Livre, partie
[1, 1]	ἐγὼ δέ φημι, Τί ἑαυτούς,	ὦ	ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς θάνατον ἐκδεδώκατε,
[1, 1]	τῆς εὐσεβείας καὶ γνώσεως κάλλος,	Ὦ	λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ μέθῃ
[1, 1]	εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην,	ὦ	Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ
[1, 1]	μοι πάντα, ὡς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας,	ὦ	Νοῦς, ἔτι δέ μοι εἰπὲ
[1, 1]	οὗ θάνατος ἀρδεύεται. Ἐνόησας ὀρθῶς,	ὦ	οὗτος. κατὰ τί δὲ ὁ
[1, 1]	γὰρ ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν; Εὐφήμει,	ὦ	οὗτος, λαλῶν· παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ
[1, 1]	ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας; Ἔοικας,	ὦ	οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν
[1, 1]	καὶ μεταρσίους. καὶ μετὰ ταῦτα,	Ὦ	Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ νῦν
[1, 1]	νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν,	κἀγώ	σε διδάξω. τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη
[1, 1]	ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν μου ῥίψαντες.	ἐγὼ	δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην
[1, 1]	Ποιμάνδρης ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν.	ἐγὼ	δὲ εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας τὸν
[1, 1]	ἐτράπη εἰς τὴν ἰδίαν κοίτην.	ἐγὼ	δὲ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου
[1, 1]	Οἱ δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν.	ἐγὼ	δέ φημι, Τί ἑαυτούς, ὦ
[1, 1]	στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα δὲ	ἐγὼ	διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ
[1, 1]	πρῶτον λόγον. Ἰδοὺ σιωπῶ, ἔφην	ἐγώ.	Ἐγένετο οὖν, ὡς ἔφην, τῶν
[1, 1]	εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω	ἐγώ,	ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός; φησὶ
[1, 1]	καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ. φημὶ	ἐγώ,	Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ
[1, 1]	ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ;	Ἐγὼ	μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης,
[1, 1]	ἐγώ. Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη,	ἐγὼ	Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ
[1, 1]	ὦ οὗτος, λαλῶν· παραγίνομαι αὐτὸς	ἐγὼ	ὁ Νοῦς τοῖς ὁσίοις καὶ
[1, 1]	θανάτου. Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην	ἐγώ,	οἱ ἀγνοοῦντες, ἵνα στερηθῶσι τῆς
[1, 1]	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος; φημὶ	ἐγώ,	Ὅτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς
[1, 1]	νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι; φημὶ	ἐγώ,	Σὺ γὰρ τίς εἶ; Ἐγὼ
[1, 1]	καὶ βούλεται; καὶ, Γνώσομαι, ἔφην	ἐγώ.	Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ
[1, 1]	ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί. Τὰ οὖν,	ἐγώ	φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν
[1, 1]	ἡ ζωή. Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην	ἔγω.	Ἀλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς
[1, 1]	δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ	λόγῳ,	Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε
[1, 1]	ζωὴ καὶ φῶς ὑπάρχων, ἀπεκύησε	λόγῳ	ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς
[1, 1]	δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ	Λόγῳ,	ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ
[1, 1]	τοῖς ἰδίοις. ἅγιος εἶ, ὁ	λόγῳ	συστησάμενος τὰ ὄντα. ἅγιος εἶ,
[1, 1]	παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ	ἀλόγῳ.	Οἱ δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν.
