Dissertations, Chap.
[22, 2]	εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται	ἄν	τις νοῦν ἔχων, μεταθεὶς τὰς
[22, 1]	τὴν τέχνην θεῖος· τί γὰρ	ἂν	εἴη χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου,
[22, 3]	εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς	ἂν	ἡμῖν ἡ τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο;
[22, 3]	ἡδονὴν τῇ τῶν λόγων, ἐοίκοι	ἂν	ὁ μὲν λόγος σιτίοις, τὸ
[22, 6]	εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς	ἂν	οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία λόγων
[22, 4]	τῷ γεωργῷ τὰ ὅπλα ἀγχοῦ·	ἐπειδὰν	δὲ ὁ λῃστὴς ἔλθῃ, ἀφέμενος
[22, 5]	χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς τὴν	θέαν	τῶν γενομένων πάλαι. Προσηνὲς γὰρ
[22, 1]	τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν;	τράπεζαν	μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου, καὶ
[22, 7]	ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω τὴν	στρατηγίαν	καὶ τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ
[22, 3]	λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς	δημιουργίαν,	ἣν ἡ φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν
[22, 7]	παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ ἐπὶ	τοξείαν	ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν
[22, 2]	σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης δημωδέστατος,	οἵαν	καὶ βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ
[22, 2]	τινα ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν,	οἵαν	μιμήσεται ἄν τις νοῦν ἔχων,
[22, 5]	Συνελόντι δὲ εἰπεῖν, οἱ καθ´	ἱστορίαν	λόγοι τῷ μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον
[22, 6]	πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ τὴν	ἱστορίαν	τὴν Ἀττικήν; ἢ τί πλέον
[22, 6]	τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν	ἱστορίαν	τὴν Ἰωνικήν; ἢ τί Χίοι
[22, 4]	αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος τὴν	ἐξουσίαν	τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς
[22, 2]	τέχνης δεῖ κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς	εὐωχίαν	ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς ἂν
[22, 2]	ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα ἔοικεν	εὐωχίαν	διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται ἄν
[22, 6]	Ἐγὼ δὲ ποθῶ πρὸς τὴν	εὐωχίαν	τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου
[22, 7]	κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα,	κἂν	Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ
[22, 7]	ὁ χρόνος· φθαρήσεται τὰ σώματα,	κἂν	ἀπέλθῃ ὁ λοιμός· ἀνδρὸς δὲ
[22, 7]	ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν στρατηγόν.	Κἂν	ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς θεοὺς
[22, 7]	ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον,	κἂν	Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν
[22, 7]	δι´ ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον,	ἀκρατοτέραν	τῆς τῶν σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ
[22, 7]	καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς	πικρὰν	καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ
[22, 7]	τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ	φθορὰν	κυνῶν καὶ ἀνδρῶν καὶ ὀρέων·
[22, 3]	ἔγωγε τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν	προσιοῦσαν	ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´ αὐλῶν
[22, 7]	τὴν ἡλίου ἀκτῖνα δι´ ἀέρος	χωροῦσαν	ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς τῶν
[22, 5]	παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ ἀμήχανον χρόνου	ἐν	βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ ἄπειρον
[22, 5]	τῷ αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων τὰ	ἐν	γῇ παθήματα καὶ χωρία, πολὺ
[22, 5]	τὰ Ἑλληνικά· νῦν μὲν πολεμοῦσιν	ἐν	γῇ παραγινόμενον, νῦν δὲ ἐν
[22, 5]	καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις	ἐν	δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον κόλπον·
[22, 3]	ἄρα, οἳ μὲν μιμοῦνται τὰς	ἐν	δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις
[22, 5]	ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ	ἐν	ἐκκλησίαις βουλευομένοις· μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα,
[22, 3]	ὀδμὴ δέ, καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον	ἐν	ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ
[22, 5]	ἐν γῇ παραγινόμενον, νῦν δὲ	ἐν	θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ ἐν
[22, 5]	ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ	ἐν	ναυαγίῳ· Σειρήνων ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ
[22, 5]	ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ ἄπειρον πραγμάτων	ἐν	ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ Ἀσσύρια, τὰ
[22, 4]	τὰ Αἰνιάνων θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα	ἐν	πότῳ εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν
[22, 4]	τὴν ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο	ἐν	ταῖς ἐκκλησίαις πάσης μέθης ἀκολαστότερον.
