Chapitre
[2]	πονηρίας ἐμβιβάζοντες βάραθρα, ὥστε οὐκ	ἄν	τις ἁμάρτοι παιδοκτόνους ἀντὶ πατέρων
[4]	ἐν ταῖς τῶν ἀνθρώπων οἰκίαις	ἂν	ἁλῷ τις τῶν οἰκετῶν ἀργύριον
[2]	ἀσχημονοῦσαν τοιαῦτα, ἅπερ ὁ θεωρήσας	ἂν	εἰς ἔννοιαν λάβῃς, κάτω κύπτεις·
[3]	ὅπερ ἦν κουφότερον· ταχέως γὰρ	ἂν	ἐξήλασεν ἡ γυνή· ἀλλὰ τῇ
[3]	ἕλκος, μηδὲ ἀπαλλαγῆναι βουλόμενος, πῶς	ἂν	ἐπιζητήσειε τὸν ἰατρόν; Διὰ ταῦτα
[2]	ἐντεῦθεν ἀηδίαι λόγον οὐκ ἔχουσαι;	Ἐπειδὰν	γὰρ ἐμπλησθεὶς ταύτης ἀνέλθῃς γενόμενος
[2]	τὸ θέατρον; Ἐν ἀγορᾷ πολλάκις	ἐὰν	ἀπαντήσωμεν γυναικὶ, θορυβούμεθα· σὺ δὲ
[2]	ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν; Τί οὖν	ἐὰν	μὴ ἐμβλέψω, φησὶ, πρὸς τὸ
[1]	ἅγιον Πέτρον καὶ τὸν μακάριον	Ἀνδρέαν,	τὴν ξυνωρίδα τῶν ἀποστόλων, Παῦλον
[1]	τοῦ στόματος, ὡς εἰπεῖν, τὴν	τράπεζαν	τῶν γηπόνων ἀφαρπάζων, στάχυας κομῶντας
[1]	ἠνοίγετο, καὶ λῃστὴς εἰς τὴν	ἀρχαίαν	ἐπανήγετο πατρίδα, κατάρα ἐλύετο, καὶ
[3]	αὐτοῖς περιπεσεῖν, καὶ ἀρκοῦσαν ἔχομεν	ἀπολογίαν.	Εἰ δὲ μὴ ἀνέχοιτο, μηδὲ
[2]	τῆς φύσεως ὁ δρόμος τὴν	οἰκείαν	ἐτήρησε τάξιν, καὶ ἡμέρα ἐφάνη
[1]	τῆς ἡδονῆς πολλὴν ἔχει τὴν	ὠφέλειαν.	Ἀλλ´ ἀφεὶς τὰ κατὰ σαυτὸν
[4]	ἐστι κρίμα, εἰ παρίδητε τοσαύτην	ἀπώλειαν,	ἀλλὰ μεγίστην ἕξετε τιμωρίαν. Εἰ
[3]	διακονουμένοις, διὰ τὴν τοῦ νοσήματος	κακίαν	δυσάρεστοι πρὸς πάντας εἰσὶ, σιτία
[2]	ἀνῆγον, ἐκ προοιμίων τὴν ἀπειρόκακον	ἡλικίαν	εἰς τὰ τῆς πονηρίας ἐμβιβάζοντες
[3]	οὐκ ἀνέρχῃ μόνος εἰς τὴν	οἰκίαν,	ἀλλὰ τὴν πόρνην ἔχων μετὰ
[4]	μήτε λόγου μετάδοτε, μήτε εἰς	οἰκίαν	δέξησθε, μήτε τραπέζης κοινωνήσητε, μήτε
[4]	νῦν μετὰ τοσαύτην παραίνεσιν καὶ	διδασκαλίαν	ἀνάγκη λοιπὸν καὶ τομὴν ἐπαγαγεῖν.
[4]	μετὰ τὴν παραίνεσιν ταύτην καὶ	διδασκαλίαν	ἐπὶ τὴν παράνομον τῶν θεάτρων
[1]	μακροὺς διαύλους λόγων, καὶ τοσαύτην	διδασκαλίαν,	καταλιπόντες ἡμᾶς τινες, πρὸς τὴν
[2]	φροντίδες ἐνοχλεῖν δοκοῦσι πρὸς τὴν	οἰκονομίαν	τῶν δεόντων πραγμάτων, καὶ ἕκαστος
[1]	ἐν σοὶ πάθη, θυμὸν καὶ	ἐπιθυμίαν,	καὶ ἐπέθηκας αὐτοῖς τὸν τῆς
[2]	σοι διακονουμένων, τοῦ διαβόλου τὴν	ἐπιθυμίαν	πληροῖς; Καὶ τοσοῦτον παρὰ τοῦ
[3]	οὐκ ἐσχάτης τιμωρίας, εἰπέ μοι,	ἐπιθυμίαν	τοιαύτην τρέφειν, καὶ διηνεκῶς ἐμπίπρασθαι,
[3]	ἐγκαθημένην, καὶ ἀνάπτουσαν ἔνδον τὴν	Βαβυλωνίαν	κάμινον, μᾶλλον δὲ πολλῷ χαλεπωτέραν·
[4]	σφόδρα οἰκτροὶ, ἀλλ´ ὅμως ἐνεχειρίσθημεν	ἀξίαν	παρὰ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος
[3]	καὶ τραυμάτων (τοσούτων, καὶ τὴν	διάνοιαν	ἔχων τῷ πάθει δουλεύουσαν; Καὶ
[2]	ἅπερ ὁ θεωρήσας ἂν εἰς	ἔννοιαν	λάβῃς, κάτω κύπτεις· τολμᾷς εἰπεῖν
[3]	ἀτόπου πανταχοῦ περιφέρειν, καὶ συνειδότος	κατηγορίαν;	Πῶς γὰρ ἐπιβήσῃ τῶν προθύρων
[2]	Οὕτως ὁ εἰσιὼν εἰς γυναῖκα	ἀλλοτρίαν.	Εἰ γὰρ καὶ μὴ συνεπλάκης
[1]	ὑπὸ τοῦ διαβόλου πρὸς τὴν	θεωρίαν	ἀπηνέχθης ἐκείνην; Ταῦτα ἀνεκτά; ταῦτα
[1]	καταλιπόντες ἡμᾶς τινες, πρὸς τὴν	θεωρίαν	τῶν ἁμιλλητηρίων ἵππων ηὐτομόλησαν, καὶ
[4]	τοσαύτην ἀπώλειαν, ἀλλὰ μεγίστην ἕξετε	τιμωρίαν.	Εἰ γὰρ ἐν ταῖς τῶν
[0]	ΟΜΙΛΙΑ. Πρὸς τοὺς καταλείψαντας τὴν	ἐκκλησίαν	καὶ αὐτομολήσαντας πρὸς τὰς ἱπποδρομίας
[1]	ταῦτα ποιήσαντι· τότε σὺ καταλιπὼν	ἐκκλησίαν	καὶ θυσίαν πνευματικὴν, καὶ ἀδελφῶν
[4]	ἡμᾶς ἐπαινέσουσι, καὶ θαυμάσονται τὴν	Ἐκκλησίαν,	τῶν παρ´ ἡμῖν αἰδεσθέντες νόμων.
[1]	τότε σὺ καταλιπὼν ἐκκλησίαν καὶ	θυσίαν	πνευματικὴν, καὶ ἀδελφῶν σύλλογον, καὶ
[4]	τὰ τῆς ἀποφάσεως. Ὥσπερ γὰρ	ἐξουσίαν	ἐλάβομεν δῆσαι, οὕτως καὶ λῦσαι,
[2]	(συνεγένου, καὶ τῇ γνώμῃ τὴν	ἁμαρτίαν	εἰργάσω. Καὶ οὐδὲ κατὰ τὸν
[4]	ἔξω τῆς παρεμβολῆς ἐκελεύετο καθῆναι,	κἂν	βασιλεὺς ἦν, ἐξεβάλλετο μετὰ τοῦ
[3]	λέγε· Ὀλίγοι εἰσὶν οἱ ἀποβουκολισθέντες.	Κἂν	δέκα μόνον ὦσιν, οὐχ ἡ
[3]	ἡ τυχοῦσα ζημία· κἂν πέντε,	κἂν	δύο, κἂν εἷς. Ἐπεὶ καὶ
[3]	ζημία· κἂν πέντε, κἂν δύο,	κἂν	εἷς. Ἐπεὶ καὶ ὁ ποιμὴν
[4]	καὶ λέγων, κἂν λυπῆσαι δέῃ,	κἂν	ἐπαχθῆ φανῆναι, κἂν φορτικὸν, ὥστε
[4]	παύσομαι πάντα ποιῶν καὶ λέγων,	κἂν	λυπῆσαι δέῃ, κἂν ἐπαχθῆ φανῆναι,
[3]	ὦσιν, οὐχ ἡ τυχοῦσα ζημία·	κἂν	πέντε, κἂν δύο, κἂν εἷς.
[4]	λυπῆσαι δέῃ, κἂν ἐπαχθῆ φανῆναι,	κἂν	φορτικὸν, ὥστε δυνηθῆναι παραστῆναι τῷ
[4]	ταῦτα ὑμῖν παραινῶν. Ἐπεὶ οὖν	ἐναπέμεινάν	τινες τῇ σηπεδόνι, (φέρε λοιπὸν
[1]	ἄπλαστον, τὸ πνευματικόν; Οὐδὲ τὴν	ἡμέραν	αὐτὴν ᾐδέσθητε, ἐν ᾗ τὰ
[2]	ἀπαιτήσει λόγον ἡμᾶς, πῶς ἑκάστην	ἡμέραν	ἐδαπανήσαμεν; Τί οὖν ἐροῦμεν; τί
[1]	ὑπὲρ τῆς ἑτέρων νίκης ἐκάθου,	ἡμέραν	τοσαύτην εἰκῆ καὶ μάτην καὶ
[2]	προτέρᾳ ἡμέρᾳ, ἀλλὰ καὶ τὴν	δευτέραν,	ὅτε ἀναπαῦσαι μικρὸν ἐχρῆν ἀπὸ
[3]	Βαβυλωνίαν κάμινον, μᾶλλον δὲ πολλῷ	χαλεπωτέραν·	οὐ γὰρ στυππίον καὶ νάφθα
[3]	λαμβάνοντες, ἐκεῖθεν κατέρχεσθε, καὶ διὰ	μικρὰν	ἡδονὴν διηνεκῆ τὴν ὀδύνην ὑπομένετε.
[1]	Εἰ δὲ ἐβούλου δρόμον ἀλόγων	ὁρᾷν,	τίνος ἕνεκεν οὐκ ἔζευξας τὰ
[1]	ηὐτομόλησαν, καὶ οὕτως ἐξεβακχεύθησαν, ὥστε	πᾶσαν	τὴν πόλιν ἐμπλῆσαι βοῆς καὶ
[3]	ὁ λογιώτατος τρωθεὶς, περιδιώκει τὴν	τρώσασαν,	ὥστε πολλῷ χαλεπώτερον βέλος λαβεῖν,
[1]	ἁμιλλητηρίων ἵππων ηὐτομόλησαν, καὶ οὕτως	ἐξεβακχεύθησαν,	ὥστε πᾶσαν τὴν πόλιν ἐμπλῆσαι
[2]	ἐκείνων, οἳ ἀπὸ ψιλῆς ὄψεως	κατηνέχθησαν,	φιλοσοφώτερος σὺ εἶ; Οὐκ ἤκουσας
[1]	τὴν θεωρίαν τῶν ἁμιλλητηρίων ἵππων	ηὐτομόλησαν,	καὶ οὕτως ἐξεβακχεύθησαν, ὥστε πᾶσαν
[2]	διὰ σὲ, ἔδραμον ποταμοί· σπέρματα	ἐβλάστησαν	διὰ σὲ, καὶ φυτὰ ἀνεδόθη,
[4]	χρυσοῦν σκεῦος κλαπὲν, ἀλλὰ σωφροσύνην	συληθεῖσαν,	καὶ τὸν λαβόντα τὸ σῶμα
[1]	ἀποκρίθητί μοι. Καὶ πάλιν· Τί	εὕροσαν	οἱ πατέρες ὑμῶν ἐν ἐμοὶ
[2]	καὶ ποικίλος ἀστέρων ἀνέλαμψε χορός·	ἔπνευσαν	ἄνεμοι διὰ σὲ, ἔδραμον ποταμοί·
[2]	περιβεβλημένην ἱμάτια, μαλακιζομένην, θρυπτομένην, ᾄσματα	ᾄδουσαν	πορνικὰ, κατακεκλασμένα μέλη, αἰσχρὰ προϊεμένην
[3]	σεαυτοῦ, οὐ φανερῶς καὶ δήλως	ἀνιοῦσαν·	ὅπερ ἦν κουφότερον· ταχέως γὰρ
[2]	κεφαλῇ μετὰ πολλῆς τῆς ἀναισχυντίας	εἰσιοῦσαν,	χρυσᾶ περιβεβλημένην ἱμάτια, μαλακιζομένην, θρυπτομένην,
[3]	μηκέτι τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν, καὶ	ἀρκοῦσαν	ἔχομεν ἀπολογίαν. Εἰ δὲ μὴ
[2]	κατακεκλασμένα μέλη, αἰσχρὰ προϊεμένην ῥήματα,	ἀσχημονοῦσαν	τοιαῦτα, ἅπερ ὁ θεωρήσας ἂν
[3]	καὶ τῷ συνειδότι ἐγκαθημένην, καὶ	ἀνάπτουσαν	ἔνδον τὴν Βαβυλωνίαν κάμινον, μᾶλλον
[3]	τὴν διάνοιαν ἔχων τῷ πάθει	δουλεύουσαν;	Καὶ τί δεῖ τὰ ἄλλα
[4]	πάντας στυγνάζοντας καὶ συνεσταλμένους ὄντας)	μεταβαλλέσθωσαν,	καὶ λέλυται τὰ τῆς ἀποφάσεως.
