HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, I, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique)


κ  =  27 formes différentes pour 137 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Ennéade, liv., chap.
[1, 3, 50]   αὐτὸς ἅπασι τούτοις,  καθ´   ἕνα εἷς τις; Ἔστι μὲν
[1, 3, 50]   Ἔστι γάρ, φησιν, αὕτη τὸ  καθαρώτατον   νοῦ καὶ φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν
[1, 3, 50]   διαλεκτικὴ καὶ σοφία ἔτι  καθόλου   καὶ ἀύλως πάντα εἰς χρῆσιν
[1, 3, 50]   φρόνησις ἐπιλογισμός τις καὶ τὸ  καθόλου   μᾶλλον καὶ εἰ ἀντακολουθοῦσι καὶ
[1, 3, 50]   οἶδεν καλοῦσι πρότασιν, καὶ  καθόλου   οἶδε τὰ κινήματα τῆς ψυχῆς,
[1, 3, 50]   ὄμμα ἀτελὲς καὶ ἦθος ἔχει,  καὶ   αἱ ἀρχαὶ τὸ πλεῖστον ἀμφοτέραις,
[1, 3, 50]   μετὰ τῆς ὕλης τὰ πλεῖστα·  καὶ   αἱ μὲν ἄλλαι ἀρεταὶ τοὺς
[1, 3, 50]   οὖν τὸ τίμιον· ἔχει γὰρ  καὶ   ἄλλα φιλοσοφία· καὶ γὰρ καὶ
[1, 3, 50]   ἂν διέλθῃ πᾶν τὸ νοητόν,  καὶ   ἀνάπαλιν ἀναλύουσα, εἰς ἂν
[1, 3, 50]   βοήθειαν παρὰ διαλεκτικῆς λαβοῦσα, ὥσπερ  καὶ   ἀριθμητικῇ προσχρῶνται αἱ ἄλλαι τέχναι·
[1, 3, 50]   καὶ σοφία ἔτι καθόλου  καὶ   ἀύλως πάντα εἰς χρῆσιν προφέρει
[1, 3, 50]   Δεικτέον οὖν καὶ λυτέον βουλόμενον  καὶ   αὐτὸν τῇ φύσει καὶ πάλαι
[1, 3, 50]   Περὶ προτάσεως οὖν οὐκ οἶδε  καὶ   γὰρ γράμματα εἰδυῖα δὲ τὸ
[1, 3, 50]   ἔχει γὰρ καὶ ἄλλα φιλοσοφία·  καὶ   γὰρ καὶ περὶ φύσεως θεωρεῖ
[1, 3, 50]   ὡς ἴδια ἤδη τὰ ἐκεῖθεν·  καὶ   γὰρ μετὰ τῆς ὕλης τὰ
[1, 3, 50]   συνεθισμὸν κατανοήσεως καὶ πίστεως ἀσωμάτου  καὶ   γὰρ ῥᾴδιον δέξεται φιλομαθὴς ὤν
[1, 3, 50]   διωμολογημένον καὶ διὰ πολλῶν δεδειγμένον·  καὶ   δὴ καὶ δι´ ὧν τοῦτο
[1, 3, 50]   διὰ πολλῶν δεδειγμένον· καὶ δὴ  καὶ   δι´ ὧν τοῦτο ἐδείκνυτο, ἀναγωγή
[1, 3, 50]   ἀρχὴν τὴν πρώτην, κείσθω διωμολογημένον  καὶ   διὰ πολλῶν δεδειγμένον· καὶ δὴ
[1, 3, 50]   ἑξῆς καὶ συντίθησι καὶ συμπλέκει  καὶ   διαιρεῖ, ἕως εἰς τέλεον νοῦν
