Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]	ἀκτέον καὶ διδακτέον, ὡς περὶ	ἃ	ἐπτόητο ἐκεῖνα ἦν, ἡ νοητὴ
[1, 3, 50]	ἀγαθοῦ καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ	ἀγαθὸν	καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ ἐναντίον
[1, 3, 50]	δὲ ὄντων. Αὕτη καὶ περὶ	ἀγαθοῦ	διαλέγεται καὶ περὶ μὴ ἀγαθοῦ
[1, 3, 50]	ἀγαθοῦ διαλέγεται καὶ περὶ μὴ	ἀγαθοῦ	καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ ἀγαθὸν
[1, 3, 50]	ἀκριβολογεῖσθαι δὲ ἑτέρᾳ δίδωσι τοῦτο	ἀγαπώσῃ.	~Μέρος οὖν τὸ τίμιον· ἔχει
[1, 3, 50]	ὧν εἰς πίστιν ἀκτέον ὧν	ἀγνοεῖ	ἔχων. Τίνες δὲ οἱ λόγοι,
[1, 3, 50]	ἀρχὴν ἔλθῃ, τότε δὲ ἡσυχίαν	ἄγουσα,	ὡς μέχρι γε τοῦ ἐκεῖ
[1, 3, 50]	τὸ μὴ ἓν ἐν τοῖς	ᾀδομένοις	καὶ ἐν τοῖς ῥυθμοῖς καὶ
[1, 3, 50]	πως κάλλους· χωρὶς δὲ ὂν	ἀδυνατεῖ	καταμαθεῖν, πληττόμενος δὲ ὑπὸ τῶν
[1, 3, 50]	ἐπτοημένον μὲν πρὸς τὸ καλόν,	ἀδυνατώτερον	δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι, ἕτοιμον
[1, 3, 50]	ἐν τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ	ἀεὶ	τὸ ἀνάρμοστον καὶ τὸ μὴ
[1, 3, 50]	λαβοῦσα, ὥσπερ καὶ ἀριθμητικῇ προσχρῶνται	αἱ	ἄλλαι τέχναι· μᾶλλον μέντοι αὕτη
[1, 3, 50]	χωρίζοντα τὴν ὕλην ἐφ´ ὧν	αἱ	ἀναλογίαι καὶ οἱ λόγοι εἰς
[1, 3, 50]	ἀτελὲς καὶ ἦθος ἔχει, καὶ	αἱ	ἀρχαὶ τὸ πλεῖστον ἀμφοτέραις, ἀφ´
[1, 3, 50]	τὰς ἀσκήσεις, ἐξ ὧν προίασιν	αἱ	ἕξεις. Ἴσχουσι δὲ αἱ λογικαὶ
[1, 3, 50]	προίασιν αἱ ἕξεις. Ἴσχουσι δὲ	αἱ	λογικαὶ ἕξεις καὶ ὡς ἴδια
[1, 3, 50]	τῆς ὕλης τὰ πλεῖστα· καὶ	αἱ	μὲν ἄλλαι ἀρεταὶ τοὺς λογισμοὺς
[1, 3, 50]	τις ἀρετὰς ἔχοι, ἐξ ὧν	αἱ	τέλειαι σοφίας γενομένης. Μετὰ τὰς
[1, 3, 50]	τὸ ἐναντίον καὶ τί τὸ	ἀίδιον	δηλονότι καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον,
[1, 3, 50]	ὅ τε τίθησι καὶ ὃ	αἴρει,	καὶ εἰ τοῦτο αἴρει ὃ
[1, 3, 50]	ὃ αἴρει, καὶ εἰ τοῦτο	αἴρει	ὃ τίθησιν ἢ ἄλλο, καὶ
[1, 3, 50]	ταὐτά, προσφερομένων ὥσπερ καὶ ἡ	αἴσθησις	ἐπιβάλλουσα, ἀκριβολογεῖσθαι δὲ ἑτέρᾳ δίδωσι
[1, 3, 50]	Παύσασα δὲ τῆς περὶ τὸ	αἰσθητὸν	πλάνης ἐνιδρύει τῷ νοητῷ κἀκεῖ
[1, 3, 50]	εὔσχημον διώκειν. Μετὰ τοίνυν τοὺς	αἰσθητοὺς	τούτους φθόγγους καὶ ῥυθμοὺς καὶ
[1, 3, 50]	ὥσπερ καὶ ἡ αἴσθησις ἐπιβάλλουσα,	ἀκριβολογεῖσθαι	δὲ ἑτέρᾳ δίδωσι τοῦτο ἀγαπώσῃ.
