Livre, partie
[1, 1]	τῷ δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ	αἱ	αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἰς τὰς
[1, 1]	γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν	κρέμασθαι	αὐτὸν ἀπ´ αὐτοῦ· γῆ δὲ
[1, 1]	μοι, Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ	θεάσασθαι,	καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι;
[1, 1]	τῆς τοῦ ἡλίου αὐγῆς ἀρχομένης	δύεσθαι	ὅλης, ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαριστεῖν τῷ
[1, 1]	τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε	στρέφεσθαι	ἀπ´ ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον
[1, 1]	καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ	περιίσχεσθαι	τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ
[1, 1]	καθ´ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ	θεωρεῖσθαι	τὴν γῆν ἀπὸ τοῦ ὕδατος·
[1, 1]	ἐγὼ ὁ Νοῦς τοῖς ὁσίοις	καὶ	ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι,
[1, 1]	ἦθος τῷ δαίμονι ἀνενέργητον παραδίδως,	καὶ	αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἰς
[1, 1]	ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους τῶν κακῶν	καὶ	αἰσχρῶν ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων.
[1, 1]	γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ βλέπον	καὶ	ἀκοῦον, λόγος κυρίου, ὁ δὲ
[1, 1]	πάντα τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα,	καὶ	ἀναγνωρισάτω ὁ ἔννους ἑαυτὸν ὄντα
[1, 1]	ἐκέλευσα αὐτοῖς εὐχαριστεῖν τῷ θεῷ	καὶ	ἀναπληρώσαντες τὴν εὐχαριστίαν ἕκαστος ἐτράπη
[1, 1]	ἡ πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης	καὶ	ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ
[1, 1]	αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι περιόδου τέλους	καὶ	ἀρχῶν γενῶν. ἄκουε λοιπόν, ὃν
[1, 1]	φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ φονεῦσι	καὶ	ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ
[1, 1]	ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς	καὶ	ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου κρατεῖται. καὶ
[1, 1]	τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα,	καὶ	αὐτοὶ εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι,
[1, 1]	μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός·	καὶ	αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου.
[1, 1]	κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη	καὶ	αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ
[1, 1]	τὴν θέαν ταύτην ὅ τι	καὶ	βούλεται; καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ.
[1, 1]	κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων	καὶ	γεννημάτων ψυχῶν. ὁ δὲ Νοῦς
[1, 1]	ὁ θεός, ὃς γνωσθῆναι βούλεται	καὶ	γινώσκεται τοῖς ἰδίοις. ἅγιος εἶ,
[1, 1]	καὶ νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν	καὶ	γνῶναι τὸν θεόν· πῶς, ἔφην,
[1, 1]	καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν	καὶ	γνῶναι; φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ
[1, 1]	Ἀλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς	καὶ	γνώριζε τοῦτο. εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ
[1, 1]	τοῖς ἀνθρώποις τὸ τῆς εὐσεβείας	καὶ	γνώσεως κάλλος, Ὦ λαοί, ἄνδρες
[1, 1]	ταύτην ὅ τι καὶ βούλεται;	καὶ,	Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ. Τὸ φῶς
[1, 1]	ἐν πλήθει πάντα τὰ κτίσματα	καὶ	δημιουργήματα, καὶ ἀναγνωρισάτω ὁ ἔννους
[1, 1]	καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν.	καὶ	διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ
[1, 1]	ὅλων ἀνείθην ὑπ´ αὐτοῦ δυναμωθεὶς	καὶ	διδαχθεὶς τοῦ παντὸς τὴν φύσιν
[1, 1]	Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους	καὶ	δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ
[1, 1]	αὐτοὶ εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι,	καὶ	δυνάμεις γενόμενοι ἐν θεῷ γίνονται.
