Chapitre
[52]	~Ἆρ᾽ ὅπερ χιόνα καὶ πῦρ;	~(Μὰ	Δί᾽ οὐκ ἔγωγε. ~Ἀλλ᾽ ἕτερόν
[32]	Σώκρατες, ὁ Κέβης. ~(Οὐ μέντοι	μὰ	Δία, ἦ δ᾽ ὅς. Τοιγάρτοι
[48]	σε νῦν οὐ ~μανθάνειν. ~Οὐ	μὰ	τὸν Δία, ἔφη ὁ Κέβης,
[15]	μόνον τοῦτο, εἰ βούλει ῥᾷον	~μαθεῖν,	ἀλλὰ καὶ κατὰ ζῴων πάντων
[47]	αὐτὸς εὑρεῖν οὔτε ~παρ᾽ ἄλλου	μαθεῖν	οἷός τε ἐγενόμην, τὸν δεύτερον
[35]	γέ τι τούτων ~διαπράξασθαι, ἢ	μαθεῖν	ὅπῃ ἔχει ἢ εὑρεῖν ἤ,
[41]	δὲ περὶ τῆς ~ἀναμνήσεως καὶ	μαθήσεως	λόγος δι᾽ ὑποθέσεως ἀξίας ἀποδέξασθαι
[41]	πότερον αἱρῇ τῶν λόγων, τὴν	~μάθησιν	ἀνάμνησιν εἶναι ἢ ψυχὴν ἁρμονίαν;
[41]	λέγετε ἐν ᾧ ἔφαμεν τὴν	μάθησιν	~ἀνάμνησιν εἶναι, καὶ τούτου οὕτως
[20]	ἢ ἀναμιμνῄσκονται ~οὗτοι, καὶ ἡ	μάθησις	ἀνάμνησις ἂν εἴη. ~Καὶ μάλα
[18]	γὰρ δὴ πῶς ἡ καλουμένη	μάθησις	~ἀνάμνησίς ἐστιν; ~Ἀπιστῶ μέν (σοι)
[18]	θαμὰ λέγειν, ὅτι ἡμῖν ἡ	μάθησις	~οὐκ ἄλλο τι ἢ ἀνάμνησις
[47]	τοιαύτης αἰτίας ὅπῃ ποτὲ ἔχει	μαθητὴς	ὁτουοῦν ~ἥδιστ᾽ ἂν γενοίμην· ἐπειδὴ
[13]	αὐτοὺς σεσωφρονίσθαι. ~Ἔοικε γάρ. ~Ὦ	μακάριε	Σιμμία, μὴ γὰρ οὐχ αὕτη
[64]	~παραμενῶ, ἀλλ᾽ οἰχήσομαι ἀπιὼν εἰς	μακάρων	δή τινας εὐδαιμονίας, ταῦτά ~μοι
[47]	βελτίστου αἱρέσει, πολλὴ ἂν καὶ	μακρὰ	ῥᾳθυμία εἴη τοῦ ~λόγου. Τὸ
[57]	κομίζει ἐν πολλαῖς χρόνου καὶ	μακραῖς	περιόδοις. Ἔστι δὲ ~ἄρα ἡ
[61]	εἱμαρμένους χρόνους μείνασαι, αἱ μὲν	μακροτέρους,	αἱ δὲ ~βραχυτέρους, πάλιν ἐκπέμπονται
[60]	~(κατὰ τῆς γῆς, τὰ μὲν	μακροτέρους	τόπους περιελθόντα καὶ πλείους, ~τὰ
[13]	ἄλλοι τῶν μεγάλων κακῶν; ~Καὶ	μάλ᾽	ἔφη. ~Οὐκοῦν φόβῳ μειζόνων κακῶν
[60]	Ὅμηρος εἶπε, λέγων αὐτό ~τῆλε	μάλ᾽	ᾗχι βάθιστον ὑπὸ χθονός ἐστι
[55]	φῶμεν; ἢ πῶς δοκεῖ; ~Καὶ	μάλα	γε ἱκανῶς, ὦ Σώκρατες. ~Τί
[20]	μάθησις ἀνάμνησις ἂν εἴη. ~Καὶ	μάλα	δὴ οὕτως ἔχει, ὦ Σώκρατες.
[41]	τις αὐτοὺς μὴ φυλάττηται, εὖ	μάλα	~ἐξαπατῶσι, καὶ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ
[66]	ἅμ᾽ εἰπὼν ταῦτα ἐπισχόμενος καὶ	μάλα	εὐχερῶς καὶ εὐκόλως ἐξέπιεν. ~Καὶ
[66]	Σωκράτει. ~Καὶ ὃς λαβὼν καὶ	μάλα	ἵλεως, ὦ Ἐχέκρατες, οὐδὲν τρέσας
[65]	δειπνήσαντάς τε καὶ πιόντας εὖ	~μάλα,	καὶ συγγενομένους γ᾽ ἐνίους ὧν
[29]	ἐν τοιαύτῃ ὥρᾳ, καὶ πάνυ	μάλα·	συμπεσὸν γὰρ ~τὸ σῶμα καὶ
[54]	ἐκ ~τῶν πρόσθεν ὡμολόγηται; ~Καὶ	μάλα	σφόδρα, ἔφη ὁ Κέβης. ~Τί
[35]	πανταχῇ σκοπῶν ἀπείπῃ τις, ~πάνυ	μαλθακοῦ	εἶναι ἀνδρός· δεῖν γὰρ περὶ
[56]	τῷ ~λόγῳ, καθ᾽ ὅσον δυνατὸν	μάλιστ᾽	ἀνθρώπῳ ἐπακολουθῆσαι· κἂν τοῦτο ~αὐτὸ
[12]	λόγῳ λέγεται, ~τὸ χωρίζειν ὅτι	μάλιστα	ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν
[10]	ἐνταῦθα ἡ τοῦ φιλοσόφου ψυχὴ	μάλιστα	(ἀτιμάζει τὸ ~σῶμα καὶ φεύγει
[10]	μηδέ τις ἡδονή, ἀλλ᾽ ὅτι	μάλιστα	αὐτὴ ~καθ᾽ αὑτὴν γίγνηται ἐῶσα
[10]	τοῦτο ποιήσειεν καθαρώτατα ὅστις ὅτι	μάλιστα	αὐτῇ τῇ ~διανοίᾳ ἴοι ἐφ᾽
[33]	δι᾽ ἐπιθυμίας ~ἐστίν, ὡς ἂν	μάλιστα	αὐτὸς ὁ δεδεμένος συλλήπτωρ (εἴη
[39]	αὖθις ~ἕτερος καὶ ἕτερος· καὶ	μάλιστα	δὴ οἱ (περὶ τοὺς ἀντιλογικοὺς
[40]	ἀλλ᾽ ὅπως αὐτῷ ἐμοὶ ὅτι	μάλιστα	~δόξει οὕτως (ἔχειν. Λογίζομαι γάρ,
[38]	ἴσως ~οὐδὲν ἄτοπον· ἀλλὰ ἔγωγε	μάλιστα	ἐθαύμασα αὐτοῦ πρῶτον μὲν τοῦτο,
[25]	ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχει, ταῦτα	μάλιστα	εἰκὸς εἶναι ~τὰ ἀσύνθετα, τὰ
[64]	ἄν σοι φίλον ᾖ καὶ	~μάλιστα	ἡγῇ νόμιμον εἶναι. ~Ταῦτ᾽ εἰπὼν
[10]	ἢ ὧδε ἔχει· ὃς ἂν	μάλιστα	ἡμῶν καὶ ~ἀκριβέστατα παρασκευάσηται αὐτὸ
[12]	αὐτήν, ὥς φαμεν, προθυμοῦνται ἀεὶ	μάλιστα	καὶ μόνοι οἱ ~φιλοσοφοῦντες ὀρθῶς,
[22]	τοιαῦτ᾽ εἶναι ὡς οἷόν τε	~μάλιστα,	καλόν τε καὶ ἀγαθὸν καὶ
[33]	~(Οὐκοῦν ἐν τούτῳ τῷ πάθει	μάλιστα	καταδεῖται ψυχὴ ὑπὸ σώματος; ~Πῶς
[18]	τὸ τοιοῦτον ἀνάμνησίς τίς ἐστι;	Μάλιστα	μέντοι ὅταν ~τις τοῦτο πάθῃ
[11]	~ἐσόμεθα τοῦ εἰδέναι, ἐὰν ὅτι	μάλιστα	μηδὲν ὁμιλῶμεν τῷ σώματι μηδὲ
[39]	πάθῃ τις καὶ ὑπὸ τούτων	μάλιστα	οὓς ἂν ~ἡγήσαιτο (οἰκειοτάτους τε
[10]	θηρεύειν τῶν ὄντων, ἀπαλλαγεὶς ὅτι	μάλιστα	ὀφθαλμῶν ~τε καὶ ὤτων καὶ
[7]	τοῦ ἀγαθοῦ φεύγειν ~ἀλλ᾽ ὅτι	μάλιστα	παραμένειν, διὸ ἀλογίστως ἂν φεύγοι·
[64]	σοι ~ποιοῦντες ἡμεῖς ἐν χάριτι	μάλιστα	ποιοῖμεν; ~Ἅπερ ἀεὶ λέγω, ἔφη,
[5]	λέγειν. Καὶ γὰρ ἴσως (καὶ	μάλιστα	πρέπει μέλλοντα ~ἐκεῖσε ἀποδημεῖν διασκοπεῖν
[13]	ὀνομαζομένη ἀνδρεία τοῖς οὕτω ~διακειμένοις	μάλιστα	προσήκει; ~Πάντως δήπου, ἔφη. ~Οὐκοῦν
[33]	οὐχ οὕτως ἔχον· ταῦτα δὲ	μάλιστα	~τὰ> ὁρατά· ἢ οὔ; ~Πάνυ
[9]	ἐστιν ὁ (φιλόσοφος ~ἀπολύων ὅτι	μάλιστα	τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς τοῦ
[13]	οὐ ~τούτοις μόνοις προσήκει, τοῖς	μάλιστα	τοῦ σώματος ὀλιγωροῦσίν τε καὶ
[33]	καὶ ἡγεῖσθαι περὶ ὃ ἂν	μάλιστα	τοῦτο πάσχῃ, τοῦτο ~ἐναργέστατόν τε
[36]	τοῦτο ἐντεθυμῆσθαι, ὅτι τοιοῦτόν τι	~μάλιστα	ὑπολαμβάνομεν τὴν ψυχὴν εἶναι, ὥσπερ
[47]	~ποτε ἰσχυρότερον καὶ ἀθανατώτερον καὶ	μᾶλλον	ἅπαντα συνέχοντα ~ἐξευρεῖν, καὶ ὡς
[56]	~ὑπεκχωρῆσαν τῷ θανάτῳ. ~Φαίνεται. ~Παντὸς	μᾶλλον	ἄρα, ἔφη, ὦ Κέβης, ψυχὴ
[42]	ἦ δ᾽ ὅς, ἂν μὲν	μᾶλλον	ἁρμοσθῇ καὶ ἐπὶ πλέον, (εἴπερ
[53]	οὐκ οὖσα ἐναντία οὐδέν τι	~μᾶλλον	αὐτὸ δέχεται, τὸ γὰρ ἐναντίον
[42]	ἀρετὴ ἁρμονία εἴη; ~Οὐδὲν πλέον.	~(Μᾶλλον	δέ γέ που, ὦ Σιμμία,
[24]	ἔφη, ὦ Σώκρατες, πειρῶ ἀναπείθειν·	~μᾶλλον	δὲ μὴ ὡς ἡμῶν δεδιότων,
[8]	ἐλάχιστα διαλέγεσθαι; Φησὶ ~γὰρ θερμαίνεσθαι	μᾶλλον	διαλεγομένους, δεῖν δὲ οὐδὲν τοιοῦτον
[40]	Σωκράτους, τῆς δὲ ἀληθείας πολὺ	μᾶλλον,	ἐὰν μέν τι ὑμῖν ~δοκῶ
[42]	ὥστε καὶ κατὰ τὸ σμικρότατον	μᾶλλον	~ἑτέραν ἑτέρας ψυχῆς ἐπὶ πλέον
[41]	εἶναι ἢ ψυχὴν ἁρμονίαν; ~Πολὺ	μᾶλλον,	ἔφη, ἐκεῖνον, ὦ Σώκρατες. Ὅδε
[60]	τοὺς μὲν ~βαθυτέρους καὶ ἀναπεπταμένους	μᾶλλον	ἢ ἐν ᾧ ἡμεῖς οἰκοῦμεν,
[42]	ἑτέρας ψυχῆς ἐπὶ πλέον καὶ	μᾶλλον	ἢ ἐπ᾽ ἔλαττον καὶ ἧττον
[27]	ψυχὴ τῷ ἀεὶ ~ὡσαύτως ἔχοντι	μᾶλλον	ἢ τῷ μή. ~Τί δὲ
[38]	πολλάκις θαυμάσας Σωκράτη οὐ πώποτε	μᾶλλον	~ἠγάσθην ἢ τότε παραγενόμενος. (Τὸ
[44]	ἄττα· ἀλλὰ γὰρ ~(οὐδέν τι	μᾶλλον	ἦν ἀθάνατον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ
[24]	τοῦτον διαπραγματεύσασθαι ~τὸν λόγον ἔτι	μᾶλλον,	καὶ δεδιέναι τὸ τῶν παίδων,
[42]	δ᾽ ἔστι τὸ ὁμολόγημα, μηδὲν	μᾶλλον	μηδ᾽ ἐπὶ ~πλέον μηδ᾽ ἧττον
[42]	ὑποθέμενος. ~(Ἀλλὰ προωμολόγηται, ἔφη, μηδὲν	μᾶλλον	μηδ᾽ ἧττον ἑτέραν ἑτέρας ~ψυχὴν
[42]	γε. ~Τὴν δέ γε μηδὲν	μᾶλλον	μηδὲ ἧττον ἁρμονίαν οὖσαν μήτε
[42]	μηδὲ ἧττον ἁρμονίαν οὖσαν μήτε	μᾶλλον	μήτε ~ἧττον ἡρμόσθαι· ἔστιν οὕτως;
[42]	οὕτως; ~Ἔστιν. ~Ἡ δὲ μήτε	μᾶλλον	μήτε ἧττον ἡρμοσμένη ἔστιν ὅτι
[37]	οἴοιτο ἀποδεδεῖχθαι ~ὅτι παντὸς ἄρα	μᾶλλον	ὅ γε ἄνθρωπος σῶς ἐστιν,
[35]	καὶ ἐμὲ συμπαραλαβεῖν, εἴ τι	μᾶλλον	οἴεσθε μετ᾽ ἐμοῦ ~εὐπορήσειν. ~Καὶ
[9]	ἅπερ ἐμοί· (ἐκ γὰρ τούτων	~μᾶλλον	οἶμαι ἡμᾶς εἴσεσθαι περὶ ὧν
[40]	οὐδὲν ὑγιὲς εἶναι, ἀλλὰ πολὺ	μᾶλλον	~ὅτι ἡμεῖς οὔπω ὑγιῶς ἔχομεν,
[42]	ἴσον. ~Οὐκοῦν ψυχὴ ἐπειδὴ οὐδὲν	μᾶλλον	οὐδ᾽ ἧττον ἄλλη (ἄλλης αὐτὸ
[58]	ἐν μέσῳ τεθὲν οὐχ ἕξει	~μᾶλλον	οὐδ᾽ ἧττον οὐδαμόσε κλιθῆναι, ὁμοίως
[42]	~τοῦτο, ψυχή, ἐστίν, οὐδὲ δὴ	μᾶλλον	οὐδὲ ἧττον ἥρμοσται; ~Οὕτω. ~Τοῦτο
[17]	Κέβης, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, παντὸς	μᾶλλον	οὕτω, καὶ ἡμεῖς ~αὐτὰ ταῦτα
[48]	σκοπούμενον τὰ ὄντα ἐν εἰκόσι	μᾶλλον	σκοπεῖν ἢ τὸν ἐν (τοῖς)
[42]	πλέον, (εἴπερ ἐνδέχεται ~τοῦτο γίγνεσθαι,	μᾶλλόν	τε ἂν ἁρμονία εἴη καὶ
[20]	ἴσου ~νῦν ὁ λόγος ἡμῖν	μᾶλλόν	τι ἢ καὶ περὶ αὐτοῦ
[37]	οἶμαι πρότερος, καὶ οὐδέν τι	μᾶλλον	τούτου ἕνεκα ἄνθρωπός ~ἐστιν ἱματίου
[24]	γὰρ ἂν οὐδὲ ῥᾳδίως εὕροιτε	μᾶλλον	ὑμῶν δυναμένους τοῦτο ~ποιεῖν. ~Ἀλλὰ
[21]	ἔφη ὁ Σιμμίας· ἀλλὰ πολὺ	μᾶλλον	φοβοῦμαι μὴ αὔριον ~τηνικάδε οὐκέτι
[11]	~δοκεῖ σοι οὕτως; ~Παντός γε	μᾶλλον,	ὦ Σώκρατες. ~Οὐκοῦν, ἔφη ὁ
[29]	τε καὶ Σιμμία, ἀλλὰ πολλῷ	μᾶλλον	ὧδ᾽ ἔχει· ἐὰν μὲν ~καθαρὰ
[56]	ἀνθρώπων τέ γε καὶ ἔτι	μᾶλλον,	ὡς ~ἐγᾦμαι, παρὰ θεῶν. ~(Ὁπότε
[63]	ἀπεργάζεσθαι, τὰς δὲ περὶ τὸ	μανθάνειν	~ἐσπούδασέ τε καὶ κοσμήσας τὴν
[20]	εἴχομεν, ἆρ᾽ οὐχ ὃ καλοῦμεν	μανθάνειν	οἰκείαν ἂν ~ἐπιστήμην ἀναλαμβάνειν εἴη;
[48]	Οἶμαι γάρ σε νῦν οὐ	~μανθάνειν.	~Οὐ μὰ τὸν Δία, ἔφη
[20]	~πάντες, ἢ ὕστερον, οὕς φαμεν	μανθάνειν,	οὐδὲν ἀλλ᾽ ἢ ἀναμιμνῄσκονται ~οὗτοι,
[42]	ἁρμονία ὡς ἂν ἁρμοσθῇ; ~Οὐ	μανθάνω,	ἔφη. ~Ἢ οὐχί, ἦ δ᾽
[66]	ὅσον οἰόμεθα μέτριον εἶναι πιεῖν.	~(Μανθάνω,	ἦ δ᾽ ὅς· ἀλλ᾽ εὔχεσθαί
[49]	τοίνυν, ἦ δ᾽ ὅς, ἔτι	μανθάνω	οὐδὲ δύναμαι τὰς ἄλλας αἰτίας
[59]	εἶναι, καὶ φήμας τε καὶ	μαντείας	καὶ αἰσθήσεις ~τῶν θεῶν καὶ
[35]	καὶ οὐ χεῖρον ἐκείνων τὴν	μαντικὴν	ἔχειν παρὰ τοῦ δεσπότου, ~οὐδὲ
[35]	δοκῶ φαυλότερος ὑμῖν εἶναι τὴν	μαντικήν,	οἳ ἐπειδὰν αἴσθωνται ὅτι ~δεῖ
[35]	ἅτε οἶμαι τοῦ ~Ἀπόλλωνος ὄντες,	μαντικοί	τέ εἰσι καὶ προειδότες τὰ
[11]	γὰρ πολέμους καὶ στάσεις ~καὶ	μάχας	οὐδὲν ἄλλο παρέχει ἢ τὸ
[2]	Οὔτε γὰρ ὡς θανάτῳ ~παρόντα	με	ἀνδρὸς ἐπιτηδείου ἔλεος εἰσῄει· εὐδαίμων
[65]	~λῷστος, καὶ νῦν ὡς γενναίως	με	ἀποδακρύει. Ἀλλ᾽ ἄγε δή, ὦ
[4]	ἡ τοῦ θεοῦ ~ἑορτὴ διεκώλυέ	με	ἀποθνῄσκειν, ἔδοξε χρῆναι, εἰ ἄρα
[4]	ἔχειν ἐμὲ Εὐήνῳ ἀποκρίνασθαι ὅταν	με	αὖθις ἐρωτᾷ εὖ οἶδα γὰρ
[38]	ἄν, εἰ σὺ ~εἴην καί	με	διαφεύγοι ὁ λόγος, ἔνορκον ἂν
[64]	ἕκαστον τῶν λεγομένων, ἀλλ᾽ οἴεταί	με	ἐκεῖνον εἶναι (ὃν ~ὄψεται ὀλίγον
[4]	Ἀπόλλω προοίμιον καὶ ἄλλοι τινές	~με	ἤδη ἤροντο, ἀτὰρ καὶ Εὔηνος
[64]	νεκρόν, καὶ ἐρωτᾷ δὴ πῶς	με	θάπτῃ. ὅτι δὲ ἐγὼ πάλαι
[64]	ἔφη, βούλησθε, ἐάνπερ γε λάβητέ	με	καὶ μὴ ἐκφύγω ὑμᾶς. ~Γελάσας
[58]	καὶ τοὺς ~τόπους αὐτῆς οὐδέν	με	κωλύει λέγειν. ~Ἀλλ᾽ ἔφη ὁ
[38]	ἔχω ὑμῖν. Καὶ γὰρ αὐτόν	με	νῦν ~ἀκούσαντά σου τοιοῦτόν τι
[9]	ὦ Σώκρατες, (οὐ πάνυ γέ	με	~νυνδὴ γελασείοντα ἐποίησας γελάσαι. Οἶμαι
[18]	ποῖαι τούτων αἱ ἀποδείξεις; ~Ὑπόμνησόν	με·	οὐ γὰρ σφόδρα ἐν τῷ
[38]	ἀρχῆς ἄλλου τινὸς λόγου ὅς	με	πείσει ὡς τοῦ ~ἀποθανόντος οὐ
[4]	ἔφη, εὖ γ᾽ ἐποίησας ~ἀναμνήσας	με.	περὶ γάρ τοι τῶν (ποιημάτων
[64]	ἅμα δ᾽ ~ἐμαυτόν. Ἐγγυήσασθε οὖν	με	πρὸς Κρίτωνα, ἔφη, τὴν ἐναντίαν
[7]	γὰρ ὑμᾶς λέγειν ὅτι χρή	με	πρὸς ταῦτα ~ἀπολογήσασθαι ὥσπερ ἐν
[38]	τὴν ψυχήν, καὶ ~ὥσπερ ὑπέμνησέν	με	ῥηθεὶς ὅτι καὶ αὐτῷ μοι
[51]	οὔτι λέγω ὡς οὐ πολλά	με	~ταράττει. ~Συνωμολογήκαμεν ἄρα, ἦ δ᾽
[41]	οἰχήσομαι. ~Ἀλλ᾽ ἰτέον, ἔφη. Πρῶτόν	με	ὑπομνήσατε ἃ ἐλέγετε, ἐὰν μὴ
[54]	ὁρῶν ἀσφάλειαν. Εἰ γὰρ ἔροιό	~με	ᾧ ἂν τί ἐν τῷ
[49]	οὐκ εὐλαβοῖο ἂν λέγειν; Καὶ	μέγα	ἂν ~βοῴης ὅτι οὐκ οἶσθα
[50]	ἐν ἡμῖν οὐκ ἐθέλει ποτὲ	μέγα	γίγνεσθαι ~οὐδὲ εἶναι, οὐδ᾽ ἄλλο
[50]	τὸ μέγεθος οὐδέποτ᾽ ἐθέλειν ἅμα	μέγα	καὶ σμικρὸν εἶναι, ~ἀλλὰ καὶ
[49]	καθ᾽ αὑτὸ καὶ ἀγαθὸν καὶ	μέγα	καὶ τἆλλα πάντα· ἃ εἴ
[44]	~Ὠγαθέ, ἔφη ὁ Σωκράτης, μὴ	μέγα	λέγε, μή τις ἡμῖν βασκανία
[50]	εἰμι· ἐκεῖνο δὲ οὐ τετόλμηκεν	μέγα	ὂν σμικρὸν ~εἶναι· ὡς δ᾽
[62]	Οἳ δ᾽ ἂν ἰάσιμα μὲν	~μεγάλα	δὲ δόξωσιν ἡμαρτηκέναι ἁμαρτήματα, οἷον
[59]	πεφυκέναι, ὄντα πολλὰ πλήθει καὶ	μεγάλα	καὶ πανταχοῦ ~τῆς γῆς, ὥστε
[61]	δὴ ἄλλα πολλά τε καὶ	μεγάλα	καὶ παντοδαπὰ ῥεύματά ἐστι· ~τυγχάνει
[49]	~Καὶ μεγέθει ἄρα τὰ μεγάλα	μεγάλα	καὶ τὰ μείζω μείζω, καὶ
[49]	~Δοκεῖ. ~Καὶ μεγέθει ἄρα τὰ	μεγάλα	μεγάλα καὶ τὰ μείζω μείζω,
[62]	ἁμαρτημάτων, ἢ ~ἱεροσυλίας πολλὰς καὶ	μεγάλας	ἢ φόνους ἀδίκους καὶ παρανόμους
[62]	τὸ ἆθλον καὶ ἡ ἐλπὶς	~μεγάλη.	~(Τὸ μὲν οὖν ταῦτα διισχυρίσασθαι
[60]	~πολὺ δὲ πῦρ καὶ πυρὸς	μεγάλους	ποταμούς, πολλοὺς δὲ ὑγροῦ πηλοῦ
[24]	μὴ ἐν νηνεμίᾳ ἀλλ᾽ ἐν	μεγάλῳ	τινὶ πνεύματι ~ἀποθνῄσκων. ~Καὶ ὁ
[13]	ἡγοῦνται πάντες οἱ ἄλλοι τῶν	μεγάλων	κακῶν; ~Καὶ μάλ᾽ ἔφη. ~Οὐκοῦν
[39]	περὶ τῶν σφόδρα σμικρῶν καὶ	μεγάλων·	οἴει τι ~σπανιώτερον εἶναι ἢ
[39]	τι ~σπανιώτερον εἶναι ἢ σφόδρα	μέγαν	ἢ σφόδρα σμικρὸν ἐξευρεῖν ἄνθρωπον
[45]	οὕτω γίγνεσθαι τὸν σμικρὸν ἄνθρωπον	μέγαν.	Οὕτως ~τότε ᾤμην· οὐ δοκῶ
[61]	τῆς ἐκβολῆς ἐκπίπτει εἰς ~τόπον	μέγαν	πυρὶ πολλῷ καόμενον, καὶ λίμνην
[49]	τέρας εἶναι, τὸ σμικρῷ τινι	μέγαν	τινὰ ~εἶναι· ἢ οὐκ ἂν
[47]	καὶ ~τὰ ὀστᾶ ἢ περὶ	Μέγαρα	ἢ Βοιωτοὺς ἦν, ὑπὸ δόξης
[2]	καὶ Κέβης καὶ Φαιδώνδης καὶ	Μεγαρόθεν	~Εὐκλείδης τε καὶ Τερψίων. ~(Ἐχεκράτης)
[50]	ἐπωνυμίαν ἔχει σμικρός τε καὶ	μέγας	εἶναι, ἐν μέσῳ ~ὢν ἀμφοτέρων,
[65]	ὑεῖς σμικροὶ ~ἦσαν, εἷς δὲ	μέγας	καὶ αἱ οἰκεῖαι γυναῖκες ἀφίκοντο
[45]	ὁπότε τις φαίνοιτο ~ἄνθρωπος παραστὰς	μέγας	σμικρῷ μείζων (εἶναι αὐτῇ τῇ
[6]	ἐκ ταύτης ~λύειν οὐδ᾽ ἀποδιδράσκειν,	μέγας	τέ τίς μοι φαίνεται καὶ
[49]	καὶ σοὶ δοκεῖ; ~Δοκεῖ. ~Καὶ	μεγέθει	ἄρα τὰ μεγάλα μεγάλα καὶ
[49]	οὐδενὶ ἄλλῳ ~μεῖζόν ἐστιν ἢ	μεγέθει,	καὶ διὰ τοῦτο μεῖζον, διὰ
[49]	ἡμίσει μεῖζον εἶναι ἀλλ᾽ οὐ	μεγέθει;	Ὁ αὐτὸς ~γάρ που φόβος.