[1, 3, 50]	ὂν τυγχάνει, ὅταν τις ἐπ´	ἄκρῳ	γένηται τῷ νοητῷ. Ἀλλ´ ἡ
[1, 3, 50]	τὸ κάλλος τὸ ἐπ´ αὐτοῖς	ἀκτέον	καὶ διδακτέον, ὡς περὶ ἃ
[1, 3, 50]	φύσει ἐνάρετον πρὸς τελείωσιν ἀρετῶν	ἀκτέον	καὶ μετὰ τὰ μαθήματα λόγους
[1, 3, 50]	πεσόντα ἐπτοῆσθαι, ἀλλ´ ἐπὶ πάντα	ἀκτέον	τῷ λόγῳ σώματα δεικνύντα τὸ
[1, 3, 50]	καὶ ῥυθμοὺς καὶ σχήματα οὕτως	ἀκτέον·	χωρίζοντα τὴν ὕλην ἐφ´ ὧν
[1, 3, 50]	ἐνθετέον· ἀφ´ ὧν εἰς πίστιν	ἀκτέον	ὧν ἀγνοεῖ ἔχων. Τίνες δὲ
[1, 3, 50]	ψεῦδος ἀφεῖσα ἐν τῷ λεγομένῳ	ἀληθείας	πεδίῳ τὴν ψυχὴν τρέφουσα, τῇ
[1, 3, 50]	γὰρ γράμματα εἰδυῖα δὲ τὸ	ἀληθὲς	οἶδεν ὃ καλοῦσι πρότασιν, καὶ
[1, 3, 50]	ἀλλότριον κρίνουσα τοῖς ἐν αὐτῇ	ἀληθέσι	τὸ ψεῦδος, γινώσκουσα, ὅταν τις
[1, 3, 50]	τι παρὰ τὸν κανόνα τοῦ	ἀληθοῦς.	Περὶ προτάσεως οὖν οὐκ οἶδε
[1, 3, 50]	περὶ ἓν σῶμα πεσόντα ἐπτοῆσθαι,	ἀλλ´	ἐπὶ πάντα ἀκτέον τῷ λόγῳ
[1, 3, 50]	ἐπ´ ἄκρῳ γένηται τῷ νοητῷ.	Ἀλλ´	ἡ μὲν περιμενέτω, περὶ δὲ
[1, 3, 50]	τούτων; Ἢ οὐδ´ ἂν γένοιτο,	ἀλλὰ	ἢ πρότερον ἢ ἅμα συναύξεται.
[1, 3, 50]	ψιλὰ θεωρήματά ἐστι καὶ κανόνες,	ἀλλὰ	περὶ πράγματά ἐστι καὶ οἷον
[1, 3, 50]	καὶ μεθόδου τῆς ταῦτα βουλομένης.	~Ἀλλὰ	πόθεν τὰς ἀρχὰς ἔχει ἡ
[1, 3, 50]	δὲ αὐτὰ ὥσπερ καὶ τὰ	ἄλλα	καὶ τὰ μὲν χρήσιμα αὐτῶν,
[1, 3, 50]	τὸ τίμιον· ἔχει γὰρ καὶ	ἄλλα	φιλοσοφία· καὶ γὰρ καὶ περὶ
[1, 3, 50]	τὰ πλεῖστα· καὶ αἱ μὲν	ἄλλαι	ἀρεταὶ τοὺς λογισμοὺς ἐν τοῖς
[1, 3, 50]	ὥσπερ καὶ ἀριθμητικῇ προσχρῶνται αἱ	ἄλλαι	τέχναι· μᾶλλον μέντοι αὕτη ἐγγύθεν
[1, 3, 50]	ὥσπερ ἂν τὸ εἰδέναι γράφειν,	ἄλλῃ	τέχνῃ δοῦσα· ὧν τινα ἀναγκαῖα
[1, 3, 50]	ἐπισχεῖν ἢ εἰσαῦθις ἢ ὅλως	ἄλλο	βέλτιον· ἡ δὲ διαλεκτικὴ καὶ
[1, 3, 50]	τοῦτο αἴρει ὃ τίθησιν ἢ	ἄλλο,	καὶ εἰ ἕτερα ἢ ταὐτά,
[1, 3, 50]	ἕτερον τῶν σωμάτων καὶ ὅτι	ἄλλοθεν	λεκτέον καὶ ὅτι ἐν ἄλλοις
