Chapitre
[1]	δεδοίκασιν· οὕτω καὶ ἐμοὶ χαλεπώτεραι	αἱ	κραυγαὶ προσεῤῥήγνυντο ἐκεῖναι, καὶ εἰς
[3]	καὶ τὰ μυρία θαύματα, καὶ	αἱ	ποικίλαι τοῦ Θεοῦ πραγματεῖαι· δι´
[2]	καὶ ἡ οἰκία περιττὴ, καὶ	αἱ	συνήθεις φροντίδες ἐνοχλεῖν δοκοῦσι πρὸς
[1]	οὕτω καὶ ἐμοὶ χαλεπώτεραι αἱ	κραυγαὶ	προσεῤῥήγνυντο ἐκεῖναι, καὶ εἰς τὴν
[3]	ἐπιθυμίαν τοιαύτην τρέφειν, καὶ διηνεκῶς	ἐμπίπρασθαι,	καὶ κάμινον ἔρωτος ἀτόπου πανταχοῦ
[4]	ἀλλὰ τὸ ὄνειδος τῆς Ἐκκλησίας	ἀποκρούσασθαι.	Νῦν μὲν γὰρ καὶ Ἕλληνες
[4]	μυστηρίων, οὐκ ἀφήσω τῆς ἱερᾶς	ἅψασθαι	τραπέζης· ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ποιμένες
[4]	Θεοῦ χάριτος τὴν δυναμένην ταῦτα	ἐργάζεσθαι.	Ἐκβαλλέσθωσαν τοίνυν οἱ τοιοῦτοι, ἵνα
[4]	γὰρ βέλτιον ἐνταῦθα λυπηθέντας ἡμᾶς	ἐξελέσθαι	τῆς μελλούσης κρίσεως, ἢ ῥήμασι
[1]	σαυτὸν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε	φέρεσθαι,	ὑπὲρ τῆς ἑτέρων νίκης ἐκάθου,
[2]	πόλεμοι καὶ μάχαι; οὐκ ἐντεῦθεν	ἀηδίαι	λόγον οὐκ ἔχουσαι; Ἐπειδὰν γὰρ
[1]	πλεονεξίᾳ τῆς ὑγρᾶς κατασήπων οὐσίας·	λιτανεῖαι	καὶ ἱκετηρίαι, καὶ πᾶσα ἡμῶν
[3]	καὶ αἱ ποικίλαι τοῦ Θεοῦ	πραγματεῖαι·	δι´ ἣν οὐδὲ τοῦ Μονογενοῦς
[1]	ὑγρᾶς κατασήπων οὐσίας· λιτανεῖαι καὶ	ἱκετηρίαι,	καὶ πᾶσα ἡμῶν ἡ πόλις
[3]	γέγονεν· δι´ ἣν νόμοι, καὶ	τιμωρίαι,	καὶ κολάσεις, καὶ τὰ μυρία
[1]	καταλιπὼν ἐκκλησίαν καὶ θυσίαν πνευματικὴν,	καὶ	ἀδελφῶν σύλλογον, καὶ νηστείας τὸ
[4]	καὶ ὁ Θεὸς δοξάζηται νῦν	καὶ	ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς ἀτελευτήτους
[3]	κολάσεις, καὶ τὰ μυρία θαύματα,	καὶ	αἱ ποικίλαι τοῦ Θεοῦ πραγματεῖαι·
[2]	ἐπαχθεῖς, καὶ ἡ οἰκία περιττὴ,	καὶ	αἱ συνήθεις φροντίδες ἐνοχλεῖν δοκοῦσι
[1]	ἀρχαίαν ἐπανήγετο πατρίδα, κατάρα ἐλύετο,	καὶ	ἁμαρτία ἠφανίζετο, καὶ ὁ χρόνιος
[3]	γνώμῃ, καὶ τῷ συνειδότι ἐγκαθημένην,	καὶ	ἀνάπτουσαν ἔνδον τὴν Βαβυλωνίαν κάμινον,
[3]	πεῖσον μηκέτι τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν,	καὶ	ἀρκοῦσαν ἔχομεν ἀπολογίαν. Εἰ δὲ
[0]	Πρὸς τοὺς καταλείψαντας τὴν ἐκκλησίαν	καὶ	αὐτομολήσαντας πρὸς τὰς ἱπποδρομίας καὶ
[4]	πορνείᾳ τῆς ἐκκλησίας ἐπιβαινέτω, ἀλλὰ	καὶ	ἀφ´ ὑμῶν ἐπιτιμάσθω, καὶ κοινὸς
[1]	μιᾶς μεταξὺ γενομένης ἡμέρας, σκιρτᾷς	καὶ	βοᾷς, τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν αἰχμάλωτον
[4]	ἀνάγκη λοιπὸν καὶ τομὴν ἐπαγαγεῖν.	Καὶ	γὰρ ἐνιαυτὸν ἔχω λοιπὸν τῆς
[3]	ἡδονὴν διηνεκῆ τὴν ὀδύνην ὑπομένετε.	Καὶ	γὰρ καὶ πρὸ τῆς γεέννης
[4]	ἐφρίξατε ταύτην ἀκούσαντες τὴν ἀπόφασιν	(καὶ	γὰρ ὁρῶ πάντας στυγνάζοντας καὶ
[2]	εἰπεῖν. Μὴ γὰρ τῶν μεγάλων	καὶ	γενναίων ἀνδρῶν ἐκείνων, οἳ ἀπὸ
[3]	ἔχων μετὰ σεαυτοῦ, οὐ φανερῶς	καὶ	δήλως ἀνιοῦσαν· ὅπερ ἦν κουφότερον·
[3]	τοσαύτην λύμην λαμβάνοντες, ἐκεῖθεν κατέρχεσθε,	καὶ	διὰ μικρὰν ἡδονὴν διηνεκῆ τὴν
[3]	τὸν ἰατρόν; Διὰ ταῦτα ὀδυνῶμαι	καὶ	διακόπτομαι, ὅτι τοσαύτην λύμην λαμβάνοντες,
[4]	καὶ νῦν μετὰ τοσαύτην παραίνεσιν	καὶ	διδασκαλίαν ἀνάγκη λοιπὸν καὶ τομὴν
[4]	τις μετὰ τὴν παραίνεσιν ταύτην	καὶ	διδασκαλίαν ἐπὶ τὴν παράνομον τῶν
[3]	εἰπέ μοι, ἐπιθυμίαν τοιαύτην τρέφειν,	καὶ	διηνεκῶς ἐμπίπρασθαι, καὶ κάμινον ἔρωτος
[1]	ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ἡνίκα νηστεύειν	καὶ	δοξολογεῖν ἔδει, καὶ εὐχαριστηρίους εὐχὰς
[4]	ἀπαιτηθήσῃ εὐθύνας. Διά τοι τοῦτο	καὶ	ἐγὼ, καίτοι γε μέλλων λυπεῖν,
[1]	ἐν ἐμοὶ πλημμέλημα; Τοῦτον δὴ	καὶ	ἐγὼ μιμήσομαι, καὶ ἐρῶ πρὸς
[1]	χαλεπώτεραι αἱ κραυγαὶ προσεῤῥήγνυντο ἐκεῖναι,	καὶ	εἰς τὴν γῆν ἔκυπτον καὶ
[4]	Θεὸς δοξάζηται νῦν καὶ ἀεὶ,	καὶ	εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας τῶν
[2]	τὴν οἰκονομίαν τῶν δεόντων πραγμάτων,	καὶ	ἕκαστος προσιὼν φορτικὸς καὶ ἐπαχθής.