[50]	τῷ Σιμμίαν εἶναι, ἀλλὰ τῷ	μεγέθει	ὃ τυγχάνει ~ἔχων· οὐδ᾽ αὖ
[50]	~ὢν ἀμφοτέρων, τοῦ μὲν τῷ	μεγέθει	(ὑπερέχειν τὴν σμικρότητα ὑπέχων, ~τῷ
[58]	καὶ τὰς ἰδέας καὶ τὰ	μεγέθη,	εἰς ἃ ~συνερρυηκέναι τό τε
[62]	δόξωσιν ἀνιάτως ἔχειν διὰ τὰ	μεγέθη	τῶν ἁμαρτημάτων, ἢ ~ἱεροσυλίας πολλὰς
[60]	κρατῆρας, καὶ ἀενάων ~ποταμῶν ἀμήχανα	μεγέθη	ὑπὸ τὴν γῆν καὶ θερμῶν
[50]	ὁ Σωκράτης πρὸς τὸ ἐκείνου	μέγεθος;	~Ἀληθῆ. ~Οὐδέ γε αὖ ὑπὸ
[50]	ὁ Φαίδων ἐστίν, ~ἀλλ᾽ ὅτι	μέγεθος	ἔχει ὁ (Φαίδων) πρὸς τὴν
[50]	ἐν τῷ Σιμμίᾳ ἀμφότερα, καὶ	μέγεθος	καὶ σμικρότητα; ~Ἔγωγε. ~Ἀλλὰ γάρ,
[50]	φαίνεται ~οὐ μόνον αὐτὸ τὸ	μέγεθος	οὐδέποτ᾽ ἐθέλειν ἅμα μέγα καὶ
[50]	~ἀλλὰ καὶ τὸ ἐν ἡμῖν	μέγεθος	οὐδέποτε προσδέχεσθαι τὸ σμικρὸν οὐδ᾽
[50]	σμικρότητα ὑπέχων, ~τῷ δὲ τὸ	μέγεθος	τῆς σμικρότητος παρέχων ὑπερέχον. Καὶ
[49]	διὰ τοῦτο μεῖζον, διὰ τὸ	μέγεθος,	τὸ δὲ ἔλαττον ~οὐδενὶ ἄλλῳ
[10]	λέγω δὲ περὶ ~πάντων, οἷον	μεγέθους	πέρι, ὑγιείας, ἰσχύος, καὶ τῶν
[56]	τῶν ~λεγομένων· ὑπὸ μέντοι τοῦ	μεγέθους	περὶ (ὧν οἱ λόγοι εἰσίν,
[57]	καὶ τροφῆς, ἃ ~δὴ καὶ	μέγιστα	λέγεται ὠφελεῖν ἢ βλάπτειν τὸν
[8]	(ἀποθανεῖσθαι καὶ εὔελπις εἶναι ἐκεῖ	μέγιστα	~οἴσεσθαι ἀγαθὰ ἐπειδὰν τελευτήσῃ. Πῶς
[4]	ποιεῖν, ὡς φιλοσοφίας μὲν οὔσης	μεγίστης	μουσικῆς, ~ἐμοῦ δὲ τοῦτο πράττοντος.
[61]	ἄττα ῥεύματα, ὧν τὸ ~μὲν	μέγιστον	καὶ ἐξωτάτω ῥέον περὶ κύκλῳ
[33]	τὰς ἐπιθυμίας, ~ἀλλ᾽ ὃ πάντων	μέγιστόν	τε κακῶν καὶ ἔσχατόν ἐστι,
[60]	χασμάτων τῆς ~γῆς ἄλλως τε	(μέγιστον	τυγχάνει ὂν καὶ διαμπερὲς τετρημένον
[42]	ὀρθὸν λόγον κακίας οὐδεμία ~ψυχὴ	μεθέξει,	εἴπερ ἁρμονία ἐστίν· ἁρμονία γὰρ
[45]	κατὰ τοῦτον τὸν ~τρόπον τῆς	μεθόδου,	ἀλλά τιν᾽ ἄλλον τρόπον αὐτὸς
[27]	ὦ Σώκρατες, ἐκ ταύτης τῆς	μεθόδου,	~καὶ ὁ δυσμαθέστατος, ὅτι ὅλῳ
[27]	καὶ ταράττεται καὶ εἰλιγγιᾷ ὥσπερ	μεθύουσα,	~ἅτε τοιούτων ἐφαπτομένη; ~Πάνυ γε.
[61]	οὐδὲ τὸ τούτου ὕδωρ οὐδενὶ	μείγνυται,	ἀλλὰ καὶ οὗτος κύκλῳ ~περιελθὼν
[37]	ὥσπερ τὰ πολλὰ εἰώθει, Καὶ	μειδιάσας,	~δίκαια μέντοι, ἔφη, λέγει ὁ
[50]	σμικρότητος παρέχων ὑπερέχον. Καὶ ἅμα	μειδιάσας,	~ἔοικα, ἔφη, καὶ συγγραφικῶς ἐρεῖν,
[51]	ὡμολογεῖτο, ἐκ τοῦ ἐλάττονος τὸ	μεῖζον	γίγνεσθαι καὶ ἐκ τοῦ ~μείζονος
[15]	ἐξ ἐλάττονος ὄντος πρότερον ἔπειτα	μεῖζον	γίγνεσθαι; ~Ναί. ~Οὐκοῦν κἂν ἔλαττον
[49]	ἢ μεγέθει, καὶ διὰ τοῦτο	μεῖζον,	διὰ τὸ μέγεθος, τὸ δὲ
[49]	τὸ δίπηχυ τοῦ πηχυαίου ἡμίσει	μεῖζον	εἶναι ἀλλ᾽ οὐ μεγέθει; Ὁ
[45]	καὶ τὸ δίπηχυ τοῦ πηχυαίου	~μεῖζον	εἶναι διὰ τὸ ἡμίσει αὐτοῦ
[49]	μὲν τῷ αὐτῷ τὸ μεῖζον	~μεῖζον	εἶναι καὶ τὸ ἔλαττον ἔλαττον,
[49]	πᾶν ἕτερον ἑτέρου οὐδενὶ ἄλλῳ	~μεῖζόν	ἐστιν ἢ μεγέθει, καὶ διὰ
[20]	μόνον τὸ ἴσον καὶ τὸ	~μεῖζον	καὶ τὸ ἔλαττον ἀλλὰ καὶ
[49]	πρῶτον μὲν τῷ αὐτῷ τὸ	μεῖζον	~μεῖζον εἶναι καὶ τὸ ἔλαττον
[49]	ἄλλο λέγεις ἢ ὅτι τὸ	μεῖζον	πᾶν ἕτερον ἑτέρου οὐδενὶ ἄλλῳ
[15]	τοῦ αὐτῷ ἐναντίου. Οἷον ὅταν	μεῖζόν	τι ~γίγνηται, ἀνάγκη που ἐξ
[39]	ἔστιν, ἔφη, ὅτι ἄν τις	μεῖζον	τούτου κακὸν πάθοι ἢ λόγους
[49]	λόγος ἀπαντήσῃ, ἐὰν τῇ ~κεφαλῇ	μείζονά	τινα φῇς εἶναι καὶ ἐλάττω,
[15]	ἑτέρου πάλιν ἐπὶ τὸ ἕτερον·	μείζονος	μὲν πράγματος καὶ ~ἐλάττονος μεταξὺ
[15]	~Οὐκοῦν κἂν ἔλαττον γίγνηται, ἐκ	μείζονος	ὄντος πρότερον (ὕστερον ~ἔλαττον γενήσεται;
[51]	μεῖζον γίγνεσθαι καὶ ἐκ τοῦ	~μείζονος	τὸ ἔλαττον, καὶ ἀτεχνῶς αὕτη
[13]	~Καὶ μάλ᾽ ἔφη. ~Οὐκοῦν φόβῳ	μειζόνων	κακῶν ὑπομένουσιν αὐτῶν οἱ ἀνδρεῖοι
[49]	φαίη ἕτερον ἑτέρου τῇ κεφαλῇ	μείζω	~εἶναι, καὶ τὸν ἐλάττω τῷ
[49]	κεφαλῇ σμικρᾷ οὔσῃ τὸν ~(μείζω	μείζω	εἶναι, καὶ τοῦτο δὴ τέρας
[50]	οὐχ, ὅταν Σιμμίαν Σωκράτους φῇς	μείζω	εἶναι, (Φαίδων) ος δὲ ~ἐλάττω,
[49]	μεγάλα μεγάλα καὶ τὰ μείζω	μείζω,	καὶ σμικρότητι τὰ ~ἐλάττω ἐλάττω;
[49]	τῇ κεφαλῇ σμικρᾷ οὔσῃ τὸν	~(μείζω	μείζω εἶναι, καὶ τοῦτο δὴ
[49]	τὰ μεγάλα μεγάλα καὶ τὰ	μείζω	μείζω, καὶ σμικρότητι τὰ ~ἐλάττω
[13]	φόβον πρὸς φόβον καταλλάττεσθαι, ~(καὶ)	μείζω	πρὸς ἐλάττω ὥσπερ νομίσματα, ἀλλ᾽
[61]	πολλῷ καόμενον, καὶ λίμνην ποιεῖ	μείζω	τῆς παρ᾽ ἡμῖν ~θαλάττης, ζέουσαν
[45]	φαίνοιτο ~ἄνθρωπος παραστὰς μέγας σμικρῷ	μείζων	(εἶναι αὐτῇ τῇ κεφαλῇ, καὶ
[57]	ἐκεῖ ὧν δὴ τυχεῖν καὶ	μείναντας	ὃν χρὴ χρόνον ἄλλος δεῦρο
[61]	ἀφικνοῦνται ~καί τινας εἱμαρμένους χρόνους	μείνασαι,	αἱ μὲν μακροτέρους, αἱ δὲ
[41]	ξένε Θηβαῖε, ἄλλα δόξαι, ~ἐάνπερ	μείνῃ	ἥδε ἡ οἴησις, τὸ ἁρμονίαν
[39]	ἢ καλὸν ἢ λευκὸν ἢ	~μέλανα;	Ἢ οὐχὶ ᾔσθησαι ὅτι πάντων
[32]	ὦ Κέβης, ~ἐκεῖνοι οἷς τι	μέλει	τῆς ἑαυτῶν ψυχῆς ἀλλὰ μὴ
[4]	ποιήσας. Εἰ οὖν τί σοι	μέλει	~τοῦ ἔχειν ἐμὲ Εὐήνῳ ἀποκρίνασθαι
[29]	ἢ ~οὐ τοῦτ᾽ ἂν εἴη	μελέτη	θανάτου; ~Παντάπασί γε. ~Οὐκοῦν οὕτω
[12]	οἱ ~φιλοσοφοῦντες ὀρθῶς, καὶ τὸ	μελέτημα	αὐτὸ τοῦτό ἐστιν τῶν φιλοσόφων,
[30]	συνεῖναι καὶ διὰ τὴν πολλὴν	~μελέτην	ἐνεποίησε σύμφυτον; ~Πάνυ γε. ~Ἐμβριθὲς
[31]	δικαιοσύνην, ἐξ ἔθους τε καὶ	μελέτης	γεγονυῖαν ~ἄνευ φιλοσοφίας τε καὶ
[31]	κατὰ τὰς αὐτῶν ~ὁμοιότητας τῆς	μελέτης;	~Δῆλον δή, ἔφη· πῶς δ᾽
[29]	~συνηθροισμένη αὐτὴ εἰς ἑαυτήν, ἅτε	μελετῶσα	ἀεὶ τοῦτο τὸ δὲ οὐδὲν
[29]	φιλοσοφοῦσα καὶ τῷ ὄντι (τεθνάναι	μελετῶσα	ῥᾳδίως· ἢ ~οὐ τοῦτ᾽ ἂν
[12]	Σιμμία, οἱ ὀρθῶς φιλοσοφοῦντες ἀποθνῄσκειν	~μελετῶσι,	καὶ τὸ τεθνάναι ἥκιστα αὐτοῖς
[47]	τ᾽ εἶναι ἐμὲ νῦν τὰ	μέλη,	~καὶ διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν
[44]	δὴ ταῦτα μὲν τῷ θεῷ	μελήσει,	ἡμεῖς ~δὲ Ὁμηρικῶς ἐγγὺς ἰόντες
[40]	τε καὶ ὑμᾶς ~ἐξαπατήσας, ὥσπερ	μέλιττα	τὸ κέντρον ἐγκαταλιπὼν οἰχήσομαι. ~Ἀλλ᾽
[31]	καὶ ~ἥμερον γένος, ἤ που	μελιττῶν	ἢ σφηκῶν ἢ μυρμήκων, καὶ
[35]	εἴ γε δή τις αὐτὰ	μέλλει	ἱκανῶς διεξιέναι. εἰ μὲν οὖν
[24]	ἡδομένῳ γε· πῶς γὰρ οὐ	μέλλει;	~Καλῶς, ἔφη, λέγεις. ~Οὐκοῦν τοιόνδε
[23]	ἔσται ἢ πρὶν ~γενέσθαι, εἰ	μέλλει	τέλος ἡ ἀπόδειξις ἕξειν. ~Ἀποδέδεικται
[49]	ἔσεσθαι, καὶ μονάδος ὃ ἂν	μέλλῃ	ἓν ἔσεσθαι, τὰς ~δὲ σχίσεις
[4]	ὅτι ~τὸν ποιητὴν δέοι, εἴπερ	μέλλοι	ποιητὴς εἶναι, ποιεῖν μύθους ἀλλ᾽
[11]	ὄντι ἡμῖν δέδεικται ὅτι, εἰ	μέλλομέν	ποτε ~καθαρῶς τι εἴσεσθαι, (ἀπαλλακτέον
[37]	μή, ἀνάγκην εἶναι ἀεὶ τὸν	~μέλλοντα	ἀποθανεῖσθαι δεδιέναι ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ
[13]	ἀνδρός, ὃν ἂν ἴδῃς ~ἀγανακτοῦντα	μέλλοντα	ἀποθανεῖσθαι, ὅτι οὐκ ἄρ᾽ (ἦν
[49]	καὶ δεῖν τούτου ~μετασχεῖν τὰ	μέλλοντα	δύο ἔσεσθαι, καὶ μονάδος ὃ
[66]	χρόνον διατρίψας ἧκεν ἄγων τὸν	μέλλοντα	δώσειν τὸ ~φάρμακον, ἐν κύλικι
[5]	γὰρ ἴσως (καὶ μάλιστα πρέπει	μέλλοντα	~ἐκεῖσε ἀποδημεῖν διασκοπεῖν τε καὶ
[44]	βασκανία περιτρέψῃ ~τὸν λόγον τὸν	μέλλοντα	ἔσεσθαι. Ἀλλὰ δὴ ταῦτα μὲν
[38]	ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ ὕστερον	μέλλοντα	~ῥηθήσεσθαι, μὴ οὐδενὸς ἄξιοι εἶμεν
[35]	καὶ κάλλιστα ᾄδουσι, γεγηθότες ὅτι	μέλλουσι	παρὰ τὸν θεὸν ~ἀπιέναι οὗπέρ
[44]	ἀθάνατον οὖσαν, εἰ φιλόσοφος ἀνὴρ	μέλλων	ἀποθανεῖσθαι, θαρρῶν ~τε καὶ ἡγούμενος
[8]	φιλοσοφίᾳ διατρίψας ~τὸν βίον θαρρεῖν	μέλλων	(ἀποθανεῖσθαι καὶ εὔελπις εἶναι ἐκεῖ
[8]	ἢ πάλαι μοι λέγει ὁ	μέλλων	σοι ~δώσειν τὸ φάρμακον ὅτι
[18]	ἡμᾶς ~ἐν προτέρῳ τινὶ χρόνῳ	μεμαθηκέναι	ἃ νῦν ἀναμιμνῃσκόμεθα. Τοῦτο δὲ
[31]	τε καὶ ὕβρεις καὶ φιλοποσίας	μεμελετηκότας	~καὶ μὴ διηυλαβημένους εἰς τὰ
[31]	ἤθη ὁποῖ᾽ ἄττ᾽ ἂν καὶ	~μεμελετηκυῖαι	τύχωσιν ἐν τῷ βίῳ. ~Τὰ
[30]	Κέβης. ~(Ἐὰν δέ γε οἶμαι	μεμιασμένη	καὶ ἀκάθαρτος τοῦ σώματος ~ἀπαλλάττηται,
[18]	γὰρ σφόδρα ἐν τῷ παρόντι	μέμνημαι.	~Ἑνὶ μὲν λόγῳ, ἔφη ὁ
[18]	ὧν Κέβης ~ἐπεχείρησε λέγειν ἤδη	μέμνημαι	καὶ πείθομαι· οὐδὲν μεντἂν ἧττον
[51]	ὅστις δ᾽ ἦν, οὐ σαφῶς	μέμνημαι	~Πρὸς θεῶν, οὐκ ἐν τοῖς
[15]	οὖν ἔστι τις λόγος ~οὗ	μεμνήμεθα,	ὡς εἰσὶν ἐνθένδε ἀφικόμεναι ἐκεῖ,
[41]	ἃ ἐλέγετε, ἐὰν μὴ φαίνωμαι	~μεμνημένος.	Σιμμίας μὲν γάρ, ὡς ἐγᾦμαι,
[2]	ὑμῖν διηγήσασθαι· καὶ γὰρ τὸ	μεμνῆσθαι	~Σωκράτους καὶ αὐτὸν λέγοντα καὶ
[29]	ὥσπερ δὲ λέγεται κατὰ τῶν	μεμυημένων,	ὡς ~ἀληθῶς τὸν λοιπὸν χρόνον
[26]	ἀιδές; ~Θῶμεν, ἔφη. ~Καὶ τὸ	μὲν	ἀιδὲς ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ ἔχον,
[57]	δὲ ὅθιπερ αἱ ἄλλαι, τὴν	μὲν	~ἀκάθαρτον καί τι πεποιηκυῖαν τοιοῦτον,
[35]	κελεύει ἐρέσθαι διὰ τὸ ἐπιθυμεῖν	~μὲν	ἀκοῦσαι, ὀκνεῖν δὲ ὄχλον παρέχειν,
[39]	ὅτι πάντων τῶν τοιούτων τὰ	μὲν	ἄκρα τῶν ~ἐσχάτων σπάνια καὶ
[14]	Κέβης ἔφη· Ὦ ~Σώκρατες, τὰ	μὲν	ἄλλα ἔμοιγε δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι,
[49]	ἄλλο ὁτιοῦν τῶν τοιούτων, τὰ	μὲν	ἄλλα ~χαίρειν ἐῶ, ταράττομαι γὰρ
[63]	ὅστις ἐν τῷ βίῳ τὰς	μὲν	ἄλλας ἡδονὰς τὰς ~περὶ τὸ
[48]	ἂν κρίνω ~ἐρρωμενέστατον εἶναι, ἃ	μὲν	ἄν μοι δοκῇ τούτῳ συμφωνεῖν
[62]	καὶ οἱ μή. Καὶ οἳ	μὲν	ἂν ~δόξωσι μέσως βεβιωκέναι, πορευθέντες
[33]	αἰσθήσεων, πείθουσα δὲ ἐκ ~τούτων	μὲν	ἀναχωρεῖν, ὅσον μὴ ἀνάγκη αὐτοῖς
[62]	γενομένους ἐκβάλλει τὸ κῦμα, τοὺς	μὲν	ἀνδροφόνους κατὰ τὸν ~Κωκυτόν, τοὺς
[7]	ἐπιμελήσεσθαι ἐλεύθερος γενόμενος. ~Ἀλλ᾽ ἀνόητος	μὲν	ἄνθρωπος τάχ᾽ ἂν οἰηθείη ταῦτα,
[65]	νόμιμον εἶναι. ~Ταῦτ᾽ εἰπὼν ἐκεῖνος	μὲν	ἀνίστατο εἰς οἴκημά τι ὡς
[57]	ψυχῶν ἔργα ~τυγχάνει ὄντα, ταύτην	μὲν	ἅπας φεύγει τε καὶ ὑπεκτρέπεται
[32]	ἦ δ᾽ ὅς. Τοιγάρτοι τούτοις	μὲν	ἅπασιν, ὦ Κέβης, ~ἐκεῖνοι οἷς
[43]	τὰ δὲ πρᾳότερον, καὶ τὰ	μὲν	ἀπειλοῦσα, τὰ δὲ νουθετοῦσα, ~ταῖς
[3]	τις αὐτὴν ~οἴκαδε ~Καὶ ἐκείνην	μὲν	ἀπῆγόν τινες τῶν τοῦ Κρίτωνος
