Chapitre
[4]	μὴ ἔχων σπῖλον ἢ ῥυτίδα,	ἤ	τι τῶν τοιούτων. Γένοιτο δὲ
[3]	τὴν ἐσχάτην ἑαυτοὺς ἀπαιτεῖτε δίκην.	Ἢ	οὐκ ἐσχάτης τιμωρίας, εἰπέ μοι,
[4]	ἡμᾶς ἐξελέσθαι τῆς μελλούσης κρίσεως,	ἢ	ῥήμασι χαρισάμενον μεθ´ ὑμῶν κολασθῆναι
[4]	τῷ φοβερῷ, μὴ ἔχων σπῖλον	ἢ	ῥυτίδα, ἤ τι τῶν τοιούτων.
[1]	ἐκείνων βοώντων. Τί (δὲ ἐροῦμεν;	ἢ	τί ἀπολογησόμεθα, εἰ ξένος τίς
[1]	σοι, καὶ τί ἐλύπησά σε,	ἢ	τί παρηνώχλησά σοι; ἀποκρίθητί μοι.
[4]	ἁλῷ τις τῶν οἰκετῶν ἀργύριον	ἢ	χρυσίον ὑφελόμενος, οὐκ αὐτὸς κολάζεται
[2]	πεπληρωμένος, καὶ ἐρωτᾷς, ποία κακία;	ἦ	οὐκ ἤκουσας τοῦ Χριστοῦ λέγοντος·
[2]	καὶ ἐπὶ κακῷ δαπανῶν. ~βʹ	Ἦ	οὐκ οἶσθα ὅτι καθάπερ ἡμεῖς
[2]	ῥήματα, τὰ σχήματα, τὰ βλέμματα,	ἡ	βάδισις, ὁ ῥυθμὸς, ἡ διάκρισις,
[3]	κουφότερον· ταχέως γὰρ ἂν ἐξήλασεν	ἡ	γυνή· ἀλλὰ τῇ γνώμῃ, καὶ
[2]	ταύτης ἀνέλθῃς γενόμενος αἰχμάλωτος, καὶ	ἡ	γυνή σου ἀηδεστέρα φαίνεται, καὶ
[2]	βλέμματα, ἡ βάδισις, ὁ ῥυθμὸς,	ἡ	διάκρισις, τὰ μέλη τὰ πορνικὰ,
[2]	καὶ οἱ οἰκέται ἐπαχθεῖς, καὶ	ἡ	οἰκία περιττὴ, καὶ αἱ συνήθεις
[1]	ἐπιστὰς ἐγκαλοίη καὶ λέγοι· Ταῦτα	ἡ	πόλις τῶν ἀποστόλων; ταῦτα ἡ
[1]	καὶ ἱκετηρίαι, καὶ πᾶσα ἡμῶν	ἡ	πόλις ὥσπερ χείμαῤῥος ἐπὶ τοὺς
[1]	ἡ πόλις τῶν ἀποστόλων; ταῦτα	ἡ	τοιοῦτον λαβοῦσα ὑποφήτην; ταῦτα ὁ
[3]	Κἂν δέκα μόνον ὦσιν, οὐχ	ἡ	τυχοῦσα ζημία· κἂν πέντε, κἂν
[3]	παραινούντων, τῇ ἐξουσίᾳ χρήσομαι λοιπὸν,	ᾗ	ὁ Θεὸς ἡμῖν ἔδωκεν οὐκ
[1]	τὴν ἡμέραν αὐτὴν ᾐδέσθητε, ἐν	ᾗ	τὰ σύμβολα τῆς σωτηρίας τοῦ
[1]	χρόνιος ἀνῃρεῖτο πόλεμος, καὶ Θεοῦ	καταλλαγὴ	πρὸς ἀνθρώπους ἐγίνετο, καὶ πάντα
[1]	τῷ μὴ πιέζειν αὐτὴν τῇ	σιγῇ,	ἀλλ´ εἰς μέσον ἐκφέρειν, (καὶ
[4]	γὰρ ἀσφαλὲς ἡμῖν, οὐδὲ ἀκίνδυνον,	σιγῇ	τὰ τοιαῦτα φέρειν Ὑμῶν γὰρ
[4]	τοῖς λοιποῖς τῆς νόσου· οὕτω	δὴ	ἐργάσομαι κἀγώ. Εἰ γὰρ τὸ