[4]	χάριτος τὴν δυναμένην ταῦτα ἐργάζεσθαι.	Ἐκβαλλέσθωσαν	τοίνυν οἱ τοιοῦτοι, ἵνα οἵ
[4]	ἡμῶν καταγελάσονται, καὶ Ἰουδαῖοι κωμῳδήσουσιν,	ὅταν	ἁμαρτάνοντας ἑαυτοὺς οὕτως περιορῶμεν. Τότε
[2]	οὖν ἐροῦμεν; τί δὲ ἀπολογησόμεθα,	ὅταν	τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἀπαιτώμεθα εὐθύνας;
[0]	~ΤΟΥ	ΕΝ	ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ
[2]	Καὶ τί λέγω τὸ θέατρον;	Ἐν	ἀγορᾷ πολλάκις ἐὰν ἀπαντήσωμεν γυναικὶ,
[1]	ἀνθρώπους ἐγίνετο, καὶ πάντα μετεῤῥυθμίζετο·	ἐν	ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ἡνίκα νηστεύειν
[1]	Τί εὕροσαν οἱ πατέρες ὑμῶν	ἐν	ἐμοὶ πλημμέλημα; Τοῦτον δὴ καὶ
[1]	Οὐδὲ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ᾐδέσθητε,	ἐν	ᾗ τὰ σύμβολα τῆς σωτηρίας
[2]	οὐ κατακαύσει; Ἀποδήσει τις πῦρ	ἐν	κόλπῳ, τὰ δὲ ἱμάτια οὐ
[1]	τοιαῦτα ἀσχημονούντων, τῶν δὲ κάτω	ἐν	μέσῃ τῇ ἀγορᾷ ἡνιόχους κροτούντων,
[1]	τοῦ γένους ἡμῶν ἐτελεῖτο· ἀλλ´	ἐν	παρασκευῇ, ὅτε ὁ Δεσπότης σου
[1]	ἕνεκεν οὐκ ἔζευξας τὰ ἄλογα	ἐν	σοὶ πάθη, θυμὸν καὶ ἐπιθυμίαν,
[4]	μεγίστην ἕξετε τιμωρίαν. Εἰ γὰρ	ἐν	ταῖς τῶν ἀνθρώπων οἰκίαις ἂν
[3]	τοῦτο καταλιπὼν πρόβατα, ἐπὶ τὸ	ἓν	ἔτρεχε, καὶ οὐκ ἐπανῆλθεν ἕως
[3]	Τάχα δὲ οἶμαι πολλοὺς τῶν	μηδὲν	ἡμαρτηκότων ταῦτα ποιεῖν, ἀλγοῦντας ὑπὲρ
[3]	κάτω. Καὶ καθάπερ οἱ πυρέττοντες,	οὐδὲν	ἔχοντες ἐγκαλεῖν τοῖς διακονουμένοις, διὰ
[2]	κάτω κύπτεις· τολμᾷς εἰπεῖν ὡς	οὐδὲν	πάσχῃς ἀνθρώπινον; Μὴ γὰρ λίθος
[4]	σωτηρίας ἐμβαλοῦμεν, ἡμεῖς ἐντεῦθεν, ὑμεῖς	ἐκεῖθεν.	Ἵν´ οὖν τοῦτο γένηται, καὶ
[3]	διακόπτομαι, ὅτι τοσαύτην λύμην λαμβάνοντες,	ἐκεῖθεν	κατέρχεσθε, καὶ διὰ μικρὰν ἡδονὴν
[3]	τὸ ἓν ἔτρεχε, καὶ οὐκ	ἐπανῆλθεν	ἕως πάλιν αὐτὸ ἐπανήγαγε, καὶ
[1]	τί ἀπολογησόμεθα, εἰ ξένος τίς	ποθεν	ἐπιστὰς ἐγκαλοίη καὶ λέγοι· Ταῦτα
[4]	οὐκ ἐξ ἑνὸς μέρους, ἀλλὰ	πάντοθεν	ἐλαύνοντες, εἰς τὴν σαγήνην ἐμβάλλουσιν·
[2]	ἐντεῦθεν πόλεμοι καὶ μάχαι; οὐκ	ἐντεῦθεν	ἀηδίαι λόγον οὐκ ἔχουσαι; Ἐπειδὰν
[2]	οὐκ ἐντεῦθεν σωφροσύνης ἀπώλεια; οὐκ	ἐντεῦθεν	γάμων διαιρέσεις; οὐκ ἐντεῦθεν πόλεμοι
[2]	μυρία τραύματα λαβὼν ἀναχωρεῖς. Οὐκ	ἐντεῦθεν	οἴκων ἀνατροπαί; οὐκ ἐντεῦθεν σωφροσύνης
[2]	οὐκ ἐντεῦθεν γάμων διαιρέσεις; οὐκ	ἐντεῦθεν	πόλεμοι καὶ μάχαι; οὐκ ἐντεῦθεν
[2]	Οὐκ ἐντεῦθεν οἴκων ἀνατροπαί; οὐκ	ἐντεῦθεν	σωφροσύνης ἀπώλεια; οὐκ ἐντεῦθεν γάμων
[4]	δίκτυα τῆς σωτηρίας ἐμβαλοῦμεν, ἡμεῖς	ἐντεῦθεν,	ὑμεῖς ἐκεῖθεν. Ἵν´ οὖν τοῦτο
[1]	ἐβούλου δρόμον ἀλόγων ὁρᾷν, τίνος	ἕνεκεν	οὐκ ἔζευξας τὰ ἄλογα ἐν
[3]	λοιπὸν, ᾗ ὁ Θεὸς ἡμῖν	ἔδωκεν	οὐκ εἰς καθαίρεσιν, ἀλλ´ εἰς
[1]	γῆν ἔκυπτον καὶ ἐνεκαλυπτόμην· τῶν	μὲν	ἄνω τοιαῦτα ἀσχημονούντων, τῶν δὲ
[4]	ὄνειδος τῆς Ἐκκλησίας ἀποκρούσασθαι. Νῦν	μὲν	γὰρ καὶ Ἕλληνες ἡμῶν καταγελάσονται,
[3]	βλέποντες. Ὢ χαλεπῶν πραγμάτων. Λύκος	μὲν	καὶ λέων, καὶ τὰ λοιπὰ
[2]	λόγον ἡμᾶς, πῶς ἑκάστην ἡμέραν	ἐδαπανήσαμεν;	Τί οὖν ἐροῦμεν; τί δὲ
[4]	καὶ σφόδρα οἰκτροὶ, ἀλλ´ ὅμως	ἐνεχειρίσθημεν	ἀξίαν παρὰ τῆς τοῦ Θεοῦ
[3]	τρόπῳ; Εἰ τοὺς νοσοῦντας ὑγιαίνοντας	ἴδοιμεν·	εἰ τὰ δίκτυα τῆς διδασκαλίας
[3]	τὰ δίκτυα τῆς διδασκαλίας ἁπλώσαντες	περιέλθοιμεν	τοὺς θηριαλώτους ζητοῦντες, καὶ ἐξ
[3]	τοῦ λέοντος τῆς φάρυγγος αὐτοὺς	ἐξαρπάσοιμεν.	Μὴ γάρ μοι λέγε· Ὀλίγοι
[4]	τῆς ἀποφάσεως. Ὥσπερ γὰρ ἐξουσίαν	ἐλάβομεν	δῆσαι, οὕτως καὶ λῦσαι, καὶ
[1]	τῶν ἀποστόλων ἔτρεχε, καὶ συνηγόρους	ἐλαμβάνομεν	τὸν ἅγιον Πέτρον καὶ τὸν
[3]	βουληθείητε, ταχέως αὐτοῦ τὴν εἴσοδον	ἀποφράξομεν.	Πῶς καὶ τίνι τρόπῳ; Εἰ
[3]	τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν, καὶ ἀρκοῦσαν	ἔχομεν	ἀπολογίαν. Εἰ δὲ μὴ ἀνέχοιτο,
[1]	κυμάτων κατατολμήσαντες, ἐπὶ τοὺς κορυφαίους	ἐτρέχομεν,	τὸν Πέτρον τὴν κρηπῖδα τῆς
[4]	τὸν τὴν ψυχὴν λεπροῦντα ταύτης	ἐκβαλοῦμεν	τῆς ἱερᾶς παρεμβολῆς. Ὥσπερ γὰρ
[4]	εἰς τὰ δίκτυα τῆς σωτηρίας	ἐμβαλοῦμεν,	ἡμεῖς ἐντεῦθεν, ὑμεῖς ἐκεῖθεν. Ἵν´
[1]	χαλεπώτερα ἐκείνων βοώντων. Τί (δὲ	ἐροῦμεν;	ἢ τί ἀπολογησόμεθα, εἰ ξένος
[2]	ἑκάστην ἡμέραν ἐδαπανήσαμεν; Τί οὖν	ἐροῦμεν;	τί δὲ ἀπολογησόμεθα, ὅταν τῆς
[2]	εὐθύνας αὐτοὺς καὶ μέχρι ἑνὸς	ἀπαιτοῦμεν	ὀβολοῦ· οὕτω καὶ ὁ Θεὸς
[4]	σηπεδόνι, (φέρε λοιπὸν τὴν τομὴν	ἐπαγάγωμεν.	Εἰ γὰρ μὴ σιδήριον ἔχω,
[4]	κωμῳδήσουσιν, ὅταν ἁμαρτάνοντας ἑαυτοὺς οὕτως	περιορῶμεν.	Τότε δὲ καὶ ἐκεῖνοι σφόδρα
[4]	δὴ καὶ ἡμεῖς τοὺς ἐκθηριωθέντας	συνελάσωμεν,	καὶ ταχέως εἰς τὰ δίκτυα
[2]	θέατρον; Ἐν ἀγορᾷ πολλάκις ἐὰν	ἀπαντήσωμεν	γυναικὶ, θορυβούμεθα· σὺ δὲ ἄνω
[3]	δι´ ἣν τὰ ὁρώμενα πάντα	γέγονεν·	δι´ ἣν νόμοι, καὶ τιμωρίαι,
[4]	οὐκ ἀργύριον, οὐδὲ χρυσοῦν σκεῦος	κλαπὲν,	ἀλλὰ σωφροσύνην συληθεῖσαν, καὶ τὸν
[3]	ἦν κουφότερον· ταχέως γὰρ ἂν	ἐξήλασεν	ἡ γυνή· ἀλλὰ τῇ γνώμῃ,
[2]	γυναικὶ πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι, ἤδη	ἐμοίχευσεν	αὐτήν; Τί οὖν ἐὰν μὴ
[4]	παρεμβολῆς ἐκελεύετο καθῆναι, κἂν βασιλεὺς	ἦν,	ἐξεβάλλετο μετὰ τοῦ διαδήματος, πολλῷ
[3]	φανερῶς καὶ δήλως ἀνιοῦσαν· ὅπερ	ἦν	κουφότερον· ταχέως γὰρ ἂν ἐξήλασεν
[3]	τὰ ὁρώμενα πάντα γέγονεν· δι´	ἣν	νόμοι, καὶ τιμωρίαι, καὶ κολάσεις,
[3]	ποικίλαι τοῦ Θεοῦ πραγματεῖαι· δι´	ἣν	οὐδὲ τοῦ Μονογενοῦς ἐφείσατο. Ἐννόησον
[3]	ἐννόησον, ὅτι ψυχή ἐστι, δι´	ἣν	τὰ ὁρώμενα πάντα γέγονεν· δι´
[1]	προσεῤῥήγνυντο ἐκεῖναι, καὶ εἰς τὴν	γῆν	ἔκυπτον καὶ ἐνεκαλυπτόμην· τῶν μὲν
[2]	θεωρῆσαι μὴ κρατῶν, ἀλλὰ τοσαύτην	σπουδὴν	ὑπὲρ τοῦ τοιούτου τιθέμενος, πῶς
[3]	ἐνταῦθα τὴν ἐσχάτην ἑαυτοὺς ἀπαιτεῖτε	δίκην.	Ἢ οὐκ ἐσχάτης τιμωρίας, εἰπέ
[1]	σὺ καταλιπὼν ἐκκλησίαν καὶ θυσίαν	πνευματικὴν,	καὶ ἀδελφῶν σύλλογον, καὶ νηστείας
[1]	σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, πανήγυριν ἐπιτελοῦντες	πνευματικὴν,	καὶ τοὺς ἄθλους αὐτῶν ἀνακηρύττοντες,
[3]	ὀδυνῶμαι καὶ κόπτομαι, ὅτι τοιαύτην	ἀγέλην	ὁ διάβολος λυμαίνεται. Ἀλλ´ εἰ
[1]	τὸ εἶδος μετὰ τῆς ἡδονῆς	πολλὴν	ἔχει τὴν ὠφέλειαν. Ἀλλ´ ἀφεὶς
[3]	τούτων τὰ μέτωπα τύπτοντας, καὶ	πολλὴν	ὑμῖν ἔχω χάριν, ὅτι δῆμος
[4]	τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας τῶν αἰώνων.	Ἀμήν.