[1, 1]	φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ	δημιουργῷ	Νῷ ὁμοούσιος γὰρ ἦν> καὶ
[1, 1]	καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ τοῦ θανάτου	ὁδῷ	ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ παρεκάλουν
[1, 1]	ἰσχύος ὅλης εὐλογίαν τῷ πατρὶ	θεῷ.	ἅγιος ὁ θεὸς καὶ πατὴρ
[1, 1]	παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις γενόμενοι ἐν	θεῷ	γίνονται. τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν
[1, 1]	ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαριστεῖν τῷ	θεῷ	καὶ ἀναπληρώσαντες τὴν εὐχαριστίαν ἕκαστος
[1, 1]	περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ δινῶν	ῥοίζῳ,	ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ
[1, 1]	γὰρ νῦν ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ	ποθῶ	ἀκοῦσαι· μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ
[1, 1]	ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν	ἁγίῳ	λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ
[1, 1]	πρὸ τοῦ παραδοῦναι τὸ σῶμα	ἰδίῳ	θανάτῳ μυσάττονται τὰς αἰσθήσεις, εἰδότες
[1, 1]	σοι πανταχοῦ. φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν	θέλω	τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν
[1, 1]	σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ	κόσμῳ,	ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται. Ἐνόησας
[1, 1]	δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ	Νῷ	ὁμοούσιος γὰρ ἦν> καὶ κατελείφθη
[1, 1]	βούλομαι. φησὶν ἐμοὶ πάλιν, Ἔχε	νῷ	σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ
[1, 1]	πάλιν ἐμοί, Εἶδες ἐν τῷ	νῷ	τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον
[1, 1]	χωρεῖ. καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν	ἄνω	διὰ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῇ
[1, 1]	ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως	ἄνω	εἰς ὕψος· κοῦφον δὲ ἦν
[1, 1]	θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ.	ὑπεράνω	οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος
[1, 1]	ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε, ἄρρητε, σιωπῇ φωνούμενε.	αἰτουμένῳ	τὸ μὴ σφαλῆναι τῆς γνώσεως
[1, 1]	νήψατε, παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι	ὕπνῳ	ἀλόγῳ. Οἱ δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο
[1, 1]	τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ	ὕπνῳ	βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροφῆς ἢ
[1, 1]	ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ μέθῃ καὶ	ὕπνῳ	ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ
[1, 1]	ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ σε	διδάξω.	τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ,
[1, 1]	ἤκουσας. οὐκ ἔφην σοι νοεῖν;	Νοῶ	καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.
[1, 1]	ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις τοιῷδε	τρόπῳ·	θηλυκὴ γὰρ γῆ ἦν καὶ
[1, 1]	λόγους διδάσκων, πῶς καὶ τίνι	τρόπῳ	σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα αὐτοῖς τοὺς
[1, 1]	ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, Ἀλλὰ σιώπα.	οὔπω	γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον
[1, 1]	ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον. Ἰδοὺ	σιωπῶ,	ἔφην ἐγώ. Ἐγένετο οὖν, ὡς
[1, 1]	ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ	Ἀνθρώπῳ	ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον· ἔχοντος
[1, 1]	ἀρρενοθήλεα ὄντα διελύετο ἅμα τῷ	ἀνθρώπῳ	καὶ ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ
[1, 1]	ὁ ἐμός· καὶ αὐτὸς γὰρ	ἐρῶ	τοῦ λόγου. ὁ δὲ Ποιμάνδρης
[1, 1]	πάντα μοι ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ	ὁρῶ	θέαν ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα
[1, 1]	κόπου σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη	μέτρῳ	ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ
[1, 1]	δὲ σοῦ. διὸ πιστεύω καὶ	μαρτυρῶ·	εἰς ζωὴν καὶ φῶς χωρῶ.
[1, 1]	αὐτοῦ τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ,	θεωρῶ	ἐν τῷ νοΐ μου τὸ
[1, 1]	καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι, τῷ	τιμωρῷ	ἐκχωρήσας δαίμονι, ὅστις τὴν ὀξύτητα
[1, 1]	μαρτυρῶ· εἰς ζωὴν καὶ φῶς	χωρῶ.	εὐλογητὸς εἶ, πάτερ. ὁ σὸς
[1, 1]	φησὶν ἐμοὶ πάλιν, Ἔχε νῷ	σῷ	ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ σε
[1, 1]	τὰ ἐνεργήματα· μᾶλλον δὲ οὐκ	ἐάσω	αὐτὸς ὁ Νοῦς τὰ προσπίπτοντα
[1, 1]	μοι εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν	χωρήσω	ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός;
[1, 1]	τοῦ σώματος ἐκτελεσθῆναι. πυλωρὸς ὢν	ἀποκλείσω	τὰς εἰσόδους τῶν κακῶν καὶ
[1, 1]	με, καὶ τῆς χάριτος ταύτης	φωτίσω	τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ γένους,
[1, 1]	ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν	τῷ	αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος
[1, 1]	ἡμέρας. ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα	τῷ	Ἀνθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον·
[1, 1]	ζῷα ἀρρενοθήλεα ὄντα διελύετο ἅμα	τῷ	ἀνθρώπῳ καὶ ἐγένετο τὰ μὲν
[1, 1]	ἀφανὲς γίνεται, καὶ τὸ ἦθος	τῷ	δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ αἱ
[1, 1]	τῆς φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη	τῷ	δημιουργῷ Νῷ ὁμοούσιος γὰρ ἦν>
[1, 1]	εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν	τῷ	θανάτῳ ὄντες; Ὅτι προκατάρχεται τοῦ
[1, 1]	δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαριστεῖν	τῷ	θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες τὴν εὐχαριστίαν
[1, 1]	ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν	τῷ	Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους
[1, 1]	ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν	τῷ	νοΐ μου τὸ φῶς ἐν
[1, 1]	φησὶ πάλιν ἐμοί, Εἶδες ἐν	τῷ	νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ
[1, 1]	ψυχῆς καὶ ἰσχύος ὅλης εὐλογίαν	τῷ	πατρὶ θεῷ. ἅγιος ὁ θεὸς
[1, 1]	ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε	τῷ	πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ
[1, 1]	τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν	τῷ	πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν,
[1, 1]	ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν	τῷ	σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ
[1, 1]	φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι,	τῷ	τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι, ὅστις τὴν
[1, 1]	μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν	τῷ	ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ
[1, 1]	τοῦ Ἀνθρώπου τὸ εἶδος ἐν	τῷ	ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα
[1, 1]	τοῦ παραδοῦναι τὸ σῶμα ἰδίῳ	θανάτῳ	μυσάττονται τὰς αἰσθήσεις, εἰδότες αὐτῶν
[1, 1]	τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ	θανάτῳ	ὄντες; Ὅτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου
[1, 1]	ὁ θεός· ὁ ἔννους ἄνθρωπος	ἀναγνωρισάτω	ἑαυτόν» οὐ πάντες γὰρ ἄνθρωποι
[1, 1]	τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα, καὶ	ἀναγνωρισάτω	ὁ ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον,
[1, 1]	τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ	αἰσθητῷ	κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.
[1, 1]	σοι νοεῖν; Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι,	εὐχαριστῶ	δὲ ἅμα. Εἰ ἐνόησας, εἰπέ
[1, 1]	γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή.	Εὐχαριστῶ	σοι, ἔφην ἔγω. Ἀλλὰ δὴ
[1, 1]	σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ	ἀπεριορίστῳ	τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα
[1, 1]	ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν Ἄνθρωπον	αὐτῷ	ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου
[1, 1]	ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν	αὐτῷ	μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν
[1, 1]	συναγιάζειν σοι βούλεται, καθὼς παρέδωκας	αὐτῷ	τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν.
[1, 1]	κάλλος καὶ πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν	ἑαυτῷ	ἔχοντα τῶν διοικητόρων τήν τε
[1, 1]	υἱὸς θεοῦ. Τί οὖν; φημί.	Οὕτω	γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ βλέπον
[1, 1]	δὲ φωτὸς νοῦν, καὶ ἔμεινεν	οὕτω	τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου
[1, 1]	ἀδελφούς, υἱοὺς δὲ σοῦ. διὸ	πιστεύω	καὶ μαρτυρῶ· εἰς ζωὴν καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/05/2008