Livre, partie
[1, 1]	ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ Ἄνθρωπος.	ἐὰν	οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς
[1, 1]	ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν	ἰδέαν·	ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ
[1, 1]	μοι ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ	θέαν	ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα γεγενημένα,
[1, 1]	τὴν φύσιν καὶ τὴν μεγίστην	θέαν,	καὶ ἦργμαι κηρύσσειν τοῖς ἀνθρώποις
[1, 1]	Ποιμάνδρης ἐμοί, Ἐνόησας, φησί τὴν	θέαν	ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;
[1, 1]	ἐκ ψυχῆς καὶ ἰσχύος ὅλης	εὐλογίαν	τῷ πατρὶ θεῷ. ἅγιος ὁ
[1, 1]	ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν	ἰδίαν	δύναμιν ἔχων, καὶ ὑμνεῖ σὺν
[1, 1]	εὐχαριστίαν ἕκαστος ἐτράπη εἰς τὴν	ἰδίαν	κοίτην. ἐγὼ δὲ τὴν εὐεργεσίαν
[1, 1]	ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος καὶ πᾶσαν	ἐνέργειαν	ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων
[1, 1]	πρώτῃ ζώνῃ δίδωσι τὴν αὐξητικὴν	ἐνέργειαν	καὶ τὴν μειωτικήν, καὶ τῇ
[1, 1]	αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν	περιφέρειαν	τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος
[1, 1]	ἀνόσιον καὶ τῆς τόλμης τὴν	προπέτειαν,	καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς
[1, 1]	παύεται ἐπ´ ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν	ἐπιθυμίαν	ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον
[1, 1]	Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ νῦν	ἐπιθυμίαν	ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι· μὴ
[1, 1]	καὶ τῇ τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν	προφανίαν	ἀπλεονέκτητον, καὶ τῇ πέμπτῃ τὸ
[1, 1]	γῆς. ὁ δὲ ἰδὼν τὴν	ὁμοίαν	αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν
[1, 1]	ἰδίαν κοίτην. ἐγὼ δὲ τὴν	εὐεργεσίαν	τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν,
[1, 1]	σφαλῆναι τῆς γνώσεως τῆς κατ´	οὐσίαν	ἡμῶν ἐπίνευσόν μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν
[1, 1]	τάξεως· καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων	οὐσίαν	καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως
[1, 1]	καθὼς παρέδωκας αὐτῷ τὴν πᾶσαν	ἐξουσίαν.
[1, 1]	τῶν ἀλόγων ζῴων ἔχων πᾶσαν	ἐξουσίαν	διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν, ἀναρρήξας
[1, 1]	γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν	ἐξουσίαν	ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος
[1, 1]	δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν	ἐξουσίαν,	κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα,
[1, 1]	γηγενεῖς, εἰς θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες	ἐξουσίαν	τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν; μετανοήσατε, οἱ
[1, 1]	τῷ θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες τὴν	εὐχαριστίαν	ἕκαστος ἐτράπη εἰς τὴν ἰδίαν
[1, 1]	εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς	ὑγρᾶν	τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην καὶ
[1, 1]	μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν	φθοράν.	καὶ οἱ μὲν αὐτῶν καταφλυαρήσαντες
[1, 1]	ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος καὶ	πᾶσαν	ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν
[1, 1]	βούλεται, καθὼς παρέδωκας αὐτῷ τὴν	πᾶσαν	ἐξουσίαν.
[1, 1]	καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων ἔχων	πᾶσαν	ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν,
[1, 1]	τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν	πᾶσαν	ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ
[1, 1]	ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ	ἦσαν.	καὶ διὰ τοῦτο παρὰ πάντα
[1, 1]	τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ	ἐμίγησαν·	ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν. καὶ διὰ
[1, 1]	ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ	ἠράσθησαν	αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς
[1, 1]	καὶ οἱ μὲν αὐτῶν καταφλυαρήσαντες	ἀπέστησαν,	τῇ τοῦ θανάτου ὁδῷ ἑαυτοὺς
[1, 1]	τοὺς τῆς σοφίας λόγους καὶ	ἐτράφησαν	ἐκ τοῦ ἀμβροσίου ὕδατος. ὀψίας
[1, 1]	ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ	οὖσαν	ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ
[1, 1]	φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν	ἀποδιδοῦσαν,	ὡς ἀπὸ πυρός, καί τινα
[1, 1]	ἀπὸ πυρός, καί τινα ἦχον	ἀποτελοῦσαν	ἀνεκλάλητον γοώδη· εἶτα βοὴ ἐξ
[1, 1]	τῆς χάριτος ταύτης φωτίσω τοὺς	ἐν	ἀγνοίᾳ τοῦ γένους, μοῦ ἀδελφούς,
[1, 1]	εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε	ἐν	αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν πλήθει
[1, 1]	ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν	ἐν	αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι,
[1, 1]	τῷ νοΐ μου τὸ φῶς	ἐν	δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον
[1, 1]	ἀκόρεστον κάλλος καὶ πᾶσαν ἐνέργειαν	ἐν	ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων τήν
[1, 1]	τοῦ Ποιμάνδρου λόγον. ὡς δὲ	ἐν	ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν
[1, 1]	ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις γενόμενοι	ἐν	θεῷ γίνονται. τοῦτό ἐστι τὸ
[1, 1]	ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας ἑπτά,	ἐν	κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον,
[1, 1]	καὶ ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ	ἐν	μέρει, τὰ δὲ θηλυκὰ ὁμοίως.