[4]	τὴν ἀρχὴν παραινέσει καὶ συμβολῇ	ἐχρησάμην,	οὕτω καὶ νῦν μετὰ τοσαύτην
[3]	κἂν εἷς. Ἐπεὶ καὶ ὁ	ποιμὴν	ἐκεῖνος τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα διὰ
[3]	οὐκ εἰς καθαίρεσιν, ἀλλ´ εἰς	οἰκοδομήν.	~δʹ Διὰ δὲ τοῦτο προλέγω,
[4]	καὶ διδασκαλίαν ἀνάγκη λοιπὸν καὶ	τομὴν	ἐπαγαγεῖν. Καὶ γὰρ ἐνιαυτὸν ἔχω
[4]	τῇ σηπεδόνι, (φέρε λοιπὸν τὴν	τομὴν	ἐπαγάγωμεν. Εἰ γὰρ μὴ σιδήριον
[1]	εἰς τὴν γῆν ἔκυπτον καὶ	ἐνεκαλυπτόμην·	τῶν μὲν ἄνω τοιαῦτα ἀσχημονούντων,
[3]	ὀδυνῶμαι καὶ διακόπτομαι, ὅτι τοσαύτην	λύμην	λαμβάνοντες, ἐκεῖθεν κατέρχεσθε, καὶ διὰ
[4]	τὴν παράνομον τῶν θεάτρων αὐτομολήσειε	λύμην,	οὐ δέξομαι αὐτὸν εἴσω τουτωνὶ
[4]	τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος τὴν	δυναμένην	ταῦτα ἐργάζεσθαι. Ἐκβαλλέσθωσαν τοίνυν οἱ
[2]	ᾄδουσαν πορνικὰ, κατακεκλασμένα μέλη, αἰσχρὰ	προϊεμένην	ῥήματα, ἀσχημονοῦσαν τοιαῦτα, ἅπερ ὁ
[3]	τῇ γνώμῃ, καὶ τῷ συνειδότι	ἐγκαθημένην,	καὶ ἀνάπτουσαν ἔνδον τὴν Βαβυλωνίαν
[2]	πολλῆς τῆς ἀναισχυντίας εἰσιοῦσαν, χρυσᾶ	περιβεβλημένην	ἱμάτια, μαλακιζομένην, θρυπτομένην, ᾄσματα ᾄδουσαν
[2]	ἀναισχυντίας εἰσιοῦσαν, χρυσᾶ περιβεβλημένην ἱμάτια,	μαλακιζομένην,	θρυπτομένην, ᾄσματα ᾄδουσαν πορνικὰ, κατακεκλασμένα
[1]	ψυχὴν αἰχμάλωτον ὑπὸ τῶν παθῶν	παρασυρομένην	περιορῶν; Εἰ δὲ ἐβούλου δρόμον
[2]	εἰσιοῦσαν, χρυσᾶ περιβεβλημένην ἱμάτια, μαλακιζομένην,	θρυπτομένην,	ᾄσματα ᾄδουσαν πορνικὰ, κατακεκλασμένα μέλη,
[4]	ἀλλὰ πάντοθεν ἐλαύνοντες, εἰς τὴν	σαγήνην	ἐμβάλλουσιν· οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς
[3]	ταύτην νοσοῦντες, ἀλλοιοῦσι, δυσχεραίνουσι, πάντοτε	ἐκείνην	βλέποντες. Ὢ χαλεπῶν πραγμάτων. Λύκος
[1]	διαβόλου πρὸς τὴν θεωρίαν ἀπηνέχθης	ἐκείνην;	Ταῦτα ἀνεκτά; ταῦτα φορητά; Οὐ
[2]	γὰρ σίδηρος; Σάρκα περίκεισαι, σάρκα	ἀνθρωπίνην,	ἥτις χόρτου χαλεπώτερον ὑπὸ τῆς
[3]	ἐκεῖθεν κατέρχεσθε, καὶ διὰ μικρὰν	ἡδονὴν	διηνεκῆ τὴν ὀδύνην ὑπομένετε. Καὶ
[2]	πρὸς ἀσχημοσύνην παράκλησις, ὁρῶν γυναῖκα	πόρνην	γυμνῇ τῇ κεφαλῇ μετὰ πολλῆς
[3]	εἰς τὴν οἰκίαν, ἀλλὰ τὴν	πόρνην	ἔχων μετὰ σεαυτοῦ, οὐ φανερῶς
[1]	ταῦτα συνεχῶς λέγων, καὶ τὴν	ὀδύνην	ἐμαυτοῦ ταύτῃ παραμυθούμενος, τὸ τῷ
[3]	ἔξεστι τῆς διανοίας ἰδεῖν τὴν	ὀδύνην.	Νῦν γοῦν ὁρῶ μεταξὺ τῶν
[3]	διὰ μικρὰν ἡδονὴν διηνεκῆ τὴν	ὀδύνην	ὑπομένετε. Καὶ γὰρ καὶ πρὸ
[2]	ἄνω καθήμενος, ὅπου τοσαύτη πρὸς	ἀσχημοσύνην	παράκλησις, ὁρῶν γυναῖκα πόρνην γυμνῇ
[4]	οὐδὲ χρυσοῦν σκεῦος κλαπὲν, ἀλλὰ	σωφροσύνην	συληθεῖσαν, καὶ τὸν λαβόντα τὸ
[3]	οὕτω δὴ καὶ οἱ τὴν	χαλεπὴν	νόσον ταύτην νοσοῦντες, ἀλλοιοῦσι, δυσχεραίνουσι,
[2]	τὴν δευτέραν, ὅτε ἀναπαῦσαι μικρὸν	ἐχρῆν	ἀπὸ τῆς ἐγγινομένης κακίας, ἐπὶ
[2]	ἐπιθυμίᾳ (συνεγένου, καὶ τῇ γνώμῃ	τὴν	ἁμαρτίαν εἰργάσω. Καὶ οὐδὲ κατὰ
[2]	πατέρες παῖδας ἀνῆγον, ἐκ προοιμίων	τὴν	ἀπειρόκακον ἡλικίαν εἰς τὰ τῆς
[3]	ἑκατὸν ἀριθμὸν χωλεύοντα δι´ ἐκείνου	τὴν	ἀποκατάστασιν τοῦ πλανηθέντος ἐπλήρωσε. Μὴ
[4]	Εἰ δὲ ἐφρίξατε ταύτην ἀκούσαντες	τὴν	ἀπόφασιν (καὶ γὰρ ὁρῶ πάντας
[1]	παράδεισος ἠνοίγετο, καὶ λῃστὴς εἰς	τὴν	ἀρχαίαν ἐπανήγετο πατρίδα, κατάρα ἐλύετο,
[4]	τῆς ἱερᾶς παρεμβολῆς. Ὥσπερ γὰρ	τὴν	ἀρχὴν παραινέσει καὶ συμβολῇ ἐχρησάμην,
[3]	συνειδότι ἐγκαθημένην, καὶ ἀνάπτουσαν ἔνδον	τὴν	Βαβυλωνίαν κάμινον, μᾶλλον δὲ πολλῷ
[1]	κραυγαὶ προσεῤῥήγνυντο ἐκεῖναι, καὶ εἰς	τὴν	γῆν ἔκυπτον καὶ ἐνεκαλυπτόμην· τῶν
[2]	τῇ προτέρᾳ ἡμέρᾳ, ἀλλὰ καὶ	τὴν	δευτέραν, ὅτε ἀναπαῦσαι μικρὸν ἐχρῆν
[3]	γέμων καὶ τραυμάτων (τοσούτων, καὶ	τὴν	διάνοιαν ἔχων τῷ πάθει δουλεύουσαν;
[4]	παρὰ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος	τὴν	δυναμένην ταῦτα ἐργάζεσθαι. Ἐκβαλλέσθωσαν τοίνυν
[1]	γενομένης ἡμέρας, σκιρτᾷς καὶ βοᾷς,	τὴν	ἑαυτοῦ ψυχὴν αἰχμάλωτον ὑπὸ τῶν
[3]	Ἀλλ´ εἰ βουληθείητε, ταχέως αὐτοῦ	τὴν	εἴσοδον ἀποφράξομεν. Πῶς καὶ τίνι
[0]	ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΟΜΙΛΙΑ. Πρὸς τοὺς καταλείψαντας	τὴν	ἐκκλησίαν καὶ αὐτομολήσαντας πρὸς τὰς
[4]	σφόδρα ἡμᾶς ἐπαινέσουσι, καὶ θαυμάσονται	τὴν	Ἐκκλησίαν, τῶν παρ´ ἡμῖν αἰδεσθέντες
[2]	κτισμάτων σοι διακονουμένων, τοῦ διαβόλου	τὴν	ἐπιθυμίαν πληροῖς; Καὶ τοσοῦτον παρὰ
[3]	γεέννης καὶ τῆς κολάσεως ἐνταῦθα	τὴν	ἐσχάτην ἑαυτοὺς ἀπαιτεῖτε δίκην. Ἢ
[1]	τὸ ἄπλαστον, τὸ πνευματικόν; Οὐδὲ	τὴν	ἡμέραν αὐτὴν ᾐδέσθητε, ἐν ᾗ
[1]	αἰχμάλωτος ὑπὸ τοῦ διαβόλου πρὸς	τὴν	θεωρίαν ἀπηνέχθης ἐκείνην; Ταῦτα ἀνεκτά;
[1]	διδασκαλίαν, καταλιπόντες ἡμᾶς τινες, πρὸς	τὴν	θεωρίαν τῶν ἁμιλλητηρίων ἵππων ηὐτομόλησαν,
[1]	τοὺς κορυφαίους ἐτρέχομεν, τὸν Πέτρον	τὴν	κρηπῖδα τῆς πίστεως, τὸν Παῦλον
[2]	Γέροντες πολιὰς κατῄσχυνον, καὶ νέοι	τὴν	νεότητα κατεκρήμνιζον, καὶ πατέρες παῖδας
[3]	δὴ πάντων ἐστὶ πικρότατον, καὶ	τὴν	νόσον ἀνίατον ἐργάζεται. Ὁ γὰρ
[2]	ἀνέτειλε διὰ σὲ, καὶ σελήνη	τὴν	νύκτα ἐφώτισε, καὶ ποικίλος ἀστέρων
[1]	Πέτρον καὶ τὸν μακάριον Ἀνδρέαν,	τὴν	ξυνωρίδα τῶν ἀποστόλων, Παῦλον καὶ
[1]	παύσομαι ταῦτα συνεχῶς λέγων, καὶ	τὴν	ὀδύνην ἐμαυτοῦ ταύτῃ παραμυθούμενος, τὸ
[3]	γινομένων ἔξεστι τῆς διανοίας ἰδεῖν	τὴν	ὀδύνην. Νῦν γοῦν ὁρῶ μεταξὺ
[3]	καὶ διὰ μικρὰν ἡδονὴν διηνεκῆ	τὴν	ὀδύνην ὑπομένετε. Καὶ γὰρ καὶ
[2]	καὶ τῆς φύσεως ὁ δρόμος	τὴν	οἰκείαν ἐτήρησε τάξιν, καὶ ἡμέρα
[3]	αἴτιον, οὐκ ἀνέρχῃ μόνος εἰς	τὴν	οἰκίαν, ἀλλὰ τὴν πόρνην ἔχων
[2]	συνήθεις φροντίδες ἐνοχλεῖν δοκοῦσι πρὸς	τὴν	οἰκονομίαν τῶν δεόντων πραγμάτων, καὶ
[4]	φωνῇ, ὅτι εἴ τις μετὰ	τὴν	παραίνεσιν ταύτην καὶ διδασκαλίαν ἐπὶ
[4]	παραίνεσιν ταύτην καὶ διδασκαλίαν ἐπὶ	τὴν	παράνομον τῶν θεάτρων αὐτομολήσειε λύμην,
[1]	καὶ οὕτως ἐξεβακχεύθησαν, ὥστε πᾶσαν	τὴν	πόλιν ἐμπλῆσαι βοῆς καὶ κραυγῆς
[3]	μόνος εἰς τὴν οἰκίαν, ἀλλὰ	τὴν	πόρνην ἔχων μετὰ σεαυτοῦ, οὐ
[4]	μέρους, ἀλλὰ πάντοθεν ἐλαύνοντες, εἰς	τὴν	σαγήνην ἐμβάλλουσιν· οὕτω δὴ καὶ
[4]	τινες τῇ σηπεδόνι, (φέρε λοιπὸν	τὴν	τομὴν ἐπαγάγωμεν. Εἰ γὰρ μὴ
[3]	ἔχοντες ἐγκαλεῖν τοῖς διακονουμένοις, διὰ	τὴν	τοῦ νοσήματος κακίαν δυσάρεστοι πρὸς
[1]	αὐτοῦ τοῦ στόματος, ὡς εἰπεῖν,	τὴν	τράπεζαν τῶν γηπόνων ἀφαρπάζων, στάχυας
[3]	δὲ ὁ λογιώτατος τρωθεὶς, περιδιώκει	τὴν	τρώσασαν, ὥστε πολλῷ χαλεπώτερον βέλος
[3]	λυττῶντες· οὕτω δὴ καὶ οἱ	τὴν	χαλεπὴν νόσον ταύτην νοσοῦντες, ἀλλοιοῦσι,
[2]	τοιούτους ἀποκαλῶν, καὶ τῇ κακίᾳ	τὴν	ψυχὴν ἀπολλύντας τῶν τεχθέντων. Καὶ
[1]	μετὰ τῆς ἡδονῆς πολλὴν ἔχει	τὴν	ὠφέλειαν. Ἀλλ´ ἀφεὶς τὰ κατὰ
[1]	ἐκάθου, ἡμέραν τοσαύτην εἰκῆ καὶ	μάτην	καὶ ἐπὶ κακῷ δαπανῶν. ~βʹ
[3]	καὶ τῆς κολάσεως ἐνταῦθα τὴν	ἐσχάτην	ἑαυτοὺς ἀπαιτεῖτε δίκην. Ἢ οὐκ
[3]	λοιπὰ θηρία τοξευόμενα φεύγει τὸν	κυνηγέτην·	ἄνθρωπος δὲ ὁ λογιώτατος τρωθεὶς,
[1]	ἀποστόλων; ταῦτα ἡ τοιοῦτον λαβοῦσα	ὑποφήτην;	ταῦτα ὁ δῆμος ὁ φιλόχριστος,
[2]	ἡμετέρας ἀπαιτήσει λόγον ἡμᾶς, πῶς	ἑκάστην	ἡμέραν ἐδαπανήσαμεν; Τί οὖν ἐροῦμεν;
[4]	εἰ παρίδητε τοσαύτην ἀπώλειαν, ἀλλὰ	μεγίστην	ἕξετε τιμωρίαν. Εἰ γὰρ ἐν
[1]	τὸ πνευματικόν; Οὐδὲ τὴν ἡμέραν	αὐτὴν	ᾐδέσθητε, ἐν ᾗ τὰ σύμβολα
[1]	παραμυθούμενος, τὸ τῷ μὴ πιέζειν	αὐτὴν	τῇ σιγῇ, ἀλλ´ εἰς μέσον
[2]	πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι, ἤδη ἐμοίχευσεν	αὐτήν;	Τί οὖν ἐὰν μὴ ἐμβλέψω,
[3]	τοῦτο ὀδυνῶμαι καὶ κόπτομαι, ὅτι	τοιαύτην	ἀγέλην ὁ διάβολος λυμαίνεται. Ἀλλ´
[3]	ἐσχάτης τιμωρίας, εἰπέ μοι, ἐπιθυμίαν	τοιαύτην	τρέφειν, καὶ διηνεκῶς ἐμπίπρασθαι, καὶ
[4]	ὑμῖν ἐστι κρίμα, εἰ παρίδητε	τοσαύτην	ἀπώλειαν, ἀλλὰ μεγίστην ἕξετε τιμωρίαν.
