| Dissertations, Chap. |
| [22, 1] |
νεῖκος
Ὀδυσσῆος
καὶ
Πηλείδεω
Ἀχιλλῆος;
|
ἢ |
αὖ
κοῖλον
ἵππον,
ἔνθα
εἰσδύντες |
| [22, 3] |
ἐμπνεομένων,
ἢ
διὰ
λύρας
κρουομένης,
|
ἢ |
δι´
ἄλλού
του
μουσικοῦ
ὀργάνου |
| [22, 3] |
μελῶν
ἡδονὴν
προσιοῦσαν
ταῖς
ἀκοαῖς,
|
ἢ |
δι´
αὐλῶν
ἐμπνεομένων,
ἢ
διὰ |
| [22, 3] |
ἀκοαῖς,
ἢ
δι´
αὐλῶν
ἐμπνεομένων,
|
ἢ |
διὰ
λύρας
κρουομένης,
ἢ
δι´ |
| [22, 2] |
τι
Ὅμηρος
αἰνίττεσθαι
ἄλλο
κρεῖττον,
|
ἢ |
ὁποῖον
τὰ
ἔπη
λέγοι
οὑτωσὶ |
| [22, 2] |
τῆς
γαστρὸς
ἐπὶ
τὰς
ἀκοάς·
|
ἢ |
οὐδὲ
τοῦτο
ἀπόχρη,
εὐωχεῖν
τὰς
|
| [22, 6] |
μήπω
μαθόντι,
ὅπως
ταῦτα
φυλακτέον;
|
ἢ |
τί
πλέον
Ἀθηναίοις
ἐγένετο
διὰ |
| [22, 6] |
διὰ
τὴν
ἱστορίαν
τὴν
Ἀττικήν;
|
ἢ
|
τί
πλέον
Ἁλικαρνασσεῦσιν
διὰ
τὴν |
| [22, 6] |
διὰ
τὴν
ἱστορίαν
τὴν
Ἰωνικήν;
|
ἢ |
τί
Χίοι
διὰ
ταύτην
εὐδαιμονέστεροι; |
| [22, 7] |
ὁ
Ἀπόλλων
τοιαῦτα
εὐχομένου
θᾶττον,
|
ἢ
|
τοῦ
Χρύσου.
Οὐ
γὰρ
ἐπὶ |
| [22, 7] |
καὶ
Ξενοφῶν,
καὶ
Αἰσχίνης.
~Ἐπιθυμεῖ
|
ἡ |
ἀνθρώπου
ψυχή,
καὶ
δέδιεν,
καὶ |
| [22, 5] |
Περικλέους
στρατηγία,
καὶ
νῦν
ἔτι
|
ἡ |
Ἀριστείδου
δικαιοσύνη·
δίδωσιν
Κριτίας
καὶ |
| [22, 6] |
ὅμως·
ὅτι
καλὴ
μὲν
ὑμῶν
|
ἡ |
ἁρμονία
καὶ
ᾄδεσθαι
προσηνής,
ἄλλο |
| [22, 0] |
πάσης
τῆς
διὰ
λόγων
εὐφροσύνης
|
ἡ |
διὰ
φιλοσόφων
λόγων
ἀμείνων.
~Διηγεῖται |
| [22, 6] |
δὲ
ἡ
μνήμη,
ἀθάνατος
δὲ
|
ἡ |
δυστυχία.
Ἐγὼ
δὲ
ποθῶ
πρὸς |
| [22, 6] |
ᾄδεσθαι
προσηνής,
ἄλλο
δὲ
ποθεῖ
|
ἡ |
ἐπιεικὴς
ψυχή,
καὶ
οὐχ
οἷον |
| [22, 5] |
τῶν
γενομένων
πάλαι.
Προσηνὲς
γὰρ
|
ἡ |
ἱστορία
καὶ
τὸ
μηδὲν
καμόντα |
| [22, 5] |
χωρία,
πολὺ
τῶν
Περσέως
πτερῶν
|
ἡ |
ἱστορία
κουφότερον
καὶ
μετεωρότερον·
ἣ |
| [22, 6] |
περιστάσεις
τραγικαί·
ὧν
σφαλερὰ
μὲν
|
ἡ |
μίμησις,
βλαβερὰ
δὲ
ἡ
μνήμη, |
| [22, 6] |
μὲν
ἡ
μίμησις,
βλαβερὰ
δὲ
|
ἡ |
μνήμη,
ἀθάνατος
δὲ
ἡ
δυστυχία. |
| [22, 6] |
παρέχεσθαι
ὑμῖν.
