Dissertations, Chap.
[22, 4]	ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις	αἱ	βουλαὶ εἰς τὰς εὐωχίας, ὥσπερ
[22, 2]	καὶ τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι	ἐγχέαι,	ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας
[22, 6]	προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν καὶ	ἀντιτάξασθαι	πολλῷ καὶ γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον
[22, 6]	μὲν ὑμῶν ἡ ἁρμονία καὶ	ᾄδεσθαι	προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ ἡ
[22, 2]	Μήποτε οὖν ἔοικέν τι Ὅμηρος	αἰνίττεσθαι	ἄλλο κρεῖττον, ἢ ὁποῖον τὰ
[22, 6]	ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ οὐχ οἷον	παρέχεσθαι	ὑμῖν. Τί γὰρ σεμνὸν ἡ
[22, 2]	σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα ἔοικεν εὐωχίαν	διηγεῖσθαι	ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται ἄν τις
[22, 6]	τύραννοι, καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ	εὐτυχίαι	ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί, καὶ
[22, 6]	καλὴ μὲν ὑμῶν ἡ ἁρμονία	καὶ	ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ
[22, 3]	παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ	καὶ	ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα
[22, 6]	ὑγίανεν, καὶ Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν,	καὶ	Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή,
[22, 7]	ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν	καὶ	ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν
[22, 7]	δέδιεν, καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ,	καὶ	ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις
[22, 7]	φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς	καὶ	ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν
[22, 3]	τέχνης καλῶς, ἄσημα δὲ ὄντα	καὶ	ἄλογα καὶ ἄφωνα μηδὲν μέγα
[22, 2]	ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς εἰκῇ	καὶ	ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ,
[22, 5]	ἀργῶς οὐδὲ ἠμελημένως δεικνύουσα, ἀλλὰ	καὶ	ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν· Κροῖσσος
[22, 7]	θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν κυνῶν	καὶ	ἀνδρῶν καὶ ὀρέων· οὐ γὰρ
[22, 2]	ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ,	καὶ	ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης
[22, 6]	τὴν εὐωχίαν τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν,	καὶ	ἀνόσου τοιούτου δέομαι σιτίου, ἀφ´
[22, 6]	ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν	καὶ	ἀντιτάξασθαι πολλῷ καὶ γενναίῳ λογοποιῷ,
[22, 5]	ἀνθρώπων γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ	καὶ	ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ
[22, 4]	μὲν αὐτοῖν γεωργὸς τέ ἐστιν	καὶ	ἀροῖ, ὁ δὲ λῃστὴς καὶ
[22, 2]	οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι,	καὶ	ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης
[22, 3]	ἄσημα δὲ ὄντα καὶ ἄλογα	καὶ	ἄφωνα μηδὲν μέγα τῇ ψυχῇ
[22, 2]	Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν	καὶ	βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι
[22, 6]	μὲν εἰπεῖν καὶ ἀντιτάξασθαι πολλῷ	καὶ	γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον δὲ ὅμως·
[22, 1]	εἴη χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου,	καὶ	δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων
[22, 7]	Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή,	καὶ	δέδιεν, καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ,
[22, 7]	μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ τείχη,	καὶ	εἰ μὴ Φίλιππος, ἀλλ´ ὁ
[22, 7]	κλῦθι, ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ,	καὶ	εἴ τις ἄλλος θεὸς ἰατικὸς
[22, 3]	ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα,	καὶ	ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν
[22, 3]	εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ,	καὶ	ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα,
[22, 1]	κρατῆρας πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον,	καὶ	ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας
[22, 3]	του μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν	καὶ	ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς μέλος· δείδια
[22, 6]	πλεονέκται τύραννοι, καὶ πόλεμοι ἄδικοι,	καὶ	εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί,
[22, 4]	κίβδηλα εἶναι καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ,	καὶ	εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ τι
[22, 7]	Χρύσην ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ Ἄπολλον,	καὶ	Ζεῦ, καὶ εἴ τις ἄλλος
[22, 5]	ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει δὲ	καὶ	ἡ Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν
[22, 7]	Ἱπποκράτην δὲ ἔα τοῖς σώμασιν	καὶ	Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ· λέγε τὸν
[22, 6]	λόγοις, καὶ πλεονάζει τὰ χείρω,	καὶ	κρατεῖ τὰ αἰσχρά· καὶ τὸ
[22, 1]	τράπεζαν μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου,	καὶ	κρατῆρας πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον,
[22, 1]	καθημένων ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου,	καὶ	κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ τὸν
[22, 3]	ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα	καὶ	λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´
[22, 3]	χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς τινας,	καὶ	λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες ἄρα,
[22, 7]	ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν,	καὶ	λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις
[22, 7]	ἔργα μουσικοῦ θεοῦ, καὶ σοφοῦ	καὶ	μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ αὐτῷ προσέθηκεν
[22, 3]	δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις	καὶ	μάχας, κρατύνοντες μὲν τὰ ἄδικα,
[22, 5]	Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ Λεωνίδου ταττόμενον,	καὶ	μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα, καὶ μετὰ
[22, 5]	ταττόμενον, καὶ μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα,	καὶ	μετὰ Ξενοφῶντος σωζόμενον· ξυνερῶντα Πανθίᾳ,
[22, 1]	τῆς ἑστίας τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις,	καὶ	μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν πρὸς
[22, 5]	Περσέως πτερῶν ἡ ἱστορία κουφότερον	καὶ	μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα τὴν ψυχὴν
[22, 4]	συμπεσόντες μάχονται, παίοντες τὰς ὄψεις,	καὶ	μιμούμενοι τραύματα καὶ πτώματα· θεάματα
[22, 5]	καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη	καὶ	νόον ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν τε
[22, 5]	ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν	καὶ	νόστον ἑταίρων, πολύ που σοφώτερος
[22, 5]	Κριτίας καὶ νῦν δίκην, φεύγει	καὶ	νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ εἰπεῖν,
[22, 5]	ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας	καὶ	νῦν δίκην, φεύγει καὶ νῦν
[22, 5]	δὲ καὶ ἡ Περικλέους στρατηγία,	καὶ	νῦν ἔτι ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη·
[22, 6]	καὶ Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ Πλάτων,	καὶ	Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ
[22, 5]	ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον τῶν τότε,	καὶ	ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ
[22, 5]	Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ δὲ	καὶ	Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος ἦν,
[22, 3]	τέχνης. Τοιοῦτον γάρ τι ἀμέλει	καὶ	οἱ περὶ τὰς δίκας εἱλούμενοι
[22, 1]	καὶ σίτου, καὶ κρατῆρας πλήρεις,	καὶ	οἶνον διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ τούτοις
[22, 2]	γάρ τοι κειμένων σιτίων ἀμφιλαφῶν	καὶ	οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι
[22, 2]	Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ τραπέζῃ	καὶ	οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ καὶ ᾠδῇ
[22, 7]	συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω εἴτε	καὶ	Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε τις
[22, 4]	καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ λῃστὴς	καὶ	ὅπλα ἔχει, κεῖται δὲ καὶ
[22, 7]	ἐπὶ φθορὰν κυνῶν καὶ ἀνδρῶν	καὶ	ὀρέων· οὐ γὰρ ταῦτα ἔργα
[22, 5]	τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς ψυχάς,	καὶ	οὐ δικανικοῖς λόγοις, φησὶν ὁ
[22, 3]	προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ,	καὶ	οὐκ ἄλλῴ τῳ, χαίρειν εἰκὸς
[22, 6]	δὲ ποθεῖ ἡ ἐπιεικὴς ψυχή,	καὶ	οὐχ οἷον παρέχεσθαι ὑμῖν. Τί
[22, 5]	Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς ἦν,	καὶ	περιεφέρετο ἐν τῷ αἰθέρι, πάντα
[22, 6]	πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες,	καὶ	περιστάσεις τραγικαί· ὧν σφαλερὰ μὲν
[22, 5]	ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ	καὶ	Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς ἦν,
[22, 1]	ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος	καὶ	Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ κοῖλον
[22, 6]	ἀφ´ οὗ καὶ Σωκράτης ὑγίανεν,	καὶ	Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης.
[22, 6]	εἰσφύρεται πάντα ἐν τοῖς λόγοις,	καὶ	πλεονάζει τὰ χείρω, καὶ κρατεῖ
[22, 6]	πολὺ τῆς ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι,	καὶ	πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι,
[22, 5]	πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ	καὶ	πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις ἐν
[22, 5]	Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος ἦν,	καὶ	πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη καὶ
[22, 5]	δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ	καὶ	ποταμόν· Κροῖσσος ἦν Λυδὸς μὲν
[22, 5]	μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ	καὶ	ποταμόν· ὃς ῥέων ἐκ μεσημβρίης
[22, 6]	πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι,	καὶ	πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες,
[22, 4]	τὰς ὄψεις, καὶ μιμούμενοι τραύματα	καὶ	πτώματα· θεάματα οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ
[22, 1]	σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν κρεῶν	καὶ	σίτου, καὶ κρατῆρας πλήρεις, καὶ
[22, 4]	μιμήματα, πρὸς τῷ κίβδηλα εἶναι	καὶ	σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς
[22, 7]	γὰρ ταῦτα ἔργα μουσικοῦ θεοῦ,	καὶ	σοφοῦ καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ
[22, 4]	τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὰς ἐκκλησίας,	καὶ	σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας
[22, 6]	εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί,	καὶ	συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις τραγικαί·
[22, 6]	τοιούτου δέομαι σιτίου, ἀφ´ οὗ	καὶ	Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ Πλάτων, καὶ
[22, 5]	~Τὰ μὲν οὖν τῶν Περσῶν	καὶ	τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ
[22, 5]	καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει,	καὶ	τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς
[22, 5]	σώζει, καὶ τὰς ἀρετὰς φυλάττει,	καὶ	τὰς πράξεις ταῖς δόξαις ἀθανάτους
[22, 2]	χεομένῳ πολλῷ καὶ ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ·	καὶ	ταῦτα, ὡς φῆς, ὑπεριδὼν παρ´
[22, 7]	Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν	καὶ	τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα
[22, 2]	παρ´ ἄλλοις τοῦ μελιηδέος λωτοῦ	καὶ	τῆς Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν
[22, 3]	τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ.	~Καὶ	τίς ἂν ἡμῖν ἡ τοιαύτη
[22, 5]	πάλαι. Προσηνὲς γὰρ ἡ ἱστορία	καὶ	τὸ μηδὲν καμόντα πανταχοῦ περιπολεῖν,
[22, 6]	χείρω, καὶ κρατεῖ τὰ αἰσχρά·	καὶ	τὸ πολὺ τῆς ἱστορίας πλεονέκται
[22, 2]	ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις,	καὶ	τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι ἐγχέαι,
[22, 1]	οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς,	καὶ	τραπέζης ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος μεστοῦ;
[22, 4]	καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται δὲ	καὶ	τῷ γεωργῷ τὰ ὅπλα ἀγχοῦ·
[22, 5]	καὶ φθειρόμενον ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον	καὶ	ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει, καὶ
[22, 5]	ἐφήμερον τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος	καὶ	φθειρόμενον ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον καὶ
[22, 7]	ψυχή, καὶ δέδιεν, καὶ λυπεῖται,	καὶ	φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς
[22, 3]	μιμοῦνται τὰς ἐν δικαστηρίοις ἔριδας	καὶ	φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας, κρατύνοντες
[22, 5]	ἐποπτεύων τὰ ἐν γῇ παθήματα	καὶ	χωρία, πολὺ τῶν Περσέως πτερῶν
[22, 2]	τραπέζῃ καὶ οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ	καὶ	ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ· καὶ ταῦτα, ὡς
[22, 6]	καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις	τραγικαί·	ὧν σφαλερὰ μὲν ἡ μίμησις,
[22, 6]	γὰρ σεμνὸν ἡ μνήμη τῶν	πάλαι	κακῶν τῷ μήπω μαθόντι, ὅπως
[22, 5]	αὐταῖς τὴν θέαν τῶν γενομένων	πάλαι.	Προσηνὲς γὰρ ἡ ἱστορία καὶ
[22, 4]	ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις αἱ	βουλαὶ	εἰς τὰς εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς
[22, 6]	λόγων ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου τοιούτου	δέομαι	σιτίου, ἀφ´ οὗ καὶ Σωκράτης
[22, 1]	σοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται	εἶναι;	~Δεινός τις εἶ, ὦ σοφώτατε
[22, 4]	τούτων μιμήματα, πρὸς τῷ κίβδηλα	εἶναι	καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ εὐωχουμέναις
[22, 1]	δὴ τὸν Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ	εἶναι	τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν;
[22, 2]	καὶ οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν	ἐπιθεῖναι	ταῖς τραπέζαις, καὶ τὸν οἶνον
[22, 7]	σοι δεῖ, μαντείας σοι δεῖ,	εὖξαι	τῷ θεῷ· κλῦθί μευ, ἀργυρότοξε,
[22, 6]	καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις	πονηραί,	καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις
[22, 6]	ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί, καὶ	συμφοραὶ	ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις τραγικαί· ὧν
[22, 2]	δημωδέστατος, οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ	ἐπαινέσαι,	καὶ ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων,
[22, 4]	νόμον τὸν ἀρχαῖον, δι´ ὃν	Πέρσαι	τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς
[22, 5]	ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ Λεωνίδης	ᾄδεται	οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον τῶν
[22, 1]	τί σοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν	εἴδεται	εἶναι; ~Δεινός τις εἶ, ὦ
[22, 7]	ταύτης ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ	τέμνεται,	λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ σοι
[22, 5]	ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι	ἐντεύξεται,	ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ καὶ
[22, 6]	μίμησιν γραφῆς· νῦν δὲ ἀναμὶξ	εἰσφύρεται	πάντα ἐν τοῖς λόγοις, καὶ
[22, 7]	φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα.	Τμηθήσεται	λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται
[22, 7]	Τμηθήσεται λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται·	λῃστευθήσεται	θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν·
[22, 2]	ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν	μιμήσεται	ἄν τις νοῦν ἔχων, μεταθεὶς
[22, 7]	μὴ Φίλιππος, ἀλλ´ ὁ χρόνος·	φθαρήσεται	τὰ σώματα, κἂν ἀπέλθῃ ὁ
[22, 5]	ἀλλ´ οὐκ ἐν ναυαγίῳ· Σειρήνων	ἀκούσεται,	ἀλλ´ οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι ἐντεύξεται,
[22, 7]	τοι κατὰ πίονα μηρί´ ἔκηα.	Ἀκούσεται	ὁ Ἀπόλλων τοιαῦτα εὐχομένου θᾶττον,
[22, 7]	ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ τέμνεται,	λῃστεύεται,	πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ σοι δεῖ,
[22, 7]	λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις	συνέχεται	παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν
[22, 1]	Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ μετὰ τοῦτο	ἐνάρχεται	τῶν πρὸς τὸν Ἀλκίνουν λόγων
[22, 5]	τῆς δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν	ὄψεται,	ἀλλ´ οὐκ ἐν ναυαγίῳ· Σειρήνων
[22, 1]	ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων ἀμείνων.	~Διηγεῖται	Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει
[22, 4]	δὲ λῃστὴς καὶ ὅπλα ἔχει,	κεῖται	δὲ καὶ τῷ γεωργῷ τὰ
[22, 7]	δή, ὅτε ψυχὴ τέμνεται, λῃστεύεται,	πολιορκεῖται,	νοσεῖ· χρησμοῦ σοι δεῖ, μαντείας
[22, 5]	τῶν τότε, καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς	ἐπαινεῖται	οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει
[22, 7]	ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν, καὶ	λυπεῖται,	καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται
[22, 6]	καὶ τὸ πολὺ τῆς ἱστορίας	πλεονέκται	τύραννοι, καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ
[22, 3]	τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ λεαίνοντες,	λυμαίνονται	αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν,
[22, 4]	θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα ἐν πότῳ	εὐφραίνονται	Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν δρῶντες, οἱ
[22, 4]	δραμὼν ἐπὶ τὰ ὅπλα, συμπεσόντες	μάχονται,	παίοντες τὰς ὄψεις, καὶ μιμούμενοι
[22, 4]	οἱ δὲ ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο	μιμοῦνται	μάχην, ὑπαυλοῦντος ἄλλου· ὁ μὲν
[22, 3]	παραθήσομεν φέροντες ἄρα, οἳ μὲν	μιμοῦνται	τὰς ἐν δικαστηρίοις ἔριδας καὶ
[22, 7]	ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι	ἀπόσχωνται·	λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι μὴ
[22, 1]	τῶν πρὸς τὸν Ἀλκίνουν λόγων	ὡδί	πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν μὲν
[22, 3]	τῇ ψυχῇ εἰς εὐφροσύνην συντελεῖ.	Εἰ	γάρ τις ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν
[22, 5]	Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει.	Εἰ	δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι
[22, 5]	δεδεμένος· Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ.	Εἰ	δὲ καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι
[22, 7]	τοι χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα,	εἰ	δήποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί´
[22, 6]	τί Χίοι διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι;	Εἰ	μὲν γὰρ ἀποκρίναντες τὰ καλὰ
[22, 7]	ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ τείχη, καὶ	εἰ	μὴ Φίλιππος, ἀλλ´ ὁ χρόνος·
[22, 7]	ἄλλος θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης,	εἴ	ποτέ τοι χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν
[22, 7]	ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ, καὶ	εἴ	τις ἄλλος θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς
[22, 2]	φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός τις	εἶ,	ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης
[22, 1]	Ἐρωτῶ δὴ τὸν Ὀδυσσέα· Τί	ἡγεῖ	εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε
[22, 5]	πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο.	Γενεαλογεῖ	δὲ καὶ ποταμόν· ὃς ῥέων
[22, 5]	αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς.	Γενεαλογεῖ	καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις
[22, 5]	ἠμελημένως δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ ἄνδρα	γενεαλογεῖ	καὶ ποταμόν· Κροῖσσος ἦν Λυδὸς
[22, 5]	δίδωσιν Κριτίας καὶ νῦν δίκην,	φεύγει	καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ
[22, 7]	χρησμοῦ σοι δεῖ, μαντείας σοι	δεῖ,	εὖξαι τῷ θεῷ· κλῦθί μευ,
[22, 2]	ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης	δεῖ	κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ
[22, 7]	λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ σοι	δεῖ,	μαντείας σοι δεῖ, εὖξαι τῷ
[22, 6]	πάντα ἐν τοῖς λόγοις, καὶ	πλεονάζει	τὰ χείρω, καὶ κρατεῖ τὰ
[22, 5]	ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ	σώζει,	καὶ τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ
[22, 6]	καὶ ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο δὲ	ποθεῖ	ἡ ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ οὐχ
[22, 5]	τὰς πράξεις ταῖς δόξαις ἀθανάτους	ποιεῖ.	Διὰ τοῦτο ὁ Λεωνίδης ᾄδεται
[22, 4]	ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς·	ἐκεῖ	μὲν γὰρ νόμος κολάζων τὴν
[22, 7]	θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν·	καταβαλεῖ	τὰ τείχη, καὶ εἰ μὴ
[22, 3]	κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ τι	ἀμέλει	καὶ οἱ περὶ τὰς δίκας
[22, 3]	μέγα τῇ ψυχῇ εἰς εὐφροσύνην	συντελεῖ.	Εἰ γάρ τις ἐθέλοι παραβαλεῖν
[22, 2]	ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης	πολυτελεῖ	τραπέζῃ καὶ οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ
[22, 7]	Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης.	~Ἐπιθυμεῖ	ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν,
[22, 5]	ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων·	μένει	δὲ καὶ ἡ Περικλέους στρατηγία,
[22, 7]	καὶ δέδιεν, καὶ λυπεῖται, καὶ	φθονεῖ,	καὶ ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς καὶ
[22, 1]	ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου,	κοινωνεῖ	τῆς ἑστίας τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις,
[22, 3]	ἐκ λόγων σιτία προσάγοντας αὐταῖς.	Ἐπεὶ	τοίνυν λόγῳ, καὶ οὐκ ἄλλῴ
[22, 5]	ξυνερῶντα Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα	Κυαξάρει.	Εἰ δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός,
[22, 5]	μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα τὴν ψυχὴν	περιφέρει	πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς οὐδὲ ἠμελημένως
[22, 7]	ὅτε ψυχὴ τέμνεται, λῃστεύεται, πολιορκεῖται,	νοσεῖ·	χρησμοῦ σοι δεῖ, μαντείας σοι
[22, 6]	καὶ πλεονάζει τὰ χείρω, καὶ	κρατεῖ	τὰ αἰσχρά· καὶ τὸ πολὺ
[22, 1]	~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι	χήτει	νεὼς ἐπὶ σχεδίας πλέων, χειμῶνος
[22, 5]	μνήμῃ σώζει, καὶ τὰς ἀρετὰς	φυλάττει,	καὶ τὰς πράξεις ταῖς δόξαις
[22, 5]	μῆκος δὲ ἀμήχανον χρόνου ἐν	βραχεῖ	ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ ἄπειρον πραγμάτων
[22, 4]	ὁ δὲ λῃστὴς καὶ ὅπλα	ἔχει,	κεῖται δὲ καὶ τῷ γεωργῷ
[22, 7]	ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς θεοὺς	ἴθι.	Ἔρου μὴ περὶ γῆς δῃουμένης,
[22, 7]	σοι δεῖ, εὖξαι τῷ θεῷ·	κλῦθί	μευ, ἀργυρότοξε, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας,
[22, 7]	μευ, ἀργυρότοξε, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας,	κλῦθι,	ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ, καὶ
[22, 1]	ἄστυ; Τοῦτο τί σοι κάλλιστον	ἐνὶ	φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός τις
[22, 7]	τὸν δὲ λοιμὸν ἔα. Εἰπέ,	τίνι	ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν καὶ τὴν
[22, 1]	αὖ κοῖλον ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες	οἱ	ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὸ
[22, 4]	εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν δρῶντες,	οἱ	δὲ ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο μιμοῦνται
[22, 5]	νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ εἰπεῖν,	οἱ	καθ´ ἱστορίαν λόγοι τῷ μὲν
[22, 4]	ὅσα ἐν πότῳ εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες,	οἱ	μὲν δρῶντες, οἱ δὲ ὁρῶντες.
[22, 4]	τῆς χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ	οἱ	νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς αὐτοῖς
[22, 3]	Τοιοῦτον γάρ τι ἀμέλει καὶ	οἱ	περὶ τὰς δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν.
[22, 3]	ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν περ	οἱ	τῶν ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ σώματα
[22, 3]	λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες ἄρα,	οἳ	μὲν μιμοῦνται τὰς ἐν δικαστηρίοις
[22, 3]	περ οἱ τῶν ἀνδραπόδων κάπηλοι,	οἳ	σώματα παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ
[22, 5]	ὁ λόγος. Τίσιν μὴν ἄρα;	Οἳ	τὰς ψυχὰς ἐπὶ τὸν πρόσθεν
[22, 2]	κρεῖττον, ἢ ὁποῖον τὰ ἔπη	λέγοι	οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ γάρ
[22, 5]	δὲ εἰπεῖν, οἱ καθ´ ἱστορίαν	λόγοι	τῷ μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´
[22, 6]	καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι	ἄλογοι,	καὶ πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ
[22, 4]	ἐνταῦθα δὲ οἱ νήφοντες οὗτοι	δημαγωγοί,	μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος
[22, 5]	εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον καλεόμενον	ἐκδιδοῖ·	ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες
[22, 5]	καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον καλέουσι	θεοί,	ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ
[22, 7]	Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν	Ἀθηναῖοι	μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ τείχη,
[22, 7]	ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον, κἂν	Πελοποννήσιοι	ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι
[22, 5]	Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν	Ταλάντιοι	βάρβαροι· ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ
[22, 6]	ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν; ἢ τί	Χίοι	διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι; Εἰ μὲν
[22, 6]	ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι, καὶ πόλεμοι	ἄδικοι,	καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις
[22, 1]	τέλος δήμου εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων	οἴκοι,	ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς, καὶ
[22, 3]	μελῶν ἡδονὴν τῇ τῶν λόγων,	ἐοίκοι	ἂν ὁ μὲν λόγος σιτίοις,
[22, 3]	εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ γάρ τις	ἐθέλοι	παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν
[22, 3]	οἷόν περ οἱ τῶν ἀνδραπόδων	κάπηλοι,	οἳ σώματα παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´
[22, 7]	τὸν δὲ Μηδικὸν ἔα· ταύτην	μοι	διηγοῦ τὴν νόσον, τὸν δὲ
[22, 7]	ὁρᾷς πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν	μοι	διηγοῦ τὸν πόλεμον, τὸν δὲ
[22, 7]	ἀκρατοτέραν τῆς τῶν σωμάτων συμμετρίας.	Ἐμοὶ	δὲ ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος,
[22, 6]	τῆς ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι, καὶ	πόλεμοι	ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ
[22, 5]	ψυχὰς ἐπὶ τὸν πρόσθεν χρόνον	ἀναβιβασάμενοι	παρέχουσιν αὐταῖς τὴν θέαν τῶν
[22, 1]	εἰσενεχθέντες, προχυθέντες τοῦ ἵππου, μεθύουσιν	ἐπιθέμενοι,	εἷλον τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί
[22, 3]	καὶ οἱ περὶ τὰς δίκας	εἱλούμενοι	δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά γε τούτων
[22, 4]	μάχονται, παίοντες τὰς ὄψεις, καὶ	μιμούμενοι	τραύματα καὶ πτώματα· θεάματα οὐ
[22, 6]	τὸ πολὺ τῆς ἱστορίας πλεονέκται	τύραννοι,	καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι
[22, 4]	αὐτοῖν γεωργὸς τέ ἐστιν καὶ	ἀροῖ,	ὁ δὲ λῃστὴς καὶ ὅπλα
[22, 5]	κόλπον· προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι	βάρβαροι·	ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος
[22, 6]	ἢ τί Χίοι διὰ ταύτην	εὐδαιμονέστεροι;	Εἰ μὲν γὰρ ἀποκρίναντες τὰ
[22, 7]	νοσεῖ· χρησμοῦ σοι δεῖ, μαντείας	σοι	δεῖ, εὖξαι τῷ θεῷ· κλῦθί
[22, 7]	τέμνεται, λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ	σοι	δεῖ, μαντείας σοι δεῖ, εὖξαι
[22, 1]	εἷλον τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί	σοι	κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι;
[22, 7]	ἐπὶ νηὸν ἔρεψα, εἰ δήποτέ	τοι	κατὰ πίονα μηρί´ ἔκηα. Ἀκούσεται
[22, 2]	οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ γάρ	τοι	κειμένων σιτίων ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου
[22, 7]	ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης, εἴ ποτέ	τοι	χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα, εἰ
[22, 1]	κοῖλον ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες οἱ	ἄριστοι	τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ
[22, 4]	περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ οἱ νήφοντες	οὗτοι	δημαγωγοί, μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου
[22, 7]	ἢ τοῦ Χρύσου. Οὐ γὰρ	ἐπὶ	λοιμὸν παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ
[22, 7]	νοσούσης, εἴ ποτέ τοι χαρίεντ´	ἐπὶ	νηὸν ἔρεψα, εἰ δήποτέ τοι
[22, 1]	περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει νεὼς	ἐπὶ	σχεδίας πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης
[22, 5]	Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις	ἐπὶ	τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον
[22, 2]	τὰς ἡδονὰς ἀπὸ τῶν αἰσχίστων	ἐπὶ	τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς γαστρὸς
[22, 4]	ὁ γεωργὸς τοῦ ζεύγους, δραμὼν	ἐπὶ	τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται, παίοντες
[22, 2]	τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς γαστρὸς	ἐπὶ	τὰς ἀκοάς· ἢ οὐδὲ τοῦτο
[22, 5]	μὴν ἄρα; Οἳ τὰς ψυχὰς	ἐπὶ	τὸν πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν
[22, 7]	λοιμὸν παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ	ἐπὶ	τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ
[22, 7]	τὸν στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν,	ἐπὶ	τοὺς θεοὺς ἴθι. Ἔρου μὴ
[22, 1]	πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ	ἐπὶ	τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος
[22, 7]	ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ	ἐπὶ	φθορὰν κυνῶν καὶ ἀνδρῶν καὶ
[22, 5]	Σειρήνων ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ δεδεμένος·	Κύκλωπι	ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ
[22, 3]	ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ καὶ	ἀέρι	ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ
[22, 5]	ἦν, καὶ περιεφέρετο ἐν τῷ	αἰθέρι,	πάντα ἐποπτεύων τὰ ἐν γῇ
[22, 7]	τοὺς θεοὺς ἴθι. Ἔρου μὴ	περὶ	γῆς δῃουμένης, μήτε περὶ θαλάττης
[22, 7]	μὴ περὶ γῆς δῃουμένης, μήτε	περὶ	θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ περὶ τειχῶν
[22, 1]	φιλοσόφων λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος	περὶ	Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει νεὼς ἐπὶ
[22, 7]	μηδὲ περὶ τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ	περὶ	σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα
[22, 3]	γάρ τι ἀμέλει καὶ οἱ	περὶ	τὰς δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ
[22, 7]	ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή.	Περὶ	ταύτης ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ
[22, 7]	μήτε περὶ θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ	περὶ	τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ σωμάτων
[22, 2]	τραπέζαις, καὶ τὸν οἶνον τῷ	κρατῆρι	ἐγχέαι, ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς
[22, 5]	πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον	καλέουσι	θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο
[22, 2]	ἢ ὁποῖον τὰ ἔπη λέγοι	οὑτωσὶ	ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ γάρ τοι
[22, 4]	καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ	τι	ἀκούειν ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ οὐδὲ
[22, 3]	περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ	τι	ἀμέλει καὶ οἱ περὶ τὰς
[22, 1]	οἷος οὗτος, τὴν τέχνην θεῖος·	τί	γὰρ ἂν εἴη χαριέστερον τέλος
[22, 6]	καὶ οὐχ οἷον παρέχεσθαι ὑμῖν.	Τί	γὰρ σεμνὸν ἡ μνήμη τῶν
[22, 1]	μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ τὸν Ὀδυσσέα·	Τί	ἡγεῖ εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ
[22, 2]	Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν ἔοικέν	τι	Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον, ἢ
[22, 6]	μαθόντι, ὅπως ταῦτα φυλακτέον; ἢ	τί	πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ τὴν
[22, 6]	τὴν ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν; ἢ	τί	πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν ἱστορίαν
[22, 1]	ἐπιθέμενοι, εἷλον τὸ ἄστυ; Τοῦτο	τί	σοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται
[22, 6]	τὴν ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν; ἢ	τί	Χίοι διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι; Εἰ
[22, 5]	ἡ Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν	ἔτι	ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας
[22, 2]	ὁποῖον τὰ ἔπη λέγοι οὑτωσὶ	ἀκούσαντι	εὐθύς. Τὸ γάρ τοι κειμένων
[22, 5]	Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ	εἰσπλέοντι	τὸν Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´
[22, 6]	τῶν πάλαι κακῶν τῷ μήπω	μαθόντι,	ὅπως ταῦτα φυλακτέον; ἢ τί
[22, 5]	δίκην, φεύγει καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης.	Συνελόντι	δὲ εἰπεῖν, οἱ καθ´ ἱστορίαν
[22, 6]	γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον δὲ ὅμως·	ὅτι	καλὴ μὲν ὑμῶν ἡ ἁρμονία
[22, 0]		~Ὅτι	πάσης τῆς διὰ λόγων εὐφροσύνης
[22, 5]	Εἰ δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός,	ὅτι	πολύτροπος ἦν, καὶ πολλῶν ἀνθρώπων
[22, 5]	Εἰ δὲ καὶ Περσεὺς εὐδαίμων,	ὅτι	πτηνὸς ἦν, καὶ περιεφέρετο ἐν
[22, 1]	ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως,	ὅτι	χήτει νεὼς ἐπὶ σχεδίας πλέων,
[22, 5]	τερπνότατον καθ´ ἡδονήν, τῷ δὲ	εἰδότι	ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς ἂν
[22, 2]	καὶ βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ	ἄρτι	ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ
[22, 5]	προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι·	ἔστι	πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο.
[22, 3]	προσηνὲς μέλος· δείδια δέ, μὴ	ταυτὶ	τὰ μέλη ἡδονὴν μέν τινα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008