[1]	Μετὰ μακροὺς διαύλους λόγων, καὶ	τοσαύτην	διδασκαλίαν, καταλιπόντες ἡμᾶς τινες, πρὸς
[1]	τῆς ἑτέρων νίκης ἐκάθου, ἡμέραν	τοσαύτην	εἰκῆ καὶ μάτην καὶ ἐπὶ
[3]	ταῦτα ὀδυνῶμαι καὶ διακόπτομαι, ὅτι	τοσαύτην	λύμην λαμβάνοντες, ἐκεῖθεν κατέρχεσθε, καὶ
[4]	ἐχρησάμην, οὕτω καὶ νῦν μετὰ	τοσαύτην	παραίνεσιν καὶ διδασκαλίαν ἀνάγκη λοιπὸν
[2]	τοῦ θεωρῆσαι μὴ κρατῶν, ἀλλὰ	τοσαύτην	σπουδὴν ὑπὲρ τοῦ τοιούτου τιθέμενος,
[4]	χαλεπῆς ἀῤῥωστίας. Εἰ δὲ ἐφρίξατε	ταύτην	ἀκούσαντες τὴν ἀπόφασιν (καὶ γὰρ
[4]	εἴ τις μετὰ τὴν παραίνεσιν	ταύτην	καὶ διδασκαλίαν ἐπὶ τὴν παράνομον
[3]	καὶ οἱ τὴν χαλεπὴν νόσον	ταύτην	νοσοῦντες, ἀλλοιοῦσι, δυσχεραίνουσι, πάντοτε ἐκείνην
[4]	ἱερᾶς παρεμβολῆς. Ὥσπερ γὰρ τὴν	ἀρχὴν	παραινέσει καὶ συμβολῇ ἐχρησάμην, οὕτω
[1]	σκιρτᾷς καὶ βοᾷς, τὴν ἑαυτοῦ	ψυχὴν	αἰχμάλωτον ὑπὸ τῶν παθῶν παρασυρομένην
[2]	ἀποκαλῶν, καὶ τῇ κακίᾳ τὴν	ψυχὴν	ἀπολλύντας τῶν τεχθέντων. Καὶ ποία
[4]	πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς τὸν τὴν	ψυχὴν	λεπροῦντα ταύτης ἐκβαλοῦμεν τῆς ἱερᾶς
[3]	τρώσασαν, ὥστε πολλῷ χαλεπώτερον βέλος	λαβεῖν,	καὶ ἐνηδυπαθεῖν τῷ τραύματι· ὅπερ
[4]	διδασκαλίαν ἀνάγκη λοιπὸν καὶ τομὴν	ἐπαγαγεῖν.	Καὶ γὰρ ἐνιαυτὸν ἔχω λοιπὸν
[4]	οὕτως καὶ λῦσαι, καὶ πάλιν	ἐπαγαγεῖν.	Οὐ γὰρ τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν
[3]	Καὶ τί δεῖ τὰ ἄλλα	λέγειν;	Ἀπὸ τῶν νῦν παρ´ ἡμῶν
[1]	τῇ ἡμέρᾳ, ἡνίκα νηστεύειν καὶ	δοξολογεῖν	ἔδει, καὶ εὐχαριστηρίους εὐχὰς ὑπὲρ
[3]	ἡμῶν γινομένων ἔξεστι τῆς διανοίας	ἰδεῖν	τὴν ὀδύνην. Νῦν γοῦν ὁρῶ
[1]	ταύτῃ παραμυθούμενος, τὸ τῷ μὴ	πιέζειν	αὐτὴν τῇ σιγῇ, ἀλλ´ εἰς
[3]	πολλῷ χαλεπώτερον βέλος λαβεῖν, καὶ	ἐνηδυπαθεῖν	τῷ τραύματι· ὅπερ δὴ πάντων
[4]	τούς τε διαφθαρέντας ἤδη ταχέως	ἐπανελθεῖν,	τούς τε μείναντας ἀσινεῖς ἐπὶ
[4]	διδασκαλία πυρὸς θερμοτέρα, εὐτονώτερον δυναμένη	καίειν.	Μὴ οὖν καταφρόνει τῆς ἀποφάσεως
[3]	πολλοὺς τῶν μηδὲν ἡμαρτηκότων ταῦτα	ποιεῖν,	ἀλγοῦντας ὑπὲρ τῶν ἀδελφικῶν τραυμάτων.
[3]	καθάπερ οἱ πυρέττοντες, οὐδὲν ἔχοντες	ἐγκαλεῖν	τοῖς διακονουμένοις, διὰ τὴν τοῦ
[2]	περιττὴ, καὶ αἱ συνήθεις φροντίδες	ἐνοχλεῖν	δοκοῦσι πρὸς τὴν οἰκονομίαν τῶν
[2]	πῶς μετὰ τὸ θεωρῆσαι δυνήσῃ	μένειν	ἀκηλίδωτος; Μὴ γὰρ λίθος σοι
[2]	γὰρ παραιτήσομαι πάλιν τὰ αὐτὰ	εἰπεῖν.	Μὴ γὰρ τῶν μεγάλων καὶ
[1]	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ στόματος, ὡς	εἰπεῖν,	τὴν τράπεζαν τῶν γηπόνων ἀφαρπάζων,
[2]	ἔννοιαν λάβῃς, κάτω κύπτεις· τολμᾷς	εἰπεῖν	ὡς οὐδὲν πάσχῃς ἀνθρώπινον; Μὴ
[1]	ὑπὲρ τῶν τῆς οἰκουμένης ἀγαθῶν	ἀναπέμπειν	τῷ ταῦτα ποιήσαντι· τότε σὺ
[4]	καὶ ἐγὼ, καίτοι γε μέλλων	λυπεῖν,	οὐδενὸς φείσομαι τῶν ἐπαχθεστέρων. Πολλῷ
[4]	οὐδὲ ἀκίνδυνον, σιγῇ τὰ τοιαῦτα	φέρειν	Ὑμῶν γὰρ ἕκαστος ὑπὲρ ἑαυτοῦ
[3]	καὶ κάμινον ἔρωτος ἀτόπου πανταχοῦ	περιφέρειν,	καὶ συνειδότος κατηγορίαν; Πῶς γὰρ
[1]	τῇ σιγῇ, ἀλλ´ εἰς μέσον	ἐκφέρειν,	(καὶ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῶν
[3]	καὶ πεῖσον μηκέτι τοῖς αὐτοῖς	περιπεσεῖν,	καὶ ἀρκοῦσαν ἔχομεν ἀπολογίαν. Εἰ
[1]	ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ἡνίκα	νηστεύειν	καὶ δοξολογεῖν ἔδει, καὶ εὐχαριστηρίους
[3]	τιμωρίας, εἰπέ μοι, ἐπιθυμίαν τοιαύτην	τρέφειν,	καὶ διηνεκῶς ἐμπίπρασθαι, καὶ κάμινον
[1]	Ὑμῖν γὰρ αὐτοῖς καθ´ ὑμῶν	ἐντυχεῖν	βούλομαι. Οὕτω καὶ ὁ Θεὸς
[2]	τῆς ἐγγινομένης κακίας, ἐπὶ θέατρα	πάλιν	ἀνέβαινες, ἀπὸ καπνοῦ εἰς πῦρ
[3]	ἔτρεχε, καὶ οὐκ ἐπανῆλθεν ἕως	πάλιν	αὐτὸ ἐπανήγαγε, καὶ τὸν τῶν
[4]	δῆσαι, οὕτως καὶ λῦσαι, καὶ	πάλιν	ἐπαγαγεῖν. Οὐ γὰρ τοὺς ἀδελφοὺς
[2]	γὰρ σίδηρος; Οὐ γὰρ παραιτήσομαι	πάλιν	τὰ αὐτὰ εἰπεῖν. Μὴ γὰρ
[1]	μιμήσομαι, καὶ ἐρῶ πρὸς ὑμᾶς	πάλιν·	Ταῦτα ἀνεκτά; ταῦτα φορητά; Μετὰ
[1]	παρηνώχλησά σοι; ἀποκρίθητί μοι. Καὶ	πάλιν·	Τί εὕροσαν οἱ πατέρες ὑμῶν
[1]	οὕτως ἐξεβακχεύθησαν, ὥστε πᾶσαν τὴν	πόλιν	ἐμπλῆσαι βοῆς καὶ κραυγῆς ἀτάκτου,
[4]	θαυμάσονται τὴν Ἐκκλησίαν, τῶν παρ´	ἡμῖν	αἰδεσθέντες νόμων. Μηδεὶς τοίνυν τῶν
[3]	χρήσομαι λοιπὸν, ᾗ ὁ Θεὸς	ἡμῖν	ἔδωκεν οὐκ εἰς καθαίρεσιν, ἀλλ´
[3]	τῆς σωτηρίας αὐτοῦ, ἀλλ´ ἀπελθὼν	ἡμῖν	ἐπανάγαγε, καὶ πεῖσον μηκέτι τοῖς
[4]	κολασθῆναι τότε. Οὐδὲ γὰρ ἀσφαλὲς	ἡμῖν,	οὐδὲ ἀκίνδυνον, σιγῇ τὰ τοιαῦτα
[4]	οὖν τοῦτο γένηται, καὶ ὑμεῖς	ἡμῖν	συναγανακτήσατε, (μᾶλλον δὲ ὑπὲρ τῶν
[4]	τοιοῦτοι, ἵνα οἵ τε ὑγιαίνοντες	ἡμῖν	ὑγιεινότεροι γένωνται, οἵ τε νοσοῦντες
[1]	~αʹ (Ταῦτα ἀνεκτά; ταῦτα φορητά;	Ὑμῖν	γὰρ αὐτοῖς καθ´ ὑμῶν ἐντυχεῖν
[4]	ἔχητε. Οὐδὲ γὰρ τὸ τυχὸν	ὑμῖν	ἐστι κρίμα, εἰ παρίδητε τοσαύτην
[3]	τὰ μέτωπα τύπτοντας, καὶ πολλὴν	ὑμῖν	ἔχω χάριν, ὅτι δῆμος οὕτως
[4]	διέλιπον πολλάκις καὶ συνεχῶς ταῦτα	ὑμῖν	παραινῶν. Ἐπεὶ οὖν ἐναπέμεινάν τινες
[2]	ὁ δρόμος τὴν οἰκείαν ἐτήρησε	τάξιν,	καὶ ἡμέρα ἐφάνη καὶ (νὺξ
[3]	τύπτοντας, καὶ πολλὴν ὑμῖν ἔχω	χάριν,	ὅτι δῆμος οὕτως ἐστὲ εὔσπλαγχνος.
[1]	Παῦλον τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς,	πανήγυριν	ἐπιτελοῦντες πνευματικὴν, καὶ τοὺς ἄθλους
[1]	προσρηγνυμένων, περὶ τῶν ἐσχάτων κινδυνεύοντες	δεδοίκασιν·	οὕτω καὶ ἐμοὶ χαλεπώτεραι αἱ
[3]	ἀριθμὸν χωλεύοντα δι´ ἐκείνου τὴν	ἀποκατάστασιν	τοῦ πλανηθέντος ἐπλήρωσε. Μὴ λέγε,
[4]	δὲ ἐφρίξατε ταύτην ἀκούσαντες τὴν	ἀπόφασιν	(καὶ γὰρ ὁρῶ πάντας στυγνάζοντας
[4]	οὕτω καὶ νῦν μετὰ τοσαύτην	παραίνεσιν	καὶ διδασκαλίαν ἀνάγκη λοιπὸν καὶ
[4]	ὅτι εἴ τις μετὰ τὴν	παραίνεσιν	ταύτην καὶ διδασκαλίαν ἐπὶ τὴν
[3]	Θεὸς ἡμῖν ἔδωκεν οὐκ εἰς	καθαίρεσιν,	ἀλλ´ εἰς οἰκοδομήν. ~δʹ Διὰ
[2]	σὺ εἶ; Οὐκ ἤκουσας τί	φησιν	ὁ Σολομών· Περιπατήσει τις ἐπ´
[4]	ἔστω πολέμιος. Εἴ τις γὰρ,	φησὶν,	οὐχ ὑπακούσῃ τῷ λόγῳ ἡμῶν
[3]	Μὴ γάρ μοι λέγε· Ὀλίγοι	εἰσὶν	οἱ ἀποβουκολισθέντες. Κἂν δέκα μόνον
[4]	ψώρας ἐμπεπλησμένα πρόβατα τῶν ὑγιαινόντων	ἀπείργουσιν,	ὥστε μὴ μεταδοῦναι τοῖς λοιποῖς
[4]	πάντοθεν ἐλαύνοντες, εἰς τὴν σαγήνην	ἐμβάλλουσιν·	οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς τοὺς
[4]	Ἕλληνες ἡμῶν καταγελάσονται, καὶ Ἰουδαῖοι	κωμῳδήσουσιν,	ὅταν ἁμαρτάνοντας ἑαυτοὺς οὕτως περιορῶμεν.