[1]	ὑμῶν ἐν ἐμοὶ πλημμέλημα; Τοῦτον	δὴ	καὶ ἐγὼ μιμήσομαι, καὶ ἐρῶ
[4]	εἰς τὴν σαγήνην ἐμβάλλουσιν· οὕτω	δὴ	καὶ ἡμεῖς τοὺς ἐκθηριωθέντας συνελάσωμεν,
[3]	κατὰ τῶν διακονούντων λυττῶντες· οὕτω	δὴ	καὶ οἱ τὴν χαλεπὴν νόσον
[3]	καὶ ἐνηδυπαθεῖν τῷ τραύματι· ὅπερ	δὴ	πάντων ἐστὶ πικρότατον, καὶ τὴν
[4]	τῆς ἁπάντων σωτηρίας ὑπεύθυνος. Διὰ	δὴ	τοῦτο οὐ παύσομαι πάντα ποιῶν
[2]	ἐμβλέψας γυναικὶ πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι,	ἤδη	ἐμοίχευσεν αὐτήν; Τί οὖν ἐὰν
[4]	τῶν ἁγίων τούς τε διαφθαρέντας	ἤδη	ταχέως ἐπανελθεῖν, τούς τε μείναντας
[4]	ποιῶν καὶ λέγων, κἂν λυπῆσαι	δέῃ,	κἂν ἐπαχθῆ φανῆναι, κἂν φορτικὸν,
[1]	ἔζευξας τὰ ἄλογα ἐν σοὶ	πάθη,	θυμὸν καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ ἐπέθηκας
[2]	ἐβλάστησαν διὰ σὲ, καὶ φυτὰ	ἀνεδόθη,	καὶ τῆς φύσεως ὁ δρόμος
[4]	λέγων, κἂν λυπῆσαι δέῃ, κἂν	ἐπαχθῆ	φανῆναι, κἂν φορτικὸν, ὥστε δυνηθῆναι
[1]	εἰ ξένος τίς ποθεν ἐπιστὰς	ἐγκαλοίη	καὶ λέγοι· Ταῦτα ἡ πόλις
[4]	μετὰ τοσαύτην παραίνεσιν καὶ διδασκαλίαν	ἀνάγκη	λοιπὸν καὶ τομὴν ἐπαγαγεῖν. Καὶ
[3]	κατέρχεσθε, καὶ διὰ μικρὰν ἡδονὴν	διηνεκῆ	τὴν ὀδύνην ὑπομένετε. Καὶ γὰρ
[1]	ἑτέρων νίκης ἐκάθου, ἡμέραν τοσαύτην	εἰκῆ	καὶ μάτην καὶ ἐπὶ κακῷ
[2]	ὁρῶν γυναῖκα πόρνην γυμνῇ τῇ	κεφαλῇ	μετὰ πολλῆς τῆς ἀναισχυντίας εἰσιοῦσαν,
[2]	θρυπτομένην, ᾄσματα ᾄδουσαν πορνικὰ, κατακεκλασμένα	μέλη,	αἰσχρὰ προϊεμένην ῥήματα, ἀσχημονοῦσαν τοιαῦτα,
[2]	ὁ ῥυθμὸς, ἡ διάκρισις, τὰ	μέλη	τὰ πορνικὰ, καὶ μυρία τραύματα
[4]	γὰρ τὴν ἀρχὴν παραινέσει καὶ	συμβολῇ	ἐχρησάμην, οὕτω καὶ νῦν μετὰ
[3]	ἀρκοῦσαν ἔχομεν ἀπολογίαν. Εἰ δὲ	μὴ	ἀνέχοιτο, μηδὲ ἡμῶν συμβουλευόντων, μηδὲ
[2]	εἰπεῖν ὡς οὐδὲν πάσχῃς ἀνθρώπινον;	Μὴ	γὰρ λίθος σοι τὸ σῶμα;