[4]	ἑαυτοὺς οὕτως περιορῶμεν. Τότε δὲ	καὶ	ἐκεῖνοι σφόδρα ἡμᾶς ἐπαινέσουσι, καὶ
[4]	Ἐκκλησίας ἀποκρούσασθαι. Νῦν μὲν γὰρ	καὶ	Ἕλληνες ἡμῶν καταγελάσονται, καὶ Ἰουδαῖοι
[1]	τῶν ἐσχάτων κινδυνεύοντες δεδοίκασιν· οὕτω	καὶ	ἐμοὶ χαλεπώτεραι αἱ κραυγαὶ προσεῤῥήγνυντο
[1]	καὶ εἰς τὴν γῆν ἔκυπτον	καὶ	ἐνεκαλυπτόμην· τῶν μὲν ἄνω τοιαῦτα
[3]	ὥστε πολλῷ χαλεπώτερον βέλος λαβεῖν,	καὶ	ἐνηδυπαθεῖν τῷ τραύματι· ὅπερ δὴ
[3]	ἁπλώσαντες περιέλθοιμεν τοὺς θηριαλώτους ζητοῦντες,	καὶ	ἐξ αὐτῆς τοῦ λέοντος τῆς
[2]	πραγμάτων, καὶ ἕκαστος προσιὼν φορτικὸς	καὶ	ἐπαχθής. ~γʹ Τὸ δὲ αἴτιον,
[1]	σοὶ πάθη, θυμὸν καὶ ἐπιθυμίαν,	καὶ	ἐπέθηκας αὐτοῖς τὸν τῆς φιλοσοφίας
[1]	ζυγὸν, τὸν χρηστὸν καὶ κοῦφον,	καὶ	ἐπέστησας αὐτοῖς λογισμὸν ὀρθὸν, καὶ
[1]	ἡμέραν τοσαύτην εἰκῆ καὶ μάτην	καὶ	ἐπὶ κακῷ δαπανῶν. ~βʹ Ἦ
[1]	ἄλογα ἐν σοὶ πάθη, θυμὸν	καὶ	ἐπιθυμίαν, καὶ ἐπέθηκας αὐτοῖς τὸν
[1]	Τοῦτον δὴ καὶ ἐγὼ μιμήσομαι,	καὶ	ἐρῶ πρὸς ὑμᾶς πάλιν· Ταῦτα
[2]	ἰατρὸν ἐπιζητήσῃς. Μοιχείας ἐγένου πεπληρωμένος,	καὶ	ἐρωτᾷς, ποία κακία; ἦ οὐκ
[1]	ἡνίκα νηστεύειν καὶ δοξολογεῖν ἔδει,	καὶ	εὐχαριστηρίους εὐχὰς ὑπὲρ τῶν τῆς
[2]	ἐμπλησθεὶς ταύτης ἀνέλθῃς γενόμενος αἰχμάλωτος,	καὶ	ἡ γυνή σου ἀηδεστέρα φαίνεται,
[2]	φορτικώτερα, καὶ οἱ οἰκέται ἐπαχθεῖς,	καὶ	ἡ οἰκία περιττὴ, καὶ αἱ
[4]	σωφροσύνης· ἵνα καὶ ὑμεῖς σώζοισθε,	καὶ	ἡμεῖς εὐφραινώμεθα, καὶ ὁ Θεὸς
[4]	τὴν σαγήνην ἐμβάλλουσιν· οὕτω δὴ	καὶ	ἡμεῖς τοὺς ἐκθηριωθέντας συνελάσωμεν, καὶ
[2]	δρόμος τὴν οἰκείαν ἐτήρησε τάξιν,	καὶ	ἡμέρα ἐφάνη καὶ (νὺξ παρῆλθε·
[4]	καὶ ἐκεῖνοι σφόδρα ἡμᾶς ἐπαινέσουσι,	καὶ	θαυμάσονται τὴν Ἐκκλησίαν, τῶν παρ´
[1]	καὶ ὁ χρόνιος ἀνῃρεῖτο πόλεμος,	καὶ	Θεοῦ καταλλαγὴ πρὸς ἀνθρώπους ἐγίνετο,
[1]	σου ὑπὲρ τῆς οἰκουμένης ἐσταυροῦτο,	καὶ	θυσία τοιαύτη προσεφέρετο, καὶ παράδεισος
[1]	ποιήσαντι· τότε σὺ καταλιπὼν ἐκκλησίαν	καὶ	θυσίαν πνευματικὴν, καὶ ἀδελφῶν σύλλογον,
[3]	πρὸς πάντας εἰσὶ, σιτία διακρουόμενοι,	καὶ	ἰατροὺς κακίζοντες, καὶ πρὸς τοὺς
[1]	τῆς ὑγρᾶς κατασήπων οὐσίας· λιτανεῖαι	καὶ	ἱκετηρίαι, καὶ πᾶσα ἡμῶν ἡ
[4]	γὰρ καὶ Ἕλληνες ἡμῶν καταγελάσονται,	καὶ	Ἰουδαῖοι κωμῳδήσουσιν, ὅταν ἁμαρτάνοντας ἑαυτοὺς
[4]	καὶ οὕτω ῥᾳδίως αὐτοὺς ἀνακτησόμεθα.	Καὶ	καθάπερ οἱ κυνηγοὶ τὰ δυσάλωτα
[3]	καὶ πάντα ἄνω καὶ κάτω.	Καὶ	καθάπερ οἱ πυρέττοντες, οὐδὲν ἔχοντες
[3]	τοιαύτην τρέφειν, καὶ διηνεκῶς ἐμπίπρασθαι,	καὶ	κάμινον ἔρωτος ἀτόπου πανταχοῦ περιφέρειν,
[3]	καὶ πρὸς τοὺς οἰκείους ἀγανακτοῦντες,	καὶ	κατὰ τῶν διακονούντων λυττῶντες· οὕτω
[3]	πυρὶ γίνεται, καὶ πάντα ἄνω	καὶ	κάτω. Καὶ καθάπερ οἱ πυρέττοντες,
[4]	ἀλλὰ καὶ ἀφ´ ὑμῶν ἐπιτιμάσθω,	καὶ	κοινὸς ἔστω πολέμιος. Εἴ τις
[3]	δι´ ἣν νόμοι, καὶ τιμωρίαι,	καὶ	κολάσεις, καὶ τὰ μυρία θαύματα,
[3]	ἀδελφικῶν τραυμάτων. Διὰ τοῦτο ὀδυνῶμαι	καὶ	κόπτομαι, ὅτι τοιαύτην ἀγέλην ὁ
[1]	τῆς φιλοσοφίας ζυγὸν, τὸν χρηστὸν	καὶ	κοῦφον, καὶ ἐπέστησας αὐτοῖς λογισμὸν
[1]	πᾶσαν τὴν πόλιν ἐμπλῆσαι βοῆς	καὶ	κραυγῆς ἀτάκτου, καὶ πολὺν γέλωτα,
[1]	ὀργῆς λυθείσης, καὶ πέλαγος περάσαντες,	καὶ	κυμάτων κατατολμήσαντες, ἐπὶ τοὺς κορυφαίους
[4]	~δʹ Διὰ δὲ τοῦτο προλέγω,	καὶ	λαμπρᾷ βοῶ τῇ φωνῇ, ὅτι
[1]	ξένος τίς ποθεν ἐπιστὰς ἐγκαλοίη	καὶ	λέγοι· Ταῦτα ἡ πόλις τῶν
[4]	τοῦτο οὐ παύσομαι πάντα ποιῶν	καὶ	λέγων, κἂν λυπῆσαι δέῃ, κἂν
[4]	στυγνάζοντας καὶ συνεσταλμένους ὄντας) μεταβαλλέσθωσαν,	καὶ	λέλυται τὰ τῆς ἀποφάσεως. Ὥσπερ
[3]	Ὢ χαλεπῶν πραγμάτων. Λύκος μὲν	καὶ	λέων, καὶ τὰ λοιπὰ θηρία
[1]	τοιαύτη προσεφέρετο, καὶ παράδεισος ἠνοίγετο,	καὶ	λῃστὴς εἰς τὴν ἀρχαίαν ἐπανήγετο
[4]	γὰρ ἐξουσίαν ἐλάβομεν δῆσαι, οὕτως	καὶ	λῦσαι, καὶ πάλιν ἐπαγαγεῖν. Οὐ
[1]	νίκης ἐκάθου, ἡμέραν τοσαύτην εἰκῆ	καὶ	μάτην καὶ ἐπὶ κακῷ δαπανῶν.
