	Ὁ μὲν δὴ φιλόσοφος τὴν
[1, 3, 50]	πρώτῃ γενέσει εἰς γονὴν ἀνδρὸς	ἐσομένου	φιλοσόφου μουσικοῦ τινος ἢ ἐρωτικοῦ;
[1, 3, 50]	φιλοσόφου· οὐ γὰρ ψιλὰ θεωρήματά	ἐστι	καὶ κανόνες, ἀλλὰ περὶ πράγματά
[1, 3, 50]	καὶ κανόνες, ἀλλὰ περὶ πράγματά	ἐστι	καὶ οἷον ὕλην ἔχει τὰ
[1, 3, 50]	τίς ἡ κοινότης· ἐν οἷς	ἐστι	καὶ ποῦ τούτων ἕκαστον καὶ
[1, 3, 50]	ἕκαστον καὶ εἰ ἔστιν ὅ	ἐστι	καὶ τὰ ὄντα ὁπόσα καὶ
[1, 3, 50]	ἀρξαμένους ἀπὸ τοῦ μουσικοῦ ὅστις	ἐστὶ	λέγοντας τὴν φύσιν. Θετέον δὴ
[1, 3, 50]	μένοι ἂν ἢ παρέλθοι, μνημονικός	ἐστί	πως κάλλους· χωρὶς δὲ ὂν
[1, 3, 50]	δὲ καὶ εἰς τὸ τί	ἐστι,	χρωμένη δὲ καὶ ἐπὶ τὰ
[1, 3, 50]	ἕως εἰς τέλεον νοῦν ἥκῃ.	Ἔστι	γάρ, φησιν, αὕτη τὸ καθαρώτατον
[1, 3, 50]	σοφίας; Ἢ ἀτελῶς καὶ ἐλλειπόντως.	Ἔστι	δὲ σοφὸν εἶναι καὶ διαλεκτικὸν
[1, 3, 50]	δεῖ καὶ τοῖς προτέροις παραδιδόναι;	Ἔστι	μὲν δὴ ἡ λόγῳ περὶ
[1, 3, 50]	ἢ καθ´ ἕνα εἷς τις;	Ἔστι	μὲν οὖν ἡ πορεία διττὴ
[1, 3, 50]	προφέρει τῇ φρονήσει. Πότερα δὲ	ἔστι	τὰ κάτω εἶναι ἄνευ διαλεκτικῆς
[1, 3, 50]	ποῦ τούτων ἕκαστον καὶ εἰ	ἔστιν	ὅ ἐστι καὶ τὰ ὄντα
[1, 3, 50]	ἀνάγκη, ἕως ἂν εἰς τὸ	ἔσχατον	τοῦ τόπου ἀφίκωνται, ὃ δὴ
[1, 3, 50]	προλαβοῦσα ἡ ἑτέρα τὴν ἑτέραν	ἐτελείωσεν·	ὅλως γὰρ ἡ φυσικὴ ἀρετὴ
[1, 3, 50]	ἡ αἴσθησις ἐπιβάλλουσα, ἀκριβολογεῖσθαι δὲ	ἑτέρᾳ	δίδωσι τοῦτο ἀγαπώσῃ. ~Μέρος οὖν
[1, 3, 50]	καὶ συντελειοῦται; Ἢ προλαβοῦσα ἡ	ἑτέρα	τὴν ἑτέραν ἐτελείωσεν· ὅλως γὰρ
[1, 3, 50]	καὶ τὰ μὴ ὄντα αὖ,	ἕτερα	δὲ ὄντων. Αὕτη καὶ περὶ
[1, 3, 50]	τίθησιν ἢ ἄλλο, καὶ εἰ	ἕτερα	ἢ ταὐτά, προσφερομένων ὥσπερ καὶ
[1, 3, 50]	Ἢ προλαβοῦσα ἡ ἑτέρα τὴν	ἑτέραν	ἐτελείωσεν· ὅλως γὰρ ἡ φυσικὴ
[1, 3, 50]	ἐν πᾶσι ταὐτὸν καὶ ὅτι	ἕτερον	τῶν σωμάτων καὶ ὅτι ἄλλοθεν