[9]	εἶναι ~τοῦτο τὸ τεθνάναι, χωρὶς	μὲν	ἀπὸ τῆς ψυχῆς ἀπαλλαγὲν αὐτὸ
[60]	~ἐπαντλοῦντες· ὅταν τε αὖ ἐκεῖθεν	μὲν	ἀπολίπῃ, δεῦρο δὲ ὁρμήσῃ, τὰ
[36]	τοῦτον λόγον εἴποι, ὡς ἡ	μὲν	ἁρμονία ἀόρατον καὶ ~ἀσώματον καὶ
[44]	δ᾽ ὃς ὁ Σωκράτης, τὰ	μὲν	Ἁρμονίας ἡμῖν τῆς Θηβαϊκῆς ἵλεά
[15]	φθίσις, καὶ καλοῦμεν οὕτω τὸ	μὲν	~αὐξάνεσθαι, τὸ δὲ φθίνειν; ~Ναί,
[23]	ᾖ. Τί γὰρ κωλύει γίγνεσθαι	μὲν	αὐτὴν ~καὶ συνίστασθαι ἄλλοθέν ποθεν
[3]	εἶναι, τὸ λυπηρόν, τὸ ἅμα	μὲν	αὐτὼ μὴ θέλειν ~παραγίγνεσθαι τῷ
[64]	νῦν ὁμολογήσητε· ἐὰν δὲ ὑμῶν	(μὲν)	αὐτῶν ~ἀμελῆτε καὶ μὴ θέλητε
[19]	ταῦτα συμβαίνει τὴν ἀνάμνησιν εἶναι	μὲν	ἀφ᾽ ~ὁμοίων, εἶναι δὲ καὶ
[60]	κύκλῳ περὶ ὅλην πολλούς, τοὺς	μὲν	~βαθυτέρους καὶ ἀναπεπταμένους μᾶλλον ἢ
[59]	καὶ καθαρωτέρων ἢ τούτων· τὴν	μὲν	γὰρ ~ἁλουργῆ εἶναι (καὶ) θαυμαστὴν
[57]	ὁ Αἰσχύλου Τήλεφος λέγει· ἐκεῖνος	(μὲν	γὰρ ἁπλῆν ~οἶμόν φησιν εἰς
[55]	ἐπ᾽ αὐτὴν ἴῃ, ~ἀπόλλυσθαι· θάνατον	μὲν	γὰρ δὴ ἐκ τῶν προειρημένων
[51]	λεγομένου ~καὶ τοῦ τότε. τότε	μὲν	γὰρ ἐλέγετο ἐκ τοῦ ἐναντίου
[64]	πρὸς τοὺς δικαστὰς ἠγγυᾶτο. Οὗτος	μὲν	γὰρ ἦ μὴν παραμενεῖν· ὑμεῖς
[58]	ἡ ὡς ~ἀληθῶς γῆ. Ἣδε	μὲν	γὰρ ἡ γῆ καὶ οἱ
[11]	τοῦτο εἶναι τὸ ἀληθές. μυρίας	μὲν	γὰρ ἡμῖν ἀσχολίας ~παρέχει τὸ
[37]	ἐλέγομεν, (ταὐτὸν ἔγκλημα ἔχειν. Ὅτι	μὲν	γὰρ ~ἦν ἡμῶν ἡ ψυχὴ
[57]	εἴ τις αὐτῆς ἀμελήσει. Εἰ	μὲν	γὰρ ἦν ὁ θάνατος τοῦ
[49]	τι τῶν ὄντων ~εὑρεῖν; Ἐκείνοις	μὲν	γὰρ ἴσως οὐδὲ εἷς περὶ
[10]	ψυχὴ τῆς ἀληθείας ἅπτεται; Ὅταν	μὲν	γὰρ μετὰ τοῦ ~σώματος ἐπιχειρῇ
[41]	ἔφη, ἐκεῖνον, ὦ Σώκρατες. Ὅδε	μὲν	γάρ (μοι γέγονεν ~ἄνευ ἀποδείξεως
[45]	~αἰτία τοῦ δύο γίγνεσθαι. Τότε	μὲν	γὰρ ὅτι συνήγετο πλησίον ἀλλήλων
[7]	ἢ ὃ νυνδὴ ἐλέγετο· τοὺς	μὲν	γὰρ φρονίμους ~ἀγανακτεῖν ἀποθνῄσκοντας πρέπει,
[51]	τὸ ἐν τῇ φύσει. τότε	μὲν	γάρ, ὦ φίλε, περὶ τῶν
[41]	ἐὰν μὴ φαίνωμαι ~μεμνημένος. Σιμμίας	μὲν	γάρ, ὡς ἐγᾦμαι, ἀπιστεῖ τε
[31]	λέγεις, ὦ Σώκρατες; ~Οἷον τοὺς	μὲν	γαστριμαργίας τε καὶ ὕβρεις καὶ
[17]	~τεθνεώτων ψυχὰς (εἶναι (καὶ ταῖς	μέν	γε ἀγαθαῖς ἄμεινον εἶναι, ταῖς
[20]	εἰληφέναι. ~Ἔστι ταῦτα. ~Καὶ εἰ	μέν	γε λαβόντες ἑκάστοτε μὴ ἐπιλελήσμεθα,
[2]	σχεδόν τι οὕτω διεκείμεθα, τοτὲ	μὲν	~γελῶντες, ἐνίοτε δὲ δακρύοντες, εἷς
[65]	καὶ ἐπιστείλας ἅττα ἐβούλετο, τὰς	μὲν	γυναῖκας καὶ ~τὰ παιδία ἀπιέναι
[55]	ψυχή. ~ἀθάνατον. ~Εἶεν, ἔφη· τοῦτο	μὲν	δὴ ἀποδεδεῖχθαι φῶμεν; ἢ πῶς
[19]	βούλεται δηλῶσαι ὁ λόγος. ~Ἀλλὰ	μὲν	δὴ ἔκ γε τῶν αἰσθήσεων
[24]	δυναμένους τοῦτο ~ποιεῖν. ~Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	δή, ἔφη, ὑπάρξει, ὁ Κέβης·
[60]	τούτων ἀκόλουθον εἶναι. ~Καὶ ὅλην	μὲν	δὴ τὴν γῆν οὕτω πεφυκέναι
[62]	ὁ δαίμων ἕκαστον κομίζει, πρῶτον	μὲν	~διεδικάσαντο οἵ τε καλῶς καὶ
[39]	τισὶ λόγοις, τοῖς αὐτοῖς τοτὲ	μὲν	δοκοῦσιν ~ἀληθέσιν εἶναι, τοτὲ δὲ
[28]	ὦσι ψυχὴ καὶ (σῶμα, ~τῷ	μὲν	δουλεύειν καὶ ἄρχεσθαι ἡ φύσις
[58]	~τὴν Γλαύκου τέχνην, καὶ ἅμα	μὲν	ἐγὼ ἴσως οὐδ᾽ ἂν οἷός
[50]	μετὰ ταῦτα ~λεχθέντα; ~(Φαίδων) ~Ὡς	μὲν	ἐγὼ οἶμαι, ἐπεὶ αὐτῷ ταῦτα
[58]	δ᾽ ὅς, ἐγὼ ὡς πρῶτον	μέν,	εἰ ἔστιν ἐν μέσῳ τῷ
[17]	ἀλλ᾽ οἷον εἰ τὸ καταδαρθάνειν	~μὲν	εἴη, τὸ δ᾽ ἀνεγείρεσθαι μὴ
[41]	ἥδε ἡ οἴησις, τὸ ἁρμονίαν	μὲν	εἶναι σύνθετον πρᾶγμα, ψυχὴν ~δὲ
[41]	σοι συμβαίνει λέγειν, ὅταν φῇς	μὲν	εἶναι ~τὴν ψυχὴν πρὶν καὶ
[59]	τοίνυν, ἔφη, ὦ ἑταῖρε, πρῶτον	μὲν	εἶναι τοιαύτη ἡ γῆ αὐτὴ
[4]	τῷ ἐνυπνίῳ. Οὕτω δὴ πρῶτον	μὲν	~εἰς τὸν θεὸν ἐποίησα οὗ
[62]	τρόπῳ γένωνται, τούτους δὲ ~ἐμπεσεῖν	μὲν	εἰς τὸν Τάρταρον ἀνάγκη, ἐμπεσόντας
[45]	ἐγένετο· ~θαυμάζω γὰρ εἰ ὅτε	μὲν	ἑκάτερον αὐτῶν χωρὶς ἀλλήλων ἦν,
[27]	δι᾽ αἰσθήσεως ~σκοπεῖν τι τότε	μὲν	ἕλκεται ὑπὸ τοῦ σώματος εἰς
[41]	Κέβης δέ μοι ἔδοξε τοῦτο	μὲν	ἐμοὶ συγχωρεῖν, ~πολυχρονιώτερόν γε εἶναι
[59]	τε πολλὰ καὶ ἀνθρώπους, τοὺς	μὲν	ἐν μεσογαίᾳ οἰκοῦντας, τοὺς ~δὲ
[9]	ἄτοπον δήπου ἂν εἴη προθυμεῖσθαι	~μὲν	ἐν παντὶ τῷ βίῳ μηδὲν
[9]	τετράφθαι; ~Ἐμοιγε. ~Ἆρ᾽ οὖν πρῶτον	μὲν	ἐν τοῖς τοιούτοις δῆλός ἐστιν
[19]	ἐκεῖνο ᾧ φησιν αὐτὸ προσεοικέναι	μέν,	~ἐνδεεστέρως δὲ ἔχειν; ~Ἀνάγκη. ~Τί
[66]	~Καὶ ἡμῶν οἱ πολλοὶ τέως	μὲν	ἐπιεικῶς οἷοί τε ἦσαν κατέχειν
[22]	ἔφη, ἡμῖν, ὦ Σιμμία; Εἰ	μὲν	ἔστιν ἃ θρυλοῦμεν ἀεί, ~καλόν
[41]	~μέν, τοὺς δ᾽ οὔ; ~Τοὺς	μέν,	ἐφάτην, τοὺς δ᾽ οὔ. ~Τί
[41]	ἐν τῷ σώματι ἐνδεθῆναι; ~Ἐγὼ	μέν,	ἔφη ὁ Κέβης, καὶ τότε
[23]	τέλος ἡ ἀπόδειξις ἕξειν. ~Ἀποδέδεικται	μέν,	ἔφη, ὦ Σιμμία τε καὶ
[40]	ὅταν περί του ἀμφισβητῶσιν, ὅπῃ	μὲν	ἔχει περὶ ~ὧν ἂν ὁ
[29]	θανάτου; ~Παντάπασί γε. ~Οὐκοῦν οὕτω	μὲν	ἔχουσα εἰς τὸ ὅμοιον αὐτῇ
[24]	σύ, ἔφη, ἡμᾶς ἀπολείπεις; ~Πολλὴ	μὲν	ἡ Ἑλλάς, ἔφη, ὦ Κέβης,
[23]	τοῦ τεθνεῶτος. Εἰ γὰρ ἔστιν	μὲν	~(ἡ ψυχὴ καὶ πρότερον, ἀνάγκη
[1]	τρόπον ἐγένετο; ~(Ἐχεκράτης) ~Ναί, ταῦτα	μὲν	ἡμῖν ἤγγειλέ τις, καὶ ἐθαυμάζομέν
[55]	νῦν περὶ τοῦ ἀθανάτου, εἰ	μὲν	ἡμῖν ὁμολογεῖται καὶ ἀνώλεθρον ~εἶναι,
[42]	ἄλλην ~καὶ ἀναρμοστίαν; Καὶ τὴν	μὲν	ἡρμόσθαι, τὴν ἀγαθήν, καὶ ἔχειν
[28]	Ἢ οὐ δοκεῖ σοι τὸ	μὲν	θεῖον οἷον ἄρχειν τε καὶ
[28]	εἰρημένων (τάδε ἡμῖν ~συμβαίνει, τῷ	μὲν	θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ νοητῷ
[56]	θανάτου ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὸ	μὲν	θνητόν, ὡς ἔοικεν, αὐτοῦ ~ἀποθνῄσκει,
[19]	ξύλα ἐνίοτε ταὐτὰ ὄντα τῷ	μὲν	ἴσα φαίνεται, τῷ δ᾽ οὔ;
[19]	καὶ τῇδε. Ἆρ᾽ οὐ ~λίθοι	μὲν	ἴσοι καὶ ξύλα ἐνίοτε ταὐτὰ
[29]	πολλῷ μᾶλλον ὧδ᾽ ἔχει· ἐὰν	μὲν	~καθαρὰ ἀπαλλάττηται, μηδὲν τοῦ σώματος
[11]	αὐτὸς ἀπολύσῃ ἡμᾶς· ~καὶ οὕτω	μὲν	καθαροὶ ἀπαλλαττόμενοι τῆς τοῦ σώματος
[16]	τὴν ἑτέραν. Λέγω δὲ τὸ	μὲν	~καθεύδειν, τὸ δὲ ἐγρηγορέναι, καὶ
[42]	μετέχοι ἑτέρα ~ἑτέρας, εἴπερ ἡ	μὲν	κακία ἀναρμοστία, ἡ δὲ ἀρετὴ
[25]	οὐδέποτε ὡσαύτως ἔχει. ~(Οὐκοῦν τούτων	μὲν	κἂν ἅψαιο κἂν ἴδοις κἂν
[16]	καὶ τὰς γενέσεις αὐτοῖν ~τὴν	μὲν	καταδαρθάνειν εἶναι, τὴν δ᾽ ἀνεγείρεσθαι.
[60]	εἰσρεῖ τῆς ~ἐκροῆς, καὶ ἔνια	μὲν	καταντικρὺ ἢ> ᾗ (εἰσρεῖ) ἐξέπεσεν,
[20]	αὐτὴν εἰληφέναι. ~Ἔοικεν. ~Οὐκοῦν εἰ	μὲν	λαβόντες αὐτὴν πρὸ τοῦ γενέσθαι
[18]	ἐν τῷ παρόντι μέμνημαι. ~Ἑνὶ	μὲν	λόγῳ, ἔφη ὁ Κέβης, καλλίστῳ,
[36]	~γὰρ μηχανὴ ἂν εἴη τὴν	μὲν	λύραν ἔτι εἶναι διερρωγυιῶν τῶν
[61]	τινας εἱμαρμένους χρόνους μείνασαι, αἱ	μὲν	μακροτέρους, αἱ δὲ ~βραχυτέρους, πάλιν
[60]	δυόμενα ~(κατὰ τῆς γῆς, τὰ	μὲν	μακροτέρους τόπους περιελθόντα καὶ πλείους,
[42]	οὐχί, ἦ δ᾽ ὅς, ἂν	μὲν	μᾶλλον ἁρμοσθῇ καὶ ἐπὶ πλέον,
[62]	ἐκβαίνουσιν. Οἳ δ᾽ ἂν ἰάσιμα	μὲν	~μεγάλα δὲ δόξωσιν ἡμαρτηκέναι ἁμαρτήματα,
[61]	τέτταρ᾽ ἄττα ῥεύματα, ὧν τὸ	~μὲν	μέγιστον καὶ ἐξωτάτω ῥέον περὶ
[33]	λύειν ~ἐπιχειρεῖ, ἐνδεικνυμένη ὅτι ἀπάτης	μὲν	μεστὴ ἡ διὰ τῶν ὀμμάτων
[44]	φῂς πάντα ταῦτα μηνύειν ~ἀθανασίαν	μὲν	μή, ὅτι δὲ πολυχρόνιόν τέ
[8]	Σιμμία τε καὶ Κέβης, εἰ	μὲν	μὴ ᾤμην ~ἥξειν πρῶτον μὲν
[42]	πρὸς Διός· λέγεται ψυχὴ ἡ	μὲν	νοῦν τε ἔχειν καὶ ἀρετὴν
[47]	καὶ ἀναγιγνώσκων ὁρῶ ἄνδρα τῷ	μὲν	νῷ οὐδὲν χρώμενον οὐδέ τινας
[29]	ἐπειδὰν ἀποθάνῃ ὁ ἄνθρωπος, τὸ	μὲν	ὁρατὸν αὐτοῦ, τὸ ~σῶμα, καὶ
[26]	δύο εἴδη τῶν ὄντων, τὸ	μὲν	ὁρατόν, τὸ δὲ ἀιδές; ~Θῶμεν,
[47]	ὀστῶν καὶ νεύρων, καὶ τὰ	μὲν	ὀστᾶ ἐστιν στερεὰ καὶ ~διαφυὰς
[47]	ἑκάστων ὧν ~πράττω, λέγοι πρῶτον	μὲν	ὅτι διὰ ταῦτα νῦν ἐνθάδε
[49]	ἀλλὰ διαμαρτύροιο ἂν ~ὅτι σὺ	μὲν	οὐδὲν ἄλλο λέγεις ἢ ὅτι
[45]	ἢ τὸ πῦρ; Ἢ ~τούτων	μὲν	οὐδέν, ὁ δ᾽ ἐγκέφαλός ἐστιν
[8]	ἐλπίζω ~ἀφίξεσθαι ἀγαθούς καὶ τοῦτο	μὲν	οὐκ ἂν πάνυ διισχυρισαίμην ὅτι
[52]	καὶ ἄλλο τι ὃ ἔστι	~μὲν	οὐκ ἐκεῖνο, ἔχει δὲ τὴν
[37]	οὔ μοι δοκεῖ τῇδε. Ὡς	μὲν	οὐκ ~ἰσχυρότερον καὶ πολυχρονιώτερον ψυχὴ
[9]	διὰ τοῦ σώματός εἰσιν. ~Πάνυ	μὲν	οὖν ἀληθῆ λέγεις. ~Τί δὲ
[10]	ἴοι τοῦ γνῶναι ἕκαστον; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Ἆρ᾽ οὖν ἐκεῖνος ἂν
[61]	τὸ ἑκατέρωθεν ~γίγνεται μέρος. ~Τὰ	μὲν	οὖν δὴ ἄλλα πολλά τε
[31]	ἐνδύεσθαι. ἢ οὐκ οἴει; ~Πάνυ	μὲν	οὖν εἰκὸς λέγεις. ~Τοὺς δέ
[6]	γ᾽ ἔχει τινὰ λόγον. ὁ	μὲν	οὖν ἐν ἀπορρήτοις λεγόμενος περὶ
[15]	ἀνθρώπων εἴτε καὶ οὔ. Παλαιὸς	μὲν	οὖν ἔστι τις λόγος ~οὗ
[15]	~ἄν του δέοι λόγου. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη ὁ Κέβης. ~Μὴ
[52]	τρία ὄντα ἄρτια ~γενέσθαι; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη ὁ Κέβης. ~Οὐδὲ
[12]	τὴν διάνοιαν ὥσπερ ~κεκαθαρμένην. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη ὁ Σιμμίας. ~Κάθαρσις
[7]	~ἀπολογήσασθαι ὥσπερ ἐν δικαστηρίῳ. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη ὁ Σιμμίας. ~Φέρε
[12]	δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν τοῦτό γε
[10]	Ἢ σοὶ οὐ δοκοῦσιν; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Πότε οὖν, ἦ
[16]	σαφὲς δήπου, ἢ οὔ; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Πῶς οὖν, ἦ
[18]	μὴ ἐπισκοπεῖν ἤδη ~ἐπελέληστο; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Τί δέ; ἦ
[16]	τῷ ἐγρηγορέναι τὸ ~καθεύδειν; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Τί; ~Τὸ τεθνάναι,
[63]	ὅταν ἡ ~εἱμαρμένη καλῇ) Ὑμεῖς	μὲν	οὖν, ἔφη, ὦ Σιμμία τε
[47]	ἐπίδειξιν ποιήσωμαι, ὦ ~Κέβης; ~Ὑπερφυῶς	μὲν	οὖν, ἔφη, ὡς βούλομαι. ~Ἔδοξε
[39]	οὐδένα ἐν οὐδενὶ μένει. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφην ἐγώ, ἀληθῆ λέγεις.