[2]	τὸ θεωρῆσαι δυνήσῃ μένειν ἀκηλίδωτος;	Μὴ	γὰρ λίθος σοι τὸ σῶμα;
[3]	λέοντος τῆς φάρυγγος αὐτοὺς ἐξαρπάσοιμεν.	Μὴ	γάρ μοι λέγε· Ὀλίγοι εἰσὶν
[2]	γὰρ λίθος σοι τὸ σῶμα;	μὴ	γὰρ σίδηρος; Οὐ γὰρ παραιτήσομαι
[2]	γὰρ λίθος σοι τὸ σῶμα;	μὴ	γὰρ σίδηρος; Σάρκα περίκεισαι, σάρκα
[2]	παραιτήσομαι πάλιν τὰ αὐτὰ εἰπεῖν.	Μὴ	γὰρ τῶν μεγάλων καὶ γενναίων
[2]	ἐμοίχευσεν αὐτήν; Τί οὖν ἐὰν	μὴ	ἐμβλέψω, φησὶ, πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι;
[4]	τῷ βήματι ἐκείνῳ τῷ φοβερῷ,	μὴ	ἔχων σπῖλον ἢ ῥυτίδα, ἤ
[4]	ἀλλὰ καὶ οἱ συνειδότες καὶ	μὴ	καταγγείλαντες, πολλῷ μᾶλλον ἐπὶ τῆς
[3]	καὶ ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς, καὶ	μὴ	καταφρόνει τῆς σωτηρίας αὐτοῦ, ἀλλ´
[2]	πεῖσαι; Ὁ γὰρ τοῦ θεωρῆσαι	μὴ	κρατῶν, ἀλλὰ τοσαύτην σπουδὴν ὑπὲρ
[3]	τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ πλανηθέντος ἐπλήρωσε.	Μὴ	λέγε, ὅτι εἷς ἐστιν· ἀλλ´
[4]	πρόβατα τῶν ὑγιαινόντων ἀπείργουσιν, ὥστε	μὴ	μεταδοῦναι τοῖς λοιποῖς τῆς νόσου·
[3]	νόσον ἀνίατον ἐργάζεται. Ὁ γὰρ	μὴ	μισῶν τὸ ἕλκος, μηδὲ ἀπαλλαγῆναι
[4]	πυρὸς θερμοτέρα, εὐτονώτερον δυναμένη καίειν.	Μὴ	οὖν καταφρόνει τῆς ἀποφάσεως τῆς
[1]	ἐμαυτοῦ ταύτῃ παραμυθούμενος, τὸ τῷ	μὴ	πιέζειν αὐτὴν τῇ σιγῇ, ἀλλ´
[4]	λόγον σιδήρου τομώτερον· εἰ καὶ	μὴ	πῦρ βαστάζω, ἀλλ´ ἔστι μοι
[4]	τὴν τομὴν ἐπαγάγωμεν. Εἰ γὰρ	μὴ	σιδήριον ἔχω, ἀλλ´ ἔχω λόγον
[4]	τῆς ἐπιστολῆς, τοῦτον σημειοῦσθε, καὶ	μὴ	συναναμίγνυσθε αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ποιήσατε·
[2]	γυναῖκα ἀλλοτρίαν. Εἰ γὰρ καὶ	μὴ	συνεπλάκης τῇ πόρνῃ, ἀλλὰ τῇ
[3]	τοῦ Μονογενοῦς ἐφείσατο. Ἐννόησον ὅση	τιμὴ	καταβέβληται καὶ ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς,