Τί
γὰρ
σεμνὸν
|
ἡ |
μνήμη
τῶν
πάλαι
κακῶν
τῷ
|
| [22, 5] |
Ἀθηναίων
ἐκείνων·
μένει
δὲ
καὶ
|
ἡ |
Περικλέους
στρατηγία,
καὶ
νῦν
ἔτι |
| [22, 3] |
δεξιᾷ.
~Καὶ
τίς
ἂν
ἡμῖν
|
ἡ |
τοιαύτη
ἁρμονία
γένοιτο;
ἀγαπῶ
μὲν |
| [22, 3] |
τὴν
ἀπ´
ἀρχῆς
δημιουργίαν,
ἣν
|
ἡ |
φύσις
αὐτοῖς
περιέβαλλεν
κρείττονα
τέχνης. |
| [22, 5] |
ἡ
ἱστορία
κουφότερον
καὶ
μετεωρότερον·
|
ἣ |
λαβοῦσα
τὴν
ψυχὴν
περιφέρει
πανταχοῦ, |
| [22, 5] |
αἰθέρι,
πάντα
ἐποπτεύων
τὰ
ἐν
|
γῇ |
παθήματα
καὶ
χωρία,
πολὺ
τῶν |
| [22, 5] |
Ἑλληνικά·
νῦν
μὲν
πολεμοῦσιν
ἐν
|
γῇ |
παραγινόμενον,
νῦν
δὲ
ἐν
θαλάττῃ |
| [22, 7] |
οὐθ´
ἑλετή.
Περὶ
ταύτης
ἔρου
|
δή, |
ὅτε
ψυχὴ
τέμνεται,
λῃστεύεται,
πολιορκεῖται, |
| [22, 1] |
ἀφθόνου,
καὶ
κρατῆρος
μεστοῦ;
Ἐρωτῶ
|
δὴ |
τὸν
Ὀδυσσέα·
Τί
ἡγεῖ
εἶναι |
| [22, 4] |
τῷ
κίβδηλα
εἶναι
καὶ
σκυθρωπὰ
|
κομιδῇ, |
καὶ
εὐωχουμέναις
ψυχαῖς
οὐ
πάνυ |
| [22, 2] |
τοσαύταις
ἡδοναῖς
ἀκροωμένους
τοῦ
ἀοιδοῦ
|
σπουδῇ, |
εὐσχήμονά
τινα
ἔοικεν
εὐωχίαν
διηγεῖσθαι |
| [22, 2] |
καὶ
οἴνῳ
χεομένῳ
πολλῷ
καὶ
|
ᾠδῇ
|
αὐτοσχεδίῳ·
καὶ
ταῦτα,
ὡς
φῆς, |
| [22, 2] |
ἐκ
Βαβυλῶνος
ἥκων,
συνήθης
πολυτελεῖ
|
τραπέζῃ |
καὶ
οἴνῳ
χεομένῳ
πολλῷ
καὶ |
| [22, 3] |
ἐπικοσμοῦντες
δὲ
τὰ
αἰσχρά,
κιβδηλεύοντες
|
τἀληθῆ, |
ὑγιὲς
δὲ
οὐδέν,
οὐδὲ
ἄδολον, |
| [22, 4] |
ἀγχοῦ·
ἐπειδὰν
δὲ
ὁ
λῃστὴς
|
ἔλθῃ, |
ἀφέμενος
ὁ
γεωργὸς
τοῦ
ζεύγους, |
| [22, 7] |
χρόνος·
φθαρήσεται
τὰ
σώματα,
κἂν
|
ἀπέλθῃ |
ὁ
λοιμός·
ἀνδρὸς
δὲ
ἀρετή, |
| [22, 1] |
τέχνην
θεῖος·
τί
γὰρ
ἂν
|
εἴη |
χαριέστερον
τέλος
δήμου
εὐθυμουμένου,
καὶ |
| [22, 2] |
τοῦτο
ἀπόχρη,
εὐωχεῖν
τὰς
ἀκοὰς
|
εἰκῇ |
καὶ
ἀναίδην,
αὐλῶν
συρίγγων
τ´ |
| [22, 6] |
λογοποιῷ,
ῥητέον
δὲ
ὅμως·
ὅτι
|
καλὴ |
μὲν
ὑμῶν
ἡ
ἁρμονία
καὶ |
| [22, 3] |
δείδια
δέ,
μὴ
ταυτὶ
τὰ
|
μέλη |
ἡδονὴν
μέν
τινα
ἔχῃ
κεκραμένην
|
| [22, 7] |
ἀπόσχωνται·
λῃστευθήσεται
θάλαττα,
κἂν
Ἀθηναῖοι
|
μὴ |
ναυμαχῶσιν·
καταβαλεῖ
τὰ
τείχη,
καὶ |
| [22, 7] |
ἐπὶ
τοὺς
θεοὺς
ἴθι.