[22, 6]	νῦν δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα	ἐν	τοῖς λόγοις, καὶ πλεονάζει τὰ
[22, 2]	ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας	ἐν	τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ
[22, 3]	κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ	ἐν	τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς
[22, 5]	ὅτι πτηνὸς ἦν, καὶ περιεφέρετο	ἐν	τῷ αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων τὰ
[22, 3]	δὲ οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ	ἐν	τῷ τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν
[22, 1]	ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς	ᾖδεν,	νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος;
[22, 5]	γὰρ ἡ ἱστορία καὶ τὸ	μηδὲν	καμόντα πανταχοῦ περιπολεῖν, πάντα μὲν
[22, 3]	ὄντα καὶ ἄλογα καὶ ἄφωνα	μηδὲν	μέγα τῇ ψυχῇ εἰς εὐφροσύνην
[22, 5]	πολύτροπος ἦν, καὶ πολλῶν ἀνθρώπων	ἴδεν	ἄστη καὶ νόον ἔγνω, ἀρνύμενος
[22, 3]	αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ	οὐδέν,	οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ ἐν τῷ
[22, 5]	Οἳ τὰς ψυχὰς ἐπὶ τὸν	πρόσθεν	χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς τὴν
[22, 7]	~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ	δέδιεν,	καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ
[22, 7]	καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ αὐτῷ	προσέθηκεν	τὴν φήμην, αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου
[22, 2]	τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα	ἔοικεν	εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται
[22, 2]	τῆς Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν	ἔοικέν	τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον,
[22, 3]	δημιουργίαν, ἣν ἡ φύσις αὐτοῖς	περιέβαλλεν	κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ τι
[22, 1]	ὡδί πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν	μὲν	ἀκούειν ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος,
[22, 5]	οἱ καθ´ ἱστορίαν λόγοι τῷ	μὲν	ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´ ἡδονήν, τῷ
[22, 6]	τὰ καλὰ τῶν αἰσχρῶν, τὰ	μὲν	ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ ἱστόρουν, ἦν
[22, 4]	μιμοῦνται μάχην, ὑπαυλοῦντος ἄλλου· ὁ	μὲν	αὐτοῖν γεωργὸς τέ ἐστιν καὶ
[22, 6]	Χίοι διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι; Εἰ	μὲν	γὰρ ἀποκρίναντες τὰ καλὰ τῶν
[22, 3]	ἡ τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ	μὲν	γὰρ ἔγωγε τὴν ἐκ μελῶν
[22, 4]	συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ	μὲν	γὰρ νόμος κολάζων τὴν μέθην
[22, 5]	καὶ ποταμόν· Κροῖσσος ἦν Λυδὸς	μὲν	γένος, παῖς δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος
[22, 4]	ἐν πότῳ εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες, οἱ	μὲν	δρῶντες, οἱ δὲ ὁρῶντες. Ἄνδρες
[22, 6]	εὐωχία λόγων ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν	μὲν	εἰπεῖν καὶ ἀντιτάξασθαι πολλῷ καὶ
[22, 3]	δὲ μέλος ὀδμαῖς· ὧν τὰ	μὲν	εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ,
[22, 2]	ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου πολλοῦ, ταῦτα	μὲν	ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις, καὶ τὸν
[22, 6]	καὶ περιστάσεις τραγικαί· ὧν σφαλερὰ	μὲν	ἡ μίμησις, βλαβερὰ δὲ ἡ
[22, 5]	πολύ που σοφώτερος ὁ τῶν	μὲν	κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς δὲ ἱστορίας
[22, 3]	τῶν λόγων, ἐοίκοι ἂν ὁ	μὲν	λόγος σιτίοις, τὸ δὲ μέλος
[22, 3]	αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες ἄρα, οἳ	μὲν	μιμοῦνται τὰς ἐν δικαστηρίοις ἔριδας
[22, 3]	τὰς ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς	μὲν	ὀδμὰς ταύτας τὰς ἐκ τῶν
[22, 5]	ἐκκλησίαις πάσης μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ	μὲν	οὖν τῶν Περσῶν καὶ τὰ
[22, 5]	τὰ Μηδικά, τὰ Ἑλληνικά· νῦν	μὲν	πολεμοῦσιν ἐν γῇ παραγινόμενον, νῦν
[22, 3]	φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας, κρατύνοντες	μὲν	τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ
[22, 3]	μὴ ταυτὶ τὰ μέλη ἡδονὴν	μέν	τινα ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ τέχνης
[22, 6]	ῥητέον δὲ ὅμως· ὅτι καλὴ	μὲν	ὑμῶν ἡ ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι
[22, 5]	μηδὲν καμόντα πανταχοῦ περιπολεῖν, πάντα	μὲν	χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν δὲ πολέμοις
[22, 3]	δεξιούς τινας, καὶ λόγους αὐτοῖς	παραθήσομεν	φέροντες ἄρα, οἳ μὲν μιμοῦνται
[22, 5]	Περσῶν καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν,	ἐπανάγωμεν	δὲ αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα.
[22, 5]	τῶν Περσῶν καὶ τὰ Ἀττικὰ	ἐῶμεν,	ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις ἐπὶ τὰ
[22, 6]	σιτίου, ἀφ´ οὗ καὶ Σωκράτης	ὑγίανεν,	καὶ Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν, καὶ
[22, 4]	γὰρ νόμος κολάζων τὴν μέθην	ἐπήγειρεν	αὐτῶν τὰς ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ,
[22, 6]	μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ ἱστόρουν,	ἦν	ἄν που τῇ ψυχῇ ὄνησις
[22, 5]	καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς	ἦν,	καὶ περιεφέρετο ἐν τῷ αἰθέρι,
[22, 5]	καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος	ἦν,	καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη
[22, 5]	ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν· Κροῖσσος	ἦν	Λυδὸς μὲν γένος, παῖς δὲ
[22, 6]	ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ ἱστόρουν, ἦν	ἄν	που τῇ ψυχῇ ὄνησις κατὰ
[22, 4]	εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον	ἦν	συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ
[22, 5]	ἄστη καὶ νόον ἔγνω, ἀρνύμενος	ἥν	τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων,
[22, 3]	αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν,	ἣν	ἡ φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα
[22, 1]	Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς τὴν Φαιάκων	γῆν,	ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´
[22, 2]	εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ	ἀναίδην,	αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ, καὶ
[22, 5]	ὃς ῥέων ἐκ μεσημβρίης πρὸς	βορέην	ἄνεμον εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον
[22, 4]	μὲν γὰρ νόμος κολάζων τὴν	μέθην	ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς ἀρετὰς τῇ
[22, 5]	δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας καὶ νῦν	δίκην,	φεύγει καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι
[22, 1]	εἰς τὴν Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας	βασιλικὴν	παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς εἰς
[22, 6]	Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν	Ἰωνικήν;	ἢ τί Χίοι διὰ ταύτην