[1, 3, 50]	δὲ διαλεκτικὴ καὶ ἡ σοφία	ἔτι	καθόλου καὶ ἀύλως πάντα εἰς
[1, 3, 50]	ἐκεῖ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ, οὐδὲν	ἔτι	πολυπραγμονοῦσα εἰς ἓν γενομένη βλέπει,
[1, 3, 50]	ἀδυνατώτερον δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι,	ἕτοιμον	δὲ ἐκ τῶν τυχόντων οἷον
[1, 3, 50]	τὸ καλὸν τὸ ἐν τούτοις	ἕτοιμον,	φεύγοντα δὲ ἀεὶ τὸ ἀνάρμοστον
[1, 3, 50]	~Ὁ δὲ φιλόσοφος τὴν φύσιν	ἕτοιμος	οὗτος καὶ οἷον ἐπτερωμένος καὶ
[1, 3, 50]	τὴν φύσιν. Θετέον δὴ αὐτὸν	εὐκίνητον	καὶ ἐπτοημένον μὲν πρὸς τὸ
[1, 3, 50]	ἐν τοῖς ῥυθμοῖς καὶ τὸ	εὔρυθμον	καὶ τὸ εὔσχημον διώκειν. Μετὰ
[1, 3, 50]	καὶ τὸ εὔρυθμον καὶ τὸ	εὔσχημον	διώκειν. Μετὰ τοίνυν τοὺς αἰσθητοὺς
[1, 3, 50]	οὕτως ἀκτέον· χωρίζοντα τὴν ὕλην	ἐφ´	ὧν αἱ ἀναλογίαι καὶ οἱ
[1, 3, 50]	ἀγαπώσῃ. ~Μέρος οὖν τὸ τίμιον·	ἔχει	γὰρ καὶ ἄλλα φιλοσοφία· καὶ
[1, 3, 50]	βουλομένης. ~Ἀλλὰ πόθεν τὰς ἀρχὰς	ἔχει	ἡ ἐπιστήμη αὕτη; Ἢ νοῦς
[1, 3, 50]	καὶ ὄμμα ἀτελὲς καὶ ἦθος	ἔχει,	καὶ αἱ ἀρχαὶ τὸ πλεῖστον
[1, 3, 50]	πράγματά ἐστι καὶ οἷον ὕλην	ἔχει	τὰ ὄντα· ὁδῷ μέντοι ἐπ´
[1, 3, 50]	τῷ νοητῷ κἀκεῖ τὴν πραγματείαν	ἔχει	τὸ ψεῦδος ἀφεῖσα ἐν τῷ
[1, 3, 50]	τάχα ἂν φυσικάς τις ἀρετὰς	ἔχοι,	ἐξ ὧν αἱ τέλειαι σοφίας
[1, 3, 50]	τὸ πλεῖστον ἀμφοτέραις, ἀφ´ ὧν	ἔχομεν.
[1, 3, 50]	ἅμα τοῖς θεωρήμασι τὰ πράγματα	ἔχουσα·	τὸ δὲ ψεῦδος καὶ τὸ
[1, 3, 50]	εἰς πίστιν ἀκτέον ὧν ἀγνοεῖ	ἔχων.	Τίνες δὲ οἱ λόγοι, ὕστερον.
[1, 3, 50]	τὰ ἐκ τούτων νοερῶς πλέκουσα,	ἕως	ἂν διέλθῃ πᾶν τὸ νοητόν,
[1, 3, 50]	ἴχνος θεῖσιν ἐκεῖ πορεύεσθαι ἀνάγκη,	ἕως	ἂν εἰς τὸ ἔσχατον τοῦ
[1, 3, 50]	συντίθησι καὶ συμπλέκει καὶ διαιρεῖ,	ἕως	εἰς τέλεον νοῦν ἥκῃ. Ἔστι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/06/2007