HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Phedon

Liste des contextes (ordre alphabétique)

θ = 113 formes différentes pour 209 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[59]   τὸ ὕδωρ ~τε καὶ ἡ θάλαττά ἐστι πρὸς τὴν ἡμετέραν χρείαν,

[58]   καὶ τὰ ἄλλα ἄστρα ~τὴν θάλατταν ἡγοῖτο οὐρανὸν εἶναι, διὰ δὲ

[58]   ~μύρμηκας ἢ βατράχους περὶ τὴν θάλατταν οἰκοῦντας, καὶ ἄλλους ἄλλοθι ~πολλοὺς

[59]   ἀέρα ὥσπερ ἡμεῖς περὶ τὴν θάλατταν, τοὺς δ᾽ ἐν νήσοις ἃς

[60]   ἀφικνούμενα, εἰς οὓς ἑκάστοις ὡδοποίηται, θαλάττας ~τε καὶ λίμνας καὶ ποταμοὺς

[58]   ἄξιον λόγου οὐδὲν ἐν τῇ θαλάττῃ, οὔτε τέλειον ὡς ~ἔπος εἰπεῖν

[58]   καταβεβρωμένα, ὥσπερ τὰ ἐν τῇ θαλάττῃ ὑπὸ τῆς ~ἅλμης, καὶ οὔτε

[58]   μηδεπώποτε ἐπὶ τὰ ἄκρα τῆς θαλάττης ἀφιγμένος μηδὲ ἑωρακὼς ~εἴη, ἐκδὺς

[58]   ἐκδὺς καὶ ἀνακύψας ἐκ τῆς θαλάττης εἰς τὸν ἐνθάδε τόπον, ὅσῳ

[61]   ποιεῖ μείζω τῆς παρ᾽ ἡμῖν ~θαλάττης, ζέουσαν ὕδατος καὶ πηλοῦ· ἐντεῦθεν

[58]   ὥσπερ ἐνθάδε οἱ ἐκ τῆς ~θαλάττης ἰχθύες ἀνακύπτοντες ὁρῶσι τὰ ἐνθάδε,

[58]   οἰκῶν οἴοιτό τε ἐπὶ ~τῆς θαλάττης οἰκεῖν καὶ διὰ τοῦ ὕδατος

[18]   ἀληθής ἐστιν, ὃν σὺ εἴωθας θαμὰ λέγειν, ὅτι ἡμῖν ἡ μάθησις

[39]   τε καὶ ἑταιροτάτους, τελευτῶν δὴ θαμὰ ~προσκρούων μισεῖ τε πάντας καὶ

[9]   εἰπόντες ἐκείνοις· ἡγούμεθά τι τὸν θάνατον εἶναι; ~Πάνυ γε, ἔφη ὑπολαβὼν

[13]   ἦ δ᾽ ὅς, ὅτι τὸν θάνατον ἡγοῦνται πάντες οἱ ἄλλοι τῶν

[37]   τοῦτο οὕτως ἔχει, οὐδενὶ προσήκει θάνατον ~θαρροῦντι μὴ οὐκ ἀνοήτως θαρρεῖν,

[37]   παντάπασιν ~ἀπόλλυσθαι, τοῦτον δὲ τὸν (θάνατον καὶ ταύτην τὴν διάλυσιν τοῦ

[55]   θάνατος ἐπ᾽ αὐτὴν ἴῃ, ~ἀπόλλυσθαι· θάνατον μὲν γὰρ δὴ ἐκ τῶν

[55]   ἄδικον. ~Εἶεν· ὃ δ᾽ ἂν θάνατον μὴ δέχηται τί καλοῦμεν; ~Ἀθάνατον,

[12]   ἀλογία εἴη εἰ φοβοῖτο τὸν θάνατον ὁ τοιοῦτος; ~Πολλὴ μέντοι νὴ

[13]   ὑπομένουσιν αὐτῶν οἱ ἀνδρεῖοι τὸν ~θάνατον, ὅταν ὑπομένωσιν; ~Ἔστι ταῦτα. ~Τῷ

[55]   ἔφη. ~οὐκοῦν ψυχὴ οὐ δέχεται θάνατον; ~οὔ. ~ἀθάνατον ἄρα ψυχή. ~ἀθάνατον.

[35]   καί φασιν αὐτοὺς θρηνοῦντας τὸν ~θάνατον ὑπὸ λύπης ἐξᾴδειν, καὶ οὐ

[2]   δὴ τὰ περὶ αὐτὸν τὸν θάνατον, ὦ Φαίδων; Τί ἦν τὰ

[24]   πειρῶ μεταπείθειν μὴ δεδιέναι τὸν θάνατον ~ὥσπερ τὰ μορμολύκεια. ~Ἀλλὰ χρή,

[55]   ἀνώλεθρόν ἐστιν, ἀδύνατον ψυχῇ, ὅταν θάνατος ἐπ᾽ αὐτὴν ἴῃ, ~ἀπόλλυσθαι· θάνατον

[9]   μὴ ἄλλο τι ᾖ ὁ θάνατος ἢ τοῦτο; ~Οὔκ, ἀλλὰ τοῦτο,

[12]   οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν τοῦτό γε θάνατος ὀνομάζεται, λύσις καὶ χωρισμὸς ψυχῆς

[54]   ἢ οὐδέν; ~Ἔστιν, ἔφη. ~Τί; ~Θάνατος. ~Οὐκοῦν ψυχὴ τὸ ἐναντίον ᾧ

[57]   Εἰ μὲν γὰρ ἦν ὁ θάνατος τοῦ παντὸς ~ἀπαλλαγή, ἕρμαιον ἂν

[41]   ἀπολλύηται, καὶ ᾖ αὐτὸ τοῦτο θάνατος, ψυχῆς ~ὄλεθρος, ἐπεὶ σῶμά γε

[56]   εἴη; ~Πολλὴ ἀνάγκη. ~Ἐπιόντος ἄρα θανάτου ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὸ μὲν

[1]   τῆς δίκης τε καὶ τοῦ θανάτου. ~(Ἐχεκράτης) ~Τί δὲ δὴ τὰ

[40]   χρόνον ~αὐτὸν τὸν πρὸ τοῦ θανάτου ἧττον τοῖς παροῦσιν ἀηδὴς ἔσομαι

[9]   θανατῶσι καὶ ᾗ ἄξιοί εἰσιν θανάτου καὶ οἵου ~θανάτου οἱ ὡς

[1]   εἶπεν ὁ ἀνὴρ πρὸ τοῦ θανάτου; Καὶ πῶς ἐτελεύτα; ~Ἡδέως γὰρ

[23]   ~γιγνομένῃ μηδαμόθεν ἄλλοθεν ἢ ἐκ θανάτου καὶ τοῦ τεθνάναι γίγνεσθαι, ~πῶς

[35]   διὰ τὸ αὑτῶν δέος τοῦ ~θανάτου καὶ τῶν κύκνων καταψεύδονται, καί

[9]   ἄξιοί εἰσιν θανάτου καὶ οἵου ~θανάτου οἱ ὡς ἀληθῶς φιλόσοφοι. (Εἴπωμεν

[16]   ἔφη, οὕτω περὶ ζωῆς καὶ θανάτου. Οὐκ ἐναντίον μὲν ~φῂς τῷ

[29]   ~οὐ τοῦτ᾽ ἂν εἴη μελέτη θανάτου; ~Παντάπασί γε. ~Οὐκοῦν οὕτω μὲν

[40]   ἐμοὶ δὲ ~(αὐτοῦ ἕνεκα τοῦ θανάτου, ὡς κινδυνεύω ἔγωγε ἐν τῷ

[44]   τελευτῶσά γε ἐν τῷ καλουμένῳ θανάτῳ ἀπολλύοιτο. Διαφέρειν ~δὲ δὴ φῂς

[8]   ἠδίκουν ἂν οὐκ ~ἀγανακτῶν τῷ θανάτῳ· νῦν δὲ εὖ ἴστε ὅτι

[2]   ἔπαθον παραγενόμενος. Οὔτε γὰρ ὡς θανάτῳ ~παρόντα με ἀνδρὸς ἐπιτηδείου ἔλεος

[36]   τῷ σώματι ἐν τῷ καλουμένῳ ~θανάτῳ πρώτην ἀπόλλυσθαι. ~Διαβλέψας οὖν ὁ

[56]   ἀδιάφθορον οἴχεται ἀπιόν, ~ὑπεκχωρῆσαν τῷ θανάτῳ. ~Φαίνεται. ~Παντὸς μᾶλλον ἄρα, ἔφη,

[37]   τελευτῶσάν γε ἔν τινι τῶν θανάτων παντάπασιν ~ἀπόλλυσθαι, τοῦτον δὲ τὸν

[9]   ~Λέληθεν γὰρ αὐτοὺς ᾗ τε θανατῶσι καὶ ᾗ ἄξιοί εἰσιν θανάτου

[9]   ὅτι τῷ ὄντι οἱ ~φιλοσοφοῦντες θανατῶσι, καὶ σφᾶς γε οὐ λελήθασιν

[64]   χρὴ καὶ φάναι ~τοὐμὸν σῶμα θάπτειν, καὶ θάπτειν (οὕτως ὅπως ἄν

[64]   φάναι ~τοὐμὸν σῶμα θάπτειν, καὶ θάπτειν (οὕτως ὅπως ἄν σοι φίλον

[64]   καὶ ἐρωτᾷ δὴ πῶς με θάπτῃ. ὅτι δὲ ἐγὼ πάλαι ~πολὺν

[64]   τοίνυν προθυμησόμεθα, ἔφη, οὕτω ποιεῖν· θάπτωμεν δέ σε τίνα ~τρόπον; ~Ὅπως

