Chapitre
[4]	τοι τοῦτο καὶ ἐγὼ, καίτοι	γε	μέλλων λυπεῖν, οὐδενὸς φείσομαι τῶν
[3]	σωτηρίας αὐτοῦ, ἀλλ´ ἀπελθὼν ἡμῖν	ἐπανάγαγε,	καὶ πεῖσον μηκέτι τοῖς αὐτοῖς
[3]	οὐκ ἐπανῆλθεν ἕως πάλιν αὐτὸ	ἐπανήγαγε,	καὶ τὸν τῶν ἑκατὸν ἀριθμὸν
[3]	αὐτοὺς ἐξαρπάσοιμεν. Μὴ γάρ μοι	λέγε·	Ὀλίγοι εἰσὶν οἱ ἀποβουκολισθέντες. Κἂν
[3]	ἀποκατάστασιν τοῦ πλανηθέντος ἐπλήρωσε. Μὴ	λέγε,	ὅτι εἷς ἐστιν· ἀλλ´ ἐννόησον,
[1]	αὐτοῖς γὰρ κατ´ αὐτῶν ἐντυγχάνων	ἔλεγε·	Λαός μου, τί ἐποίησά σοι,
[3]	φορτικὸς καὶ ἐπαχθής. ~γʹ Τὸ	δὲ	αἴτιον, οὐκ ἀνέρχῃ μόνος εἰς
[3]	ἅψῃ τῆς οὐρανίου τραπέζης; πῶς	δὲ	ἀκούσεις τὸν περὶ σωφροσύνης λόγον,
[2]	ἐὰν ἀπαντήσωμεν γυναικὶ, θορυβούμεθα· σὺ	δὲ	ἄνω καθήμενος, ὅπου τοσαύτη πρὸς
[2]	ἐδαπανήσαμεν; Τί οὖν ἐροῦμεν; τί	δὲ	ἀπολογησόμεθα, ὅταν τῆς ἡμέρας ἐκείνης
[1]	τῶν παθῶν παρασυρομένην περιορῶν; Εἰ	δὲ	ἐβούλου δρόμον ἀλόγων ὁρᾷν, τίνος
[1]	καὶ χαλεπώτερα ἐκείνων βοώντων. Τί	(δὲ	ἐροῦμεν; ἢ τί ἀπολογησόμεθα, εἰ
[4]	ἤ τι τῶν τοιούτων. Γένοιτο	δὲ	εὐχαῖς τῶν ἁγίων τούς τε
[4]	ἐκ τῆς χαλεπῆς ἀῤῥωστίας. Εἰ	δὲ	ἐφρίξατε ταύτην ἀκούσαντες τὴν ἀπόφασιν
[1]	ἀτάκτου, καὶ πολὺν γέλωτα, μᾶλλον	δὲ	θρῆνον φερούσης. Ἐγὼ οὖν οἴκοι
[2]	τις πῦρ ἐν κόλπῳ, τὰ	δὲ	ἱμάτια οὐ κατακαύσει; Οὕτως ὁ
[4]	ἁμαρτάνοντας ἑαυτοὺς οὕτως περιορῶμεν. Τότε	δὲ	καὶ ἐκεῖνοι σφόδρα ἡμᾶς ἐπαινέσουσι,
[1]	μὲν ἄνω τοιαῦτα ἀσχημονούντων, τῶν	δὲ	κάτω ἐν μέσῃ τῇ ἀγορᾷ
[3]	καὶ ἀρκοῦσαν ἔχομεν ἀπολογίαν. Εἰ	δὲ	μὴ ἀνέχοιτο, μηδὲ ἡμῶν συμβουλευόντων,
[3]	τοξευόμενα φεύγει τὸν κυνηγέτην· ἄνθρωπος	δὲ	ὁ λογιώτατος τρωθεὶς, περιδιώκει τὴν
[3]	δῆμος οὕτως ἐστὲ εὔσπλαγχνος. Τάχα	δὲ	οἶμαι πολλοὺς τῶν μηδὲν ἡμαρτηκότων
[2]	τις ἐπ´ ἀνθράκων πυρὸς, τοὺς	δὲ	πόδας οὐ κατακαύσει; Ἀποδήσει τις