[1, 1]	Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε	ἐν	πλήθει πάντα τὰ κτίσματα καὶ
[1, 1]	οὖν; φημί. Οὕτω γνῶθι· τὸ	ἐν	σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος
[1, 1]	ὁ Ποιμάνδρης εἷπε, Πρῶτον μὲν	ἐν	τῇ ἀναλύσει τοῦ σώματος τοῦ
[1, 1]	συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός· γενόμενος	ἐν	τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν
[1, 1]	ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν	ἐν	τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ
[1, 1]	ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ	ἐν	τῷ θανάτῳ ὄντες; Ὅτι προκατάρχεται
[1, 1]	τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ	ἐν	τῷ νοΐ μου τὸ φῶς
[1, 1]	ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί, Εἶδες	ἐν	τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος,
[1, 1]	δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν	ἐν	τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς
[1, 1]	πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει	ἐν	τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων
[1, 1]	αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν	ἐν	τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη
[1, 1]	μορφῆς τοῦ Ἀνθρώπου τὸ εἶδος	ἐν	τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ
[1, 1]	ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως	πόθεν	ὑπέστη; πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα,
[1, 1]	πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν	ἐλήλυθεν	εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ
[1, 1]	πλεονέκταις καὶ φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι	πόρρωθέν	εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι,
[1, 1]	ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων ζῷα	ἤνεγκεν	ἄλογα οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν
[1, 1]	ὁ Νοῦς, καὶ ἡ γῆ	ἐξήνεγκεν	ἀπ´ αὐτῆς ἃ εἶχε ζῷα
[1, 1]	αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε καὶ	ἐξήνεγκεν	ἡ φύσις τὰ σώματα πρὸς
[1, 1]	φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα	συνέστηκεν	ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ
[1, 1]	Ὅτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς	συνέστηκεν	ὁ πατὴρ τῶν ὅλων, ἐξ
[1, 1]	τῷ ἀνθρώπῳ καὶ ἐγένετο τὰ	μὲν	ἀρρενικὰ ἐν μέρει, τὰ δὲ
[1, 1]	καταλείψαντες τὴν φθοράν. καὶ οἱ	μὲν	αὐτῶν καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ τοῦ
[1, 1]	διπλοῦς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς	μὲν	διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ
[1, 1]	ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἷπε, Πρῶτον	μὲν	ἐν τῇ ἀναλύσει τοῦ σώματος
[1, 1]	εἰς ψυχὴν καὶ νοῦν, ἐκ	μὲν	ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς
[1, 1]	Σὺ γὰρ τίς εἶ; Ἐγὼ	μέν,	φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ
[1, 1]	ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος, οὐκ	ἀνέμενεν	ἡ φύσις, ἀλλ´ εὐθὺς ἀπεκύησεν
[1, 1]	ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν, καὶ	ἔμεινεν	οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ
[1, 1]	πατὴρ τῶν ὅλων, ἐξ οὗ	γέγονεν	ὁ Ἄνθρωπος. Εὖ φῂς λαλῶν·
[1, 1]	ὁμοίως. ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς	εἶπεν	ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει
[1, 1]	πάλιν χωρήσεις. ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης	εἶπεν.	Ἀλλ´ ἔτι μοι εἰπέ, πῶς
[1, 1]	μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ Ποιμάνδρης	εἶπεν,	Ἀλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ σοι
[1, 1]	τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ	ἐμειδίασεν	ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης
[1, 1]	ἡ διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.	ἐπήδησεν	εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων
[1, 1]	τῇ φύσει, καὶ πῦρ ἄκρατον	ἐξεπήδησεν	ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω
[1, 1]	ἡ δὲ τούτων περιφορά, καθὼς	ἠθέλησεν	ὁ Νοῦς, ἐκ τῶν κατωφερῶν
[1, 1]	γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, καθὼς	ἠθέλησεν	ὁ Νοῦς, καὶ ἡ γῆ
[1, 1]	Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς,	ἀπεκύησεν	Ἄνθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη
[1, 1]	ἀνέμενεν ἡ φύσις, ἀλλ´ εὐθὺς	ἀπεκύησεν	ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς τὰς φύσεις
[1, 1]	εἶ, ὃν ἡ φύσις οὐκ	ἐμόρφωσεν.	ἅγιος εἶ, ὁ πάσης δυνάμεως
[1, 1]	πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας	παρέκυψεν,	ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε
[1, 1]	ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα δὲ	ἦν	διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον
[1, 1]	καὶ μετ´ ὀλίγον σκότος κατωφερὲς	ἦν,	ἐν μέρει γεγενημένον, φοβερόν τε
[1, 1]	τῷ δημιουργῷ Νῷ ὁμοούσιος γὰρ	ἦν>	καὶ κατελείφθη {τὰ} ἄλογα τὰ
[1, 1]	ἄνω εἰς ὕψος· κοῦφον δὲ	ἦν	καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα,
[1, 1]	τοιῷδε τρόπῳ· θηλυκὴ γὰρ γῆ	ἦν	καὶ ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ
[1, 1]	μετ´ ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν,	ἐν	μέρει γεγενημένον, φοβερόν τε καὶ
[1, 1]	συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι τὴν	γῆν	ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα δὲ
[1, 1]	ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα δὲ ἐγὼ	διενοήθην	ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου
[1, 1]	εὐλογήσας τὸν πατέρα τῶν ὅλων	ἀνείθην	ὑπ´ αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς
[1, 1]	ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς ὧν ἤθελον	ἐξηυφράνθην.	ἐγένετο γὰρ ὁ τοῦ σώματος
[1, 1]	εὔδιόν τε καὶ ἱλαρόν, καὶ	ἠράσθην	ἰδών. καὶ μετ´ ὀλίγον σκότος
[1, 1]	ἁρμονίας ἐνεργημάτων γίνεται ἐπὶ τὴν	ὀγδοατικὴν	φύσιν, τὴν ἰδίαν δύναμιν ἔχων,
[1, 1]	καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν	ὀγδοατικὴν	φύσιν φωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν
[1, 1]	ἀνενέργητον, καὶ τῇ τρίτῃ τὴν	ἐπιθυμητικὴν	ἀπάτην ἀνενέργητον, καὶ τῇ τετάρτῃ
[1, 1]	τῇ πρώτῃ ζώνῃ δίδωσι τὴν	αὐξητικὴν	ἐνέργειαν καὶ τὴν μειωτικήν, καὶ
[1, 1]	ἀνενέργητον, καὶ τῇ τετάρτῃ τὴν	ἀρχοντικὴν	προφανίαν ἀπλεονέκτητον, καὶ τῇ πέμπτῃ
[1, 1]	τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν	μειωτικήν,	καὶ τῇ δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν
[1, 1]	μετὰ ταῦτα, Ὦ Ποιμάνδρη, εἰς	μεγάλην	γὰρ νῦν ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ
[1, 1]	ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν	καλὴν	τοῦ θεοῦ μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα
[1, 1]	τῆς φύσεως στοιχεῖα, ὡς εἶναι	ὕλην	μόνην. ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς
[1, 1]	δὲ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου	ἀνεγραψάμην	εἰς ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς ὧν