[38]	~ἠγάσθην ἢ τότε παραγενόμενος. (Τὸ	μὲν	οὖν ἔχειν ὅτι λέγοι ἐκεῖνος
[15]	εἶναι ἑκατέρου εἰς ἄλληλα; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἦ δ᾽ ὅς. ~(Τί
[53]	τοῦ περιττοῦ, τὸ διπλάσιον. Τοῦτο	μὲν	οὖν καὶ ~αὐτὸ ἄλλῳ ἐναντίον,
[40]	καὶ προθυμητέον ὑγιῶς ~ἔχειν, σοὶ	μὲν	οὖν καὶ τοῖς ἄλλοις καὶ
[57]	τῶν ἐνθάδε τεκμαιρόμενος λέγω. Ἡ	μὲν	οὖν κοσμία ~τε καὶ φρόνιμος
[16]	σοι, ἔφη, ἢ οὔ; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Λέγε δή μοι καὶ
[23]	δεῖ αὖθις ~αὐτὴν γίγνεσθαι; ἀποδέδεικται	μὲν	οὖν ὅπερ λέγετε καὶ νῦν.
[43]	τὸ σῶμα· ἢ οὔ; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὐκοῦν αὖ ὡμολογήσαμεν ἐν
[55]	ἂν ~διεμαχόμεθα. ἢ οὔ; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὐκοῦν καὶ νῦν περὶ
[63]	καὶ ἡ ἐλπὶς ~μεγάλη. ~(Τὸ	μὲν	οὖν ταῦτα διισχυρίσασθαι οὕτως ἔχειν
[47]	καὶ συνέχειν οὐδὲν ~οἴονται. Ἐγὼ	μὲν	οὖν τῆς τοιαύτης αἰτίας ὅπῃ
[35]	αὐτὰ μέλλει ἱκανῶς διεξιέναι. εἰ	μὲν	οὖν τι ἄλλο ~σκοπεῖσθον, οὐδὲν
[19]	φαίνεται, τῷ δ᾽ οὔ; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~(Τί δέ; Αὐτὰ τὰ
[19]	ἔφη, αὐτὸ ἀνάμνησιν ~γεγονέναι. ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Τί δέ; ἦ δ᾽
[13]	καὶ δειλίᾳ ἀνδρεῖον εἶναι. ~(Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Τί δὲ οἱ κόσμιοι
[5]	ἀκοῆς περὶ αὐτῶν λέγω· ἃ	μὲν	οὖν τυγχάνω ἀκηκοὼς ~φθόνος οὐδεὶς
[49]	εἰπεῖν ἐκεῖνος ταῦτα. ~(Φαίδων) ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ὦ Ἐχέκρατες, καὶ πᾶσι
[48]	τῶν ὄντων τὴν ἀλήθειαν. Ἴσως	μὲν	οὖν ᾧ ~εἰκάζω τρόπον (τινὰ
[62]	~βοῶσί τε καὶ καλοῦσιν, οἱ	μὲν	οὓς ἀπέκτειναν, οἱ δὲ οὓς
[4]	~ἐπικελεύειν, μουσικὴν ποιεῖν, ὡς φιλοσοφίας	μὲν	οὔσης μεγίστης μουσικῆς, ~ἐμοῦ δὲ
[39]	~Εἰκὸς γάρ, ἔφη. Ἀλλὰ ταύτῃ	μὲν	οὐχ ὅμοιοι οἱ λόγοι τοῖς
[52]	καὶ ἄλλο (τι ὃ ἔστι	μὲν	~οὐχ ὅπερ τὸ περιττόν, ὅμως
[12]	ἀπηλλάχθαι συνόντος αὐτοῖς; Ἢ ἀνθρωπίνων	μὲν	~παιδικῶν καὶ γυναικῶν καὶ ὑέων
[17]	~πεπονθέναι, καθεύδειν. κἂν εἰ συγκρίνοιτο	μὲν	πάντα, διακρίνοιτο δὲ μή, ~ταχὺ
[13]	ταῦτα καταλλάττεσθαι, φρόνησις, (καὶ τούτου	~μὲν	πάντα) καὶ μετὰ τούτου (ὠνούμενά
[17]	φίλε Κέβης, καὶ εἰ ἀποθνῄσκοι	μὲν	πάντα ὅσα τοῦ ζῆν μεταλάβοι,
[19]	τὰ ἴσα ἐνενοήσαμεν ὅτι ὀρέγεται	μὲν	πάντα ταῦτα εἶναι ~οἷον τὸ
[19]	ἴσα ἐκεῖσε ἀνοίσειν, ὅτι προθυμεῖται	μὲν	πάντα τοιαῦτ᾽ ~εἶναι οἷον ἐκεῖνο,
[12]	δὲ ~σκόπει. Εἰ γὰρ διαβέβληνται	μὲν	πανταχῇ τῷ σώματι, αὐτὴν δὲ
[9]	φιλοσοφοῦντας καὶ ~συμφάναι ἂν τοὺς	μὲν	παρ᾽ ἡμῖν ἀνθρώπους καὶ πάνυ
[8]	μὲν μὴ ᾤμην ~ἥξειν πρῶτον	μὲν	παρὰ θεοὺς ἄλλους σοφούς τε
[62]	λίμνην καὶ ~δέξασθαι, καὶ ἐὰν	μὲν	πείσωσιν, ἐκβαίνουσί τε καὶ λήγουσι
[13]	~οἱ περὶ τὰς τελετάς, ναρθηκοφόροι	(μὲν	πολλοί, βάκχοι δέ τε παῦροι
[60]	εἰς τὸν Τάρταρον ἐμβάλλει, τὰ	μὲν	~πολὺ κατωτέρω ἢ> ᾗ ἐπηντλεῖτο,
[46]	δὲ ~οὐδαμῇ προσίεμαι. ~Ἀλλ᾽ ἀκούσας	μέν	ποτε ἐκ βιβλίου τινός, ὡς
[46]	Ἀναξαγόραν, καί μοι φράσειν ~πρῶτον	μὲν	πότερον ἡ γῆ πλατεῖά ἐστιν
[15]	πάλιν ἐπὶ τὸ ἕτερον· μείζονος	μὲν	πράγματος καὶ ~ἐλάττονος μεταξὺ αὔξησις
[45]	γὰρ ἐκ τῶν σιτίων ταῖς	μὲν	σαρξὶ σάρκες προσγένωνται, ~τοῖς δὲ
[35]	ἴσως ὥσπερ καὶ σοὶ τὸ	μὲν	σαφὲς εἰδέναι ἐν τῷ νῦν
[18]	καλουμένη μάθησις ~ἀνάμνησίς ἐστιν; ~Ἀπιστῶ	μέν	(σοι) ἔγωγε, ἦ δ᾽ ὃς
[25]	ἔφη, λέγεις. ~(Ἆρ᾽ οὖν τῷ	μὲν	συντεθέντι τε καὶ συνθέτῳ ὄντι
[3]	εἰσιέναι. εἰσιόντες οὖν (κατελαμβάνομεν τὸν	μὲν	~Σωκράτη ἄρτι λελυμένον, τὴν δὲ
[26]	ἄλλο τι ἡμῶν αὐτῶν τὸ	μὲν	σῶμά ἐστι, τὸ δὲ ψυχή;
[47]	ἥντιν᾽ ἂν τάττῃ. Ἀλλ᾽ αἴτια	μὲν	τὰ ~τοιαῦτα καλεῖν λίαν ἄτοπον·
[29]	οὕτως ἐχόντων ἆρ᾽ οὐχὶ σώματι	μὲν	ταχὺ διαλύεσθαι ~προσήκει, ψυχῇ δὲ
[47]	οἷόν τ᾽ εἶναι ὅτι ἄλλο	μέν	τί ἐστι τὸ αἴτιον τῷ
[8]	δέῃ, καὶ τρίς. ~Ἀλλὰ σχεδὸν	μέν	τι ᾔδη, ἔφη ὁ Κρίτων·
[40]	δὲ ἀληθείας πολὺ μᾶλλον, ἐὰν	μέν	τι ὑμῖν ~δοκῶ ἀληθὲς λέγειν,
[47]	προσαγορεύειν. διὸ δὴ καὶ ὁ	μέν	τις δίνην ~περιτιθεὶς τῇ γῇ
[29]	ἐπιεικῶς συχνὸν ἐπιμένει χρόνον, ἐὰν	μέν	τις καὶ χαριέντως ~ἔχων τὸ
[55]	περὶ τοῦ ἀθανάτου εἰπεῖν; Εἰ	μὲν	τὸ ~ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν,
[55]	~κωλύει φαίη ἄν τις, ἄρτιον	μὲν	τὸ περιττὸν μὴ γίγνεσθαι ἐπιόντος
[16]	ὄντοιν; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~Τὴν	μὲν	τοίνυν ἑτέραν συζυγίαν ὧν νυνδὴ
[40]	δ᾽ ἐγώ, οἰκτρὸν δῆτα. ~Πρῶτον	μὲν	τοίνυν, ἔφη, τοῦτο εὐλαβηθῶμεν, καὶ
[58]	δ᾽ ἔχον ἀκλινὲς μενεῖ. ~πρῶτον	μὲν	τοίνυν, ἦ δ᾽ ὅς, τοῦτο
[64]	σφόδρα, οὐδὲν πλέον ποιήσετε. ~Ταῦτα	μὲν	τοίνυν προθυμησόμεθα, ἔφη, οὕτω ποιεῖν·
[33]	ἡγεῖσθαι ἀληθές· ~εἶναι δὲ τὸ	μὲν	τοιοῦτον αἰσθητόν τε καὶ ὁρατόν,
[15]	δυοῖν ὄντοιν δύο γενέσεις, (ἀπὸ	μὲν	τοῦ ἑτέρου ἐπὶ τὸ ἕτερον,
[41]	λόγους οὐκ ἀποδέχεσθε, ἢ τοὺς	~μέν,	τοὺς δ᾽ οὔ; ~Τοὺς μέν,
[19]	τι ἰδὼν ἐννοήσῃ ὅτι βούλεται	μὲν	τοῦτο ὃ ~νῦν ἐγὼ ὁρῶ
[38]	ἔγωγε μάλιστα ἐθαύμασα αὐτοῦ πρῶτον	μὲν	τοῦτο, ὡς ~ἡδέως καὶ εὐμενῶς
[40]	ἑταῖρε θέασαι ὡς ~πλεονεκτικῶς εἰ	μὲν	τυγχάνει ἀληθῆ ὄντα ἃ λέγω,
[49]	φῇς εἶναι καὶ ἐλάττω, πρῶτον	μὲν	τῷ αὐτῷ τὸ μεῖζον ~μεῖζον
[44]	μέλλοντα ἔσεσθαι. Ἀλλὰ δὴ ταῦτα	μὲν	τῷ θεῷ μελήσει, ἡμεῖς ~δὲ
[50]	ἐν μέσῳ ~ὢν ἀμφοτέρων, τοῦ	μὲν	τῷ μεγέθει (ὑπερέχειν τὴν σμικρότητα
[27]	ἐλέγομεν, ὅτι ἡ ψυχή, ὅταν	μὲν	τῷ σώματι ~προσχρῆται εἰς τὸ
[17]	~μηδὲν ζῆν; Εἰ γὰρ ἐκ	μὲν	τῶν ἄλλων τὰ ζῶντα γίγνοιτο,
[62]	βιῶναι, οὗτοί εἰσιν οἱ τῶνδε	μὲν	τῶν τόπων τῶν ~ἐν τῇ
[60]	καὶ διεξόδους ἔχειν, ᾗ πολὺ	μὲν	~ὕδωρ ῥεῖν ἐξ ἀλλήλων εἰς
[64]	αὐτῷ ἄλλως λέγειν, παραμυθούμενος ἅμα	μὲν	ὑμᾶς, ἅμα δ᾽ ~ἐμαυτόν. Ἐγγυήσασθε
[37]	τοιαῦτα ἱμάτια καὶ ~ὑφηνάμενος ἐκείνων	μὲν	ὕστερος ἀπόλωλεν πολλῶν (ὄντων, τοῦ
[16]	ζωῆς καὶ θανάτου. Οὐκ ἐναντίον	μὲν	~φῂς τῷ ζῆν τὸ τεθνάναι
[34]	καὶ οὐκ ἂν ~οἰηθείη τὴν	μὲν	φιλοσοφίαν χρῆναι αὐτὴν λύειν, λυούσης
[43]	καὶ δεσπόζουσα πάντας τρόπους, τὰ	μὲν	~χαλεπώτερον κολάζουσα καὶ μετ᾽ ἀλγηδόνων,
[39]	ἔχει οὕτως (ἂν ἡγήσατο, τοὺς	μὲν	χρηστοὺς καὶ πονηροὺς ~σφόδρα ὀλίγους
[37]	μοι φαίνοιτο λέγειν, ὡς ἡ	μὲν	ψυχὴ πολυχρόνιόν ἐστι, τὸ δὲ
[28]	δή, ὦ Σώκρατες, ὅτι ἡ	μὲν	ψυχὴ τῷ θείῳ, τὸ δὲ
[36]	νόσων καὶ ἄλλων κακῶν, τὴν	μὲν	ψυχὴν ἀνάγκη ~εὐθὺς ὑπάρχει ἀπολωλέναι,
[39]	αὐτῷ δόξῃ ψευδὴς εἶναι, ἐνίοτε	μὲν	ὤν, ἐνίοτε δ᾽ οὐκ ὤν,
[29]	ἐν Αἰγύπτῳ ταριχευθέντες, ὀλίγου ὅλον	~μένει	ἀμήχανον ὅσον χρόνον, (ἔνια δὲ
[39]	καὶ χρόνον οὐδένα ἐν οὐδενὶ	μένει.	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφην ἐγώ,
[58]	κλιθῆναι, ὁμοίως δ᾽ ἔχον ἀκλινὲς	μενεῖ.	~πρῶτον μὲν τοίνυν, ἦ δ᾽
[47]	τῇ γῇ ὑπὸ τοῦ οὐρανοῦ	μένειν	δὴ ποιεῖ τὴν γῆν, ὁ
[2]	καὶ Κτήσιππος ὁ Παιανιεὺς καὶ	Μενέξενος	καὶ ἄλλοι τινὲς τῶν ~ἐπιχωρίων.
[17]	ζῆν μεταλάβοι, ~ἐπειδὴ δὲ ἀποθάνοι,	μένοι	ἐν τούτῳ τῷ σχήματι τὰ
[21]	τούτων ὧν νυνδὴ ~ἐλέγομεν; ~Βουλοίμην	μεντἄν,	ἔφη ὁ Σιμμίας· ἀλλὰ πολὺ
[37]	ἀεὶ τὸ ~κατατριβόμενον ἀνυφαίνοι ἀναγκαῖον	μεντἂν	εἴη, ὁπότε ἀπολλύοιτο ἡ ~ψυχή,
[18]	ἤδη μέμνημαι καὶ πείθομαι· οὐδὲν	μεντἂν	ἧττον ἀκούοιμι ~νῦν πῇ σὺ
[58]	~διηγήσασθαι ἅ γ᾽ ἐστίν· ὡς	μέντοι	ἀληθῆ, χαλεπώτερόν μοι φαίνεται ἢ
[6]	οὕτω γ᾽ εἶναι ἄλογον· οὐ	μέντοι	~ἀλλ᾽ ἴσως γ᾽ ἔχει τινὰ
[6]	καὶ οὐ ῥᾴδιος διιδεῖν· οὐ	~μέντοι	ἀλλὰ τόδε γέ μοι δοκεῖ,
[40]	~ἔρχομαι ἐπὶ τὸν λόγον· ὑμεῖς	μέντοι,	ἂν ἐμοὶ πείθησθε, (σμικρὸν ~φροντίσαντες
[35]	~εἶναι ἢ παγχάλεπόν τι, τὸ	μέντοι	αὖ τὰ λεγόμενα περὶ αὐτῶν
[47]	μοι, ~ἀληθῆ ἂν λέγοι· ὡς	μέντοι	διὰ ταῦτα ποιῶ ἃ ποιῶ,
[51]	ἀκούσας, (Ἀνδρικῶς, ~ἔφη, ἀπεμνημόνευκας, οὐ	μέντοι	ἐννοεῖς τὸ διαφέρον τοῦ τε
[18]	γεγραμμένον αὐτοῦ Σιμμίου ἀναμνησθῆναι; ~(Ἔστι	μέντοι,	ἔφη. ~Ἆρ᾽ οὖν οὐ κατὰ
[37]	πολλὰ εἰώθει, Καὶ μειδιάσας, ~δίκαια	μέντοι,	ἔφη, λέγει ὁ Σιμμίας. Εἰ
[54]	ἐπ᾽ ἐκεῖνο φέρουσα ζωήν; ~Ἥκει	μέντοι,	ἔφη. ~Πότερον δ᾽ ἔστι τι
[42]	~ἐναντιωθῆναι τοῖς αὑτῆς μέρεσιν. ~Πολλοῦ	μέντοι,	ἔφη. ~Τί δέ; οὐχ οὕτως
[63]	πρέπει νοῦν ἔχοντι ἀνδρί· ὅτι	μέντοι	ἢ ταῦτ᾽ ἐστὶν ἢ τοιαῦτ᾽
[6]	γὰρ ἂν καὶ ἀκούσαις. Ἴσως	μέντοι	~θαυμαστόν σοι φανεῖται εἰ τοῦτο
[58]	τοῦ λόγου οὐκ ~ἐξαρκεῖν. Τὴν	μέντοι	ἰδέαν τῆς γῆς οἵαν (πέπεισμαι
[5]	τούτου τοῦ πράγματος ~μέτεστιν. Οὐ	μέντοι	ἴσως βιάσεται αὑτόν· οὐ γάρ
[23]	ἦν ἡμῶν ἡ ψυχή· ~εἰ	μέντοι	καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν ἔτι ἔσται,
[32]	ὦ Σώκρατες, ὁ Κέβης. ~(Οὐ	μέντοι	μὰ Δία, ἦ δ᾽ ὅς.
[37]	ἔοικεν ἁπτομένῳ τοῦ λόγου. δοκεῖ	μέντοι	~μοι χρῆναι πρὸ τῆς ἀποκρίσεως
[56]	ὁμολογηθείη μηδέποτε ~ἀπόλλυσθαι. ~Παρὰ πάντων	μέντοι	νὴ Δί᾽ ἔφη, ἀνθρώπων τέ
[19]	τι εἶναι ἢ μηδέν; ~(Φῶμεν	μέντοι	νὴ Δί᾽ ἔφη ὁ Σιμμίας,
[18]	μυρία τοιαῦτ᾽ ἂν εἴη. ~Μυρία	μέντοι	νὴ Δία, ἔφη ὁ Σιμμίας.
[12]	τὸν θάνατον ὁ τοιοῦτος; ~Πολλὴ	μέντοι	νὴ Δία, ἦ δ᾽ ὅς.