[3]	οἱ ἀποβουκολισθέντες. Κἂν δέκα μόνον	ὦσιν,	οὐχ ἡ τυχοῦσα ζημία· κἂν
[3]	ἐπλήρωσε. Μὴ λέγε, ὅτι εἷς	ἐστιν·	ἀλλ´ ἐννόησον, ὅτι ψυχή ἐστι,
[2]	νεότητα κατεκρήμνιζον, καὶ πατέρες παῖδας	ἀνῆγον,	ἐκ προοιμίων τὴν ἀπειρόκακον ἡλικίαν
[3]	δὲ ἀκούσεις τὸν περὶ σωφροσύνης	λόγον,	ἑλκῶν γέμων καὶ τραυμάτων (τοσούτων,
[2]	τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας ἀπαιτήσει	λόγον	ἡμᾶς, πῶς ἑκάστην ἡμέραν ἐδαπανήσαμεν;
[2]	καὶ μάχαι; οὐκ ἐντεῦθεν ἀηδίαι	λόγον	οὐκ ἔχουσαι; Ἐπειδὰν γὰρ ἐμπλησθεὶς
[4]	μὴ σιδήριον ἔχω, ἀλλ´ ἔχω	λόγον	σιδήρου τομώτερον· εἰ καὶ μὴ
[1]	καὶ θυσίαν πνευματικὴν, καὶ ἀδελφῶν	σύλλογον,	καὶ νηστείας τὸ σεμνὸν, αἰχμάλωτος
[1]	ἐπέθηκας αὐτοῖς τὸν τῆς φιλοσοφίας	ζυγὸν,	τὸν χρηστὸν καὶ κοῦφον, καὶ
[3]	τῷ συνειδότι ἐγκαθημένην, καὶ ἀνάπτουσαν	ἔνδον	τὴν Βαβυλωνίαν κάμινον, μᾶλλον δὲ
[3]	εἰ βουληθείητε, ταχέως αὐτοῦ τὴν	εἴσοδον	ἀποφράξομεν. Πῶς καὶ τίνι τρόπῳ;
[1]	ὑμετέρων τιθέναι. Πῶς δυνησόμεθα τὸν	Θεὸν	λοιπὸν ἵλεω ποιῆσαι; πῶς καταλλάξαι
[1]	ξυνωρίδα τῶν ἀποστόλων, Παῦλον καὶ	Τιμόθεον.	Μετ´ ἐκεῖνα, τῆς ὀργῆς λυθείσης,
[4]	τούς τε μείναντας ἀσινεῖς ἐπὶ	μεῖζον	προκόψαι κοσμιότητος καὶ σωφροσύνης· ἵνα
[2]	κατῄσχυνον, καὶ νέοι τὴν νεότητα	κατεκρήμνιζον,	καὶ πατέρες παῖδας ἀνῆγον, ἐκ
[1]	κοῦφον, καὶ ἐπέστησας αὐτοῖς λογισμὸν	ὀρθὸν,	καὶ πρὸς τὸ βραβεῖον ἤλασας
[2]	λέγω τοῦτον, οὐκ ἀπέδωκας τὸν	μισθόν.	Καὶ οὐκ ἤρκεσε τῇ προτέρᾳ
[4]	ἐργάσομαι κἀγώ. Εἰ γὰρ τὸ	παλαιὸν	ὁ λεπρὸς ἔξω τῆς παρεμβολῆς
[1]	ἔτρεχε, καὶ συνηγόρους ἐλαμβάνομεν τὸν	ἅγιον	Πέτρον καὶ τὸν μακάριον Ἀνδρέαν,
[1]	λογισμὸν ὀρθὸν, καὶ πρὸς τὸ	βραβεῖον	ἤλασας τῆς ἄνω κλήσεως, οὐκ
[4]	τὸν λαβόντα τὸ σῶμα τὸ	τίμιον,	καὶ τοιαύτης μετασχόντα θυσίας, ἀπελθόντα
[3]	δὲ πολλῷ χαλεπωτέραν· οὐ γὰρ	στυππίον	καὶ νάφθα καὶ πίσσα, ἀλλὰ
[1]	τὸν ἅγιον Πέτρον καὶ τὸν	μακάριον	Ἀνδρέαν, τὴν ξυνωρίδα τῶν ἀποστόλων,
[4]	τομὴν ἐπαγάγωμεν. Εἰ γὰρ μὴ	σιδήριον	ἔχω, ἀλλ´ ἔχω λόγον σιδήρου
[4]	ἂν ἁλῷ τις τῶν οἰκετῶν	ἀργύριον	ἢ χρυσίον ὑφελόμενος, οὐκ αὐτὸς
[4]	τοῦ οἴκου τοῦ ἐμοῦ οὐκ	ἀργύριον,	οὐδὲ χρυσοῦν σκεῦος κλαπὲν, ἀλλὰ
[2]	οὐκ οἶσθα ὅτι καθάπερ ἡμεῖς	ἀργύριον	τοῖς οἰκέταις τοῖς ἡμετέροις ἐγχειρίζοντες,
[4]	ἀπελθόντα εἰς τὸ τοῦ διαβόλου	χωρίον,	καὶ τοιαῦτα παρανομήσαντα, πῶς ἐσίγησας;
[4]	τις τῶν οἰκετῶν ἀργύριον ἢ	χρυσίον	ὑφελόμενος, οὐκ αὐτὸς κολάζεται μόνον
[3]	καὶ ἐπαχθής. ~γʹ Τὸ δὲ	αἴτιον,	οὐκ ἀνέρχῃ μόνος εἰς τὴν
[4]	φείσομαι τῶν ἐπαχθεστέρων. Πολλῷ γὰρ	βέλτιον	ἐνταῦθα λυπηθέντας ἡμᾶς ἐξελέσθαι τῆς
[2]	παῖδας ἀνῆγον, ἐκ προοιμίων τὴν	ἀπειρόκακον	ἡλικίαν εἰς τὰ τῆς πονηρίας
[2]	τοσοῦτον παρὰ τοῦ Θεοῦ μισθωσάμενος	οἶκον,	τὸν κόσμον λέγω τοῦτον, οὐκ
[1]	τὸ θέατρον τὸ ἄπλαστον, τὸ	πνευματικόν;	Οὐδὲ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ᾐδέσθητε,
[4]	δέῃ, κἂν ἐπαχθῆ φανῆναι, κἂν	φορτικὸν,	ὥστε δυνηθῆναι παραστῆναι τῷ βήματι
[4]	ἐκείνῳ τῷ φοβερῷ, μὴ ἔχων	σπῖλον	ἢ ῥυτίδα, ἤ τι τῶν
[1]	κραυγῆς ἀτάκτου, καὶ πολὺν γέλωτα,	μᾶλλον	δὲ θρῆνον φερούσης. Ἐγὼ οὖν
[3]	ἀνάπτουσαν ἔνδον τὴν Βαβυλωνίαν κάμινον,	μᾶλλον	δὲ πολλῷ χαλεπωτέραν· οὐ γὰρ
[4]	γένηται, καὶ ὑμεῖς ἡμῖν συναγανακτήσατε,	(μᾶλλον	δὲ ὑπὲρ τῶν τοῦ Θεοῦ
[4]	συνειδότες καὶ μὴ καταγγείλαντες, πολλῷ	μᾶλλον	ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐρεῖ γάρ
[4]	ἐξεβάλλετο μετὰ τοῦ διαδήματος, πολλῷ	μᾶλλον	ἡμεῖς τὸν τὴν ψυχὴν λεπροῦντα
[1]	Ἀνδρέαν, τὴν ξυνωρίδα τῶν ἀποστόλων,	Παῦλον	καὶ Τιμόθεον. Μετ´ ἐκεῖνα, τῆς
[1]	τὴν κρηπῖδα τῆς πίστεως, τὸν	Παῦλον	τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, πανήγυριν
[2]	θεάτρου λυθέντος, ἀπελθούσης αὐτῆς, τὸ	εἴδωλον	ἐκείνης ἐναπόκειταί σου τῇ ψυχῇ,
[2]	χορός· ἔπνευσαν ἄνεμοι διὰ σὲ,	ἔδραμον	ποταμοί· σπέρματα ἐβλάστησαν διὰ σὲ,
[3]	ἐπανήγαγε, καὶ τὸν τῶν ἑκατὸν	ἀριθμὸν	χωλεύοντα δι´ ἐκείνου τὴν ἀποκατάστασιν
[4]	ταύτην καὶ διδασκαλίαν ἐπὶ τὴν	παράνομον	τῶν θεάτρων αὐτομολήσειε λύμην, οὐ
[1]	παρασυρομένην περιορῶν; Εἰ δὲ ἐβούλου	δρόμον	ἀλόγων ὁρᾷν, τίνος ἕνεκεν οὐκ
[1]	καὶ κοῦφον, καὶ ἐπέστησας αὐτοῖς	λογισμὸν	ὀρθὸν, καὶ πρὸς τὸ βραβεῖον
[2]	τοῦ Θεοῦ μισθωσάμενος οἶκον, τὸν	κόσμον	λέγω τοῦτον, οὐκ ἀπέδωκας τὸν
[1]	τὰ ἄλογα ἐν σοὶ πάθη,	θυμὸν	καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ ἐπέθηκας αὐτοῖς
[1]	μύσος, ἀλλ´ ἀπὸ γῆς εἰς	οὐρανὸν	τρέχων; Τοῦτο γὰρ τῆς ἱπποδρομίας
[4]	τῆς μελλούσης κρίσεως, ἢ ῥήμασι	χαρισάμενον	μεθ´ ὑμῶν κολασθῆναι τότε. Οὐδὲ
[1]	λοιπὸν ἵλεω ποιῆσαι; πῶς καταλλάξαι	ὀργιζόμενον;	Πρὸ τριῶν ἡμερῶν ἐπομβρία καὶ
[1]	καὶ πολὺν γέλωτα, μᾶλλον δὲ	θρῆνον	φερούσης. Ἐγὼ οὖν οἴκοι καθήμενος,
[2]	Καὶ οὐδὲ κατὰ τὸν καιρὸν	ἐκεῖνον	μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῦ θεάτρου
[3]	τρέφειν, καὶ διηνεκῶς ἐμπίπρασθαι, καὶ	κάμινον	ἔρωτος ἀτόπου πανταχοῦ περιφέρειν, καὶ
[3]	καὶ ἀνάπτουσαν ἔνδον τὴν Βαβυλωνίαν	κάμινον,	μᾶλλον δὲ πολλῷ χαλεπωτέραν· οὐ
[2]	τολμᾷς εἰπεῖν ὡς οὐδὲν πάσχῃς	ἀνθρώπινον;	Μὴ γὰρ λίθος σοι τὸ
[1]	ἀδελφῶν σύλλογον, καὶ νηστείας τὸ	σεμνὸν,	αἰχμάλωτος ὑπὸ τοῦ διαβόλου πρὸς
[2]	οὐδὲ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον	μόνον,	ἀλλὰ καὶ τοῦ θεάτρου λυθέντος,
[4]	χρυσίον ὑφελόμενος, οὐκ αὐτὸς κολάζεται	μόνον	ὁ ἁλοὺς, ἀλλὰ καὶ οἱ
[3]	εἰσὶν οἱ ἀποβουκολισθέντες. Κἂν δέκα	μόνον	ὦσιν, οὐχ ἡ τυχοῦσα ζημία·
[4]	Οὐδὲ γὰρ ἀσφαλὲς ἡμῖν, οὐδὲ	ἀκίνδυνον,	σιγῇ τὰ τοιαῦτα φέρειν Ὑμῶν
[2]	καθεὶς ἑαυτὸν χαλεπώτερον. Γέροντες πολιὰς	κατῄσχυνον,	καὶ νέοι τὴν νεότητα κατεκρήμνιζον,
[1]	τῶν κατορθωμάτων τῶν ἀποστολικῶν παιδευθέντες,	ἀθρόον	οὕτω μιᾶς μεταξὺ γενομένης ἡμέρας,
[4]	ἐπιβὰς τῆς ὑμετέρας, καὶ οὐ	διέλιπον	πολλάκις καὶ συνεχῶς ταῦτα ὑμῖν
[3]	ὑμῶν παραινούντων, τῇ ἐξουσίᾳ χρήσομαι	λοιπὸν,	ᾗ ὁ Θεὸς ἡμῖν ἔδωκεν
[1]	τιθέναι. Πῶς δυνησόμεθα τὸν Θεὸν	λοιπὸν	ἵλεω ποιῆσαι; πῶς καταλλάξαι ὀργιζόμενον;
[4]	τοσαύτην παραίνεσιν καὶ διδασκαλίαν ἀνάγκη	λοιπὸν	καὶ τομὴν ἐπαγαγεῖν. Καὶ γὰρ
[4]	ἐναπέμεινάν τινες τῇ σηπεδόνι, (φέρε	λοιπὸν	τὴν τομὴν ἐπαγάγωμεν. Εἰ γὰρ
[4]	ἐπαγαγεῖν. Καὶ γὰρ ἐνιαυτὸν ἔχω	λοιπὸν	τῆς πόλεως ἐπιβὰς τῆς ὑμετέρας,
[2]	καπνοῦ εἰς πῦρ τρέχων, εἰς	ἕτερον	βάραθρον καθεὶς ἑαυτὸν χαλεπώτερον. Γέροντες
[3]	καὶ δήλως ἀνιοῦσαν· ὅπερ ἦν	κουφότερον·	ταχέως γὰρ ἂν ἐξήλασεν ἡ
[4]	ἔχω, ἀλλ´ ἔχω λόγον σιδήρου	τομώτερον·	εἰ καὶ μὴ πῦρ βαστάζω,
[4]	ἔστι μοι διδασκαλία πυρὸς θερμοτέρα,	εὐτονώτερον	δυναμένη καίειν. Μὴ οὖν καταφρόνει
[3]	περιδιώκει τὴν τρώσασαν, ὥστε πολλῷ	χαλεπώτερον	βέλος λαβεῖν, καὶ ἐνηδυπαθεῖν τῷ
[2]	εἰς ἕτερον βάραθρον καθεὶς ἑαυτὸν	χαλεπώτερον.	Γέροντες πολιὰς κατῄσχυνον, καὶ νέοι
[1]	φωνῆς ἀκούων ἐκρηγνυμένης, τῶν κλυδωνιζομένων	χαλεπώτερον	ἔπασχον. Ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνοι, τῶν
[2]	περίκεισαι, σάρκα ἀνθρωπίνην, ἥτις χόρτου	χαλεπώτερον	ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας ἀνάπτεται. Καὶ
[2]	εἰς πῦρ τρέχων, εἰς ἕτερον	βάραθρον	καθεὶς ἑαυτὸν χαλεπώτερον. Γέροντες πολιὰς
[2]	εἰργάσω. Καὶ οὐδὲ κατὰ τὸν	καιρὸν	ἐκεῖνον μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῦ
[4]	τοῦ Θεοῦ νόμων ἀλγήσατε, καὶ	μικρὸν	ἀποστράφητε τούτους τὰ τοιαῦτα νοσοῦντας
[2]	καὶ τὴν δευτέραν, ὅτε ἀναπαῦσαι	μικρὸν	ἐχρῆν ἀπὸ τῆς ἐγγινομένης κακίας,
[2]	ἀνάπτεται. Καὶ τί λέγω τὸ	θέατρον;	Ἐν ἀγορᾷ πολλάκις ἐὰν ἀπαντήσωμεν
[1]	ὁ δῆμος ὁ φιλόχριστος, τὸ	θέατρον	τὸ ἄπλαστον, τὸ πνευματικόν; Οὐδὲ
[3]	βουλόμενος, πῶς ἂν ἐπιζητήσειε τὸν	ἰατρόν;	Διὰ ταῦτα ὀδυνῶμαι καὶ διακόπτομαι,
[2]	ὅτι νοσεῖς, ἵνα καὶ τὸν	ἰατρὸν	ἐπιζητήσῃς. Μοιχείας ἐγένου πεπληρωμένος, καὶ
[1]	καὶ συνηγόρους ἐλαμβάνομεν τὸν ἅγιον	Πέτρον	καὶ τὸν μακάριον Ἀνδρέαν, τὴν
[1]	ἐπὶ τοὺς κορυφαίους ἐτρέχομεν, τὸν	Πέτρον	τὴν κρηπῖδα τῆς πίστεως, τὸν