[1, 3, 50]   τὸ τιμιώτατον; ταὐτὸν φιλοσοφία  καὶ   διαλεκτική; φιλοσοφίας μέρος τὸ
[1, 3, 50]   ἐλλειπόντως. Ἔστι δὲ σοφὸν εἶναι  καὶ   διαλεκτικὸν οὕτως ἄνευ τούτων;
[1, 3, 50]   ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν ποιητέον  καὶ   διδακτέον, ὅπως ἐγγίνονται. Ἀπὸ δὲ
[1, 3, 50]   κάλλος τὸ ἐπ´ αὐτοῖς ἀκτέον  καὶ   διδακτέον, ὡς περὶ ἐπτόητο
[1, 3, 50]   τις καὶ τὸ καθόλου μᾶλλον  καὶ   εἰ ἀντακολουθοῦσι καὶ εἰ δεῖ
[1, 3, 50]   καθόλου μᾶλλον καὶ εἰ ἀντακολουθοῦσι  καὶ   εἰ δεῖ νῦν ἐπισχεῖν
[1, 3, 50]   ἐστι καὶ ποῦ τούτων ἕκαστον  καὶ   εἰ ἔστιν ἐστι καὶ
[1, 3, 50]   αἴρει τίθησιν ἄλλο,  καὶ   εἰ ἕτερα ταὐτά, προσφερομένων
[1, 3, 50]   τε τίθησι καὶ αἴρει,  καὶ   εἰ τοῦτο αἴρει τίθησιν
[1, 3, 50]   διαιρέσει τῇ Πλάτωνος χρωμένη μὲν  καὶ   εἰς διάκρισιν τῶν εἰδῶν, χρωμένη
[1, 3, 50]   διάκρισιν τῶν εἰδῶν, χρωμένη δὲ  καὶ   εἰς τὸ τί ἐστι, χρωμένη
[1, 3, 50]   διαλεκτικῆς καὶ σοφίας; ἀτελῶς  καὶ   ἐλλειπόντως. Ἔστι δὲ σοφὸν εἶναι
[1, 3, 50]   ἐν τέχναις καὶ ἐν ἐπιστήμαις  καὶ   ἐν ἀρεταῖς. Εἶτα ἓν ποιητέον
[1, 3, 50]   καὶ ὅτι καὶ ἐν τέχναις  καὶ   ἐν ἐπιστήμαις καὶ ἐν ἀρεταῖς.
[1, 3, 50]   τοῦ ἐρασμίου ἤδη καὶ ὅτι  καὶ   ἐν τέχναις καὶ ἐν ἐπιστήμαις
[1, 3, 50]   μὴ ἓν ἐν τοῖς ᾀδομένοις  καὶ   ἐν τοῖς ῥυθμοῖς καὶ τὸ
[1, 3, 50]   τὸ τί ἐστι, χρωμένη δὲ  καὶ   ἐπὶ τὰ πρῶτα γένη, καὶ
[1, 3, 50]   φύσιν. Θετέον δὴ αὐτὸν εὐκίνητον  καὶ   ἐπτοημένον μὲν πρὸς τὸ καλόν,
[1, 3, 50]   ἕτερα ταὐτά, προσφερομένων ὥσπερ  καὶ   αἴσθησις ἐπιβάλλουσα, ἀκριβολογεῖσθαι δὲ
[1, 3, 50]   ἄλλο βέλτιον· δὲ διαλεκτικὴ  καὶ   σοφία ἔτι καθόλου καὶ
[1, 3, 50]   φυσικὴ ἀρετὴ καὶ ὄμμα ἀτελὲς  καὶ   ἦθος ἔχει, καὶ αἱ ἀρχαὶ
[1, 3, 50]   ἀληθὲς οἶδεν καλοῦσι πρότασιν,  καὶ   καθόλου οἶδε τὰ κινήματα τῆς
[1, 3, 50]   οὐ γὰρ ψιλὰ θεωρήματά ἐστι  καὶ   κανόνες, ἀλλὰ περὶ πράγματά ἐστι
[1, 3, 50]   οὐ τό τι καλὸν μόνον,  καὶ   λόγους τοὺς φιλοσοφίας ἐνθετέον· ἀφ´