[3]	ἐξήλασεν ἡ γυνή· ἀλλὰ τῇ	γνώμῃ,	καὶ τῷ συνειδότι ἐγκαθημένην, καὶ
[2]	τῇ ἐπιθυμίᾳ (συνεγένου, καὶ τῇ	γνώμῃ	τὴν ἁμαρτίαν εἰργάσω. Καὶ οὐδὲ
[2]	οἰκείαν ἐτήρησε τάξιν, καὶ ἡμέρα	ἐφάνη	καὶ (νὺξ παρῆλθε· καὶ ταῦτα
[4]	μοι διδασκαλία πυρὸς θερμοτέρα, εὐτονώτερον	δυναμένη	καίειν. Μὴ οὖν καταφρόνει τῆς
[2]	Ἥλιος ἀνέτειλε διὰ σὲ, καὶ	σελήνη	τὴν νύκτα ἐφώτισε, καὶ ποικίλος
[1]	ἐγίνετο, καὶ πάντα μετεῤῥυθμίζετο· ἐν	ἐκείνῃ	τῇ ἡμέρᾳ, ἡνίκα νηστεύειν καὶ
[2]	ἀσχημοσύνην παράκλησις, ὁρῶν γυναῖκα πόρνην	γυμνῇ	τῇ κεφαλῇ μετὰ πολλῆς τῆς
[2]	γὰρ καὶ μὴ συνεπλάκης τῇ	πόρνῃ,	ἀλλὰ τῇ ἐπιθυμίᾳ (συνεγένου, καὶ
[3]	ταχέως γὰρ ἂν ἐξήλασεν ἡ	γυνή·	ἀλλὰ τῇ γνώμῃ, καὶ τῷ
[2]	ἀνέλθῃς γενόμενος αἰχμάλωτος, καὶ ἡ	γυνή	σου ἀηδεστέρα φαίνεται, καὶ τὰ
[4]	προλέγω, καὶ λαμπρᾷ βοῶ τῇ	φωνῇ,	ὅτι εἴ τις μετὰ τὴν
[1]	ἀσχημονούντων, τῶν δὲ κάτω ἐν	μέσῃ	τῇ ἀγορᾷ ἡνιόχους κροτούντων, καὶ
[3]	καὶ συνειδότος κατηγορίαν; Πῶς γὰρ	ἐπιβήσῃ	τῶν προθύρων ἐκείνων τῶν ἱερῶν;
[4]	ἱερεῖ; καὶ οὐ τὰς τυχούσας	ἀπαιτηθήσῃ	εὐθύνας. Διά τοι τοῦτο καὶ
[2]	πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι; Καὶ πῶς	δυνήσῃ	με πεῖσαι; Ὁ γὰρ τοῦ
[2]	τιθέμενος, πῶς μετὰ τὸ θεωρῆσαι	δυνήσῃ	μένειν ἀκηλίδωτος; Μὴ γὰρ λίθος
[3]	οὐδὲ τοῦ Μονογενοῦς ἐφείσατο. Ἐννόησον	ὅση	τιμὴ καταβέβληται καὶ ὑπὲρ τοῦ
[4]	Εἴ τις γὰρ, φησὶν, οὐχ	ὑπακούσῃ	τῷ λόγῳ ἡμῶν διὰ τῆς
[1]	τῶν δὲ κάτω ἐν μέσῃ	τῇ	ἀγορᾷ ἡνιόχους κροτούντων, καὶ χαλεπώτερα
[4]	νόμων. Μηδεὶς τοίνυν τῶν ἐπιμενόντων	τῇ	αὐτῇ πορνείᾳ τῆς ἐκκλησίας ἐπιβαινέτω,
[3]	ἂν ἐξήλασεν ἡ γυνή· ἀλλὰ	τῇ	γνώμῃ, καὶ τῷ συνειδότι ἐγκαθημένην,
[2]	ἀλλὰ τῇ ἐπιθυμίᾳ (συνεγένου, καὶ	τῇ	γνώμῃ τὴν ἁμαρτίαν εἰργάσω. Καὶ
[3]	ἡμῶν συμβουλευόντων, μηδὲ ὑμῶν παραινούντων,	τῇ	ἐξουσίᾳ χρήσομαι λοιπὸν, ᾗ ὁ