[10]	δίκαιον αὐτὸ ἢ οὐδέν; ~Φαμὲν	μέντοι	νὴ Δία. ~Καὶ αὖ καλόν
[7]	Κέβης, τοῦτό γε φαίνεται. Ὃ	μέντοι	νυνδὴ ἔλεγες, τὸ ~τοὺς φιλοσόφους
[18]	τοιοῦτον ἀνάμνησίς τίς ἐστι; Μάλιστα	μέντοι	ὅταν ~τις τοῦτο πάθῃ περὶ
[42]	ἀναρμοστίας οὔποτ᾽ ἂν μετάσχοι. ~Οὐ	μέντοι.	~Οὐδέ γε δήπου ψυχή, οὖσα
[66]	ἔφη, ποιεῖτε, ὦ θαυμάσιοι. Ἐγὼ	μέντοι	οὐχ ἥκιστα τούτου ἕνεκα τὰς
[8]	οὐκ ἂν πάνυ διισχυρισαίμην ὅτι	μέντοι	~παρὰ θεοὺς δεσπότας πάνυ ἀγαθοὺς
[52]	ἢ ὑπεξιέναι ἢ ἀπολεῖσθαι, ~οὐ	μέντοι	ποτὲ τολμήσειν δεξάμενον τὴν ψυχρότητα
[58]	αὐτὸς πολλὰ δὴ ἀκήκοα, οὐ	μέντοι	ταῦτα ἃ σὲ πείθει· ἡδέως
[56]	ἔκ γε τῶν ~λεγομένων· ὑπὸ	μέντοι	τοῦ μεγέθους περὶ (ὧν οἱ
[42]	καὶ ταῦτα ~ἀληθῶς λέγεται; ~Ἀληθῶς	μέντοι.	~Τῶν οὖν θεμένων ψυχὴν ἁρμονίαν
[30]	~Εἰκός γε, ὦ Σώκρατες. ~Εἰκὸς	μέντοι,	ὦ Κέβης· καὶ οὔ τί
[58]	ἡδέως οὖν ἂν ~ἀκούσαιμι. ~Ἀλλὰ	μέντοι,	ὦ Σιμμία, οὐχ ἡ Γλαύκου
[42]	τι ἄλλο ~ἐναντιωθῆναι τοῖς αὑτῆς	μέρεσιν.	~Πολλοῦ μέντοι, ἔφη. ~Τί δέ;
[29]	ἀμήχανον ὅσον χρόνον, (ἔνια δὲ	μέρη	τοῦ σώματος, καὶ ἂν σαπῇ,
[60]	ἔνια δὲ κατὰ τὸ ~αὐτὸ	μέρος·	ἔστι δὲ ἃ παντάπασιν κύκλῳ
[60]	τοῖς ῥεύμασι τὸ ἑκατέρωθεν ~γίγνεται	μέρος.	~Τὰ μὲν οὖν δὴ ἄλλα
[59]	καὶ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν ἐν	μεσογαίᾳ	οἰκοῦντας, τοὺς ~δὲ περὶ τὸν
[61]	τρίτος δὲ ~ποταμὸς τούτων κατὰ	μέσον	ἐκβάλλει, καὶ ἐγγὺς τῆς ἐκβολῆς
[60]	δέ ἐστιν ἑκατέρωσε μέχρι τοῦ	μέσου	~καθιέναι, πέρα δ᾽ οὔ· ἄναντες
[33]	~ἐπιχειρεῖ, ἐνδεικνυμένη ὅτι ἀπάτης μὲν	μεστὴ	ἡ διὰ τῶν ὀμμάτων σκέψις,
[46]	ὡς ἄμεινον ἦν αὐτὴν ἐν	μέσῳ	εἶναι· καὶ εἴ μοι (ταῦτα
[58]	γὰρ πρᾶγμα ὁμοίου τινὸς ἐν	μέσῳ	τεθὲν οὐχ ἕξει ~μᾶλλον οὐδ᾽
[58]	πρῶτον μέν, εἰ ἔστιν ἐν	μέσῳ	τῷ οὐρανῷ ~περιφερὴς οὖσα, μηδὲν
[58]	ὥσπερ ἂν εἴ τις ἐν	μέσῳ	τῷ πυθμένι τοῦ πελάγους οἰκῶν
[46]	τοιαύτην εἶναι· καὶ εἰ ἐν	μέσῳ	φαίη εἶναι αὐτήν, ~ἐπεκδιηγήσεσθαι ὡς
[50]	τε καὶ μέγας εἶναι, ἐν	μέσῳ	~ὢν ἀμφοτέρων, τοῦ μὲν τῷ
[62]	Καὶ οἳ μὲν ἂν ~δόξωσι	μέσως	βεβιωκέναι, πορευθέντες ἐπὶ τὸν Ἀχέροντα,
[43]	τὰ μὲν ~χαλεπώτερον κολάζουσα καὶ	μετ᾽	ἀλγηδόνων, τά τε κατὰ τὴν
[3]	ἕως ἀνοιχθείη ~τὸ δεσμωτήριον, διατρίβοντες	μετ᾽	ἀλλήλων, ἀνεῴγετο γὰρ οὐ πρῴ·
[24]	Ζητεῖν δὲ χρὴ καὶ αὐτοὺς	μετ᾽	~ἀλλήλων· ἴσως γὰρ ἂν οὐδὲ
[3]	Σωκράτη καὶ τὰ πολλὰ διημερεύομεν	μετ᾽	~αὐτοῦ. καὶ δὴ καὶ τότε
[27]	ὡς συγγενὴς οὖσα αὐτοῦ ἀεὶ	~μετ᾽	ἐκείνου τε γίγνεται, ὅτανπερ αὐτὴ
[35]	συμπαραλαβεῖν, εἴ τι μᾶλλον οἴεσθε	μετ᾽	ἐμοῦ ~εὐπορήσειν. ~Καὶ ὁ Σιμμίας
[12]	(ἀποδημία ἡ νῦν μοι προστεταγμένη	μετὰ	ἀγαθῆς ἐλπίδος ~γίγνεται καὶ ἄλλῳ
[4]	οὗ ἦν ἡ παροῦσα θυσία·	μετὰ	δὲ τὸν θεόν, ἐννοήσας ὅτι
[41]	γάρ (μοι γέγονεν ~ἄνευ ἀποδείξεως	μετὰ	εἰκότος τινὸς καὶ εὐπρεπείας, ὅθεν
[57]	συλλεγέντας διαδικασαμένους εἰς Ἅιδου (πορεύεσθαι	~μετὰ	ἡγεμόνος ἐκείνου ᾧ δὴ προστέτακται
[29]	ὡς ~ἀληθῶς τὸν λοιπὸν χρόνον	μετὰ	θεῶν διάγουσα; Οὕτω φῶμεν, ὦ
[13]	τε καὶ ~τετελεσμένος ἐκεῖσε ἀφικόμενος	μετὰ	θεῶν οἰκήσει. Εἰσὶν γὰρ δή,
[65]	~λελουμένος καὶ οὐ πολλὰ ἄττα	μετὰ	ταῦτα διελέχθη, καὶ ἧκεν ὁ
[48]	τοίνυν μοι, ἦ δ᾽ ὅς,	μετὰ	ταῦτα, ἐπειδὴ ἀπειρήκη τὰ ὄντα
[50]	τὴν ~ἐπωνυμίαν ἴσχειν, τὸ δὴ	μετὰ	ταῦτα ἠρώτα, Εἰ δή, ἦ
[49]	Ἀλλὰ τίνα δὴ ἦν τὰ	μετὰ	ταῦτα ~λεχθέντα; ~(Φαίδων) ~Ὡς μὲν
[39]	τοῖς ἀνθρώποις; Εἰ γάρ που	μετὰ	τέχνης ἐχρῆτο, ~ὥσπερ ἔχει οὕτως
[57]	~ἀπηλλάχθαι καὶ τῆς αὑτῶν κακίας	μετὰ	τῆς ψυχῆς· νῦν δ᾽ ἐπειδὴ
[11]	συμπεφυρμένη ᾖ ἡμῶν ~ἡ ψυχὴ	μετὰ	τοιούτου κακοῦ, οὐ μή ποτε
[11]	σώματος ἀφροσύνης, ὡς τὸ ~εἰκὸς	μετὰ	τοιούτων τε ἐσόμεθα καὶ γνωσόμεθα
[52]	περιττόν, ὅμως δὲ δεῖ αὐτὸ	μετὰ	τοῦ ἑαυτοῦ ὀνόματος καὶ τοῦτο
[10]	(τινὰ) ἄλλην (αἴσθησιν ἐφέλκων μηδεμίαν	μετὰ	τοῦ λογισμοῦ, ἀλλ᾽ ~αὐτῇ καθ᾽
[11]	ὥσπερ ἀτραπός τις ἐκφέρειν ἡμᾶς	(μετὰ	τοῦ ~λόγου ἐν τῇ σκέψει)
[10]	ἀληθείας ἅπτεται; Ὅταν μὲν γὰρ	μετὰ	τοῦ ~σώματος ἐπιχειρῇ τι σκοπεῖν,
[11]	Εἰ γὰρ μὴ οἷόν τε	μετὰ	τοῦ σώματος μηδὲν καθαρῶς ~γνῶναι,
[25]	τῷ ποίῳ τινὶ οὔ> καὶ	~μετὰ	τοῦτο αὖ ἐπισκέψασθαι πότερον (ἡ)
[66]	(ὁ δ᾽ οὐκ ἔφη. Καὶ	~μετὰ	τοῦτο αὖθις τὰς κνήμας· καὶ
[13]	(καὶ τούτου ~μὲν πάντα) καὶ	μετὰ	τούτου (ὠνούμενά τε καὶ πιπρασκόμενa
[47]	(καὶ ~ἀνίεσθαι, περιαμπέχοντα τὰ ὀστᾶ	μετὰ	τῶν σαρκῶν καὶ δέρματος ὃ
[13]	δικαιοσύνη καὶ συλλήβδην ἀληθὴς ἀρετή,	μετὰ	~φρονήσεως, καὶ προσγιγνομένων καὶ ἀπογιγνομένων
[25]	ἔστιν, τὸ ὄν, μή ποτε	μεταβολὴν	καὶ ἡντινοῦν ἐνδέχεται; Ἢ ~ἀεὶ
[8]	~ἔχεις ἀπιέναι, ἢ κἂν ἡμῖν	μεταδοίης;	(Κοινὸν γὰρ δὴ ἔμοιγε δοκεῖ
[17]	μὲν πάντα ὅσα τοῦ ζῆν	μεταλάβοι,	~ἐπειδὴ δὲ ἀποθάνοι, μένοι ἐν
[50]	τῶν εἰδῶν καὶ τούτων τἆλλα	μεταλαμβάνοντα	αὐτῶν τούτων τὴν ~ἐπωνυμίαν ἴσχειν,
[62]	ὀργῆς βίαιόν τι πράξαντες, καὶ	μεταμέλον	αὐτοῖς τὸν ἄλλον βίον ~βιῶσιν,
[15]	καὶ τοιόνδε ἐν αὐτοῖς, οἷον	μεταξὺ	ἀμφοτέρων πάντων τῶν ~ἐναντίων δυοῖν
[15]	μείζονος μὲν πράγματος καὶ ~ἐλάττονος	μεταξὺ	αὔξησις καὶ φθίσις, καὶ καλοῦμεν
[39]	σπάνια καὶ ὀλίγα, τὰ δὲ	μεταξὺ	ἄφθονα καὶ πολλά; ~Πάνυ γε,
[16]	καὶ αἱ γενέσεις ~εἰσὶν αὐτοῖν	μεταξὺ	δύο δυοῖν ὄντοιν; ~Πῶς γὰρ
[39]	ὀλίγους εἶναι ἑκατέρους, τοὺς δὲ	μεταξὺ	πλείστους. ~Πῶς λέγεις; ἔφην ἐγώ.
[1]	Σωκράτει ἐν τῷ ~δεσμωτηρίῳ ὁ	μεταξὺ	τῆς δίκης τε καὶ τοῦ
[24]	~τοιαῦτα φοβεῖται. τοῦτον οὖν πειρῶ	μεταπείθειν	μὴ δεδιέναι τὸν θάνατον ~ὥσπερ
[65]	τὰ ἀναγκαῖα. ~Καὶ ἅμα δακρύσας	μεταστρεφόμενος	ἀπῄει. ~Καὶ ὁ Σωκράτης ἀναβλέψας
[62]	καὶ φρονήσεως ἐν τῷ βίῳ	μετασχεῖν·	καλὸν γὰρ τὸ ἆθλον καὶ
[49]	δυάδος μετάσχεσιν, καὶ δεῖν τούτου	~μετασχεῖν	τὰ μέλλοντα δύο ἔσεσθαι, καὶ
[49]	ἀλλ᾽ ἢ τὴν τῆς δυάδος	μετάσχεσιν,	καὶ δεῖν τούτου ~μετασχεῖν τὰ
[49]	ἰδίας ~οὐσίας ἑκάστου οὗ ἂν	μετάσχῃ,	καὶ ἐν τούτοις οὐκ ἔχεις
[42]	~οὖσα, ἁρμονία, ἀναρμοστίας οὔποτ᾽ ἂν	μετάσχοι.	~Οὐ μέντοι. ~Οὐδέ γε δήπου
[49]	ἄλλως πως ἕκαστον γιγνόμενον ἢ	μετασχὸν	τῆς ἰδίας ~οὐσίας ἑκάστου οὗ
[34]	πράττειν Πηνελόπης τινὰ ἐναντίως ἱστὸν	μεταχειριζομένης,	~ἀλλὰ γαλήνην τούτων παρασκευάζουσα, ἑπομένη
[45]	καὶ πολλάκις (ἐμαυτὸν ~ἄνω κάτω	μετέβαλλον	σκοπῶν πρῶτον τὰ τοιάδε· ἆρ᾽
[12]	δὴ ἑκόντες ~ἠθέλησαν εἰς Ἅιδου	μετελθεῖν,	ὑπὸ ταύτης ἀγόμενοι τῆς ἐλπίδος,
[5]	ὅτῳ ἀξίως τούτου τοῦ πράγματος	~μέτεστιν.	Οὐ μέντοι ἴσως βιάσεται αὑτόν·
[9]	μηδὲν ἡδὺ τῶν ~τοιούτων μηδὲ	μετέχει	αὐτῶν οὐκ ἄξιον εἶναι ζῆν,
[49]	ἄλλο καλὸν εἶναι ~ἢ διότι	μετέχει	ἐκείνου τοῦ καλοῦ· καὶ πάντα
[42]	ὅτι πλέον ἢ ἔλαττον ~ἁρμονίας	μετέχει,	ἢ τὸ ἴσον; ~Τὸ ἴσον.
[9]	(καθ᾽ ὅσον μὴ πολλὴ ἀνάγκη	μετέχειν	αὐτῶν; ~Ἀτιμάζειν ἔμοιγε δοκεῖ, ἔφη,
[42]	οὐδὲν πλέον ἀναρμοστίας οὐδὲ ἁρμονίας	μετέχοι	ἄν; ~Οὐ γὰρ οὖν. ~Τοῦτο
[42]	τι πλέον κακίας ἢ ἀρετῆς	μετέχοι	ἑτέρα ~ἑτέρας, εἴπερ ἡ μὲν
[30]	~καθαρῶς ἀπολυθεῖσαι ἀλλὰ τοῦ ὁρατοῦ	μετέχουσαι,	διὸ καὶ ὁρῶνται. ~Εἰκός γε,
[38]	πρὸς Διὸς πῇ ὁ Σωκράτης	~μετῆλθε	τὸν λόγον; Καὶ πότερον (κἀκεῖνος,
[66]	ἔξεστί τε καὶ χρή, ~τὴν	μετοίκησιν	τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε εὐτυχῆ γενέσθαι·
[37]	λέγων αὐτὰ ταῦτα περὶ αὐτῶν	~μέτρι᾽	ἄν μοι φαίνοιτο λέγειν, ὡς
[66]	ὦ Σώκρατες, τρίβομεν ὅσον οἰόμεθα	μέτριον	εἶναι πιεῖν. ~(Μανθάνω, ἦ δ᾽
[31]	καὶ γίγνεσθαι ἐξ αὐτῶν ἄνδρας	μετρίους.	~Εἰκός. ~Εἰς δέ γε θεῶν
[44]	Θηβαϊκῆς ἵλεά ~πως, ὡς ἔοικε,	μετρίως	γέγονεν· τί δὲ δὴ τὰ
[45]	~τότε ᾤμην· οὐ δοκῶ σοι	μετρίως;	~Ἔμοιγε, ἔφη ὁ Κέβης. ~Σκέψαι
[36]	~ἡμῶν, ἐπειδὰν ταῦτα καλῶς καὶ	μετρίως	κραθῇ πρὸς ἄλληλα εἰ οὖν
[57]	ἡ δὲ καθαρῶς τε καὶ	μετρίως	τὸν ~βίον διεξελθοῦσα, καὶ συνεμπόρων
[30]	προτέρας τροφῆς κακῆς οὔσης. καὶ	μέχρι	γε τούτου πλανῶνται, ἕως ἂν
[5]	καὶ ποιοῖ ἄλλο ἐν τῷ	μέχρι	~ἡλίου δυσμῶν χρόνῳ; ~Κατὰ τί
[58]	αὐτό, καὶ ἡμᾶς οἰκεῖν (τοὺς	μέχρι	~Ἡρακλείων στηλῶν ἀπὸ Φάσιδος ἐν
[60]	ἐμβάλλει. (Δυνατὸν δέ ἐστιν ἑκατέρωσε	μέχρι	τοῦ μέσου ~καθιέναι, πέρα δ᾽
[7]	ἐκείνου κτήματα εἶναι. Τὸ γὰρ	μὴ	ἀγανακτεῖν ~τοὺς φρονιμωτάτους ἐκ ταύτης
[17]	ὡς ~ἐμοὶ δοκεῖ. εἰ γὰρ	μὴ	ἀεὶ ἀνταποδιδοίη τὰ (ἕτερα τοῖς
[10]	τῶν περὶ τὸ σῶμα ~αἰσθήσεων	μὴ	ἀκριβεῖς εἰσιν μηδὲ σαφεῖς, σχολῇ
[9]	ἔφη ὑπολαβὼν ὁ Σιμμίας. ~Ἆρα	μὴ	ἄλλο τι ἢ τὴν τῆς
[9]	~αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν εἶναι; Ἆρα	μὴ	ἄλλο τι ᾖ ὁ θάνατος
[19]	~Ἀλλὰ μὴν καὶ τόδε ὁμολογοῦμεν,	μὴ	ἄλλοθεν αὐτὸ ἐννενοηκέναι μηδὲ ~δυνατὸν
[55]	εἶναι (καὶ ἀνώλεθρος· εἰ δὲ	μή,	~ἄλλου ἂν δέοι λόγου. ~Ἀλλ᾽
[65]	ἀλλ᾽ ἴθι, ἔφη, πείθου καὶ	μὴ	ἄλλως ποίει. ~Καὶ ὁ Κρίτων
[23]	ἔλεγε, τὸ τῶν ~πολλῶν, ὅπως	μὴ	ἅμα ἀποθνῄσκοντος τοῦ ἀνθρώπου διασκεδάννυται
[66]	ὀφείλομεν ἀλεκτρυόνα· ἀλλὰ ἀπόδοτε καὶ	μὴ	~ἀμελήσητε. ~Ἀλλὰ ταῦτα, ἔφη, ἔσται,
[33]	ἐκ ~τούτων μὲν ἀναχωρεῖν, ὅσον	μὴ	ἀνάγκη αὐτοῖς χρῆσθαι, αὐτὴν δὲ
[37]	τε καὶ ἀνώλεθρον· εἰ δὲ	μή,	ἀνάγκην εἶναι ἀεὶ τὸν ~μέλλοντα
[17]	μόνον ~εἰς τὸ καταντικρὺ καὶ	μὴ	ἀνακάμπτοι πάλιν ἐπὶ τὸ ἕτερον
[44]	ἐν ἄλλῳ βίῳ ~βιοὺς ἐτελεύτα,	μὴ	ἀνόητόν τε καὶ ἠλίθιον θάρρος
[44]	φοβεῖσθαι· προσήκει γὰρ φοβεῖσθαι, εἰ	μὴ	ἀνόητος εἴη, τῷ μὴ ~εἰδότι
[17]	~μὲν εἴη, τὸ δ᾽ ἀνεγείρεσθαι	μὴ	ἀνταποδιδοίη γιγνόμενον ἐκ τοῦ ~καθεύδοντος,
[4]	ταύτην τὴν δημώδη μουσικὴν ποιεῖν,	μὴ	ἀπειθῆσαι ~αὐτῷ ἀλλὰ ποιεῖν· ἀσφαλέστερον
[4]	ἀλλὰ ποιεῖν· ἀσφαλέστερον γὰρ εἶναι	μὴ	ἀπιέναι πρὶν ἀφοσιώσασθαι ~(ποιήσαντα ποιήματα
[20]	λαβόντα του ἐπιστήμην ~ἔχειν καὶ	μὴ	ἀπολωλεκέναι· ἢ οὐ τοῦτο λήθην
[36]	εἶναι τὴν ἁρμονίαν ἐκείνην καὶ	μὴ	ἀπολωλέναι οὐδεμία ~γὰρ μηχανὴ ἂν
[21]	σωμάτων, καὶ φρόνησιν εἶχον. ~Εἰ	μὴ	ἄρα ἅμα γιγνόμενοι λαμβάνομεν, ὦ
[12]	πολλὴ ἂν ἀλογία εἴη, εἰ	μὴ	(ἅσμενοι ἐκεῖσε ἴοιεν, οἷ ~ἀφικομένοις
[21]	Σιμμίας· ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον φοβοῦμαι	μὴ	αὔριον ~τηνικάδε οὐκέτι ᾖ ἀνθρώπων
[33]	~τούτου σκοπεῖσθαι τὰ ὄντα ἀλλὰ	μὴ	αὐτὴν δι᾽ αὑτῆς, καὶ ἐν
[13]	~Ἔοικε γάρ. ~Ὦ μακάριε Σιμμία,	μὴ	γὰρ οὐχ αὕτη ᾖ ἡ
[39]	~Τὸ ποῖον; ἦν δ᾽ ἐγώ.	~(Μὴ	γενώμεθα, ἦ δ᾽ ὅς, μισόλογοι,
[55]	τις, ἄρτιον μὲν τὸ περιττὸν	μὴ	γίγνεσθαι ἐπιόντος τοῦ ~ἀρτίου, ὥσπερ
[66]	οἷοί τε ἦσαν κατέχειν τὸ	μὴ	δακρύειν, ~ὡς δὲ εἴδομεν πίνοντά
[24]	φοβεῖται. τοῦτον οὖν πειρῶ μεταπείθειν	μὴ	δεδιέναι τὸν θάνατον ~ὥσπερ τὰ
[53]	μόνον τὸ ἐναντίον τὸ ἐναντίον	μὴ	δέχεσθαι, ἀλλὰ καὶ ~ἐκεῖνο, ὃ
[55]	δεχόμενον καὶ ὃ ἂν μουσικὸν	μὴ	δέχηται; ~(Ἄμουσον, ἔφη, τὸ δὲ
[55]	~Εἶεν· ὃ δ᾽ ἂν θάνατον	μὴ	δέχηται τί καλοῦμεν; ~Ἀθάνατον, ἔφη.
[55]	γὰρ ἄν τι ἄλλο φθορὰν	μὴ	~δέχοιτο, εἰ τό γε ἀθάνατον
[55]	~Ἀνάρτιον, ἔφη. ~Τὸ δὲ δίκαιον	μὴ	δεχόμενον καὶ ὃ ἂν μουσικὸν
[55]	ὁ Κέβης. ~Τί οὖν; Τὸ	μὴ	δεχόμενον τὴν τοῦ ἀρτίου ἰδέαν
[34]	Σιμμία τε καὶ Κέβης, ὅπως	μὴ	διασπασθεῖσα ἐν ~τῇ ἀπαλλαγῇ τοῦ
[47]	εἴη τοῦ ~λόγου. Τὸ γὰρ	μὴ	διελέσθαι οἷόν τ᾽ εἶναι ὅτι
[31]	ὕβρεις καὶ φιλοποσίας μεμελετηκότας ~καὶ	μὴ	διηυλαβημένους εἰς τὰ τῶν ὄνων
[47]	δόξης φερόμενα τοῦ βελτίστου, ~εἰ	μὴ	δικαιότερον ᾤμην καὶ κάλλιον εἶναι
[35]	ἔφη, ὑμῖν τὰ λεχθέντα ~μῶν	μὴ	δοκεῖ ἐνδεῶς λέγεσθαι; πολλὰς γὰρ
[11]	καὶ ταραχὴν καὶ ἐκπλήττει, ὥστε	μὴ	δύνασθαι ὑπ᾽ αὐτοῦ ~καθορᾶν τἀληθές.