[1, 1]	αὐξάνει. Εὖ μοι πάντα, ὡς	ἐβουλόμην,	ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς, ἔτι δέ
[1, 1]	ἐγὼ δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς	ἐγενόμην	τοῦ γένους, τοὺς λόγους διδάσκων,
[1, 1]	μειωτικήν, καὶ τῇ δευτέρᾳ τὴν	μηχανὴν	τῶν κακῶν, δόλον ἀνενέργητον, καὶ
[1, 1]	εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν, ἀφάτως	τεταραγμένην	καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ
[1, 1]	φύσεως στοιχεῖα, ὡς εἶναι ὕλην	μόνην.	ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν
[1, 1]	τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς	ἀκοήν.	ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί, Ἐνόησας,
[1, 1]	βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε	τὴν	ἄλογον μορφήν· ἡ δὲ φύσις
[1, 1]	θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία εἰς	τὴν	ἄλογον φύσιν χωρεῖ. καὶ οὕτως
[1, 1]	ἀπάτην ἀνενέργητον, καὶ τῇ τετάρτῃ	τὴν	ἀρχοντικὴν προφανίαν ἀπλεονέκτητον, καὶ τῇ
[1, 1]	καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ δίδωσι	τὴν	αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν μειωτικήν,
[1, 1]	ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι	τὴν	γῆν ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα
[1, 1]	ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων	τὴν	ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει
[1, 1]	δόλον ἀνενέργητον, καὶ τῇ τρίτῃ	τὴν	ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην ἀνενέργητον, καὶ τῇ
[1, 1]	οὐ παύεται ἐπ´ ὀρέξεις ἀπλέτους	τὴν	ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ
[1, 1]	τὴν ἰδίαν κοίτην. ἐγὼ δὲ	τὴν	εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς
[1, 1]	εὐχαριστεῖν τῷ θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες	τὴν	εὐχαριστίαν ἕκαστος ἐτράπη εἰς τὴν
[1, 1]	δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί, Ἐνόησας, φησί	τὴν	θέαν ταύτην ὅ τι καὶ
[1, 1]	μοι, ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ	τὴν	ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν
[1, 1]	γίνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν,	τὴν	ἰδίαν δύναμιν ἔχων, καὶ ὑμνεῖ
[1, 1]	τὴν εὐχαριστίαν ἕκαστος ἐτράπη εἰς	τὴν	ἰδίαν κοίτην. ἐγὼ δὲ τὴν
[1, 1]	καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει	τὴν	καλὴν τοῦ θεοῦ μορφὴν, ὃν
[1, 1]	τοῦ παντὸς τὴν φύσιν καὶ	τὴν	μεγίστην θέαν, καὶ ἦργμαι κηρύσσειν
[1, 1]	δίδωσι τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ	τὴν	μειωτικήν, καὶ τῇ δευτέρᾳ τὴν
[1, 1]	τὴν μειωτικήν, καὶ τῇ δευτέρᾳ	τὴν	μηχανὴν τῶν κακῶν, δόλον ἀνενέργητον,
[1, 1]	τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων γίνεται ἐπὶ	τὴν	ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν ἰδίαν δύναμιν
[1, 1]	ἀκούει καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ	τὴν	ὀγδοατικὴν φύσιν φωνῇ τινι ἡδείᾳ
[1, 1]	τῆς γῆς. ὁ δὲ ἰδὼν	τὴν	ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ
[1, 1]	τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι, ὅστις	τὴν	ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων θρώσκει
[1, 1]	σοι βούλεται, καθὼς παρέδωκας αὐτῷ	τὴν	πᾶσαν ἐξουσίαν.
[1, 1]	ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων	τὴν	πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ
[1, 1]	τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι	τὴν	περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ
[1, 1]	τὸ ἀνόσιον καὶ τῆς τόλμης	τὴν	προπέτειαν, καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς
[1, 1]	ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων	τήν	τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν
[1, 1]	πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ	τὴν	τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ
[1, 1]	ὡς ἰδίου τόκου· περικαλλὴς γάρ,	τὴν	τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων· ὄντως
[1, 1]	τῆς ἰδίας τάξεως· καὶ καταμαθὼν	τὴν	τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς
[1, 1]	θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι	τὴν	τούτων φύσιν καὶ γνῶναι τὸν
[1, 1]	φωτός, μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες	τὴν	φθοράν. καὶ οἱ μὲν αὐτῶν
[1, 1]	δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς τοῦ παντὸς	τὴν	φύσιν καὶ τὴν μεγίστην θέαν,
[1, 1]	αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ	τὴν	φύσιν, οὓς ἔφην σοι ἐκ
[1, 1]	καὶ τῇ τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν	ἀπάτην	ἀνενέργητον, καὶ τῇ τετάρτῃ τὴν
[1, 1]	ἕκαστος ἐτράπη εἰς τὴν ἰδίαν	κοίτην.	ἐγὼ δὲ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ
[1, 1]	παντὸς τὴν φύσιν καὶ τὴν	μεγίστην	θέαν, καὶ ἦργμαι κηρύσσειν τοῖς
[1, 1]	ἐμοί, Ἐνόησας, φησί τὴν θέαν	ταύτην	ὅ τι καὶ βούλεται; καὶ,
[1, 1]	καὶ γνῶναι τὸν θεόν· πῶς,	ἔφην,	ἀκοῦσαι βούλομαι. φησὶν ἐμοὶ πάλιν,
[1, 1]	τὸν πρῶτον λόγον. Ἰδοὺ σιωπῶ,	ἔφην	ἐγώ. Ἐγένετο οὖν, ὡς ἔφην,
[1, 1]	τοῦ θανάτου. Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν,	ἔφην	ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες, ἵνα στερηθῶσι
[1, 1]	τι καὶ βούλεται; καὶ, Γνώσομαι,	ἔφην	ἐγώ. Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη,
[1, 1]	ἐστὶν ἡ ζωή. Εὐχαριστῶ σοι,	ἔφην	ἔγω. Ἀλλὰ δὴ νόει τὸ
[1, 1]	τῶν ἑπτὰ τὴν φύσιν, οὓς	ἔφην	σοι ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος,
[1, 1]	μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας. οὐκ	ἔφην	σοι νοεῖν; Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι,
[1, 1]	ἔφην ἐγώ. Ἐγένετο οὖν, ὡς	ἔφην,	τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις
[1, 1]	πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ,	ἔφην,	ὦ Νοῦς ἐμός; φησὶ γὰρ
[1, 1]	δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ	μορφὴν	ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ
[1, 1]	ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε τὴν ἄλογον	μορφήν·	ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν
[1, 1]	φύσει τὴν καλὴν τοῦ θεοῦ	μορφὴν,	ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος καὶ
[1, 1]	ἔχοντα τῶν διοικητόρων τήν τε	μορφὴν	τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς
[1, 1]	καὶ νοῦν, ἐκ μὲν ζωῆς	ψυχήν,	ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν, καὶ
[1, 1]	ζωῆς καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς	ψυχὴν	καὶ νοῦν, ἐκ μὲν ζωῆς
[1, 1]	διὸ πιστεύω καὶ μαρτυρῶ· εἰς	ζωὴν	καὶ φῶς χωρῶ. εὐλογητὸς εἶ,
[1, 1]	ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς	ζωὴν	πάλιν χωρήσεις. ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης
[1, 1]	ἔτι μοι εἰπέ, πῶς εἰς	ζωὴν	χωρήσω ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς
[1, 1]	ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας	μεταλαβεῖν;	μετανοήσατε, οἱ συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ
[1, 1]	τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς	δημιουργεῖν,	καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός·
[1, 1]	εἶ, πάτερ. ὁ σὸς ἄνθρωπος	συναγιάζειν	σοι βούλεται, καθὼς παρέδωκας αὐτῷ
[1, 1]	σύνειμί σοι πανταχοῦ. φημὶ ἐγώ,	Μαθεῖν	θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι
[1, 1]	Ἔχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις	μαθεῖν,	κἀγώ σε διδάξω. τοῦτο εἰπὼν
[1, 1]	ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας	μαθεῖν	καὶ γνῶναι; φημὶ ἐγώ, Σὺ
[1, 1]	ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ	οἰκεῖν·	ἅμα δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο
[1, 1]	ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς	δοκεῖν	κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ´ αὐτοῦ· γῆ
[1, 1]	τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα	καλεῖν	μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά
[1, 1]	χρόνον ἀντώπησέ μοι, ὥστε με	τρέμειν	αὐτοῦ τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ,
[1, 1]	ὧν ἤκουσας. οὐκ ἔφην σοι	νοεῖν;	Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ
[1, 1]	τὴν μεγίστην θέαν, καὶ ἦργμαι	κηρύσσειν	τοῖς ἀνθρώποις τὸ τῆς εὐσεβείας
[1, 1]	ἀρχομένης δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς	εὐχαριστεῖν	τῷ θεῷ καὶ ἀναπληρώσαντες τὴν
[1, 1]	στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη;	πάλιν	ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα, Ἐκ βουλῆς
[1, 1]	ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ	πάλιν	ἐμοί, Εἶδες ἐν τῷ νῷ
[1, 1]	ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι. φησὶν ἐμοὶ	πάλιν,	Ἔχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις
[1, 1]	πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ	πάλιν	συνανιστάμεναι εἰς τὰς ἐνεργείας. καὶ
[1, 1]	ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν	πάλιν	χωρήσεις. ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.
[1, 1]	τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν ἰδίαν	δύναμιν	ἔχων, καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς
[1, 1]	τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ	στάσιν	ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα δὲ ἐγὼ
[1, 1]	νοΐ μου τὸ φῶς ἐν	δυνάμεσιν	ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον
[1, 1]	ὁ Ποιμάνδρης ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς	δυνάμεσιν.	ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας
[1, 1]	γὰρ τίς εἶ; Ἐγὼ μέν,	φησίν,	εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς
[1, 1]	θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι.	φησὶν	ἐμοὶ πάλιν, Ἔχε νῷ σῷ
[1, 1]	κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ	κτίσιν	ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ
[1, 1]	τὰ τοῦ θανάτου. Τί τοσοῦτον	ἁμαρτάνουσιν,	ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες, ἵνα
[1, 1]	τούτου παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς	συνοῦσιν	ἀκούει καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ
[1, 1]	τὸν πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ	εὐχαριστοῦσιν	εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως πρὸς
[1, 1]	οὐ πάντες γὰρ ἄνθρωποι νοῦν	ἔχουσιν;	Εὐφήμει, ὦ οὗτος, λαλῶν· παραγίνομαι
[1, 1]	τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα	φύσιν,	ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν,
[1, 1]	ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν τούτων	φύσιν	καὶ γνῶναι τὸν θεόν· πῶς,
[1, 1]	καὶ διδαχθεὶς τοῦ παντὸς τὴν	φύσιν	καὶ τὴν μεγίστην θέαν, καὶ
[1, 1]	τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν	φύσιν,	οὓς ἔφην σοι ἐκ πυρὸς
[1, 1]	ἐνεργημάτων γίνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν	φύσιν,	τὴν ἰδίαν δύναμιν ἔχων, καὶ
[1, 1]	τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν	φύσιν	φωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν
[1, 1]	ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν ἄλογον	φύσιν	χωρεῖ. καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν
[1, 1]	παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς	ἀλλοίωσιν,	καὶ τὸ εἶδος ὃ εἶχες
[1, 1]	ἐστι τὸ ἀγαθὸν τέλος τοῖς	γνῶσιν	ἐσχηκόσι, θεωθῆναι. λοιπόν, τί μέλλεις;
[1, 1]	ἀπ´ ἀλλήλων· ἕνωσις γὰρ τούτων	ἐστὶν	ἡ ζωή. Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην
[1, 1]	τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα διπλοῦς	ἐστιν	ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν διὰ
[1, 1]	φῂς λαλῶν· φῶς καὶ ζωή	ἐστιν	ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ
[1, 1]	τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις	ὄν,	καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ
[1, 1]	φύσις εἰκὼν ἔφυ. ἅγιος εἶ,	ὃν	ἡ φύσις οὐκ ἐμόρφωσεν. ἅγιος
[1, 1]	τὴν καλὴν τοῦ θεοῦ μορφὴν,	ὃν	ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος καὶ πᾶσαν
[1, 1]	καὶ ἀρχῶν γενῶν. ἄκουε λοιπόν,	ὃν	ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι. τῆς περιόδου
[1, 1]	καὶ ἠράσθην ἰδών. καὶ μετ´	ὀλίγον	σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει
[1, 1]	ἄλογα οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν	Λόγον>	ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε, καὶ
[1, 1]	γενῶν. ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς	λόγον	ἀκοῦσαι. τῆς περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη
[1, 1]	ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν	λόγον	εἰς ἀκοήν. ὁ δὲ Ποιμάνδρης
[1, 1]	γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον	λόγον.	Ἰδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ. Ἐγένετο
[1, 1]	βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν	Λόγον	καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον
[1, 1]	ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου	λόγον.	ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου
[1, 1]	ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε τὴν	ἄλογον	μορφήν· ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα
[1, 1]	καὶ ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν	ἄλογον	φύσιν χωρεῖ. καὶ οὕτως ὁρμᾷ
[1, 1]	ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν	δημιουργόν,	ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ
[1, 1]	ἀλόγῳ. Οἱ δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο	ὁμοθυμαδόν.	ἐγὼ δέ φημι, Τί ἑαυτούς,
[1, 1]	φωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν	θεόν·	καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται πρὸς
[1, 1]	τούτων φύσιν καὶ γνῶναι τὸν	θεόν·	πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι. φησὶν
[1, 1]	ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον	ἀγαθόν,	ὁ δὲ ἀγαπήσας τὸ ἐκ
[1, 1]	θεῷ γίνονται. τοῦτό ἐστι τὸ	ἀγαθὸν	τέλος τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι.