[1, 3, 50]   δεικνύντος δεῖται μόνον. Δεικτέον οὖν  καὶ   λυτέον βουλόμενον καὶ αὐτὸν τῇ
[1, 3, 50]   αὐτῶν, τὰ δὲ περιττὰ ἡγουμένη  καὶ   μεθόδου τῆς ταῦτα βουλομένης. ~Ἀλλὰ
[1, 3, 50]   ἐνάρετον πρὸς τελείωσιν ἀρετῶν ἀκτέον  καὶ   μετὰ τὰ μαθήματα λόγους διαλεκτικῆς
[1, 3, 50]   μεταπέσοι ἂν καὶ μουσικὸς  καὶ   μεταπεσὼν μένοι ἂν
[1, 3, 50]   ἄλλοις μᾶλλον, οἷον ἐπιτηδεύματα καλὰ  καὶ   νόμους καλοὺς δεικνύντα ἐν ἀσωμάτοις
[1, 3, 50]   τρόπος; Ἆρά γε εἷς  καὶ   αὐτὸς ἅπασι τούτοις,
[1, 3, 50]   τὴν φύσιν καὶ μουσικὸς  καὶ   ἐρωτικὸς ἀνακτέοι. Τίς οὖν
[1, 3, 50]   ἐρωτικός, εἰς ὃν μεταπέσοι ἂν  καὶ   μουσικὸς καὶ μεταπεσὼν
[1, 3, 50]   μὲν δὴ φιλόσοφος τὴν φύσιν  καὶ   μουσικὸς καὶ ἐρωτικὸς
[1, 3, 50]   τῆς ψυχῆς, τε τίθησι  καὶ   αἴρει, καὶ εἰ τοῦτο
[1, 3, 50]   ὕλην ἐφ´ ὧν αἱ ἀναλογίαι  καὶ   οἱ λόγοι εἰς τὸ κάλλος
[1, 3, 50]   φιλόσοφος τὴν φύσιν ἕτοιμος οὗτος  καὶ   οἷον ἐπτερωμένος καὶ οὐ δεόμενος
[1, 3, 50]   ἤδη ἐν τῷ νοητῷ γενομένοις  καὶ   οἷον ἴχνος θεῖσιν ἐκεῖ πορεύεσθαι
[1, 3, 50]   κανόνες, ἀλλὰ περὶ πράγματά ἐστι  καὶ   οἷον ὕλην ἔχει τὰ ὄντα·
[1, 3, 50]   τὰ μαθήματα λόγους διαλεκτικῆς δοτέον  καὶ   ὅλως διαλεκτικὸν ποιητέον. ~Τίς δὲ
[1, 3, 50]   καὶ τὸ ἐν ταύτῃ καλὸν  καὶ   ὅλως τὸ καλόν, οὐ τό
[1, 3, 50]   ὅλως γὰρ φυσικὴ ἀρετὴ  καὶ   ὄμμα ἀτελὲς καὶ ἦθος ἔχει,
[1, 3, 50]   διαλέγεται καὶ περὶ μὴ ἀγαθοῦ  καὶ   ὅσα ὑπὸ τὸ ἀγαθὸν καὶ
[1, 3, 50]   καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ ἀγαθὸν  καὶ   ὅσα ὑπὸ τὸ ἐναντίον καὶ
[1, 3, 50]   καὶ ὅτι ἕτερον τῶν σωμάτων  καὶ   ὅτι ἄλλοθεν λεκτέον καὶ ὅτι
[1, 3, 50]   σωμάτων καὶ ὅτι ἄλλοθεν λεκτέον  καὶ   ὅτι ἐν ἄλλοις μᾶλλον, οἷον
[1, 3, 50]   δεικνύντα τὸ ἐν πᾶσι ταὐτὸν  καὶ   ὅτι ἕτερον τῶν σωμάτων καὶ
[1, 3, 50]   ἐθισμὸς τοῦ ἐρασμίου ἤδη  καὶ   ὅτι καὶ ἐν τέχναις καὶ
[1, 3, 50]   ἕτοιμος οὗτος καὶ οἷον ἐπτερωμένος  καὶ   οὐ δεόμενος χωρίσεως, ὥσπερ οἱ