Ἔρου
|
μὴ |
περὶ
γῆς
δῃουμένης,
μήτε
περὶ |
| [22, 3] |
ἡμῖν
προσηνὲς
μέλος·
δείδια
δέ,
|
μὴ |
ταυτὶ
τὰ
μέλη
ἡδονὴν
μέν |
| [22, 4] |
πῦρ,
ἐπιχέων
τῇ
ψυχῇ
συμμέτρως,
|
μὴ |
τελείως
σβεννὺς
αὐτῆς
τὸ
φιλότιμον, |
| [22, 7] |
καταβαλεῖ
τὰ
τείχη,
καὶ
εἰ
|
μὴ
|
Φίλιππος,
ἀλλ´
ὁ
χρόνος·
φθαρήσεται |
| [22, 3] |
τὰ
μὲν
εἰς
ὑποτροφὴν
προσφορώτατα,
|
ὀδμὴ |
δέ,
καὶ
ἐνοδμή,
κιβδηλότατον
ἐν |
| [22, 3] |
ὑποτροφὴν
προσφορώτατα,
ὀδμὴ
δέ,
καὶ
|
ἐνοδμή, |
κιβδηλότατον
ἐν
ἡδονῇ〉
χρῆμα,
καὶ |
| [22, 6] |
ἡ
μίμησις,
βλαβερὰ
δὲ
ἡ
|
μνήμη, |
ἀθάνατος
δὲ
ἡ
δυστυχία.
Ἐγὼ |
| [22, 5] |
καὶ
ἀπολλύμενον
καὶ
ὑπορρέον
τῇ
|
μνήμῃ |
σώζει,
καὶ
τὰς
ἀρετὰς
φυλάττει, |
| [22, 6] |
ὑμῖν.
Τί
γὰρ
σεμνὸν
ἡ
|
μνήμη |
τῶν
πάλαι
κακῶν
τῷ
μήπω |
| [22, 3] |
δέ,
καὶ
ἐνοδμή,
κιβδηλότατον
ἐν
|
ἡδονῇ〉 |
χρῆμα,
καὶ
ἐν
τροφῇ
ἀσθενέστατον. |
| [22, 5] |
καὶ
νῦν
ἔτι
ἡ
Ἀριστείδου
|
δικαιοσύνη· |
δίδωσιν
Κριτίας
καὶ
νῦν
δίκην, |
| [22, 2] |
ἄλλο
κρεῖττον,
ἢ
ὁποῖον
τὰ
|
ἔπη |
λέγοι
οὑτωσὶ
ἀκούσαντι
εὐθύς.
Τὸ
|
| [22, 2] |
καὶ
ἀναίδην,
αὐλῶν
συρίγγων
τ´
|
ἐνοπῇ, |
καὶ
ἀνθρώπων
ὀμάδῳ,
ἀλλὰ
κἀνταῦθα |
| [22, 5] |
αὐτὴν
Ταλάντιοι
βάρβαροι·
ἔστι
πόλις
|
Ἐφύρη |
μυχῷ
Ἄργεος
ἱπποβότοιο.
Γενεαλογεῖ
δὲ |
| [22, 2] |
τὰς
ἀκοάς·
ἢ
οὐδὲ
τοῦτο
|
ἀπόχρη, |
εὐωχεῖν
τὰς
ἀκοὰς
εἰκῇ
καὶ |
| [22, 4] |
μέθην
ἐπήγειρεν
αὐτῶν
τὰς
ἀρετὰς
|
τῇ |
εὐωχίᾳ,
καθάπερ
ἔλαιον
πῦρ,
ἐπιχέων |
| [22, 7] |
ἔα
τοῖς
σώμασιν
καὶ
Θεμιστοκλέα
|
τῇ |
θαλάττῃ·
λέγε
τὸν
ψυχῆς
ἰατρόν, |
| [22, 5] |
ταχὺ
καὶ
ἀπολλύμενον
καὶ
ὑπορρέον
|
τῇ |
μνήμῃ
σώζει,
καὶ
τὰς
ἀρετὰς |
| [22, 3] |
παραβαλεῖν
τὴν
ἐκ
μελῶν
ἡδονὴν
|
τῇ |
τῶν
λόγων,
ἐοίκοι
ἂν
ὁ |
| [22, 3] |
ἄλογα
καὶ
ἄφωνα
μηδὲν
μέγα
|
τῇ |
ψυχῇ
εἰς
εὐφροσύνην
συντελεῖ.
