Livre, partie
[1, 1]	τοῦ σώματος εἰς τὰς ἑαυτῶν	πηγὰς	ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ πάλιν
[1, 1]	τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων,	ἀρρενοθήλεας	καὶ μεταρσίους. καὶ μετὰ ταῦτα,
[1, 1]	καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς	ἰδίας	μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα
[1, 1]	αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς	ἰδίας	τάξεως· καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων
[1, 1]	θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς καὶ	καρδίας	πρὸς σὲ ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε, ἄρρητε,
[1, 1]	κηρύσσειν τοῖς ἀνθρώποις τὸ τῆς	εὐσεβείας	καὶ γνώσεως κάλλος, Ὦ λαοί,
[1, 1]	καὶ πάλιν συνανιστάμεναι εἰς τὰς	ἐνεργείας.	καὶ ὁ θυμὸς καὶ ἡ
[1, 1]	αὐθεντίας λόγου. θεόπνους γενόμενος τῆς	ἀληθείας	ἦλθον. διὸ δίδωμι ἐκ ψυχῆς
[1, 1]	αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς	ἀνομίας	αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ πλείονος
[1, 1]	εἱμαρμένῃ. ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς	ἁρμονίας	ἐναρμόνιος γέγονε δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ
[1, 1]	τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς	ἁρμονίας	ἐνεργημάτων γίνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν
[1, 1]	ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ τῆς	ἁρμονίας,	καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ δίδωσι
[1, 1]	ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς	ἁρμονίας	παρέκυψεν, ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ
[1, 1]	πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης καὶ	ἁρμονίας	τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς
[1, 1]	θαυμασιώτατον· ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς	ἁρμονίας	τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν, οὓς
[1, 1]	ὄντων καὶ μετεωρισθείσης μοι τῆς	διανοίας	σφόδρα, κατασχεθεισῶν μου τῶν σωματικῶν
[1, 1]	~ἙΡΜΟΥ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ.	Ἐννοίας	μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν
[1, 1]	αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ πλείονος	τιμωρίας,	καὶ οὐ παύεται ἐπ´ ὀρέξεις
[1, 1]	οἱ ἀγνοοῦντες, ἵνα στερηθῶσι τῆς	ἀθανασίας;	Ἔοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ
[1, 1]	τοῦ σκοτεινοῦ φωτός, μεταλάβετε τῆς	ἀθανασίας,	καταλείψαντες τὴν φθοράν. καὶ οἱ
[1, 1]	θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς	ἀθανασίας	μεταλαβεῖν; μετανοήσατε, οἱ συνοδεύσαντες τῇ
[1, 1]	κρείττων τῶν ἐπαίνων. δέξαι λογικὰς	θυσίας	ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς καὶ καρδίας
[1, 1]	τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς	αὐθεντίας	λόγου. θεόπνους γενόμενος τῆς ἀληθείας
[1, 1]	εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς	αὐθεντίας	νοῦς· οἶδα ὃ βούλει, καὶ
[1, 1]	καὶ ἔσπειρα αὐτοῖς τοὺς τῆς	σοφίας	λόγους καὶ ἐτράφησαν ἐκ τοῦ
[1, 1]	ἐτράφησαν ἐκ τοῦ ἀμβροσίου ὕδατος.	ὀψίας	δὲ γενομένης καὶ τῆς τοῦ
[1, 1]	τῇ ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς τὰς	κακὰς	τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους, καὶ τῇ
[1, 1]	ὁ κρείττων τῶν ἐπαίνων. δέξαι	λογικὰς	θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς καὶ
[1, 1]	ἀγνοοῦντες, ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;	Ἔοικας,	ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι
[1, 1]	ἄνθρωπος συναγιάζειν σοι βούλεται, καθὼς	παρέδωκας	αὐτῷ τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν.
[1, 1]	προπέτειαν, καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς	ἀφορμὰς	τὰς κακὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους,
[1, 1]	τῶν ἐπαίνων. δέξαι λογικὰς θυσίας	ἁγνὰς	ἀπὸ ψυχῆς καὶ καρδίας πρὸς
[1, 1]	καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς	τινας	ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν
[1, 1]	Εὖ μοι πάντα, ὡς ἐβουλόμην,	ἐδίδαξας,	ὦ Νοῦς, ἔτι δέ μοι
[1, 1]	ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν,	ἀναρρήξας	τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ
[1, 1]	σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως	ὑγρᾶς	τῆς ἐκ σκότους φανείσης· ὁ
[1, 1]	πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς	ὑγρᾶς	φύσεως ἄνω εἰς ὕψος· κοῦφον
[1, 1]	κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς	ἡμέρας.	ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ
[1, 1]	δυνάμεσιν. ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας καὶ	εὐλογήσας	τὸν πατέρα τῶν ὅλων ἀνείθην
[1, 1]	οὗτος. κατὰ τί δὲ ὁ	νοήσας	ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ» ὅπερ
[1, 1]	βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ	νοήσας	μαθεῖν καὶ γνῶναι; φημὶ ἐγώ,
[1, 1]	τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ	κατανοήσας	δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν
[1, 1]	μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα. Εἰ	ἐνόησας,	εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί
[1, 1]	κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.	Ἐνόησας	ὀρθῶς, ὦ οὗτος. κατὰ τί
[1, 1]	ἀκοήν. ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί,	Ἐνόησας,	φησί τὴν θέαν ταύτην ὅ
[1, 1]	τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ δὲ	ἀγαπήσας	τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα,
[1, 1]	ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ	ἐκχωρήσας	δαίμονι, ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ
[1, 1]	ποδῶν μου ῥίψαντες. ἐγὼ δὲ	ἀναστήσας	αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ γένους,
[1, 1]	ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν. ἐγὼ δὲ	εὐχαριστήσας	καὶ εὐλογήσας τὸν πατέρα τῶν
[1, 1]	γένος τὰ πάντα καὶ ὁ	ἀναγνωρίσας	ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον
[1, 1]	οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν	ἤκουσας.	οὐκ ἔφην σοι νοεῖν; Νοῶ
[1, 1]	τὸ σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ μυσάττονται	τὰς	αἰσθήσεις, εἰδότες αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα·
[1, 1]	αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ	τὰς	ἀνομίας αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ
[1, 1]	τὴν προπέτειαν, καὶ τῇ ἕκτῃ	τὰς	ἀφορμὰς τὰς κακὰς τοῦ πλούτου
[1, 1]	ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ	τὰς	γενέσεις κατέστησε, καὶ ἐπληθύνθη κατὰ
[1, 1]	αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἰς	τὰς	ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι
[1, 1]	σώματος ἐκτελεσθῆναι. πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω	τὰς	εἰσόδους τῶν κακῶν καὶ αἰσχρῶν
[1, 1]	γινόμεναι καὶ πάλιν συνανιστάμεναι εἰς	τὰς	ἐνεργείας. καὶ ὁ θυμὸς καὶ
[1, 1]	τῶν κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων,	τὰς	ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων. τοῖς δὲ ἀνοήτοις
[1, 1]	καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς	τὰς	κακὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους, καὶ
[1, 1]	διὰ τῆς εἱμαρμένης καὶ ἁρμονίας	τὰς	μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις
[1, 1]	εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς	τὰς	φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας
[1, 1]	πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε	διοικητάς	τινας ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας
[1, 1]	διοικητάς τινας ἑπτά, ἐν κύκλοις	περιέχοντας	τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ
[1, 1]	μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,	Εἶδες	ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον
[1, 1]	καὶ τὸ εἶδος ὃ εἶχες	ἀφανὲς	γίνεται, καὶ τὸ ἦθος τῷ
[1, 1]	δέ φημι, Τί ἑαυτούς, ὦ	ἄνδρες	γηγενεῖς, εἰς θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες
[1, 1]	καὶ γνώσεως κάλλος, Ὦ λαοί,	ἄνδρες	γηγενεῖς, οἱ μέθῃ καὶ ὕπνῳ
[1, 1]	ἰδών. καὶ μετ´ ὀλίγον σκότος	κατωφερὲς	ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον, φοβερόν
[1, 1]	ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν» οὐ	πάντες	γὰρ ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν; Εὐφήμει,
[1, 1]	οἱ συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ καὶ	συγκοινωνήσαντες	τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε τοῦ σκοτεινοῦ
[1, 1]	φθοράν. καὶ οἱ μὲν αὐτῶν	καταφλυαρήσαντες	ἀπέστησαν, τῇ τοῦ θανάτου ὁδῷ
[1, 1]	τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν; μετανοήσατε, οἱ	συνοδεύσαντες	τῇ πλάνῃ καὶ συγκοινωνήσαντες τῇ
[1, 1]	θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ. Οἱ δὲ	ἀκούσαντες	παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ δέ φημι,
[1, 1]	αὐτοῖς εὐχαριστεῖν τῷ θεῷ καὶ	ἀναπληρώσαντες	τὴν εὐχαριστίαν ἕκαστος ἐτράπη εἰς
[1, 1]	σκοτεινοῦ φωτός, μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας,	καταλείψαντες	τὴν φθοράν. καὶ οἱ μὲν
[1, 1]	διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν μου	ῥίψαντες.	ἐγὼ δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς
[1, 1]	θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ	ὄντες;	Ὅτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος
[1, 1]	τὸν πατέρα· συγχαίρουσι δὲ οἱ	παρόντες	τῇ τούτου παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς
[1, 1]	ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς θάνατον ἐκδεδώκατε,	ἔχοντες	ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν; μετανοήσατε,
[1, 1]	πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν	εὐλογοῦντες	καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως πρὸς αὐτὸν
[1, 1]	ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν εὐλογοῦντες καὶ	ὑμνοῦντες	τεταγμένως πρὸς αὐτὸν τῇ στοργῇ,
[1, 1]	τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ	ἀγνοοῦντες,	ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας; Ἔοικας,
[1, 1]	τοῦ θεοῦ, νήψατε, παύσασθε δὲ	κραιπαλῶντες,	θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ. Οἱ δὲ
[1, 1]	ἰδίῳ θανάτῳ μυσάττονται τὰς αἰσθήσεις,	εἰδότες	αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα· μᾶλλον δὲ
[1, 1]	οἱ μέθῃ καὶ ὕπνῳ ἑαυτοὺς	ἐκδεδωκότες	καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ θεοῦ,
[1, 1]	τῇ τοῦ θανάτου ὁδῷ ἑαυτοὺς	ἐκδεδωκότες,	οἱ δὲ παρεκάλουν διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς
[1, 1]	ἀλλοίωσιν, καὶ τὸ εἶδος ὃ	εἶχες	ἀφανὲς γίνεται, καὶ τὸ ἦθος
[1, 1]	οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ	ἧς	τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ
[1, 1]	τοῦτο παρὰ πάντα τὰ ἐπὶ	γῆς	ζῷα διπλοῦς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος,
[1, 1]	αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ	γῆς	καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι
[1, 1]	καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς	γῆς.	ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν
[1, 1]	γενομένης καὶ τῆς τοῦ ἡλίου	αὐγῆς	ἀρχομένης δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς
[1, 1]	ἐγένετο ὁ Ἄνθρωπος. ἐὰν οὖν	μάθῃς	αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς
[1, 1]	οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·	περικαλλὴς	γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα
[1, 1]	τοῦ ἡλίου αὐγῆς ἀρχομένης δύεσθαι	ὅλης,	ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαριστεῖν τῷ θεῷ
[1, 1]	δίδωμι ἐκ ψυχῆς καὶ ἰσχύος	ὅλης	εὐλογίαν τῷ πατρὶ θεῷ. ἅγιος
[1, 1]	πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα, Ἐκ	βουλῆς	θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον
[1, 1]	ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ	βουλῆς	θεοῦ· πάντα γὰρ ζῷα ἀρρενοθήλεα
[1, 1]	θράσος τὸ ἀνόσιον καὶ τῆς	τόλμης	τὴν προπέτειαν, καὶ τῇ ἕκτῃ
[1, 1]	ὁ δὲ ἀγαπήσας τὸ ἐκ	πλάνης	ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν
[1, 1]	ψυχῆς καὶ καρδίας πρὸς σὲ	ἀνατεταμένης,	ἀνεκλάλητε, ἄρρητε, σιωπῇ φωνούμενε. αἰτουμένῳ
[1, 1]	τοῦ ἀμβροσίου ὕδατος. ὀψίας δὲ	γενομένης	καὶ τῆς τοῦ ἡλίου αὐγῆς
[1, 1]	ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ. Ἐννοίας μοί ποτε	γενομένης	περὶ τῶν ὄντων καὶ μετεωρισθείσης
[1, 1]	εἰπὲ περὶ τῆς ἀνόδου τῆς	γινομένης.	πρὸς ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἷπε,
[1, 1]	καὶ τῆς τοῦ ἡλίου αὐγῆς	ἀρχομένης	δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαριστεῖν
[1, 1]	εἰπόντος, ἡ πρόνοια διὰ τῆς	εἱμαρμένης	καὶ ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο,
[1, 1]	ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι. τῆς περιόδου	πεπληρωμένης	ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ
[1, 1]	ἐρῶ τοῦ λόγου. ὁ δὲ	Ποιμάνδρης	εἶπε, Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον
[1, 1]	τῆς γινομένης. πρὸς ταῦτα ὁ	Ποιμάνδρης	εἷπε, Πρῶτον μὲν ἐν τῇ
[1, 1]	ζωὴν πάλιν χωρήσεις. ταῦτα ὁ	Ποιμάνδρης	εἶπεν. Ἀλλ´ ἔτι μοι εἰπέ,
[1, 1]	ἀκοῦσαι· μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ	Ποιμάνδρης	εἶπεν, Ἀλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ
[1, 1]	θεοῦ σωθῇ; ταῦτα εἰπὼν ὁ	Ποιμάνδρης	ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν. ἐγὼ
[1, 1]	λόγον εἰς ἀκοήν. ὁ δὲ	Ποιμάνδρης	ἐμοί, Ἐνόησας, φησί τὴν θέαν
[1, 1]	ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου· ταῦτα ὁ	Ποιμάνδρης	ἐμοί. Τὰ οὖν, ἐγώ φημι,
[1, 1]	~ἙΡΜΟΥ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ	ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ.	Ἐννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ
[1, 1]	Ἐγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ	Ποιμάνδρης,	ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς· οἶδα
[1, 1]	οὐκ ἐμόρφωσεν. ἅγιος εἶ, ὁ	πάσης	δυνάμεως ἰσχυρότερος. ἅγιος εἶ, ὁ
[1, 1]	δυνάμεως ἰσχυρότερος. ἅγιος εἶ, ὁ	πάσης	ὑπεροχῆς μείζων. ἅγιος εἶ, ὁ
[1, 1]	γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ	μετεωρισθείσης	μοι τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν
[1, 1]	φύσεως ὑγρᾶς τῆς ἐκ σκότους	φανείσης·	ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς
[1, 1]	ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες, ἵνα στερηθῶσι	τῆς	ἀθανασίας; Ἔοικας, ὦ οὗτος, τούτων
[1, 1]	ἀπαλλάγητε τοῦ σκοτεινοῦ φωτός, μεταλάβετε	τῆς	ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν φθοράν. καὶ
[1, 1]	εἰς θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν	τῆς	ἀθανασίας μεταλαβεῖν; μετανοήσατε, οἱ συνοδεύσαντες
[1, 1]	τῆς αὐθεντίας λόγου. θεόπνους γενόμενος	τῆς	ἀληθείας ἦλθον. διὸ δίδωμι ἐκ
[1, 1]	τοῖς ἀξίοις, ὅπως τὸ γένος	τῆς	ἀνθρωπότητος διὰ σοῦ ὑπὸ θεοῦ
[1, 1]	ἔτι δέ μοι εἰπὲ περὶ	τῆς	ἀνόδου τῆς γινομένης. πρὸς ταῦτα
[1, 1]	εἶδος, τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς	τῆς	ἀπεράντου· ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί.