[2]	γάμων διαιρέσεις; οὐκ ἐντεῦθεν πόλεμοι	καὶ	μάχαι; οὐκ ἐντεῦθεν ἀηδίαι λόγον
[2]	τοῖς ἡμετέροις ἐγχειρίζοντες, εὐθύνας αὐτοὺς	καὶ	μέχρι ἑνὸς ἀπαιτοῦμεν ὀβολοῦ· οὕτω
[4]	ἁλοὺς, ἀλλὰ καὶ οἱ συνειδότες	καὶ	μὴ καταγγείλαντες, πολλῷ μᾶλλον ἐπὶ
[3]	καταβέβληται καὶ ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς,	καὶ	μὴ καταφρόνει τῆς σωτηρίας αὐτοῦ,
[4]	ἔχω λόγον σιδήρου τομώτερον· εἰ	καὶ	μὴ πῦρ βαστάζω, ἀλλ´ ἔστι
[4]	διὰ τῆς ἐπιστολῆς, τοῦτον σημειοῦσθε,	καὶ	μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ. Τοῦτο δὲ
[2]	εἰς γυναῖκα ἀλλοτρίαν. Εἰ γὰρ	καὶ	μὴ συνεπλάκης τῇ πόρνῃ, ἀλλὰ
[4]	τῶν τοῦ Θεοῦ νόμων ἀλγήσατε,	καὶ	μικρὸν ἀποστράφητε τούτους τὰ τοιαῦτα
[2]	διάκρισις, τὰ μέλη τὰ πορνικὰ,	καὶ	μυρία τραύματα λαβὼν ἀναχωρεῖς. Οὐκ
[3]	πολλῷ χαλεπωτέραν· οὐ γὰρ στυππίον	καὶ	νάφθα καὶ πίσσα, ἀλλὰ τὰ
[2]	ἑαυτὸν χαλεπώτερον. Γέροντες πολιὰς κατῄσχυνον,	καὶ	νέοι τὴν νεότητα κατεκρήμνιζον, καὶ
[1]	θυσίαν πνευματικὴν, καὶ ἀδελφῶν σύλλογον,	καὶ	νηστείας τὸ σεμνὸν, αἰχμάλωτος ὑπὸ
[2]	Διὰ γὰρ τοῦτο ὀδυνῶμαι, ὅτι	καὶ	νοσῶν, οὐκ οἶδας ὅτι νοσεῖς,
[4]	παραινέσει καὶ συμβολῇ ἐχρησάμην, οὕτω	καὶ	νῦν μετὰ τοσαύτην παραίνεσιν καὶ
[2]	ἐτήρησε τάξιν, καὶ ἡμέρα ἐφάνη	καὶ	(νὺξ παρῆλθε· καὶ ταῦτα πάντα
[4]	ὑμεῖς σώζοισθε, καὶ ἡμεῖς εὐφραινώμεθα,	καὶ	ὁ Θεὸς δοξάζηται νῦν καὶ
[1]	καθ´ ὑμῶν ἐντυχεῖν βούλομαι. Οὕτω	καὶ	ὁ Θεὸς ἐποίησε τοῖς Ἑβραίοις·
[2]	μέχρι ἑνὸς ἀπαιτοῦμεν ὀβολοῦ· οὕτω	καὶ	ὁ Θεὸς τῶν ἡμερῶν τῆς
[3]	κἂν δύο, κἂν εἷς. Ἐπεὶ	καὶ	ὁ ποιμὴν ἐκεῖνος τὰ ἐνενήκοντα
[1]	κατάρα ἐλύετο, καὶ ἁμαρτία ἠφανίζετο,	καὶ	ὁ χρόνιος ἀνῃρεῖτο πόλεμος, καὶ
[2]	φαίνεται, καὶ τὰ παιδία φορτικώτερα,	καὶ	οἱ οἰκέται ἐπαχθεῖς, καὶ ἡ
[4]	κολάζεται μόνον ὁ ἁλοὺς, ἀλλὰ	καὶ	οἱ συνειδότες καὶ μὴ καταγγείλαντες,
[3]	τῶν διακονούντων λυττῶντες· οὕτω δὴ	καὶ	οἱ τὴν χαλεπὴν νόσον ταύτην
[4]	τῆς πόλεως ἐπιβὰς τῆς ὑμετέρας,	καὶ	οὐ διέλιπον πολλάκις καὶ συνεχῶς
[4]	πῶς οὐκ ἀπήγγειλας τῷ ἱερεῖ;	καὶ	οὐ τὰς τυχούσας ἀπαιτηθήσῃ εὐθύνας.
[2]	τῇ γνώμῃ τὴν ἁμαρτίαν εἰργάσω.	Καὶ	οὐδὲ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον
[3]	πρόβατα, ἐπὶ τὸ ἓν ἔτρεχε,	καὶ	οὐκ ἐπανῆλθεν ἕως πάλιν αὐτὸ
[2]	τοῦτον, οὐκ ἀπέδωκας τὸν μισθόν.	Καὶ	οὐκ ἤρκεσε τῇ προτέρᾳ ἡμέρᾳ,
[1]	νίκας τὰς κατὰ τῶν δαιμόνων.	Καὶ	οὔτε τῷ φόβῳ τῶν γινομένων
[4]	εἰσόδου, μήτε ἐξόδου, μήτε ἀγορᾶς·	καὶ	οὕτω ῥᾳδίως αὐτοὺς ἀνακτησόμεθα. Καὶ
[1]	θεωρίαν τῶν ἁμιλλητηρίων ἵππων ηὐτομόλησαν,	καὶ	οὕτως ἐξεβακχεύθησαν, ὥστε πᾶσαν τὴν
[4]	ἐλάβομεν δῆσαι, οὕτως καὶ λῦσαι,	καὶ	πάλιν ἐπαγαγεῖν. Οὐ γὰρ τοὺς
[1]	τί παρηνώχλησά σοι; ἀποκρίθητί μοι.	Καὶ	πάλιν· Τί εὕροσαν οἱ πατέρες
[3]	εἰρημένα τροφὴ τῷ πυρὶ γίνεται,	καὶ	πάντα ἄνω καὶ κάτω. Καὶ
[1]	Θεοῦ καταλλαγὴ πρὸς ἀνθρώπους ἐγίνετο,	καὶ	πάντα μετεῤῥυθμίζετο· ἐν ἐκείνῃ τῇ
[1]	ἐσταυροῦτο, καὶ θυσία τοιαύτη προσεφέρετο,	καὶ	παράδεισος ἠνοίγετο, καὶ λῃστὴς εἰς
[4]	ἀποστράφητε τούτους τὰ τοιαῦτα νοσοῦντας	καὶ	παρανομοῦντας τῶν ἀδελφῶν, ἵνα διηνεκῶς
[1]	κατασήπων οὐσίας· λιτανεῖαι καὶ ἱκετηρίαι,	καὶ	πᾶσα ἡμῶν ἡ πόλις ὥσπερ
[2]	καὶ νέοι τὴν νεότητα κατεκρήμνιζον,	καὶ	πατέρες παῖδας ἀνῆγον, ἐκ προοιμίων
[3]	αὐτοῦ, ἀλλ´ ἀπελθὼν ἡμῖν ἐπανάγαγε,	καὶ	πεῖσον μηκέτι τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν,
[1]	Μετ´ ἐκεῖνα, τῆς ὀργῆς λυθείσης,	καὶ	πέλαγος περάσαντες, καὶ κυμάτων κατατολμήσαντες,
[3]	οὐ γὰρ στυππίον καὶ νάφθα	καὶ	πίσσα, ἀλλὰ τὰ εἰρημένα τροφὴ
[2]	τὴν ψυχὴν ἀπολλύντας τῶν τεχθέντων.	Καὶ	ποία κακία; φησί. Διὰ γὰρ
[2]	καὶ σελήνη τὴν νύκτα ἐφώτισε,	καὶ	ποικίλος ἀστέρων ἀνέλαμψε χορός· ἔπνευσαν
[3]	λόγων τούτων τὰ μέτωπα τύπτοντας,	καὶ	πολλὴν ὑμῖν ἔχω χάριν, ὅτι
[1]	ἐμπλῆσαι βοῆς καὶ κραυγῆς ἀτάκτου,	καὶ	πολὺν γέλωτα, μᾶλλον δὲ θρῆνον
[3]	τὴν ὀδύνην ὑπομένετε. Καὶ γὰρ	καὶ	πρὸ τῆς γεέννης καὶ τῆς
[1]	σιγῇ, ἀλλ´ εἰς μέσον ἐκφέρειν,	(καὶ	πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῶν ὑμετέρων
[1]	καὶ ἐπέστησας αὐτοῖς λογισμὸν ὀρθὸν,	καὶ	πρὸς τὸ βραβεῖον ἤλασας τῆς
[3]	σιτία διακρουόμενοι, καὶ ἰατροὺς κακίζοντες,	καὶ	πρὸς τοὺς οἰκείους ἀγανακτοῦντες, καὶ
[2]	ἐμβλέψω, φησὶ, πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι;	Καὶ	πῶς δυνήσῃ με πεῖσαι; Ὁ
[2]	εὐθύνας; Ἥλιος ἀνέτειλε διὰ σὲ,	καὶ	σελήνη τὴν νύκτα ἐφώτισε, καὶ
[4]	Ὥσπερ γὰρ τὴν ἀρχὴν παραινέσει	καὶ	συμβολῇ ἐχρησάμην, οὕτω καὶ νῦν
[3]	κάμινον ἔρωτος ἀτόπου πανταχοῦ περιφέρειν,	καὶ	συνειδότος κατηγορίαν; Πῶς γὰρ ἐπιβήσῃ
[4]	(καὶ γὰρ ὁρῶ πάντας στυγνάζοντας	καὶ	συνεσταλμένους ὄντας) μεταβαλλέσθωσαν, καὶ λέλυται
[4]	ὑμετέρας, καὶ οὐ διέλιπον πολλάκις	καὶ	συνεχῶς ταῦτα ὑμῖν παραινῶν. Ἐπεὶ
[1]	τοὺς τόπους τῶν ἀποστόλων ἔτρεχε,	καὶ	συνηγόρους ἐλαμβάνομεν τὸν ἅγιον Πέτρον
[4]	ἡμετέρας. Εἰ γὰρ εὐτελεῖς ἡμεῖς	καὶ	σφόδρα οἰκτροὶ, ἀλλ´ ὅμως ἐνεχειρίσθημεν
[4]	ἀσινεῖς ἐπὶ μεῖζον προκόψαι κοσμιότητος	καὶ	σωφροσύνης· ἵνα καὶ ὑμεῖς σώζοισθε,
[0]	καὶ αὐτομολήσαντας πρὸς τὰς ἱπποδρομίας	καὶ	τὰ θέατρα. ~αʹ (Ταῦτα ἀνεκτά;
[3]	πραγμάτων. Λύκος μὲν καὶ λέων,	καὶ	τὰ λοιπὰ θηρία τοξευόμενα φεύγει
[3]	νόμοι, καὶ τιμωρίαι, καὶ κολάσεις,	καὶ	τὰ μυρία θαύματα, καὶ αἱ
[2]	ἡ γυνή σου ἀηδεστέρα φαίνεται,	καὶ	τὰ παιδία φορτικώτερα, καὶ οἱ
[1]	ἄθλους αὐτῶν ἀνακηρύττοντες, τὰ τρόπαια	καὶ	τὰς νίκας τὰς κατὰ τῶν
[2]	ἡμέρα ἐφάνη καὶ (νὺξ παρῆλθε·	καὶ	ταῦτα πάντα γέγονε διὰ σέ·
[4]	καὶ ἡμεῖς τοὺς ἐκθηριωθέντας συνελάσωμεν,	καὶ	ταχέως εἰς τὰ δίκτυα τῆς
[2]	πόρνῃ, ἀλλὰ τῇ ἐπιθυμίᾳ (συνεγένου,	καὶ	τῇ γνώμῃ τὴν ἁμαρτίαν εἰργάσω.