[25]   ψυχή ἐστιν, καὶ ἐκ τούτων θαρρεῖν ~ἢ δεδιέναι ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας

[8]   ἐν φιλοσοφίᾳ διατρίψας ~τὸν βίον θαρρεῖν μέλλων (ἀποθανεῖσθαι καὶ εὔελπις εἶναι

[37]   θάνατον ~θαρροῦντι μὴ οὐκ ἀνοήτως θαρρεῖν, ὃς ἂν μὴ ἔχῃ ἀποδεῖξαι

[64]   τι ἐμποιεῖ ταῖς ψυχαῖς. Ἀλλὰ θαρρεῖν τε χρὴ καὶ φάναι ~τοὐμὸν

[63]   μῦθον. Ἀλλὰ τούτων δὴ ἕνεκα θαρρεῖν χρὴ ~περὶ τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ

[37]   τῷ ~λόγῳ οὔπω ἄξιον πιστεύσαντα θαρρεῖν ὡς (ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν ἔτι που

[44]   ἀνόητόν τε καὶ ἠλίθιον θάρρος θαρρήσει. Τὸ δὲ ~ἀποφαίνειν ὅτι ἰσχυρόν

[44]   μὴ ἀνόητόν τε καὶ ἠλίθιον θάρρος θαρρήσει. Τὸ δὲ ~ἀποφαίνειν ὅτι

[37]   οὕτως ἔχει, οὐδενὶ προσήκει θάνατον ~θαρροῦντι μὴ οὐκ ἀνοήτως θαρρεῖν, ὃς

[44]   εἰ φιλόσοφος ἀνὴρ μέλλων ἀποθανεῖσθαι, θαρρῶν ~τε καὶ ἡγούμενος ἀποθανὼν ἐκεῖ

[20]   ὅμοιον· ὥστε, ὅπερ λέγω, ~δυοῖν θάτερα, ἤτοι ἐπιστάμενοί γε αὐτὰ γεγόναμεν

[11]   σώματος μηδὲν καθαρῶς ~γνῶναι, δυοῖν θάτερον, ἢ οὐδαμοῦ ἔστιν κτήσασθαι τὸ

[63]   ἀλλοτρίους τε ὄντας, καὶ ~πλέον θάτερον ἡγησάμενος ἀπεργάζεσθαι, τὰς δὲ περὶ

[15]   ἀσθενέστερον καὶ ἐκ βραδυτέρου τὸ θᾶττον; ~Πάνυ γε. ~Τί δέ; Ἄν

[41]   οὕτως ἔχω, καὶ πάνυ ἂν θαυμάζοιμι εἴ ~μοι περί γε τούτου

[45]   ἑτέρου τῷ ἑτέρῳ δύο ἐγένετο· ~θαυμάζω γὰρ εἰ ὅτε μὲν ἑκάτερον

[44]   ~λόγου. ταὐτὰ δὴ οὐκ ἂν θαυμάσαιμι καὶ τὸν τοῦ Κάδμου λόγον

[38]   ~Καὶ μήν, ὦ Ἐχέκρατες, πολλάκις θαυμάσας Σωκράτη οὐ πώποτε μᾶλλον ~ἠγάσθην

[2]   πάντα. ~(Φαίδων) ~Καὶ μὴν ἔγωγε θαυμάσια ἔπαθον παραγενόμενος. Οὔτε γὰρ ὡς

[66]   δέ, ~Οἷα, ἔφη, ποιεῖτε, ὦ θαυμάσιοι. Ἐγὼ μέντοι οὐχ ἥκιστα τούτου

[3]   καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ἡδύ· ὡς θαυμασίως πέφυκε πρὸς ~τὸ δοκοῦν ἐναντίον

[59]   μὲν γὰρ ~ἁλουργῆ εἶναι (καὶ) θαυμαστὴν τὸ κάλλος, τὴν δὲ χρυσοειδῆ,

[47]   καὶ τὸ χεῖρον. ~Ἀπὸ δὴ θαυμαστῆς ἐλπίδος, ὦ ἑταῖρε, ᾠχόμην φερόμενος,

[57]   προσήκοντα. εἰσὶν δὲ πολλοὶ καὶ θαυμαστοὶ τῆς γῆς ~τόποι, καὶ αὐτὴ

[6]   ζῆν, οἷς δὲ βέλτιον τεθνάναι, θαυμαστὸν ἴσως σοι ~φαίνεται εἰ τούτοις

[6]   ἂν καὶ ἀκούσαις. Ἴσως μέντοι ~θαυμαστόν σοι φανεῖται εἰ τοῦτο μόνον

[49]   Δία, ὦ (Φαίδων) εἰκότως γε· θαυμαστῶς γάρ μοι δοκεῖ ὡς ἐναργῶς

[38]   ~λόγον, νῦν εἰς ἀπιστίαν καταπέπτωκεν Θαυμαστῶς γάρ μου ὁ λόγος οὗτος

[19]   νὴ Δί᾽ ἔφη ὁ Σιμμίας, θαυμαστῶς γε. ~Ἦ καὶ ἐπιστάμεθα αὐτὸ

[44]   λόγον τὸν πρὸς ~τὴν ἁρμονίαν θαυμαστῶς μοι εἶπες ὡς παρὰ δόξαν.

[45]   ἔφη, ὦ Κέβης, νέος ὢν θαυμαστῶς ὡς ~ἐπεθύμησα ταύτης τῆς σοφίας

[41]   ἔφη ὁ Κέβης, καὶ τότε θαυμαστῶς ὡς ἐπείσθην ὑπ᾽ αὐτοῦ καὶ

[59]   γῆς, ὥστε αὐτὴν ἰδεῖν εἶναι θέαμα εὐδαιμόνων θεατῶν. Ζῷα δ᾽ ἐπ᾽

[40]   Λογίζομαι γάρ, ὦ φίλε ἑταῖρε θέασαι ὡς ~πλεονεκτικῶς εἰ μὲν τυγχάνει

[11]   αὐτοῦ καὶ αὐτῇ τῇ ψυχῇ θεατέον ~αὐτὰ τὰ πράγματα· καὶ τότε,

[59]   αὐτὴν ἰδεῖν εἶναι θέαμα εὐδαιμόνων θεατῶν. Ζῷα δ᾽ ἐπ᾽ αὐτῇ ~εἶναι

[2]   μηδ᾽ εἰς Ἅιδου ἰόντα ἄνευ ~θείας μοίρας ἰέναι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖσε

[36]   ~ἀσώματον καὶ πάγκαλόν τι καὶ (θεῖόν ἐστιν ἐν τῇ ἡρμοσμένῃ λύρᾳ,

[34]   οὖσα, τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ θεῖον καὶ τὸ ἀδόξαστον (θεωμένη καὶ

[28]   οὐ δοκεῖ σοι τὸ μὲν θεῖον οἷον ἄρχειν τε καὶ ~ἡγεμονεύειν

[29]   αὐτῇ τὸ ἀιδὲς ἀπέρχεται, τὸ θεῖόν τε ~καὶ ἀθάνατον καὶ φρόνιμον,

[36]   ~εὐθὺς ὑπάρχει ἀπολωλέναι, καίπερ οὖσαν θειοτάτην, ὥσπερ καὶ αἱ ἄλλαι ~ἁρμονίαι

[41]   μὴ ἡ ψυχὴ ~ὅμως καὶ θειότερον καὶ (κάλλιον ὂν τοῦ σώματος

[43]   δεσπόζειν, καὶ οὔσης αὐτῆς πολὺ θειοτέρου τινὸς πράγματος ἢ ~καθ᾽ ἁρμονίαν;

[36]   δὲ ἁρμονίαν (ἀπολωλέναι τὴν τοῦ θείου ~τε καὶ ἀθανάτου ὁμοφυῆ τε

[33]   τούτων ἄμοιρος εἶναι τῆς τοῦ θείου τε καὶ ~καθαροῦ καὶ μονοειδοῦς

[35]   ἐπὶ βεβαιοτέρου ~ὀχήματος, (ἢ) λόγου θείου τινός, διαπορευθῆναι. καὶ δὴ καὶ

[28]   πότερόν σοι δοκεῖ ὅμοιον τῷ θείῳ εἶναι καὶ ~πότερον τῷ θνητῷ;

[28]   (τάδε ἡμῖν ~συμβαίνει, τῷ μὲν θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ νοητῷ καὶ

[43]   γὰρ ἄν, ὡς ἔοικεν, Ὁμήρῳ θείῳ ποιητῇ ὁμολογοῖμεν οὔτε ~αὐτοὶ ἡμῖν

[28]   ὅτι ἡ μὲν ψυχὴ τῷ θείῳ, τὸ δὲ σῶμα τῷ θνητῷ.