[1, 3, 50]	οὐ δεόμενος χωρίσεως, ὥσπερ οἱ	ἄλλοι	οὗτοι, κεκινημένος πρὸς τὸ ἄνω,
[1, 3, 50]	ἄλλοθεν λεκτέον καὶ ὅτι ἐν	ἄλλοις	μᾶλλον, οἷον ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ
[1, 3, 50]	συμβεβηκὸς γινώσκει ἄλλου ποιήσαντος ὡς	ἀλλότριον	κρίνουσα τοῖς ἐν αὐτῇ ἀληθέσι
[1, 3, 50]	τὸ σόφισμα κατὰ συμβεβηκὸς γινώσκει	ἄλλου	ποιήσαντος ὡς ἀλλότριον κρίνουσα τοῖς
[1, 3, 50]	τί τε ἕκαστον καὶ τί	ἄλλων	διαφέρει καὶ τίς ἡ κοινότης·
[1, 3, 50]	γένοιτο, ἀλλὰ ἢ πρότερον ἢ	ἅμα	συναύξεται. Καὶ τάχα ἂν φυσικάς
[1, 3, 50]	ὁδῷ μέντοι ἐπ´ αὐτὰ χωρεῖ	ἅμα	τοῖς θεωρήμασι τὰ πράγματα ἔχουσα·
[1, 3, 50]	καὶ αἱ ἀρχαὶ τὸ πλεῖστον	ἀμφοτέραις,	ἀφ´ ὧν ἔχομεν.
[1, 3, 50]	τῶν φυσικῶν οὐσῶν συναύξεται ἤδη	ἄμφω	καὶ συντελειοῦται; Ἢ προλαβοῦσα ἡ
[1, 3, 50]	οὕτως ἄνευ τούτων; Ἢ οὐδ´	ἂν	γένοιτο, ἀλλὰ ἢ πρότερον ἢ
[1, 3, 50]	ἐκ τούτων νοερῶς πλέκουσα, ἕως	ἂν	διέλθῃ πᾶν τὸ νοητόν, καὶ
[1, 3, 50]	θεῖσιν ἐκεῖ πορεύεσθαι ἀνάγκη, ἕως	ἂν	εἰς τὸ ἔσχατον τοῦ τόπου
[1, 3, 50]	καὶ ἀνάπαλιν ἀναλύουσα, εἰς ὃ	ἂν	ἐπ´ ἀρχὴν ἔλθῃ, τότε δὲ
[1, 3, 50]	μουσικὸς καὶ μεταπεσὼν ἢ μένοι	ἂν	ἢ παρέλθοι, μνημονικός ἐστί πως
[1, 3, 50]	δὲ ἐρωτικός, εἰς ὃν μεταπέσοι	ἂν	καὶ ὁ μουσικὸς καὶ μεταπεσὼν
[1, 3, 50]	περὶ προτάσεων καὶ συλλογισμῶν, ὥσπερ	ἂν	τὸ εἰδέναι γράφειν, ἄλλῃ τέχνῃ
[1, 3, 50]	ἢ ἅμα συναύξεται. Καὶ τάχα	ἂν	φυσικάς τις ἀρετὰς ἔχοι, ἐξ
[1, 3, 50]	Ἀπὸ δὲ τῶν ἀρετῶν ἤδη	ἀναβαίνειν	ἐπὶ νοῦν, ἐπὶ τὸ ὄν·
[1, 3, 50]	ἡ πορεία διττὴ πᾶσιν ἢ	ἀναβαίνουσιν	ἢ ἄνω ἐλθοῦσιν· ἡ μὲν
[1, 3, 50]	ἐπιτήδευσις ἡμᾶς οἷ δεῖ πορευθῆναι	ἀνάγει;	Ὅπου μὲν οὖν δεῖ ἐλθεῖν,
[1, 3, 50]	ἄλλῃ τέχνῃ δοῦσα· ὧν τινα	ἀναγκαῖα	καὶ πρὸ τέχνης ἡγουμένη, κρίνουσα
[1, 3, 50]	οἷον ἴχνος θεῖσιν ἐκεῖ πορεύεσθαι	ἀνάγκη,	ἕως ἂν εἰς τὸ ἔσχατον