[1, 1]	ὄντα διελύετο ἅμα τῷ ἀνθρώπῳ	καὶ	ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ ἐν
[1, 1]	ἁρμονίας παρέκυψεν, ἀναρρήξας τὸ κύτος,	καὶ	ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν
[1, 1]	ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα	καὶ	εἴασε στρέφεσθαι ἀπ´ ἀρχῆς ἀορίστου
[1, 1]	ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς	καὶ	ἐλεήμοσι, τοῖς εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ
[1, 1]	ψυχήν, ἐκ δὲ φωτὸς νοῦν,	καὶ	ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ
[1, 1]	λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη	καὶ	ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν. καὶ
[1, 1]	κατ´ οὐσίαν ἡμῶν ἐπίνευσόν μοι	καὶ	ἐνδυνάμωσόν με, καὶ τῆς χάριτος
[1, 1]	δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε	καὶ	ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ σώματα
[1, 1]	ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον βασανίζει,	καὶ	ἐπ´ αὐτὸν πῦρ ἐπὶ τὸ
[1, 1]	ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις κατέστησε,	καὶ	ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ πάντα
[1, 1]	αὐτῆς ἃ εἶχε ζῷα τετράποδα	καὶ	ἑρπετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα.
[1, 1]	πῶς καὶ τίνι τρόπῳ σωθήσονται,	καὶ	ἔσπειρα αὐτοῖς τοὺς τῆς σοφίας
[1, 1]	αὐτοῖς τοὺς τῆς σοφίας λόγους	καὶ	ἐτράφησαν ἐκ τοῦ ἀμβροσίου ὕδατος.
[1, 1]	τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ,	καὶ	εὐθέως πάντα μοι ἤνοικτο ῥοπῇ,
[1, 1]	ἡ παρουσία μου γίνεται βοήθεια,	καὶ	εὐθὺς τὰ πάντα γνωρίζουσι καὶ
[1, 1]	ταῖς δυνάμεσιν. ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας	καὶ	εὐλογήσας τὸν πατέρα τῶν ὅλων
[1, 1]	καὶ τὸν πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς	καὶ	εὐχαριστοῦσιν εὐλογοῦντες καὶ ὑμνοῦντες τεταγμένως
[1, 1]	Ἄνθρωπος. Εὖ φῂς λαλῶν· φῶς	καὶ	ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ
[1, 1]	φημὶ ἐγώ, Ὅτι ἐκ φωτὸς	καὶ	ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ τῶν
[1, 1]	ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς,	καὶ	ἡ γῆ ἐξήνεγκεν ἀπ´ αὐτῆς
[1, 1]	κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν κόσμον,	καὶ	ἡ διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη καλεῖται.
[1, 1]	τὰς ἐνεργείας. καὶ ὁ θυμὸς	καὶ	ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν ἄλογον
[1, 1]	σώματος ὕπνος τῆς ψυχῆς νῆψις,	καὶ	ἡ κάμμυσις τῶν ὀφθαλμῶν ἀληθινὴ
[1, 1]	καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς εὐσεβοῦσι,	καὶ	ἡ παρουσία μου γίνεται βοήθεια,
[1, 1]	κάμμυσις τῶν ὀφθαλμῶν ἀληθινὴ ὅρασις,	καὶ	ἡ σιωπή μου ἐγκύμων τοῦ
[1, 1]	σιωπή μου ἐγκύμων τοῦ ἀγαθοῦ,	καὶ	ἡ τοῦ λόγου ἐκφορὰ γεννήματα
[1, 1]	οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε	καὶ	ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν· ἅμα δὲ
[1, 1]	τετράποδα καὶ ἑρπετά, θηρία ἄγρια	καὶ	ἥμερα. ὁ δὲ πάντων πατὴρ
[1, 1]	τὸ καθαρὸν τῆς φύσεως δημιούργημα,	καὶ	ἡνώθη τῷ δημιουργῷ Νῷ ὁμοούσιος
[1, 1]	γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ ἱλαρόν,	καὶ	ἠράσθην ἰδών. καὶ μετ´ ὀλίγον
[1, 1]	φύσιν καὶ τὴν μεγίστην θέαν,	καὶ	ἦργμαι κηρύσσειν τοῖς ἀνθρώποις τὸ
[1, 1]	λέγοντά μοι, Τί βούλει ἀκοῦσαι	καὶ	θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ
[1, 1]	θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον	καὶ	ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο,
[1, 1]	δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε	καὶ	ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών. καὶ
[1, 1]	ἦλθον. διὸ δίδωμι ἐκ ψυχῆς	καὶ	ἰσχύος ὅλης εὐλογίαν τῷ πατρὶ
[1, 1]	Νοῦς τοῖς ὁσίοις καὶ ἀγαθοῖς	καὶ	καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς εὐσεβοῦσι,
[1, 1]	ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων. τοῖς δὲ ἀνοήτοις	καὶ	κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ φθονεροῖς