[38]	ἡμῖν ὁ λόγος ~τελευτήσῃ καὶ	μὴ	δυνώμεθα αὐτὸν ἀναβιώσασθαι. (Καὶ ἔγωγ᾽
[35]	ὑμᾶς δύναμαι πείθειν, ἀλλὰ φοβεῖσθε	μὴ	~δυσκολώτερόν τι νῦν διάκειμαι ἢ
[39]	~ἀληθέσιν εἶναι, τοτὲ δὲ μή,	μὴ	ἑαυτόν τις αἰτιῷτο μηδὲ τὴν
[14]	εἴτε εἰκὸς οὕτως ἔχειν εἴτε	μή;	~Ἐγὼ γοῦν, ἔφη ὁ Κέβης,
[40]	παντὶ λόγῳ ἀντιτείνετε, ~εὐλαβούμενοι ὅπως	μὴ	ἐγὼ ὑπὸ προθυμίας ἅμα ἐμαυτόν
[44]	εἰ μὴ ἀνόητος εἴη, τῷ	μὴ	~εἰδότι μηδὲ ἔχοντι λόγον διδόναι
[40]	δόξει ἀληθῆ ~εἶναι προθυμήσομαι, εἰ	μὴ	εἴη πάρεργον, ἀλλ᾽ ὅπως αὐτῷ
[19]	τοῦτο κατὰ τὴν ὁμοιότητα εἴτε	μὴ	~ἐκείνου οὗ ἀνεμνήσθη; ~Ἀνάγκη, ἔφη.
[64]	ἐάνπερ γε λάβητέ με καὶ	μὴ	ἐκφύγω ὑμᾶς. ~Γελάσας δὲ ἅμα
[24]	τε καὶ ὅταν τύχῃ τις	μὴ	ἐν νηνεμίᾳ ἀλλ᾽ ἐν μεγάλῳ
[37]	δεδιέναι ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ ψυχῆς	μὴ	ἐν τῇ νῦν τοῦ ~σώματος
[48]	που ἔνιοι τὰ ~ὄμματα, ἐὰν	μὴ	ἐν ὕδατι ἤ (τινι τοιούτῳ
[8]	~προσφέρειν (τῷ φαρμάκῳ· εἰ δὲ	μή,	ἐνίοτε ἀναγκάζεσθαι καὶ δὶς καὶ
[37]	οὐχὶ ~πάνυ χαριέντως καί, εἰ	μὴ	ἐπαχθές ἐστιν εἰπεῖν, πάνυ ἱκανῶς
[14]	πολλὴν ἀπιστίαν παρέχει τοῖς ἀνθρώποις	μή,	ἐπειδὰν ἀπαλλαγῇ τοῦ ~σώματος, οὐδαμοῦ
[20]	εἰ μέν γε λαβόντες ἑκάστοτε	μὴ	ἐπιλελήσμεθα, εἰδότας ἀεὶ γίγνεσθαι ~καὶ
[18]	ἃ ὑπὸ χρόνου καὶ τοῦ	μὴ	ἐπισκοπεῖν ἤδη ~ἐπελέληστο; ~Πάνυ μὲν
[13]	σωφροσύνην, τὸ ~περὶ τὰς ἐπιθυμίας	μὴ	ἐπτοῆσθαι ἀλλ᾽ ὀλιγώρως ἔχειν καὶ
[43]	καὶ πείνης ἐνούσης ἐπὶ τὸ	μὴ	ἐσθίειν, καὶ ἄλλα μυρία ~που
[22]	πρὶν γεγονέναι ~ἡμᾶς· εἰ δὲ	μὴ	ἔστι ταῦτα, ἄλλως ἂν ὁ
[15]	ἐκ τῶν τεθνεώτων· εἰ δὲ	μὴ	ἔστι τοῦτο, ἄλλου ~ἄν του
[18]	πάντα ᾗ ἔχει καίτοι εἰ	μὴ	ἐτύγχανεν αὐτοῖς ~ἐπιστήμη ἐνοῦσα καὶ
[37]	οὐκ ἀνοήτως θαρρεῖν, ὃς ἂν	μὴ	ἔχῃ ἀποδεῖξαι ὅτι ἔστι ψυχὴ
[18]	ἀλλὰ ~καὶ ἕτερον ἐννοήσῃ οὗ	μὴ	ἡ αὐτὴ ἐπιστήμη ἀλλ᾽ ἄλλη,
[41]	ἐγᾦμαι, ἀπιστεῖ τε καὶ φοβεῖται	μὴ	ἡ ψυχὴ ~ὅμως καὶ θειότερον
[18]	ἀναμιμνῃσκόμεθα. Τοῦτο δὲ ~(ἀδύνατον, εἰ	μὴ	ἦν που ἡμῖν ἡ ψυχὴ
[3]	λυπηρόν, τὸ ἅμα μὲν αὐτὼ	μὴ	θέλειν ~παραγίγνεσθαι τῷ ἀνθρώπῳ, ἐὰν
[64]	ὑμῶν (μὲν) αὐτῶν ~ἀμελῆτε καὶ	μὴ	θέλητε ὥσπερ κατ᾽ ἴχνη κατὰ
[5]	τοῦτο λέγεις, ὦ Σώκρατες, τὸ	μὴ	θεμιτὸν ~εἶναι ἑαυτὸν βιάζεσθαι, ἐθέλειν
[13]	ἀνδρεία, καὶ αὐτὴ ἡ φρόνησις	μὴ	καθαρμός τις ᾖ. Καὶ ~κινδυνεύουσι
[11]	δ᾽ ἐστὶν ἴσως τὸ ἀληθές·	μὴ	καθαρῷ γὰρ καθαροῦ ~ἐφάπτεσθαι μὴ
[30]	αἱ τοιαῦται ψυχαὶ εἴδωλα, αἱ	μὴ	~καθαρῶς ἀπολυθεῖσαι ἀλλὰ τοῦ ὁρατοῦ
[62]	καὶ ὁσίως βιώσαντες καὶ οἱ	μή.	Καὶ οἳ μὲν ἂν ~δόξωσι
[64]	~ὅς, ὦ ἄριστε Κρίτων, τὸ	μὴ	καλῶς λέγειν οὐ μόνον εἰς
[56]	ἄλλος ἔχει λέγειν, εὖ ἔχει	~μὴ	κατασιγῆσαι· ὡς οὐκ οἶδα εἰς
[10]	σῶμα, καὶ καθ᾽ ὅσον δύναται	μὴ	~κοινωνοῦσα αὐτῷ μηδ᾽ ἁπτομένη ὀρέγηται
[9]	Σιμμία, πλήν γε τοῦ σφᾶς	μὴ	λεληθέναι. ~Λέληθεν γὰρ αὐτοὺς ᾗ
[44]	πάθοι. ~Ὠγαθέ, ἔφη ὁ Σωκράτης,	μὴ	μέγα λέγε, μή τις ἡμῖν
[39]	δοκοῦσιν ~ἀληθέσιν εἶναι, τοτὲ δὲ	μή,	μὴ ἑαυτόν τις αἰτιῷτο μηδὲ
[54]	ἔφη, ἐξ ἀρχῆς λέγε. Καὶ	μή	μοι ὃ ἂν ἐρωτῶ ἀποκρίνου,
[53]	ἄν, ἃ ὅτι ἂν κατάσχῃ	μὴ	μόνον ~ἀναγκάζει τὴν αὑτοῦ ἰδέαν
[52]	περὶ ἔνια τῶν τοιούτων, ὥστε	μὴ	μόνον αὐτὸ τὸ εἶδος ~ἀξιοῦσθαι
[18]	ἤ τινα ἄλλην αἴσθησιν λαβὼν	μὴ	μόνον ἐκεῖνο γνῷ, ἀλλὰ ~καὶ
[37]	σὺ λέγεις ~συγχωρήσειεν, δοὺς αὐτῷ	μὴ	μόνον ἐν τῷ πρὶν καὶ
[53]	ὅρα δὴ εἰ ~οὕτως ὁρίζῃ,	μὴ	μόνον τὸ ἐναντίον τὸ ἐναντίον
[64]	~ποιήσετε ἅττ᾽ ἂν ποιῆτε, κἂν	μὴ	νῦν ὁμολογήσητε· ἐὰν δὲ ὑμῶν
[11]	ζῶσιν δὲ οὔ. Εἰ γὰρ	μὴ	οἷόν τε μετὰ τοῦ σώματος
[64]	ἵνα Κρίτων ῥᾷον φέρῃ, καὶ	μὴ	ὁρῶν μου τὸ σῶμα ἢ
[6]	~φαίνεται εἰ τούτοις τοῖς ἀνθρώποις	μὴ	ὅσιον αὐτοὺς ἑαυτοὺς εὖ ποιεῖν,
[44]	πάντα ταῦτα μηνύειν ~ἀθανασίαν μὲν	μή,	ὅτι δὲ πολυχρόνιόν τέ ἐστιν
[11]	μὴ καθαρῷ γὰρ καθαροῦ ~ἐφάπτεσθαι	μὴ	οὐ θεμιτὸν ᾖ” Τοιαῦτα οἶμαι,
[37]	δὲ ταῦτα ἐκεῖνο μηκέτι συγχωροῖ,	μὴ	οὐ πονεῖν αὐτὴν ἐν ταῖς
[38]	εἰς τὰ ὕστερον μέλλοντα ~ῥηθήσεσθαι,	μὴ	οὐδενὸς ἄξιοι εἶμεν κριταὶ ἢ
[37]	ἔχει, οὐδενὶ προσήκει θάνατον ~θαρροῦντι	μὴ	οὐκ ἀνοήτως θαρρεῖν, ὃς ἂν
[15]	γὰρ ἄν που πάλιν ἐγίγνοντο	μὴ	οὖσαι, καὶ τοῦτο ἱκανὸν ~τεκμήριον
[37]	τι δοκῶσι προσᾴδειν, ἐὰν δὲ	μή,	~οὕτως ἤδη ὑπερδικεῖν τοῦ λόγου.
[17]	δὲ ζῶντα ~θνῄσκοι, τίς μηχανὴ	μὴ	οὐχὶ πάντα καταναλωθῆναι εἰς τὸ
[35]	αὖ τὰ λεγόμενα περὶ αὐτῶν	μὴ	οὐχὶ παντὶ ~τρόπῳ ἐλέγχειν καὶ
[37]	τὸ εἶδος ἐλθεῖν, οὐκ ἀνατίθεμαι	μὴ	οὐχὶ ~πάνυ χαριέντως καί, εἰ
[25]	ὑπὲρ τοῦ ποίου τινὸς δεδιέναι	μὴ	πάθῃ αὐτό, καὶ τῷ ποίῳ
[48]	τὰ ὄντα ~σκοπῶν, δεῖν εὐλαβηθῆναι	μὴ	πάθοιμι ὅπερ οἱ τὸν ἥλιον
[39]	~Ἀλλὰ πρῶτον εὐλαβηθῶμέν τι πάθος	μὴ	πάθωμεν. ~Τὸ ποῖον; ἦν δ᾽
[17]	τῷ σχήματι τὰ τεθνεῶτα καὶ	μὴ	πάλιν ~ἀναβιώσκοιτο, ἆρ᾽ οὐ πολλὴ
[48]	καὶ ἐγὼ διενοήθην, καὶ ἔδεισα	μὴ	παντάπασι τὴν ψυχὴν ~τυφλωθείην βλέπων
[40]	ἀληθὲς λέγειν, συνομολογήσατε, εἰ δὲ	μή,	παντὶ λόγῳ ἀντιτείνετε, ~εὐλαβούμενοι ὅπως
[64]	παραμενεῖν· ὑμεῖς ~δὲ ἦ μὴν	μὴ	παραμενεῖν ἐγγυήσασθε ἐπειδὰν ἀποθάνω, ἀλλὰ
[40]	τοίνυν, ἔφη, τοῦτο εὐλαβηθῶμεν, καὶ	μὴ	(παρίωμεν εἰς ~τὴν ψυχὴν ὡς
[11]	τῷ σώματι μηδὲ ~κοινωνῶμεν, ὅτι	μὴ	πᾶσα ἀνάγκη, μηδὲ ἀναπιμπλώμεθα τῆς
[25]	ὂν ἀσύνθετον, ~τούτῳ μόνῳ προσήκει	μὴ	πάσχειν ταῦτα, εἴπερ τῳ ἄλλῳ;
[58]	δεῖν μήτε (ἀέρος πρὸς τὸ	μὴ	πεσεῖν μήτε ~ἄλλης ἀνάγκης μηδεμιᾶς
[43]	δίψους ἐπὶ τοὐναντίον ~ἕλκειν, τὸ	μὴ	πίνειν, καὶ πείνης ἐνούσης ἐπὶ
[49]	ὑπερβάλλειν, φοβοῖο ἂν λέγειν, ἀλλὰ	μὴ	πλήθει καὶ διὰ τὸ πλῆθος;
[41]	σώματος, ἀλλὰ τόδε ἄδηλον παντί,	μὴ	~πολλὰ δὴ σώματα καὶ πολλάκις
[9]	σοι ἢ ~ἀτιμάζειν, (καθ᾽ ὅσον	μὴ	πολλὴ ἀνάγκη μετέχειν αὐτῶν; ~Ἀτιμάζειν
[54]	ᾧ αὐτὴ ἐπιφέρει ἀεὶ οὐ	μή	ποτε δέξηται, ὡς ἐκ ~τῶν
[11]	ψυχὴ μετὰ τοιούτου κακοῦ, οὐ	μή	ποτε κτησώμεθα ἱκανῶς οὗ ~ἐπιθυμοῦμεν·
[25]	ἕκαστον ὃ ἔστιν, τὸ ὄν,	μή	ποτε μεταβολὴν καὶ ἡντινοῦν ἐνδέχεται;
[51]	πρὸς τὸν Κέβητα εἶπεν, Ἆρα	μή	που, ὦ Κέβης, ~ἔφη, καὶ
[63]	λουσάμενον πιεῖν τὸ φάρμακον καὶ	μὴ	πράγματα ~ταῖς γυναιξὶ παρέχειν νεκρὸν
[35]	οὐχὶ παντὶ ~τρόπῳ ἐλέγχειν καὶ	μὴ	προαφίστασθαι πρὶν ἂν πανταχῇ σκοπῶν
[6]	~Ἴσως τοίνυν ταύτῃ οὐκ ἄλογον	μὴ	πρότερον αὑτὸν ἀποκτεινύναι δεῖν, πρὶν
[38]	ἔνορκον ἂν ποιησαίμην ὥσπερ Ἀργεῖοι,	μὴ	~πρότερον κομήσειν, πρὶν ἂν νικήσω
[3]	~εἰώθει ὑπακούειν, εἶπεν περιμένειν καὶ	μὴ	πρότερον παριέναι ἕως ἂν αὐτὸς
[6]	εἴ τι αὐτὸ ἑαυτὸ ~ἀποκτεινύοι,	μὴ	σημήναντός σου ὅτι βούλει αὐτὸ
[13]	φρονήσεως ~(καὶ) ἀλλαττόμενα ἀντὶ ἀλλήλων	μὴ	σκιαγραφία τις ᾖ ἡ τοιαύτη
[35]	ἀκοῦσαι, ὀκνεῖν δὲ ὄχλον παρέχειν,	μή	σοι ἀηδὲς ᾖ διὰ τὴν
[32]	μέλει τῆς ἑαυτῶν ψυχῆς ἀλλὰ	μὴ	σώματι πλάττοντες ζῶσι, ~χαίρειν εἰπόντες,
[22]	καὶ ~ἡμᾶς γεγονέναι, καὶ εἰ	μὴ	ταῦτα, οὐδὲ τάδε; ~Ὑπερφυῶς, ὦ
[18]	τοῦτο οὕτως ἔχει. ~Εἰ δὲ	μὴ	ταύτῃ γε, ἔφη, πείθῃ, ὦ
[17]	συγκρίνοιτο μὲν πάντα, διακρίνοιτο δὲ	μή,	~ταχὺ ἂν τὸ τοῦ Ἀναξαγόρου
[26]	γε τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ	μὴ	τῇ τῶν ἀνθρώπων φύσει ἐλέγομεν·
[27]	~ὡσαύτως ἔχοντι μᾶλλον ἢ τῷ	μή.	~Τί δὲ τὸ σῶμα; ~Τῷ
[44]	καὶ ἐξεπίτηδες πολλάκις ἀναλαμβάνω, ἵνα	μή	τι ~διαφύγῃ ἡμᾶς, εἴ τέ
[35]	κινδυνεύοντα διαπλεῦσαι τὸν βίον, ~εἰ	μή	τις δύναιτο ἀσφαλέστερον καὶ ἀκινδυνότερον
[44]	ὁ Σωκράτης, μὴ μέγα λέγε,	μή	τις ἡμῖν βασκανία περιτρέψῃ ~τὸν
[2]	ὡς σαφέστατα ἡμῖν ἀπαγγεῖλαι, εἰ	μή	τίς σοι ~ἀσχολία τυγχάνει οὖσα.
[49]	διὰ τὴν ~σμικρότητα, φοβούμενος οἶμαι	μή	τίς σοι ἐναντίος λόγος ἀπαντήσῃ,
[66]	ἕνεκα τὰς ~γυναῖκας ἀπέπεμψα, ἵνα	μὴ	(τοιαῦτα πλημμελοῖεν· καὶ γὰρ ἀκήκοα
[15]	μὲν οὖν, ἔφη ὁ Κέβης.	~Μὴ	τοίνυν κατ᾽ ἀνθρώπων, ἦ δ᾽
[65]	φάρμακον, εἰ τέτριπται· εἰ δὲ	μή,	~τριψάτω ὁ ἄνθρωπος. ~(Καὶ ὁ
[41]	με ὑπομνήσατε ἃ ἐλέγετε, ἐὰν	μὴ	φαίνωμαι ~μεμνημένος. Σιμμίας μὲν γάρ,
[62]	λήγουσι τῶν κακῶν, εἰ δὲ	~μή,	φέρονται αὖθις εἰς τὸν Τάρταρον
[32]	~Εἰς δέ γε θεῶν γένος	μὴ	φιλοσοφήσαντι καὶ παντελῶς (καθαρῷ ~ἀπιόντι
[34]	τῆς τοιαύτης τροφῆς οὐδὲν δεινὸν	μὴ	φοβηθῇ, ~(ταῦτα δ᾽ ἐπιτηδεύσασα, ὦ
[41]	ἀλαζόσιν, καὶ ἄν τις αὐτοὺς	μὴ	φυλάττηται, εὖ μάλα ~ἐξαπατῶσι, καὶ
[15]	καὶ πάντα οὕτω, κἂν εἰ	μὴ	χρώμεθα τοῖς ὀνόμασιν ἐνιαχοῦ, ~ἀλλ᾽
[8]	τε καὶ Κέβης, εἰ μὲν	μὴ	ᾤμην ~ἥξειν πρῶτον μὲν παρὰ
[24]	καὶ δεδιέναι τὸ τῶν παίδων,	μὴ	ὡς ἀληθῶς ὁ ἄνεμος ~αὐτὴν
[24]	Σώκρατες, πειρῶ ἀναπείθειν· ~μᾶλλον δὲ	μὴ	ὡς ἡμῶν δεδιότων, ἀλλ᾽ ἴσως
[48]	ἁπάντων (ὄντων) ἃ δ᾽ ἂν	μή,	ὡς ~οὐκ ἀληθῆ. βούλομαι δέ
[10]	ὅσον δύναται μὴ ~κοινωνοῦσα αὐτῷ	μηδ᾽	ἁπτομένη ὀρέγηται τοῦ ὄντος. ~Ἔστι
[2]	ἐτελεύτα, ὥστε μοι ἐκεῖνον παρίστασθαι	μηδ᾽	εἰς Ἅιδου ἰόντα ἄνευ ~θείας
[42]	μηδ᾽ ἐπὶ ~πλέον μηδ᾽ ἧττον	μηδ᾽	ἐπ᾽ ἔλαττον ἑτέραν ἑτέρας ἁρμονίαν
[42]	ἔστι τὸ ὁμολόγημα, μηδὲν μᾶλλον	μηδ᾽	ἐπὶ ~πλέον μηδ᾽ ἧττον μηδ᾽
[42]	~(Ἀλλὰ προωμολόγηται, ἔφη, μηδὲν μᾶλλον	μηδ᾽	ἧττον ἑτέραν ἑτέρας ~ψυχὴν ψυχῆς
[42]	μηδὲν μᾶλλον μηδ᾽ ἐπὶ ~πλέον	μηδ᾽	ἧττον μηδ᾽ ἐπ᾽ ἔλαττον ἑτέραν
[35]	~τὴν παροῦσαν τύχην, ὅτε γε	μηδ᾽	ὑμᾶς δύναμαι πείθειν, ἀλλὰ φοβεῖσθε
[15]	ἀναγκαῖον ὅσοις ἔστι τι ἐναντίον,	μηδαμόθεν	~ἄλλοθεν αὐτὸ γίγνεσθαι ἢ ἐκ
[23]	ζῆν ἰούσῃ τε καὶ ~γιγνομένῃ	μηδαμόθεν	ἄλλοθεν ἢ ἐκ θανάτου καὶ
[12]	σφόδρα τὴν αὐτὴν ταύτην ἐλπίδα,	μηδαμοῦ	ἄλλοθι ~ἐντεύξεσθαι αὐτῇ (ἀξίως λόγου
[12]	σφόδρα γὰρ αὐτῷ ταῦτα δόξει,	μηδαμοῦ	ἄλλοθι ~καθαρῶς ἐντεύξεσθαι φρονήσει ἀλλ᾽
[58]	τυγχάνει ὢν τοῦ παρὰ σφίσι,	μηδὲ	ἄλλου ~ἀκηκοὼς εἴη τοῦ ἑωρακότος.