[1, 3, 50]   βουλόμενον καὶ αὐτὸν τῇ φύσει  καὶ   πάλαι λελυμένον. Τὰ μὲν δὴ
[1, 3, 50]   αὖ, ἕτερα δὲ ὄντων. Αὕτη  καὶ   περὶ ἀγαθοῦ διαλέγεται καὶ περὶ
[1, 3, 50]   ἐγγύθεν κομίζεται παρὰ τῆς διαλεκτικῆς·  καὶ   περὶ ἠθῶν ὡσαύτως θεωροῦσα μὲν
[1, 3, 50]   Αὕτη καὶ περὶ ἀγαθοῦ διαλέγεται  καὶ   περὶ μὴ ἀγαθοῦ καὶ ὅσα
[1, 3, 50]   καὶ ἄλλα φιλοσοφία· καὶ γὰρ  καὶ   περὶ φύσεως θεωρεῖ βοήθειαν παρὰ
[1, 3, 50]   μαθήματα δοτέον πρὸς συνεθισμὸν κατανοήσεως  καὶ   πίστεως ἀσωμάτου καὶ γὰρ ῥᾴδιον
[1, 3, 50]   κοινότης· ἐν οἷς ἐστι  καὶ   ποῦ τούτων ἕκαστον καὶ εἰ
[1, 3, 50]   τέχνῃ δοῦσα· ὧν τινα ἀναγκαῖα  καὶ   πρὸ τέχνης ἡγουμένη, κρίνουσα δὲ
[1, 3, 50]   τοίνυν τοὺς αἰσθητοὺς τούτους φθόγγους  καὶ   ῥυθμοὺς καὶ σχήματα οὕτως ἀκτέον·
[1, 3, 50]   τὰ κάτω εἶναι ἄνευ διαλεκτικῆς  καὶ   σοφίας; ἀτελῶς καὶ ἐλλειπόντως.
[1, 3, 50]   λεγομένην λογικὴν πραγματείαν περὶ προτάσεων  καὶ   συλλογισμῶν, ὥσπερ ἂν τὸ εἰδέναι
[1, 3, 50]   εἶτα τὰ ἑξῆς καὶ συντίθησι  καὶ   συμπλέκει καὶ διαιρεῖ, ἕως εἰς
[1, 3, 50]   φυσικῶν οὐσῶν συναύξεται ἤδη ἄμφω  καὶ   συντελειοῦται; προλαβοῦσα ἑτέρα
[1, 3, 50]   δύναιτο ψυχῇ· εἶτα τὰ ἑξῆς  καὶ   συντίθησι καὶ συμπλέκει καὶ διαιρεῖ,
[1, 3, 50]   αἰσθητοὺς τούτους φθόγγους καὶ ῥυθμοὺς  καὶ   σχήματα οὕτως ἀκτέον· χωρίζοντα τὴν
[1, 3, 50]   ἡγουμένη, κρίνουσα δὲ αὐτὰ ὥσπερ  καὶ   τὰ ἄλλα καὶ τὰ μὲν
[1, 3, 50]   καὶ ἐπὶ τὰ πρῶτα γένη,  καὶ   τὰ ἐκ τούτων νοερῶς πλέκουσα,
[1, 3, 50]   αὐτὰ ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα  καὶ   τὰ μὲν χρήσιμα αὐτῶν, τὰ
[1, 3, 50]   ἐστι καὶ τὰ ὄντα ὁπόσα  καὶ   τὰ μὴ ὄντα αὖ, ἕτερα
[1, 3, 50]   καὶ εἰ ἔστιν ἐστι  καὶ   τὰ ὄντα ὁπόσα καὶ τὰ
[1, 3, 50]   ἐν τοῖς πάθεσι τοῖς ἰδίοις  καὶ   ταῖς πράξεσιν, δὲ φρόνησις
[1, 3, 50]   ἐκεῖθεν, προστιθεῖσα δὲ τὰς ἕξεις  καὶ   τὰς ἀσκήσεις, ἐξ ὧν προίασιν
[1, 3, 50]   πρότερον ἅμα συναύξεται.  Καὶ   τάχα ἂν φυσικάς τις ἀρετὰς