[4]	καὶ μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ. Τοῦτο	δὲ	ποιήσατε· μήτε λόγου μετάδοτε, μήτε
[3]	ἔνδον τὴν Βαβυλωνίαν κάμινον, μᾶλλον	δὲ	πολλῷ χαλεπωτέραν· οὐ γὰρ στυππίον
[4]	ἑαυτοῦ δώσει τὰς εὐθύνας· ἐγὼ	δὲ	τῆς ἁπάντων σωτηρίας ὑπεύθυνος. Διὰ
[4]	ἀλλ´ εἰς οἰκοδομήν. ~δʹ Διὰ	δὲ	τοῦτο προλέγω, καὶ λαμπρᾷ βοῶ
[2]	πάντα γέγονε διὰ σέ· σὺ	δὲ	τῶν κτισμάτων σοι διακονουμένων, τοῦ
[4]	καὶ ὑμεῖς ἡμῖν συναγανακτήσατε, (μᾶλλον	δὲ	ὑπὲρ τῶν τοῦ Θεοῦ νόμων
[3]	γὰρ μὴ μισῶν τὸ ἕλκος,	μηδὲ	ἀπαλλαγῆναι βουλόμενος, πῶς ἂν ἐπιζητήσειε
[3]	ἀπολογίαν. Εἰ δὲ μὴ ἀνέχοιτο,	μηδὲ	ἡμῶν συμβουλευόντων, μηδὲ ὑμῶν παραινούντων,
[3]	μὴ ἀνέχοιτο, μηδὲ ἡμῶν συμβουλευόντων,	μηδὲ	ὑμῶν παραινούντων, τῇ ἐξουσίᾳ χρήσομαι
[4]	τότε. Οὐδὲ γὰρ ἀσφαλὲς ἡμῖν,	οὐδὲ	ἀκίνδυνον, σιγῇ τὰ τοιαῦτα φέρειν
[4]	χαρισάμενον μεθ´ ὑμῶν κολασθῆναι τότε.	Οὐδὲ	γὰρ ἀσφαλὲς ἡμῖν, οὐδὲ ἀκίνδυνον,
[4]	ἀδελφῶν, ἵνα διηνεκῶς αὐτοὺς ἔχητε.	Οὐδὲ	γὰρ τὸ τυχὸν ὑμῖν ἐστι
[2]	γνώμῃ τὴν ἁμαρτίαν εἰργάσω. Καὶ	οὐδὲ	κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον μόνον,
[1]	θέατρον τὸ ἄπλαστον, τὸ πνευματικόν;	Οὐδὲ	τὴν ἡμέραν αὐτὴν ᾐδέσθητε, ἐν
[3]	τοῦ Θεοῦ πραγματεῖαι· δι´ ἣν	οὐδὲ	τοῦ Μονογενοῦς ἐφείσατο. Ἐννόησον ὅση
[4]	οἴκου τοῦ ἐμοῦ οὐκ ἀργύριον,	οὐδὲ	χρυσοῦν σκεῦος κλαπὲν, ἀλλὰ σωφροσύνην
[2]	καὶ ἡμέρα ἐφάνη καὶ (νὺξ	παρῆλθε·	καὶ ταῦτα πάντα γέγονε διὰ
[3]	ὅτι τοσαύτην λύμην λαμβάνοντες, ἐκεῖθεν	κατέρχεσθε,	καὶ διὰ μικρὰν ἡδονὴν διηνεκῆ
[4]	λόγου μετάδοτε, μήτε εἰς οἰκίαν	δέξησθε,	μήτε τραπέζης κοινωνήσητε, μήτε εἰσόδου,
[4]	καὶ σωφροσύνης· ἵνα καὶ ὑμεῖς	σώζοισθε,	καὶ ἡμεῖς εὐφραινώμεθα, καὶ ὁ
[4]	ἐπιστολῆς, τοῦτον σημειοῦσθε, καὶ μὴ	συναναμίγνυσθε	αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ποιήσατε· μήτε