[11]	~κοινωνῶμεν, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη,	μηδὲ	ἀναπιμπλώμεθα τῆς τούτου ~φύσεως, ἀλλὰ
[19]	ὁμολογοῦμεν, μὴ ἄλλοθεν αὐτὸ ἐννενοηκέναι	μηδὲ	~δυνατὸν εἶναι ἐννοῆσαι ἀλλ᾽ ἢ
[44]	ἀνόητος εἴη, τῷ μὴ ~εἰδότι	μηδὲ	ἔχοντι λόγον διδόναι (ὡς ἀθάνατόν
[58]	τὰ ἄκρα τῆς θαλάττης ἀφιγμένος	μηδὲ	ἑωρακὼς ~εἴη, ἐκδὺς καὶ ἀνακύψας
[42]	~Τὴν δέ γε μηδὲν μᾶλλον	μηδὲ	ἧττον ἁρμονίαν οὖσαν μήτε μᾶλλον
[17]	ἀνακάμπτοι πάλιν ἐπὶ τὸ ἕτερον	μηδὲ	καμπὴν ~ποιοῖτο, οἶσθ᾽ ὅτι πάντα
[11]	μάλιστα μηδὲν ὁμιλῶμεν τῷ σώματι	μηδὲ	~κοινωνῶμεν, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη,
[64]	ὑπὲρ ἐμοῦ ὡς δεινὰ πάσχοντος,	μηδὲ	λέγῃ ἐν ~τῇ ταφῇ ὡς
[9]	ᾧ μηδὲν ἡδὺ τῶν ~τοιούτων	μηδὲ	μετέχει αὐτῶν οὐκ ἄξιον εἶναι
[10]	σῶμα ~αἰσθήσεων μὴ ἀκριβεῖς εἰσιν	μηδὲ	σαφεῖς, σχολῇ αἵ γε ἄλλαι·
[39]	μή, μὴ ἑαυτόν τις αἰτιῷτο	μηδὲ	τὴν ἑαυτοῦ ἀτεχνίαν, ~ἀλλὰ τελευτῶν
[10]	ἀκοὴ μήτε ὄψις μήτε ἀλγηδὼν	μηδέ	τις ἡδονή, ἀλλ᾽ ὅτι μάλιστα
[10]	~μήτε (τινὰ) ἄλλην (αἴσθησιν ἐφέλκων	μηδεμίαν	μετὰ τοῦ λογισμοῦ, ἀλλ᾽ ~αὐτῇ
[58]	μὴ πεσεῖν μήτε ~ἄλλης ἀνάγκης	μηδεμιᾶς	τοιαύτης, ἀλλὰ ἱκανὴν εἶναι αὐτὴν
[30]	τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ ἡδονῶν, ὥστε	~μηδὲν	ἄλλο δοκεῖν εἶναι ἀληθὲς ἀλλ᾽
[9]	~μὲν ἐν παντὶ τῷ βίῳ	μηδὲν	ἄλλο ἢ τοῦτο, ἥκοντος δὲ
[35]	δέ τι περὶ τούτων ἀπορεῖτον,	μηδὲν	ἀποκνήσητε ~καὶ αὐτοὶ εἰπεῖν καὶ
[58]	μέσῳ τῷ οὐρανῷ ~περιφερὴς οὖσα,	μηδὲν	αὐτῇ δεῖν μήτε (ἀέρος πρὸς
[65]	ὧν ἂν τύχωσιν ἐπιθυμοῦντες. Ἀλλὰ	~μηδὲν	ἐπείγου· ἔτι γὰρ ἐγχωρεῖ. ~Καὶ
[40]	ἔχει τὸ ~πεισθῆναι· εἰ δὲ	μηδέν	ἐστι τελευτήσαντι, ἀλλ᾽ οὖν τοῦτόν
[17]	ἀνάγκη τελευτῶντα πάντα (τεθνάναι καὶ	~μηδὲν	ζῆν; Εἰ γὰρ ἐκ μὲν
[33]	σκοπῇ ἐν ἄλλοις ὂν ἄλλο,	μηδὲν	ἡγεῖσθαι ἀληθές· ~εἶναι δὲ τὸ
[9]	Σιμμία, τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις ᾧ	μηδὲν	ἡδὺ τῶν ~τοιούτων μηδὲ μετέχει
[11]	οἷόν τε μετὰ τοῦ σώματος	μηδὲν	καθαρῶς ~γνῶναι, δυοῖν θάτερον, ἢ
[37]	~εἶναι ἡμῶν τὰς ψυχάς, ἀλλὰ	μηδὲν	κωλύειν καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν ἐνίων
[42]	τοῦτο δ᾽ ἔστι τὸ ὁμολόγημα,	μηδὲν	μᾶλλον μηδ᾽ ἐπὶ ~πλέον μηδ᾽
[42]	~ἐκεῖνο ὑποθέμενος. ~(Ἀλλὰ προωμολόγηται, ἔφη,	μηδὲν	μᾶλλον μηδ᾽ ἧττον ἑτέραν ἑτέρας
[42]	~Πάνυ γε. ~Τὴν δέ γε	μηδὲν	μᾶλλον μηδὲ ἧττον ἁρμονίαν οὖσαν
[11]	τοῦ εἰδέναι, ἐὰν ὅτι μάλιστα	μηδὲν	ὁμιλῶμεν τῷ σώματι μηδὲ ~κοινωνῶμεν,
[10]	τότε κάλλιστα, ὅταν αὐτὴν τούτων	μηδὲν	παραλυπῇ, ~μήτε ἀκοὴ μήτε ὄψις
[29]	ἔχει· ἐὰν μὲν ~καθαρὰ ἀπαλλάττηται,	μηδὲν	τοῦ σώματος συνεφέλκουσα, ἅτε οὐδὲν
[9]	τι τείνειν τοῦ ~τεθνάναι ὁ	μηδὲν	φροντίζων τῶν ἡδονῶν αἳ διὰ
[19]	ἴσον· φῶμέν τι εἶναι ἢ	μηδέν;	~(Φῶμεν μέντοι νὴ Δί᾽ ἔφη
[1]	καθαρεύειν τὴν πόλιν καὶ δημοσίᾳ	μηδένα	ἀποκτεινύναι, πρὶν ~ἂν εἰς Δῆλόν
[37]	ἣ τῇ ψυχῇ φέρει ὄλεθρον	μηδένα	φαίη εἰδέναι ἀδύνατον γὰρ εἶναι
[33]	καὶ ἁθροίζεσθαι παρακελευομένη, πιστεύειν δὲ	μηδενὶ	ἄλλῳ ~ἀλλ᾽ (ἢ αὐτὴν αὑτῇ,
[52]	οὕτω πεφυκέναι ὥστε τοῦ περιττοῦ	μηδέποτε	~ἀπολείπεσθαι; Λέγω δὲ αὐτὸ εἶναι
[56]	ἐστιν, παρὰ πάντων ἂν ὁμολογηθείη	μηδέποτε	~ἀπόλλυσθαι. ~Παρὰ πάντων μέντοι νὴ
[53]	ἐπιφέρον ~τὴν τοῦ ἐπιφερομένου ἐναντιότητα	μηδέποτε	δέξασθαι. πάλιν δὲ ~ἀναμιμνῄσκου· οὐ
[33]	καὶ ὁμότροφος γίγνεσθαι ~καὶ οἵα	μηδέποτε	εἰς Ἅιδου καθαρῶς ἀφικέσθαι, ἀλλὰ
[51]	ἦ δ᾽ ὅς, ἁπλῶς τοῦτο,	μηδέποτε	ἐναντίον ἑαυτῷ τὸ ~ἐναντίον ἔσεσθαι.
[28]	καὶ ἀνοήτῳ καὶ διαλυτῷ καὶ	μηδέποτε	~κατὰ ταὐτὰ ἔχοντι ἑαυτῷ ὁμοιότατον
[26]	ταὐτὰ ἔχον, τὸ δὲ ὁρατὸν	μηδέποτε	κατὰ ταὐτά; ~Καὶ τοῦτο, ἔφη,
[25]	τὰ δὲ ἄλλοτ᾽ ἄλλως καὶ	μηδέποτε	κατὰ ταὐτά, ταῦτα δὲ ~σύνθετα;
[58]	δὲ (βραδυτῆτά τε καὶ ~ἀσθένειαν	μηδεπώποτε	ἐπὶ τὰ ἄκρα τῆς θαλάττης
[58]	ὁ ἐμός, ὦ Σιμμία, τῷ	μήκει	τοῦ λόγου οὐκ ~ἐξαρκεῖν. Τὴν
[37]	~ἀντέχειν δοὺς δὲ ταῦτα ἐκεῖνο	μηκέτι	συγχωροῖ, μὴ οὐ πονεῖν αὐτὴν
[63]	διὸ δὴ ~ἔγωγε καὶ πάλαι	μηκύνω	τὸν μῦθον. Ἀλλὰ τούτων δὴ
[45]	~Σκέψαι δὴ καὶ τάδε ἔτι.	μην	γὰρ ἱκανῶς μοι δοκεῖν, ὁπότε
[2]	ἀκριβέστατα διεξελθεῖν πάντα. ~(Φαίδων) ~Καὶ	μὴν	ἔγωγε θαυμάσια ἔπαθον παραγενόμενος. Οὔτε
[19]	μοι φαίνεται, ὦ Σώκρατες. ~ἀλλὰ	μὴν	ἐκ τούτων γ᾽ ἔφη, τῶν
[15]	γενήσεται; ~Ἔστιν οὕτω, ἔφη. ~Καὶ	μὴν	ἐξ ἰσχυροτέρου γε τὸ ἀσθενέστερον
[45]	ὧν δὴ λέγεις χρήσῃ. ~Ἀλλὰ	μήν,	ἔφη ὁ Κέβης, βούλομαί γε.
[18]	ταῖς δὲ ~κακαῖς κάκιον) ~Καὶ	μήν,	ἔφη ὁ Κέβης ὑπολαβών, καὶ
[49]	ὡς ἀθάνατον (ἡ) ψυχή. ~(Ἀλλὰ	μήν,	ἔφη ὁ Κέβης, ὡς διδόντος
[41]	~ἐμμένω ὡς οὐδενὶ λόγῳ. ~Καὶ	μήν,	ἔφη ὁ Σιμμίας, καὶ αὐτὸς
[58]	ὑπὸ τῷ οὐρανῷ ὄντα. ~Ἀλλὰ	μήν,	ἔφη ὁ Σιμμίας, ὦ Σώκρατες,
[7]	εἴπῃ. ~Καὶ ὁ Σιμμίας, ἀλλὰ	μήν,	ἔφη, ὦ Σώκρατες, νῦν γέ
[52]	οὖν, ἔφη ὁ Κέβης. ~Οὐδὲ	μήν,	ἦ δ᾽ ὅς, ἐναντίον γέ
[41]	~Οὐδαμῶς, ἔφη ὁ Σιμμίας. ~Καὶ	μήν,	ἦ δ᾽ ὅς, πρέπει γε
[56]	τι εἰπεῖν ἢ ἀκοῦσαι. ~Ἀλλὰ	μήν,	ἦ δ᾽ ὃς ὁ Σιμμίας,
[24]	εἴ σοι ἡδομένῳ ἐστίν. ~Ἀλλὰ	μὴν	ἡδομένῳ γε· πῶς γὰρ οὐ
[26]	γε, ὦ Σώκρατες, ἔφη. ~Ἀλλὰ	μὴν	ἡμεῖς γε τὰ ὁρατὰ καὶ
[5]	γε σαφές, ὦ Σώκρατες. ~Ἀλλὰ	μὴν	καὶ ἐγὼ ἐξ ἀκοῆς περὶ
[19]	δὲ ἐνδεεστέρως. ~Ἔστι ταῦτα. ~Ἀλλὰ	μὴν	καὶ τόδε ὁμολογοῦμεν, μὴ ἄλλοθεν
[64]	μὴν παραμενεῖν· ὑμεῖς ~δὲ ἦ	μὴν	μὴ παραμενεῖν ἐγγυήσασθε ἐπειδὰν ἀποθάνω,
[64]	ἠγγυᾶτο. Οὗτος μὲν γὰρ ἦ	μὴν	παραμενεῖν· ὑμεῖς ~δὲ ἦ μὴν
[42]	ὧν ἂν συγκέηται; ~Οὐδαμῶς. ~Οὐδὲ	μὴν	ποιεῖν τι, ὡς ἐγᾦμαι, οὐδέ
[38]	ὡς δύνασαι ἀκριβέστατα. ~(Φαίδων) ~Καὶ	μήν,	ὦ Ἐχέκρατες, πολλάκις θαυμάσας Σωκράτη
[35]	~Καὶ ὁ Σιμμίας ἔφη· Καὶ	μήν,	ὦ Σώκρατες, τἀληθῆ σοι ἐρῶ.
[2]	ἀεὶ πάντων ~ἥδιστον. ~(Ἐχεκράτης) ~Ἀλλὰ	μήν,	ὦ Φαίδων, καὶ τοὺς ἀκουσομένους
[44]	οὐδὲν κωλύειν φῂς πάντα ταῦτα	μηνύειν	~ἀθανασίαν μὲν μή, ὅτι δὲ
[43]	αὖ ὡμολογήσαμεν ἐν τοῖς πρόσθεν	μήποτ᾽	ἂν αὐτήν, ἁρμονίαν γε ~οὖσαν,
[58]	~περιφερὴς οὖσα, μηδὲν αὐτῇ δεῖν	μήτε	(ἀέρος πρὸς τὸ μὴ πεσεῖν
[10]	ὅταν αὐτὴν τούτων μηδὲν παραλυπῇ,	~μήτε	ἀκοὴ μήτε ὄψις μήτε ἀλγηδὼν
[10]	παραλυπῇ, ~μήτε ἀκοὴ μήτε ὄψις	μήτε	ἀλγηδὼν μηδέ τις ἡδονή, ἀλλ᾽
[58]	(ἀέρος πρὸς τὸ μὴ πεσεῖν	μήτε	~ἄλλης ἀνάγκης μηδεμιᾶς τοιαύτης, ἀλλὰ
[41]	ἔοικε, διὰ ταῦτα μήτε ἐμαυτοῦ	μήτε	ἄλλου ~ἀποδέχεσθαι λέγοντος ὡς ψυχή
[41]	μοι, ὡς ἔοικε, διὰ ταῦτα	μήτε	ἐμαυτοῦ μήτε ἄλλου ~ἀποδέχεσθαι λέγοντος
[42]	ἧττον ἁρμονίαν οὖσαν μήτε μᾶλλον	μήτε	~ἧττον ἡρμόσθαι· ἔστιν οὕτως; ~Ἔστιν.
[42]	~Ἔστιν. ~Ἡ δὲ μήτε μᾶλλον	μήτε	ἧττον ἡρμοσμένη ἔστιν ὅτι πλέον
[42]	μᾶλλον μηδὲ ἧττον ἁρμονίαν οὖσαν	μήτε	μᾶλλον μήτε ~ἧττον ἡρμόσθαι· ἔστιν
[42]	ἔστιν οὕτως; ~Ἔστιν. ~Ἡ δὲ	μήτε	μᾶλλον μήτε ἧττον ἡρμοσμένη ἔστιν
[10]	τούτων μηδὲν παραλυπῇ, ~μήτε ἀκοὴ	μήτε	ὄψις μήτε ἀλγηδὼν μηδέ τις
[24]	~τοιοῦτον ἐπῳδόν, μήτε χρημάτων φειδομένους	μήτε	πόνων, ὡς οὐκ ἔστιν εἰς
[10]	τῇ ~διανοίᾳ ἴοι ἐφ᾽ ἕκαστον,	μήτε	τιν᾽ ὄψιν παρατιθέμενος ἐν τῷ
[10]	ὄψιν παρατιθέμενος ἐν τῷ διανοεῖσθαι	~μήτε	(τινὰ) ἄλλην (αἴσθησιν ἐφέλκων μηδεμίαν
[24]	χρὴ διερευνᾶσθαι ζητοῦντας ~τοιοῦτον ἐπῳδόν,	μήτε	χρημάτων φειδομένους μήτε πόνων, ὡς
[62]	ἁμαρτήματα, οἷον πρὸς πατέρα ἢ	μητέρα	~(ὑπ᾽ ὀργῆς βίαιόν τι πράξαντες,
[62]	~Κωκυτόν, τοὺς δὲ πατραλοίας καὶ	μητραλοίας	κατὰ τὸν Πυριφλεγέθοντα· ~ἐπειδὰν δὲ
[36]	καὶ μὴ ἀπολωλέναι οὐδεμία ~γὰρ	μηχανὴ	ἂν εἴη τὴν μὲν λύραν
[17]	τὰ δὲ ζῶντα ~θνῄσκοι, τίς	μηχανὴ	μὴ οὐχὶ πάντα καταναλωθῆναι εἰς
[17]	καταναλωθῆναι εἰς τὸ τεθνάναι; ~Οὐδὲ	μία	μοι δοκεῖ, ἔφη ὁ Κέβης,
[57]	ἡ δ᾽ οὔτε ἁπλῆ οὔτε	μία	φαίνεταί μοι εἶναι. ~Οὐδὲ γὰρ
[3]	καὶ τὸ ἕτερον, ὥσπερ ἐκ	μιᾶς	~κορυφῆς ἡμμένω (δύ᾽ ὄντε. Καί
[57]	πού τις ἂν διαμάρτοι οὐδαμόσε	μιᾶς	~ὁδοῦ οὔσης. Νῦν δὲ ἔοικε
[54]	ὃ ἂν ἐρωτῶ ἀποκρίνου, ~ἀλλὰ	μιμούμενος	ἐμέ. Λέγω δὴ παρ᾽ ἣν
[39]	καὶ μισανθρωπία. Ἤ τε γὰρ	~μισανθρωπία	ἐνδύεται ἐκ τοῦ σφόδρα τινὶ
[39]	αὐτοῦ τρόπου μισολογία τε καὶ	μισανθρωπία.	Ἤ τε γὰρ ~μισανθρωπία ἐνδύεται
[39]	δ᾽ ὅς, μισόλογοι, ὥσπερ οἱ	μισάνθρωποι	γιγνόμενοι· ~ὡς οὐκ ἔστιν, ἔφη,
[39]	ἑταιροτάτους, τελευτῶν δὴ θαμὰ ~προσκρούων	μισεῖ	τε πάντας καὶ ἡγεῖται οὐδενὸς
[30]	φιλοσοφίᾳ αἱρετόν, τοῦτο δὲ εἰθισμένη	~μισεῖν	τε καὶ τρέμειν καὶ φεύγειν,
[39]	τούτου κακὸν πάθοι ἢ λόγους	μισήσας.	~Γίγνεται δὲ ἐκ τοῦ αὐτοῦ
[39]	δὲ ἐκ τοῦ αὐτοῦ τρόπου	μισολογία	τε καὶ μισανθρωπία. Ἤ τε
[39]	~(Μὴ γενώμεθα, ἦ δ᾽ ὅς,	μισόλογοι,	ὥσπερ οἱ μισάνθρωποι γιγνόμενοι· ~ὡς
[39]	καὶ ἤδη τὸν λοιπὸν βίον	μισῶν	τε καὶ λοιδορῶν τοὺς λόγους
[30]	Ἅιδου, ὥσπερ λέγεται, περὶ τὰ	~(μνήματά	τε καὶ τοὺς τάφους κυλινδουμένη,
[45]	ὀσφραίνεσθαι, ἐκ τούτων δὲ γίγνοιτο	μνήμη	καὶ δόξα, ~ἐκ δὲ μνήμης
[45]	μνήμη καὶ δόξα, ~ἐκ δὲ	μνήμης	καὶ δόξης λαβούσης τὸ ἠρεμεῖν,
[57]	καὶ πολλὰ παθοῦσα, βίᾳ καὶ	μόγις	ὑπὸ τοῦ προστεταγμένου ~δαίμονος οἴχεται
[47]	τ᾽ ἦ ποιεῖν τὰ δόξαντά	μοι,	~ἀληθῆ ἂν λέγοι· ὡς μέντοι
[2]	ἐπιτηδείου ἔλεος εἰσῄει· εὐδαίμων γάρ	μοι	ἁνὴρ ~ἐφαίνετο, ὦ Ἐχέκρατες, καὶ
[44]	τῷ λόγῳ αὐτοῦ· ~πάνυ οὖν	μοι	ἀτόπως ἔδοξεν εὐθὺς τὴν πρώτην
[40]	ἔσομαι ὀδυρόμενος, ~ἡ δὲ ἄνοιά	μοι	αὕτη οὐ συνδιατελεῖ κακὸν γὰρ
[41]	ὦ Σώκρατες. Ὅδε μὲν γάρ	(μοι	γέγονεν ~ἄνευ ἀποδείξεως μετὰ εἰκότος
[49]	καὶ τἆλλα πάντα· ἃ εἴ	~μοι	δίδως τε καὶ συγχωρεῖς εἶναι
[49]	καλὰ (γίγνεται) καλά. Τοῦτο γάρ	μοι	δοκεῖ ἀσφαλέστατον εἶναι ~καὶ ἐμαυτῷ
[58]	οὐχ ἡ Γλαύκου τέχνη γέ	μοι	δοκεῖ εἶναι ~διηγήσασθαι ἅ γ᾽
[35]	ὅτι νῦν οὐκ εἶπον ἅ	μοι	δοκεῖ. Ἐμοὶ γάρ, ὦ ~Σώκρατες,
[3]	~κορυφῆς ἡμμένω (δύ᾽ ὄντε. Καί	μοι	δοκεῖ, ἔφη, εἰ ἐνενόησεν αὐτὰ
[17]	εἰς τὸ τεθνάναι; ~Οὐδὲ μία	μοι	δοκεῖ, ἔφη ὁ Κέβης, ὦ
[23]	ἀποθάνωμεν ἔτι ἔσται, οὐδὲ αὐτῷ	μοι	δοκεῖ, ἔφη, ~ὦ Σώκρατες, ἀποδεδεῖχθαι,
[27]	εἶναι καὶ συγγενέστερον; ~Πᾶς ἄν	μοι	δοκεῖ, ἦ δ᾽ ὅς, συγχωρῆσαι,
[63]	φαίνεται οὖσα, ~τοῦτο καὶ πρέπειν	μοι	δοκεῖ καὶ ἄξιον κινδυνεῦσαι οἰομένῳ
[7]	καὶ ῥᾳδίως ἀπαλλάττοιντο αὐτῶν; Καί	μοι	δοκεῖ ~Κέβης εἰς σὲ τείνειν
[51]	ἐκ τῶν ~ἐναντίων; Νῦν δέ	μοι	δοκεῖ λέγεσθαι ὅτι τοῦτο οὐκ
[58]	εἰ ~καὶ ἠπιστάμην, ὁ βίος	μοι	δοκεῖ ὁ ἐμός, ὦ Σιμμία,
[8]	σκεψώμεθα τί ἐστιν ὃ ~βούλεσθαί	μοι	δοκεῖ πάλαι εἰπεῖν. ~Τί δέ,
[37]	ἡμῶν ἔτι που ἔστιν, οὔ	μοι	δοκεῖ τῇδε. Ὡς μὲν οὐκ
[7]	ἔφη, ὦ Σώκρατες, νῦν γέ	μοι	δοκεῖ τι καὶ αὐτῷ ~λέγειν
[6]	οὐ ~μέντοι ἀλλὰ τόδε γέ	μοι	δοκεῖ, ὦ Κέβης, εὖ λέγεσθαι,
[49]	(Φαίδων) εἰκότως γε· θαυμαστῶς γάρ	μοι	δοκεῖ ὡς ἐναργῶς τῷ καὶ
[45]	τάδε ἔτι. μην γὰρ ἱκανῶς	μοι	δοκεῖν, ὁπότε τις φαίνοιτο ~ἄνθρωπος
[44]	~ἱλασόμεθα καὶ τίνι λόγῳ; ~Σύ	μοι	δοκεῖς, ἔφη ὁ Κέβης, ἐξευρήσειν·
[17]	ὁ Κέβης, ὦ Σώκρατες, ἀλλά	μοι	δοκεῖς παντάπασιν ~ἀληθῆ λέγειν. ~Ἔστιν
[24]	λέγετε καὶ νῦν. ~Ὅμως δέ	μοι	δοκεῖς σύ τε καὶ Σιμμίας
[48]	~ἐρρωμενέστατον εἶναι, ἃ μὲν ἄν	μοι	δοκῇ τούτῳ συμφωνεῖν τίθημι ὡς
[64]	μακάρων δή τινας εὐδαιμονίας, ταῦτά	~μοι	δοκῶ αὐτῷ ἄλλως λέγειν, παραμυθούμενος
[40]	~παροῦσιν, τοῦτο προθυμοῦνται. Καὶ ἐγώ	μοι	δοκῶ ἐν τῷ παρόντι τοσοῦτον
[45]	περὶ φύσεως ἱστορίαν· ~ὑπερήφανος γάρ	μοι	ἐδόκει εἶναι, εἰδέναι τὰς αἰτίας
[45]	γε τούτων ἐναργέστερα, τὰ δέκα	μοι	ἐδόκει τῶν ὀκτὼ ~πλέονα εἶναι
[7]	οὖν ὁ Σωκράτης ἡσθῆναί τέ	μοι	ἔδοξε τῇ τοῦ (κέβητος ~πραγματείᾳ,
[41]	~ἁρμονίας εἴδει οὖσα· Κέβης δέ	μοι	ἔδοξε τοῦτο μὲν ἐμοὶ συγχωρεῖν,
[47]	ἄλλα πολλὰ καὶ ἄτοπα. Καί	μοι	ἔδοξεν ~ὁμοιότατον πεπονθέναι ὥσπερ ἂν
[49]	συνδοκῇ ὥσπερ ἐμοί. φαίνεται γάρ	~μοι,	εἴ τί ἐστιν ἄλλο καλὸν
[57]	οὔτε ἁπλῆ οὔτε μία φαίνεταί	μοι	εἶναι. ~Οὐδὲ γὰρ ἂν ἡγεμόνων
[44]	τὸν πρὸς ~τὴν ἁρμονίαν θαυμαστῶς	μοι	εἶπες ὡς παρὰ δόξαν. Σιμμίου
[2]	ἀδεῶς καὶ ~γενναίως ἐτελεύτα, ὥστε	μοι	ἐκεῖνον παρίστασθαι μηδ᾽ εἰς Ἅιδου
[2]	Διὰ δὴ ταῦτα οὐδὲν πάνυ	μοι	ἐλεινὸν εἰσῄει, ὡς εἰκὸς ἂν
[22]	γὰρ ἔχω ἔγωγε ~οὐδὲν οὕτω	μοι	ἐναργὲς ὂν ὡς τοῦτο, τὸ
[3]	~ἕτερον. Ὥσπερ οὖν καὶ αὐτῷ	μοι	ἔοικεν· ἐπειδὴ ὑπὸ τοῦ δεσμοῦ
[4]	ἄρα πολλάκις ταύτην τὴν μουσικήν	μοι	ἐπιτάττοι ποιεῖν. Ἦν γὰρ δὴ
[54]	ἔφη, καὶ ἕπομαι. ~Πάλιν δή	μοι,	ἔφη, ἐξ ἀρχῆς λέγε. Καὶ
[25]	ταῦτα, εἴπερ τῳ ἄλλῳ; ~Δοκεῖ	μοι,	ἔφη, οὕτως ἔχειν, ὁ Κέβης.