[1]	αὐτὴν τῇ σιγῇ, ἀλλ´ εἰς	μέσον	ἐκφέρειν, (καὶ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν
[3]	ἣν οὐδὲ τοῦ Μονογενοῦς ἐφείσατο.	Ἐννόησον	ὅση τιμὴ καταβέβληται καὶ ὑπὲρ
[3]	λέγε, ὅτι εἷς ἐστιν· ἀλλ´	ἐννόησον,	ὅτι ψυχή ἐστι, δι´ ἣν
[3]	ἀλλ´ ἀπελθὼν ἡμῖν ἐπανάγαγε, καὶ	πεῖσον	μηκέτι τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν, καὶ
[3]	πάντων ἐστὶ πικρότατον, καὶ τὴν	νόσον	ἀνίατον ἐργάζεται. Ὁ γὰρ μὴ
[3]	δὴ καὶ οἱ τὴν χαλεπὴν	νόσον	ταύτην νοσοῦντες, ἀλλοιοῦσι, δυσχεραίνουσι, πάντοτε
[1]	ἀποστόλων ἔτρεχε, καὶ συνηγόρους ἐλαμβάνομεν	τὸν	ἅγιον Πέτρον καὶ τὸν μακάριον
[3]	πάλιν αὐτὸ ἐπανήγαγε, καὶ τὸν	τῶν	ἑκατὸν ἀριθμὸν χωλεύοντα δι´ ἐκείνου
[1]	τῶν ὑμετέρων τιθέναι. Πῶς δυνησόμεθα	τὸν	Θεὸν λοιπὸν ἵλεω ποιῆσαι; πῶς
[3]	ἀπαλλαγῆναι βουλόμενος, πῶς ἂν ἐπιζητήσειε	τὸν	ἰατρόν; Διὰ ταῦτα ὀδυνῶμαι καὶ
[2]	οἶδας ὅτι νοσεῖς, ἵνα καὶ	τὸν	ἰατρὸν ἐπιζητήσῃς. Μοιχείας ἐγένου πεπληρωμένος,
[2]	ἁμαρτίαν εἰργάσω. Καὶ οὐδὲ κατὰ	τὸν	καιρὸν ἐκεῖνον μόνον, ἀλλὰ καὶ
[2]	παρὰ τοῦ Θεοῦ μισθωσάμενος οἶκον,	τὸν	κόσμον λέγω τοῦτον, οὐκ ἀπέδωκας
[3]	τὰ λοιπὰ θηρία τοξευόμενα φεύγει	τὸν	κυνηγέτην· ἄνθρωπος δὲ ὁ λογιώτατος
[4]	κλαπὲν, ἀλλὰ σωφροσύνην συληθεῖσαν, καὶ	τὸν	λαβόντα τὸ σῶμα τὸ τίμιον,
[1]	ἐλαμβάνομεν τὸν ἅγιον Πέτρον καὶ	τὸν	μακάριον Ἀνδρέαν, τὴν ξυνωρίδα τῶν
[2]	κόσμον λέγω τοῦτον, οὐκ ἀπέδωκας	τὸν	μισθόν. Καὶ οὐκ ἤρκεσε τῇ
[1]	Πέτρον τὴν κρηπῖδα τῆς πίστεως,	τὸν	Παῦλον τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς,
[3]	οὐρανίου τραπέζης; πῶς δὲ ἀκούσεις	τὸν	περὶ σωφροσύνης λόγον, ἑλκῶν γέμων
[1]	κατατολμήσαντες, ἐπὶ τοὺς κορυφαίους ἐτρέχομεν,	τὸν	Πέτρον τὴν κρηπῖδα τῆς πίστεως,
[4]	τοῦ διαδήματος, πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς	τὸν	τὴν ψυχὴν λεπροῦντα ταύτης ἐκβαλοῦμεν
[1]	καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ ἐπέθηκας αὐτοῖς	τὸν	τῆς φιλοσοφίας ζυγὸν, τὸν χρηστὸν
[3]	ἕως πάλιν αὐτὸ ἐπανήγαγε, καὶ	τὸν	τῶν ἑκατὸν ἀριθμὸν χωλεύοντα δι´
[1]	αὐτοῖς τὸν τῆς φιλοσοφίας ζυγὸν,	τὸν	χρηστὸν καὶ κοῦφον, καὶ ἐπέστησας
[4]	διαδήματος, πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς τὸν	τὴν	ψυχὴν λεπροῦντα ταύτης ἐκβαλοῦμεν τῆς
[3]	ἐστὶ πικρότατον, καὶ τὴν νόσον	ἀνίατον	ἐργάζεται. Ὁ γὰρ μὴ μισῶν
[3]	αὐτὸ ἐπανήγαγε, καὶ τὸν τῶν	ἑκατὸν	ἀριθμὸν χωλεύοντα δι´ ἐκείνου τὴν
[3]	τραύματι· ὅπερ δὴ πάντων ἐστὶ	πικρότατον,	καὶ τὴν νόσον ἀνίατον ἐργάζεται.
[1]	ἐκεῖναι, καὶ εἰς τὴν γῆν	ἔκυπτον	καὶ ἐνεκαλυπτόμην· τῶν μὲν ἄνω
[1]	ὁ φιλόχριστος, τὸ θέατρον τὸ	ἄπλαστον,	τὸ πνευματικόν; Οὐδὲ τὴν ἡμέραν
[1]	τὸν τῆς φιλοσοφίας ζυγὸν, τὸν	χρηστὸν	καὶ κοῦφον, καὶ ἐπέστησας αὐτοῖς
[4]	θεάτρων αὐτομολήσειε λύμην, οὐ δέξομαι	αὐτὸν	εἴσω τουτωνὶ τῶν περιβόλων, οὐ
[2]	τρέχων, εἰς ἕτερον βάραθρον καθεὶς	ἑαυτὸν	χαλεπώτερον. Γέροντες πολιὰς κατῄσχυνον, καὶ
[4]	καὶ τομὴν ἐπαγαγεῖν. Καὶ γὰρ	ἐνιαυτὸν	ἔχω λοιπὸν τῆς πόλεως ἐπιβὰς
[1]	ὠφέλειαν. Ἀλλ´ ἀφεὶς τὰ κατὰ	σαυτὸν	ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε φέρεσθαι,
[1]	πόλις τῶν ἀποστόλων; ταῦτα ἡ	τοιοῦτον	λαβοῦσα ὑποφήτην; ταῦτα ὁ δῆμος
[2]	διαβόλου τὴν ἐπιθυμίαν πληροῖς; Καὶ	τοσοῦτον	παρὰ τοῦ Θεοῦ μισθωσάμενος οἶκον,
[1]	πατέρες ὑμῶν ἐν ἐμοὶ πλημμέλημα;	Τοῦτον	δὴ καὶ ἐγὼ μιμήσομαι, καὶ
[2]	μισθωσάμενος οἶκον, τὸν κόσμον λέγω	τοῦτον,	οὐκ ἀπέδωκας τὸν μισθόν. Καὶ
[4]	λόγῳ ἡμῶν διὰ τῆς ἐπιστολῆς,	τοῦτον	σημειοῦσθε, καὶ μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ.
[1]	καὶ βοᾷς, τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν	αἰχμάλωτον	ὑπὸ τῶν παθῶν παρασυρομένην περιορῶν;
[1]	φιλοσοφίας ζυγὸν, τὸν χρηστὸν καὶ	κοῦφον,	καὶ ἐπέστησας αὐτοῖς λογισμὸν ὀρθὸν,
[1]	ἀκούων ἐκρηγνυμένης, τῶν κλυδωνιζομένων χαλεπώτερον	ἔπασχον.	Ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνοι, τῶν κυμάτων
[4]	αὐτοὺς ἔχητε. Οὐδὲ γὰρ τὸ	τυχὸν	ὑμῖν ἐστι κρίμα, εἰ παρίδητε
[1]	βοῆς καὶ κραυγῆς ἀτάκτου, καὶ	πολὺν	γέλωτα, μᾶλλον δὲ θρῆνον φερούσης.
[3]	τῆς διανοίας ἰδεῖν τὴν ὀδύνην.	Νῦν	γοῦν ὁρῶ μεταξὺ τῶν λόγων
[4]	εὐφραινώμεθα, καὶ ὁ Θεὸς δοξάζηται	νῦν	καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς
[4]	τὸ ὄνειδος τῆς Ἐκκλησίας ἀποκρούσασθαι.	Νῦν	μὲν γὰρ καὶ Ἕλληνες ἡμῶν
[4]	καὶ συμβολῇ ἐχρησάμην, οὕτω καὶ	νῦν	μετὰ τοσαύτην παραίνεσιν καὶ διδασκαλίαν
[3]	τὰ ἄλλα λέγειν; Ἀπὸ τῶν	νῦν	παρ´ ἡμῶν γινομένων ἔξεστι τῆς
[4]	τὴν δυναμένην ταῦτα ἐργάζεσθαι. Ἐκβαλλέσθωσαν	τοίνυν	οἱ τοιοῦτοι, ἵνα οἵ τε
[4]	παρ´ ἡμῖν αἰδεσθέντες νόμων. Μηδεὶς	τοίνυν	τῶν ἐπιμενόντων τῇ αὐτῇ πορνείᾳ
[2]	ἐπιθυμῆσαι, ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν; Τί	οὖν	ἐὰν μὴ ἐμβλέψω, φησὶ, πρὸς
[4]	συνεχῶς ταῦτα ὑμῖν παραινῶν. Ἐπεὶ	οὖν	ἐναπέμεινάν τινες τῇ σηπεδόνι, (φέρε
[2]	πῶς ἑκάστην ἡμέραν ἐδαπανήσαμεν; Τί	οὖν	ἐροῦμεν; τί δὲ ἀπολογησόμεθα, ὅταν
[4]	θερμοτέρα, εὐτονώτερον δυναμένη καίειν. Μὴ	οὖν	καταφρόνει τῆς ἀποφάσεως τῆς ἡμετέρας.
[1]	μᾶλλον δὲ θρῆνον φερούσης. Ἐγὼ	οὖν	οἴκοι καθήμενος, καὶ τῆς φωνῆς
[4]	ἡμεῖς ἐντεῦθεν, ὑμεῖς ἐκεῖθεν. Ἵν´	οὖν	τοῦτο γένηται, καὶ ὑμεῖς ἡμῖν
[3]	διανοίας ἰδεῖν τὴν ὀδύνην. Νῦν	γοῦν	ὁρῶ μεταξὺ τῶν λόγων τούτων
[4]	τοῦ ἐμοῦ οὐκ ἀργύριον, οὐδὲ	χρυσοῦν	σκεῦος κλαπὲν, ἀλλὰ σωφροσύνην συληθεῖσαν,
[2]	τὰ πορνικὰ, καὶ μυρία τραύματα	λαβὼν	ἀναχωρεῖς. Οὐκ ἐντεῦθεν οἴκων ἀνατροπαί;
[1]	Οὐ γὰρ παύσομαι ταῦτα συνεχῶς	λέγων,	καὶ τὴν ὀδύνην ἐμαυτοῦ ταύτῃ
[4]	οὐ παύσομαι πάντα ποιῶν καὶ	λέγων,	κἂν λυπῆσαι δέῃ, κἂν ἐπαχθῆ
[1]	ταῦτα φορητά; Μετὰ μακροὺς διαύλους	λόγων,	καὶ τοσαύτην διδασκαλίαν, καταλιπόντες ἡμᾶς
[3]	Νῦν γοῦν ὁρῶ μεταξὺ τῶν	λόγων	τούτων τὰ μέτωπα τύπτοντας, καὶ
[1]	περιορῶν; Εἰ δὲ ἐβούλου δρόμον	ἀλόγων	ὁρᾷν, τίνος ἕνεκεν οὐκ ἔζευξας
[3]	χαλεπῶν πραγμάτων. Λύκος μὲν καὶ	λέων,	καὶ τὰ λοιπὰ θηρία τοξευόμενα
[1]	εἰπεῖν, τὴν τράπεζαν τῶν γηπόνων	ἀφαρπάζων,	στάχυας κομῶντας κατακλίνων, τὰ ἄλλα
[1]	εὐχὰς ὑπὲρ τῶν τῆς οἰκουμένης	ἀγαθῶν	ἀναπέμπειν τῷ ταῦτα ποιήσαντι· τότε
[1]	ἑαυτοῦ ψυχὴν αἰχμάλωτον ὑπὸ τῶν	παθῶν	παρασυρομένην περιορῶν; Εἰ δὲ ἐβούλου
[3]	καταφρόνει τῆς σωτηρίας αὐτοῦ, ἀλλ´	ἀπελθὼν	ἡμῖν ἐπανάγαγε, καὶ πεῖσον μηκέτι
[2]	Μὴ γὰρ τῶν μεγάλων καὶ	γενναίων	ἀνδρῶν ἐκείνων, οἳ ἀπὸ ψιλῆς
[4]	τοιούτων. Γένοιτο δὲ εὐχαῖς τῶν	ἁγίων	τούς τε διαφθαρέντας ἤδη ταχέως
[2]	καὶ πατέρες παῖδας ἀνῆγον, ἐκ	προοιμίων	τὴν ἀπειρόκακον ἡλικίαν εἰς τὰ
[4]	δὴ τοῦτο οὐ παύσομαι πάντα	ποιῶν	καὶ λέγων, κἂν λυπῆσαι δέῃ,
[4]	οἱ κυνηγοὶ τὰ δυσάλωτα τῶν	θηρίων	οὐκ ἐξ ἑνὸς μέρους, ἀλλὰ
[1]	τινες, πρὸς τὴν θεωρίαν τῶν	ἁμιλλητηρίων	ἵππων ηὐτομόλησαν, καὶ οὕτως ἐξεβακχεύθησαν,
[4]	τουτωνὶ τῶν περιβόλων, οὐ μεταδώσω	μυστηρίων,	οὐκ ἀφήσω τῆς ἱερᾶς ἅψασθαι
[1]	ποιῆσαι; πῶς καταλλάξαι ὀργιζόμενον; Πρὸ	τριῶν	ἡμερῶν ἐπομβρία καὶ ὑετὸς κατεῤῥήγνυτο
[2]	ἱμάτια οὐ κατακαύσει; Οὕτως ὁ	εἰσιὼν	εἰς γυναῖκα ἀλλοτρίαν. Εἰ γὰρ
[2]	τῶν δεόντων πραγμάτων, καὶ ἕκαστος	προσιὼν	φορτικὸς καὶ ἐπαχθής. ~γʹ Τὸ
[2]	ὁ Σολομών· Περιπατήσει τις ἐπ´	ἀνθράκων	πυρὸς, τοὺς δὲ πόδας οὐ
[1]	τῷ μεγέθει τῶν κατορθωμάτων τῶν	ἀποστολικῶν	παιδευθέντες, ἀθρόον οὕτω μιᾶς μεταξὺ
[2]	τραύματα λαβὼν ἀναχωρεῖς. Οὐκ ἐντεῦθεν	οἴκων	ἀνατροπαί; οὐκ ἐντεῦθεν σωφροσύνης ἀπώλεια;
[3]	ταῦτα ποιεῖν, ἀλγοῦντας ὑπὲρ τῶν	ἀδελφικῶν	τραυμάτων. Διὰ τοῦτο ὀδυνῶμαι καὶ
[3]	ἀκούσεις τὸν περὶ σωφροσύνης λόγον,	ἑλκῶν	γέμων καὶ τραυμάτων (τοσούτων, καὶ
[2]	αὐτὰ εἰπεῖν. Μὴ γὰρ τῶν	μεγάλων	καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἐκείνων, οἳ
[2]	παιδοκτόνους ἀντὶ πατέρων τοὺς τοιούτους	ἀποκαλῶν,	καὶ τῇ κακίᾳ τὴν ψυχὴν
[4]	τοῦτο καὶ ἐγὼ, καίτοι γε	μέλλων	λυπεῖν, οὐδενὸς φείσομαι τῶν ἐπαχθεστέρων.