[1, 3, 50]   δεῖ ἐλθεῖν, ὡς ἐπὶ τἀγαθὸν  καὶ   τὴν ἀρχὴν τὴν πρώτην, κείσθω
[1, 3, 50]   ἕξις εἰπεῖν τί τε ἕκαστον  καὶ   τί ἄλλων διαφέρει καὶ τίς
[1, 3, 50]   καὶ ὅσα ὑπὸ τὸ ἐναντίον  καὶ   τί τὸ ἀίδιον δηλονότι καὶ
[1, 3, 50]   ἕκαστον καὶ τί ἄλλων διαφέρει  καὶ   τίς κοινότης· ἐν οἷς
[1, 3, 50]   ἐκεῖνα ἦν, νοητὴ ἁρμονία  καὶ   τὸ ἐν ταύτῃ καλὸν καὶ
[1, 3, 50]   ᾀδομένοις καὶ ἐν τοῖς ῥυθμοῖς  καὶ   τὸ εὔρυθμον καὶ τὸ εὔσχημον
[1, 3, 50]   τοῖς ῥυθμοῖς καὶ τὸ εὔρυθμον  καὶ   τὸ εὔσχημον διώκειν. Μετὰ τοίνυν
[1, 3, 50]   δὲ φρόνησις ἐπιλογισμός τις  καὶ   τὸ καθόλου μᾶλλον καὶ εἰ
[1, 3, 50]   καὶ τοῦτον πρὸς τοὺς φθόγγους  καὶ   τὸ καλὸν τὸ ἐν τούτοις
[1, 3, 50]   φεύγοντα δὲ ἀεὶ τὸ ἀνάρμοστον  καὶ   τὸ μὴ ἓν ἐν τοῖς
[1, 3, 50]   καὶ τί τὸ ἀίδιον δηλονότι  καὶ   τὸ μὴ τοιοῦτον, ἐπιστήμῃ περὶ
[1, 3, 50]   πράγματα ἔχουσα· τὸ δὲ ψεῦδος  καὶ   τὸ σόφισμα κατὰ συμβεβηκὸς γινώσκει
[1, 3, 50]   ἐν ἡμῖν περὶ τὸ ὂν  καὶ   τὸ τιμιώτατον εἶναι, φρόνησιν μὲν
[1, 3, 50]   δὲ διαλεκτική, ἣν δεῖ  καὶ   τοῖς προτέροις παραδιδόναι; Ἔστι μὲν
[1, 3, 50]   δειλοὶ πρὸς τοὺς ψόφους, οὕτω  καὶ   τοῦτον πρὸς τοὺς φθόγγους καὶ
[1, 3, 50]   φησιν, αὕτη τὸ καθαρώτατον νοῦ  καὶ   φρονήσεως Ἀνάγκη οὖν τιμιωτάτην οὖσαν
[1, 3, 50]   γὰρ ῥᾴδιον δέξεται φιλομαθὴς ὤν  καὶ   φύσει ἐνάρετον πρὸς τελείωσιν ἀρετῶν
[1, 3, 50]   Ἴσχουσι δὲ αἱ λογικαὶ ἕξεις  καὶ   ὡς ἴδια ἤδη τὰ ἐκεῖθεν·
[1, 3, 50]   ἐπὶ νοῦν, ἐπὶ τὸ ὄν·  κἀκεῖ   βαδιστέον τὴν ἄνω πορείαν. ~Ὁ
[1, 3, 50]   αἰσθητὸν πλάνης ἐνιδρύει τῷ νοητῷ  κἀκεῖ   τὴν πραγματείαν ἔχει τὸ ψεῦδος
[1, 3, 50]   ἐν ἄλλοις μᾶλλον, οἷον ἐπιτηδεύματα  καλὰ   καὶ νόμους καλοὺς δεικνύντα ἐν
[1, 3, 50]   καὶ οἱ λόγοι εἰς τὸ  κάλλος   τὸ ἐπ´ αὐτοῖς ἀκτέον καὶ
[1, 3, 50]   παρέλθοι, μνημονικός ἐστί πως  κάλλους·   χωρὶς δὲ ὂν ἀδυνατεῖ καταμαθεῖν,
[1, 3, 50]   καὶ ἐπτοημένον μὲν πρὸς τὸ  καλόν,   ἀδυνατώτερον δὲ παρ´ αὐτοῦ κινεῖσθαι,