[4]	ἡμῶν διὰ τῆς ἐπιστολῆς, τοῦτον	σημειοῦσθε,	καὶ μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ. Τοῦτο
[4]	ἐπὶ τὴν παράνομον τῶν θεάτρων	αὐτομολήσειε	λύμην, οὐ δέξομαι αὐτὸν εἴσω
[3]	μηδὲ ἀπαλλαγῆναι βουλόμενος, πῶς ἂν	ἐπιζητήσειε	τὸν ἰατρόν; Διὰ ταῦτα ὀδυνῶμαι
[2]	ἡμέρας ἐκείνης ἀπαιτώμεθα εὐθύνας; Ἥλιος	ἀνέτειλε	διὰ σὲ, καὶ σελήνη τὴν
[2]	τὸ ἐπιθυμῆσαι; Καὶ πῶς δυνήσῃ	με	πεῖσαι; Ὁ γὰρ τοῦ θεωρῆσαι
[2]	(νὺξ παρῆλθε· καὶ ταῦτα πάντα	γέγονε	διὰ σέ· σὺ δὲ τῶν
[3]	δίκην. Ἢ οὐκ ἐσχάτης τιμωρίας,	εἰπέ	μοι, ἐπιθυμίαν τοιαύτην τρέφειν, καὶ
[4]	οὖν ἐναπέμεινάν τινες τῇ σηπεδόνι,	(φέρε	λοιπὸν τὴν τομὴν ἐπαγάγωμεν. Εἰ
[2]	ἀνέλαμψε χορός· ἔπνευσαν ἄνεμοι διὰ	σὲ,	ἔδραμον ποταμοί· σπέρματα ἐβλάστησαν διὰ
[1]	ἐποίησά σοι, καὶ τί ἐλύπησά	σε,	ἢ τί παρηνώχλησά σοι; ἀποκρίθητί
[2]	ἀπαιτώμεθα εὐθύνας; Ἥλιος ἀνέτειλε διὰ	σὲ,	καὶ σελήνη τὴν νύκτα ἐφώτισε,
[2]	ἔδραμον ποταμοί· σπέρματα ἐβλάστησαν διὰ	σὲ,	καὶ φυτὰ ἀνεδόθη, καὶ τῆς
[2]	καὶ ταῦτα πάντα γέγονε διὰ	σέ·	σὺ δὲ τῶν κτισμάτων σοι
[2]	ἀπέδωκας τὸν μισθόν. Καὶ οὐκ	ἤρκεσε	τῇ προτέρᾳ ἡμέρᾳ, ἀλλὰ καὶ
[1]	βούλομαι. Οὕτω καὶ ὁ Θεὸς	ἐποίησε	τοῖς Ἑβραίοις· αὐτοῖς γὰρ κατ´
[2]	φύσεως ὁ δρόμος τὴν οἰκείαν	ἐτήρησε	τάξιν, καὶ ἡμέρα ἐφάνη καὶ
[2]	σὲ, καὶ σελήνη τὴν νύκτα	ἐφώτισε,	καὶ ποικίλος ἀστέρων ἀνέλαμψε χορός·
[3]	ἐκείνου τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ πλανηθέντος	ἐπλήρωσε.	Μὴ λέγε, ὅτι εἷς ἐστιν·
[4]	δὲ εὐχαῖς τῶν ἁγίων τούς	τε	διαφθαρέντας ἤδη ταχέως ἐπανελθεῖν, τούς
[4]	διαφθαρέντας ἤδη ταχέως ἐπανελθεῖν, τούς	τε	μείναντας ἀσινεῖς ἐπὶ μεῖζον προκόψαι