[2]	ἀντὶ πατέρων τοὺς τοιούτους ἀποκαλῶν,	καὶ	τῇ κακίᾳ τὴν ψυχὴν ἀπολλύντας
[2]	ἤρκεσε τῇ προτέρᾳ ἡμέρᾳ, ἀλλὰ	καὶ	τὴν δευτέραν, ὅτε ἀναπαῦσαι μικρὸν
[3]	ἑλκῶν γέμων καὶ τραυμάτων (τοσούτων,	καὶ	τὴν διάνοιαν ἔχων τῷ πάθει
[3]	ὅπερ δὴ πάντων ἐστὶ πικρότατον,	καὶ	τὴν νόσον ἀνίατον ἐργάζεται. Ὁ
[1]	γὰρ παύσομαι ταῦτα συνεχῶς λέγων,	καὶ	τὴν ὀδύνην ἐμαυτοῦ ταύτῃ παραμυθούμενος,
[3]	γὰρ καὶ πρὸ τῆς γεέννης	καὶ	τῆς κολάσεως ἐνταῦθα τὴν ἐσχάτην
[2]	διὰ σὲ, καὶ φυτὰ ἀνεδόθη,	καὶ	τῆς φύσεως ὁ δρόμος τὴν
[1]	φερούσης. Ἐγὼ οὖν οἴκοι καθήμενος,	καὶ	τῆς φωνῆς ἀκούων ἐκρηγνυμένης, τῶν
[3]	διάνοιαν ἔχων τῷ πάθει δουλεύουσαν;	Καὶ	τί δεῖ τὰ ἄλλα λέγειν;
[1]	Λαός μου, τί ἐποίησά σοι,	καὶ	τί ἐλύπησά σε, ἢ τί
[2]	χαλεπώτερον ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας ἀνάπτεται.	Καὶ	τί λέγω τὸ θέατρον; Ἐν
[1]	τὴν ξυνωρίδα τῶν ἀποστόλων, Παῦλον	καὶ	Τιμόθεον. Μετ´ ἐκεῖνα, τῆς ὀργῆς
[3]	πάντα γέγονεν· δι´ ἣν νόμοι,	καὶ	τιμωρίαι, καὶ κολάσεις, καὶ τὰ
[3]	αὐτοῦ τὴν εἴσοδον ἀποφράξομεν. Πῶς	καὶ	τίνι τρόπῳ; Εἰ τοὺς νοσοῦντας
[4]	εἰς τὸ τοῦ διαβόλου χωρίον,	καὶ	τοιαῦτα παρανομήσαντα, πῶς ἐσίγησας; πῶς
[4]	λαβόντα τὸ σῶμα τὸ τίμιον,	καὶ	τοιαύτης μετασχόντα θυσίας, ἀπελθόντα εἰς
[4]	παραίνεσιν καὶ διδασκαλίαν ἀνάγκη λοιπὸν	καὶ	τομὴν ἐπαγαγεῖν. Καὶ γὰρ ἐνιαυτὸν
[2]	οὐκ οἶδας ὅτι νοσεῖς, ἵνα	καὶ	τὸν ἰατρὸν ἐπιζητήσῃς. Μοιχείας ἐγένου
[4]	σκεῦος κλαπὲν, ἀλλὰ σωφροσύνην συληθεῖσαν,	καὶ	τὸν λαβόντα τὸ σῶμα τὸ
[1]	συνηγόρους ἐλαμβάνομεν τὸν ἅγιον Πέτρον	καὶ	τὸν μακάριον Ἀνδρέαν, τὴν ξυνωρίδα
[3]	ἐπανῆλθεν ἕως πάλιν αὐτὸ ἐπανήγαγε,	καὶ	τὸν τῶν ἑκατὸν ἀριθμὸν χωλεύοντα
[1]	φορητά; Μετὰ μακροὺς διαύλους λόγων,	καὶ	τοσαύτην διδασκαλίαν, καταλιπόντες ἡμᾶς τινες,
[2]	τοῦ διαβόλου τὴν ἐπιθυμίαν πληροῖς;	Καὶ	τοσοῦτον παρὰ τοῦ Θεοῦ μισθωσάμενος
[2]	τὸν καιρὸν ἐκεῖνον μόνον, ἀλλὰ	καὶ	τοῦ θεάτρου λυθέντος, ἀπελθούσης αὐτῆς,
[1]	τῆς ἐκλογῆς, πανήγυριν ἐπιτελοῦντες πνευματικὴν,	καὶ	τοὺς ἄθλους αὐτῶν ἀνακηρύττοντες, τὰ
[3]	περὶ σωφροσύνης λόγον, ἑλκῶν γέμων	καὶ	τραυμάτων (τοσούτων, καὶ τὴν διάνοιαν
[3]	ἡ γυνή· ἀλλὰ τῇ γνώμῃ,	καὶ	τῷ συνειδότι ἐγκαθημένην, καὶ ἀνάπτουσαν
[1]	ὀργιζόμενον; Πρὸ τριῶν ἡμερῶν ἐπομβρία	καὶ	ὑετὸς κατεῤῥήγνυτο πάντα παρασύρων, ἀπ´
[4]	ἐκεῖθεν. Ἵν´ οὖν τοῦτο γένηται,	καὶ	ὑμεῖς ἡμῖν συναγανακτήσατε, (μᾶλλον δὲ
[4]	προκόψαι κοσμιότητος καὶ σωφροσύνης· ἵνα	καὶ	ὑμεῖς σώζοισθε, καὶ ἡμεῖς εὐφραινώμεθα,
[3]	ἐφείσατο. Ἐννόησον ὅση τιμὴ καταβέβληται	καὶ	ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς, καὶ μὴ
[2]	ποταμοί· σπέρματα ἐβλάστησαν διὰ σὲ,	καὶ	φυτὰ ἀνεδόθη, καὶ τῆς φύσεως
[1]	μέσῃ τῇ ἀγορᾷ ἡνιόχους κροτούντων,	καὶ	χαλεπώτερα ἐκείνων βοώντων. Τί (δὲ
[1]	ἀφεὶς τὰ κατὰ σαυτὸν ἁπλῶς	καὶ	ὡς ἔτυχε φέρεσθαι, ὑπὲρ τῆς
[3]	τὰ μυρία θαύματα, καὶ αἱ	ποικίλαι	τοῦ Θεοῦ πραγματεῖαι· δι´ ἣν
[3]	οὕτως ἐστὲ εὔσπλαγχνος. Τάχα δὲ	οἶμαι	πολλοὺς τῶν μηδὲν ἡμαρτηκότων ταῦτα
[1]	γὰρ αὐτοῖς καθ´ ὑμῶν ἐντυχεῖν	βούλομαι.	Οὕτω καὶ ὁ Θεὸς ἐποίησε
[4]	τῶν θεάτρων αὐτομολήσειε λύμην, οὐ	δέξομαι	αὐτὸν εἴσω τουτωνὶ τῶν περιβόλων,
[4]	λοιποῖς τῆς νόσου· οὕτω δὴ	ἐργάσομαι	κἀγώ. Εἰ γὰρ τὸ παλαιὸν
[1]	πλημμέλημα; Τοῦτον δὴ καὶ ἐγὼ	μιμήσομαι,	καὶ ἐρῶ πρὸς ὑμᾶς πάλιν·
[3]	μηδὲ ὑμῶν παραινούντων, τῇ ἐξουσίᾳ	χρήσομαι	λοιπὸν, ᾗ ὁ Θεὸς ἡμῖν
[2]	μὴ γὰρ σίδηρος; Οὐ γὰρ	παραιτήσομαι	πάλιν τὰ αὐτὰ εἰπεῖν. Μὴ
[4]	καίτοι γε μέλλων λυπεῖν, οὐδενὸς	φείσομαι	τῶν ἐπαχθεστέρων. Πολλῷ γὰρ βέλτιον
[4]	ὑπεύθυνος. Διὰ δὴ τοῦτο οὐ	παύσομαι	πάντα ποιῶν καὶ λέγων, κἂν
[1]	ἀνεκτά; ταῦτα φορητά; Οὐ γὰρ	παύσομαι	ταῦτα συνεχῶς λέγων, καὶ τὴν
[3]	τραυμάτων. Διὰ τοῦτο ὀδυνῶμαι καὶ	κόπτομαι,	ὅτι τοιαύτην ἀγέλην ὁ διάβολος
[3]	ἰατρόν; Διὰ ταῦτα ὀδυνῶμαι καὶ	διακόπτομαι,	ὅτι τοσαύτην λύμην λαμβάνοντες, ἐκεῖθεν