[4]	δέξομαι αὐτὸν εἴσω τουτωνὶ τῶν	περιβόλων,	οὐ μεταδώσω μυστηρίων, οὐκ ἀφήσω
[1]	χείμαῤῥος ἐπὶ τοὺς τόπους τῶν	ἀποστόλων	ἔτρεχε, καὶ συνηγόρους ἐλαμβάνομεν τὸν
[1]	μακάριον Ἀνδρέαν, τὴν ξυνωρίδα τῶν	ἀποστόλων,	Παῦλον καὶ Τιμόθεον. Μετ´ ἐκεῖνα,
[1]	λέγοι· Ταῦτα ἡ πόλις τῶν	ἀποστόλων;	ταῦτα ἡ τοιοῦτον λαβοῦσα ὑποφήτην;
[2]	ἐντεῦθεν σωφροσύνης ἀπώλεια; οὐκ ἐντεῦθεν	γάμων	διαιρέσεις; οὐκ ἐντεῦθεν πόλεμοι καὶ
[3]	τὸν περὶ σωφροσύνης λόγον, ἑλκῶν	γέμων	καὶ τραυμάτων (τοσούτων, καὶ τὴν
[0]	~ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ	ΗΜΩΝ	ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
[4]	ἐπαγαγεῖν. Οὐ γὰρ τοὺς ἀδελφοὺς	ἡμῶν	ἀποκόψαι βουλόμεθα, ἀλλὰ τὸ ὄνειδος
[3]	λέγειν; Ἀπὸ τῶν νῦν παρ´	ἡμῶν	γινομένων ἔξεστι τῆς διανοίας ἰδεῖν
[4]	φησὶν, οὐχ ὑπακούσῃ τῷ λόγῳ	ἡμῶν	διὰ τῆς ἐπιστολῆς, τοῦτον σημειοῦσθε,
[1]	σύμβολα τῆς σωτηρίας τοῦ γένους	ἡμῶν	ἐτελεῖτο· ἀλλ´ ἐν παρασκευῇ, ὅτε
[1]	λιτανεῖαι καὶ ἱκετηρίαι, καὶ πᾶσα	ἡμῶν	ἡ πόλις ὥσπερ χείμαῤῥος ἐπὶ
[4]	Νῦν μὲν γὰρ καὶ Ἕλληνες	ἡμῶν	καταγελάσονται, καὶ Ἰουδαῖοι κωμῳδήσουσιν, ὅταν
[3]	Εἰ δὲ μὴ ἀνέχοιτο, μηδὲ	ἡμῶν	συμβουλευόντων, μηδὲ ὑμῶν παραινούντων, τῇ
[1]	μέσον ἐκφέρειν, (καὶ πρὸ τῶν	ὀφθαλμῶν	τῶν ὑμετέρων τιθέναι. Πῶς δυνησόμεθα
[2]	Οὐκ ἤκουσας τί φησιν ὁ	Σολομών·	Περιπατήσει τις ἐπ´ ἀνθράκων πυρὸς,
[4]	δὲ ὑπὲρ τῶν τοῦ Θεοῦ	νόμων	ἀλγήσατε, καὶ μικρὸν ἀποστράφητε τούτους
[4]	Ἐκκλησίαν, τῶν παρ´ ἡμῖν αἰδεσθέντες	νόμων.	Μηδεὶς τοίνυν τῶν ἐπιμενόντων τῇ
[4]	ἀκίνδυνον, σιγῇ τὰ τοιαῦτα φέρειν	Ὑμῶν	γὰρ ἕκαστος ὑπὲρ ἑαυτοῦ δώσει
[1]	πάλιν· Τί εὕροσαν οἱ πατέρες	ὑμῶν	ἐν ἐμοὶ πλημμέλημα; Τοῦτον δὴ
[1]	φορητά; Ὑμῖν γὰρ αὐτοῖς καθ´	ὑμῶν	ἐντυχεῖν βούλομαι. Οὕτω καὶ ὁ
[4]	ἐκκλησίας ἐπιβαινέτω, ἀλλὰ καὶ ἀφ´	ὑμῶν	ἐπιτιμάσθω, καὶ κοινὸς ἔστω πολέμιος.
[4]	κρίσεως, ἢ ῥήμασι χαρισάμενον μεθ´	ὑμῶν	κολασθῆναι τότε. Οὐδὲ γὰρ ἀσφαλὲς
[3]	ἀνέχοιτο, μηδὲ ἡμῶν συμβουλευόντων, μηδὲ	ὑμῶν	παραινούντων, τῇ ἐξουσίᾳ χρήσομαι λοιπὸν,
[1]	καὶ μάτην καὶ ἐπὶ κακῷ	δαπανῶν.	~βʹ Ἦ οὐκ οἶσθα ὅτι
[1]	Ἑβραίοις· αὐτοῖς γὰρ κατ´ αὐτῶν	ἐντυγχάνων	ἔλεγε· Λαός μου, τί ἐποίησά
[1]	τῆς φωνῆς ἀκούων ἐκρηγνυμένης, τῶν	κλυδωνιζομένων	χαλεπώτερον ἔπασχον. Ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνοι,
[3]	Ἀπὸ τῶν νῦν παρ´ ἡμῶν	γινομένων	ἔξεστι τῆς διανοίας ἰδεῖν τὴν
[1]	Καὶ οὔτε τῷ φόβῳ τῶν	γινομένων	καταπλαγέντες, οὔτε τῷ μεγέθει τῶν
[1]	κυμάτων τοῖς τοίχοις τῆς νηὸς	προσρηγνυμένων,	περὶ τῶν ἐσχάτων κινδυνεύοντες δεδοίκασιν·
[2]	σὺ δὲ τῶν κτισμάτων σοι	διακονουμένων,	τοῦ διαβόλου τὴν ἐπιθυμίαν πληροῖς;
[4]	πολλάκις καὶ συνεχῶς ταῦτα ὑμῖν	παραινῶν.	Ἐπεὶ οὖν ἐναπέμεινάν τινες τῇ
[1]	ἀγορᾷ ἡνιόχους κροτούντων, καὶ χαλεπώτερα	ἐκείνων	βοώντων. Τί (δὲ ἐροῦμεν; ἢ
[2]	τῶν μεγάλων καὶ γενναίων ἀνδρῶν	ἐκείνων,	οἳ ἀπὸ ψιλῆς ὄψεως κατηνέχθησαν,
[3]	Πῶς γὰρ ἐπιβήσῃ τῶν προθύρων	ἐκείνων	τῶν ἱερῶν; πῶς ἅψῃ τῆς
[1]	τῶν γηπόνων ἀφαρπάζων, στάχυας κομῶντας	κατακλίνων,	τὰ ἄλλα ἅπαντα τῇ πλεονεξίᾳ
[1]	τὰς νίκας τὰς κατὰ τῶν	δαιμόνων.	Καὶ οὔτε τῷ φόβῳ τῶν
[1]	ὡς εἰπεῖν, τὴν τράπεζαν τῶν	γηπόνων	ἀφαρπάζων, στάχυας κομῶντας κατακλίνων, τὰ
[4]	εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας τῶν	αἰώνων.	Ἀμήν.
[3]	δυσχεραίνουσι, πάντοτε ἐκείνην βλέποντες. Ὢ	χαλεπῶν	πραγμάτων. Λύκος μὲν καὶ λέων,
[1]	ἅπαντα τῇ πλεονεξίᾳ τῆς ὑγρᾶς	κατασήπων	οὐσίας· λιτανεῖαι καὶ ἱκετηρίαι, καὶ
[1]	τῷ ταῦτα ποιήσαντι· τότε σὺ	καταλιπὼν	ἐκκλησίαν καὶ θυσίαν πνευματικὴν, καὶ
[3]	τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα διὰ τοῦτο	καταλιπὼν	πρόβατα, ἐπὶ τὸ ἓν ἔτρεχε,
[1]	πρὸς τὴν θεωρίαν τῶν ἁμιλλητηρίων	ἵππων	ηὐτομόλησαν, καὶ οὕτως ἐξεβακχεύθησαν, ὥστε
[4]	Εἰ γὰρ ἐν ταῖς τῶν	ἀνθρώπων	οἰκίαις ἂν ἁλῷ τις τῶν
[2]	γὰρ τῶν μεγάλων καὶ γενναίων	ἀνδρῶν	ἐκείνων, οἳ ἀπὸ ψιλῆς ὄψεως
[3]	ἐπιβήσῃ τῶν προθύρων ἐκείνων τῶν	ἱερῶν;	πῶς ἅψῃ τῆς οὐρανίου τραπέζης;
[1]	πῶς καταλλάξαι ὀργιζόμενον; Πρὸ τριῶν	ἡμερῶν	ἐπομβρία καὶ ὑετὸς κατεῤῥήγνυτο πάντα
[2]	οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τῶν	ἡμερῶν	τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας ἀπαιτήσει
[2]	ἄν τις ἁμάρτοι παιδοκτόνους ἀντὶ	πατέρων	τοὺς τοιούτους ἀποκαλῶν, καὶ τῇ
[1]	ὡς ἔτυχε φέρεσθαι, ὑπὲρ τῆς	ἑτέρων	νίκης ἐκάθου, ἡμέραν τοσαύτην εἰκῆ
[1]	(καὶ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῶν	ὑμετέρων	τιθέναι. Πῶς δυνησόμεθα τὸν Θεὸν
[2]	τὴν νύκτα ἐφώτισε, καὶ ποικίλος	ἀστέρων	ἀνέλαμψε χορός· ἔπνευσαν ἄνεμοι διὰ
[4]	μέλλων λυπεῖν, οὐδενὸς φείσομαι τῶν	ἐπαχθεστέρων.	Πολλῷ γὰρ βέλτιον ἐνταῦθα λυπηθέντας
[4]	γάρ σοι τηνικαῦτα ὁ Θεός·	Ὁρῶν	ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ ἐμοῦ
[2]	ὅπου τοσαύτη πρὸς ἀσχημοσύνην παράκλησις,	ὁρῶν	γυναῖκα πόρνην γυμνῇ τῇ κεφαλῇ
[1]	αἰχμάλωτον ὑπὸ τῶν παθῶν παρασυρομένην	περιορῶν;	Εἰ δὲ ἐβούλου δρόμον ἀλόγων
[4]	διδασκαλίαν ἐπὶ τὴν παράνομον τῶν	θεάτρων	αὐτομολήσειε λύμην, οὐ δέξομαι αὐτὸν
[3]	κατηγορίαν; Πῶς γὰρ ἐπιβήσῃ τῶν	προθύρων	ἐκείνων τῶν ἱερῶν; πῶς ἅψῃ
[1]	ἐπομβρία καὶ ὑετὸς κατεῤῥήγνυτο πάντα	παρασύρων,	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ στόματος, ὡς
[3]	ἀνίατον ἐργάζεται. Ὁ γὰρ μὴ	μισῶν	τὸ ἕλκος, μηδὲ ἀπαλλαγῆναι βουλόμενος,
[2]	γὰρ τοῦτο ὀδυνῶμαι, ὅτι καὶ	νοσῶν,	οὐκ οἶδας ὅτι νοσεῖς, ἵνα
[4]	τῶν τοιούτων. Γένοιτο δὲ εὐχαῖς	τῶν	ἁγίων τούς τε διαφθαρέντας ἤδη
[3]	ἡμαρτηκότων ταῦτα ποιεῖν, ἀλγοῦντας ὑπὲρ	τῶν	ἀδελφικῶν τραυμάτων. Διὰ τοῦτο ὀδυνῶμαι
[4]	τὰ τοιαῦτα νοσοῦντας καὶ παρανομοῦντας	τῶν	ἀδελφῶν, ἵνα διηνεκῶς αὐτοὺς ἔχητε.