Εἰ |
| [22, 6] |
δὲ
ἱστόρουν,
ἦν
ἄν
που
|
τῇ |
ψυχῇ
ὄνησις
κατὰ
μίμησιν
τῶν |
| [22, 4] |
εὐωχίᾳ,
καθάπερ
ἔλαιον
πῦρ,
ἐπιχέων
|
τῇ |
ψυχῇ
συμμέτρως,
μὴ
τελείως
σβεννὺς |
| [22, 7] |
πάλιν
ἐλθεῖν
οὔτε
λεϊστή,
οὐθ´
|
ἑλετή. |
Περὶ
ταύτης
ἔρου
δή,
ὅτε |
| [22, 7] |
ἀπέλθῃ
ὁ
λοιμός·
ἀνδρὸς
δὲ
|
ἀρετή, |
πάλιν
ἐλθεῖν
οὔτε
λεϊστή,
οὐθ´ |
| [22, 5] |
ἦν,
καὶ
πολλῶν
ἀνθρώπων
ἴδεν
|
ἄστη |
καὶ
νόον
ἔγνω,
ἀρνύμενος
ἥν |
| [22, 7] |
δὲ
ἀρετή,
πάλιν
ἐλθεῖν
οὔτε
|
λεϊστή, |
οὐθ´
ἑλετή.
Περὶ
ταύτης
ἔρου |
| [22, 7] |
τοῖς
σώμασιν
καὶ
Θεμιστοκλέα
τῇ
|
θαλάττῃ· |
λέγε
τὸν
ψυχῆς
ἰατρόν,
λέγε
|
| [22, 5] |
γῇ
παραγινόμενον,
νῦν
δὲ
ἐν
|
θαλάττῃ |
ναυμαχοῦσιν,
νῦν
δὲ
ἐν
ἐκκλησίαις |
| [22, 3] |
~Καὶ
τίς
ἂν
ἡμῖν
ἡ
|
τοιαύτη |
ἁρμονία
γένοιτο;
ἀγαπῶ
μὲν
γὰρ |
| [22, 3] |
ἐν
ἡδονῇ〉
χρῆμα,
καὶ
ἐν
|
τροφῇ
|
ἀσθενέστατον.
Εὐωχητέον
οὖν
τὰς
ἀκοάς, |
| [22, 3] |
τὰ
μέλη
ἡδονὴν
μέν
τινα
|
ἔχῃ |
κεκραμένην
ὑπὸ
τέχνης
καλῶς,
ἄσημα |
| [22, 7] |
Ἀθηναῖοι
μὴ
ναυμαχῶσιν·
καταβαλεῖ
τὰ
|
τείχη, |
καὶ
εἰ
μὴ
Φίλιππος,
ἀλλ´ |
| [22, 3] |
καὶ
ἄφωνα
μηδὲν
μέγα
τῇ
|
ψυχῇ |
εἰς
εὐφροσύνην
συντελεῖ.
Εἰ
γάρ
|
| [22, 7] |
καὶ
Αἰσχίνης.
~Ἐπιθυμεῖ
ἡ
ἀνθρώπου
|
ψυχή, |
καὶ
δέδιεν,
καὶ
λυπεῖται,
καὶ |
| [22, 6] |
ἄλλο
δὲ
ποθεῖ
ἡ
ἐπιεικὴς
|
ψυχή, |
καὶ
οὐχ
οἷον
παρέχεσθαι
ὑμῖν. |
| [22, 6] |
ἱστόρουν,
ἦν
ἄν
που
τῇ
|
ψυχῇ
|
ὄνησις
κατὰ
μίμησιν
τῶν
ἱστορημένων, |
| [22, 4] |
καθάπερ
ἔλαιον
πῦρ,
ἐπιχέων
τῇ
|
ψυχῇ |
συμμέτρως,
μὴ
τελείως
σβεννὺς
αὐτῆς |
| [22, 7] |
Περὶ
ταύτης
ἔρου
δή,
ὅτε
|
ψυχὴ |
τέμνεται,
λῃστεύεται,
πολιορκεῖται,
νοσεῖ·
χρησμοῦ |