[3]	ἐπιζητήσειε τὸν ἰατρόν; Διὰ ταῦτα	ὀδυνῶμαι	καὶ διακόπτομαι, ὅτι τοσαύτην λύμην
[3]	τῶν ἀδελφικῶν τραυμάτων. Διὰ τοῦτο	ὀδυνῶμαι	καὶ κόπτομαι, ὅτι τοιαύτην ἀγέλην
[2]	κακία; φησί. Διὰ γὰρ τοῦτο	ὀδυνῶμαι,	ὅτι καὶ νοσῶν, οὐκ οἶδας
[1]	πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῶν ὑμετέρων	τιθέναι.	Πῶς δυνησόμεθα τὸν Θεὸν λοιπὸν
[3]	μὴ μισῶν τὸ ἕλκος, μηδὲ	ἀπαλλαγῆναι	βουλόμενος, πῶς ἂν ἐπιζητήσειε τὸν
[4]	λεπρὸς ἔξω τῆς παρεμβολῆς ἐκελεύετο	καθῆναι,	κἂν βασιλεὺς ἦν, ἐξεβάλλετο μετὰ
[4]	ἐπαχθῆ φανῆναι, κἂν φορτικὸν, ὥστε	δυνηθῆναι	παραστῆναι τῷ βήματι ἐκείνῳ τῷ
[4]	ἢ ῥήμασι χαρισάμενον μεθ´ ὑμῶν	κολασθῆναι	τότε. Οὐδὲ γὰρ ἀσφαλὲς ἡμῖν,
[4]	κἂν λυπῆσαι δέῃ, κἂν ἐπαχθῆ	φανῆναι,	κἂν φορτικὸν, ὥστε δυνηθῆναι παραστῆναι
[4]	φανῆναι, κἂν φορτικὸν, ὥστε δυνηθῆναι	παραστῆναι	τῷ βήματι ἐκείνῳ τῷ φοβερῷ,
[1]	ἐμοὶ χαλεπώτεραι αἱ κραυγαὶ προσεῤῥήγνυντο	ἐκεῖναι,	καὶ εἰς τὴν γῆν ἔκυπτον
[4]	τῶν ὑγιαινόντων ἀπείργουσιν, ὥστε μὴ	μεταδοῦναι	τοῖς λοιποῖς τῆς νόσου· οὕτω
[1]	Θεὸν λοιπὸν ἵλεω ποιῆσαι; πῶς	καταλλάξαι	ὀργιζόμενον; Πρὸ τριῶν ἡμερῶν ἐπομβρία
[2]	λαβὼν ἀναχωρεῖς. Οὐκ ἐντεῦθεν οἴκων	ἀνατροπαί;	οὐκ ἐντεῦθεν σωφροσύνης ἀπώλεια; οὐκ
[1]	κινδυνεύοντες δεδοίκασιν· οὕτω καὶ ἐμοὶ	χαλεπώτεραι	αἱ κραυγαὶ προσεῤῥήγνυντο ἐκεῖναι, καὶ
[4]	ἀποφάσεως. Ὥσπερ γὰρ ἐξουσίαν ἐλάβομεν	δῆσαι,	οὕτως καὶ λῦσαι, καὶ πάλιν
[1]	δυνησόμεθα τὸν Θεὸν λοιπὸν ἵλεω	ποιῆσαι;	πῶς καταλλάξαι ὀργιζόμενον; Πρὸ τριῶν
[1]	ἐξεβακχεύθησαν, ὥστε πᾶσαν τὴν πόλιν	ἐμπλῆσαι	βοῆς καὶ κραυγῆς ἀτάκτου, καὶ
[2]	Ὁ ἐμβλέψας γυναικὶ πρὸς τὸ	ἐπιθυμῆσαι,	ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν; Τί οὖν
[2]	μὴ ἐμβλέψω, φησὶ, πρὸς τὸ	ἐπιθυμῆσαι;	Καὶ πῶς δυνήσῃ με πεῖσαι;
[4]	πάντα ποιῶν καὶ λέγων, κἂν	λυπῆσαι	δέῃ, κἂν ἐπαχθῆ φανῆναι, κἂν
[2]	τοιούτου τιθέμενος, πῶς μετὰ τὸ	θεωρῆσαι	δυνήσῃ μένειν ἀκηλίδωτος; Μὴ γὰρ
[2]	με πεῖσαι; Ὁ γὰρ τοῦ	θεωρῆσαι	μὴ κρατῶν, ἀλλὰ τοσαύτην σπουδὴν
[2]	σῶμα; μὴ γὰρ σίδηρος; Σάρκα	περίκεισαι,	σάρκα ἀνθρωπίνην, ἥτις χόρτου χαλεπώτερον
[2]	ἐπιθυμῆσαι; Καὶ πῶς δυνήσῃ με	πεῖσαι;	Ὁ γὰρ τοῦ θεωρῆσαι μὴ
[2]	ἀλλὰ καὶ τὴν δευτέραν, ὅτε	ἀναπαῦσαι	μικρὸν ἐχρῆν ἀπὸ τῆς ἐγγινομένης
[4]	ἐξουσίαν ἐλάβομεν δῆσαι, οὕτως καὶ	λῦσαι,	καὶ πάλιν ἐπαγαγεῖν. Οὐ γὰρ
[2]	οὐκ ἐντεῦθεν ἀηδίαι λόγον οὐκ	ἔχουσαι;	Ἐπειδὰν γὰρ ἐμπλησθεὶς ταύτης ἀνέλθῃς
[3]	πικρότατον, καὶ τὴν νόσον ἀνίατον	ἐργάζεται.	Ὁ γὰρ μὴ μισῶν τὸ
[4]	ἢ χρυσίον ὑφελόμενος, οὐκ αὐτὸς	κολάζεται	μόνον ὁ ἁλοὺς, ἀλλὰ καὶ
[2]	τὰ παιδία φορτικώτερα, καὶ οἱ	οἰκέται	ἐπαχθεῖς, καὶ ἡ οἰκία περιττὴ,
[3]	ὅτι τοιαύτην ἀγέλην ὁ διάβολος	λυμαίνεται.	Ἀλλ´ εἰ βουληθείητε, ταχέως αὐτοῦ
[2]	καὶ ἡ γυνή σου ἀηδεστέρα	φαίνεται,	καὶ τὰ παιδία φορτικώτερα, καὶ
[3]	τὰ εἰρημένα τροφὴ τῷ πυρὶ	γίνεται,	καὶ πάντα ἄνω καὶ κάτω.
[2]	χόρτου χαλεπώτερον ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας	ἀνάπτεται.	Καὶ τί λέγω τὸ θέατρον;
[4]	ἡμεῖς εὐφραινώμεθα, καὶ ὁ Θεὸς	δοξάζηται	νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς
[3]	Μονογενοῦς ἐφείσατο. Ἐννόησον ὅση τιμὴ	καταβέβληται	καὶ ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς, καὶ
[4]	ὑμεῖς ἐκεῖθεν. Ἵν´ οὖν τοῦτο	γένηται,	καὶ ὑμεῖς ἡμῖν συναγανακτήσατε, (μᾶλλον
[2]	ἀπελθούσης αὐτῆς, τὸ εἴδωλον ἐκείνης	ἐναπόκειταί	σου τῇ ψυχῇ, τὰ ῥήματα,
[4]	μὲν γὰρ καὶ Ἕλληνες ἡμῶν	καταγελάσονται,	καὶ Ἰουδαῖοι κωμῳδήσουσιν, ὅταν ἁμαρτάνοντας
[4]	ἐκεῖνοι σφόδρα ἡμᾶς ἐπαινέσουσι, καὶ	θαυμάσονται	τὴν Ἐκκλησίαν, τῶν παρ´ ἡμῖν
[4]	οἵ τε ὑγιαίνοντες ἡμῖν ὑγιεινότεροι	γένωνται,	οἵ τε νοσοῦντες ἀνακτήσωνται ἑαυτοὺς
[4]	ὑγιεινότεροι γένωνται, οἵ τε νοσοῦντες	ἀνακτήσωνται	ἑαυτοὺς ἐκ τῆς χαλεπῆς ἀῤῥωστίας.