[1, 3, 50]	τὸ καθαρώτατον νοῦ καὶ φρονήσεως	Ἀνάγκη	οὖν τιμιωτάτην οὖσαν ἕξιν τῶν
[1, 3, 50]	καὶ δι´ ὧν τοῦτο ἐδείκνυτο,	ἀναγωγή	τις ἦν. Τίνα δὲ δεῖ
[1, 3, 50]	μὲν περιμενέτω, περὶ δὲ τῆς	ἀναγωγῆς	πρότερον πειρατέον λέγειν. Πρῶτον δὴ
[1, 3, 50]	ὁ μουσικὸς καὶ ὁ ἐρωτικὸς	ἀνακτέοι.	Τίς οὖν ὁ τρόπος; Ἆρά
[1, 3, 50]	τὴν ὕλην ἐφ´ ὧν αἱ	ἀναλογίαι	καὶ οἱ λόγοι εἰς τὸ
[1, 3, 50]	πᾶν τὸ νοητόν, καὶ ἀνάπαλιν	ἀναλύουσα,	εἰς ὃ ἂν ἐπ´ ἀρχὴν
[1, 3, 50]	διέλθῃ πᾶν τὸ νοητόν, καὶ	ἀνάπαλιν	ἀναλύουσα, εἰς ὃ ἂν ἐπ´
[1, 3, 50]	ἕτοιμον, φεύγοντα δὲ ἀεὶ τὸ	ἀνάρμοστον	καὶ τὸ μὴ ἓν ἐν
[1, 3, 50]	Τίνα δὲ δεῖ εἶναι τὸν	ἀναχθησόμενον;	Ἆρά γε τὸν πάντα ἢ
[1, 3, 50]	λέγειν. Πρῶτον δὴ διασταλτέον τοὺς	ἄνδρας	τούτους ἡμῖν ἀρξαμένους ἀπὸ τοῦ
[1, 3, 50]	τῇ πρώτῃ γενέσει εἰς γονὴν	ἀνδρὸς	ἐσομένου φιλοσόφου μουσικοῦ τινος ἢ
[1, 3, 50]	δὲ ἔστι τὰ κάτω εἶναι	ἄνευ	διαλεκτικῆς καὶ σοφίας; Ἢ ἀτελῶς
[1, 3, 50]	σοφὸν εἶναι καὶ διαλεκτικὸν οὕτως	ἄνευ	τούτων; Ἢ οὐδ´ ἂν γένοιτο,
[1, 3, 50]	τὸ καθόλου μᾶλλον καὶ εἰ	ἀντακολουθοῦσι	καὶ εἰ δεῖ νῦν ἐπισχεῖν
[1, 3, 50]	ἄλλοι οὗτοι, κεκινημένος πρὸς τὸ	ἄνω,	ἀπορῶν δὲ τοῦ δεικνύντος δεῖται
[1, 3, 50]	διττὴ πᾶσιν ἢ ἀναβαίνουσιν ἢ	ἄνω	ἐλθοῦσιν· ἡ μὲν γὰρ προτέρα
[1, 3, 50]	τὸ ὄν· κἀκεῖ βαδιστέον τὴν	ἄνω	πορείαν. ~Ὁ δὲ φιλόσοφος τὴν
[1, 3, 50]	γε εἷς καὶ ὁ αὐτὸς	ἅπασι	τούτοις, ἢ καθ´ ἕνα εἷς
[1, 3, 50]	ποιητέον καὶ διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται.	Ἀπὸ	δὲ τῶν ἀρετῶν ἤδη ἀναβαίνειν
[1, 3, 50]	τοὺς ἄνδρας τούτους ἡμῖν ἀρξαμένους	ἀπὸ	τοῦ μουσικοῦ ὅστις ἐστὶ λέγοντας
[1, 3, 50]	ἐλθοῦσιν· ἡ μὲν γὰρ προτέρα	ἀπὸ	τῶν κάτω, ἡ δέ γε
[1, 3, 50]	οὗτοι, κεκινημένος πρὸς τὸ ἄνω,	ἀπορῶν	δὲ τοῦ δεικνύντος δεῖται μόνον.