[1, 1]	τῇ εἱμαρμένῃ. ὑπεράνω οὖν ὢν	τῆς	ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε δοῦλος ἀρρενόθηλυς
[1, 1]	καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν	τῆς	ἁρμονίας ἐνεργημάτων γίνεται ἐπὶ τὴν
[1, 1]	οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ	τῆς	ἁρμονίας, καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ
[1, 1]	ζῴων ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ	τῆς	ἁρμονίας παρέκυψεν, ἀναρρήξας τὸ κύτος,
[1, 1]	θαῦμα θαυμασιώτατον· ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ	τῆς	ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν,
[1, 1]	τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον	τῆς	ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου· ταῦτα ὁ
[1, 1]	μου, τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ	τῆς	αὐθεντίας λόγου. θεόπνους γενόμενος τῆς
[1, 1]	φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ	τῆς	αὐθεντίας νοῦς· οἶδα ὃ βούλει,
[1, 1]	τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν	τῆς	αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν
[1, 1]	ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ	τῆς	γῆς. ὁ δὲ ἰδὼν τὴν
[1, 1]	μοι εἰπὲ περὶ τῆς ἀνόδου	τῆς	γινομένης. πρὸς ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης
[1, 1]	φωνούμενε. αἰτουμένῳ τὸ μὴ σφαλῆναι	τῆς	γνώσεως τῆς κατ´ οὐσίαν ἡμῶν
[1, 1]	τῶν ὄντων καὶ μετεωρισθείσης μοι	τῆς	διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν μου τῶν
[1, 1]	τοῦτο εἰπόντος, ἡ πρόνοια διὰ	τῆς	εἱμαρμένης καὶ ἁρμονίας τὰς μίξεις
[1, 1]	θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς	τῆς	ἐκ σκότους φανείσης· ὁ δὲ
[1, 1]	ἦργμαι κηρύσσειν τοῖς ἀνθρώποις τὸ	τῆς	εὐσεβείας καὶ γνώσεως κάλλος, Ὦ
[1, 1]	τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε	τῆς	ἡμέρας. ἡ γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα
[1, 1]	γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη	τῆς	ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ
[1, 1]	ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου	τῆς	ἰδίας τάξεως· καὶ καταμαθὼν τὴν
[1, 1]	θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε	τῆς	καλλίστης μορφῆς τοῦ Ἀνθρώπου τὸ
[1, 1]	τὸ μὴ σφαλῆναι τῆς γνώσεως	τῆς	κατ´ οὐσίαν ἡμῶν ἐπίνευσόν μοι
[1, 1]	λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι.	τῆς	περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ πάντων
[1, 1]	σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα αὐτοῖς τοὺς	τῆς	σοφίας λόγους καὶ ἐτράφησαν ἐκ
[1, 1]	τὸ θράσος τὸ ἀνόσιον καὶ	τῆς	τόλμης τὴν προπέτειαν, καὶ τῇ
[1, 1]	ὕδατος. ὀψίας δὲ γενομένης καὶ	τῆς	τοῦ ἡλίου αὐγῆς ἀρχομένης δύεσθαι
[1, 1]	καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ	τῆς	ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς ὕψος·
[1, 1]	θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν	τῆς	φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ
[1, 1]	Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα	τῆς	φύσεως πόθεν ὑπέστη; πάλιν ἐκεῖνος
[1, 1]	κατελείφθη {τὰ} ἄλογα τὰ κατωφερῆ	τῆς	φύσεως στοιχεῖα, ὡς εἶναι ὕλην
[1, 1]	μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν με, καὶ	τῆς	χάριτος ταύτης φωτίσω τοὺς ἐν
[1, 1]	γὰρ ὁ τοῦ σώματος ὕπνος	τῆς	ψυχῆς νῆψις, καὶ ἡ κάμμυσις
[1, 1]	ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς	καλλίστης	μορφῆς τοῦ Ἀνθρώπου τὸ εἶδος
[1, 1]	καὶ ἡ γῆ ἐξήνεγκεν ἀπ´	αὐτῆς	ἃ εἶχε ζῷα τετράποδα καὶ
[1, 1]	ἀνεκλάλητον γοώδη· εἶτα βοὴ ἐξ	αὐτῆς	ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ
[1, 1]	κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν	ἑαυτῆς	στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν. ὁ
[1, 1]	ἐνδυνάμωσόν με, καὶ τῆς χάριτος	ταύτης	φωτίσω τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ
[1, 1]	οὗ γέγονεν ὁ Ἄνθρωπος. Εὖ	φῂς	λαλῶν· φῶς καὶ ζωή ἐστιν
[1, 1]	οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου	τροφῆς	ἢ ἐκ κόπου σώματος, ἔδοξά
[1, 1]	ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας	μορφῆς,	παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα,
[1, 1]	ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης	μορφῆς	τοῦ Ἀνθρώπου τὸ εἶδος ἐν
[1, 1]	ἰσχυρότερος. ἅγιος εἶ, ὁ πάσης	ὑπεροχῆς	μείζων. ἅγιος εἶ, ὁ κρείττων
[1, 1]	δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ´	ἀρχῆς	ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος· ἄρχεται
[1, 1]	ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς	ἀρχῆς	τῆς ἀπεράντου· ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης
[1, 1]	ἀληθείας ἦλθον. διὸ δίδωμι ἐκ	ψυχῆς	καὶ ἰσχύος ὅλης εὐλογίαν τῷ
[1, 1]	δέξαι λογικὰς θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ	ψυχῆς	καὶ καρδίας πρὸς σὲ ἀνατεταμένης,
[1, 1]	ὁ τοῦ σώματος ὕπνος τῆς	ψυχῆς	νῆψις, καὶ ἡ κάμμυσις τῶν
[1, 1]	Ἀνθρώπου. ὁ δὲ Ἄνθρωπος ἐκ	ζωῆς	καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν
[1, 1]	ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ	ζωῆς	καὶ φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι
[1, 1]	ἐγώ, Ὅτι ἐκ φωτὸς καὶ	ζωῆς	συνέστηκεν ὁ πατὴρ τῶν ὅλων,
[1, 1]	ψυχὴν καὶ νοῦν, ἐκ μὲν	ζωῆς	ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,
[1, 1]	εἰπὼν ὁ Ποιμάνδρης ἐμοὶ ἐμίγη	ταῖς	δυνάμεσιν. ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας καὶ
[1, 1]	καὶ πονηροῖς καὶ φθονεροῖς καὶ	πλεονέκταις	καὶ φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν
[1, 1]	διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον	εἰς	ἀκοήν. ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί,
[1, 1]	ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα	εἰς	ἀλλοίωσιν, καὶ τὸ εἶδος ὃ
[1, 1]	εἴασε στρέφεσθαι ἀπ´ ἀρχῆς ἀορίστου	εἰς	ἀπέραντον τέλος· ἄρχεται γάρ, οὗ
[1, 1]	τί δὲ ὁ νοήσας ἑαυτὸν	εἰς	αὐτὸν χωρεῖ» ὅπερ ἔχει ὁ
[1, 1]	πρὸς τὸν πατέρα, καὶ αὐτοὶ	εἰς	δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις
[1, 1]	τὴν εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην	εἰς	ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς ὧν ἤθελον
[1, 1]	σοῦ. διὸ πιστεύω καὶ μαρτυρῶ·	εἰς	ζωὴν καὶ φῶς χωρῶ. εὐλογητὸς
[1, 1]	καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις,	εἰς	ζωὴν πάλιν χωρήσεις. ταῦτα ὁ
[1, 1]	Ἀλλ´ ἔτι μοι εἰπέ, πῶς	εἰς	ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ
[1, 1]	Τί ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες γηγενεῖς,	εἰς	θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς
[1, 1]	καὶ μετὰ ταῦτα, Ὦ Ποιμάνδρη,	εἰς	μεγάλην γὰρ νῦν ἐπιθυμίαν ἦλθον
[1, 1]	καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος	εἰς	τὰς ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη
[1, 1]	μέρη γινόμεναι καὶ πάλιν συνανιστάμεναι	εἰς	τὰς ἐνεργείας. καὶ ὁ θυμὸς
[1, 1]	ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία	εἰς	τὴν ἄλογον φύσιν χωρεῖ. καὶ