[1, 1]	ὑγρᾶν τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην	καὶ	καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρός,
[1, 1]	λογικὰς θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς	καὶ	καρδίας πρὸς σὲ ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε,
[1, 1]	δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως·	καὶ	καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ
[1, 1]	παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα,	καὶ	κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ
[1, 1]	δημιουργῷ Νῷ ὁμοούσιος γὰρ ἦν>	καὶ	κατελείφθη {τὰ} ἄλογα τὰ κατωφερῆ
[1, 1]	φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν,	καὶ	κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι
[1, 1]	τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα	καὶ	λέγοντά μοι, Τί βούλει ἀκοῦσαι
[1, 1]	πυρὸς προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς	καὶ	μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας αὐτὸν
[1, 1]	υἱοὺς δὲ σοῦ. διὸ πιστεύω	καὶ	μαρτυρῶ· εἰς ζωὴν καὶ φῶς
[1, 1]	καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών.	καὶ	μετ´ ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν,
[1, 1]	καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου κρατεῖται.	καὶ	μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ ἐμός·
[1, 1]	ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας καὶ μεταρσίους.	καὶ	μετὰ ταῦτα, Ὦ Ποιμάνδρη, εἰς
[1, 1]	καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν	καὶ	μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη
[1, 1]	φύσεις τῶν ἑπτὰ διοκητόρων, ἀρρενοθήλεας	καὶ	μεταρσίους. καὶ μετὰ ταῦτα, Ὦ
[1, 1]	ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων	καὶ	μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σφόδρα,
[1, 1]	οὐκ ἔφην σοι νοεῖν; Νοῶ	καὶ	μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα. Εἰ
[1, 1]	ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα	καὶ	νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν καὶ
[1, 1]	Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι,	καὶ	νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι; φημὶ
[1, 1]	καὶ φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν	καὶ	νοῦν, ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν,
[1, 1]	καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα,	καὶ	ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε
[1, 1]	ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ πάντα	καὶ	ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς
[1, 1]	πατρὸς εἰκόνα ἔχων· ὄντως γὰρ	καὶ	ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας
[1, 1]	πάλιν συνανιστάμεναι εἰς τὰς ἐνεργείας.	καὶ	ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία
[1, 1]	καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι· μὴ ἔκτρεχε.	καὶ	ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, Ἀλλὰ σιώπα.
[1, 1]	ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.	καὶ	ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου
[1, 1]	τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν φθοράν.	καὶ	οἱ μὲν αὐτῶν καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν,
[1, 1]	οἱ παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ,	καὶ	ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν ἀκούει καί
[1, 1]	εἰς ὕψος· κοῦφον δὲ ἦν	καὶ	ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα, καὶ
[1, 1]	εὐθέως πάντα μοι ἤνοικτο ῥοπῇ,	καὶ	ὁρῶ θέαν ἀόριστον, φῶς δὲ
[1, 1]	ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα	καὶ	ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς
[1, 1]	ὁπλίζει, ἵνα τύχῃ πλείονος τιμωρίας,	καὶ	οὐ παύεται ἐπ´ ὀρέξεις ἀπλέτους
[1, 1]	εἰς τὴν ἄλογον φύσιν χωρεῖ.	καὶ	οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ
[1, 1]	ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι	καὶ	πάλιν συνανιστάμεναι εἰς τὰς ἐνεργείας.