[1, 3, 50]	ἀνακτέοι. Τίς οὖν ὁ τρόπος;	Ἆρά	γε εἷς καὶ ὁ αὐτὸς
[1, 3, 50]	δὲ δεῖ εἶναι τὸν ἀναχθησόμενον;	Ἆρά	γε τὸν πάντα ἢ τὸν
[1, 3, 50]	πλεῖστα· καὶ αἱ μὲν ἄλλαι	ἀρεταὶ	τοὺς λογισμοὺς ἐν τοῖς πάθεσι
[1, 3, 50]	καὶ ἐν ἐπιστήμαις καὶ ἐν	ἀρεταῖς.	Εἶτα ἓν ποιητέον καὶ διδακτέον,
[1, 3, 50]	Καὶ τάχα ἂν φυσικάς τις	ἀρετὰς	ἔχοι, ἐξ ὧν αἱ τέλειαι
[1, 3, 50]	ἐτελείωσεν· ὅλως γὰρ ἡ φυσικὴ	ἀρετὴ	καὶ ὄμμα ἀτελὲς καὶ ἦθος
[1, 3, 50]	καὶ φύσει ἐνάρετον πρὸς τελείωσιν	ἀρετῶν	ἀκτέον καὶ μετὰ τὰ μαθήματα
[1, 3, 50]	ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ δὲ τῶν	ἀρετῶν	ἤδη ἀναβαίνειν ἐπὶ νοῦν, ἐπὶ
[1, 3, 50]	παρὰ διαλεκτικῆς λαβοῦσα, ὥσπερ καὶ	ἀριθμητικῇ	προσχρῶνται αἱ ἄλλαι τέχναι· μᾶλλον
[1, 3, 50]	ἐπτόητο ἐκεῖνα ἦν, ἡ νοητὴ	ἁρμονία	καὶ τὸ ἐν ταύτῃ καλὸν
[1, 3, 50]	διασταλτέον τοὺς ἄνδρας τούτους ἡμῖν	ἀρξαμένους	ἀπὸ τοῦ μουσικοῦ ὅστις ἐστὶ
[1, 3, 50]	καὶ ἦθος ἔχει, καὶ αἱ	ἀρχαὶ	τὸ πλεῖστον ἀμφοτέραις, ἀφ´ ὧν
[1, 3, 50]	αὕτη; Ἢ νοῦς δίδωσιν ἐναργεῖς	ἀρχάς,	εἴ τις λαβεῖν δύναιτο ψυχῇ·
[1, 3, 50]	ταῦτα βουλομένης. ~Ἀλλὰ πόθεν τὰς	ἀρχὰς	ἔχει ἡ ἐπιστήμη αὕτη; Ἢ
[1, 3, 50]	ἀναλύουσα, εἰς ὃ ἂν ἐπ´	ἀρχὴν	ἔλθῃ, τότε δὲ ἡσυχίαν ἄγουσα,
[1, 3, 50]	ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν καὶ τὴν	ἀρχὴν	τὴν πρώτην, κείσθω διωμολογημένον καὶ
[1, 3, 50]	δὲ τὰς ἕξεις καὶ τὰς	ἀσκήσεις,	ἐξ ὧν προίασιν αἱ ἕξεις.
