| Dissertations, Chap. |
| [22, 1] |
οὗτος,
τὴν
τέχνην
θεῖος·
τί
|
γὰρ |
ἂν
εἴη
χαριέστερον
τέλος
δήμου |
| [22, 6] |
διὰ
ταύτην
εὐδαιμονέστεροι;
Εἰ
μὲν
|
γὰρ |
ἀποκρίναντες
τὰ
καλὰ
τῶν
αἰσχρῶν, |
| [22, 3] |
τοιαύτη
ἁρμονία
γένοιτο;
ἀγαπῶ
μὲν
|
γὰρ |
ἔγωγε
τὴν
ἐκ
μελῶν
ἡδονὴν |
| [22, 7] |
θᾶττον,
ἢ
τοῦ
Χρύσου.
Οὐ
|
γὰρ |
ἐπὶ
λοιμὸν
παρακαλεῖς
τὸν
θεόν, |
| [22, 5] |
θέαν
τῶν
γενομένων
πάλαι.
Προσηνὲς
|
γὰρ |
ἡ
ἱστορία
καὶ
τὸ
μηδὲν |
| [22, 4] |
Περσικὸν
ἐκκλησίας
Ἀττικῆς·
ἐκεῖ
μὲν
|
γὰρ |
νόμος
κολάζων
τὴν
μέθην
ἐπήγειρεν |
| [22, 6] |
οὐχ
οἷον
παρέχεσθαι
ὑμῖν.
Τί
|
γὰρ |
σεμνὸν
ἡ
μνήμη
τῶν
πάλαι |
| [22, 7] |
καὶ
ἀνδρῶν
καὶ
ὀρέων·
οὐ
|
γὰρ |
ταῦτα
ἔργα
μουσικοῦ
θεοῦ,
καὶ |
| [22, 3] |
αὐτοῖς
περιέβαλλεν
κρείττονα
τέχνης.
Τοιοῦτον
|
γάρ |
τι
ἀμέλει
καὶ
οἱ
περὶ
|
| [22, 3] |
ψυχῇ
εἰς
εὐφροσύνην
συντελεῖ.
Εἰ
|
γάρ
|
τις
ἐθέλοι
παραβαλεῖν
τὴν
ἐκ |
| [22, 2] |
λέγοι
οὑτωσὶ
ἀκούσαντι
εὐθύς.
Τὸ
|
γάρ |
τοι
κειμένων
σιτίων
ἀμφιλαφῶν
καὶ |
| [22, 3] |
ἐῶντες,
ἀλλ´
αὐτὸ
ἐκεῖνο,
οἷόν
|
περ |
οἱ
τῶν
ἀνδραπόδων
κάπηλοι,
οἳ |
| [22, 4] |
αὐτῶν
τὰς
ἀρετὰς
τῇ
εὐωχίᾳ,
|
καθάπερ |
ἔλαιον
πῦρ,
ἐπιχέων
τῇ
ψυχῇ |
| [22, 6] |
ὄνησις
κατὰ
μίμησιν
τῶν
ἱστορημένων,
|
καθάπερ |
ὀφθαλμοῖς
κατὰ
μίμησιν
γραφῆς·
νῦν |
| [22, 4] |
αἱ
βουλαὶ
εἰς
τὰς
εὐωχίας,
|
ὥσπερ |
τοῖς
Ἀθηναίοις
εἰς
τὰς
ἐκκλησίας, |
| [22, 2] |
εὐφροσύνης
δημωδέστατος,
οἵαν
καὶ
βάρβαρος
|
ἀνὴρ
|
ἐπαινέσαι,
καὶ
ἄρτι
ἐκ
Βαβυλῶνος |
| [22, 4] |
ἀρετὰς
τῇ
εὐωχίᾳ,
καθάπερ
ἔλαιον
|
πῦρ, |
ἐπιχέων
τῇ
ψυχῇ
συμμέτρως,
μὴ |