[1, 1]	ἀναπληρώσαντες τὴν εὐχαριστίαν ἕκαστος ἐτράπη	εἰς	τὴν ἰδίαν κοίτην. ἐγὼ δὲ
[1, 1]	θεοῦ} ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος	εἰς	τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως δημιούργημα,
[1, 1]	καὶ ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν	εἰς	τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ δὲ
[1, 1]	με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος	εἰς	ὑγρᾶν τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην
[1, 1]	ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω	εἰς	ὕψος· κοῦφον δὲ ἦν καὶ
[1, 1]	ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο	εἰς	ψυχὴν καὶ νοῦν, ἐκ μὲν
[1, 1]	ἀρχῶν γενῶν. ἄκουε λοιπόν, ὃν	ποθεῖς	λόγον ἀκοῦσαι. τῆς περιόδου πεπληρωμένης
[1, 1]	ἀνείθην ὑπ´ αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ	διδαχθεὶς	τοῦ παντὸς τὴν φύσιν καὶ
[1, 1]	παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ, καὶ	ὁμοιωθεὶς	τοῖς συνοῦσιν ἀκούει καί τινων
[1, 1]	τῶν ὅλων ἀνείθην ὑπ´ αὐτοῦ	δυναμωθεὶς	καὶ διδαχθεὶς τοῦ παντὸς τὴν
[1, 1]	τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος. καὶ τότε	γυμνωθεὶς	ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων
[1, 1]	Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν, καὶ	πληρωθεὶς	ὧν ἤθελον ἐξηυφράνθην. ἐγένετο γὰρ
[1, 1]	πάλιν, Ἔχε νῷ σῷ ὅσα	θέλεις	μαθεῖν, κἀγώ σε διδάξω. τοῦτο
[1, 1]	γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι. λοιπόν, τί	μέλλεις;	οὐχ ὡς πάντα παραλαβὼν καθοδηγὸς
[1, 1]	εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ	δυνάμεις	γενόμενοι ἐν θεῷ γίνονται. τοῦτό
[1, 1]	τὸν πατέρα, καὶ αὐτοὶ εἰς	δυνάμεις	ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις γενόμενοι
[1, 1]	ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων	τυγχάνεις,	εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις. ταῦτα
[1, 1]	φημι, Τί ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες	γηγενεῖς,	εἰς θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν
[1, 1]	γνώσεως κάλλος, Ὦ λαοί, ἄνδρες	γηγενεῖς,	οἱ μέθῃ καὶ ὕπνῳ ἑαυτοὺς
[1, 1]	τιμωρίας, καὶ οὐ παύεται ἐπ´	ὀρέξεις	ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως
[1, 1]	τῆς εἱμαρμένης καὶ ἁρμονίας τὰς	μίξεις	ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις κατέστησε,
[1, 1]	τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς	γενέσεις	κατέστησε, καὶ ἐπληθύνθη κατὰ γένος
[1, 1]	σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ μυσάττονται τὰς	αἰσθήσεις,	εἰδότες αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα· μᾶλλον
[1, 1]	δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ αἱ	αἰσθήσεις	τοῦ σώματος εἰς τὰς ἑαυτῶν
[1, 1]	κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς	ἐνθυμήσεις	ἐκκόπτων. τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ
[1, 1]	τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν	χωρήσεις.	ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν. Ἀλλ´
[1, 1]	ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς τὰς	φύσεις	τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας καὶ
[1, 1]	ὁ Νοῦς τοῖς ὁσίοις καὶ	ἀγαθοῖς	καὶ καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς
[1, 1]	γνωσθῆναι βούλεται καὶ γινώσκεται τοῖς	ἰδίοις.	ἅγιος εἶ, ὁ λόγῳ συστησάμενος
[1, 1]	πάντα παραλαβὼν καθοδηγὸς γίνῃ τοῖς	ἀξίοις,	ὅπως τὸ γένος τῆς ἀνθρωπότητος
[1, 1]	αὐτὸς ἐγὼ ὁ Νοῦς τοῖς	ὁσίοις	καὶ ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς καὶ
[1, 1]	ἐκκόπτων. τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ	κακοῖς	καὶ πονηροῖς καὶ φθονεροῖς καὶ
[1, 1]	ἐδημιούργησε διοικητάς τινας ἑπτά, ἐν	κύκλοις	περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ
[1, 1]	θέαν, καὶ ἦργμαι κηρύσσειν τοῖς	ἀνθρώποις	τὸ τῆς εὐσεβείας καὶ γνώσεως
[1, 1]	τοῖς ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς καὶ	καθαροῖς	καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς εὐσεβοῦσι, καὶ
[1, 1]	καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ	φθονεροῖς	καὶ πλεονέκταις καὶ φονεῦσι καὶ
[1, 1]	δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ	πονηροῖς	καὶ φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ
[1, 1]	μεγίστην θέαν, καὶ ἦργμαι κηρύσσειν	τοῖς	ἀνθρώποις τὸ τῆς εὐσεβείας καὶ
[1, 1]	ὡς πάντα παραλαβὼν καθοδηγὸς γίνῃ	τοῖς	ἀξίοις, ὅπως τὸ γένος τῆς
[1, 1]	τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν τέλος	τοῖς	γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι. λοιπόν, τί
[1, 1]	αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων.	τοῖς	δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ
[1, 1]	ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι,	τοῖς	εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ παρουσία μου
[1, 1]	ὃς γνωσθῆναι βούλεται καὶ γινώσκεται	τοῖς	ἰδίοις. ἅγιος εἶ, ὁ λόγῳ
[1, 1]	παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ ὁ Νοῦς	τοῖς	ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς
[1, 1]	δύναμιν ἔχων, καὶ ὑμνεῖ σὺν	τοῖς	οὖσι τὸν πατέρα· συγχαίρουσι δὲ
[1, 1]	τῇ τούτου παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς	τοῖς	συνοῦσιν ἀκούει καί τινων δυνάμεων
[1, 1]	μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν	ἀναριθμήτοις	ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον,
[1, 1]	τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων. τοῖς δὲ	ἀνοήτοις	καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ
[1, 1]	αὐγῆς ἀρχομένης δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα	αὐτοῖς	εὐχαριστεῖν τῷ θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες
[1, 1]	τίνι τρόπῳ σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα	αὐτοῖς	τοὺς τῆς σοφίας λόγους καὶ
[1, 1]	ἡ κάμμυσις τῶν ὀφθαλμῶν ἀληθινὴ	ὅρασις,	καὶ ἡ σιωπή μου ἐγκύμων
[1, 1]	ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ	γένεσις	τοιῷδε τρόπῳ· θηλυκὴ γὰρ γῆ
[1, 1]	τὸν αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ	διοίκησις	αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται. ἐπήδησεν εὐθὺς
[1, 1]	τῆς ψυχῆς νῆψις, καὶ ἡ	κάμμυσις	τῶν ὀφθαλμῶν ἀληθινὴ ὅρασις, καὶ
[1, 1]	καὶ πνεύματος, οὐκ ἀνέμενεν ἡ	φύσις,	ἀλλ´ εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους,
[1, 1]	ὄντα. ἅγιος εἶ, οὗ πᾶσα	φύσις	εἰκὼν ἔφυ. ἅγιος εἶ, ὃν
[1, 1]	σκότος, ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ	φύσις,	ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν
[1, 1]	τῆσδε τῆς ἡμέρας. ἡ γὰρ	φύσις	ἐπιμιγεῖσα τῷ Ἀνθρώπῳ ἤνεγκέ τι
[1, 1]	τὴν ἄλογον μορφήν· ἡ δὲ	φύσις	λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη
[1, 1]	ἔφυ. ἅγιος εἶ, ὃν ἡ	φύσις	οὐκ ἐμόρφωσεν. ἅγιος εἶ, ὁ
[1, 1]	πνεῦμα ἔλαβε καὶ ἐξήνεγκεν ἡ	φύσις	τὰ σώματα πρὸς τὸ εἶδος
[1, 1]	οὐ γὰρ διίστανται ἀπ´ ἀλλήλων·	ἕνωσις	γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή.