[1, 3, 50]   ἁρμονία καὶ τὸ ἐν ταύτῃ  καλὸν   καὶ ὅλως τὸ καλόν, οὐ
[1, 3, 50]   τὸ καλόν, οὐ τό τι  καλὸν   μόνον, καὶ λόγους τοὺς φιλοσοφίας
[1, 3, 50]   ταύτῃ καλὸν καὶ ὅλως τὸ  καλόν,   οὐ τό τι καλὸν μόνον,
[1, 3, 50]   πρὸς τοὺς φθόγγους καὶ τὸ  καλὸν   τὸ ἐν τούτοις ἕτοιμον, φεύγοντα
[1, 3, 50]   οἷον ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ νόμους  καλοὺς   δεικνύντα ἐν ἀσωμάτοις γὰρ
[1, 3, 50]   δὲ τὸ ἀληθὲς οἶδεν  καλοῦσι   πρότασιν, καὶ καθόλου οἶδε τὰ
[1, 3, 50]   δὲ ὑπὸ τῶν ἐν ὄψει  καλῶν   περὶ αὐτὰ ἐπτόηται. Διδακτέον οὖν
[1, 3, 50]   προσαγάγῃ, τι παρὰ τὸν  κανόνα   τοῦ ἀληθοῦς. Περὶ προτάσεως οὖν
[1, 3, 50]   γὰρ ψιλὰ θεωρήματά ἐστι καὶ  κανόνες,   ἀλλὰ περὶ πράγματά ἐστι καὶ
[1, 3, 50]   δὲ ψεῦδος καὶ τὸ σόφισμα  κατὰ   συμβεβηκὸς γινώσκει ἄλλου ποιήσαντος ὡς
[1, 3, 50]   κάλλους· χωρὶς δὲ ὂν ἀδυνατεῖ  καταμαθεῖν,   πληττόμενος δὲ ὑπὸ τῶν ἐν
[1, 3, 50]   δὴ μαθήματα δοτέον πρὸς συνεθισμὸν  κατανοήσεως   καὶ πίστεως ἀσωμάτου καὶ γὰρ
[1, 3, 50]   φρονήσει. Πότερα δὲ ἔστι τὰ  κάτω   εἶναι ἄνευ διαλεκτικῆς καὶ σοφίας;
[1, 3, 50]   μὲν γὰρ προτέρα ἀπὸ τῶν  κάτω,   δέ γε δευτέρα, οἷς
[1, 3, 50]   καὶ τὴν ἀρχὴν τὴν πρώτην,  κείσθω   διωμολογημένον καὶ διὰ πολλῶν δεδειγμένον·
[1, 3, 50]   χωρίσεως, ὥσπερ οἱ ἄλλοι οὗτοι,  κεκινημένος   πρὸς τὸ ἄνω, ἀπορῶν δὲ
[1, 3, 50]   καλόν, ἀδυνατώτερον δὲ παρ´ αὐτοῦ  κινεῖσθαι,   ἕτοιμον δὲ ἐκ τῶν τυχόντων
[1, 3, 50]   πρότασιν, καὶ καθόλου οἶδε τὰ  κινήματα   τῆς ψυχῆς, τε τίθησι
[1, 3, 50]   ἄλλων διαφέρει καὶ τίς  κοινότης·   ἐν οἷς ἐστι καὶ ποῦ
[1, 3, 50]   τέχναι· μᾶλλον μέντοι αὕτη ἐγγύθεν  κομίζεται   παρὰ τῆς διαλεκτικῆς· καὶ περὶ
[1, 3, 50]   ἀναγκαῖα καὶ πρὸ τέχνης ἡγουμένη,  κρίνουσα   δὲ αὐτὰ ὥσπερ καὶ τὰ
[1, 3, 50]   γινώσκει ἄλλου ποιήσαντος ὡς ἀλλότριον  κρίνουσα   τοῖς ἐν αὐτῇ ἀληθέσι τὸ




| Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 14/06/2007