[16]	~ὅθεν δὴ πάλιν γίγνεσθαι. ~Δοκεῖ	μοι,	ἔφη, ὦ Σώκρατες, ἐκ τῶν
[48]	ἔφη, ὡς βούλομαι. ~Ἔδοξε τοίνυν	μοι,	ἦ δ᾽ ὅς, μετὰ ταῦτα,
[22]	Σώκρατες, ἔφη ὁ Σιμμίας, δοκεῖ	μοι	ἡ αὐτὴ ἀνάγκη εἶναι, καὶ
[16]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Λέγε δή	μοι	καὶ σύ, ἔφη, οὕτω περὶ
[50]	ἔφη ὁ Κέβης, οὕτω φαίνεταί	μοι.	~Καί τις εἶπε τῶν παρόντων
[52]	ἔσεσθαι. ~Παντάπασιν, ἔφη. ~Ἔτι δή	μοι	καὶ τόδε σκέψαι, ἔφη, εἰ
[8]	Κρίτων, ἄλλο γε ἢ πάλαι	μοι	λέγει ὁ μέλλων σοι ~δώσειν
[49]	~ταύτας γιγνώσκειν· ἀλλ᾽ ἐάν τίς	μοι	λέγῃ (δι᾽ ὅτι καλόν ἐστιν
[54]	ἐξ ἀρχῆς λέγε. Καὶ μή	μοι	ὃ ἂν ἐρωτῶ ἀποκρίνου, ~ἀλλὰ
[2]	ἦσαν ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ~ἄτοπόν τί	μοι	πάθος παρῆν καί τις ἀήθης
[8]	ᾔδη, ἔφη ὁ Κρίτων· ἀλλά	μοι	πάλαι πράγματα παρέχει. ~Ἔα αὐτόν,
[4]	ὅπερ ἔπραττον τοῦτο ~ὑπελάμβανον αὐτό	μοι	παρακελεύεσθαί τε (καὶ ἐπικελεύειν, ὥσπερ
[37]	τῇ Σιμμίου ~ἀντιλήψει· δοκεῖ γάρ	μοι	πᾶσι τούτοις πάνυ πολὺ διαφέρειν.
[41]	καὶ πάνυ ἂν θαυμάζοιμι εἴ	~μοι	περί γε τούτου ἄλλο ποτέ
[4]	ἔδοξε χρῆναι, εἰ ἄρα πολλάκις	μοι	~προστάττοι τὸ ἐνύπνιον ταύτην τὴν
[12]	ἥ γε (ἀποδημία ἡ νῦν	μοι	προστεταγμένη μετὰ ἀγαθῆς ἐλπίδος ~γίγνεται
[46]	ἐν μέσῳ εἶναι· καὶ εἴ	μοι	(ταῦτα ~ἀποφαίνοι, παρεσκευάσμην ὡς οὐκέτι
[38]	με ῥηθεὶς ὅτι καὶ αὐτῷ	μοι	ταῦτα προυδέδοκτο. Καὶ πάνυ ~δέομαι
[16]	καὶ τὰς γενέσεις· σὺ δέ	μοι	τὴν ἑτέραν. Λέγω δὲ τὸ
[65]	ὁ ἄνθρωπος· καὶ ~παρὰ πάντα	μοι	τὸν χρόνον προσῄει καὶ διελέγετο
[46]	αἰτίᾳ ἥσθην τε καὶ ἔδοξέ	μοι	τρόπον τινὰ εὖ ~ἔχειν τὸ
[8]	ἤδη τὸν λόγον ~ἀποδοῦναι, ὥς	μοι	φαίνεται εἰκότως ἀνὴρ τῷ ὄντι
[58]	ἐστίν· ὡς μέντοι ἀληθῆ, χαλεπώτερόν	μοι	φαίνεται ἢ κατὰ ~τὴν Γλαύκου
[6]	οὐδ᾽ ἀποδιδράσκειν, μέγας τέ τίς	μοι	φαίνεται καὶ οὐ ῥᾴδιος διιδεῖν·
[35]	θρηνοῦντα ᾄδειν. Ἀλλ᾽ οὔτε ταῦτά	~μοι	φαίνεται (λυπούμενα ᾄδειν οὔτε οἱ
[19]	καὶ αὐτὸ τὸ ἴσον. ~Οὐδαμῶς	μοι	φαίνεται, ὦ Σώκρατες. ~ἀλλὰ μὴν
[37]	ταῦτα περὶ αὐτῶν ~μέτρι᾽ ἄν	μοι	φαίνοιτο λέγειν, ὡς ἡ μὲν
[47]	ποτ᾽ εἴη αἴτιον· ὃ δή	μοι	~φαίνονται ψηλαφῶντες οἱ πολλοὶ ὥσπερ
[4]	γὰρ δὴ ἄττα ~τοιάδε· πολλάκις	μοι	φοιτῶν τὸ αὐτὸ ἐνύπνιον ἐν
[46]	νοῦν ἐμαυτῷ, τὸν Ἀναξαγόραν, καί	μοι	φράσειν ~πρῶτον μὲν πότερον ἡ
[65]	σοῦ ὅπερ ἄλλων καταγιγνώσκω, ὅτι	μοι	χαλεπαίνουσι καὶ καταρῶνται ~ἐπειδὰν αὐτοῖς
[48]	ἐπιχειρῶν ἅπτεσθαι αὐτῶν. Ἔδοξε δή	μοι	χρῆναι εἰς τοὺς λόγους ~καταφυγόντα
[37]	ἁπτομένῳ τοῦ λόγου. δοκεῖ μέντοι	~μοι	χρῆναι πρὸ τῆς ἀποκρίσεως ἔτι
[63]	ἡ εἱμαρμένη, καὶ σχεδόν τί	μοι	ὥρα τραπέσθαι πρὸς τὸ λουτρόν·
[41]	καὶ ὀρθῶς ~ἀποδέδεγμαι. Ἀνάγκη οὖν	μοι,	ὡς ἔοικε, διὰ ταῦτα μήτε
[62]	ὄντα, τούτους δὲ ἡ προσήκουσα	~μοῖρα	ῥίπτει εἰς τὸν Τάρταρον, ὅθεν
[2]	εἰς Ἅιδου ἰόντα ἄνευ ~θείας	μοίρας	ἰέναι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖσε ἀφικόμενον
[49]	τὰ μέλλοντα δύο ἔσεσθαι, καὶ	μονάδος	ὃ ἂν μέλλῃ ἓν ἔσεσθαι,
[54]	ἂν περιττότης, ἀλλ᾽ ᾧ ἂν	μονάς,	καὶ τἆλλα οὕτως. ~ἀλλ᾽ ὅρα
[12]	παρόντι καὶ ἐν τῷ (ἔπειτα	μόνην	~καθ᾽ αὑτήν, ἐκλυομένην ὥσπερ (ἐκ)
[28]	καὶ ἀθανάτῳ καὶ νοητῷ καὶ	μονοειδεῖ	καὶ ἀδιαλύτῳ ~καὶ ἀεὶ ὡσαύτως
[25]	~ἀεὶ αὐτῶν ἕκαστον ὃ ἔστι,	μονοειδὲς	ὂν αὐτὸ καθ᾽ αὑτό, ὡσαύτως
[33]	θείου τε καὶ ~καθαροῦ καὶ	μονοειδοῦς	συνουσίας. ~Ἀληθέστατα, ἔφη, λέγεις, ὁ
[12]	φαμεν, προθυμοῦνται ἀεὶ μάλιστα καὶ	μόνοι	οἱ ~φιλοσοφοῦντες ὀρθῶς, καὶ τὸ
[39]	οἴονται σοφώτατοι γεγονέναι καὶ ~κατανενοηκέναι	μόνοι	ὅτι οὔτε τῶν πραγμάτων οὐδενὸς
[13]	καὶ κοσμίως, ἆρ᾽ οὐ ~τούτοις	μόνοις	προσήκει, τοῖς μάλιστα τοῦ σώματος
[53]	ἃ ὅτι ἂν κατάσχῃ μὴ	μόνον	~ἀναγκάζει τὴν αὑτοῦ ἰδέαν αὐτὸ
[52]	ἔνια τῶν τοιούτων, ὥστε μὴ	μόνον	αὐτὸ τὸ εἶδος ~ἀξιοῦσθαι τοῦ
[50]	ἐμοί. Ἐμοὶ γὰρ φαίνεται ~οὐ	μόνον	αὐτὸ τὸ μέγεθος οὐδέποτ᾽ ἐθέλειν
[56]	~ἐμαυτῷ περὶ τῶν εἰρημένων. ~Οὐ	μόνον	γ᾽ ἔφη, ὦ Σιμμία, ὁ
[64]	τὸ μὴ καλῶς λέγειν οὐ	μόνον	εἰς αὐτὸ τοῦτο πλημμελές, ~ἀλλὰ
[17]	ἡ γένεσις ἐκ τοῦ ἑτέρου	μόνον	~εἰς τὸ καταντικρὺ καὶ μὴ
[52]	δὲ τόδε, ὅτι φαίνεται οὐ	~μόνον	ἐκεῖνα τὰ ἐναντία ἄλληλα οὐ
[18]	τινα ἄλλην αἴσθησιν λαβὼν μὴ	μόνον	ἐκεῖνο γνῷ, ἀλλὰ ~καὶ ἕτερον
[40]	δοκῶ ἐν τῷ παρόντι τοσοῦτον	~μόνον	ἐκείνων διοίσειν· οὐ γὰρ ὅπως
[37]	λέγεις ~συγχωρήσειεν, δοὺς αὐτῷ μὴ	μόνον	ἐν τῷ πρὶν καὶ γενέσθαι
[57]	οὐχ ὑπὲρ τοῦ χρόνου τούτου	μόνον	ἐν ~ᾧ καλοῦμεν τὸ ζῆν,
[52]	~Οὐ γὰρ οὖν. ~Οὐκ ἄρα	μόνον	τὰ εἴδη τὰ ἐναντία οὐχ
[8]	ἔα, ἔφη, χαίρειν αὐτόν· ἀλλὰ	μόνον	τὸ ἑαυτοῦ ~παρασκευαζέτω ὡς καὶ
[53]	δὴ εἰ ~οὕτως ὁρίζῃ, μὴ	μόνον	τὸ ἐναντίον τὸ ἐναντίον μὴ
[20]	γενέσθαι καὶ εὐθὺς γενόμενοι οὐ	μόνον	τὸ ἴσον καὶ τὸ ~μεῖζον
[13]	ὥσπερ νομίσματα, ἀλλ᾽ ᾖ ἐκεῖνο	μόνον	τὸ νόμισμα ~ὀρθόν, ἀντὶ οὗ
[38]	καὶ εἰς ἀπιστίαν καταβαλεῖν ~οὐ	μόνον	τοῖς προειρημένοις λόγοις, ἀλλὰ καὶ
[15]	ἀνθρώπων, ἦ δ᾽ ὅς, σκόπει	μόνον	τοῦτο, εἰ βούλει ῥᾷον ~μαθεῖν,
[53]	ἰδέα ~κατάσχῃ, ἀνάγκη αὐτοῖς οὐ	μόνον	τρισὶν εἶναι ἀλλὰ καὶ περιττοῖς.
[6]	~θαυμαστόν σοι φανεῖται εἰ τοῦτο	μόνον	τῶν ἄλλων ἁπάντων ἁπλοῦν ἐστιν,
[52]	ἢ οὔ; ~Πάνυ γε. ~Ἆρα	μόνον	τῶν ὄντων τοῦτο γὰρ ἐρωτῶ
[37]	τυχεῖν αὐτὴν ἔχουσαν καὶ τούτου	μόνου	~προτέραν ἀπόλλυσθαι, ἀπολομένης δὲ τῆς
[25]	τι τυγχάνει ὂν ἀσύνθετον, ~τούτῳ	μόνῳ	προσήκει μὴ πάσχειν ταῦτα, εἴπερ
[59]	λιθίδια εἶναι ταῦτα τὰ ἀγαπώμενα	~μόρια,	σάρδιά τε καὶ ἰάσπιδας καὶ
[58]	ἀπὸ Φάσιδος ἐν σμικρῷ τινι	μορίῳ,	ὥσπερ περὶ τέλμα ~μύρμηκας ἢ
[24]	δεδιέναι τὸν θάνατον ~ὥσπερ τὰ	μορμολύκεια.	~Ἀλλὰ χρή, ἔφη ὁ Σωκράτης,
[53]	ἡ ἐναντία ἰδέα ἐκείνῃ τῇ	μορφῇ	ἣ ἂν τοῦτο ~ἀπεργάζηται οὐδέποτ᾽
[52]	ἐκεῖνο, ἔχει δὲ τὴν ἐκείνου	μορφὴν	ἀεί, ὅτανπερ ᾖ. Ἔτι δὲ
[38]	εἰώθει γάρ, ὁπότε τύχοι, ~παίζειν	μου	εἰς τὰς τρίχας Αὔριον δή,
[38]	εἰς ἀπιστίαν καταπέπτωκεν Θαυμαστῶς γάρ	μου	ὁ λόγος οὗτος ~ἀντιλαμβάνεται καὶ
[38]	ὑψηλοτέρου ἢ ἐγώ. καταψήσας οὖν	μου	τὴν ~κεφαλὴν καὶ συμπιέσας τὰς
[47]	νῦν ἐνθάδε κάθημαι, ὅτι σύγκειταί	~μου	τὸ σῶμα ἐξ ὀστῶν καὶ
[64]	ῥᾷον φέρῃ, καὶ μὴ ὁρῶν	μου	τὸ σῶμα ἢ καόμενον ~ἢ
[4]	~εἰ ἄρα πολλάκις ταύτην τὴν	μουσικήν	μοι ἐπιτάττοι ποιεῖν. Ἦν γὰρ
[4]	δὲ λέγον, Ὦ Σώκρατες ἔφη,	μουσικὴν	~ποίει καὶ ἐργάζου Καὶ ἐγὼ
[4]	τὸ ἐνύπνιον ταύτην τὴν δημώδη	μουσικὴν	ποιεῖν, μὴ ἀπειθῆσαι ~αὐτῷ ἀλλὰ
[4]	ἐνύπνιον ὅπερ ἔπραττον τοῦτο ~ἐπικελεύειν,	μουσικὴν	ποιεῖν, ὡς φιλοσοφίας μὲν οὔσης
[4]	ὡς φιλοσοφίας μὲν οὔσης μεγίστης	μουσικῆς,	~ἐμοῦ δὲ τοῦτο πράττοντος. Νῦν
[55]	μὴ δεχόμενον καὶ ὃ ἂν	μουσικὸν	μὴ δέχηται; ~(Ἄμουσον, ἔφη, τὸ
[42]	ἡ δὲ ἄνοιάν τε καὶ	μοχθηρίαν	(καὶ εἶναι κακή; καὶ ταῦτα
[32]	αὖ ἀτιμίαν τε καὶ ἀδοξίαν	μοχθηρίας	δεδιότες, ὥσπερ οἱ ~φίλαρχοί τε
[5]	~ἐκεῖσε ἀποδημεῖν διασκοπεῖν τε καὶ	μυθολογεῖν	περὶ τῆς ἀποδημίας τῆς ~ἐκεῖ,
[4]	λόγους, ~καὶ αὐτὸς οὐκ ἦ	μυθολογικός,	διὰ ταῦτα δὴ οὓς προχείρους
[63]	~ἔγωγε καὶ πάλαι μηκύνω τὸν	μῦθον.	Ἀλλὰ τούτων δὴ ἕνεκα θαρρεῖν
[3]	ἔφη, εἰ ἐνενόησεν αὐτὰ ~Αἴσωπος,	μῦθον	ἂν συνθεῖναι ὡς ὁ θεὸς
[58]	~διαφέρειν· (εἰ γὰρ δὴ καὶ	μῦθον	λέγειν καλόν, ἄξιον ἀκοῦσαι, ὦ
[58]	Σώκρατες, ἡμεῖς γε τούτου τοῦ	μύθου	ἡδέως ἂν ~ἀκούσαιμεν. ~Λέγεται τοίνυν,
[4]	εἴπερ μέλλοι ποιητὴς εἶναι, ποιεῖν	μύθους	ἀλλ᾽ οὐ λόγους, ~καὶ αὐτὸς
[4]	ταῦτα δὴ οὓς προχείρους εἶχον	μύθους	καὶ ~ἠπιστάμην τοὺς Αἰσώπου, τούτων
[43]	~στῆθος δὲ πλήξας κραδίην ἠνίπαπε	μύθῳ·	~(τέτλαθι δή, κραδίη· καὶ κύντερον
[18]	που μυρία τοιαῦτ᾽ ἂν εἴη.	~Μυρία	μέντοι νὴ Δία, ἔφη ὁ
[15]	δίκαιον ἀδίκῳ, καὶ ἄλλα δὴ	μυρία	οὕτως ἔχει. ~Τοῦτο οὖν σκεψώμεθα,
[43]	τὸ μὴ ἐσθίειν, καὶ ἄλλα	μυρία	~που ὁρῶμεν (ἐναντιουμένην τὴν ψυχὴν
[18]	κέβητος ἀνεμνήσθη, ~καὶ ἄλλα που	μυρία	τοιαῦτ᾽ ἂν εἴη. ~Μυρία μέντοι
[47]	ἀέρας καὶ ~ἀκοὰς καὶ ἄλλα	μυρία	(τοιαῦτα αἰτιώμενος, ἀμελήσας τὰς ὡς
[11]	δὲ τοῦτο εἶναι τὸ ἀληθές.	μυρίας	μὲν γὰρ ἡμῖν ἀσχολίας ~παρέχει
[58]	τινι μορίῳ, ὥσπερ περὶ τέλμα	~μύρμηκας	ἢ βατράχους περὶ τὴν θάλατταν
[31]	που μελιττῶν ἢ σφηκῶν ἢ	μυρμήκων,	καὶ εἰς ταὐτόν γε ~πάλιν
[35]	Τί; ἔφη, ὑμῖν τὰ λεχθέντα	~μῶν	μὴ δοκεῖ ἐνδεῶς λέγεσθαι; πολλὰς