Dissertations, Chap.
[22, 3]	μὲν μιμοῦνται τὰς ἐν δικαστηρίοις	ἔριδας	καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας,
[22, 1]	τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος	ᾠδὰς	ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω
[22, 1]	νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον τῆς	Λευκοθέας,	ἐκπεσὼν εἰς τὴν Φαιάκων γῆν,
[22, 5]	ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς	ἀγαθὰς	ψυχάς, καὶ οὐ δικανικοῖς λόγοις,
[22, 1]	πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς	σχεδίας,	νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον τῆς
[22, 1]	Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει νεὼς ἐπὶ	σχεδίας	πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς
[22, 4]	τὸ φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων τῆς	χρείας	περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ οἱ νήφοντες
[22, 7]	πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ σοι δεῖ,	μαντείας	σοι δεῖ, εὖξαι τῷ θεῷ·
[22, 3]	τὰς ἐν δικαστηρίοις ἔριδας καὶ	φιλονεικίας,	ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας, κρατύνοντες μὲν
[22, 1]	καὶ ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν,	οἵας	ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος
[22, 4]	ἀρχαῖον, δι´ ὃν Πέρσαι τῆς	ἐλευθερίας	ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις αἱ
[22, 5]	μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς δὲ	ἱστορίας	ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ
[22, 6]	αἰσχρά· καὶ τὸ πολὺ τῆς	ἱστορίας	πλεονέκται τύραννοι, καὶ πόλεμοι ἄδικοι,
[22, 7]	θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς τῶν σωμάτων	συμμετρίας.	Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω εἴτε καὶ
[22, 4]	καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν	ἐκκλησίας	Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος
[22, 4]	ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὰς	ἐκκλησίας,	καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν
[22, 5]	ἔτι ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν	Κριτίας	καὶ νῦν δίκην, φεύγει καὶ
[22, 1]	αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς	ἑστίας	τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ μετὰ
[22, 4]	Πέρσαις αἱ βουλαὶ εἰς τὰς	εὐωχίας,	ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὰς
[22, 7]	κλῦθί μευ, ἀργυρότοξε, ὃς Χρύσην	ἀμφιβέβηκας,	κλῦθι, ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ,
[22, 3]	ἀμέλει καὶ οἱ περὶ τὰς	δίκας	εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά γε
[22, 3]	ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς μὲν	ὀδμὰς	ταύτας τὰς ἐκ τῶν μελῶν
[22, 3]	τῳ, χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς	τινας,	καὶ λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες
[22, 2]	τις νοῦν ἔχων, μεταθεὶς τὰς	ἡδονὰς	ἀπὸ τῶν αἰσχίστων ἐπὶ τὰ
[22, 3]	οὐκ ἄλλῴ τῳ, χαίρειν εἰκὸς	δαιτυμόνας	δεξιούς τινας, καὶ λόγους αὐτοῖς
[22, 2]	ἐγχέαι, ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς	δαιτυμόνας	ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ
[22, 2]	οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς	ἀκοὰς	εἰκῇ καὶ ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων
[22, 2]	ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπὶ τὰς	ἀκοάς·	ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν
[22, 3]	τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς	ἀκοάς,	τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς
[22, 1]	μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου, καὶ	κρατῆρας	πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ
[22, 7]	παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν	ὁρᾷς	πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι
[22, 3]	δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ διὰ	λύρας	κρουομένης, ἢ δι´ ἄλλού του
[22, 1]	ἐκπεσὼν εἰς τὴν Φαιάκων γῆν,	ἱκετεύσας	βασιλικὴν παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς
[22, 5]	τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον	τὰς	ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ δικανικοῖς
[22, 2]	ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν	τὰς	ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην, αὐλῶν
[22, 2]	κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπὶ	τὰς	ἀκοάς· ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη,
[22, 3]	ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν	τὰς	ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς μὲν
[22, 4]	κολάζων τὴν μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν	τὰς	ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον
[22, 5]	ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει, καὶ	τὰς	ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις
[22, 3]	τι ἀμέλει καὶ οἱ περὶ	τὰς	δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά
[22, 3]	ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς ταύτας	τὰς	ἐκ τῶν μελῶν παραπεμπομένους, τὰ
[22, 4]	εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς	τὰς	ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον
[22, 3]	φέροντες ἄρα, οἳ μὲν μιμοῦνται	τὰς	ἐν δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας,
[22, 4]	τοῖς Πέρσαις αἱ βουλαὶ εἰς	τὰς	εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς
[22, 2]	ἄν τις νοῦν ἔχων, μεταθεὶς	τὰς	ἡδονὰς ἀπὸ τῶν αἰσχίστων ἐπὶ
[22, 3]	οὖν τὰς ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ,	τὰς	μὲν ὀδμὰς ταύτας τὰς ἐκ
[22, 4]	τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται, παίοντες	τὰς	ὄψεις, καὶ μιμούμενοι τραύματα καὶ
[22, 5]	καὶ τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ	τὰς	πράξεις ταῖς δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ.
[22, 5]	λόγος. Τίσιν μὴν ἄρα; Οἳ	τὰς	ψυχὰς ἐπὶ τὸν πρόσθεν χρόνον
[22, 4]	τὴν μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς	ἀρετὰς	τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ,
[22, 5]	τῇ μνήμῃ σώζει, καὶ τὰς	ἀρετὰς	φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις ταῖς
[22, 3]	τὰ δὲ ἐκ λόγων σιτία	προσάγοντας	αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ, καὶ
[22, 3]	ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς ἀκοάς,	τρέφοντας	ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς ταύτας
[22, 3]	τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς	ταύτας	τὰς ἐκ τῶν μελῶν παραπεμπομένους,
[22, 3]	ἔριδας καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ	μάχας,	κρατύνοντες μὲν τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες
[22, 5]	Τίσιν μὴν ἄρα; Οἳ τὰς	ψυχὰς	ἐπὶ τὸν πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι
[22, 5]	Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς	ψυχάς,	καὶ οὐ δικανικοῖς λόγοις, φησὶν
[22, 2]	τῷ κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος δ´	ἐς	τοὺς δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς
[22, 3]	δὲ τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ,	ὑγιὲς	δὲ οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ
[22, 4]	ἐπαινῶ, ὅσα ἐν πότῳ εὐφραίνονται	Αἰνιᾶνες,	οἱ μὲν δρῶντες, οἱ δὲ
[22, 5]	τὴν θέαν τῶν γενομένων πάλαι.	Προσηνὲς	γὰρ ἡ ἱστορία καὶ τὸ
[22, 3]	δυναμένου χορηγεῖν καὶ ἐπιπέμπειν ἡμῖν	προσηνὲς	μέλος· δείδια δέ, μὴ ταυτὶ
[22, 6]	καὶ πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ	ἀγνώμονες,	καὶ περιστάσεις τραγικαί· ὧν σφαλερὰ
[22, 5]	ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί,	ἄνδρες	δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ ἄκουσμα
[22, 4]	μὲν δρῶντες, οἱ δὲ ὁρῶντες.	Ἄνδρες	δύο μιμοῦνται μάχην, ὑπαυλοῦντος ἄλλου·
[22, 6]	ταύτην εὐδαιμονέστεροι; Εἰ μὲν γὰρ	ἀποκρίναντες	τὰ καλὰ τῶν αἰσχρῶν, τὰ
[22, 1]	Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες,	προχυθέντες	τοῦ ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι, εἷλον
[22, 1]	τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ	εἰσενεχθέντες,	προχυθέντες τοῦ ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι,
[22, 3]	τῶν ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ σώματα	παραλαβόντες	ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ καὶ
[22, 4]	ἐπὶ τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται,	παίοντες	τὰς ὄψεις, καὶ μιμούμενοι τραύματα
[22, 3]	ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ	λεαίνοντες,	λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς
[22, 3]	καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας,	κρατύνοντες	μὲν τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ
[22, 3]	τινας, καὶ λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν	φέροντες	ἄρα, οἳ μὲν μιμοῦνται τὰς
[22, 4]	ζεύγους, δραμὼν ἐπὶ τὰ ὅπλα,	συμπεσόντες	μάχονται, παίοντες τὰς ὄψεις, καὶ
[22, 3]	ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ αἰσχρά,	κιβδηλεύοντες	τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ οὐδέν, οὐδὲ
[22, 4]	χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ οἱ	νήφοντες	οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος
[22, 1]	ἢ αὖ κοῖλον ἵππον, ἔνθα	εἰσδύντες	οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων, εἰς
[22, 3]	μάχας, κρατύνοντες μὲν τὰ ἄδικα,	ἐπικοσμοῦντες	δὲ τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ,
[22, 3]	καθαρῷ καὶ ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα,	σκιατροφοῦντες	ταῦτα καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν
[22, 3]	τῷ τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν	ἐῶντες,	ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν περ
[22, 4]	πότῳ εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν	δρῶντες,	οἱ δὲ ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο
[22, 4]	οἱ μὲν δρῶντες, οἱ δὲ	ὁρῶντες.	Ἄνδρες δύο μιμοῦνται μάχην, ὑπαυλοῦντος
[22, 7]	θεοὺς ἴθι. Ἔρου μὴ περὶ	γῆς	δῃουμένης, μήτε περὶ θαλάττης λῃστευομένης,
[22, 5]	νῦν δίκην, φεύγει καὶ νῦν	Ἀλκιβιάδης.	Συνελόντι δὲ εἰπεῖν, οἱ καθ´
[22, 5]	ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ	Λεωνίδης	ᾄδεται οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον
[22, 1]	δήμου εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων οἴκοι,	ᾠδῆς	ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς, καὶ τραπέζης
[22, 2]	μελιηδέος λωτοῦ καὶ τῆς Σειρήνων	ᾠδῆς.	Μήποτε οὖν ἔοικέν τι Ὅμηρος
[22, 1]	ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς, καὶ	τραπέζης	ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ
[22, 4]	ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις πάσης	μέθης	ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν οὖν τῶν
[22, 2]	καὶ ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων,	συνήθης	πολυτελεῖ τραπέζῃ καὶ οἴνῳ χεομένῳ
[22, 5]	καὶ ποταμόν· ὃς ῥέων ἐκ	μεσημβρίης	πρὸς βορέην ἄνεμον εἰς τὸν
[22, 6]	προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ ἡ	ἐπιεικὴς	ψυχή, καὶ οὐχ οἷον παρέχεσθαι
[22, 4]	σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας	Ἀττικῆς·	ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος κολάζων
[22, 5]	μόνον τῶν τότε, καὶ ὁ	Θεμιστοκλῆς	ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων·
[22, 7]	γῆς δῃουμένης, μήτε περὶ θαλάττης	λῃστευομένης,	μηδὲ περὶ τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ
[22, 3]	αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ διὰ λύρας	κρουομένης,	ἢ δι´ ἄλλού του μουσικοῦ
[22, 7]	ἴθι. Ἔρου μὴ περὶ γῆς	δῃουμένης,	μήτε περὶ θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ
[22, 6]	ὑμῶν ἡ ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι	προσηνής,	ἄλλο δὲ ποθεῖ ἡ ἐπιεικὴς
[22, 6]	καὶ Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν, καὶ	Αἰσχίνης.	~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ
[22, 2]	εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης	εὐφροσύνης	δημωδέστατος, οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ
[22, 0]	~Ὅτι πάσης τῆς διὰ λόγων	εὐφροσύνης	ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων ἀμείνων.
[22, 2]	καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα	τέχνης	δεῖ κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν
[22, 3]	μέν τινα ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ	τέχνης	καλῶς, ἄσημα δὲ ὄντα καὶ
[22, 3]	ἡ φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα	τέχνης.	Τοιοῦτον γάρ τι ἀμέλει καὶ
[22, 1]	δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων	ἑξῆς,	καὶ τραπέζης ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος
[22, 2]	κἀνταῦθα τέχνης δεῖ κατακοσμούσης τὴν	ἀκοῆς	εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς
[22, 7]	ἰατρόν, λέγε τὸν στρατηγόν. Κἂν	ἀπορῇς	ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς θεοὺς ἴθι.
[22, 4]	λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις	πάσης	μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν οὖν
[22, 0]	~Ὅτι	πάσης	τῆς διὰ λόγων εὐφροσύνης ἡ
[22, 1]	ἐπὶ σχεδίας πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου,	σκεδασθείσης	τῆς σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ
[22, 1]	ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς σχεδίας, νηχόμενος,	ὑποβαλλούσης	αὐτῷ κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν
[22, 2]	ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης δεῖ	κατακοσμούσης	τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ.
[22, 7]	τις ἄλλος θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς	νοσούσης,	εἴ ποτέ τοι χαρίεντ´ ἐπὶ
[22, 2]	αἰσχίστων ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ	τῆς	γαστρὸς ἐπὶ τὰς ἀκοάς· ἢ
[22, 5]	ὁ τῶν μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος,	τῆς	δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται,
[22, 0]	~Ὅτι πάσης	τῆς	διὰ λόγων εὐφροσύνης ἡ διὰ
[22, 4]	τὸν ἀρχαῖον, δι´ ὃν Πέρσαι	τῆς	ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις
[22, 1]	τυχὼν αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ	τῆς	ἑστίας τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ
[22, 6]	τὰ αἰσχρά· καὶ τὸ πολὺ	τῆς	ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι, καὶ πόλεμοι
[22, 1]	σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον	τῆς	Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς τὴν Φαιάκων
[22, 2]	ἄλλοις τοῦ μελιηδέος λωτοῦ καὶ	τῆς	Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν ἔοικέν
[22, 1]	σχεδίας πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης	τῆς	σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον
[22, 7]	ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν	τῆς	τῶν σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ
[22, 3]	οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ ἐν τῷ	τῆς	φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν ἐῶντες, ἀλλ´
[22, 4]	αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων	τῆς	χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ οἱ
[22, 6]	δέομαι σιτίου, ἀφ´ οὗ καὶ	Σωκράτης	ὑγίανεν, καὶ Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν,
[22, 2]	τις εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ,	ἐπαινέτης	εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν καὶ βάρβαρος
[22, 7]	εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε τις ἄλλος	ποιητὴς	δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων·
[22, 4]	ὅπλα ἀγχοῦ· ἐπειδὰν δὲ ὁ	λῃστὴς	ἔλθῃ, ἀφέμενος ὁ γεωργὸς τοῦ
[22, 4]	ἐστιν καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ	λῃστὴς	καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται δὲ
[22, 7]	περὶ γῆς δῃουμένης, μήτε περὶ	θαλάττης	λῃστευομένης, μηδὲ περὶ τειχῶν πολιορκουμένων,
[22, 1]	ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´	αὐτῆς	εἰς τὸ ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς
[22, 4]	ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως σβεννὺς	αὐτῆς	τὸ φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων τῆς
[22, 7]	οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή. Περὶ	ταύτης	ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ τέμνεται,
[22, 6]	οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία λόγων	ταύτης	προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν καὶ
[22, 2]	ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ· καὶ ταῦτα, ὡς	φῆς,	ὑπεριδὼν παρ´ ἄλλοις τοῦ μελιηδέος
[22, 6]	ἱστορημένων, καθάπερ ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν	γραφῆς·	νῦν δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα
[22, 3]	λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´	ἀρχῆς	δημιουργίαν, ἣν ἡ φύσις αὐτοῖς
[22, 7]	Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ· λέγε τὸν	ψυχῆς	ἰατρόν, λέγε τὸν στρατηγόν. Κἂν
[22, 7]	εἴ τις ἄλλος θεὸς ἰατικὸς	ψυχῆς	νοσούσης, εἴ ποτέ τοι χαρίεντ´
[22, 7]	ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα	ψυχῆς	παθημάτων· ἄξια ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος,
[22, 2]	πολλοῦ, ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς	τραπέζαις,	καὶ τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι
[22, 5]	θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ ἐν	ἐκκλησίαις	βουλευομένοις· μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ
[22, 4]	τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς	ἐκκλησίαις	πάσης μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν
[22, 3]	λόγος σιτίοις, τὸ δὲ μέλος	ὀδμαῖς·	ὧν τὰ μὲν εἰς ὑποτροφὴν
[22, 4]	εἶναι καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ	εὐωχουμέναις	ψυχαῖς οὐ πάνυ τι ἀκούειν
[22, 2]	ἐς τοὺς δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις	ἡδοναῖς	ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά
[22, 5]	φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις ταῖς	δόξαις	ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ
[22, 3]	ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς	ἀκοαῖς,	ἢ δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ
[22, 5]	Κροῖσσος ἦν Λυδὸς μὲν γένος,	παῖς	δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ ἐθνῶν·
[22, 4]	τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς	Πέρσαις	αἱ βουλαὶ εἰς τὰς εὐωχίας,
[22, 3]	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν	ταῖς	ἀκοαῖς, ἢ δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων,
[22, 5]	ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις	ταῖς	δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ τοῦτο
[22, 4]	ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν	ταῖς	ἐκκλησίαις πάσης μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ
[22, 2]	οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι	ταῖς	τραπέζαις, καὶ τὸν οἶνον τῷ
[22, 3]	δὲ ἐκ λόγων σιτία προσάγοντας	αὐταῖς.	Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ, καὶ οὐκ
[22, 5]	τὸν πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν	αὐταῖς	τὴν θέαν τῶν γενομένων πάλαι.
[22, 2]	δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας ἐν	τοσαύταις	ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ,
[22, 6]	ἀνάμνησιν. ~Τίς ἂν οὖν γένοιτο	ψυχαῖς	εὐωχία λόγων ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν
[22, 4]	καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ εὐωχουμέναις	ψυχαῖς	οὐ πάνυ τι ἀκούειν ἐπιτήδεια·
[22, 3]	ἄφωνα μηδὲν μέγα τῇ ψυχῇ	εἰς	εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ γάρ τις
[22, 4]	τὰς εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις	εἰς	τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν
[22, 4]	Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις αἱ βουλαὶ	εἰς	τὰς εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις
[22, 1]	αὐτῷ κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν	εἰς	τὴν Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν
[22, 1]	εἰσδύντες οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων,	εἰς	τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες, προχυθέντες τοῦ
[22, 1]	βασιλικὴν παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς	εἰς	τὸ ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς παρ´
[22, 5]	ἐκ μεσημβρίης πρὸς βορέην ἄνεμον	εἰς	τὸν Εὔξεινον πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ·
[22, 3]	μέλος ὀδμαῖς· ὧν τὰ μὲν	εἰς	ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ, καὶ
[22, 2]	μιμήσεται ἄν τις νοῦν ἔχων,	μεταθεὶς	τὰς ἡδονὰς ἀπὸ τῶν αἰσχίστων
[22, 1]	Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον,	κομισθεὶς	ὑπ´ αὐτῆς εἰς τὸ ἄστυ,
[22, 7]	Χρύσου. Οὐ γὰρ ἐπὶ λοιμὸν	παρακαλεῖς	τὸν θεόν, οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν
[22, 6]	ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ	πράξεις	πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ
[22, 5]	τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς	πράξεις	ταῖς δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ
[22, 1]	κρεῶν καὶ σίτου, καὶ κρατῆρας	πλήρεις,	καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ
[22, 6]	πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ	περιστάσεις	τραγικαί· ὧν σφαλερὰ μὲν ἡ
[22, 3]	ἐν δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας,	ἐπιτεχνήσεις	καὶ μάχας, κρατύνοντες μὲν τὰ
[22, 4]	ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται, παίοντες τὰς	ὄψεις,	καὶ μιμούμενοι τραύματα καὶ πτώματα·
[22, 5]	τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ	αὖθις	ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν
[22, 5]	Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν	πόλις	ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον
[22, 5]	δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι	πόλις	Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ
[22, 6]	ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα ἐν τοῖς	λόγοις,	καὶ πλεονάζει τὰ χείρω, καὶ
[22, 5]	δὲ αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα.	Λόγοις	τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς ψυχάς,
[22, 5]	ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ δικανικοῖς	λόγοις,	φησὶν ὁ λόγος. Τίσιν μὴν
[22, 6]	ταῦτα φυλακτέον; ἢ τί πλέον	Ἀθηναίοις	ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν
[22, 4]	εἰς τὰς εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς	Ἀθηναίοις	εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον
[22, 3]	οἳ μὲν μιμοῦνται τὰς ἐν	δικαστηρίοις	ἔριδας καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ
[22, 3]	ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν λόγος	σιτίοις,	τὸ δὲ μέλος ὀδμαῖς· ὧν
[22, 5]	τὰς ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ	δικανικοῖς	λόγοις, φησὶν ὁ λόγος. Τίσιν
[22, 7]	καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ	ἄλλοις	συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν·
[22, 2]	ταῦτα, ὡς φῆς, ὑπεριδὼν παρ´	ἄλλοις	τοῦ μελιηδέος λωτοῦ καὶ τῆς
[22, 5]	μὲν χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν δὲ	πολέμοις	ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος
[22, 6]	κατὰ μίμησιν τῶν ἱστορημένων, καθάπερ	ὀφθαλμοῖς	κατὰ μίμησιν γραφῆς· νῦν δὲ
[22, 5]	ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ ἐν ἐκκλησίαις	βουλευομένοις·	μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ Λεωνίδου
[22, 7]	καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται	παντοδαποῖς	καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς
[22, 4]	βουλαὶ εἰς τὰς εὐωχίας, ὥσπερ	τοῖς	Ἀθηναίοις εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ
[22, 6]	δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα ἐν	τοῖς	λόγοις, καὶ πλεονάζει τὰ χείρω,
[22, 4]	Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο	τοῖς	Πέρσαις αἱ βουλαὶ εἰς τὰς
[22, 7]	τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα	τοῖς	σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ·
[22, 1]	παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς ἑστίας	τοῖς	Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ μετὰ τοῦτο
[22, 7]	καὶ ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς καὶ	ἀλλοκότοις	παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ
[22, 1]	κοινωνεῖ τῆς ἑστίας τοῖς Φαιάκων	ἀρίστοις,	καὶ μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν
[22, 4]	οἱ νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς	αὐτοῖς	ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν
[22, 3]	δαιτυμόνας δεξιούς τινας, καὶ λόγους	αὐτοῖς	παραθήσομεν φέροντες ἄρα, οἳ μὲν
[22, 3]	ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν ἡ φύσις	αὐτοῖς	περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ
[22, 1]	καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ	τούτοις	ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς
[22, 6]	τραγικαί· ὧν σφαλερὰ μὲν ἡ	μίμησις,	βλαβερὰ δὲ ἡ μνήμη, ἀθάνατος
[22, 6]	ἦν ἄν που τῇ ψυχῇ	ὄνησις	κατὰ μίμησιν τῶν ἱστορημένων, καθάπερ
[22, 3]	ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν ἡ	φύσις	αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον
[22, 7]	Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ, καὶ εἴ	τις	ἄλλος θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης,
[22, 7]	καὶ Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε	τις	ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα
[22, 3]	ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ	τίς	ἂν ἡμῖν ἡ τοιαύτη ἁρμονία
[22, 6]	δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν.	~Τίς	ἂν οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία
[22, 3]	εἰς εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ γάρ	τις	ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν
[22, 2]	ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός	τις	εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης
[22, 2]	διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται ἄν	τις	νοῦν ἔχων, μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς
[22, 5]	ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ καὶ ποταμόν·	ὃς	ῥέων ἐκ μεσημβρίης πρὸς βορέην
[22, 7]	τῷ θεῷ· κλῦθί μευ, ἀργυρότοξε,	ὃς	Χρύσην ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ Ἄπολλον,
[22, 3]	λόγων, ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν	λόγος	σιτίοις, τὸ δὲ μέλος ὀδμαῖς·
[22, 5]	οὐ δικανικοῖς λόγοις, φησὶν ὁ	λόγος.	Τίσιν μὴν ἄρα; Οἳ τὰς
[22, 4]	ὑπαυλοῦντος ἄλλου· ὁ μὲν αὐτοῖν	γεωργὸς	τέ ἐστιν καὶ ἀροῖ, ὁ
[22, 4]	ὁ λῃστὴς ἔλθῃ, ἀφέμενος ὁ	γεωργὸς	τοῦ ζεύγους, δραμὼν ἐπὶ τὰ
[22, 7]	ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος, εἴτε	Ἡσίοδος,	εἴτε τις ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος,
[22, 5]	γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν· Κροῖσσος ἦν	Λυδὸς	μὲν γένος, παῖς δὲ Ἀλυάττεω,
[22, 5]	βάρβαροι· ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ	Ἄργεος	ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ καὶ ποταμόν·
[22, 2]	φῆς, ὑπεριδὼν παρ´ ἄλλοις τοῦ	μελιηδέος	λωτοῦ καὶ τῆς Σειρήνων ᾠδῆς.
[22, 7]	Ζεῦ, καὶ εἴ τις ἄλλος	θεὸς	ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης, εἴ ποτέ
[22, 1]	ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω	Ἀχιλλῆος;	ἢ αὖ κοῖλον ἵππον, ἔνθα
[22, 1]	οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος	Ὀδυσσῆος	καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ
[22, 5]	ἀμήχανον χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον,	πλῆθος	δὲ ἄπειρον πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ
[22, 7]	ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος, ἄξια τοῦ	Διός.
[22, 1]	ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος, τὴν τέχνην	θεῖος·	τί γὰρ ἂν εἴη χαριέστερον
[22, 7]	Ἡσίοδος, εἴτε τις ἄλλος ποιητὴς	δαιμόνιος,	θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων· ἄξια
[22, 1]	καλὸν μὲν ἀκούειν ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ,	οἷος	οὗτος, τὴν τέχνην θεῖος· τί
[22, 5]	πολέμοις ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον,	μῆκος	δὲ ἀμήχανον χρόνου ἐν βραχεῖ
[22, 3]	καὶ οὐκ ἄλλῴ τῳ, χαίρειν	εἰκὸς	δαιτυμόνας δεξιούς τινας, καὶ λόγους
[22, 1]	ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν,	νεῖκος	Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ
[22, 7]	καὶ εἴ τις ἄλλος θεὸς	ἰατικὸς	ψυχῆς νοσούσης, εἴ ποτέ τοι
[22, 3]	χορηγεῖν καὶ ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς	μέλος·	δείδια δέ, μὴ ταυτὶ τὰ
[22, 3]	μὲν λόγος σιτίοις, τὸ δὲ	μέλος	ὀδμαῖς· ὧν τὰ μὲν εἰς
[22, 1]	τί γὰρ ἂν εἴη χαριέστερον	τέλος	δήμου εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων οἴκοι,
[22, 7]	καὶ Ζεῦ, καὶ εἴ τις	ἄλλος	θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης, εἴ
[22, 7]	Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε τις	ἄλλος	ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς
[22, 7]	τὰ σώματα, κἂν ἀπέλθῃ ὁ	λοιμός·	ἀνδρὸς δὲ ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν
[22, 4]	ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν γὰρ	νόμος	κολάζων τὴν μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν
[22, 5]	ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ τῶν ἀνθρώπων	γένος	καὶ φθειρόμενον ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον
[22, 5]	ποταμόν· Κροῖσσος ἦν Λυδὸς μὲν	γένος,	παῖς δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ
[22, 4]	δὲ οἱ νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί,	μηδενὸς	αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος τὴν
[22, 5]	κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς δὲ ἱστορίας	ἐμπιμπλάμενος.	Χάρυβδιν ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ ἐν
[22, 5]	σοφώτερος ὁ τῶν μὲν κινδύνων	ἐξιστάμενος,	τῆς δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν
[22, 5]	ναυαγίῳ· Σειρήνων ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ	δεδεμένος·	Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ
[22, 4]	ἐπειδὰν δὲ ὁ λῃστὴς ἔλθῃ,	ἀφέμενος	ὁ γεωργὸς τοῦ ζεύγους, δραμὼν
[22, 7]	δὲ αὐτῷ προσέθηκεν τὴν φήμην,	αἰνιττόμενος	τὴν ἡλίου ἀκτῖνα δι´ ἀέρος
[22, 1]	χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς σχεδίας,	νηχόμενος,	ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας,
[22, 5]	ἴδεν ἄστη καὶ νόον ἔγνω,	ἀρνύμενος	ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον
[22, 5]	δὲ καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι	πτηνὸς	ἦν, καὶ περιεφέρετο ἐν τῷ
[22, 2]	τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι ἐγχέαι,	ἔπαινος	δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας ἐν
[22, 2]	κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι;	~Δεινός	τις εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ,
[22, 1]	ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας	ἐκεῖνος	ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ
[22, 5]	νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν·	Ἐπίδαμνός	ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι
[22, 5]	μὲν γένος, παῖς δὲ Ἀλυάττεω,	τύραννος	δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ πρῶτον
[22, 7]	εἰ μὴ Φίλιππος, ἀλλ´ ὁ	χρόνος·	φθαρήσεται τὰ σώματα, κἂν ἀπέλθῃ
[22, 7]	ψυχῆς παθημάτων· ἄξια ταῦτα τοῦ	Ἀπόλλωνος,	ἄξια τοῦ Διός.
[22, 2]	ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι ἐκ	Βαβυλῶνος	ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ τραπέζῃ καὶ
[22, 1]	χήτει νεὼς ἐπὶ σχεδίας πλέων,	χειμῶνος	ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς σχεδίας, νηχόμενος,
[22, 5]	δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι	πολύτροπος	ἦν, καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν
[22, 7]	τὰ τείχη, καὶ εἰ μὴ	Φίλιππος,	ἀλλ´ ὁ χρόνος· φθαρήσεται τὰ
[22, 2]	ἐπαινέτης εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν καὶ	βάρβαρος	ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι ἐκ
[22, 7]	σώματα, κἂν ἀπέλθῃ ὁ λοιμός·	ἀνδρὸς	δὲ ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν οὔτε
[22, 7]	αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου ἀκτῖνα δι´	ἀέρος	χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς
[22, 5]	καὶ νόστον ἑταίρων, πολύ που	σοφώτερος	ὁ τῶν μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος,
[22, 2]	ᾠδῆς. Μήποτε οὖν ἔοικέν τι	Ὅμηρος	αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον, ἢ ὁποῖον
[22, 7]	θεοῦ, καὶ σοφοῦ καὶ μαντικοῦ.	Ὅμηρος	δὲ αὐτῷ προσέθηκεν τὴν φήμην,
[22, 7]	Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω εἴτε καὶ	Ὅμηρος,	εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε τις ἄλλος
[22, 1]	διὰ φιλοσόφων λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται	Ὅμηρος	περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει νεὼς
[22, 1]	ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου, καὶ	κρατῆρος	μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ τὸν Ὀδυσσέα·
[22, 5]	ποταμόν· ὃς ῥέων ἐκ μεσημβρίης	πρὸς	βορέην ἄνεμον εἰς τὸν Εὔξεινον
[22, 6]	ἡ δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ	πρὸς	τὴν εὐωχίαν τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν,
[22, 1]	καὶ μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν	πρὸς	τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί πως·
[22, 4]	~Ἀλλὰ τά γε τούτων μιμήματα,	πρὸς	τῷ κίβδηλα εἶναι καὶ σκυθρωπὰ
[22, 2]	ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς	γαστρὸς	ἐπὶ τὰς ἀκοάς· ἢ οὐδὲ
[22, 5]	καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν·	Κροῖσσος	ἦν Λυδὸς μὲν γένος, παῖς
[22, 6]	μίμησις, βλαβερὰ δὲ ἡ μνήμη,	ἀθάνατος	δὲ ἡ δυστυχία. Ἐγὼ δὲ
[22, 2]	ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης	δημωδέστατος,	οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι,
[22, 4]	δημαγωγοί, μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου	κολάζοντος	τὴν ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο
[22, 4]	ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο μιμοῦνται μάχην,	ὑπαυλοῦντος	ἄλλου· ὁ μὲν αὐτοῖν γεωργὸς
[22, 5]	μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα, καὶ μετὰ	Ξενοφῶντος	σωζόμενον· ξυνερῶντα Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ,
[22, 1]	μὲν ἀκούειν ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος	οὗτος,	τὴν τέχνην θεῖος· τί γὰρ
[22, 4]	νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς αὐτοῖς	ἐφεστῶτος	νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν τῶν
[22, 5]	Κυαξάρει. Εἰ δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς	σοφός,	ὅτι πολύτροπος ἦν, καὶ πολλῶν
[22, 5]	Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα	Ζεύς.	Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν
[22, 5]	ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ καὶ	Περσεὺς	εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς ἦν, καὶ
[22, 5]	συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ δὲ καὶ	Ὀδυσσεὺς	σοφός, ὅτι πολύτροπος ἦν, καὶ
[22, 2]	τὰ ἔπη λέγοι οὑτωσὶ ἀκούσαντι	εὐθύς.	Τὸ γάρ τοι κειμένων σιτίων
[22, 4]	τῇ ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως	σβεννὺς	αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων
[22, 3]	εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς τινας, καὶ	λόγους	αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες ἄρα, οἳ
[22, 4]	ἔλθῃ, ἀφέμενος ὁ γεωργὸς τοῦ	ζεύγους,	δραμὼν ἐπὶ τὰ ὅπλα, συμπεσόντες
[22, 1]	αὐτῆς εἰς τὸ ἄστυ, τυχὼν	αἰδοῦς	παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς ἑστίας
[22, 7]	Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς	θεοὺς	ἴθι. Ἔρου μὴ περὶ γῆς
[22, 5]	ἐκείνων· μένει δὲ καὶ ἡ	Περικλέους	στρατηγία, καὶ νῦν ἔτι ἡ
[22, 5]	δὲ ἐν ἐκκλησίαις βουλευομένοις· μετὰ	Θεμιστοκλέους	ναυμαχοῦντα, μετὰ Λεωνίδου ταττόμενον, καὶ
[22, 3]	ἄλλῴ τῳ, χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας	δεξιούς	τινας, καὶ λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν
[22, 5]	πᾶσιν δὲ πολέμοις ἐκ τοῦ	ἀσφαλοῦς	παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ ἀμήχανον χρόνου
[22, 3]	ταύτας τὰς ἐκ τῶν μελῶν	παραπεμπομένους,	τὰ δὲ ἐκ λόγων σιτία
[22, 2]	τοὺς δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς	ἀκροωμένους	τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα
[22, 2]	κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος δ´ ἐς	τοὺς	δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους
[22, 7]	στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ	τοὺς	θεοὺς ἴθι. Ἔρου μὴ περὶ
[22, 5]	καὶ τὰς πράξεις ταῖς δόξαις	ἀθανάτους	ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ Λεωνίδης
[22, 4]	οὐ πάνυ τι ἀκούειν ἐπιτήδεια·	ὡς	ἐγὼ οὐδὲ τὰ Αἰνιάνων θεάματα
[22, 2]	καὶ ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ· καὶ ταῦτα,	ὡς	φῆς, ὑπεριδὼν παρ´ ἄλλοις τοῦ
[22, 5]	τὴν ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ	ἀργῶς	οὐδὲ ἠμελημένως δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ
[22, 1]	Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει	νεὼς	ἐπὶ σχεδίας πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου,
[22, 5]	παθήματα καὶ χωρία, πολὺ τῶν	Περσέως	πτερῶν ἡ ἱστορία κουφότερον καὶ
[22, 1]	λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ	Ὀδυσσέως,	ὅτι χήτει νεὼς ἐπὶ σχεδίας
[22, 3]	ἄδολον, οὐδὲ ἐν τῷ τῆς	φύσεως	ἐπιχωρίῳ μένειν ἐῶντες, ἀλλ´ αὐτὸ
[22, 4]	ἐπιχέων τῇ ψυχῇ συμμέτρως, μὴ	τελείως	σβεννὺς αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε
[22, 3]	τινα ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ τέχνης	καλῶς,	ἄσημα δὲ ὄντα καὶ ἄλογα
[22, 6]	καὶ γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον δὲ	ὅμως·	ὅτι καλὴ μὲν ὑμῶν ἡ
[22, 5]	περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς οὐδὲ	ἠμελημένως	δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ
[22, 1]	πρὸς τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί	πως·	Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν μὲν ἀκούειν
[22, 6]	πάλαι κακῶν τῷ μήπω μαθόντι,	ὅπως	ταῦτα φυλακτέον; ἢ τί πλέον
[22, 4]	ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων τῇ ψυχῇ	συμμέτρως,	μὴ τελείως σβεννὺς αὐτῆς τὸ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008