[1, 3, 50]	καὶ νόμους καλοὺς δεικνύντα ἐν	ἀσωμάτοις	γὰρ ὁ ἐθισμὸς τοῦ ἐρασμίου
[1, 3, 50]	πρὸς συνεθισμὸν κατανοήσεως καὶ πίστεως	ἀσωμάτου	καὶ γὰρ ῥᾴδιον δέξεται φιλομαθὴς
[1, 3, 50]	ἡ φυσικὴ ἀρετὴ καὶ ὄμμα	ἀτελὲς	καὶ ἦθος ἔχει, καὶ αἱ
[1, 3, 50]	ἄνευ διαλεκτικῆς καὶ σοφίας; Ἢ	ἀτελῶς	καὶ ἐλλειπόντως. Ἔστι δὲ σοφὸν
[1, 3, 50]	ὁπόσα καὶ τὰ μὴ ὄντα	αὖ,	ἕτερα δὲ ὄντων. Αὕτη καὶ
[1, 3, 50]	ἡ σοφία ἔτι καθόλου καὶ	ἀύλως	πάντα εἰς χρῆσιν προφέρει τῇ
[1, 3, 50]	τῶν ἐν ὄψει καλῶν περὶ	αὐτὰ	ἐπτόηται. Διδακτέον οὖν αὐτὸν μὴ
[1, 3, 50]	τὰ ὄντα· ὁδῷ μέντοι ἐπ´	αὐτὰ	χωρεῖ ἅμα τοῖς θεωρήμασι τὰ
[1, 3, 50]	πρὸ τέχνης ἡγουμένη, κρίνουσα δὲ	αὐτὰ	ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα καὶ
[1, 3, 50]	ὡς ἀλλότριον κρίνουσα τοῖς ἐν	αὐτῇ	ἀληθέσι τὸ ψεῦδος, γινώσκουσα, ὅταν
[1, 3, 50]	αἱ ἄλλαι τέχναι· μᾶλλον μέντοι	αὕτη	ἐγγύθεν κομίζεται παρὰ τῆς διαλεκτικῆς·
[1, 3, 50]	τὰς ἀρχὰς ἔχει ἡ ἐπιστήμη	αὕτη;	Ἢ νοῦς δίδωσιν ἐναργεῖς ἀρχάς,
[1, 3, 50]	ὄντα αὖ, ἕτερα δὲ ὄντων.	Αὕτη	καὶ περὶ ἀγαθοῦ διαλέγεται καὶ
[1, 3, 50]	νοῦν ἥκῃ. Ἔστι γάρ, φησιν,	αὕτη	τὸ καθαρώτατον νοῦ καὶ φρονήσεως
[1, 3, 50]	εἰς τὸ κάλλος τὸ ἐπ´	αὐτοῖς	ἀκτέον καὶ διδακτέον, ὡς περὶ
[1, 3, 50]	λέγοντας τὴν φύσιν. Θετέον δὴ	αὐτὸν	εὐκίνητον καὶ ἐπτοημένον μὲν πρὸς
[1, 3, 50]	περὶ αὐτὰ ἐπτόηται. Διδακτέον οὖν	αὐτὸν	μὴ περὶ ἓν σῶμα πεσόντα
[1, 3, 50]	οὖν καὶ λυτέον βουλόμενον καὶ	αὐτὸν	τῇ φύσει καὶ πάλαι λελυμένον.
[1, 3, 50]	Ἆρά γε εἷς καὶ ὁ	αὐτὸς	ἅπασι τούτοις, ἢ καθ´ ἕνα
[1, 3, 50]	τὸ καλόν, ἀδυνατώτερον δὲ παρ´	αὐτοῦ	κινεῖσθαι, ἕτοιμον δὲ ἐκ τῶν
[1, 3, 50]	ἄλλα καὶ τὰ μὲν χρήσιμα	αὐτῶν,	τὰ δὲ περιττὰ ἡγουμένη καὶ
[1, 3, 50]	καὶ λόγους τοὺς φιλοσοφίας ἐνθετέον·	ἀφ´	ὧν εἰς πίστιν ἀκτέον ὧν
[1, 3, 50]	αἱ ἀρχαὶ τὸ πλεῖστον ἀμφοτέραις,	ἀφ´	ὧν ἔχομεν.
[1, 3, 50]	τὴν πραγματείαν ἔχει τὸ ψεῦδος	ἀφεῖσα	ἐν τῷ λεγομένῳ ἀληθείας πεδίῳ
[1, 3, 50]	εἰς τὸ ἔσχατον τοῦ τόπου	ἀφίκωνται,	ὃ δὴ τέλος τῆς πορείας

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/06/2007