| Paragraphes |
| [10] |
ὅμοια
τῇ
Εὐθύνου
ἀπολογίᾳ.
Ὅτε
|
γὰρ |
ἀπελάμβανε
τὰ
δύο
τάλαντα,
οὐδεὶς |
| [10] |
ἀποδώσουσι,
τὰ
δ'
ὑπολείψονται.
Λυσιτελήσει
|
γὰρ |
αὐτοῖς,
εἰ
μέλλουσιν,
οἷς
ἂν |
| [10] |
τότ'
ἂν
ἐπήρθη.
(Ὁ
μὲν
|
γὰρ |
διὰ
τὰ
ἁμαρτήματα
ἐτιμᾶτο,
ὁ |
| [10] |
αὐτοῖς
τὸ
πρᾶγμα·
ἐγκαλεῖν
μὲν
|
γὰρ |
ἔξεστιν
ἐξ
ἁπάντων,
ἐκλεξάμενον,
ἀποστερεῖν |
| [10] |
διὰ
τὰ
χρήματα
ἐπεβουλεύετο.
Πάντες
|
γὰρ |
ἐπίστασθε
ὅτι
ἐν
ἐκείνῳ
τῷ |
| [10] |
σφέτερ'
αὑτῶν
ἀπώλλυον.
Ἐφ'
οἷς
|
γὰρ |
ἦν
ἡ
πόλις,
οὐ
τοὺς |
| [20] |
τοῦτον
τὸν
τρόπον
ἠδίκησεν.
Ὅτε
|
γὰρ |
Νικίας
ἦν
ἐν
ταῖς
συμφοραῖς, |
| [10] |
κακόν
τι
πείσοιτο.
Τῷ
μὲν
|
γὰρ |
ὅσον
Εὐθύνους
δυναμένῳ
ἐξῆν
ἅ |
| [0] |
Νικίαν
μὴ
δόντα
αἰτιᾶσθαι.
Δῆλον
|
γὰρ |
ὅτι
πάντες
κέρδους
ἕνεκ'
ἀδικοῦσιν. |
| [10] |
ἂν
ὑμῖν
Εὐθύνους
μαρτυρήσειεν·
ἐπίσταται
|
γὰρ |
ὅτι
Τιμόδημος
τουτονὶ
τριάκοντα
μνᾶς |
| [0] |
ἡμῖν
ἔχει
τὸ
πρᾶγμα.
Νικίᾳ
|
γὰρ |
οὔτε
παρακατατιθεμένῳ
τὰ
χρήματα
οὔτε |
| [0] |
ἂν
δύνωμαι
διὰ
βραχυτάτων.
Νικίας
|
γὰρ |
οὑτοσὶ,
ἐπειδὴ
οἱ
τριάκοντα
κατέστησαν |
| [10] |
πλουτεῖν
ἢ
ἀδικεῖν·
οἱ
μὲν
|
γὰρ |
τὰ
ἀλλότρια
ἐλάμβανον,
οἱ
δὲ |
| [10] |
καὶ
πρὸς
ἅπαντα
ἱκανόν·
ὅτε
|
γὰρ |
τὸ
ἔγκλημα
ἐγένετο,
ὀλιγαρχία
καθειστήκει, |
| [0] |
Εὐθύνουν
ἦλθε,
ῥᾴδιον
γνῶναι.
Οἱ
|
γὰρ |
τοιαῦτα
πράττειν
ἐπιθυμοῦντες
οὐκ
ἀπὸ |
| [0] |
λέγω
ὑπὲρ
Νικίου
τουτουί·
καὶ
|
γὰρ |
φίλος
ὤν
μοι
τυγχάνει
καὶ |
| [0] |
τοίνυν
τἀναντία
τούτων
ὑπάρχει·
ἀνεψιὸς
|
γὰρ |
ὢν
Νικίου
τυγχάνει,
λέγειν
δὲ |
| [20] |
ὅτι
μὲν
ἔκειτο
τὰ
χρήματα
|
παρ' |
αὐτῷ,
πολλοὺς
ᾐσθημένους,
ὁπόσα
δὲ |
| [10] |
ποιεῖσθαι,
καὶ
τούτοις
ἀδίκως
ἐγκαλεῖν
|
παρ' |
ὧν
οὐδ'
ὁμολογούντων
ἀποστερεῖν
οἷός |
| [10] |
εἰδέναι
ὅτι
πάντες
ἄνθρωποι,
ὅταν
|
περ |
ἀδικεῖν
ἐπιχειρῶσιν,
ἅμα
καὶ
τὴν |
| [10] |
τάλαντα,
οὐδεὶς
αὐτῷ
παρεγένετο·
ὥστ'
|
εἴπερ |
καὶ
ἐβούλετο
καὶ
ἐδόκει
αὐτῷ |
| [0] |
ἀδικοῦσιν.
Οἱ
μὲν
οὖν
ἀποστεροῦντες
|
ὧνπερ |
ἕνεκ'
ἀδικοῦσιν
ἔχουσιν,
οἱ
δ' |
| [10] |
καὶ
ἅμα
οὐκ
ἂν
εἶχεν
|
οἷσπερ |
νυνὶ
τεκμηρίοις
χρῆσθαι.
~Καὶ
μὲν |
| [10] |
μὴ
συνέβαλεν
ἐγκαλεῖν·
οἱ
δ'
|
ὥσπερ |
Νικίας
διακείμενοι
ἠναγκάζοντο
τοῖς
τ' |
| [0] |
εἰπεῖν,
ὥστε
διὰ
ταῦτα
πάντα
|
ὑπὲρ |
αὐτοῦ
λέγειν
ἀναγκάζομαι.
(Ὅθεν
οὖν |
| [10] |
δίκην.
(Σκέψασθε
δὲ
καὶ,
ὡς
|
ὑπὲρ |
Νικίου
ῥᾴδιον
εἰπεῖν
ὅμοια
τῇ |
| [0] |
προφάσεως
ἀπορῶ
δι'
ἥντινα
λέγω
|
ὑπὲρ |
Νικίου
τουτουί·
καὶ
γὰρ
φίλος |
| [10] |
ἀλλότρια
ἐλάμβανον,
οἱ
δὲ
τὰ
|
σφέτερ' |
αὑτῶν
ἀπώλλυον.
Ἐφ'
οἷς
γὰρ |