[2]	μὴ συνεπλάκης τῇ πόρνῃ, ἀλλὰ	τῇ	ἐπιθυμίᾳ (συνεγένου, καὶ τῇ γνώμῃ
[1]	καὶ πάντα μετεῤῥυθμίζετο· ἐν ἐκείνῃ	τῇ	ἡμέρᾳ, ἡνίκα νηστεύειν καὶ δοξολογεῖν
[2]	πατέρων τοὺς τοιούτους ἀποκαλῶν, καὶ	τῇ	κακίᾳ τὴν ψυχὴν ἀπολλύντας τῶν
[2]	παράκλησις, ὁρῶν γυναῖκα πόρνην γυμνῇ	τῇ	κεφαλῇ μετὰ πολλῆς τῆς ἀναισχυντίας
[1]	κομῶντας κατακλίνων, τὰ ἄλλα ἅπαντα	τῇ	πλεονεξίᾳ τῆς ὑγρᾶς κατασήπων οὐσίας·
[2]	Εἰ γὰρ καὶ μὴ συνεπλάκης	τῇ	πόρνῃ, ἀλλὰ τῇ ἐπιθυμίᾳ (συνεγένου,
[2]	τὸν μισθόν. Καὶ οὐκ ἤρκεσε	τῇ	προτέρᾳ ἡμέρᾳ, ἀλλὰ καὶ τὴν
[4]	παραινῶν. Ἐπεὶ οὖν ἐναπέμεινάν τινες	τῇ	σηπεδόνι, (φέρε λοιπὸν τὴν τομὴν
[1]	τὸ τῷ μὴ πιέζειν αὐτὴν	τῇ	σιγῇ, ἀλλ´ εἰς μέσον ἐκφέρειν,
[4]	τοῦτο προλέγω, καὶ λαμπρᾷ βοῶ	τῇ	φωνῇ, ὅτι εἴ τις μετὰ
[2]	τὸ εἴδωλον ἐκείνης ἐναπόκειταί σου	τῇ	ψυχῇ, τὰ ῥήματα, τὰ σχήματα,
[2]	οἰκέται ἐπαχθεῖς, καὶ ἡ οἰκία	περιττὴ,	καὶ αἱ συνήθεις φροντίδες ἐνοχλεῖν
[4]	Μηδεὶς τοίνυν τῶν ἐπιμενόντων τῇ	αὐτῇ	πορνείᾳ τῆς ἐκκλησίας ἐπιβαινέτω, ἀλλὰ
[1]	τῆς οἰκουμένης ἐσταυροῦτο, καὶ θυσία	τοιαύτη	προσεφέρετο, καὶ παράδεισος ἠνοίγετο, καὶ
[2]	σὺ δὲ ἄνω καθήμενος, ὅπου	τοσαύτη	πρὸς ἀσχημοσύνην παράκλησις, ὁρῶν γυναῖκα
[1]	λέγων, καὶ τὴν ὀδύνην ἐμαυτοῦ	ταύτῃ	παραμυθούμενος, τὸ τῷ μὴ πιέζειν
[1]	γένους ἡμῶν ἐτελεῖτο· ἀλλ´ ἐν	παρασκευῇ,	ὅτε ὁ Δεσπότης σου ὑπὲρ
[3]	καὶ πίσσα, ἀλλὰ τὰ εἰρημένα	τροφὴ	τῷ πυρὶ γίνεται, καὶ πάντα
[3]	~γʹ Τὸ δὲ αἴτιον, οὐκ	ἀνέρχῃ	μόνος εἰς τὴν οἰκίαν, ἀλλὰ
[3]	εἷς ἐστιν· ἀλλ´ ἐννόησον, ὅτι	ψυχή	ἐστι, δι´ ἣν τὰ ὁρώμενα
[2]	εἴδωλον ἐκείνης ἐναπόκειταί σου τῇ	ψυχῇ,	τὰ ῥήματα, τὰ σχήματα, τὰ
[3]	προθύρων ἐκείνων τῶν ἱερῶν; πῶς	ἅψῃ	τῆς οὐρανίου τραπέζης; πῶς δὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2009