[1, 1]	λόγου. θεόπνους γενόμενος τῆς ἀληθείας	ἦλθον.	διὸ δίδωμι ἐκ ψυχῆς καὶ
[1, 1]	εἰς μεγάλην γὰρ νῦν ἐπιθυμίαν	ἦλθον	καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι· μὴ ἔκτρεχε.
[1, 1]	ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα γεγενημένα,	εὔδιόν	τε καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην
[1, 1]	ἐπ´ αὐτὸν πῦρ ἐπὶ τὸ	πλεῖον	αὐξάνει. Εὖ μοι πάντα, ὡς
[1, 1]	εἶπε, Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον	μυστήριον	μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας. ἡ
[1, 1]	τῇ πέμπτῃ τὸ θράσος τὸ	ἀνόσιον	καὶ τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν,
[1, 1]	ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ	περιούσιον	ἀγαθόν, ὁ δὲ ἀγαπήσας τὸ
[1, 1]	ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν	αἴτιον	τοῦ θανάτου ἔρωτα, καὶ πάντα
[1, 1]	δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον	πνευματικὸν	λόγον εἰς ἀκοήν. ὁ δὲ
[1, 1]	κοῦφον δὲ ἦν καὶ ὀξύ,	δραστικὸν	δὲ ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ
[1, 1]	γὰρ γῆ ἦν καὶ ὕδωρ	ὀχευτικόν,	τὸ δὲ ἐκ πυρὸς πέπειρον.
[1, 1]	τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν	καλὸν	κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν
[1, 1]	εἰς ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς ὧν	ἤθελον	ἐξηυφράνθην. ἐγένετο γὰρ ὁ τοῦ
[1, 1]	αἰσθήσεις, εἰδότες αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα·	μᾶλλον	δὲ οὐκ ἐάσω αὐτὸς ὁ
[1, 1]	προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ	μᾶλλον	ἐπὶ τὰς ἀνομίας αὐτὸν ὁπλίζει,
[1, 1]	δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν τῶν κακῶν,	δόλον	ἀνενέργητον, καὶ τῇ τρίτῃ τὴν
[1, 1]	ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ	κόσμον	ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ
[1, 1]	Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν	κόσμον	ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς
[1, 1]	ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν	κόσμον,	καὶ ἡ διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη
[1, 1]	μέρει γεγενημένον, φοβερόν τε καὶ	στυγνόν,	σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς ὄφει εἰκάσαι
[1, 1]	προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ	στυγνὸν	σκότος, ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ
[1, 1]	φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς	ἐσπειραμένον,	ὡς ὄφει εἰκάσαι με· εἶτα
[1, 1]	ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον	γεγενημένον,	καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει
[1, 1]	σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει	γεγενημένον,	φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς
[1, 1]	Ποιμάνδρης εἶπε, Τοῦτό ἐστι τὸ	κεκρυμμένον	μυστήριον μέχρι τῆσδε τῆς ἡμέρας.
[1, 1]	ὡς ὄφει εἰκάσαι με· εἶτα	μεταβαλλόμενον	τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα
[1, 1]	κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν	ἐπιφερόμενον	πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν. ὁ
[1, 1]	δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι	κρατούμενον·	ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν
[1, 1]	ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν	ἐρώμενον	περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι
[1, 1]	τοῦτο. εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα	χρόνον	ἀντώπησέ μοι, ὥστε με τρέμειν
[1, 1]	τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην καὶ	καπνὸν	ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρός, καί
[1, 1]	Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ	βλέπον	καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου, ὁ
[1, 1]	φύσιν χωρεῖ. καὶ οὕτως ὁρμᾷ	λοιπὸν	ἄνω διὰ τῆς ἁρμονίας, καὶ
[1, 1]	τέλους καὶ ἀρχῶν γενῶν. ἄκουε	λοιπόν,	ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι. τῆς
[1, 1]	τέλος τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι.	λοιπόν,	τί μέλλεις; οὐχ ὡς πάντα
[1, 1]	Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ	ἀρχέτυπον	εἶδος, τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς
[1, 1]	ἀθάνατος δὲ διὰ τὸν οὐσιώδη	ἄνθρωπον·	ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων
[1, 1]	ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν	Ἄνθρωπον	αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς
[1, 1]	τοῦ θεοῦ Λόγος εἰς τὸ	καθαρὸν	τῆς φύσεως δημιούργημα, καὶ ἡνώθη
[1, 1]	πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ	ἱλαρόν,	καὶ ἠράσθην ἰδών. καὶ μετ´
[1, 1]	κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον,	φοβερόν	τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον,
[1, 1]	καὶ φῶς ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ	ἕτερον	Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ
[1, 1]	ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ πυρὸς	πέπειρον.	ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα
[1, 1]	καὶ φῶς, ἀπεκύησεν Ἄνθρωπον αὐτῷ	ἴσον,	οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου·
[1, 1]	γνώσεως τῆς κατ´ οὐσίαν ἡμῶν	ἐπίνευσόν	μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν με, καὶ
[1, 1]	οὐσίαν ἡμῶν ἐπίνευσόν μοι καὶ	ἐνδυνάμωσόν	με, καὶ τῆς χάριτος ταύτης
[1, 1]	τινας ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας	τὸν	αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ διοίκησις
[1, 1]	ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ	τὸν	αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα, καὶ
[1, 1]	ὕδατος· κινούμενα δὲ ἦν διὰ	τὸν	ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν.
[1, 1]	μορφήν· ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα	τὸν	ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν·
[1, 1]	φύσιν φωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν	τὸν	θεόν· καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται
[1, 1]	τὴν τούτων φύσιν καὶ γνῶναι	τὸν	θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι.
[1, 1]	λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα	τὸν	καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ
[1, 1]	ἤνεγκεν ἄλογα οὐ γὰρ ἐπεῖχε	τὸν	Λόγον> ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε,
[1, 1]	Ἐκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα	τὸν	Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν
[1, 1]	τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ διὰ	τὸν	οὐσιώδη ἄνθρωπον· ἀθάνατος γὰρ ὢν
[1, 1]	εὐθὺς τὰ πάντα γνωρίζουσι καὶ	τὸν	πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν
[1, 1]	καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται πρὸς	τὸν	πατέρα, καὶ αὐτοὶ εἰς δυνάμεις
[1, 1]	καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι	τὸν	πατέρα· συγχαίρουσι δὲ οἱ παρόντες
[1, 1]	ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας	τὸν	πατέρα τῶν ὅλων ἀνείθην ὑπ´
[1, 1]	σιώπα. οὔπω γάρ σοι ἀνήπλωσα	τὸν	πρῶτον λόγον. Ἰδοὺ σιωπῶ, ἔφην
[1, 1]	δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ	τὸν	τοῦ Ποιμάνδρου λόγον. ὡς δὲ
[1, 1]	ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς	θάνατον	ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας
[1, 1]	ἀναγνωρισάτω ὁ ἔννους ἑαυτὸν ὄντα	ἀθάνατον,	καὶ τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου
[1, 1]	ἐπέβη τῇ φύσει, καὶ πῦρ	ἄκρατον	ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως
[1, 1]	τῷ Ἀνθρώπῳ ἤνεγκέ τι θαῦμα	θαυμασιώτατον·	ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας
[1, 1]	τῇ τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην	ἀνενέργητον,	καὶ τῇ τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν
[1, 1]	τὴν μηχανὴν τῶν κακῶν, δόλον	ἀνενέργητον,	καὶ τῇ τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν
[1, 1]	καὶ τὸ ἦθος τῷ δαίμονι	ἀνενέργητον	παραδίδως, καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ
[1, 1]	ἑπτά, ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν	αἰσθητὸν	κόσμον, καὶ ἡ διοίκησις αὐτῶν
[1, 1]	πυρός, καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν	ἀνεκλάλητον	γοώδη· εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς
[1, 1]	τῇ τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν προφανίαν	ἀπλεονέκτητον,	καὶ τῇ πέμπτῃ τὸ θράσος
[1, 1]	στρέφεσθαι ἀπ´ ἀρχῆς ἀορίστου εἰς	ἀπέραντον	τέλος· ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει·
[1, 1]	τοῦ θεοῦ μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα	ἀκόρεστον	κάλλος καὶ πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν
[1, 1]	ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν	ἀόριστον,	φῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν
[1, 1]	δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον	ἀπεριόριστον	γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ
[1, 1]	ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων θρώσκει	αὐτὸν	αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς
[1, 1]	καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι	αὐτὸν	ἀπ´ αὐτοῦ· γῆ δὲ καὶ
[1, 1]	ὁ Ἄνθρωπος. ἐὰν οὖν μάθῃς	αὐτὸν	ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα
[1, 1]	καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας	αὐτὸν	ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ πλείονος τιμωρίας,
[1, 1]	καὶ τοῦτον βασανίζει, καὶ ἐπ´	αὐτὸν	πῦρ ἐπὶ τὸ πλεῖον αὐξάνει.
[1, 1]	εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως πρὸς	αὐτὸν	τῇ στοργῇ, καὶ πρὸ τοῦ
[1, 1]	δὲ ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς	αὐτὸν	χωρεῖ» ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ
[1, 1]	κατὰ τί δὲ ὁ νοήσας	ἑαυτὸν	εἰς αὐτὸν χωρεῖ» ὅπερ ἔχει
[1, 1]	τὰ πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας	ἑαυτὸν	ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν,
[1, 1]	δημιουργήματα, καὶ ἀναγνωρισάτω ὁ ἔννους	ἑαυτὸν	ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον
[1, 1]	θεός· ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω	ἑαυτόν»	οὐ πάντες γὰρ ἄνθρωποι νοῦν
[1, 1]	εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς	ἐμαυτόν,	καὶ πληρωθεὶς ὧν ἤθελον ἐξηυφράνθην.
[1, 1]	πάσχων τὰ τοῦ θανάτου. Τί	τοσοῦτον	ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες,
[1, 1]	ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ	τοῦτον	βασανίζει, καὶ ἐπ´ αὐτὸν πῦρ
[1, 1]	οὔπω γάρ σοι ἀνήπλωσα τὸν	πρῶτον	λόγον. Ἰδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ.
[1, 1]	πρὸς ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἷπε,	Πρῶτον	μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει τοῦ
[1, 1]	καὶ τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ	ἐνεδρεῦον	ψεῦδος. καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ
[1, 1]	τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ	ἀκοῦον,	λόγος κυρίου, ὁ δὲ νοῦς
[1, 1]	ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς ὕψος·	κοῦφον	δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν
[1, 1]	ὡς ἀπὸ πυρός, καί τινα	ἦχον	ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη· εἶτα βοὴ
[1, 1]	νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ	προάρχον	τῆς ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου· ταῦτα
[1, 1]	Ὦ Ποιμάνδρη, εἰς μεγάλην γὰρ	νῦν	ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι·
[1, 1]	ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί. Τὰ	οὖν,	ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως
[1, 1]	οὗ ἐγένετο ὁ Ἄνθρωπος. ἐὰν	οὖν	μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ
[1, 1]	φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ. Τί	οὖν;	φημί. Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν
[1, 1]	πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ. ὑπεράνω	οὖν	ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε
[1, 1]	Ἰδοὺ σιωπῶ, ἔφην ἐγώ. Ἐγένετο	οὖν,	ὡς ἔφην, τῶν ἑπτὰ τούτων
[1, 1]	ὁδῷ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ	παρεκάλουν	διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν μου
[1, 1]	φῶς ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον	Νοῦν	δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς
[1, 1]	φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν καὶ	νοῦν,	ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ
[1, 1]	ἑαυτόν» οὐ πάντες γὰρ ἄνθρωποι	νοῦν	ἔχουσιν; Εὐφήμει, ὦ οὗτος, λαλῶν·
[1, 1]	ζωῆς ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς	νοῦν,	καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα
[1, 1]	ἰδίαν δύναμιν ἔχων, καὶ ὑμνεῖ	σὺν	τοῖς οὖσι τὸν πατέρα· συγχαίρουσι
[1, 1]	μόνην. ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς	σὺν	τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς
[1, 1]	θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος	ὤν,	ἐδημιούργησε διοικητάς τινας ἑπτά, ἐν
[1, 1]	ἐναρμόνιος γέγονε δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ	ὤν,	ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς καὶ
[1, 1]	δὲ Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς	ὤν,	ζωὴ καὶ φῶς ὑπάρχων, ἀπεκύησε
[1, 1]	ἐνεργήματα τοῦ σώματος ἐκτελεσθῆναι. πυλωρὸς	ὢν	ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους τῶν κακῶν
[1, 1]	δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς,	ὢν	ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν Ἄνθρωπον
[1, 1]	ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς	ὢν	ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ
[1, 1]	τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον· ἀθάνατος γὰρ	ὢν	καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων,
[1, 1]	ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος	ὢν	πατρὸς καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου
[1, 1]	ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ. ὑπεράνω οὖν	ὢν	τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε δοῦλος
[1, 1]	ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς	ὧν	ἤθελον ἐξηυφράνθην. ἐγένετο γὰρ ὁ
[1, 1]	ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι	ὧν	ἤκουσας. οὐκ ἔφην σοι νοεῖν;
[1, 1]	τί μέλλεις; οὐχ ὡς πάντα	παραλαβὼν	καθοδηγὸς γίνῃ τοῖς ἀξίοις, ὅπως
[1, 1]	καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ	μεταλαβὼν	τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι
[1, 1]	τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν	ἀλόγων	ζῴων ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ
[1, 1]	τε καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην	ἰδών.	καὶ μετ´ ὀλίγον σκότος κατωφερὲς
[1, 1]	ἐπὶ τῆς γῆς. ὁ δὲ	ἰδὼν	τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν
[1, 1]	δὲ παρεκάλουν διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ	ποδῶν	μου ῥίψαντες. ἐγὼ δὲ ἀναστήσας
[1, 1]	βουλὴ τελεῖται ἀπὸ τῶν ἰδίων	δυνάμεων.	ἅγιος ὁ θεός, ὃς γνωσθῆναι
[1, 1]	τοῖς συνοῦσιν ἀκούει καί τινων	δυνάμεων	ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν φωνῇ
[1, 1]	σφόδρα, κατασχεθεισῶν μου τῶν σωματικῶν	αἰσθήσεων,	καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ
[1, 1]	ἅγιος εἶ, ὁ πάσης ὑπεροχῆς	μείζων.	ἅγιος εἶ, ὁ κρείττων τῶν
[1, 1]	ἡ τοῦ λόγου ἐκφορὰ γεννήματα	ἀγαθῶν.	τοῦτο δὲ συνέβη μοι λαβόντι
[1, 1]	μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως· καὶ	καταμαθὼν	τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν
[1, 1]	ἡ βουλὴ τελεῖται ἀπὸ τῶν	ἰδίων	δυνάμεων. ἅγιος ὁ θεός, ὃς
[1, 1]	ὁ Νοῦς, ἐκ τῶν κατωφερῶν	στοιχείων	ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα οὐ γὰρ
[1, 1]	ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς	στοιχείων	καὶ γεννημάτων ψυχῶν. ὁ δὲ
[1, 1]	ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν	στοιχείων	{τοῦ θεοῦ} ὁ τοῦ θεοῦ
[1, 1]	τῇ δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν τῶν	κακῶν,	δόλον ἀνενέργητον, καὶ τῇ τρίτῃ
[1, 1]	ὢν ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους τῶν	κακῶν	καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις
[1, 1]	ἅγιος εἶ, οὗ πᾶσα φύσις	εἰκὼν	ἔφυ. ἅγιος εἶ, ὃν ἡ
[1, 1]	διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν μου τῶν	σωματικῶν	αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι
[1, 1]	ἐγενόμην τοῦ γένους, τοὺς λόγους	διδάσκων,	πῶς καὶ τίνι τρόπῳ σωθήσονται,
[1, 1]	νοῦν ἔχουσιν; Εὐφήμει, ὦ οὗτος,	λαλῶν·	παραγίνομαι αὐτὸς ἐγὼ ὁ Νοῦς
[1, 1]	γέγονεν ὁ Ἄνθρωπος. Εὖ φῂς	λαλῶν·	φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ
[1, 1]	θεός. οὐ γὰρ διίστανται ἀπ´	ἀλλήλων·	ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ
[1, 1]	ὕδωρ νηκτά· διακεχώρισται δὲ ἀπ´	ἀλλήλων	ἥ τε γῆ καὶ τὸ
[1, 1]	ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν	κύκλων,	καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου
[1, 1]	ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς	προσβάλλων	θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον
[1, 1]	ὁ θεὸς καὶ πατὴρ τῶν	ὅλων.	ἅγιος ὁ θεὸς, οὗ ἡ
[1, 1]	καὶ εὐλογήσας τὸν πατέρα τῶν	ὅλων	ἀνείθην ὑπ´ αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ
[1, 1]	ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ τῶν	ὅλων,	ἐξ οὗ γέγονεν ὁ Ἄνθρωπος.
[1, 1]	τῆς γνώσεως τῆς κατ´ οὐσίαν	ἡμῶν	ἐπίνευσόν μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν με,
[1, 1]	νῆψις, καὶ ἡ κάμμυσις τῶν	ὀφθαλμῶν	ἀληθινὴ ὅρασις, καὶ ἡ σιωπή
[1, 1]	ὅρασις, καὶ ἡ σιωπή μου	ἐγκύμων	τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ ἡ τοῦ
[1, 1]	μέχρι περιόδου τέλους καὶ ἀρχῶν	γενῶν.	ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον
[1, 1]	ἅγιος εἶ, ὁ κρείττων τῶν	ἐπαίνων.	δέξαι λογικὰς θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ
[1, 1]	ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ	δινῶν	ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα
[1, 1]	ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν ἀκούει καί	τινων	δυνάμεων ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν
[1, 1]	γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ,	ἕξων	τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ
[1, 1]	μαθεῖν, κἀγώ σε διδάξω. τοῦτο	εἰπὼν	ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ, καὶ εὐθέως
[1, 1]	σοῦ ὑπὸ θεοῦ σωθῇ; ταῦτα	εἰπὼν	ὁ Ποιμάνδρης ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς
[1, 1]	ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, ἐκ τῶν	κατωφερῶν	στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα οὐ
[1, 1]	καλεῖται. ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν	κατωφερῶν	στοιχείων {τοῦ θεοῦ} ὁ τοῦ
[1, 1]	κρατούμενον· ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην	ὁρῶν	διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.
[1, 1]	ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν	διοικητόρων	τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ
[1, 1]	πρὸς τὰς φύσεις τῶν ἑπτὰ	διοκητόρων,	ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους. καὶ μετὰ
[1, 1]	τὰς εἰσόδους τῶν κακῶν καὶ	αἰσχρῶν	ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων. τοῖς
[1, 1]	μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σφόδρα,	κατασχεθεισῶν	μου τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ
[1, 1]	ὀγδοατικὴν φύσιν φωνῇ τινι ἡδείᾳ	ὑμνουσῶν	τὸν θεόν· καὶ τότε τάξει
[1, 1]	τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου καὶ	τῶν	ἀλόγων ζῴων ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν
[1, 1]	πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα	τῶν	διοικητόρων τήν τε μορφὴν τοῦ
[1, 1]	καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ	τῶν	ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.
[1, 1]	μείζων. ἅγιος εἶ, ὁ κρείττων	τῶν	ἐπαίνων. δέξαι λογικὰς θυσίας ἁγνὰς
[1, 1]	ἑπτὰ ἀνθρώπους, πρὸς τὰς φύσεις	τῶν	ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους.
[1, 1]	ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ τῆς ἁρμονίας	τῶν	ἑπτὰ τὴν φύσιν, οὓς ἔφην
[1, 1]	ἐγώ. Ἐγένετο οὖν, ὡς ἔφην,	τῶν	ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις τοιῷδε
[1, 1]	πυρὸς κατανοῆσαι. καὶ ὁ τοῦ	τῶν	θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων
[1, 1]	οὗ ἡ βουλὴ τελεῖται ἀπὸ	τῶν	ἰδίων δυνάμεων. ἅγιος ὁ θεός,
[1, 1]	καὶ τῇ δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν	τῶν	κακῶν, δόλον ἀνενέργητον, καὶ τῇ
[1, 1]	πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους	τῶν	κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς
[1, 1]	καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς, ἐκ	τῶν	κατωφερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα
[1, 1]	εἱμαρμένη καλεῖται. ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ	τῶν	κατωφερῶν στοιχείων {τοῦ θεοῦ} ὁ
[1, 1]	φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν	τῶν	κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ
[1, 1]	ἅγιος ὁ θεὸς καὶ πατὴρ	τῶν	ὅλων. ἅγιος ὁ θεὸς, οὗ
[1, 1]	εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας τὸν πατέρα	τῶν	ὅλων ἀνείθην ὑπ´ αὐτοῦ δυναμωθεὶς
[1, 1]	καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ	τῶν	ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ
[1, 1]	Ἐννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ	τῶν	ὄντων καὶ μετεωρισθείσης μοι τῆς
[1, 1]	ψυχῆς νῆψις, καὶ ἡ κάμμυσις	τῶν	ὀφθαλμῶν ἀληθινὴ ὅρασις, καὶ ἡ
[1, 1]	τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν μου	τῶν	σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ
[1, 1]	ψεῦδος. καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ	τῶν	τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων γίνεται ἐπὶ
[1, 1]	γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας	ἐνεργημάτων	γίνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν,
[1, 1]	εἰσόδους τῶν κακῶν καὶ αἰσχρῶν	ἐνεργημάτων,	τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων. τοῖς δὲ
[1, 1]	διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ	γεννημάτων	ψυχῶν. ὁ δὲ Νοῦς ὁ
[1, 1]	κατανοῆσαι. καὶ ὁ τοῦ τῶν	θνητῶν	κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων
[1, 1]	ἄγρια καὶ ἥμερα. ὁ δὲ	πάντων	πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ
[1, 1]	τῆς περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ	πάντων	σύνδεσμος ἐκ βουλῆς θεοῦ· πάντα
[1, 1]	ἄνθρωπον· ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ	πάντων	τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ
[1, 1]	μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν	ὄντων	καὶ μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας
[1, 1]	καὶ αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις	ἐκκόπτων.	τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς
[1, 1]	ὑπεροχῆς μείζων. ἅγιος εἶ, ὁ	κρείττων	τῶν ἐπαίνων. δέξαι λογικὰς θυσίας
[1, 1]	αἰσθητὸν κόσμον, καὶ ἡ διοίκησις	αὐτῶν	εἱμαρμένη καλεῖται. ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ
[1, 1]	τὴν φθοράν. καὶ οἱ μὲν	αὐτῶν	καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ τοῦ θανάτου
[1, 1]	θανάτῳ μυσάττονται τὰς αἰσθήσεις, εἰδότες	αὐτῶν	τὰ ἐνεργήματα· μᾶλλον δὲ οὐκ
[1, 1]	τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς	αὐτῶν	φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν
[1, 1]	αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἰς τὰς	ἑαυτῶν	πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ
[1, 1]	διίστανται ἀπ´ ἀλλήλων· ἕνωσις γὰρ	τούτων	ἐστὶν ἡ ζωή. Εὐχαριστῶ σοι,
[1, 1]	οὖν, ὡς ἔφην, τῶν ἑπτὰ	τούτων	ἡ γένεσις τοιῷδε τρόπῳ· θηλυκὴ
[1, 1]	τῆς ἀθανασίας; Ἔοικας, ὦ οὗτος,	τούτων	μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας. οὐκ
[1, 1]	ἰδίας τάξεως· καὶ καταμαθὼν τὴν	τούτων	οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν
[1, 1]	γάρ, οὗ λήγει· ἡ δὲ	τούτων	περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς,
[1, 1]	φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ	τούτων	τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
[1, 1]	τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν	τούτων	φύσιν καὶ γνῶναι τὸν θεόν·
[1, 1]	ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως	σκοτομαχῶν,	καὶ τοῦτον βασανίζει, καὶ ἐπ´
[1, 1]	ἐπ´ ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν	ἔχων,	ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον βασανίζει,
[1, 1]	ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν ἰδίαν δύναμιν	ἔχων,	καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι
[1, 1]	γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα	ἔχων·	ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς
[1, 1]	κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων	ἔχων	πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας
[1, 1]	ὢν καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν	ἔχων,	τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ
[1, 1]	κόσμου μέχρι περιόδου τέλους καὶ	ἀρχῶν	γενῶν. ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς
[1, 1]	ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ φῶς	ὑπάρχων,	ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν,
[1, 1]	ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς	πάσχων	τὰ τοῦ θανάτου. Τί τοσοῦτον
[1, 1]	Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ	περιίσχων	τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ,
[1, 1]	τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων	ψυχῶν.	ὁ δὲ Νοῦς ὁ θεός,
[1, 1]	θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων	ζῴων	ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς