HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Maxime de Tyr, Dissertations, XXII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


η  =  41 formes différentes pour 79 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Dissertations, Chap.
[22, 1]   νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος;     αὖ κοῖλον ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες
[22, 3]   ἐμπνεομένων, διὰ λύρας κρουομένης,     δι´ ἄλλού του μουσικοῦ ὀργάνου
[22, 3]   μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς,     δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων, διὰ
[22, 3]   ἀκοαῖς, δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων,     διὰ λύρας κρουομένης, δι´
[22, 2]   τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον,     ὁποῖον τὰ ἔπη λέγοι οὑτωσὶ
[22, 2]   τῆς γαστρὸς ἐπὶ τὰς ἀκοάς·     οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς
[22, 6]   μήπω μαθόντι, ὅπως ταῦτα φυλακτέον;     τί πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ
[22, 6]   διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν;     τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν
[22, 6]   διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν;     τί Χίοι διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι;
[22, 7]   Ἀπόλλων τοιαῦτα εὐχομένου θᾶττον,     τοῦ Χρύσου. Οὐ γὰρ ἐπὶ
[22, 7]   καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ     ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν, καὶ
[22, 5]   Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν ἔτι     Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας καὶ
[22, 6]   ὅμως· ὅτι καλὴ μὲν ὑμῶν     ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο
[22, 0]   πάσης τῆς διὰ λόγων εὐφροσύνης     διὰ φιλοσόφων λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται
[22, 6]   δὲ μνήμη, ἀθάνατος δὲ     δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ πρὸς
[22, 6]   ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ     ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ οὐχ οἷον
[22, 5]   τῶν γενομένων πάλαι. Προσηνὲς γὰρ     ἱστορία καὶ τὸ μηδὲν καμόντα
[22, 5]   χωρία, πολὺ τῶν Περσέως πτερῶν     ἱστορία κουφότερον καὶ μετεωρότερον·
[22, 6]   περιστάσεις τραγικαί· ὧν σφαλερὰ μὲν     μίμησις, βλαβερὰ δὲ μνήμη,
[22, 6]   μὲν μίμησις, βλαβερὰ δὲ     μνήμη, ἀθάνατος δὲ δυστυχία.
[22, 6]   παρέχεσθαι ὑμῖν. Τί γὰρ σεμνὸν     μνήμη τῶν πάλαι κακῶν τῷ
[22, 5]   Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει δὲ καὶ     Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν ἔτι
[22, 3]   δεξιᾷ. ~Καὶ τίς ἂν ἡμῖν     τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν
[22, 3]   τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν     φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης.
[22, 5]   ἱστορία κουφότερον καὶ μετεωρότερον·     λαβοῦσα τὴν ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ,
[22, 5]   αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων τὰ ἐν  γῇ   παθήματα καὶ χωρία, πολὺ τῶν
[22, 5]   Ἑλληνικά· νῦν μὲν πολεμοῦσιν ἐν  γῇ   παραγινόμενον, νῦν δὲ ἐν θαλάττῃ
[22, 7]   οὐθ´ ἑλετή. Περὶ ταύτης ἔρου  δή,   ὅτε ψυχὴ τέμνεται, λῃστεύεται, πολιορκεῖται,
[22, 1]   ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ  δὴ   τὸν Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι
[22, 4]   τῷ κίβδηλα εἶναι καὶ σκυθρωπὰ  κομιδῇ,   καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ
[22, 2]   τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ  σπουδῇ,   εὐσχήμονά τινα ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι
[22, 2]   καὶ οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ καὶ  ᾠδῇ   αὐτοσχεδίῳ· καὶ ταῦτα, ὡς φῆς,
[22, 2]   ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ  τραπέζῃ   καὶ οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ καὶ
[22, 3]   ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες  τἀληθῆ,   ὑγιὲς δὲ οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον,
[22, 4]   ἀγχοῦ· ἐπειδὰν δὲ λῃστὴς  ἔλθῃ,   ἀφέμενος γεωργὸς τοῦ ζεύγους,
[22, 7]   χρόνος· φθαρήσεται τὰ σώματα, κἂν  ἀπέλθῃ   λοιμός· ἀνδρὸς δὲ ἀρετή,
[22, 1]   τέχνην θεῖος· τί γὰρ ἂν  εἴη   χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου, καὶ
[22, 2]   τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς  εἰκῇ   καὶ ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´
[22, 6]   λογοποιῷ, ῥητέον δὲ ὅμως· ὅτι  καλὴ   μὲν ὑμῶν ἁρμονία καὶ
[22, 3]   δείδια δέ, μὴ ταυτὶ τὰ  μέλη   ἡδονὴν μέν τινα ἔχῃ κεκραμένην
[22, 7]   ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι  μὴ   ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ τείχη, καὶ
[22, 7]   ἐπὶ τοὺς θεοὺς ἴθι. Ἔρου  μὴ   περὶ γῆς δῃουμένης, μήτε περὶ
[22, 3]   ἡμῖν προσηνὲς μέλος· δείδια δέ,  μὴ   ταυτὶ τὰ μέλη ἡδονὴν μέν
[22, 4]   πῦρ, ἐπιχέων τῇ ψυχῇ συμμέτρως,  μὴ   τελείως σβεννὺς αὐτῆς τὸ φιλότιμον,
[22, 7]   καταβαλεῖ τὰ τείχη, καὶ εἰ  μὴ   Φίλιππος, ἀλλ´ χρόνος· φθαρήσεται
[22, 3]   τὰ μὲν εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα,  ὀδμὴ   δέ, καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν
[22, 3]   ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ, καὶ  ἐνοδμή,   κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ
[22, 6]   μίμησις, βλαβερὰ δὲ  μνήμη,   ἀθάνατος δὲ δυστυχία. Ἐγὼ
[22, 5]   καὶ ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον τῇ  μνήμῃ   σώζει, καὶ τὰς ἀρετὰς φυλάττει,
[22, 6]   ὑμῖν. Τί γὰρ σεμνὸν  μνήμη   τῶν πάλαι κακῶν τῷ μήπω
[22, 3]   δέ, καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν  ἡδονῇ〉   χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον.
[22, 5]   καὶ νῦν ἔτι Ἀριστείδου  δικαιοσύνη·   δίδωσιν Κριτίας καὶ νῦν δίκην,
[22, 2]   ἄλλο κρεῖττον, ὁποῖον τὰ  ἔπη   λέγοι οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ
[22, 2]   καὶ ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´  ἐνοπῇ,   καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα
[22, 5]   αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι πόλις  Ἐφύρη   μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ
[22, 2]   τὰς ἀκοάς· οὐδὲ τοῦτο  ἀπόχρη,   εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ
[22, 4]   μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς ἀρετὰς  τῇ   εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων
[22, 7]   ἔα τοῖς σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα  τῇ   θαλάττῃ· λέγε τὸν ψυχῆς ἰατρόν,
[22, 5]   ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον  τῇ   μνήμῃ σώζει, καὶ τὰς ἀρετὰς
[22, 3]   παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν  τῇ   τῶν λόγων, ἐοίκοι ἂν
[22, 3]   ἄλογα καὶ ἄφωνα μηδὲν μέγα  τῇ   ψυχῇ εἰς εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ
[22, 6]   δὲ ἱστόρουν, ἦν ἄν που  τῇ   ψυχῇ ὄνησις κατὰ μίμησιν τῶν
[22, 4]   εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων  τῇ   ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως σβεννὺς
[22, 7]   πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´  ἑλετή.   Περὶ ταύτης ἔρου δή, ὅτε
[22, 7]   ἀπέλθῃ λοιμός· ἀνδρὸς δὲ  ἀρετή,   πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´
[22, 5]   ἦν, καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν  ἄστη   καὶ νόον ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν
[22, 7]   δὲ ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν οὔτε  λεϊστή,   οὐθ´ ἑλετή. Περὶ ταύτης ἔρου
[22, 7]   τοῖς σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα τῇ  θαλάττῃ·   λέγε τὸν ψυχῆς ἰατρόν, λέγε
[22, 5]   γῇ παραγινόμενον, νῦν δὲ ἐν  θαλάττῃ   ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ ἐν ἐκκλησίαις
[22, 3]   ~Καὶ τίς ἂν ἡμῖν  τοιαύτη   ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν γὰρ
[22, 3]   ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν  τροφῇ   ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς ἀκοάς,
[22, 3]   τὰ μέλη ἡδονὴν μέν τινα  ἔχῃ   κεκραμένην ὑπὸ τέχνης καλῶς, ἄσημα
[22, 7]   Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ  τείχη,   καὶ εἰ μὴ Φίλιππος, ἀλλ´
[22, 3]   καὶ ἄφωνα μηδὲν μέγα τῇ  ψυχῇ   εἰς εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ γάρ
[22, 7]   καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἀνθρώπου  ψυχή,   καὶ δέδιεν, καὶ λυπεῖται, καὶ
[22, 6]   ἄλλο δὲ ποθεῖ ἐπιεικὴς  ψυχή,   καὶ οὐχ οἷον παρέχεσθαι ὑμῖν.
[22, 6]   ἱστόρουν, ἦν ἄν που τῇ  ψυχῇ   ὄνησις κατὰ μίμησιν τῶν ἱστορημένων,
[22, 4]   καθάπερ ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων τῇ  ψυχῇ   συμμέτρως, μὴ τελείως σβεννὺς αὐτῆς
[22, 7]   Περὶ ταύτης ἔρου δή, ὅτε  ψυχὴ   τέμνεται, λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ




| Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 24/04/2008