[4]	ὑγιαίνοντες ἡμῖν ὑγιεινότεροι γένωνται, οἵ	τε	νοσοῦντες ἀνακτήσωνται ἑαυτοὺς ἐκ τῆς
[4]	τοίνυν οἱ τοιοῦτοι, ἵνα οἵ	τε	ὑγιαίνοντες ἡμῖν ὑγιεινότεροι γένωνται, οἵ
[4]	τῆς χαλεπῆς ἀῤῥωστίας. Εἰ δὲ	ἐφρίξατε	ταύτην ἀκούσαντες τὴν ἀπόφασιν (καὶ
[4]	ὑπὲρ τῶν τοῦ Θεοῦ νόμων	ἀλγήσατε,	καὶ μικρὸν ἀποστράφητε τούτους τὰ
[4]	μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ. Τοῦτο δὲ	ποιήσατε·	μήτε λόγου μετάδοτε, μήτε εἰς
[4]	τοῦτο γένηται, καὶ ὑμεῖς ἡμῖν	συναγανακτήσατε,	(μᾶλλον δὲ ὑπὲρ τῶν τοῦ
[3]	μικρὰν ἡδονὴν διηνεκῆ τὴν ὀδύνην	ὑπομένετε.	Καὶ γὰρ καὶ πρὸ τῆς
[4]	παρίδητε τοσαύτην ἀπώλειαν, ἀλλὰ μεγίστην	ἕξετε	τιμωρίαν. Εἰ γὰρ ἐν ταῖς
[4]	τυχὸν ὑμῖν ἐστι κρίμα, εἰ	παρίδητε	τοσαύτην ἀπώλειαν, ἀλλὰ μεγίστην ἕξετε
[1]	πνευματικόν; Οὐδὲ τὴν ἡμέραν αὐτὴν	ᾐδέσθητε,	ἐν ᾗ τὰ σύμβολα τῆς
[3]	ὁ διάβολος λυμαίνεται. Ἀλλ´ εἰ	βουληθείητε,	ταχέως αὐτοῦ τὴν εἴσοδον ἀποφράξομεν.
[4]	κοινωνήσητε, μήτε εἰσόδου, μήτε ἐξόδου,	μήτε	ἀγορᾶς· καὶ οὕτω ῥᾳδίως αὐτοὺς
[4]	δὲ ποιήσατε· μήτε λόγου μετάδοτε,	μήτε	εἰς οἰκίαν δέξησθε, μήτε τραπέζης
[4]	οἰκίαν δέξησθε, μήτε τραπέζης κοινωνήσητε,	μήτε	εἰσόδου, μήτε ἐξόδου, μήτε ἀγορᾶς·
[4]	μήτε τραπέζης κοινωνήσητε, μήτε εἰσόδου,	μήτε	ἐξόδου, μήτε ἀγορᾶς· καὶ οὕτω
[4]	συναναμίγνυσθε αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ποιήσατε·	μήτε	λόγου μετάδοτε, μήτε εἰς οἰκίαν
[4]	μετάδοτε, μήτε εἰς οἰκίαν δέξησθε,	μήτε	τραπέζης κοινωνήσητε, μήτε εἰσόδου, μήτε
[4]	εἰς οἰκίαν δέξησθε, μήτε τραπέζης	κοινωνήσητε,	μήτε εἰσόδου, μήτε ἐξόδου, μήτε
[4]	Θεοῦ νόμων ἀλγήσατε, καὶ μικρὸν	ἀποστράφητε	τούτους τὰ τοιαῦτα νοσοῦντας καὶ
[4]	τῶν ἀδελφῶν, ἵνα διηνεκῶς αὐτοὺς	ἔχητε.	Οὐδὲ γὰρ τὸ τυχὸν ὑμῖν
[3]	κολάσεως ἐνταῦθα τὴν ἐσχάτην ἑαυτοὺς	ἀπαιτεῖτε	δίκην. Ἢ οὐκ ἐσχάτης τιμωρίας,
[3]	οὐχ ἡ τυχοῦσα ζημία· κἂν	πέντε,	κἂν δύο, κἂν εἷς. Ἐπεὶ
[2]	ἡμέρᾳ, ἀλλὰ καὶ τὴν δευτέραν,	ὅτε	ἀναπαῦσαι μικρὸν ἐχρῆν ἀπὸ τῆς
[1]	ἡμῶν ἐτελεῖτο· ἀλλ´ ἐν παρασκευῇ,	ὅτε	ὁ Δεσπότης σου ὑπὲρ τῆς
[4]	Τοῦτο δὲ ποιήσατε· μήτε λόγου	μετάδοτε,	μήτε εἰς οἰκίαν δέξησθε, μήτε
[4]	ὅταν ἁμαρτάνοντας ἑαυτοὺς οὕτως περιορῶμεν.	Τότε	δὲ καὶ ἐκεῖνοι σφόδρα ἡμᾶς
[4]	ῥήμασι χαρισάμενον μεθ´ ὑμῶν κολασθῆναι	τότε.	Οὐδὲ γὰρ ἀσφαλὲς ἡμῖν, οὐδὲ
[1]	ἀγαθῶν ἀναπέμπειν τῷ ταῦτα ποιήσαντι·	τότε	σὺ καταλιπὼν ἐκκλησίαν καὶ θυσίαν
[3]	νόσον ταύτην νοσοῦντες, ἀλλοιοῦσι, δυσχεραίνουσι,	πάντοτε	ἐκείνην βλέποντες. Ὢ χαλεπῶν πραγμάτων.
[3]	ἔχω χάριν, ὅτι δῆμος οὕτως	ἐστὲ	εὔσπλαγχνος. Τάχα δὲ οἶμαι πολλοὺς
[4]	κἂν ἐπαχθῆ φανῆναι, κἂν φορτικὸν,	ὥστε	δυνηθῆναι παραστῆναι τῷ βήματι ἐκείνῳ
[4]	ἐμπεπλησμένα πρόβατα τῶν ὑγιαινόντων ἀπείργουσιν,	ὥστε	μὴ μεταδοῦναι τοῖς λοιποῖς τῆς
[2]	τὰ τῆς πονηρίας ἐμβιβάζοντες βάραθρα,	ὥστε	οὐκ ἄν τις ἁμάρτοι παιδοκτόνους
[1]	ἵππων ηὐτομόλησαν, καὶ οὕτως ἐξεβακχεύθησαν,	ὥστε	πᾶσαν τὴν πόλιν ἐμπλῆσαι βοῆς
[3]	λογιώτατος τρωθεὶς, περιδιώκει τὴν τρώσασαν,	ὥστε	πολλῷ χαλεπώτερον βέλος λαβεῖν, καὶ
[1]	τῷ φόβῳ τῶν γινομένων καταπλαγέντες,	οὔτε	τῷ μεγέθει τῶν κατορθωμάτων τῶν
[1]	τὰς κατὰ τῶν δαιμόνων. Καὶ	οὔτε	τῷ φόβῳ τῶν γινομένων καταπλαγέντες,
[3]	καταλιπὼν πρόβατα, ἐπὶ τὸ ἓν	ἔτρεχε,	καὶ οὐκ ἐπανῆλθεν ἕως πάλιν
[1]	ἐπὶ τοὺς τόπους τῶν ἀποστόλων	ἔτρεχε,	καὶ συνηγόρους ἐλαμβάνομεν τὸν ἅγιον
[1]	κατὰ σαυτὸν ἁπλῶς καὶ ὡς	ἔτυχε	φέρεσθαι, ὑπὲρ τῆς ἑτέρων νίκης
[2]	νύκτα ἐφώτισε, καὶ ποικίλος ἀστέρων	ἀνέλαμψε	χορός· ἔπνευσαν ἄνεμοι διὰ σὲ,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2009