[22, 6]	ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν	Ἀττικήν;	ἢ τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ
[22, 5]	λόγοις, φησὶν ὁ λόγος. Τίσιν	μὴν	ἄρα; Οἳ τὰς ψυχὰς ἐπὶ
[22, 7]	Ὅμηρος δὲ αὐτῷ προσέθηκεν τὴν	φήμην,	αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου ἀκτῖνα δι´
[22, 3]	μέλη ἡδονὴν μέν τινα ἔχῃ	κεκραμένην	ὑπὸ τέχνης καλῶς, ἄσημα δὲ
[22, 3]	δέ, μὴ ταυτὶ τὰ μέλη	ἡδονὴν	μέν τινα ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ
[22, 3]	γὰρ ἔγωγε τὴν ἐκ μελῶν	ἡδονὴν	προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´
[22, 3]	ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν	ἡδονὴν	τῇ τῶν λόγων, ἐοίκοι ἂν
[22, 5]	τῷ μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´	ἡδονήν,	τῷ δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ
[22, 3]	μηδὲν μέγα τῇ ψυχῇ εἰς	εὐφροσύνην	συντελεῖ. Εἰ γάρ τις ἐθέλοι
[22, 1]	Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι τὴν	εὐφροσύνην,	ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν
[22, 1]	ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος, τὴν	τέχνην	θεῖος· τί γὰρ ἂν εἴη
[22, 7]	θεῷ· κλῦθί μευ, ἀργυρότοξε, ὃς	Χρύσην	ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ Ἄπολλον, καὶ
[22, 2]	ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης δεῖ κατακοσμούσης	τὴν	ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ
[22, 3]	ταῦτα καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν	τὴν	ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν ἡ
[22, 6]	Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν	τὴν	Ἀττικήν; ἢ τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν
[22, 3]	γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν γὰρ ἔγωγε	τὴν	ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς
[22, 3]	Εἰ γάρ τις ἐθέλοι παραβαλεῖν	τὴν	ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ τῶν
[22, 4]	μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος	τὴν	ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν
[22, 1]	τὸν Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι	τὴν	εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν
[22, 6]	δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ πρὸς	τὴν	εὐωχίαν τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν, καὶ
[22, 7]	αὐτῷ προσέθηκεν τὴν φήμην, αἰνιττόμενος	τὴν	ἡλίου ἀκτῖνα δι´ ἀέρος χωροῦσαν
[22, 5]	πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς	τὴν	θέαν τῶν γενομένων πάλαι. Προσηνὲς
[22, 7]	τίνι ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν καὶ	τὴν	ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα τοῖς
[22, 6]	τί πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ	τὴν	ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν; ἢ τί
[22, 6]	ἢ τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ	τὴν	ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν; ἢ τί
[22, 6]	πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν ἱστορίαν	τὴν	Ἰωνικήν; ἢ τί Χίοι διὰ
[22, 4]	ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος κολάζων	τὴν	μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς ἀρετὰς
[22, 7]	Μηδικὸν ἔα· ταύτην μοι διηγοῦ	τὴν	νόσον, τὸν δὲ λοιμὸν ἔα.
[22, 7]	λοιμὸν ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω	τὴν	στρατηγίαν καὶ τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην
[22, 1]	ἀκούειν ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος,	τὴν	τέχνην θεῖος· τί γὰρ ἂν
[22, 1]	κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς	τὴν	Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον,
[22, 7]	μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ αὐτῷ προσέθηκεν	τὴν	φήμην, αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου ἀκτῖνα
[22, 5]	κουφότερον καὶ μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα	τὴν	ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς
[22, 7]	τὴν στρατηγίαν καὶ τὴν ἴασιν;	Ἱπποκράτην	δὲ ἔα τοῖς σώμασιν καὶ
[22, 1]	εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν	μεστὴν	κρεῶν καὶ σίτου, καὶ κρατῆρας
[22, 5]	τὸν Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´	αὐτὴν	Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι πόλις Ἐφύρη
[22, 6]	Ἰωνικήν; ἢ τί Χίοι διὰ	ταύτην	εὐδαιμονέστεροι; Εἰ μὲν γὰρ ἀποκρίναντες
[22, 7]	πόλεμον, τὸν δὲ Μηδικὸν ἔα·	ταύτην	μοι διηγοῦ τὴν νόσον, τὸν
[22, 6]	δὲ ποθῶ πρὸς τὴν εὐωχίαν	τροφὴν	λόγων ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου τοιούτου
[22, 3]	ὀδμαῖς· ὧν τὰ μὲν εἰς	ὑποτροφὴν	προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ, καὶ ἐνοδμή,
[22, 4]	δὲ ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο μιμοῦνται	μάχην,	ὑπαυλοῦντος ἄλλου· ὁ μὲν αὐτοῖν
[22, 5]	νόον ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν τε	ψυχὴν	καὶ νόστον ἑταίρων, πολύ που
[22, 5]	καὶ μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα τὴν	ψυχὴν	περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς οὐδὲ
[22, 5]	ἐξιστάμενος, τῆς δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος.	Χάρυβδιν	ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ ἐν ναυαγίῳ·
[22, 3]	ἄλλού του μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου	χορηγεῖν	καὶ ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς μέλος·
[22, 7]	λοιμός· ἀνδρὸς δὲ ἀρετή, πάλιν	ἐλθεῖν	οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή. Περὶ
[22, 3]	συντελεῖ. Εἰ γάρ τις ἐθέλοι	παραβαλεῖν	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ
[22, 5]	καὶ τὸ μηδὲν καμόντα πανταχοῦ	περιπολεῖν,	πάντα μὲν χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν
[22, 3]	ἐν τῷ τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ	μένειν	ἐῶντες, ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν
[22, 6]	λόγων ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν	εἰπεῖν	καὶ ἀντιτάξασθαι πολλῷ καὶ γενναίῳ
[22, 5]	καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ	εἰπεῖν,	οἱ καθ´ ἱστορίαν λόγοι τῷ
[22, 3]	μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν καὶ	ἐπιπέμπειν	ἡμῖν προσηνὲς μέλος· δείδια δέ,
[22, 3]	λόγῳ, καὶ οὐκ ἄλλῴ τῳ,	χαίρειν	εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς τινας, καὶ
[22, 1]	πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν μὲν	ἀκούειν	ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος, τὴν
[22, 4]	εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ τι	ἀκούειν	ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ οὐδὲ τὰ
[22, 2]	ἀκοάς· ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη,	εὐωχεῖν	τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην,
[22, 7]	ὁ λοιμός· ἀνδρὸς δὲ ἀρετή,	πάλιν	ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή.
[22, 5]	τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ	πόλιν·	Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ
[22, 3]	ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς ἂν	ἡμῖν	ἡ τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ
[22, 2]	εὐσχήμονά τινα ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι	ἡμῖν,	οἵαν μιμήσεται ἄν τις νοῦν
[22, 3]	ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν καὶ ἐπιπέμπειν	ἡμῖν	προσηνὲς μέλος· δείδια δέ, μὴ
[22, 6]	ψυχή, καὶ οὐχ οἷον παρέχεσθαι	ὑμῖν.	Τί γὰρ σεμνὸν ἡ μνήμη
[22, 4]	μάχην, ὑπαυλοῦντος ἄλλου· ὁ μὲν	αὐτοῖν	γεωργὸς τέ ἐστιν καὶ ἀροῖ,
[22, 7]	ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν καὶ τὴν	ἴασιν;	Ἱπποκράτην δὲ ἔα τοῖς σώμασιν
[22, 7]	ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις	παθήμασιν·	στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον·
[22, 7]	ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα τοῖς	σώμασιν	καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ· λέγε
[22, 5]	περιπολεῖν, πάντα μὲν χωρία ἐποπτεύοντα,	πᾶσιν	δὲ πολέμοις ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς
[22, 7]	συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν·	στάσιν	ὁρᾷς πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν
[22, 1]	Τοῦτο τί σοι κάλλιστον ἐνὶ	φρεσὶν	εἴδεται εἶναι; ~Δεινός τις εἶ,
[22, 6]	τῶν ἱστορημένων, καθάπερ ὀφθαλμοῖς κατὰ	μίμησιν	γραφῆς· νῦν δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται
[22, 6]	που τῇ ψυχῇ ὄνησις κατὰ	μίμησιν	τῶν ἱστορημένων, καθάπερ ὀφθαλμοῖς κατὰ
[22, 5]	τῷ δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ	ἀνάμνησιν.	~Τίς ἂν οὖν γένοιτο ψυχαῖς
[22, 5]	ψυχάς, καὶ οὐ δικανικοῖς λόγοις,	φησὶν	ὁ λόγος. Τίσιν μὴν ἄρα;
[22, 5]	δικανικοῖς λόγοις, φησὶν ὁ λόγος.	Τίσιν	μὴν ἄρα; Οἳ τὰς ψυχὰς
[22, 6]	τὴν Ἀττικήν; ἢ τί πλέον	Ἁλικαρνασσεῦσιν	διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν;
[22, 5]	δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον κόλπον·	προσοικοῦσιν	δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι
[22, 5]	Μηδικά, τὰ Ἑλληνικά· νῦν μὲν	πολεμοῦσιν	ἐν γῇ παραγινόμενον, νῦν δὲ
[22, 1]	ἄστυ εἰσενεχθέντες, προχυθέντες τοῦ ἵππου,	μεθύουσιν	ἐπιθέμενοι, εἷλον τὸ ἄστυ; Τοῦτο
[22, 5]	παραγινόμενον, νῦν δὲ ἐν θαλάττῃ	ναυμαχοῦσιν,	νῦν δὲ ἐν ἐκκλησίαις βουλευομένοις·
[22, 5]	ἐπὶ τὸν πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι	παρέχουσιν	αὐταῖς τὴν θέαν τῶν γενομένων
[22, 5]	νῦν ἔτι ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη·	δίδωσιν	Κριτίας καὶ νῦν δίκην, φεύγει
[22, 3]	οἱ περὶ τὰς δίκας εἱλούμενοι	δρῶσιν.	~Ἀλλὰ τά γε τούτων μιμήματα,
[22, 7]	λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι μὴ	ναυμαχῶσιν·	καταβαλεῖ τὰ τείχη, καὶ εἰ
[22, 4]	ὁ μὲν αὐτοῖν γεωργὸς τέ	ἐστιν	καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ λῃστὴς
[22, 5]	Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός	ἐστιν	πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν
[22, 5]	τὸν Εὔξεινον πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ·	ὃν	Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ
[22, 4]	Περσικὸν νόμον τὸν ἀρχαῖον, δι´	ὃν	Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο
[22, 7]	τὸν ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν	στρατηγόν.	Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς
[22, 1]	διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα	ἀοιδόν,	οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος
[22, 7]	γὰρ ἐπὶ λοιμὸν παρακαλεῖς τὸν	θεόν,	οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων,
[22, 7]	εἴτε τις ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος,	θεὸν	Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων· ἄξια ταῦτα
[22, 6]	ὅπως ταῦτα φυλακτέον; ἢ τί	πλέον	Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν
[22, 6]	ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν; ἢ τί	πλέον	Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν
[22, 5]	φθειρόμενον ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον καὶ	ὑπορρέον	τῇ μνήμῃ σώζει, καὶ τὰς
[22, 6]	ἀντιτάξασθαι πολλῷ καὶ γενναίῳ λογοποιῷ,	ῥητέον	δὲ ὅμως· ὅτι καλὴ μὲν
[22, 3]	χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον.	Εὐωχητέον	οὖν τὰς ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ,
[22, 5]	ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν	εὐωχητέον	τὰς ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ
[22, 6]	τῷ μήπω μαθόντι, ὅπως ταῦτα	φυλακτέον;	ἢ τί πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο
[22, 7]	εἴ ποτέ τοι χαρίεντ´ ἐπὶ	νηὸν	ἔρεψα, εἰ δήποτέ τοι κατὰ
[22, 5]	Εὔξεινον πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν	Ξάνθον	καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.
[22, 4]	τὰς ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ	ἔλαιον	πῦρ, ἐπιχέων τῇ ψυχῇ συμμέτρως,
[22, 4]	τούτων τὸν Περσικὸν νόμον τὸν	ἀρχαῖον,	δι´ ὃν Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας
[22, 7]	σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται	λήϊον,	κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα,
[22, 5]	πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν	Ἰώνιον	κόλπον· προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι
[22, 6]	ἡ ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ οὐχ	οἷον	παρέχεσθαι ὑμῖν. Τί γὰρ σεμνὸν
[22, 3]	μένειν ἐῶντες, ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο,	οἷόν	περ οἱ τῶν ἀνδραπόδων κάπηλοι,
[22, 2]	Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον, ἢ	ὁποῖον	τὰ ἔπη λέγοι οὑτωσὶ ἀκούσαντι
[22, 4]	τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν	συμπόσιον	Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν
[22, 7]	διηγοῦ τὸν πόλεμον, τὸν δὲ	Μηδικὸν	ἔα· ταύτην μοι διηγοῦ τὴν
[22, 4]	ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον	Περσικὸν	ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν γὰρ
[22, 4]	συμποτικά. Ἐπαινῶ πρὸ τούτων τὸν	Περσικὸν	νόμον τὸν ἀρχαῖον, δι´ ὃν
[22, 1]	λόγων ὡδί πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ,	καλὸν	μὲν ἀκούειν ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος
[22, 1]	προχυθέντες τοῦ ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι,	εἷλον	τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί σοι
[22, 1]	καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ	κοῖλον	ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες οἱ ἄριστοι
[22, 7]	ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ	Ἄπολλον,	καὶ Ζεῦ, καὶ εἴ τις
[22, 3]	τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ οὐδέν, οὐδὲ	ἄδολον,	οὐδὲ ἐν τῷ τῆς φύσεως
[22, 5]	ἀλλὰ καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ	ποταμόν·	Κροῖσσος ἦν Λυδὸς μὲν γένος,
[22, 5]	Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ καὶ	ποταμόν·	ὃς ῥέων ἐκ μεσημβρίης πρὸς
[22, 7]	ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν	πόλεμον,	τὸν δὲ Μηδικὸν ἔα· ταύτην
[22, 5]	ῥέων ἐκ μεσημβρίης πρὸς βορέην	ἄνεμον	εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον καλεόμενον
[22, 7]	διηγοῦ τὴν νόσον, τὸν δὲ	λοιμὸν	ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω τὴν
[22, 7]	τοῦ Χρύσου. Οὐ γὰρ ἐπὶ	λοιμὸν	παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ ἐπὶ
[22, 4]	μὴ τελείως σβεννὺς αὐτῆς τὸ	φιλότιμον,	μήτε ἐξάπτων τῆς χρείας περαιτέρω·
[22, 4]	Ἐπαινῶ πρὸ τούτων τὸν Περσικὸν	νόμον	τὸν ἀρχαῖον, δι´ ὃν Πέρσαι
[22, 5]	δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ ἐθνῶν·	Δάρδανον	αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς.
[22, 5]	τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ	ἀμήχανον	χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος
[22, 1]	τὴν Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν	παρθένον,	κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς εἰς τὸ
[22, 5]	δὲ ἀμήχανον χρόνου ἐν βραχεῖ	ἀναλεγόμενον,	πλῆθος δὲ ἄπειρον πραγμάτων ἐν
[22, 5]	ἄνεμον εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον	καλεόμενον	ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί,
[22, 1]	καὶ κρατῆρας πλήρεις, καὶ οἶνον	διαχεόμενον,	καὶ ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν,
[22, 5]	Ἀγησιλάου διαβαίνοντα, καὶ μετὰ Ξενοφῶντος	σωζόμενον·	ξυνερῶντα Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα
[22, 5]	δὲ πολέμοις ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς	παραγιγνόμενον,	μῆκος δὲ ἀμήχανον χρόνου ἐν
[22, 5]	νῦν μὲν πολεμοῦσιν ἐν γῇ	παραγινόμενον,	νῦν δὲ ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν,
[22, 5]	τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος καὶ	φθειρόμενον	ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον
[22, 5]	μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ Λεωνίδου	ταττόμενον,	καὶ μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα, καὶ
[22, 5]	γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ καὶ	ἀπολλύμενον	καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει,
[22, 5]	πρὸς βορέην ἄνεμον εἰς τὸν	Εὔξεινον	πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον
[22, 1]	σίτου, καὶ κρατῆρας πλήρεις, καὶ	οἶνον	διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα
[22, 2]	ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις, καὶ τὸν	οἶνον	τῷ κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος δ´
[22, 1]	τῆς σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ	κρήδεμνον	τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς τὴν
[22, 6]	οἷον παρέχεσθαι ὑμῖν. Τί γὰρ	σεμνὸν	ἡ μνήμη τῶν πάλαι κακῶν
[22, 5]	Λεωνίδης ᾄδεται οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων	μόνον	τῶν τότε, καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς
[22, 5]	τὰς ψυχὰς ἐπὶ τὸν πρόσθεν	χρόνον	ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς τὴν θέαν
[22, 5]	πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη καὶ	νόον	ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν
[22, 6]	ψυχαῖς εὐωχία λόγων ταύτης προσηνεστέρα;	Χαλεπὸν	μὲν εἰπεῖν καὶ ἀντιτάξασθαι πολλῷ
[22, 5]	ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον	κόλπον·	προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι·
[22, 1]	Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ κοῖλον	ἵππον,	ἔνθα εἰσδύντες οἱ ἄριστοι τῶν
[22, 5]	Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ	Σκάμανδρον.	Τοῦτο τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ
[22, 5]	δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ ἄκουσμα	ἐφήμερον	τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος καὶ
[22, 5]	πτερῶν ἡ ἱστορία κουφότερον καὶ	μετεωρότερον·	ἣ λαβοῦσα τὴν ψυχὴν περιφέρει
[22, 4]	ἐν ταῖς ἐκκλησίαις πάσης μέθης	ἀκολαστότερον.	~Τὰ μὲν οὖν τῶν Περσῶν
[22, 5]	τῶν Περσέως πτερῶν ἡ ἱστορία	κουφότερον	καὶ μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα τὴν
[22, 1]	θεῖος· τί γὰρ ἂν εἴη	χαριέστερον	τέλος δήμου εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων
[22, 4]	Ἀθηναίοις εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ	σπουδαστικώτερον	ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς·
[22, 5]	ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ	ἄπειρον	πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ
[22, 7]	τῇ θαλάττῃ· λέγε τὸν ψυχῆς	ἰατρόν,	λέγε τὸν στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς
[22, 7]	ἔα· ταύτην μοι διηγοῦ τὴν	νόσον,	τὸν δὲ λοιμὸν ἔα. Εἰπέ,
[22, 1]	μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν πρὸς	τὸν	Ἀλκίνουν λόγων ὡδί πως· Ἀλκίνοε
[22, 4]	πρὸ τούτων τὸν Περσικὸν νόμον	τὸν	ἀρχαῖον, δι´ ὃν Πέρσαι τῆς
[22, 7]	ταύτην μοι διηγοῦ τὴν νόσον,	τὸν	δὲ λοιμὸν ἔα. Εἰπέ, τίνι
[22, 7]	τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον,	τὸν	δὲ Μηδικὸν ἔα· ταύτην μοι
[22, 5]	μεσημβρίης πρὸς βορέην ἄνεμον εἰς	τὸν	Εὔξεινον πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν
[22, 7]	Οὐ γὰρ ἐπὶ λοιμὸν παρακαλεῖς	τὸν	θεόν, οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν
[22, 5]	ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι	τὸν	Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν
[22, 1]	καὶ κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ	τὸν	Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι τὴν
[22, 2]	μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις, καὶ	τὸν	οἶνον τῷ κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος
[22, 4]	οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ πρὸ τούτων	τὸν	Περσικὸν νόμον τὸν ἀρχαῖον, δι´
[22, 7]	καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ	τὸν	πόλεμον, τὸν δὲ Μηδικὸν ἔα·
[22, 5]	ἄρα; Οἳ τὰς ψυχὰς ἐπὶ	τὸν	πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς
[22, 7]	λέγε τὸν ψυχῆς ἰατρόν, λέγε	τὸν	στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ
[22, 7]	καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ· λέγε	τὸν	ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν στρατηγόν.
[22, 5]	καθ´ ἡδονήν, τῷ δὲ εἰδότι	ἐπαγωγότατον	κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς ἂν οὖν
[22, 3]	προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ, καὶ ἐνοδμή,	κιβδηλότατον	ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν
[22, 5]	ἱστορίαν λόγοι τῷ μὲν ἀνηκόῳ	τερπνότατον	καθ´ ἡδονήν, τῷ δὲ εἰδότι
[22, 3]	ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ	ἀσθενέστατον.	Εὐωχητέον οὖν τὰς ἀκοάς, τρέφοντας
[22, 7]	παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ	ἀκήρυκτον·	τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον,
[22, 5]	βορέην ἄνεμον εἰς τὸν Εὔξεινον	πόντον	καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον καλέουσι
[22, 6]	καλὰ τῶν αἰσχρῶν, τὰ μὲν	ἀπέκρυπτον,	τὰ δὲ ἱστόρουν, ἦν ἄν
[22, 1]	τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί σοι	κάλλιστον	ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός
[22, 5]	ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ	νόστον	ἑταίρων, πολύ που σοφώτερος ὁ
[22, 7]	ἀκτῖνα δι´ ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ	θᾶττον,	ἀκρατοτέραν τῆς τῶν σωμάτων συμμετρίας.
[22, 7]	Ἀκούσεται ὁ Ἀπόλλων τοιαῦτα εὐχομένου	θᾶττον,	ἢ τοῦ Χρύσου. Οὐ γὰρ
[22, 2]	ἔοικέν τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο	κρεῖττον,	ἢ ὁποῖον τὰ ἔπη λέγοι
[22, 3]	φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης.	Τοιοῦτον	γάρ τι ἀμέλει καὶ οἱ
[22, 7]	στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον·	τοιοῦτόν	μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον, τὸν
[22, 5]	τύραννος δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ	πρῶτον	τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ
[22, 5]	καὶ νῦν δίκην, φεύγει καὶ	νῦν	Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ εἰπεῖν, οἱ
[22, 6]	καθάπερ ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν γραφῆς·	νῦν	δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα ἐν
[22, 5]	νῦν δὲ ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν,	νῦν	δὲ ἐν ἐκκλησίαις βουλευομένοις· μετὰ
[22, 5]	μὲν πολεμοῦσιν ἐν γῇ παραγινόμενον,	νῦν	δὲ ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν
[22, 5]	Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας καὶ	νῦν	δίκην, φεύγει καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης.
[22, 5]	καὶ ἡ Περικλέους στρατηγία, καὶ	νῦν	ἔτι ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν
[22, 5]	Περσικά, τὰ Μηδικά, τὰ Ἑλληνικά·	νῦν	μὲν πολεμοῦσιν ἐν γῇ παραγινόμενον,
[22, 3]	λόγων σιτία προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ	τοίνυν	λόγῳ, καὶ οὐκ ἄλλῴ τῳ,
[22, 6]	ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς ἂν	οὖν	γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία λόγων ταύτης
[22, 2]	καὶ τῆς Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε	οὖν	ἔοικέν τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο
[22, 3]	καὶ ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον	οὖν	τὰς ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς
[22, 5]	πάσης μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν	οὖν	τῶν Περσῶν καὶ τὰ Ἀττικὰ
[22, 2]	ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται ἄν τις	νοῦν	ἔχων, μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς ἀπὸ
[22, 1]	τοῦτο ἐνάρχεται τῶν πρὸς τὸν	Ἀλκίνουν	λόγων ὡδί πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ,
[22, 5]	αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις	τοιγαροῦν	εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ
[22, 6]	τὰ μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ	ἱστόρουν,	ἦν ἄν που τῇ ψυχῇ
[22, 6]	συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις τραγικαί·	ὧν	σφαλερὰ μὲν ἡ μίμησις, βλαβερὰ
[22, 3]	σιτίοις, τὸ δὲ μέλος ὀδμαῖς·	ὧν	τὰ μὲν εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα,
[22, 2]	ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην, αὐλῶν	συρίγγων	τ´ ἐνοπῇ, καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ,
[22, 0]	λόγων εὐφροσύνης ἡ διὰ φιλοσόφων	λόγων	ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως,
[22, 4]	νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν τῶν	λόγων,	ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις πάσης
[22, 3]	ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ τῶν	λόγων,	ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν λόγος
[22, 0]	~Ὅτι πάσης τῆς διὰ	λόγων	εὐφροσύνης ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων
[22, 3]	μελῶν παραπεμπομένους, τὰ δὲ ἐκ	λόγων	σιτία προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν
[22, 6]	ἂν οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία	λόγων	ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν
[22, 6]	ποθῶ πρὸς τὴν εὐωχίαν τροφὴν	λόγων	ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου τοιούτου δέομαι
[22, 1]	ἐνάρχεται τῶν πρὸς τὸν Ἀλκίνουν	λόγων	ὡδί πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν
[22, 2]	αὐτοσχεδίῳ· καὶ ταῦτα, ὡς φῆς,	ὑπεριδὼν	παρ´ ἄλλοις τοῦ μελιηδέος λωτοῦ
[22, 3]	ἐκεῖνο, οἷόν περ οἱ τῶν	ἀνδραπόδων	κάπηλοι, οἳ σώματα παραλαβόντες ἁπλᾶ
[22, 1]	ὅτι χήτει νεὼς ἐπὶ σχεδίας	πλέων,	χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς σχεδίας,
[22, 5]	Γενεαλογεῖ δὲ καὶ ποταμόν· ὃς	ῥέων	ἐκ μεσημβρίης πρὸς βορέην ἄνεμον
[22, 1]	ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν	κρεῶν	καὶ σίτου, καὶ κρατῆρας πλήρεις,
[22, 7]	φθορὰν κυνῶν καὶ ἀνδρῶν καὶ	ὀρέων·	οὐ γὰρ ταῦτα ἔργα μουσικοῦ
[22, 4]	τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ,	ἐπιχέων	τῇ ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως
[22, 4]	Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος	κολάζων	τὴν μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς
[22, 5]	ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ	Ἀθηναίων	ἐκείνων· μένει δὲ καὶ ἡ
[22, 5]	ὁ Λεωνίδης ᾄδεται οὐχ ὑπὸ	Λακεδαιμονίων	μόνον τῶν τότε, καὶ ὁ
[22, 2]	εὐθύς. Τὸ γάρ τοι κειμένων	σιτίων	ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου πολλοῦ, ταῦτα
[22, 1]	Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς ἑστίας τοῖς	Φαιάκων	ἀρίστοις, καὶ μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται
[22, 1]	τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς τὴν	Φαιάκων	γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον, κομισθεὶς
[22, 6]	σεμνὸν ἡ μνήμη τῶν πάλαι	κακῶν	τῷ μήπω μαθόντι, ὅπως ταῦτα
[22, 2]	ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος	ἥκων,	συνήθης πολυτελεῖ τραπέζῃ καὶ οἴνῳ
[22, 3]	μὲν γὰρ ἔγωγε τὴν ἐκ	μελῶν	ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς, ἢ
[22, 3]	τις ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν ἐκ	μελῶν	ἡδονὴν τῇ τῶν λόγων, ἐοίκοι
[22, 3]	ὀδμὰς ταύτας τὰς ἐκ τῶν	μελῶν	παραπεμπομένους, τὰ δὲ ἐκ λόγων
[22, 5]	σοφός, ὅτι πολύτροπος ἦν, καὶ	πολλῶν	ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη καὶ νόον
[22, 7]	πίονα μηρί´ ἔκηα. Ἀκούσεται ὁ	Ἀπόλλων	τοιαῦτα εὐχομένου θᾶττον, ἢ τοῦ
[22, 3]	προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´	αὐλῶν	ἐμπνεομένων, ἢ διὰ λύρας κρουομένης,
[22, 2]	τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην,	αὐλῶν	συρίγγων τ´ ἐνοπῇ, καὶ ἀνθρώπων
[22, 4]	ἀφέμενος ὁ γεωργὸς τοῦ ζεύγους,	δραμὼν	ἐπὶ τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται,
[22, 5]	εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ καὶ Περσεὺς	εὐδαίμων,	ὅτι πτηνὸς ἦν, καὶ περιεφέρετο
[22, 6]	δὲ ὅμως· ὅτι καλὴ μὲν	ὑμῶν	ἡ ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι προσηνής,
[22, 4]	ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ οὐδὲ τὰ	Αἰνιάνων	θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα ἐν πότῳ
[22, 1]	καὶ δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων,	καθημένων	ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου, καὶ
[22, 6]	ψυχῇ ὄνησις κατὰ μίμησιν τῶν	ἱστορημένων,	καθάπερ ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν γραφῆς·
[22, 2]	ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ γάρ τοι	κειμένων	σιτίων ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου πολλοῦ,
[22, 3]	ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´ αὐλῶν	ἐμπνεομένων,	ἢ διὰ λύρας κρουομένης, ἢ
[22, 5]	παρέχουσιν αὐταῖς τὴν θέαν τῶν	γενομένων	πάλαι. Προσηνὲς γὰρ ἡ ἱστορία
[22, 7]	τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ σωμάτων	φθειρομένων·	σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται
[22, 7]	θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ περὶ τειχῶν	πολιορκουμένων,	μηδὲ περὶ σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ
[22, 1]	εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς	ἀκροωμένων,	καθημένων ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου,
[22, 1]	ἔνθα εἰσδύντες οἱ ἄριστοι τῶν	Ἑλλήνων,	εἰς τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες, προχυθέντες
[22, 5]	ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ ἐν ναυαγίῳ·	Σειρήνων	ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι
[22, 2]	τοῦ μελιηδέος λωτοῦ καὶ τῆς	Σειρήνων	ᾠδῆς. Μήποτε οὖν ἔοικέν τι
[22, 5]	παῖς δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ	ἐθνῶν·	Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα
[22, 6]	πρὸς τὴν εὐωχίαν τροφὴν λόγων	ὑγιεινῶν,	καὶ ἀνόσου τοιούτου δέομαι σιτίου,
[22, 5]	Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων	ἐκείνων·	μένει δὲ καὶ ἡ Περικλέους
[22, 0]	εὐφροσύνης ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων	ἀμείνων.	~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι
[22, 1]	χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου, καὶ	δαιτυμόνων	οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς,
[22, 5]	που σοφώτερος ὁ τῶν μὲν	κινδύνων	ἐξιστάμενος, τῆς δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος.
[22, 7]	ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν	κυνῶν	καὶ ἀνδρῶν καὶ ὀρέων· οὐ
[22, 5]	τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ τῶν	ἀνθρώπων	γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ καὶ
[22, 5]	ὅτι πολύτροπος ἦν, καὶ πολλῶν	ἀνθρώπων	ἴδεν ἄστη καὶ νόον ἔγνω,
[22, 2]	αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ, καὶ	ἀνθρώπων	ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης δεῖ
[22, 7]	λέγε τὸν στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς	ἀνδρῶν,	ἐπὶ τοὺς θεοὺς ἴθι. Ἔρου
[22, 7]	οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν κυνῶν καὶ	ἀνδρῶν	καὶ ὀρέων· οὐ γὰρ ταῦτα
[22, 1]	εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε	ἀνδρῶν;	τράπεζαν μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου,
[22, 5]	καὶ χωρία, πολὺ τῶν Περσέως	πτερῶν	ἡ ἱστορία κουφότερον καὶ μετεωρότερον·
[22, 5]	ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον	ἑταίρων,	πολύ που σοφώτερος ὁ τῶν
[22, 7]	θεόν, οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν	θανατηφόρων,	οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν κυνῶν καὶ
[22, 6]	γὰρ ἀποκρίναντες τὰ καλὰ τῶν	αἰσχρῶν,	τὰ μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ
[22, 1]	ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας,	ἐκπεσὼν	εἰς τὴν Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας
[22, 5]	ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν οὖν τῶν	Περσῶν	καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν
[22, 2]	ἔχων, μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς ἀπὸ	τῶν	αἰσχίστων ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ
[22, 6]	μὲν γὰρ ἀποκρίναντες τὰ καλὰ	τῶν	αἰσχρῶν, τὰ μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ
[22, 3]	αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν περ οἱ	τῶν	ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ σώματα παραλαβόντες
[22, 5]	Τοῦτο τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ	τῶν	ἀνθρώπων γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ
[22, 5]	ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς τὴν θέαν	τῶν	γενομένων πάλαι. Προσηνὲς γὰρ ἡ
[22, 1]	ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες οἱ ἄριστοι	τῶν	Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες,
[22, 6]	τῇ ψυχῇ ὄνησις κατὰ μίμησιν	τῶν	ἱστορημένων, καθάπερ ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν
[22, 4]	ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν	τῶν	λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις
[22, 3]	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ	τῶν	λόγων, ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν
[22, 3]	μὲν ὀδμὰς ταύτας τὰς ἐκ	τῶν	μελῶν παραπεμπομένους, τὰ δὲ ἐκ
[22, 5]	ἑταίρων, πολύ που σοφώτερος ὁ	τῶν	μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς δὲ
[22, 6]	Τί γὰρ σεμνὸν ἡ μνήμη	τῶν	πάλαι κακῶν τῷ μήπω μαθόντι,
[22, 5]	γῇ παθήματα καὶ χωρία, πολὺ	τῶν	Περσέως πτερῶν ἡ ἱστορία κουφότερον
[22, 5]	μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν οὖν	τῶν	Περσῶν καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν,
[22, 1]	ἀρίστοις, καὶ μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται	τῶν	πρὸς τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί
[22, 7]	χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς	τῶν	σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω
[22, 5]	ᾄδεται οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον	τῶν	τότε, καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται
[22, 6]	οὗ καὶ Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ	Πλάτων,	καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ
[22, 5]	βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ ἄπειρον	πραγμάτων	ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ Ἀσσύρια,
[22, 7]	ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς	παθημάτων·	ἄξια ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος, ἄξια
[22, 7]	ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς τῶν	σωμάτων	συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω εἴτε
[22, 7]	περὶ τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ	σωμάτων	φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα.
[22, 4]	σβεννὺς αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε	ἐξάπτων	τῆς χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ
[22, 7]	τὸν θεόν, οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν	ὀϊστῶν	θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν κυνῶν
[22, 2]	μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς ἀπὸ τῶν	αἰσχίστων	ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς
[22, 4]	νόμος κολάζων τὴν μέθην ἐπήγειρεν	αὐτῶν	τὰς ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ
[22, 3]	σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται	αὐτῶν	τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν
[22, 4]	εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά γε	τούτων	μιμήματα, πρὸς τῷ κίβδηλα εἶναι
[22, 4]	θεάματα οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ πρὸ	τούτων	τὸν Περσικὸν νόμον τὸν ἀρχαῖον,
[22, 5]	περιεφέρετο ἐν τῷ αἰθέρι, πάντα	ἐποπτεύων	τὰ ἐν γῇ παθήματα καὶ
[22, 2]	Τὸ γάρ τοι κειμένων σιτίων	ἀμφιλαφῶν	καὶ οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν
[22, 6]	Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ Πλάτων, καὶ	Ξενοφῶν,	καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου
[22, 0]	διὰ λόγων εὐφροσύνης ἡ διὰ	φιλοσόφων	λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ
[22, 2]	οἵαν μιμήσεται ἄν τις νοῦν	ἔχων,	μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς ἀπὸ τῶν
[22, 7]	περὶ θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ περὶ	τειχῶν	πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ σωμάτων φθειρομένων·
[22, 1]	ὑπ´ αὐτῆς εἰς τὸ ἄστυ,	τυχὼν	αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008