[3]   τὸ ἅμα μὲν αὐτὼ μὴ θέλειν ~παραγίγνεσθαι τῷ ἀνθρώπῳ, ἐὰν δέ

[23]   ὁ Σωκράτης, καὶ νῦν, εἰ ~θέλετε συνθεῖναι τοῦτόν τε τὸν λόγον

[29]   φρόνιμον ~θεόν, οἷ, ἂν θεὸς θέλῃ, αὐτίκα καὶ τῇ ἐμῇ ψυχῇ

[64]   (μὲν) αὐτῶν ~ἀμελῆτε καὶ μὴ θέλητε ὥσπερ κατ᾽ ἴχνη κατὰ τὰ

[42]   λέγεται; ~Ἀληθῶς μέντοι. ~Τῶν οὖν θεμένων ψυχὴν ἁρμονίαν εἶναι τί τις

[32]   καὶ παντελῶς (καθαρῷ ~ἀπιόντι οὐ θέμις ἀφικνεῖσθαι ἀλλ᾽ ἢ τῷ φιλομαθεῖ.

[6]   δὴ οὖν ποτε οὔ φασι θεμιτὸν εἶναι αὐτὸν ἑαυτὸν ἀποκτεινύναι, ὦ

[5]   λέγεις, ὦ Σώκρατες, τὸ μὴ θεμιτὸν ~εἶναι ἑαυτὸν βιάζεσθαι, ἐθέλειν δ᾽

[5]   βιάσεται αὑτόν· οὐ γάρ φασι θεμιτὸν εἶναι. ~Καὶ ἅμα λέγων ταῦτα

[11]   γὰρ καθαροῦ ~ἐφάπτεσθαι μὴ οὐ θεμιτὸν ᾖ” Τοιαῦτα οἶμαι, ὦ Σιμμία,

[44]   τί ἐστιν ἡ ψυχὴ καὶ θεοειδὲς καὶ ἦν ἔτι πρότερον, ~πρὶν

[7]   ἄριστοί εἰσιν τῶν ὄντων ἐπιστάται, θεοί, οὐκ ἔχει λόγον· οὐ γάρ

[6]   ἀνθρώπους ἓν τῶν κτημάτων τοῖς θεοῖς ~εἶναι. Ἢ σοὶ οὐ δοκεῖ

[66]   ἀλλ᾽ εὔχεσθαί γέ που τοῖς θεοῖς ἔξεστί τε καὶ χρή, ~τὴν

[35]   γεγηθότες ὅτι μέλλουσι παρὰ τὸν θεὸν ~ἀπιέναι οὗπέρ εἰσι θεράποντες. Οἱ

[4]   παροῦσα θυσία· μετὰ δὲ τὸν θεόν, ἐννοήσας ὅτι ~τὸν ποιητὴν δέοι,

[4]   δὴ πρῶτον μὲν ~εἰς τὸν θεὸν ἐποίησα οὗ ἦν ἡ παροῦσα

[29]   παρὰ τὸν ἀγαθὸν καὶ φρόνιμον ~θεόν, οἷ, ἂν θεὸς θέλῃ, αὐτίκα

[7]   νυνδὴ ἐλέγομεν εὐλόγως ἔχει, τὸ θεόν τε εἶναι τὸν ~ἐπιμελούμενον ἡμῶν

[11]   ἀπ᾽ αὐτοῦ, ἕως ἂν ὁ θεὸς αὐτὸς ἀπολύσῃ ἡμᾶς· ~καὶ οὕτω

[3]   μῦθον ἂν συνθεῖναι ὡς ὁ θεὸς βουλόμενος αὐτὰ διαλλάξαι ~πολεμοῦντα, ἐπειδὴ

[13]   ἐλθόντες τὸ σαφὲς εἰσόμεθα, ἂν θεὸς ἐθέλῃ, ὀλίγον ὕστερον, ὡς ἐμοὶ

[6]   ἀποκτεινύναι δεῖν, πρὶν ~ἀνάγκην τινὰ θεὸς ἐπιπέμψῃ, ὥσπερ καὶ τὴν νῦν

[29]   καὶ φρόνιμον ~θεόν, οἷ, ἂν θεὸς θέλῃ, αὐτίκα καὶ τῇ ἐμῇ

[56]   φθορὰν δέξεται. ~Ὁ δέ γε θεὸς οἶμαι, ἔφη ὁ Σωκράτης, καὶ

[4]   δίκη ἐγένετο καὶ ἡ τοῦ θεοῦ ~ἑορτὴ διεκώλυέ με ἀποθνῄσκειν, ἔδοξε

[35]   κύκνων καὶ ἱερὸς τοῦ ~αὐτοῦ θεοῦ, καὶ οὐ χεῖρον ἐκείνων τὴν

[8]   ᾤμην ~ἥξειν πρῶτον μὲν παρὰ θεοὺς ἄλλους σοφούς τε καὶ ἀγαθούς,

[8]   πάνυ διισχυρισαίμην ὅτι μέντοι ~παρὰ θεοὺς δεσπότας πάνυ ἀγαθοὺς ἥξειν, εὖ

[7]   ἄρχοντας ἀγαθούς, ὡς αὐτὸς ὁμολογεῖς, θεούς. ~(Δίκαια, ἔφη, λέγετε· οἶμαι γὰρ

[6]   ὦ Κέβης, εὖ λέγεσθαι, τὸ θεοὺς εἶναι ἡμῶν ~τοὺς ἐπιμελουμένους καὶ

[59]   ἐν ~οἷς τῷ ὄντι οἰκητὰς θεοὺς εἶναι, καὶ φήμας τε καὶ

[38]   ἄπιστα ᾖ. ~(Ἐχεκράτης) ~Νὴ τοὺς θεούς, ὦ Φαίδων, συγγνώμην γε ἔχω

[4]   (καὶ ἐπικελεύειν, ὥσπερ οἱ ~τοῖς θέουσι διακελευόμενοι, καὶ ἐμοὶ οὕτω τὸ

[11]   τὸ σῶμα, δουλεύοντες τῇ τούτου θεραπείᾳ· καὶ ~ἐκ τούτου ἀσχολίαν ἄγομεν

[7]   ~τοὺς φρονιμωτάτους ἐκ ταύτης τῆς θεραπείας ἀπιόντας, ἐν ᾗ ἐπιστατοῦσιν ~αὐτῶν

[9]   ἄλλας τὰς περὶ τὸ σῶμα θεραπείας; Δοκεῖ σοι ἐντίμους ἡγεῖσθαι ὁ

[30]   σώματι ἀεὶ συνοῦσα καὶ τοῦτο θεραπεύουσα καὶ ~ἐρῶσα καὶ γοητευομένη ὑπ᾽

[35]   τὸν θεὸν ~ἀπιέναι οὗπέρ εἰσι θεράποντες. Οἱ δ᾽ ἄνθρωποι διὰ τὸ

[15]   καὶ συγκρίνεσθαι, καὶ ψύχεσθαι καὶ ~θερμαίνεσθαι, καὶ πάντα οὕτω, κἂν εἰ

[8]   ὡς ἐλάχιστα διαλέγεσθαι; Φησὶ ~γὰρ θερμαίνεσθαι μᾶλλον διαλεγομένους, δεῖν δὲ οὐδὲν

[52]   ἔσεσθαι ὅπερ ἦν, χιόνα καὶ ~θερμόν, ἀλλὰ προσιόντος τοῦ θερμοῦ ἢ

[55]   εἶναι, ὁπότε τις ἐπὶ ~χιόνα θερμὸν ἐπάγοι, ὑπεξῄει ἂν ἡ χιὼν

[54]   τί ἐν τῷ σώματι ἐγγένηται θερμὸν ἔσται, οὐ τὴν (ἀσφαλῆ σοι

[52]   ~Ἀλλ᾽ ἕτερόν τι πυρὸς τὸ θερμὸν καὶ ἕτερόν τι χιόνος τὸ

[45]   τὰ τοιάδε· ἆρ᾽ ἐπειδὰν τὸ θερμὸν ~καὶ τὸ ψυχρὸν σηπεδόνα τινὰ

[52]   σκέψαι, ἔφη, εἰ ἄρα συνομολογήσεις. θερμόν τι ~καλεῖς καὶ ψυχρόν; ~Ἔγωγε.

[52]   χιόνα γ᾽ οὖσαν δεξαμένην τὸ ~θερμόν, ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν,

[54]   τὴν ἀμαθῆ, ὅτι ᾧ ἂν θερμότης, ἀλλὰ κομψοτέραν ἐκ ~τῶν νῦν,

[55]   γε ἡ ἐν τῷ πυρὶ θερμότης. ἀλλὰ τί ~κωλύει φαίη ἄν

[55]   αὖ ὑπομένουσα ἐδέξατο ἂν τὴν θερμότητα. ~Ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις. ~Ὣς δ᾽

[52]   καὶ ~θερμόν, ἀλλὰ προσιόντος τοῦ θερμοῦ ἢ ὑπεκχωρήσειν αὐτῷ ἢ ἀπολεῖσθαι.

[55]   ἀπιόντα· καὶ περὶ πυρὸς καὶ θερμοῦ καὶ τῶν ἄλλων οὕτως ἂν

[36]   σώματος ~ἡμῶν καὶ συνεχομένου ὑπὸ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ ξηροῦ καὶ

[60]   μεγέθη ὑπὸ τὴν γῆν καὶ θερμῶν ὑδάτων καὶ ψυχρῶν, ~πολὺ δὲ

[44]   Ἀλλὰ δὴ ταῦτα μὲν τῷ θεῷ μελήσει, ἡμεῖς ~δὲ Ὁμηρικῶς ἐγγὺς

[1]   ἐξ ἐκείνου κατ᾽ ἐνιαυτὸν τῷ θεῷ ~πέμπουσιν. Ἐπειδὰν οὖν ἄρξωνται τῆς

[34]   τὸ θεῖον καὶ τὸ ἀδόξαστον (θεωμένη καὶ ὑπ᾽ ~ἐκείνου τρεφομένη, ζῆν

[59]   πρὸς καθαρότητα. Καὶ δὴ καὶ θεῶν ἄλση τε καὶ ἱερὰ αὐτοῖς

[32]   μετρίους. ~Εἰκός. ~Εἰς δέ γε θεῶν γένος μὴ φιλοσοφήσαντι καὶ παντελῶς

[29]   ~ἀληθῶς τὸν λοιπὸν χρόνον μετὰ θεῶν διάγουσα; Οὕτω φῶμεν, ὦ Κέβης,

[59]   καὶ μαντείας καὶ αἰσθήσεις ~τῶν θεῶν καὶ τοιαύτας συνουσίας (γίγνεσθαι αὐτοῖς

[13]   καὶ ~τετελεσμένος ἐκεῖσε ἀφικόμενος μετὰ θεῶν οἰκήσει. Εἰσὶν γὰρ δή, (ὥς)

[56]   ἔτι μᾶλλον, ὡς ~ἐγᾦμαι, παρὰ θεῶν. ~(Ὁπότε δὴ τὸ ἀθάνατον καὶ

[51]   ἦν, οὐ σαφῶς μέμνημαι ~Πρὸς θεῶν, οὐκ ἐν τοῖς πρόσθεν ἡμῖν

[57]   διεξελθοῦσα, καὶ συνεμπόρων καὶ ἡγεμόνων θεῶν τυχοῦσα, ᾤκησεν ~τὸν αὐτῇ ἑκάστη

[10]   τοῦ σώματος ~αὐτῶν τὸ ἀληθέστατον θεωρεῖται, ἢ ὧδε ἔχει· ὃς ἂν

[1]   τότε, εἰ σωθεῖεν, ἑκάστου ἔτους θεωρίαν ~ἀπάξειν εἰς Δῆλον· ἣν δὴ

[1]   (αὐτούς. ~Ἀρχὴ δ᾽ ἐστὶ τῆς θεωρίας ἐπειδὰν ὁ ἱερεὺς τοῦ Ἀπόλλωνος

[1]   ~πέμπουσιν. Ἐπειδὰν οὖν ἄρξωνται τῆς θεωρίας, νόμος ἐστὶν αὐτοῖς ἐν τῷ

[48]   ὅπερ οἱ τὸν ἥλιον ἐκλείποντα ~θεωροῦντες καὶ σκοπούμενοι πάσχουσιν· διαφθείρονται γάρ

[58]   ἡ φύσις ἱκανὴ εἴη ἀνασχέσθαι θεωροῦσα, γνῶναι ἂν ὅτι ~ἐκεῖνός ἐστιν

[59]   αὐτὴ ~ἰδεῖν, εἴ τις ἄνωθεν θεῷτο, ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυτοι σφαῖραι, ποικίλη,

[41]   ἀνάγκη σοι, ἔφη, ὦ ξένε Θηβαῖε, ἄλλα δόξαι, ~ἐάνπερ μείνῃ ἥδε

[44]   τὰ μὲν Ἁρμονίας ἡμῖν τῆς Θηβαϊκῆς ἵλεά ~πως, ὡς ἔοικε, μετρίως

[2]   ~(Ναί, Σιμμίας τέ γε ὁ Θηβαῖος καὶ Κέβης καὶ Φαιδώνδης καὶ

[11]   ἐμποδίζουσιν ἡμῶν τὴν τοῦ ὄντος θήραν. Ἐρώτων δὲ καὶ ~ἐπιθυμιῶν καὶ

[10]   καθ᾽ αὑτὸ εἰλικρινὲς ~ἕκαστον ἐπιχειροῖ θηρεύειν τῶν ὄντων, ἀπαλλαγεὶς ὅτι μάλιστα

[31]   ὄνων γένη (καὶ τῶν τοιούτων θηρίων ~εἰκὸς ἐνδύεσθαι. ἢ οὐκ οἴει;

[1]   ὥς φασιν Ἀθηναῖοι, ἐν ᾧ Θησεύς ποτε εἰς Κρήτην τοὺς ~δὶς

[17]   ζῶντα γίγνοιτο, τὰ δὲ ζῶντα ~θνῄσκοι, τίς μηχανὴ μὴ οὐχὶ πάντα

[36]   τῶν χορδῶν καὶ τὰς ~χορδὰς θνητοειδεῖς οὔσας, τὴν δὲ ἁρμονίαν (ἀπολωλέναι

[28]   καὶ ~ἡγεμονεύειν πεφυκέναι, τὸ δὲ θνητὸν ἄρχεσθαί τε καὶ δουλεύειν; ~Ἔμοιγε.

[56]   ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὸ μὲν θνητόν, ὡς ἔοικεν, αὐτοῦ ~ἀποθνῄσκει, τὸ

[36]   τε καὶ συγγενῆ, προτέραν τοῦ θνητοῦ ἀπολομένην ~ἀλλὰ φαίη ἀνάγκη ἔτι

[36]   καὶ ~γεώδη ἐστὶ καὶ τοῦ θνητοῦ συγγενῆ. Ἐπειδὰν οὖν ἢ κατάξῃ

[28]   θείῳ εἶναι καὶ ~πότερον τῷ θνητῷ; Ἢ οὐ δοκεῖ σοι τὸ

[28]   ψυχή, τῷ δὲ ~ἀνθρωπίνῳ καὶ θνητῷ καὶ πολυειδεῖ καὶ ἀνοήτῳ καὶ

[28]   θείῳ, τὸ δὲ σῶμα τῷ θνητῷ. ~Σκόπει δή, ἔφη, ὦ Κέβης,

[37]   που σῶς, τεκμήριον δὲ παρέχοιτο ~θοἰμάτιον ὃ ἠμπείχετο αὐτὸς ὑφηνάμενος ὅτι

[61]   πηλοῦ· ἐντεῦθεν δὲ (χωρεῖ κύκλῳ ~θολερὸς καὶ πηλώδης, περιελιττόμενος δὲ τῇ

[11]   ταῖς ζητήσεσιν αὖ πανταχοῦ παραπῖπτον ~θόρυβον παρέχει καὶ ταραχὴν καὶ ἐκπλήττει,

[37]   τί ἦν τὸ σὲ αὖ θρᾶττον (ἀπιστίαν παρέχει) ~Λέγω δή, ἦ

[35]   ἃ δή φασι διὰ λύπην θρηνοῦντα ᾄδειν. Ἀλλ᾽ οὔτε ταῦτά ~μοι

[35]   κύκνων καταψεύδονται, καί φασιν αὐτοὺς θρηνοῦντας τὸν ~θάνατον ὑπὸ λύπης ἐξᾴδειν,

[22]   Σιμμία; Εἰ μὲν ἔστιν ἃ θρυλοῦμεν ἀεί, ~καλόν τέ τι καὶ

[10]   καὶ οἱ ποιηταὶ ἡμῖν ἀεὶ θρυλοῦσιν, ὅτι οὔτ᾽ ~ἀκούομεν ἀκριβὲς οὐδὲν

[3]   ἥκομεν καὶ ἡμῖν ἐξελθὼν ὁ θυρωρός, ὅσπερ ~εἰώθει ὑπακούειν, εἶπεν περιμένειν

[4]   ἐποίησα οὗ ἦν ἡ παροῦσα θυσία· μετὰ δὲ τὸν θεόν, ἐννοήσας

[57]   τριόδους πολλὰς ἔχειν· ἀπὸ τῶν ~θυσιῶν τε καὶ νομίμων τῶν ἐνθάδε

[26]   μὲν ὁρατόν, τὸ δὲ ἀιδές; ~Θῶμεν, ἔφη. ~Καὶ τὸ μὲν ἀιδὲς

[26]   ὁρατά; ~Παντάπασιν, ἔφη, ἀληθῆ λέγεις. ~Θῶμεν οὖν βούλει, ἔφη, δύο εἴδη

[26]   κατὰ ταὐτά; ~Καὶ τοῦτο, ἔφη, θῶμεν. ~(Φέρε δή, ἦ δ᾽ ὅς,

Chapitre
[59]	τὸ ὕδωρ ~τε καὶ ἡ	θάλαττά	ἐστι πρὸς τὴν ἡμετέραν χρείαν,
[58]	καὶ τὰ ἄλλα ἄστρα ~τὴν	θάλατταν	ἡγοῖτο οὐρανὸν εἶναι, διὰ δὲ
[58]	~μύρμηκας ἢ βατράχους περὶ τὴν	θάλατταν	οἰκοῦντας, καὶ ἄλλους ἄλλοθι ~πολλοὺς
[59]	ἀέρα ὥσπερ ἡμεῖς περὶ τὴν	θάλατταν,	τοὺς δ᾽ ἐν νήσοις ἃς
[60]	ἀφικνούμενα, εἰς οὓς ἑκάστοις ὡδοποίηται,	θαλάττας	~τε καὶ λίμνας καὶ ποταμοὺς
[58]	ἄξιον λόγου οὐδὲν ἐν τῇ	θαλάττῃ,	οὔτε τέλειον ὡς ~ἔπος εἰπεῖν
[58]	καταβεβρωμένα, ὥσπερ τὰ ἐν τῇ	θαλάττῃ	ὑπὸ τῆς ~ἅλμης, καὶ οὔτε
[58]	μηδεπώποτε ἐπὶ τὰ ἄκρα τῆς	θαλάττης	ἀφιγμένος μηδὲ ἑωρακὼς ~εἴη, ἐκδὺς
[58]	ἐκδὺς καὶ ἀνακύψας ἐκ τῆς	θαλάττης	εἰς τὸν ἐνθάδε τόπον, ὅσῳ
[61]	ποιεῖ μείζω τῆς παρ᾽ ἡμῖν	~θαλάττης,	ζέουσαν ὕδατος καὶ πηλοῦ· ἐντεῦθεν
[58]	ὥσπερ ἐνθάδε οἱ ἐκ τῆς	~θαλάττης	ἰχθύες ἀνακύπτοντες ὁρῶσι τὰ ἐνθάδε,
[58]	οἰκῶν οἴοιτό τε ἐπὶ ~τῆς	θαλάττης	οἰκεῖν καὶ διὰ τοῦ ὕδατος
[18]	ἀληθής ἐστιν, ὃν σὺ εἴωθας	θαμὰ	λέγειν, ὅτι ἡμῖν ἡ μάθησις
[39]	τε καὶ ἑταιροτάτους, τελευτῶν δὴ	θαμὰ	~προσκρούων μισεῖ τε πάντας καὶ
[9]	εἰπόντες ἐκείνοις· ἡγούμεθά τι τὸν	θάνατον	εἶναι; ~Πάνυ γε, ἔφη ὑπολαβὼν
[13]	ἦ δ᾽ ὅς, ὅτι τὸν	θάνατον	ἡγοῦνται πάντες οἱ ἄλλοι τῶν
[37]	τοῦτο οὕτως ἔχει, οὐδενὶ προσήκει	θάνατον	~θαρροῦντι μὴ οὐκ ἀνοήτως θαρρεῖν,
[37]	παντάπασιν ~ἀπόλλυσθαι, τοῦτον δὲ τὸν	(θάνατον	καὶ ταύτην τὴν διάλυσιν τοῦ
[55]	θάνατος ἐπ᾽ αὐτὴν ἴῃ, ~ἀπόλλυσθαι·	θάνατον	μὲν γὰρ δὴ ἐκ τῶν
[55]	ἄδικον. ~Εἶεν· ὃ δ᾽ ἂν	θάνατον	μὴ δέχηται τί καλοῦμεν; ~Ἀθάνατον,
[12]	ἀλογία εἴη εἰ φοβοῖτο τὸν	θάνατον	ὁ τοιοῦτος; ~Πολλὴ μέντοι νὴ
[13]	ὑπομένουσιν αὐτῶν οἱ ἀνδρεῖοι τὸν	~θάνατον,	ὅταν ὑπομένωσιν; ~Ἔστι ταῦτα. ~Τῷ
[55]	ἔφη. ~οὐκοῦν ψυχὴ οὐ δέχεται	θάνατον;	~οὔ. ~ἀθάνατον ἄρα ψυχή. ~ἀθάνατον.
[35]	καί φασιν αὐτοὺς θρηνοῦντας τὸν	~θάνατον	ὑπὸ λύπης ἐξᾴδειν, καὶ οὐ
[2]	δὴ τὰ περὶ αὐτὸν τὸν	θάνατον,	ὦ Φαίδων; Τί ἦν τὰ
[24]	πειρῶ μεταπείθειν μὴ δεδιέναι τὸν	θάνατον	~ὥσπερ τὰ μορμολύκεια. ~Ἀλλὰ χρή,
[55]	ἀνώλεθρόν ἐστιν, ἀδύνατον ψυχῇ, ὅταν	θάνατος	ἐπ᾽ αὐτὴν ἴῃ, ~ἀπόλλυσθαι· θάνατον
[9]	μὴ ἄλλο τι ᾖ ὁ	θάνατος	ἢ τοῦτο; ~Οὔκ, ἀλλὰ τοῦτο,
[12]	οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν τοῦτό γε	θάνατος	ὀνομάζεται, λύσις καὶ χωρισμὸς ψυχῆς
[54]	ἢ οὐδέν; ~Ἔστιν, ἔφη. ~Τί;	~Θάνατος.	~Οὐκοῦν ψυχὴ τὸ ἐναντίον ᾧ
[57]	Εἰ μὲν γὰρ ἦν ὁ	θάνατος	τοῦ παντὸς ~ἀπαλλαγή, ἕρμαιον ἂν
[41]	ἀπολλύηται, καὶ ᾖ αὐτὸ τοῦτο	θάνατος,	ψυχῆς ~ὄλεθρος, ἐπεὶ σῶμά γε
[56]	εἴη; ~Πολλὴ ἀνάγκη. ~Ἐπιόντος ἄρα	θανάτου	ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὸ μὲν
[1]	τῆς δίκης τε καὶ τοῦ	θανάτου.	~(Ἐχεκράτης) ~Τί δὲ δὴ τὰ
[40]	χρόνον ~αὐτὸν τὸν πρὸ τοῦ	θανάτου	ἧττον τοῖς παροῦσιν ἀηδὴς ἔσομαι
[9]	θανατῶσι καὶ ᾗ ἄξιοί εἰσιν	θανάτου	καὶ οἵου ~θανάτου οἱ ὡς
[1]	εἶπεν ὁ ἀνὴρ πρὸ τοῦ	θανάτου;	Καὶ πῶς ἐτελεύτα; ~Ἡδέως γὰρ
[23]	~γιγνομένῃ μηδαμόθεν ἄλλοθεν ἢ ἐκ	θανάτου	καὶ τοῦ τεθνάναι γίγνεσθαι, ~πῶς
[35]	διὰ τὸ αὑτῶν δέος τοῦ	~θανάτου	καὶ τῶν κύκνων καταψεύδονται, καί
[9]	ἄξιοί εἰσιν θανάτου καὶ οἵου	~θανάτου	οἱ ὡς ἀληθῶς φιλόσοφοι. (Εἴπωμεν
[16]	ἔφη, οὕτω περὶ ζωῆς καὶ	θανάτου.	Οὐκ ἐναντίον μὲν ~φῂς τῷ
[29]	~οὐ τοῦτ᾽ ἂν εἴη μελέτη	θανάτου;	~Παντάπασί γε. ~Οὐκοῦν οὕτω μὲν
[40]	ἐμοὶ δὲ ~(αὐτοῦ ἕνεκα τοῦ	θανάτου,	ὡς κινδυνεύω ἔγωγε ἐν τῷ
[44]	τελευτῶσά γε ἐν τῷ καλουμένῳ	θανάτῳ	ἀπολλύοιτο. Διαφέρειν ~δὲ δὴ φῂς
[8]	ἠδίκουν ἂν οὐκ ~ἀγανακτῶν τῷ	θανάτῳ·	νῦν δὲ εὖ ἴστε ὅτι
[2]	ἔπαθον παραγενόμενος. Οὔτε γὰρ ὡς	θανάτῳ	~παρόντα με ἀνδρὸς ἐπιτηδείου ἔλεος
[36]	τῷ σώματι ἐν τῷ καλουμένῳ	~θανάτῳ	πρώτην ἀπόλλυσθαι. ~Διαβλέψας οὖν ὁ
[56]	ἀδιάφθορον οἴχεται ἀπιόν, ~ὑπεκχωρῆσαν τῷ	θανάτῳ.	~Φαίνεται. ~Παντὸς μᾶλλον ἄρα, ἔφη,
[37]	τελευτῶσάν γε ἔν τινι τῶν	θανάτων	παντάπασιν ~ἀπόλλυσθαι, τοῦτον δὲ τὸν
[9]	~Λέληθεν γὰρ αὐτοὺς ᾗ τε	θανατῶσι	καὶ ᾗ ἄξιοί εἰσιν θανάτου
[9]	ὅτι τῷ ὄντι οἱ ~φιλοσοφοῦντες	θανατῶσι,	καὶ σφᾶς γε οὐ λελήθασιν
[64]	χρὴ καὶ φάναι ~τοὐμὸν σῶμα	θάπτειν,	καὶ θάπτειν (οὕτως ὅπως ἄν
[64]	φάναι ~τοὐμὸν σῶμα θάπτειν, καὶ	θάπτειν	(οὕτως ὅπως ἄν σοι φίλον
[64]	καὶ ἐρωτᾷ δὴ πῶς με	θάπτῃ.	ὅτι δὲ ἐγὼ πάλαι ~πολὺν
[64]	τοίνυν προθυμησόμεθα, ἔφη, οὕτω ποιεῖν·	θάπτωμεν	δέ σε τίνα ~τρόπον; ~Ὅπως
[25]	ψυχή ἐστιν, καὶ ἐκ τούτων	θαρρεῖν	~ἢ δεδιέναι ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας
[8]	ἐν φιλοσοφίᾳ διατρίψας ~τὸν βίον	θαρρεῖν	μέλλων (ἀποθανεῖσθαι καὶ εὔελπις εἶναι
[37]	θάνατον ~θαρροῦντι μὴ οὐκ ἀνοήτως	θαρρεῖν,	ὃς ἂν μὴ ἔχῃ ἀποδεῖξαι
[64]	τι ἐμποιεῖ ταῖς ψυχαῖς. Ἀλλὰ	θαρρεῖν	τε χρὴ καὶ φάναι ~τοὐμὸν
[63]	μῦθον. Ἀλλὰ τούτων δὴ ἕνεκα	θαρρεῖν	χρὴ ~περὶ τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ
[37]	τῷ ~λόγῳ οὔπω ἄξιον πιστεύσαντα	θαρρεῖν	ὡς (ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν ἔτι που
[44]	ἀνόητόν τε καὶ ἠλίθιον θάρρος	θαρρήσει.	Τὸ δὲ ~ἀποφαίνειν ὅτι ἰσχυρόν
[44]	μὴ ἀνόητόν τε καὶ ἠλίθιον	θάρρος	θαρρήσει. Τὸ δὲ ~ἀποφαίνειν ὅτι
[37]	οὕτως ἔχει, οὐδενὶ προσήκει θάνατον	~θαρροῦντι	μὴ οὐκ ἀνοήτως θαρρεῖν, ὃς
[44]	εἰ φιλόσοφος ἀνὴρ μέλλων ἀποθανεῖσθαι,	θαρρῶν	~τε καὶ ἡγούμενος ἀποθανὼν ἐκεῖ
[20]	ὅμοιον· ὥστε, ὅπερ λέγω, ~δυοῖν	θάτερα,	ἤτοι ἐπιστάμενοί γε αὐτὰ γεγόναμεν
[11]	σώματος μηδὲν καθαρῶς ~γνῶναι, δυοῖν	θάτερον,	ἢ οὐδαμοῦ ἔστιν κτήσασθαι τὸ
[63]	ἀλλοτρίους τε ὄντας, καὶ ~πλέον	θάτερον	ἡγησάμενος ἀπεργάζεσθαι, τὰς δὲ περὶ
[15]	ἀσθενέστερον καὶ ἐκ βραδυτέρου τὸ	θᾶττον;	~Πάνυ γε. ~Τί δέ; Ἄν
[41]	οὕτως ἔχω, καὶ πάνυ ἂν	θαυμάζοιμι	εἴ ~μοι περί γε τούτου
[45]	ἑτέρου τῷ ἑτέρῳ δύο ἐγένετο·	~θαυμάζω	γὰρ εἰ ὅτε μὲν ἑκάτερον
[44]	~λόγου. ταὐτὰ δὴ οὐκ ἂν	θαυμάσαιμι	καὶ τὸν τοῦ Κάδμου λόγον
[38]	~Καὶ μήν, ὦ Ἐχέκρατες, πολλάκις	θαυμάσας	Σωκράτη οὐ πώποτε μᾶλλον ~ἠγάσθην
[2]	πάντα. ~(Φαίδων) ~Καὶ μὴν ἔγωγε	θαυμάσια	ἔπαθον παραγενόμενος. Οὔτε γὰρ ὡς
[66]	δέ, ~Οἷα, ἔφη, ποιεῖτε, ὦ	θαυμάσιοι.	Ἐγὼ μέντοι οὐχ ἥκιστα τούτου
[3]	καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ἡδύ· ὡς	θαυμασίως	πέφυκε πρὸς ~τὸ δοκοῦν ἐναντίον
[59]	μὲν γὰρ ~ἁλουργῆ εἶναι (καὶ)	θαυμαστὴν	τὸ κάλλος, τὴν δὲ χρυσοειδῆ,
[47]	καὶ τὸ χεῖρον. ~Ἀπὸ δὴ	θαυμαστῆς	ἐλπίδος, ὦ ἑταῖρε, ᾠχόμην φερόμενος,
[57]	προσήκοντα. εἰσὶν δὲ πολλοὶ καὶ	θαυμαστοὶ	τῆς γῆς ~τόποι, καὶ αὐτὴ
[6]	ζῆν, οἷς δὲ βέλτιον τεθνάναι,	θαυμαστὸν	ἴσως σοι ~φαίνεται εἰ τούτοις
[6]	ἂν καὶ ἀκούσαις. Ἴσως μέντοι	~θαυμαστόν	σοι φανεῖται εἰ τοῦτο μόνον
[49]	Δία, ὦ (Φαίδων) εἰκότως γε·	θαυμαστῶς	γάρ μοι δοκεῖ ὡς ἐναργῶς
[38]	~λόγον, νῦν εἰς ἀπιστίαν καταπέπτωκεν	Θαυμαστῶς	γάρ μου ὁ λόγος οὗτος
[19]	νὴ Δί᾽ ἔφη ὁ Σιμμίας,	θαυμαστῶς	γε. ~Ἦ καὶ ἐπιστάμεθα αὐτὸ
[44]	λόγον τὸν πρὸς ~τὴν ἁρμονίαν	θαυμαστῶς	μοι εἶπες ὡς παρὰ δόξαν.
[45]	ἔφη, ὦ Κέβης, νέος ὢν	θαυμαστῶς	ὡς ~ἐπεθύμησα ταύτης τῆς σοφίας
[41]	ἔφη ὁ Κέβης, καὶ τότε	θαυμαστῶς	ὡς ἐπείσθην ὑπ᾽ αὐτοῦ καὶ
[59]	γῆς, ὥστε αὐτὴν ἰδεῖν εἶναι	θέαμα	εὐδαιμόνων θεατῶν. Ζῷα δ᾽ ἐπ᾽
[40]	Λογίζομαι γάρ, ὦ φίλε ἑταῖρε	θέασαι	ὡς ~πλεονεκτικῶς εἰ μὲν τυγχάνει
[11]	αὐτοῦ καὶ αὐτῇ τῇ ψυχῇ	θεατέον	~αὐτὰ τὰ πράγματα· καὶ τότε,
[59]	αὐτὴν ἰδεῖν εἶναι θέαμα εὐδαιμόνων	θεατῶν.	Ζῷα δ᾽ ἐπ᾽ αὐτῇ ~εἶναι
[2]	μηδ᾽ εἰς Ἅιδου ἰόντα ἄνευ	~θείας	μοίρας ἰέναι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖσε
[36]	~ἀσώματον καὶ πάγκαλόν τι καὶ	(θεῖόν	ἐστιν ἐν τῇ ἡρμοσμένῃ λύρᾳ,
[34]	οὖσα, τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ	θεῖον	καὶ τὸ ἀδόξαστον (θεωμένη καὶ
[28]	οὐ δοκεῖ σοι τὸ μὲν	θεῖον	οἷον ἄρχειν τε καὶ ~ἡγεμονεύειν
[29]	αὐτῇ τὸ ἀιδὲς ἀπέρχεται, τὸ	θεῖόν	τε ~καὶ ἀθάνατον καὶ φρόνιμον,
[36]	~εὐθὺς ὑπάρχει ἀπολωλέναι, καίπερ οὖσαν	θειοτάτην,	ὥσπερ καὶ αἱ ἄλλαι ~ἁρμονίαι
[41]	μὴ ἡ ψυχὴ ~ὅμως καὶ	θειότερον	καὶ (κάλλιον ὂν τοῦ σώματος
[43]	δεσπόζειν, καὶ οὔσης αὐτῆς πολὺ	θειοτέρου	τινὸς πράγματος ἢ ~καθ᾽ ἁρμονίαν;
[36]	δὲ ἁρμονίαν (ἀπολωλέναι τὴν τοῦ	θείου	~τε καὶ ἀθανάτου ὁμοφυῆ τε
[33]	τούτων ἄμοιρος εἶναι τῆς τοῦ	θείου	τε καὶ ~καθαροῦ καὶ μονοειδοῦς
[35]	ἐπὶ βεβαιοτέρου ~ὀχήματος, (ἢ) λόγου	θείου	τινός, διαπορευθῆναι. καὶ δὴ καὶ
[28]	πότερόν σοι δοκεῖ ὅμοιον τῷ	θείῳ	εἶναι καὶ ~πότερον τῷ θνητῷ;
[28]	(τάδε ἡμῖν ~συμβαίνει, τῷ μὲν	θείῳ	καὶ ἀθανάτῳ καὶ νοητῷ καὶ
[43]	γὰρ ἄν, ὡς ἔοικεν, Ὁμήρῳ	θείῳ	ποιητῇ ὁμολογοῖμεν οὔτε ~αὐτοὶ ἡμῖν
[28]	ὅτι ἡ μὲν ψυχὴ τῷ	θείῳ,	τὸ δὲ σῶμα τῷ θνητῷ.
[3]	τὸ ἅμα μὲν αὐτὼ μὴ	θέλειν	~παραγίγνεσθαι τῷ ἀνθρώπῳ, ἐὰν δέ
[23]	ὁ Σωκράτης, καὶ νῦν, εἰ	~θέλετε	συνθεῖναι τοῦτόν τε τὸν λόγον
[29]	φρόνιμον ~θεόν, οἷ, ἂν θεὸς	θέλῃ,	αὐτίκα καὶ τῇ ἐμῇ ψυχῇ
[64]	(μὲν) αὐτῶν ~ἀμελῆτε καὶ μὴ	θέλητε	ὥσπερ κατ᾽ ἴχνη κατὰ τὰ
[42]	λέγεται; ~Ἀληθῶς μέντοι. ~Τῶν οὖν	θεμένων	ψυχὴν ἁρμονίαν εἶναι τί τις
[32]	καὶ παντελῶς (καθαρῷ ~ἀπιόντι οὐ	θέμις	ἀφικνεῖσθαι ἀλλ᾽ ἢ τῷ φιλομαθεῖ.
[6]	δὴ οὖν ποτε οὔ φασι	θεμιτὸν	εἶναι αὐτὸν ἑαυτὸν ἀποκτεινύναι, ὦ
[5]	λέγεις, ὦ Σώκρατες, τὸ μὴ	θεμιτὸν	~εἶναι ἑαυτὸν βιάζεσθαι, ἐθέλειν δ᾽
[5]	βιάσεται αὑτόν· οὐ γάρ φασι	θεμιτὸν	εἶναι. ~Καὶ ἅμα λέγων ταῦτα
[11]	γὰρ καθαροῦ ~ἐφάπτεσθαι μὴ οὐ	θεμιτὸν	ᾖ” Τοιαῦτα οἶμαι, ὦ Σιμμία,
[44]	τί ἐστιν ἡ ψυχὴ καὶ	θεοειδὲς	καὶ ἦν ἔτι πρότερον, ~πρὶν
[7]	ἄριστοί εἰσιν τῶν ὄντων ἐπιστάται,	θεοί,	οὐκ ἔχει λόγον· οὐ γάρ
[6]	ἀνθρώπους ἓν τῶν κτημάτων τοῖς	θεοῖς	~εἶναι. Ἢ σοὶ οὐ δοκεῖ
[66]	ἀλλ᾽ εὔχεσθαί γέ που τοῖς	θεοῖς	ἔξεστί τε καὶ χρή, ~τὴν
[35]	γεγηθότες ὅτι μέλλουσι παρὰ τὸν	θεὸν	~ἀπιέναι οὗπέρ εἰσι θεράποντες. Οἱ
[4]	παροῦσα θυσία· μετὰ δὲ τὸν	θεόν,	ἐννοήσας ὅτι ~τὸν ποιητὴν δέοι,
[4]	δὴ πρῶτον μὲν ~εἰς τὸν	θεὸν	ἐποίησα οὗ ἦν ἡ παροῦσα
[29]	παρὰ τὸν ἀγαθὸν καὶ φρόνιμον	~θεόν,	οἷ, ἂν θεὸς θέλῃ, αὐτίκα
[7]	νυνδὴ ἐλέγομεν εὐλόγως ἔχει, τὸ	θεόν	τε εἶναι τὸν ~ἐπιμελούμενον ἡμῶν
[11]	ἀπ᾽ αὐτοῦ, ἕως ἂν ὁ	θεὸς	αὐτὸς ἀπολύσῃ ἡμᾶς· ~καὶ οὕτω
[3]	μῦθον ἂν συνθεῖναι ὡς ὁ	θεὸς	βουλόμενος αὐτὰ διαλλάξαι ~πολεμοῦντα, ἐπειδὴ
[13]	ἐλθόντες τὸ σαφὲς εἰσόμεθα, ἂν	θεὸς	ἐθέλῃ, ὀλίγον ὕστερον, ὡς ἐμοὶ
[6]	ἀποκτεινύναι δεῖν, πρὶν ~ἀνάγκην τινὰ	θεὸς	ἐπιπέμψῃ, ὥσπερ καὶ τὴν νῦν
[29]	καὶ φρόνιμον ~θεόν, οἷ, ἂν	θεὸς	θέλῃ, αὐτίκα καὶ τῇ ἐμῇ
[56]	φθορὰν δέξεται. ~Ὁ δέ γε	θεὸς	οἶμαι, ἔφη ὁ Σωκράτης, καὶ
[4]	δίκη ἐγένετο καὶ ἡ τοῦ	θεοῦ	~ἑορτὴ διεκώλυέ με ἀποθνῄσκειν, ἔδοξε
[35]	κύκνων καὶ ἱερὸς τοῦ ~αὐτοῦ	θεοῦ,	καὶ οὐ χεῖρον ἐκείνων τὴν
[8]	ᾤμην ~ἥξειν πρῶτον μὲν παρὰ	θεοὺς	ἄλλους σοφούς τε καὶ ἀγαθούς,
[8]	πάνυ διισχυρισαίμην ὅτι μέντοι ~παρὰ	θεοὺς	δεσπότας πάνυ ἀγαθοὺς ἥξειν, εὖ
[7]	ἄρχοντας ἀγαθούς, ὡς αὐτὸς ὁμολογεῖς,	θεούς.	~(Δίκαια, ἔφη, λέγετε· οἶμαι γὰρ
[6]	ὦ Κέβης, εὖ λέγεσθαι, τὸ	θεοὺς	εἶναι ἡμῶν ~τοὺς ἐπιμελουμένους καὶ
[59]	ἐν ~οἷς τῷ ὄντι οἰκητὰς	θεοὺς	εἶναι, καὶ φήμας τε καὶ
[38]	ἄπιστα ᾖ. ~(Ἐχεκράτης) ~Νὴ τοὺς	θεούς,	ὦ Φαίδων, συγγνώμην γε ἔχω
[4]	(καὶ ἐπικελεύειν, ὥσπερ οἱ ~τοῖς	θέουσι	διακελευόμενοι, καὶ ἐμοὶ οὕτω τὸ
[11]	τὸ σῶμα, δουλεύοντες τῇ τούτου	θεραπείᾳ·	καὶ ~ἐκ τούτου ἀσχολίαν ἄγομεν
[7]	~τοὺς φρονιμωτάτους ἐκ ταύτης τῆς	θεραπείας	ἀπιόντας, ἐν ᾗ ἐπιστατοῦσιν ~αὐτῶν
[9]	ἄλλας τὰς περὶ τὸ σῶμα	θεραπείας;	Δοκεῖ σοι ἐντίμους ἡγεῖσθαι ὁ
[30]	σώματι ἀεὶ συνοῦσα καὶ τοῦτο	θεραπεύουσα	καὶ ~ἐρῶσα καὶ γοητευομένη ὑπ᾽
[35]	τὸν θεὸν ~ἀπιέναι οὗπέρ εἰσι	θεράποντες.	Οἱ δ᾽ ἄνθρωποι διὰ τὸ
[15]	καὶ συγκρίνεσθαι, καὶ ψύχεσθαι καὶ	~θερμαίνεσθαι,	καὶ πάντα οὕτω, κἂν εἰ
[8]	ὡς ἐλάχιστα διαλέγεσθαι; Φησὶ ~γὰρ	θερμαίνεσθαι	μᾶλλον διαλεγομένους, δεῖν δὲ οὐδὲν
[52]	ἔσεσθαι ὅπερ ἦν, χιόνα καὶ	~θερμόν,	ἀλλὰ προσιόντος τοῦ θερμοῦ ἢ
[55]	εἶναι, ὁπότε τις ἐπὶ ~χιόνα	θερμὸν	ἐπάγοι, ὑπεξῄει ἂν ἡ χιὼν
[54]	τί ἐν τῷ σώματι ἐγγένηται	θερμὸν	ἔσται, οὐ τὴν (ἀσφαλῆ σοι
[52]	~Ἀλλ᾽ ἕτερόν τι πυρὸς τὸ	θερμὸν	καὶ ἕτερόν τι χιόνος τὸ
[45]	τὰ τοιάδε· ἆρ᾽ ἐπειδὰν τὸ	θερμὸν	~καὶ τὸ ψυχρὸν σηπεδόνα τινὰ
[52]	σκέψαι, ἔφη, εἰ ἄρα συνομολογήσεις.	θερμόν	τι ~καλεῖς καὶ ψυχρόν; ~Ἔγωγε.
[52]	χιόνα γ᾽ οὖσαν δεξαμένην τὸ	~θερμόν,	ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν,
[54]	τὴν ἀμαθῆ, ὅτι ᾧ ἂν	θερμότης,	ἀλλὰ κομψοτέραν ἐκ ~τῶν νῦν,
[55]	γε ἡ ἐν τῷ πυρὶ	θερμότης.	ἀλλὰ τί ~κωλύει φαίη ἄν
[55]	αὖ ὑπομένουσα ἐδέξατο ἂν τὴν	θερμότητα.	~Ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις. ~Ὣς δ᾽
[52]	καὶ ~θερμόν, ἀλλὰ προσιόντος τοῦ	θερμοῦ	ἢ ὑπεκχωρήσειν αὐτῷ ἢ ἀπολεῖσθαι.
[55]	ἀπιόντα· καὶ περὶ πυρὸς καὶ	θερμοῦ	καὶ τῶν ἄλλων οὕτως ἂν
[36]	σώματος ~ἡμῶν καὶ συνεχομένου ὑπὸ	θερμοῦ	καὶ ψυχροῦ καὶ ξηροῦ καὶ
[60]	μεγέθη ὑπὸ τὴν γῆν καὶ	θερμῶν	ὑδάτων καὶ ψυχρῶν, ~πολὺ δὲ
[44]	Ἀλλὰ δὴ ταῦτα μὲν τῷ	θεῷ	μελήσει, ἡμεῖς ~δὲ Ὁμηρικῶς ἐγγὺς
[1]	ἐξ ἐκείνου κατ᾽ ἐνιαυτὸν τῷ	θεῷ	~πέμπουσιν. Ἐπειδὰν οὖν ἄρξωνται τῆς
[34]	τὸ θεῖον καὶ τὸ ἀδόξαστον	(θεωμένη	καὶ ὑπ᾽ ~ἐκείνου τρεφομένη, ζῆν
[59]	πρὸς καθαρότητα. Καὶ δὴ καὶ	θεῶν	ἄλση τε καὶ ἱερὰ αὐτοῖς
[32]	μετρίους. ~Εἰκός. ~Εἰς δέ γε	θεῶν	γένος μὴ φιλοσοφήσαντι καὶ παντελῶς
[29]	~ἀληθῶς τὸν λοιπὸν χρόνον μετὰ	θεῶν	διάγουσα; Οὕτω φῶμεν, ὦ Κέβης,
[59]	καὶ μαντείας καὶ αἰσθήσεις ~τῶν	θεῶν	καὶ τοιαύτας συνουσίας (γίγνεσθαι αὐτοῖς
[13]	καὶ ~τετελεσμένος ἐκεῖσε ἀφικόμενος μετὰ	θεῶν	οἰκήσει. Εἰσὶν γὰρ δή, (ὥς)
[56]	ἔτι μᾶλλον, ὡς ~ἐγᾦμαι, παρὰ	θεῶν.	~(Ὁπότε δὴ τὸ ἀθάνατον καὶ
[51]	ἦν, οὐ σαφῶς μέμνημαι ~Πρὸς	θεῶν,	οὐκ ἐν τοῖς πρόσθεν ἡμῖν
[57]	διεξελθοῦσα, καὶ συνεμπόρων καὶ ἡγεμόνων	θεῶν	τυχοῦσα, ᾤκησεν ~τὸν αὐτῇ ἑκάστη
[10]	τοῦ σώματος ~αὐτῶν τὸ ἀληθέστατον	θεωρεῖται,	ἢ ὧδε ἔχει· ὃς ἂν
[1]	τότε, εἰ σωθεῖεν, ἑκάστου ἔτους	θεωρίαν	~ἀπάξειν εἰς Δῆλον· ἣν δὴ
[1]	(αὐτούς. ~Ἀρχὴ δ᾽ ἐστὶ τῆς	θεωρίας	ἐπειδὰν ὁ ἱερεὺς τοῦ Ἀπόλλωνος
[1]	~πέμπουσιν. Ἐπειδὰν οὖν ἄρξωνται τῆς	θεωρίας,	νόμος ἐστὶν αὐτοῖς ἐν τῷ
[48]	ὅπερ οἱ τὸν ἥλιον ἐκλείποντα	~θεωροῦντες	καὶ σκοπούμενοι πάσχουσιν· διαφθείρονται γάρ
[58]	ἡ φύσις ἱκανὴ εἴη ἀνασχέσθαι	θεωροῦσα,	γνῶναι ἂν ὅτι ~ἐκεῖνός ἐστιν
[59]	αὐτὴ ~ἰδεῖν, εἴ τις ἄνωθεν	θεῷτο,	ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυτοι σφαῖραι, ποικίλη,
[41]	ἀνάγκη σοι, ἔφη, ὦ ξένε	Θηβαῖε,	ἄλλα δόξαι, ~ἐάνπερ μείνῃ ἥδε
[44]	τὰ μὲν Ἁρμονίας ἡμῖν τῆς	Θηβαϊκῆς	ἵλεά ~πως, ὡς ἔοικε, μετρίως
[2]	~(Ναί, Σιμμίας τέ γε ὁ	Θηβαῖος	καὶ Κέβης καὶ Φαιδώνδης καὶ
[11]	ἐμποδίζουσιν ἡμῶν τὴν τοῦ ὄντος	θήραν.	Ἐρώτων δὲ καὶ ~ἐπιθυμιῶν καὶ
[10]	καθ᾽ αὑτὸ εἰλικρινὲς ~ἕκαστον ἐπιχειροῖ	θηρεύειν	τῶν ὄντων, ἀπαλλαγεὶς ὅτι μάλιστα
[31]	ὄνων γένη (καὶ τῶν τοιούτων	θηρίων	~εἰκὸς ἐνδύεσθαι. ἢ οὐκ οἴει;
[1]	ὥς φασιν Ἀθηναῖοι, ἐν ᾧ	Θησεύς	ποτε εἰς Κρήτην τοὺς ~δὶς
[17]	ζῶντα γίγνοιτο, τὰ δὲ ζῶντα	~θνῄσκοι,	τίς μηχανὴ μὴ οὐχὶ πάντα
[36]	τῶν χορδῶν καὶ τὰς ~χορδὰς	θνητοειδεῖς	οὔσας, τὴν δὲ ἁρμονίαν (ἀπολωλέναι
[28]	καὶ ~ἡγεμονεύειν πεφυκέναι, τὸ δὲ	θνητὸν	ἄρχεσθαί τε καὶ δουλεύειν; ~Ἔμοιγε.
[56]	ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὸ μὲν	θνητόν,	ὡς ἔοικεν, αὐτοῦ ~ἀποθνῄσκει, τὸ
[36]	τε καὶ συγγενῆ, προτέραν τοῦ	θνητοῦ	ἀπολομένην ~ἀλλὰ φαίη ἀνάγκη ἔτι
[36]	καὶ ~γεώδη ἐστὶ καὶ τοῦ	θνητοῦ	συγγενῆ. Ἐπειδὰν οὖν ἢ κατάξῃ
[28]	θείῳ εἶναι καὶ ~πότερον τῷ	θνητῷ;	Ἢ οὐ δοκεῖ σοι τὸ
[28]	ψυχή, τῷ δὲ ~ἀνθρωπίνῳ καὶ	θνητῷ	καὶ πολυειδεῖ καὶ ἀνοήτῳ καὶ
[28]	θείῳ, τὸ δὲ σῶμα τῷ	θνητῷ.	~Σκόπει δή, ἔφη, ὦ Κέβης,
[37]	που σῶς, τεκμήριον δὲ παρέχοιτο	~θοἰμάτιον	ὃ ἠμπείχετο αὐτὸς ὑφηνάμενος ὅτι
[61]	πηλοῦ· ἐντεῦθεν δὲ (χωρεῖ κύκλῳ	~θολερὸς	καὶ πηλώδης, περιελιττόμενος δὲ τῇ
[11]	ταῖς ζητήσεσιν αὖ πανταχοῦ παραπῖπτον	~θόρυβον	παρέχει καὶ ταραχὴν καὶ ἐκπλήττει,
[37]	τί ἦν τὸ σὲ αὖ	θρᾶττον	(ἀπιστίαν παρέχει) ~Λέγω δή, ἦ
[35]	ἃ δή φασι διὰ λύπην	θρηνοῦντα	ᾄδειν. Ἀλλ᾽ οὔτε ταῦτά ~μοι
[35]	κύκνων καταψεύδονται, καί φασιν αὐτοὺς	θρηνοῦντας	τὸν ~θάνατον ὑπὸ λύπης ἐξᾴδειν,
[22]	Σιμμία; Εἰ μὲν ἔστιν ἃ	θρυλοῦμεν	ἀεί, ~καλόν τέ τι καὶ
[10]	καὶ οἱ ποιηταὶ ἡμῖν ἀεὶ	θρυλοῦσιν,	ὅτι οὔτ᾽ ~ἀκούομεν ἀκριβὲς οὐδὲν
[3]	ἥκομεν καὶ ἡμῖν ἐξελθὼν ὁ	θυρωρός,	ὅσπερ ~εἰώθει ὑπακούειν, εἶπεν περιμένειν
[4]	ἐποίησα οὗ ἦν ἡ παροῦσα	θυσία·	μετὰ δὲ τὸν θεόν, ἐννοήσας
[57]	τριόδους πολλὰς ἔχειν· ἀπὸ τῶν	~θυσιῶν	τε καὶ νομίμων τῶν ἐνθάδε
[26]	μὲν ὁρατόν, τὸ δὲ ἀιδές;	~Θῶμεν,	ἔφη. ~Καὶ τὸ μὲν ἀιδὲς
[26]	ὁρατά; ~Παντάπασιν, ἔφη, ἀληθῆ λέγεις.	~Θῶμεν	οὖν βούλει, ἔφη, δύο εἴδη
[26]	κατὰ ταὐτά; ~Καὶ τοῦτο, ἔφη,	θῶμεν.	~(Φέρε δή, ἦ δ᾽ ὅς,

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 9/06/2005