[1, 1]	τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα,	καὶ	πάντα τὰ ὄντα. τοῦτο εἰπόντος,
[1, 1]	οὐσιώδη ἄνθρωπον· ἀθάνατος γὰρ ὢν	καὶ	πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ
[1, 1]	μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος	καὶ	πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα
[1, 1]	καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς	καὶ	πατήρ, ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ
[1, 1]	πατρὶ θεῷ. ἅγιος ὁ θεὸς	καὶ	πατὴρ τῶν ὅλων. ἅγιος ὁ
[1, 1]	ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον,	καὶ	περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ,
[1, 1]	κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ φθονεροῖς	καὶ	πλεονέκταις καὶ φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι
[1, 1]	ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει	καὶ	πληθύνεσθε ἐν πλήθει πάντα τὰ
[1, 1]	τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν,	καὶ	πληρωθεὶς ὧν ἤθελον ἐξηυφράνθην. ἐγένετο
[1, 1]	οὓς ἔφην σοι ἐκ πυρὸς	καὶ	πνεύματος, οὐκ ἀνέμενεν ἡ φύσις,
[1, 1]	δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς	καὶ	πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε διοικητάς τινας
[1, 1]	μεγάλην γὰρ νῦν ἐπιθυμίαν ἦλθον	καὶ	ποθῶ ἀκοῦσαι· μὴ ἔκτρεχε. καὶ
[1, 1]	τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς	καὶ	πονηροῖς καὶ φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις
[1, 1]	τεταγμένως πρὸς αὐτὸν τῇ στοργῇ,	καὶ	πρὸ τοῦ παραδοῦναι τὸ σῶμα
[1, 1]	λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσει,	καὶ	πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς
[1, 1]	περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ,	καὶ	στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα δὲ
[1, 1]	ἐν μέρει γεγενημένον, φοβερόν τε	καὶ	στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς ὄφει
[1, 1]	μετανοήσατε, οἱ συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ	καὶ	συγκοινωνήσαντες τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε τοῦ
[1, 1]	αὐθεντίας νοῦς· οἶδα ὃ βούλει,	καὶ	σύνειμί σοι πανταχοῦ. φημὶ ἐγώ,
[1, 1]	πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν,	καὶ	συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός· γενόμενος
[1, 1]	καὶ ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο,	καὶ	τὰς γενέσεις κατέστησε, καὶ ἐπληθύνθη
[1, 1]	μέθῃ καὶ ὕπνῳ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες	καὶ	τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ θεοῦ, νήψατε,
[1, 1]	αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν μειωτικήν,	καὶ	τῇ δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν τῶν
[1, 1]	τὰς κακὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους,	καὶ	τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον
[1, 1]	καὶ τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν,	καὶ	τῇ ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς τὰς
[1, 1]	τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν προφανίαν ἀπλεονέκτητον,	καὶ	τῇ πέμπτῃ τὸ θράσος τὸ
[1, 1]	λοιπὸν ἄνω διὰ τῆς ἁρμονίας,	καὶ	τῇ πρώτῃ ζώνῃ δίδωσι τὴν
[1, 1]	τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην ἀνενέργητον,	καὶ	τῇ τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν προφανίαν
[1, 1]	μηχανὴν τῶν κακῶν, δόλον ἀνενέργητον,	καὶ	τῇ τρίτῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην
[1, 1]	διδαχθεὶς τοῦ παντὸς τὴν φύσιν	καὶ	τὴν μεγίστην θέαν, καὶ ἦργμαι
[1, 1]	ζώνῃ δίδωσι τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν	καὶ	τὴν μειωτικήν, καὶ τῇ δευτέρᾳ
[1, 1]	πέμπτῃ τὸ θράσος τὸ ἀνόσιον	καὶ	τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν, καὶ
[1, 1]	ἀμβροσίου ὕδατος. ὀψίας δὲ γενομένης	καὶ	τῆς τοῦ ἡλίου αὐγῆς ἀρχομένης
[1, 1]	ἐπίνευσόν μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν με,	καὶ	τῆς χάριτος ταύτης φωτίσω τοὺς
[1, 1]	καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρός,	καί	τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη·
[1, 1]	γένους, τοὺς λόγους διδάσκων, πῶς	καὶ	τίνι τρόπῳ σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα
[1, 1]	καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν ἀκούει	καί	τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν
[1, 1]	αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς ἀλλοίωσιν,	καὶ	τὸ εἶδος ὃ εἶχες ἀφανὲς
[1, 1]	εἶδος ὃ εἶχες ἀφανὲς γίνεται,	καὶ	τὸ ἦθος τῷ δαίμονι ