Dissertations, Chap.
[22, 4]	δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά	γε	τούτων μιμήματα, πρὸς τῷ κίβδηλα
[22, 7]	θαλάττῃ· λέγε τὸν ψυχῆς ἰατρόν,	λέγε	τὸν στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν,
[22, 7]	σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ·	λέγε	τὸν ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν
[22, 3]	ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν γὰρ	ἔγωγε	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν
[22, 7]	τῆς τῶν σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ	δὲ	ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος, εἴτε
[22, 5]	ἦν Λυδὸς μὲν γένος, παῖς	δὲ	Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον
[22, 5]	ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος	δὲ	ἀμήχανον χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον,
[22, 6]	ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν γραφῆς· νῦν	δὲ	ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα ἐν τοῖς
[22, 5]	χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος	δὲ	ἄπειρον πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα,
[22, 7]	κἂν ἀπέλθῃ ὁ λοιμός· ἀνδρὸς	δὲ	ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή,
[22, 5]	καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν	δὲ	αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις
[22, 7]	καὶ σοφοῦ καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος	δὲ	αὐτῷ προσέθηκεν τὴν φήμην, αἰνιττόμενος
[22, 7]	στρατηγίαν καὶ τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην	δὲ	ἔα τοῖς σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα
[22, 5]	γένος, παῖς δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος	δὲ	ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο
[22, 5]	ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´ ἡδονήν, τῷ	δὲ	εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς
[22, 5]	φεύγει καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι	δὲ	εἰπεῖν, οἱ καθ´ ἱστορίαν λόγοι
[22, 3]	ἐκ τῶν μελῶν παραπεμπομένους, τὰ	δὲ	ἐκ λόγων σιτία προσάγοντας αὐταῖς.
[22, 5]	δὲ ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν	δὲ	ἐν ἐκκλησίαις βουλευομένοις· μετὰ Θεμιστοκλέους
[22, 5]	πολεμοῦσιν ἐν γῇ παραγινόμενον, νῦν	δὲ	ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ
[22, 6]	βλαβερὰ δὲ ἡ μνήμη, ἀθάνατος	δὲ	ἡ δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ
[22, 6]	σφαλερὰ μὲν ἡ μίμησις, βλαβερὰ	δὲ	ἡ μνήμη, ἀθάνατος δὲ ἡ
[22, 5]	τῶν μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς	δὲ	ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται, ἀλλ´
[22, 6]	αἰσχρῶν, τὰ μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ	δὲ	ἱστόρουν, ἦν ἄν που τῇ
[22, 3]	μὲν εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ	δέ,	καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉
[22, 5]	οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει	δὲ	καὶ ἡ Περικλέους στρατηγία, καὶ
[22, 5]	συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ	δὲ	καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος
[22, 5]	Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ	δὲ	καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς
[22, 5]	Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ	δὲ	καὶ ποταμόν· ὃς ῥέων ἐκ
[22, 4]	λῃστὴς καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται	δὲ	καὶ τῷ γεωργῷ τὰ ὅπλα
[22, 4]	τέ ἐστιν καὶ ἀροῖ, ὁ	δὲ	λῃστὴς καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται
[22, 7]	μοι διηγοῦ τὴν νόσον, τὸν	δὲ	λοιμὸν ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω
[22, 3]	ὁ μὲν λόγος σιτίοις, τὸ	δὲ	μέλος ὀδμαῖς· ὧν τὰ μὲν
[22, 3]	ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς μέλος· δείδια	δέ,	μὴ ταυτὶ τὰ μέλη ἡδονὴν
[22, 7]	μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον, τὸν	δὲ	Μηδικὸν ἔα· ταύτην μοι διηγοῦ
[22, 4]	γεωργῷ τὰ ὅπλα ἀγχοῦ· ἐπειδὰν	δὲ	ὁ λῃστὴς ἔλθῃ, ἀφέμενος ὁ
[22, 4]	ἐξάπτων τῆς χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα	δὲ	οἱ νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς
[22, 6]	πολλῷ καὶ γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον	δὲ	ὅμως· ὅτι καλὴ μὲν ὑμῶν
[22, 3]	κεκραμένην ὑπὸ τέχνης καλῶς, ἄσημα	δὲ	ὄντα καὶ ἄλογα καὶ ἄφωνα
[22, 4]	Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν δρῶντες, οἱ	δὲ	ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο μιμοῦνται μάχην,
[22, 3]	τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς	δὲ	οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ ἐν
[22, 6]	ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο	δὲ	ποθεῖ ἡ ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ
[22, 6]	ἀθάνατος δὲ ἡ δυστυχία. Ἐγὼ	δὲ	ποθῶ πρὸς τὴν εὐωχίαν τροφὴν
[22, 5]	πάντα μὲν χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν	δὲ	πολέμοις ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον,
[22, 5]	ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες	δὲ	Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον
[22, 3]	κρατύνοντες μὲν τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες	δὲ	τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς
[22, 7]	λῃστευομένης, μηδὲ περὶ τειχῶν πολιορκουμένων,	μηδὲ	περὶ σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα,
[22, 7]	δῃουμένης, μήτε περὶ θαλάττης λῃστευομένης,	μηδὲ	περὶ τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ
[22, 3]	κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ οὐδέν,	οὐδὲ	ἄδολον, οὐδὲ ἐν τῷ τῆς
[22, 3]	ὑγιὲς δὲ οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον,	οὐδὲ	ἐν τῷ τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ
[22, 7]	ἐπὶ λοιμὸν παρακαλεῖς τὸν θεόν,	οὐδὲ	ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ
[22, 7]	οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων,	οὐδὲ	ἐπὶ φθορὰν κυνῶν καὶ ἀνδρῶν
[22, 5]	ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς	οὐδὲ	ἠμελημένως δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ ἄνδρα
[22, 4]	τι ἀκούειν ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ	οὐδὲ	τὰ Αἰνιάνων θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα
[22, 2]	γαστρὸς ἐπὶ τὰς ἀκοάς· ἢ	οὐδὲ	τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς
[22, 7]	εὖξαι τῷ θεῷ· κλῦθί μευ,	ἀργυρότοξε,	ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ
[22, 1]	τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί πως·	Ἀλκίνοε	βασιλεῦ, καλὸν μὲν ἀκούειν ἀοιδοῦ
[22, 7]	νόσον, τὸν δὲ λοιμὸν ἔα.	Εἰπέ,	τίνι ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν καὶ
[22, 4]	ἄλλου· ὁ μὲν αὐτοῖν γεωργὸς	τέ	ἐστιν καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ
[22, 5]	καὶ νόον ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν	τε	ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων, πολύ
[22, 1]	ἡγεῖ εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ	σοφώτατε	ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν κρεῶν καὶ
[22, 2]	εἶναι; ~Δεινός τις εἶ, ὦ	σοφώτατε	Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν
[22, 4]	τελείως σβεννὺς αὐτῆς τὸ φιλότιμον,	μήτε	ἐξάπτων τῆς χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα
[22, 7]	Ἔρου μὴ περὶ γῆς δῃουμένης,	μήτε	περὶ θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ περὶ
[22, 7]	δὲ ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος,	εἴτε	Ἡσίοδος, εἴτε τις ἄλλος ποιητὴς
[22, 7]	σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω	εἴτε	καὶ Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε
[22, 7]	εἴτε καὶ Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος,	εἴτε	τις ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν
[22, 7]	ἑλετή. Περὶ ταύτης ἔρου δή,	ὅτε	ψυχὴ τέμνεται, λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ·
[22, 7]	θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης, εἴ	ποτέ	τοι χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα,
[22, 7]	χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα, εἰ	δήποτέ	τοι κατὰ πίονα μηρί´ ἔκηα.
[22, 2]	λωτοῦ καὶ τῆς Σειρήνων ᾠδῆς.	Μήποτε	οὖν ἔοικέν τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι
[22, 5]	οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον τῶν	τότε,	καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ
[22, 7]	ἀνδρὸς δὲ ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν	οὔτε	λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή. Περὶ ταύτης

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008