[4]	καὶ συνεσταλμένους ὄντας) μεταβαλλέσθωσαν, καὶ	λέλυται	τὰ τῆς ἀποφάσεως. Ὥσπερ γὰρ
[2]	διαιρέσεις; οὐκ ἐντεῦθεν πόλεμοι καὶ	μάχαι;	οὐκ ἐντεῦθεν ἀηδίαι λόγον οὐκ
[4]	Οὐ γὰρ τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν	ἀποκόψαι	βουλόμεθα, ἀλλὰ τὸ ὄνειδος τῆς
[4]	τε μείναντας ἀσινεῖς ἐπὶ μεῖζον	προκόψαι	κοσμιότητος καὶ σωφροσύνης· ἵνα καὶ
[3]	ἀγέλην ὁ διάβολος λυμαίνεται. Ἀλλ´	εἰ	βουληθείητε, ταχέως αὐτοῦ τὴν εἴσοδον
[4]	ἀπώλειαν, ἀλλὰ μεγίστην ἕξετε τιμωρίαν.	Εἰ	γὰρ ἐν ταῖς τῶν ἀνθρώπων
[4]	καταφρόνει τῆς ἀποφάσεως τῆς ἡμετέρας.	Εἰ	γὰρ εὐτελεῖς ἡμεῖς καὶ σφόδρα
[2]	ὁ εἰσιὼν εἰς γυναῖκα ἀλλοτρίαν.	Εἰ	γὰρ καὶ μὴ συνεπλάκης τῇ
[4]	(φέρε λοιπὸν τὴν τομὴν ἐπαγάγωμεν.	Εἰ	γὰρ μὴ σιδήριον ἔχω, ἀλλ´
[4]	νόσου· οὕτω δὴ ἐργάσομαι κἀγώ.	Εἰ	γὰρ τὸ παλαιὸν ὁ λεπρὸς
[1]	ὑπὸ τῶν παθῶν παρασυρομένην περιορῶν;	Εἰ	δὲ ἐβούλου δρόμον ἀλόγων ὁρᾷν,
[4]	ἑαυτοὺς ἐκ τῆς χαλεπῆς ἀῤῥωστίας.	Εἰ	δὲ ἐφρίξατε ταύτην ἀκούσαντες τὴν
[3]	περιπεσεῖν, καὶ ἀρκοῦσαν ἔχομεν ἀπολογίαν.	Εἰ	δὲ μὴ ἀνέχοιτο, μηδὲ ἡμῶν
[4]	ἀλλ´ ἔχω λόγον σιδήρου τομώτερον·	εἰ	καὶ μὴ πῦρ βαστάζω, ἀλλ´
[1]	(δὲ ἐροῦμεν; ἢ τί ἀπολογησόμεθα,	εἰ	ξένος τίς ποθεν ἐπιστὰς ἐγκαλοίη
[4]	τὸ τυχὸν ὑμῖν ἐστι κρίμα,	εἰ	παρίδητε τοσαύτην ἀπώλειαν, ἀλλὰ μεγίστην
[3]	Εἰ τοὺς νοσοῦντας ὑγιαίνοντας ἴδοιμεν·	εἰ	τὰ δίκτυα τῆς διδασκαλίας ἁπλώσαντες
[3]	ἀποφράξομεν. Πῶς καὶ τίνι τρόπῳ;	Εἰ	τοὺς νοσοῦντας ὑγιαίνοντας ἴδοιμεν· εἰ
[4]	ἐπιτιμάσθω, καὶ κοινὸς ἔστω πολέμιος.	Εἴ	τις γὰρ, φησὶν, οὐχ ὑπακούσῃ
[4]	λαμπρᾷ βοῶ τῇ φωνῇ, ὅτι	εἴ	τις μετὰ τὴν παραίνεσιν ταύτην
[2]	ψιλῆς ὄψεως κατηνέχθησαν, φιλοσοφώτερος σὺ	εἶ;	Οὐκ ἤκουσας τί φησιν ὁ
[4]	ὁ Θεὸς δοξάζηται νῦν καὶ	ἀεὶ,	καὶ εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας
[3]	καὶ τὰ λοιπὰ θηρία τοξευόμενα	φεύγει	τὸν κυνηγέτην· ἄνθρωπος δὲ ὁ
[3]	τῷ πάθει δουλεύουσαν; Καὶ τί	δεῖ	τὰ ἄλλα λέγειν; Ἀπὸ τῶν
[1]	ἡμέρᾳ, ἡνίκα νηστεύειν καὶ δοξολογεῖν	ἔδει,	καὶ εὐχαριστηρίους εὐχὰς ὑπὲρ τῶν
[3]	καὶ τὴν διάνοιαν ἔχων τῷ	πάθει	δουλεύουσαν; Καὶ τί δεῖ τὰ
[1]	τῶν γινομένων καταπλαγέντες, οὔτε τῷ	μεγέθει	τῶν κατορθωμάτων τῶν ἀποστολικῶν παιδευθέντες,
[3]	ἄνθρωπος δὲ ὁ λογιώτατος τρωθεὶς,	περιδιώκει	τὴν τρώσασαν, ὥστε πολλῷ χαλεπώτερον
[4]	εὐτονώτερον δυναμένη καίειν. Μὴ οὖν	καταφρόνει	τῆς ἀποφάσεως τῆς ἡμετέρας. Εἰ
[3]	ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς, καὶ μὴ	καταφρόνει	τῆς σωτηρίας αὐτοῦ, ἀλλ´ ἀπελθὼν
[3]	πέντε, κἂν δύο, κἂν εἷς.	Ἐπεὶ	καὶ ὁ ποιμὴν ἐκεῖνος τὰ
[4]	καὶ συνεχῶς ταῦτα ὑμῖν παραινῶν.	Ἐπεὶ	οὖν ἐναπέμεινάν τινες τῇ σηπεδόνι,
[4]	πολλῷ μᾶλλον ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας.	Ἐρεῖ	γάρ σοι τηνικαῦτα ὁ Θεός·
[4]	ἤνεγκας; πῶς οὐκ ἀπήγγειλας τῷ	ἱερεῖ;	καὶ οὐ τὰς τυχούσας ἀπαιτηθήσῃ
[4]	παρεμβολῆς. Ὥσπερ γὰρ τὴν ἀρχὴν	παραινέσει	καὶ συμβολῇ ἐχρησάμην, οὕτω καὶ
[2]	τοὺς δὲ πόδας οὐ κατακαύσει;	Ἀποδήσει	τις πῦρ ἐν κόλπῳ, τὰ
[2]	ἤκουσας τί φησιν ὁ Σολομών·	Περιπατήσει	τις ἐπ´ ἀνθράκων πυρὸς, τοὺς
[2]	ἡμερῶν τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας	ἀπαιτήσει	λόγον ἡμᾶς, πῶς ἑκάστην ἡμέραν
[2]	πυρὸς, τοὺς δὲ πόδας οὐ	κατακαύσει;	Ἀποδήσει τις πῦρ ἐν κόλπῳ,
[2]	κόλπῳ, τὰ δὲ ἱμάτια οὐ	κατακαύσει;	Οὕτως ὁ εἰσιὼν εἰς γυναῖκα
[4]	Ὑμῶν γὰρ ἕκαστος ὑπὲρ ἑαυτοῦ	δώσει	τὰς εὐθύνας· ἐγὼ δὲ τῆς
[1]	εἶδος μετὰ τῆς ἡδονῆς πολλὴν	ἔχει	τὴν ὠφέλειαν. Ἀλλ´ ἀφεὶς τὰ
[2]	Ἐν ἀγορᾷ πολλάκις ἐὰν ἀπαντήσωμεν	γυναικὶ,	θορυβούμεθα· σὺ δὲ ἄνω καθήμενος,
[2]	τοῦ Χριστοῦ λέγοντος· Ὁ ἐμβλέψας	γυναικὶ	πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι, ἤδη ἐμοίχευσεν
[3]	τὴν εἴσοδον ἀποφράξομεν. Πῶς καὶ	τίνι	τρόπῳ; Εἰ τοὺς νοσοῦντας ὑγιαίνοντας
[4]	Ἐπεὶ οὖν ἐναπέμεινάν τινες τῇ	σηπεδόνι,	(φέρε λοιπὸν τὴν τομὴν ἐπαγάγωμεν.
[4]	λύμην, οὐ δέξομαι αὐτὸν εἴσω	τουτωνὶ	τῶν περιβόλων, οὐ μεταδώσω μυστηρίων,
[3]	γάρ μοι λέγε· Ὀλίγοι εἰσὶν	οἱ	ἀποβουκολισθέντες. Κἂν δέκα μόνον ὦσιν,
[4]	ῥᾳδίως αὐτοὺς ἀνακτησόμεθα. Καὶ καθάπερ	οἱ	κυνηγοὶ τὰ δυσάλωτα τῶν θηρίων
[2]	καὶ τὰ παιδία φορτικώτερα, καὶ	οἱ	οἰκέται ἐπαχθεῖς, καὶ ἡ οἰκία
[1]	μοι. Καὶ πάλιν· Τί εὕροσαν	οἱ	πατέρες ὑμῶν ἐν ἐμοὶ πλημμέλημα;
[4]	ἱερᾶς ἅψασθαι τραπέζης· ἀλλ´ ὥσπερ	οἱ	ποιμένες τὰ ψώρας ἐμπεπλησμένα πρόβατα
[3]	ἄνω καὶ κάτω. Καὶ καθάπερ	οἱ	πυρέττοντες, οὐδὲν ἔχοντες ἐγκαλεῖν τοῖς
[4]	μόνον ὁ ἁλοὺς, ἀλλὰ καὶ	οἱ	συνειδότες καὶ μὴ καταγγείλαντες, πολλῷ
[3]	διακονούντων λυττῶντες· οὕτω δὴ καὶ	οἱ	τὴν χαλεπὴν νόσον ταύτην νοσοῦντες,
[4]	δυναμένην ταῦτα ἐργάζεσθαι. Ἐκβαλλέσθωσαν τοίνυν	οἱ	τοιοῦτοι, ἵνα οἵ τε ὑγιαίνοντες
[4]	τε ὑγιαίνοντες ἡμῖν ὑγιεινότεροι γένωνται,	οἵ	τε νοσοῦντες ἀνακτήσωνται ἑαυτοὺς ἐκ
[4]	Ἐκβαλλέσθωσαν τοίνυν οἱ τοιοῦτοι, ἵνα	οἵ	τε ὑγιαίνοντες ἡμῖν ὑγιεινότεροι γένωνται,
[2]	μεγάλων καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἐκείνων,	οἳ	ἀπὸ ψιλῆς ὄψεως κατηνέχθησαν, φιλοσοφώτερος
[1]	τίς ποθεν ἐπιστὰς ἐγκαλοίη καὶ	λέγοι·	Ταῦτα ἡ πόλις τῶν ἀποστόλων;
[4]	αὐτοὺς ἀνακτησόμεθα. Καὶ καθάπερ οἱ	κυνηγοὶ	τὰ δυσάλωτα τῶν θηρίων οὐκ
[3]	ἐξαρπάσοιμεν. Μὴ γάρ μοι λέγε·	Ὀλίγοι	εἰσὶν οἱ ἀποβουκολισθέντες. Κἂν δέκα
[2]	χαλεπώτερον. Γέροντες πολιὰς κατῄσχυνον, καὶ	νέοι	τὴν νεότητα κατεκρήμνιζον, καὶ πατέρες
[4]	καὶ Ἕλληνες ἡμῶν καταγελάσονται, καὶ	Ἰουδαῖοι	κωμῳδήσουσιν, ὅταν ἁμαρτάνοντας ἑαυτοὺς οὕτως
[1]	δὲ θρῆνον φερούσης. Ἐγὼ οὖν	οἴκοι	καθήμενος, καὶ τῆς φωνῆς ἀκούων
[4]	μὴ πῦρ βαστάζω, ἀλλ´ ἔστι	μοι	διδασκαλία πυρὸς θερμοτέρα, εὐτονώτερον δυναμένη
[3]	Ἢ οὐκ ἐσχάτης τιμωρίας, εἰπέ	μοι,	ἐπιθυμίαν τοιαύτην τρέφειν, καὶ διηνεκῶς
[1]	ἢ τί παρηνώχλησά σοι; ἀποκρίθητί	μοι.	Καὶ πάλιν· Τί εὕροσαν οἱ
[3]	φάρυγγος αὐτοὺς ἐξαρπάσοιμεν. Μὴ γάρ	μοι	λέγε· Ὀλίγοι εἰσὶν οἱ ἀποβουκολισθέντες.
[2]	ἔπνευσαν ἄνεμοι διὰ σὲ, ἔδραμον	ποταμοί·	σπέρματα ἐβλάστησαν διὰ σὲ, καὶ
[1]	εὕροσαν οἱ πατέρες ὑμῶν ἐν	ἐμοὶ	πλημμέλημα; Τοῦτον δὴ καὶ ἐγὼ
[1]	ἐσχάτων κινδυνεύοντες δεδοίκασιν· οὕτω καὶ	ἐμοὶ	χαλεπώτεραι αἱ κραυγαὶ προσεῤῥήγνυντο ἐκεῖναι,
[2]	ἐντεῦθεν γάμων διαιρέσεις; οὐκ ἐντεῦθεν	πόλεμοι	καὶ μάχαι; οὐκ ἐντεῦθεν ἀηδίαι
[2]	ποικίλος ἀστέρων ἀνέλαμψε χορός· ἔπνευσαν	ἄνεμοι	διὰ σὲ, ἔδραμον ποταμοί· σπέρματα
[3]	ὁρώμενα πάντα γέγονεν· δι´ ἣν	νόμοι,	καὶ τιμωρίαι, καὶ κολάσεις, καὶ
[3]	δυσάρεστοι πρὸς πάντας εἰσὶ, σιτία	διακρουόμενοι,	καὶ ἰατροὺς κακίζοντες, καὶ πρὸς
[4]	οὕτως περιορῶμεν. Τότε δὲ καὶ	ἐκεῖνοι	σφόδρα ἡμᾶς ἐπαινέσουσι, καὶ θαυμάσονται
[1]	κλυδωνιζομένων χαλεπώτερον ἔπασχον. Ὥσπερ γὰρ	ἐκεῖνοι,	τῶν κυμάτων τοῖς τοίχοις τῆς
[4]	ἵνα οἵ τε ὑγιαίνοντες ἡμῖν	ὑγιεινότεροι	γένωνται, οἵ τε νοσοῦντες ἀνακτήσωνται
[4]	γὰρ εὐτελεῖς ἡμεῖς καὶ σφόδρα	οἰκτροὶ,	ἀλλ´ ὅμως ἐνεχειρίσθημεν ἀξίαν παρὰ
[1]	ἐλύπησά σε, ἢ τί παρηνώχλησά	σοι;	ἀποκρίθητί μοι. Καὶ πάλιν· Τί
[2]	σέ· σὺ δὲ τῶν κτισμάτων	σοι	διακονουμένων, τοῦ διαβόλου τὴν ἐπιθυμίαν
[1]	ἔλεγε· Λαός μου, τί ἐποίησά	σοι,	καὶ τί ἐλύπησά σε, ἢ
[1]	οὐκ ἔζευξας τὰ ἄλογα ἐν	σοὶ	πάθη, θυμὸν καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ
[4]	ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐρεῖ γάρ	σοι	τηνικαῦτα ὁ Θεός· Ὁρῶν ἀπὸ
[2]	μένειν ἀκηλίδωτος; Μὴ γὰρ λίθος	σοι	τὸ σῶμα; μὴ γὰρ σίδηρος;
[2]	πάσχῃς ἀνθρώπινον; Μὴ γὰρ λίθος	σοι	τὸ σῶμα; μὴ γὰρ σίδηρος;
[4]	τὰς τυχούσας ἀπαιτηθήσῃ εὐθύνας. Διά	τοι	τοῦτο καὶ ἐγὼ, καίτοι γε
[4]	Διά τοι τοῦτο καὶ ἐγὼ,	καίτοι	γε μέλλων λυπεῖν, οὐδενὸς φείσομαι
[2]	βάραθρα, ὥστε οὐκ ἄν τις	ἁμάρτοι	παιδοκτόνους ἀντὶ πατέρων τοὺς τοιούτους
[3]	διὰ τὴν τοῦ νοσήματος κακίαν	δυσάρεστοι	πρὸς πάντας εἰσὶ, σιτία διακρουόμενοι,
[4]	ταῦτα ἐργάζεσθαι. Ἐκβαλλέσθωσαν τοίνυν οἱ	τοιοῦτοι,	ἵνα οἵ τε ὑγιαίνοντες ἡμῖν
[2]	ἐχρῆν ἀπὸ τῆς ἐγγινομένης κακίας,	ἐπὶ	θέατρα πάλιν ἀνέβαινες, ἀπὸ καπνοῦ
[1]	τοσαύτην εἰκῆ καὶ μάτην καὶ	ἐπὶ	κακῷ δαπανῶν. ~βʹ Ἦ οὐκ
[4]	ἐπανελθεῖν, τούς τε μείναντας ἀσινεῖς	ἐπὶ	μεῖζον προκόψαι κοσμιότητος καὶ σωφροσύνης·
[4]	τὴν παραίνεσιν ταύτην καὶ διδασκαλίαν	ἐπὶ	τὴν παράνομον τῶν θεάτρων αὐτομολήσειε
[4]	καὶ μὴ καταγγείλαντες, πολλῷ μᾶλλον	ἐπὶ	τῆς Ἐκκλησίας. Ἐρεῖ γάρ σοι
[3]	ἐννέα διὰ τοῦτο καταλιπὼν πρόβατα,	ἐπὶ	τὸ ἓν ἔτρεχε, καὶ οὐκ
[1]	πέλαγος περάσαντες, καὶ κυμάτων κατατολμήσαντες,	ἐπὶ	τοὺς κορυφαίους ἐτρέχομεν, τὸν Πέτρον
[1]	ἡμῶν ἡ πόλις ὥσπερ χείμαῤῥος	ἐπὶ	τοὺς τόπους τῶν ἀποστόλων ἔτρεχε,
[3]	τραπέζης; πῶς δὲ ἀκούσεις τὸν	περὶ	σωφροσύνης λόγον, ἑλκῶν γέμων καὶ
[1]	τοῖς τοίχοις τῆς νηὸς προσρηγνυμένων,	περὶ	τῶν ἐσχάτων κινδυνεύοντες δεδοίκασιν· οὕτω
[3]	ἀλλὰ τὰ εἰρημένα τροφὴ τῷ	πυρὶ	γίνεται, καὶ πάντα ἄνω καὶ
[2]	ἡμετέροις ἐγχειρίζοντες, εὐθύνας αὐτοὺς καὶ	μέχρι	ἑνὸς ἀπαιτοῦμεν ὀβολοῦ· οὕτω καὶ
[4]	ἐξελέσθαι τῆς μελλούσης κρίσεως, ἢ	ῥήμασι	χαρισάμενον μεθ´ ὑμῶν κολασθῆναι τότε.
[2]	τῶν τεχθέντων. Καὶ ποία κακία;	φησί.	Διὰ γὰρ τοῦτο ὀδυνῶμαι, ὅτι
[2]	Τί οὖν ἐὰν μὴ ἐμβλέψω,	φησὶ,	πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι; Καὶ πῶς
[3]	νοσήματος κακίαν δυσάρεστοι πρὸς πάντας	εἰσὶ,	σιτία διακρουόμενοι, καὶ ἰατροὺς κακίζοντες,
[3]	τὴν χαλεπὴν νόσον ταύτην νοσοῦντες,	ἀλλοιοῦσι,	δυσχεραίνουσι, πάντοτε ἐκείνην βλέποντες. Ὢ
[2]	καὶ αἱ συνήθεις φροντίδες ἐνοχλεῖν	δοκοῦσι	πρὸς τὴν οἰκονομίαν τῶν δεόντων
[3]	χαλεπὴν νόσον ταύτην νοσοῦντες, ἀλλοιοῦσι,	δυσχεραίνουσι,	πάντοτε ἐκείνην βλέποντες. Ὢ χαλεπῶν
[4]	δὲ καὶ ἐκεῖνοι σφόδρα ἡμᾶς	ἐπαινέσουσι,	καὶ θαυμάσονται τὴν Ἐκκλησίαν, τῶν
[1]	βοώντων. Τί (δὲ ἐροῦμεν; ἢ	τί	ἀπολογησόμεθα, εἰ ξένος τίς ποθεν
[2]	ἡμέραν ἐδαπανήσαμεν; Τί οὖν ἐροῦμεν;	τί	δὲ ἀπολογησόμεθα, ὅταν τῆς ἡμέρας
[1]	κροτούντων, καὶ χαλεπώτερα ἐκείνων βοώντων.	Τί	(δὲ ἐροῦμεν; ἢ τί ἀπολογησόμεθα,
[3]	ἔχων τῷ πάθει δουλεύουσαν; Καὶ	τί	δεῖ τὰ ἄλλα λέγειν; Ἀπὸ
[1]	μου, τί ἐποίησά σοι, καὶ	τί	ἐλύπησά σε, ἢ τί παρηνώχλησά
[1]	αὐτῶν ἐντυγχάνων ἔλεγε· Λαός μου,	τί	ἐποίησά σοι, καὶ τί ἐλύπησά
[1]	σοι; ἀποκρίθητί μοι. Καὶ πάλιν·	Τί	εὕροσαν οἱ πατέρες ὑμῶν ἐν
[2]	ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας ἀνάπτεται. Καὶ	τί	λέγω τὸ θέατρον; Ἐν ἀγορᾷ
[2]	τὸ ἐπιθυμῆσαι, ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν;	Τί	οὖν ἐὰν μὴ ἐμβλέψω, φησὶ,
[2]	ἡμᾶς, πῶς ἑκάστην ἡμέραν ἐδαπανήσαμεν;	Τί	οὖν ἐροῦμεν; τί δὲ ἀπολογησόμεθα,
[1]	καὶ τί ἐλύπησά σε, ἢ	τί	παρηνώχλησά σοι; ἀποκρίθητί μοι. Καὶ
[4]	ἔχων σπῖλον ἢ ῥυτίδα, ἤ	τι	τῶν τοιούτων. Γένοιτο δὲ εὐχαῖς
[2]	φιλοσοφώτερος σὺ εἶ; Οὐκ ἤκουσας	τί	φησιν ὁ Σολομών· Περιπατήσει τις
[4]	φορτικὸν, ὥστε δυνηθῆναι παραστῆναι τῷ	βήματι	ἐκείνῳ τῷ φοβερῷ, μὴ ἔχων
[3]	βέλος λαβεῖν, καὶ ἐνηδυπαθεῖν τῷ	τραύματι·	ὅπερ δὴ πάντων ἐστὶ πικρότατον,
[3]	ἀπελθὼν ἡμῖν ἐπανάγαγε, καὶ πεῖσον	μηκέτι	τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν, καὶ ἀρκοῦσαν
[1]	σε, ἢ τί παρηνώχλησά σοι;	ἀποκρίθητί	μοι. Καὶ πάλιν· Τί εὕροσαν
[2]	οὐκ ἄν τις ἁμάρτοι παιδοκτόνους	ἀντὶ	πατέρων τοὺς τοιούτους ἀποκαλῶν, καὶ
[1]	οἰκουμένης ἀγαθῶν ἀναπέμπειν τῷ ταῦτα	ποιήσαντι·	τότε σὺ καταλιπὼν ἐκκλησίαν καὶ
[3]	καὶ πολλὴν ὑμῖν ἔχω χάριν,	ὅτι	δῆμος οὕτως ἐστὲ εὔσπλαγχνος. Τάχα
[4]	καὶ λαμπρᾷ βοῶ τῇ φωνῇ,	ὅτι	εἴ τις μετὰ τὴν παραίνεσιν
[3]	τοῦ πλανηθέντος ἐπλήρωσε. Μὴ λέγε,	ὅτι	εἷς ἐστιν· ἀλλ´ ἐννόησον, ὅτι
[2]	δαπανῶν. ~βʹ Ἦ οὐκ οἶσθα	ὅτι	καθάπερ ἡμεῖς ἀργύριον τοῖς οἰκέταις
[2]	φησί. Διὰ γὰρ τοῦτο ὀδυνῶμαι,	ὅτι	καὶ νοσῶν, οὐκ οἶδας ὅτι
[2]	ὅτι καὶ νοσῶν, οὐκ οἶδας	ὅτι	νοσεῖς, ἵνα καὶ τὸν ἰατρὸν
[3]	Διὰ τοῦτο ὀδυνῶμαι καὶ κόπτομαι,	ὅτι	τοιαύτην ἀγέλην ὁ διάβολος λυμαίνεται.
[3]	Διὰ ταῦτα ὀδυνῶμαι καὶ διακόπτομαι,	ὅτι	τοσαύτην λύμην λαμβάνοντες, ἐκεῖθεν κατέρχεσθε,
[3]	ὅτι εἷς ἐστιν· ἀλλ´ ἐννόησον,	ὅτι	ψυχή ἐστι, δι´ ἣν τὰ
[3]	ἀλλὰ τῇ γνώμῃ, καὶ τῷ	συνειδότι	ἐγκαθημένην, καὶ ἀνάπτουσαν ἔνδον τὴν
[3]	ἐστιν· ἀλλ´ ἐννόησον, ὅτι ψυχή	ἐστι,	δι´ ἣν τὰ ὁρώμενα πάντα
[4]	Οὐδὲ γὰρ τὸ τυχὸν ὑμῖν	ἐστι	κρίμα, εἰ παρίδητε τοσαύτην ἀπώλειαν,
[3]	τῷ τραύματι· ὅπερ δὴ πάντων	ἐστὶ	πικρότατον, καὶ τὴν νόσον ἀνίατον
[4]	καὶ μὴ πῦρ βαστάζω, ἀλλ´	ἔστι	μοι διδασκαλία πυρὸς θερμοτέρα, εὐτονώτερον
[3]	τῶν νῦν παρ´ ἡμῶν γινομένων	ἔξεστι	τῆς διανοίας ἰδεῖν τὴν ὀδύνην.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2009