[1, 1]	γνῶναι; φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ	τίς	εἶ; Ἐγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ
[1, 1]	πρὸς ταῦτα, Ἐκ βουλῆς θεοῦ,	ἥτις	λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα
[1, 1]	εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι,	ὅστις	τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων
[1, 1]	τοῦ σώματος ὕπνος τῆς ψυχῆς	νῆψις,	καὶ ἡ κάμμυσις τῶν ὀφθαλμῶν
[1, 1]	ἰδίων δυνάμεων. ἅγιος ὁ θεός,	ὃς	γνωσθῆναι βούλεται καὶ γινώσκεται τοῖς
[1, 1]	ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν,	ὃς	θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος
[1, 1]	μέλλεις; οὐχ ὡς πάντα παραλαβὼν	καθοδηγὸς	γίνῃ τοῖς ἀξίοις, ὅπως τὸ
[1, 1]	ῥίψαντες. ἐγὼ δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς	καθοδηγὸς	ἐγενόμην τοῦ γένους, τοὺς λόγους
[1, 1]	φωνῇ πυρός, ἐκ δὲ φωτὸς	λόγος	ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσει, καὶ
[1, 1]	{τοῦ θεοῦ} ὁ τοῦ θεοῦ	Λόγος	εἰς τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως
[1, 1]	ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον,	λόγος	κυρίου, ὁ δὲ νοῦς πατὴρ
[1, 1]	ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς	Λόγος	υἱὸς θεοῦ. Τί οὖν; φημί.
[1, 1]	ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ	λόγος;	φημὶ ἐγώ, Ὅτι ἐκ φωτὸς
[1, 1]	εἶναι ὕλην μόνην. ὁ δὲ	δημιουργὸς	Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ
[1, 1]	καλλίστης μορφῆς τοῦ Ἀνθρώπου τὸ	εἶδος	ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ
[1, 1]	σῶμα εἰς ἀλλοίωσιν, καὶ τὸ	εἶδος	ὃ εἶχες ἀφανὲς γίνεται, καὶ
[1, 1]	ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον	εἶδος,	τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς τῆς
[1, 1]	φύσις τὰ σώματα πρὸς τὸ	εἶδος	τοῦ Ἀνθρώπου. ὁ δὲ Ἄνθρωπος
[1, 1]	τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον	ψεῦδος.	καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν
[1, 1]	ψυχῶν. ὁ δὲ Νοῦς ὁ	θεός,	ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς
[1, 1]	δὲ θηλυκὰ ὁμοίως. ὁ δὲ	θεὸς	εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε
[1, 1]	ἔχων· ὄντως γὰρ καὶ ὁ	θεὸς	ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε
[1, 1]	φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ	θεὸς	καὶ πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο
[1, 1]	τῷ πατρὶ θεῷ. ἅγιος ὁ	θεὸς	καὶ πατὴρ τῶν ὅλων. ἅγιος
[1, 1]	Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ	θεός·	ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν»
[1, 1]	ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς	θεός,	ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς τῆς
[1, 1]	τῶν ἰδίων δυνάμεων. ἅγιος ὁ	θεός,	ὃς γνωσθῆναι βούλεται καὶ γινώσκεται
[1, 1]	κυρίου, ὁ δὲ νοῦς πατὴρ	θεός.	οὐ γὰρ διίστανται ἀπ´ ἀλλήλων·
[1, 1]	πατὴρ τῶν ὅλων. ἅγιος ὁ	θεὸς,	οὗ ἡ βουλὴ τελεῖται ἀπὸ
[1, 1]	λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς	θεὸς	τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν,
[1, 1]	δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ	ἀρρενοθήλεος	ὢν πατρὸς καὶ ἄϋπνος ἀπὸ
[1, 1]	εἶχες ἀφανὲς γίνεται, καὶ τὸ	ἦθος	τῷ δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ
[1, 1]	εἶ, ὁ πάσης ὑπεροχῆς μείζων.	ἅγιος	εἶ, ὁ κρείττων τῶν ἐπαίνων.
[1, 1]	βούλεται καὶ γινώσκεται τοῖς ἰδίοις.	ἅγιος	εἶ, ὁ λόγῳ συστησάμενος τὰ
[1, 1]	ὃν ἡ φύσις οὐκ ἐμόρφωσεν.	ἅγιος	εἶ, ὁ πάσης δυνάμεως ἰσχυρότερος.
[1, 1]	εἶ, ὁ πάσης δυνάμεως ἰσχυρότερος.	ἅγιος	εἶ, ὁ πάσης ὑπεροχῆς μείζων.
[1, 1]	οὗ πᾶσα φύσις εἰκὼν ἔφυ.	ἅγιος	εἶ, ὃν ἡ φύσις οὐκ
[1, 1]	ὁ λόγῳ συστησάμενος τὰ ὄντα.	ἅγιος	εἶ, οὗ πᾶσα φύσις εἰκὼν
[1, 1]	πυρός, ἐκ δὲ φωτὸς λόγος	ἅγιος	ἐπέβη τῇ φύσει, καὶ πῦρ
[1, 1]	ὅλης εὐλογίαν τῷ πατρὶ θεῷ.	ἅγιος	ὁ θεὸς καὶ πατὴρ τῶν
[1, 1]	τελεῖται ἀπὸ τῶν ἰδίων δυνάμεων.	ἅγιος	ὁ θεός, ὃς γνωσθῆναι βούλεται
[1, 1]	θεὸς καὶ πατὴρ τῶν ὅλων.	ἅγιος	ὁ θεὸς, οὗ ἡ βουλὴ
[1, 1]	ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας	ἐναρμόνιος	γέγονε δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν,
[1, 1]	καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ	ὁμοούσιος	γὰρ ἦν> καὶ κατελείφθη {τὰ}
[1, 1]	δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος	υἱὸς	θεοῦ. Τί οὖν; φημί. Οὕτω
[1, 1]	ἀπ´ ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον	τέλος·	ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει· ἡ
[1, 1]	γίνονται. τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν	τέλος	τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι. λοιπόν,
[1, 1]	θεοῦ μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον	κάλλος	καὶ πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ
[1, 1]	τὸ τῆς εὐσεβείας καὶ γνώσεως	κάλλος,	Ὦ λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ
[1, 1]	ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε	δοῦλος	ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος
[1, 1]	καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ	ἐμός·	καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ
[1, 1]	χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς	ἐμός;	φησὶ γὰρ ὁ θεός· ὁ
[1, 1]	περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ πάντων	σύνδεσμος	ἐκ βουλῆς θεοῦ· πάντα γὰρ
[1, 1]	εἰς τὰς ἐνεργείας. καὶ ὁ	θυμὸς	καὶ ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν
[1, 1]	γενέσεις κατέστησε, καὶ ἐπληθύνθη κατὰ	γένος	τὰ πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας
[1, 1]	γίνῃ τοῖς ἀξίοις, ὅπως τὸ	γένος	τῆς ἀνθρωπότητος διὰ σοῦ ὑπὸ
[1, 1]	ἰδίοις. ἅγιος εἶ, ὁ λόγῳ	συστησάμενος	τὰ ὄντα. ἅγιος εἶ, οὗ
[1, 1]	ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει	ὑποκείμενος	τῇ εἱμαρμένῃ. ὑπεράνω οὖν ὢν
[1, 1]	καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·	γενόμενος	ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων
[1, 1]	τοῦ τῆς αὐθεντίας λόγου. θεόπνους	γενόμενος	τῆς ἀληθείας ἦλθον. διὸ δίδωμι
[1, 1]	οὗτος μένει ἐν τῷ σκότει	πλανώμενος,	αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου.
[1, 1]	τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη; πάλιν	ἐκεῖνος	πρὸς ταῦτα, Ἐκ βουλῆς θεοῦ,
[1, 1]	φανείσης· ὁ δὲ ἐκ Νοὸς	φωτεινὸς	Λόγος υἱὸς θεοῦ. Τί οὖν;
[1, 1]	ἀνομίας αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ	πλείονος	τιμωρίας, καὶ οὐ παύεται ἐπ´
[1, 1]	ἐγένετο γὰρ ὁ τοῦ σώματος	ὕπνος	τῆς ψυχῆς νῆψις, καὶ ἡ
[1, 1]	ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς καὶ	ἄϋπνος	ἀπὸ ἀΰπνου κρατεῖται. καὶ μετὰ
[1, 1]	συνέβη μοι λαβόντι ἀπὸ τοῦ	νοός	μου, τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ
[1, 1]	σκότους φανείσης· ὁ δὲ ἐκ	Νοὸς	φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ. Τί
[1, 1]	γὰρ ὁ θεός· ὁ ἔννους	ἄνθρωπος	ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν» οὐ πάντες γὰρ
[1, 1]	πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ	Ἄνθρωπος.	ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ
[1, 1]	εἶδος τοῦ Ἀνθρώπου. ὁ δὲ	Ἄνθρωπος	ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο
[1, 1]	ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ	Ἄνθρωπος.	Εὖ φῂς λαλῶν· φῶς καὶ
[1, 1]	γῆς ζῷα διπλοῦς ἐστιν ὁ	ἄνθρωπος,	θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα,
[1, 1]	εὐλογητὸς εἶ, πάτερ. ὁ σὸς	ἄνθρωπος	συναγιάζειν σοι βούλεται, καθὼς παρέδωκας
[1, 1]	ἐκ πυρὸς πέπειρον. ἐκ δὲ	αἰθέρος	τὸ πνεῦμα ἔλαβε καὶ ἐξήνεγκεν
[1, 1]	ἅγιος εἶ, ὁ πάσης δυνάμεως	ἰσχυρότερος.	ἅγιος εἶ, ὁ πάσης ὑπεροχῆς
[1, 1]	εὐχαριστοῦσιν εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως	πρὸς	αὐτὸν τῇ στοργῇ, καὶ πρὸ
[1, 1]	ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς καὶ καρδίας	πρὸς	σὲ ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε, ἄρρητε, σιωπῇ
[1, 1]	ἀλλ´ εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους,	πρὸς	τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων,
[1, 1]	φύσεως πόθεν ὑπέστη; πάλιν ἐκεῖνος	πρὸς	ταῦτα, Ἐκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις
[1, 1]	περὶ τῆς ἀνόδου τῆς γινομένης.	πρὸς	ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἷπε, Πρῶτον
[1, 1]	ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ σώματα	πρὸς	τὸ εἶδος τοῦ Ἀνθρώπου. ὁ
[1, 1]	θεόν· καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται	πρὸς	τὸν πατέρα, καὶ αὐτοὶ εἰς
[1, 1]	δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ	πατρός·	γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ,
[1, 1]	τόκου· περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ	πατρὸς	εἰκόνα ἔχων· ὄντως γὰρ καὶ
[1, 1]	δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν	πατρὸς	καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου κρατεῖται.
[1, 1]	πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ	πυρὸς	ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς
[1, 1]	ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ	πυρός,	ἐκ δὲ φωτὸς λόγος ἅγιος
[1, 1]	φύσιν, οὓς ἔφην σοι ἐκ	πυρὸς	καὶ πνεύματος, οὐκ ἀνέμενεν ἡ
[1, 1]	Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ	πυρὸς	καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς
[1, 1]	καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ	πυρός,	καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον
[1, 1]	κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ	πυρὸς	κατανοῆσαι. καὶ ὁ τοῦ τῶν
[1, 1]	ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ	πυρὸς	πέπειρον. ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ
[1, 1]	δαίμονι, ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ	πυρὸς	προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ
[1, 1]	δὲ ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ	ἐλαφρὸς	ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος
[1, 1]	προσπίπτοντα ἐνεργήματα τοῦ σώματος ἐκτελεσθῆναι.	πυλωρὸς	ὢν ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους τῶν
[1, 1]	χωρῶ. εὐλογητὸς εἶ, πάτερ. ὁ	σὸς	ἄνθρωπος συναγιάζειν σοι βούλεται, καθὼς
[1, 1]	ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ	σὸς	θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς
[1, 1]	ἀπλεονέκτητον, καὶ τῇ πέμπτῃ τὸ	θράσος	τὸ ἀνόσιον καὶ τῆς τόλμης
[1, 1]	θεωρεῖσθαι τὴν γῆν ἀπὸ τοῦ	ὕδατος·	κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν
[1, 1]	καὶ ἐτράφησαν ἐκ τοῦ ἀμβροσίου	ὕδατος.	ὀψίας δὲ γενομένης καὶ τῆς
[1, 1]	τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ	ὕδατος,	ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ´
[1, 1]	ἔφην σοι ἐκ πυρὸς καὶ	πνεύματος,	οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις, ἀλλ´
[1, 1]	ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ	πνεύματος	ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας ἑπτά,
[1, 1]	κόρου τροφῆς ἢ ἐκ κόπου	σώματος,	ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ
[1, 1]	παραδίδως, καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ	σώματος	εἰς τὰς ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται,
[1, 1]	Νοῦς τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα τοῦ	σώματος	ἐκτελεσθῆναι. πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω τὰς
[1, 1]	ὄντες; Ὅτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου	σώματος	τὸ στυγνὸν σκότος, ἐξ οὗ
[1, 1]	μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει τοῦ	σώματος	τοῦ ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ τὸ
[1, 1]	ἐξηυφράνθην. ἐγένετο γὰρ ὁ τοῦ	σώματος	ὕπνος τῆς ψυχῆς νῆψις, καὶ
[1, 1]	τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ	θάνατος	ἀρδεύεται. Ἐνόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος.
[1, 1]	δὲ διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον·	ἀθάνατος	γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν
[1, 1]	θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα,	ἀθάνατος	δὲ διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον·
[1, 1]	περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ	κράτος	τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς
[1, 1]	εἰς ζωὴν καὶ φῶς χωρῶ.	εὐλογητὸς	εἶ, πάτερ. ὁ σὸς ἄνθρωπος
[1, 1]	ζῷα διπλοῦς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος,	θνητὸς	μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος
[1, 1]	ἀξίοις, ὅπως τὸ γένος τῆς	ἀνθρωπότητος	διὰ σοῦ ὑπὸ θεοῦ σωθῇ;
[1, 1]	καὶ ἐνδυνάμωσόν με, καὶ τῆς	χάριτος	ταύτης φωτίσω τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ
[1, 1]	αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς τοῦ	παντὸς	τὴν φύσιν καὶ τὴν μεγίστην
[1, 1]	με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν·	ἀνανεύσαντος	δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ
[1, 1]	ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου	ὄντος,	φησὶ πάλιν ἐμοί, Εἶδες ἐν
[1, 1]	ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι,	ἀναβαίνοντος	αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ
[1, 1]	καὶ πάντα τὰ ὄντα. τοῦτο	εἰπόντος,	ἡ πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης
[1, 1]	τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.	εἰπόντος	ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ
[1, 1]	Ἀνθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα θαυμασιώτατον·	ἔχοντος	γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας τῶν
[1, 1]	εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ	σκότος	εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν, ἀφάτως
[1, 1]	τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν	σκότος,	ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις,
[1, 1]	ἠράσθην ἰδών. καὶ μετ´ ὀλίγον	σκότος	κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον,
[1, 1]	δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ,	ἕκαστος	δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·
[1, 1]	θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες τὴν εὐχαριστίαν	ἕκαστος	ἐτράπη εἰς τὴν ἰδίαν κοίτην.
[1, 1]	ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός· καὶ	αὐτὸς	γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου. ὁ
[1, 1]	ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ	αὐτὸς	δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ
[1, 1]	Εὐφήμει, ὦ οὗτος, λαλῶν· παραγίνομαι	αὐτὸς	ἐγὼ ὁ Νοῦς τοῖς ὁσίοις
[1, 1]	ἐνεργήματα· μᾶλλον δὲ οὐκ ἐάσω	αὐτὸς	ὁ Νοῦς τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα
[1, 1]	τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν, ἀναρρήξας τὸ	κύτος,	καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει
[1, 1]	θάνατος ἀρδεύεται. Ἐνόησας ὀρθῶς, ὦ	οὗτος.	κατὰ τί δὲ ὁ νοήσας
[1, 1]	ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν; Εὐφήμει, ὦ	οὗτος,	λαλῶν· παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ ὁ
[1, 1]	τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα,	οὗτος	μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος,
[1, 1]	στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας; Ἔοικας, ὦ	οὗτος,	τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας.
[1, 1]	δὲ ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης	ἔρωτος	σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ
[1, 1]	δὲ Ἄνθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ	φωτὸς	ἐγένετο εἰς ψυχὴν καὶ νοῦν,
[1, 1]	λόγος; φημὶ ἐγώ, Ὅτι ἐκ	φωτὸς	καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
[1, 1]	εἰκάσαι φωνῇ πυρός, ἐκ δὲ	φωτὸς	λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσει,
[1, 1]	τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε τοῦ σκοτεινοῦ	φωτός,	μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν
[1, 1]	μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ	φωτὸς	νοῦν, καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ
[1, 1]	μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ	φωτὸς	ὄντα καὶ ὅτι ἐκ τούτων
[1, 1]	διὸ δίδωμι ἐκ ψυχῆς καὶ	ἰσχύος	ὅλης εὐλογίαν τῷ πατρὶ θεῷ.
[1, 1]	τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς	ὕψος·	κοῦφον δὲ ἦν καὶ ὀξύ,
[1, 1]	οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις, ἀλλ´	εὐθὺς	ἀπεκύησεν ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς τὰς
[1, 1]	θηλυκὰ ὁμοίως. ὁ δὲ θεὸς	εὐθὺς	εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν
[1, 1]	διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται. ἐπήδησεν	εὐθὺς	ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων {τοῦ
[1, 1]	παρουσία μου γίνεται βοήθεια, καὶ	εὐθὺς	τὰ πάντα γνωρίζουσι καὶ τὸν
[1, 1]	τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε δοῦλος	ἀρρενόθηλυς	δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν
[1, 1]	ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός,	ἀρρενόθηλυς	ὤν, ζωὴ καὶ φῶς ὑπάρχων,
[1, 1]	ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν,	οὓς	ἔφην σοι ἐκ πυρὸς καὶ
[1, 1]	καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ γένους, τοὺς	λόγους	διδάσκων, πῶς καὶ τίνι τρόπῳ
[1, 1]	ἔσπειρα αὐτοῖς τοὺς τῆς σοφίας	λόγους	καὶ ἐτράφησαν ἐκ τοῦ ἀμβροσίου
[1, 1]	ἐκτελεσθῆναι. πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω τὰς	εἰσόδους	τῶν κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων,
[1, 1]	τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας καὶ	μεταρσίους.	καὶ μετὰ ταῦτα, Ὦ Ποιμάνδρη,
[1, 1]	ἀγνοίᾳ τοῦ γένους, μοῦ ἀδελφούς,	υἱοὺς	δὲ σοῦ. διὸ πιστεύω καὶ
[1, 1]	τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι περιόδου	τέλους	καὶ ἀρχῶν γενῶν. ἄκουε λοιπόν,
[1, 1]	τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς	κύκλους	καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ
[1, 1]	πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα	διπλοῦς	ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν
[1, 1]	τούτων περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ	Νοῦς,	ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων ζῷα
[1, 1]	ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ	Νοῦς	ἐμός; φησὶ γὰρ ὁ θεός·
[1, 1]	πάντα, ὡς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ	Νοῦς,	ἔτι δέ μοι εἰπὲ περὶ
[1, 1]	τὸ ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ	Νοῦς,	καὶ ἡ γῆ ἐξήνεγκεν ἀπ´
[1, 1]	ἀΰπνου κρατεῖται. καὶ μετὰ ταῦτα,	Νοῦς	ὁ ἐμός· καὶ αὐτὸς γὰρ
[1, 1]	καὶ γεννημάτων ψυχῶν. ὁ δὲ	Νοῦς	ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ
[1, 1]	Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ	Νοῦς	ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ
[1, 1]	ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας	νοῦς·	οἶδα ὃ βούλει, καὶ σύνειμί
[1, 1]	ἀκοῦον, λόγος κυρίου, ὁ δὲ	νοῦς	πατὴρ θεός. οὐ γὰρ διίστανται
[1, 1]	ὕλην μόνην. ὁ δὲ δημιουργὸς	Νοῦς	σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων
[1, 1]	δὲ οὐκ ἐάσω αὐτὸς ὁ	Νοῦς	τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα τοῦ σώματος
[1, 1]	λαλῶν· παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ ὁ	Νοῦς	τοῖς ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς καὶ
[1, 1]	ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ	Νοῦς,	ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν
[1, 1]	φωτίσω τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ	γένους,	μοῦ ἀδελφούς, υἱοὺς δὲ σοῦ.
[1, 1]	ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ	γένους,	τοὺς λόγους διδάσκων, πῶς καὶ
[1, 1]	φησὶ γὰρ ὁ θεός· ὁ	ἔννους	ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν» οὐ πάντες
[1, 1]	καὶ δημιουργήματα, καὶ ἀναγνωρισάτω ὁ	ἔννους	ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν
[1, 1]	Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς αὐθεντίας λόγου.	θεόπνους	γενόμενος τῆς ἀληθείας ἦλθον. διὸ
[1, 1]	φύσις, ἀλλ´ εὐθὺς ἀπεκύησεν ἑπτὰ	ἀνθρώπους,	πρὸς τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ
[1, 1]	καὶ τῆς χάριτος ταύτης φωτίσω	τοὺς	ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ γένους, μοῦ
[1, 1]	σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων	τοὺς	κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε
[1, 1]	αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ γένους,	τοὺς	λόγους διδάσκων, πῶς καὶ τίνι
[1, 1]	τρόπῳ σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα αὐτοῖς	τοὺς	τῆς σοφίας λόγους καὶ ἐτράφησαν
[1, 1]	καὶ οὐ παύεται ἐπ´ ὀρέξεις	ἀπλέτους	τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν,
[1, 1]	ἀφορμὰς τὰς κακὰς τοῦ πλούτου	ἀνενεργήτους,	καὶ τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ
[1, 1]	πρὸ φύσεως ὑγρᾶς τῆς ἐκ	σκότους	φανείσης· ὁ δὲ ἐκ Νοὸς
[1, 1]	μου ῥίψαντες. ἐγὼ δὲ ἀναστήσας	αὐτοὺς	καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ γένους, τοὺς
[1, 1]	γηγενεῖς, οἱ μέθῃ καὶ ὕπνῳ	ἑαυτοὺς	ἐκδεδωκότες καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ
[1, 1]	ἀπέστησαν, τῇ τοῦ θανάτου ὁδῷ	ἑαυτοὺς	ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ παρεκάλουν διδαχθῆναι,
[1, 1]	πατέρα, καὶ αὐτοὶ εἰς δυνάμεις	ἑαυτοὺς	παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις γενόμενοι ἐν
[1, 1]	ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ παρεκάλουν διδαχθῆναι,	ἑαυτοὺς	πρὸ ποδῶν μου ῥίψαντες. ἐγὼ
[1, 1]	ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ δέ φημι, Τί	ἑαυτούς,	ὦ ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς θάνατον
[1, 1]	ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ γένους, μοῦ	ἀδελφούς,	υἱοὺς δὲ σοῦ. διὸ πιστεύω
[1, 1]	ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν,	ὡς	ἀπὸ πυρός, καί τινα ἦχον
[1, 1]	μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι,	ὡς	ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ
[1, 1]	διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.	ὡς	δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος,
[1, 1]	πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος,	ὡς	δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ´ αὐτοῦ·
[1, 1]	πλεῖον αὐξάνει. Εὖ μοι πάντα,	ὡς	ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς, ἔτι
[1, 1]	βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο,	ὡς	εἰκάσαι φωνῇ πυρός, ἐκ δὲ
[1, 1]	τὰ κατωφερῆ τῆς φύσεως στοιχεῖα,	ὡς	εἶναι ὕλην μόνην. ὁ δὲ
[1, 1]	σιωπῶ, ἔφην ἐγώ. Ἐγένετο οὖν,	ὡς	ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ
[1, 1]	Ἄνθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη	ὡς	ἰδίου τόκου· περικαλλὴς γάρ, τὴν
[1, 1]	ὕδωρ ἔμενε καθ´ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα,	ὡς	μὴ θεωρεῖσθαι τὴν γῆν ἀπὸ
[1, 1]	τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον,	ὡς	ὄφει εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον
[1, 1]	θεωθῆναι. λοιπόν, τί μέλλεις; οὐχ	ὡς	πάντα παραλαβὼν καθοδηγὸς γίνῃ τοῖς
[1, 1]	ἀναλύσει τοῦ σώματος τοῦ ὑλικοῦ	παραδίδως	αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς ἀλλοίωσιν,
[1, 1]	τὸ ἦθος τῷ δαίμονι ἀνενέργητον	παραδίδως,	καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος
[1, 1]	εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ, καὶ	εὐθέως	πάντα μοι ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ
[1, 1]	ἐμόρφωσεν. ἅγιος εἶ, ὁ πάσης	δυνάμεως	ἰσχυρότερος. ἅγιος εἶ, ὁ πάσης
[1, 1]	ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας	τάξεως·	καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν
[1, 1]	ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς	φύσεως	ἄνω εἰς ὕψος· κοῦφον δὲ
[1, 1]	Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς	φύσεως	δημιούργημα, καὶ ἡνώθη τῷ δημιουργῷ
[1, 1]	οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν	φύσεως	ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν
[1, 1]	οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς	φύσεως	πόθεν ὑπέστη; πάλιν ἐκεῖνος πρὸς
[1, 1]	{τὰ} ἄλογα τὰ κατωφερῆ τῆς	φύσεως	στοιχεῖα, ὡς εἶναι ὕλην μόνην.
[1, 1]	ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ	φύσεως	ὑγρᾶς τῆς ἐκ σκότους φανείσης·
[1, 1]	ἀνθρώποις τὸ τῆς εὐσεβείας καὶ	γνώσεως	κάλλος, Ὦ λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς,
[1, 1]	αἰτουμένῳ τὸ μὴ σφαλῆναι τῆς	γνώσεως	τῆς κατ´ οὐσίαν ἡμῶν ἐπίνευσόν
[1, 1]	λήγει· ἡ δὲ τούτων περιφορά,	καθὼς	ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, ἐκ τῶν
[1, 1]	τε γῆ καὶ τὸ ὕδωρ,	καθὼς	ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, καὶ ἡ
[1, 1]	σὸς ἄνθρωπος συναγιάζειν σοι βούλεται,	καθὼς	παρέδωκας αὐτῷ τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν.
[1, 1]	ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται. Ἐνόησας	ὀρθῶς,	ὦ οὗτος. κατὰ τί δὲ
[1, 1]	γεγενημένον, φοβερόν τε καὶ στυγνόν,	σκολιῶς	ἐσπειραμένον, ὡς ὄφει εἰκάσαι με·
[1, 1]	ἐν μέρει, τὰ δὲ θηλυκὰ	ὁμοίως.	ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν
[1, 1]	τοῦ πυρὸς προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν	αἰσθητικῶς	καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας
[1, 1]	γνωρίζουσι καὶ τὸν πατέρα ἱλάσκονται	ἀγαπητικῶς	καὶ εὐχαριστοῦσιν εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες
[1, 1]	καὶ εὐχαριστοῦσιν εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες	τεταγμένως	πρὸς αὐτὸν τῇ στοργῇ, καὶ
[1, 1]	εἶπεν. Ἀλλ´ ἔτι μοι εἰπέ,	πῶς	εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ, ἔφην,
[1, 1]	φύσιν καὶ γνῶναι τὸν θεόν·	πῶς,	ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι. φησὶν ἐμοὶ
[1, 1]	τοῦ γένους, τοὺς λόγους διδάσκων,	πῶς	καὶ τίνι τρόπῳ σωθήσονται, καὶ
[1, 1]	παραλαβὼν καθοδηγὸς γίνῃ τοῖς ἀξίοις,	ὅπως	τὸ γένος τῆς ἀνθρωπότητος διὰ
[1, 1]	γοώδη· εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς	ἀσυνάρθρως	ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ πυρός,
[1, 1]	σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν,	ἀφάτως	τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς
[1, 1]	μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος,	αἰσθητῶς	πάσχων τὰ τοῦ θανάτου. Τί
[1, 1]	τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων·	ὄντως	γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη
[1, 1]	ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων,	ἀκορέστως	σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον βασανίζει, καὶ
[1, 1]	τὴν ἄλογον φύσιν χωρεῖ. καὶ	οὕτως	ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ τῆς
[1, 1]	ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ	φῶς,	ἀπεκύησεν Ἄνθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ
[1, 1]	ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον,	φῶς	δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε
[1, 1]	καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ. Τὸ	φῶς	ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ
[1, 1]	ἐν τῷ νοΐ μου τὸ	φῶς	ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ
[1, 1]	ἔγω. Ἀλλὰ δὴ νόει τὸ	φῶς	καὶ γνώριζε τοῦτο. εἰπόντος ταῦτα
[1, 1]	ὁ Ἄνθρωπος. Εὖ φῂς λαλῶν·	φῶς	καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς
[1, 1]	θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ	φῶς	ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν
[1, 1]	καὶ μαρτυρῶ· εἰς ζωὴν καὶ	φῶς	χωρῶ. εὐλογητὸς εἶ, πάτερ. ὁ