[4]	καὶ εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας	τῶν	αἰώνων. Ἀμήν.
[1]	ἡμᾶς τινες, πρὸς τὴν θεωρίαν	τῶν	ἁμιλλητηρίων ἵππων ηὐτομόλησαν, καὶ οὕτως
[4]	τιμωρίαν. Εἰ γὰρ ἐν ταῖς	τῶν	ἀνθρώπων οἰκίαις ἂν ἁλῷ τις
[1]	οὔτε τῷ μεγέθει τῶν κατορθωμάτων	τῶν	ἀποστολικῶν παιδευθέντες, ἀθρόον οὕτω μιᾶς
[1]	ὥσπερ χείμαῤῥος ἐπὶ τοὺς τόπους	τῶν	ἀποστόλων ἔτρεχε, καὶ συνηγόρους ἐλαμβάνομεν
[1]	τὸν μακάριον Ἀνδρέαν, τὴν ξυνωρίδα	τῶν	ἀποστόλων, Παῦλον καὶ Τιμόθεον. Μετ´
[1]	καὶ λέγοι· Ταῦτα ἡ πόλις	τῶν	ἀποστόλων; ταῦτα ἡ τοιοῦτον λαβοῦσα
[1]	στόματος, ὡς εἰπεῖν, τὴν τράπεζαν	τῶν	γηπόνων ἀφαρπάζων, στάχυας κομῶντας κατακλίνων,
[1]	δαιμόνων. Καὶ οὔτε τῷ φόβῳ	τῶν	γινομένων καταπλαγέντες, οὔτε τῷ μεγέθει
[1]	καὶ τὰς νίκας τὰς κατὰ	τῶν	δαιμόνων. Καὶ οὔτε τῷ φόβῳ
[1]	τῶν μὲν ἄνω τοιαῦτα ἀσχημονούντων,	τῶν	δὲ κάτω ἐν μέσῃ τῇ
[2]	ἐνοχλεῖν δοκοῦσι πρὸς τὴν οἰκονομίαν	τῶν	δεόντων πραγμάτων, καὶ ἕκαστος προσιὼν
[3]	τοὺς οἰκείους ἀγανακτοῦντες, καὶ κατὰ	τῶν	διακονούντων λυττῶντες· οὕτω δὴ καὶ
[4]	γε μέλλων λυπεῖν, οὐδενὸς φείσομαι	τῶν	ἐπαχθεστέρων. Πολλῷ γὰρ βέλτιον ἐνταῦθα
[4]	ἡμῖν αἰδεσθέντες νόμων. Μηδεὶς τοίνυν	τῶν	ἐπιμενόντων τῇ αὐτῇ πορνείᾳ τῆς
[1]	τοίχοις τῆς νηὸς προσρηγνυμένων, περὶ	τῶν	ἐσχάτων κινδυνεύοντες δεδοίκασιν· οὕτω καὶ
[2]	ὀβολοῦ· οὕτω καὶ ὁ Θεὸς	τῶν	ἡμερῶν τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας
[4]	καὶ διδασκαλίαν ἐπὶ τὴν παράνομον	τῶν	θεάτρων αὐτομολήσειε λύμην, οὐ δέξομαι
[4]	καθάπερ οἱ κυνηγοὶ τὰ δυσάλωτα	τῶν	θηρίων οὐκ ἐξ ἑνὸς μέρους,
[3]	γὰρ ἐπιβήσῃ τῶν προθύρων ἐκείνων	τῶν	ἱερῶν; πῶς ἅψῃ τῆς οὐρανίου
[1]	γινομένων καταπλαγέντες, οὔτε τῷ μεγέθει	τῶν	κατορθωμάτων τῶν ἀποστολικῶν παιδευθέντες, ἀθρόον
[1]	καὶ τῆς φωνῆς ἀκούων ἐκρηγνυμένης,	τῶν	κλυδωνιζομένων χαλεπώτερον ἔπασχον. Ὥσπερ γὰρ
[2]	γέγονε διὰ σέ· σὺ δὲ	τῶν	κτισμάτων σοι διακονουμένων, τοῦ διαβόλου
[1]	χαλεπώτερον ἔπασχον. Ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνοι,	τῶν	κυμάτων τοῖς τοίχοις τῆς νηὸς
[3]	ὀδύνην. Νῦν γοῦν ὁρῶ μεταξὺ	τῶν	λόγων τούτων τὰ μέτωπα τύπτοντας,
[2]	τὰ αὐτὰ εἰπεῖν. Μὴ γὰρ	τῶν	μεγάλων καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἐκείνων,
[1]	τὴν γῆν ἔκυπτον καὶ ἐνεκαλυπτόμην·	τῶν	μὲν ἄνω τοιαῦτα ἀσχημονούντων, τῶν
[3]	εὔσπλαγχνος. Τάχα δὲ οἶμαι πολλοὺς	τῶν	μηδὲν ἡμαρτηκότων ταῦτα ποιεῖν, ἀλγοῦντας
[3]	δεῖ τὰ ἄλλα λέγειν; Ἀπὸ	τῶν	νῦν παρ´ ἡμῶν γινομένων ἔξεστι
[4]	ἀνθρώπων οἰκίαις ἂν ἁλῷ τις	τῶν	οἰκετῶν ἀργύριον ἢ χρυσίον ὑφελόμενος,
[1]	εἰς μέσον ἐκφέρειν, (καὶ πρὸ	τῶν	ὀφθαλμῶν τῶν ὑμετέρων τιθέναι. Πῶς
[1]	τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν αἰχμάλωτον ὑπὸ	τῶν	παθῶν παρασυρομένην περιορῶν; Εἰ δὲ
[4]	ἐπαινέσουσι, καὶ θαυμάσονται τὴν Ἐκκλησίαν,	τῶν	παρ´ ἡμῖν αἰδεσθέντες νόμων. Μηδεὶς
[4]	οὐ δέξομαι αὐτὸν εἴσω τουτωνὶ	τῶν	περιβόλων, οὐ μεταδώσω μυστηρίων, οὐκ
[3]	συνειδότος κατηγορίαν; Πῶς γὰρ ἐπιβήσῃ	τῶν	προθύρων ἐκείνων τῶν ἱερῶν; πῶς
[2]	τῇ κακίᾳ τὴν ψυχὴν ἀπολλύντας	τῶν	τεχθέντων. Καὶ ποία κακία; φησί.
[1]	ἔδει, καὶ εὐχαριστηρίους εὐχὰς ὑπὲρ	τῶν	τῆς οἰκουμένης ἀγαθῶν ἀναπέμπειν τῷ
[4]	σπῖλον ἢ ῥυτίδα, ἤ τι	τῶν	τοιούτων. Γένοιτο δὲ εὐχαῖς τῶν
[4]	ἡμῖν συναγανακτήσατε, (μᾶλλον δὲ ὑπὲρ	τῶν	τοῦ Θεοῦ νόμων ἀλγήσατε, καὶ
[4]	ποιμένες τὰ ψώρας ἐμπεπλησμένα πρόβατα	τῶν	ὑγιαινόντων ἀπείργουσιν, ὥστε μὴ μεταδοῦναι
[1]	ἐκφέρειν, (καὶ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν	τῶν	ὑμετέρων τιθέναι. Πῶς δυνησόμεθα τὸν
[2]	πρὸς τὴν οἰκονομίαν τῶν δεόντων	πραγμάτων,	καὶ ἕκαστος προσιὼν φορτικὸς καὶ
[3]	πάντοτε ἐκείνην βλέποντες. Ὢ χαλεπῶν	πραγμάτων.	Λύκος μὲν καὶ λέων, καὶ
[2]	διὰ σέ· σὺ δὲ τῶν	κτισμάτων	σοι διακονουμένων, τοῦ διαβόλου τὴν
[3]	ποιεῖν, ἀλγοῦντας ὑπὲρ τῶν ἀδελφικῶν	τραυμάτων.	Διὰ τοῦτο ὀδυνῶμαι καὶ κόπτομαι,
[3]	σωφροσύνης λόγον, ἑλκῶν γέμων καὶ	τραυμάτων	(τοσούτων, καὶ τὴν διάνοιαν ἔχων
[1]	λυθείσης, καὶ πέλαγος περάσαντες, καὶ	κυμάτων	κατατολμήσαντες, ἐπὶ τοὺς κορυφαίους ἐτρέχομεν,
[1]	ἔπασχον. Ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνοι, τῶν	κυμάτων	τοῖς τοίχοις τῆς νηὸς προσρηγνυμένων,
[1]	καταπλαγέντες, οὔτε τῷ μεγέθει τῶν	κατορθωμάτων	τῶν ἀποστολικῶν παιδευθέντες, ἀθρόον οὕτω
[2]	Ὁ γὰρ τοῦ θεωρῆσαι μὴ	κρατῶν,	ἀλλὰ τοσαύτην σπουδὴν ὑπὲρ τοῦ
[1]	τῆς νηὸς προσρηγνυμένων, περὶ τῶν	ἐσχάτων	κινδυνεύοντες δεδοίκασιν· οὕτω καὶ ἐμοὶ
[4]	οἰκίαις ἂν ἁλῷ τις τῶν	οἰκετῶν	ἀργύριον ἢ χρυσίον ὑφελόμενος, οὐκ
[3]	ἐνηδυπαθεῖν τῷ τραύματι· ὅπερ δὴ	πάντων	ἐστὶ πικρότατον, καὶ τὴν νόσον
[4]	τὰς εὐθύνας· ἐγὼ δὲ τῆς	ἁπάντων	σωτηρίας ὑπεύθυνος. Διὰ δὴ τοῦτο
[2]	κακίᾳ τὴν ψυχὴν ἀπολλύντας τῶν	τεχθέντων.	Καὶ ποία κακία; φησί. Διὰ
[2]	δοκοῦσι πρὸς τὴν οἰκονομίαν τῶν	δεόντων	πραγμάτων, καὶ ἕκαστος προσιὼν φορτικὸς
[4]	αἰδεσθέντες νόμων. Μηδεὶς τοίνυν τῶν	ἐπιμενόντων	τῇ αὐτῇ πορνείᾳ τῆς ἐκκλησίας
[4]	τὰ ψώρας ἐμπεπλησμένα πρόβατα τῶν	ὑγιαινόντων	ἀπείργουσιν, ὥστε μὴ μεταδοῦναι τοῖς
[3]	δὲ μὴ ἀνέχοιτο, μηδὲ ἡμῶν	συμβουλευόντων,	μηδὲ ὑμῶν παραινούντων, τῇ ἐξουσίᾳ
[3]	μηδὲ ἡμῶν συμβουλευόντων, μηδὲ ὑμῶν	παραινούντων,	τῇ ἐξουσίᾳ χρήσομαι λοιπὸν, ᾗ
[3]	οἰκείους ἀγανακτοῦντες, καὶ κατὰ τῶν	διακονούντων	λυττῶντες· οὕτω δὴ καὶ οἱ
[1]	ἐνεκαλυπτόμην· τῶν μὲν ἄνω τοιαῦτα	ἀσχημονούντων,	τῶν δὲ κάτω ἐν μέσῃ
[1]	ἐν μέσῃ τῇ ἀγορᾷ ἡνιόχους	κροτούντων,	καὶ χαλεπώτερα ἐκείνων βοώντων. Τί
[1]	ἡνιόχους κροτούντων, καὶ χαλεπώτερα ἐκείνων	βοώντων.	Τί (δὲ ἐροῦμεν; ἢ τί
[3]	δὲ οἶμαι πολλοὺς τῶν μηδὲν	ἡμαρτηκότων	ταῦτα ποιεῖν, ἀλγοῦντας ὑπὲρ τῶν
[1]	ἐπιτελοῦντες πνευματικὴν, καὶ τοὺς ἄθλους	αὐτῶν	ἀνακηρύττοντες, τὰ τρόπαια καὶ τὰς
[1]	τοῖς Ἑβραίοις· αὐτοῖς γὰρ κατ´	αὐτῶν	ἐντυγχάνων ἔλεγε· Λαός μου, τί
[4]	ἢ ῥυτίδα, ἤ τι τῶν	τοιούτων.	Γένοιτο δὲ εὐχαῖς τῶν ἁγίων
[3]	λόγον, ἑλκῶν γέμων καὶ τραυμάτων	(τοσούτων,	καὶ τὴν διάνοιαν ἔχων τῷ
[3]	γοῦν ὁρῶ μεταξὺ τῶν λόγων	τούτων	τὰ μέτωπα τύπτοντας, καὶ πολλὴν
[1]	οἴκοι καθήμενος, καὶ τῆς φωνῆς	ἀκούων	ἐκρηγνυμένης, τῶν κλυδωνιζομένων χαλεπώτερον ἔπασχον.
[4]	τοιαῦτα νοσοῦντας καὶ παρανομοῦντας τῶν	ἀδελφῶν,	ἵνα διηνεκῶς αὐτοὺς ἔχητε. Οὐδὲ
[1]	ἐκκλησίαν καὶ θυσίαν πνευματικὴν, καὶ	ἀδελφῶν	σύλλογον, καὶ νηστείας τὸ σεμνὸν,
[3]	τὴν οἰκίαν, ἀλλὰ τὴν πόρνην	ἔχων	μετὰ σεαυτοῦ, οὐ φανερῶς καὶ
[4]	βήματι ἐκείνῳ τῷ φοβερῷ, μὴ	ἔχων	σπῖλον ἢ ῥυτίδα, ἤ τι
[3]	τραυμάτων (τοσούτων, καὶ τὴν διάνοιαν	ἔχων	τῷ πάθει δουλεύουσαν; Καὶ τί
[2]	ἀνέβαινες, ἀπὸ καπνοῦ εἰς πῦρ	τρέχων,	εἰς ἕτερον βάραθρον καθεὶς ἑαυτὸν
[1]	ἀλλ´ ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανὸν	τρέχων;	Τοῦτο γὰρ τῆς ἱπποδρομίας τὸ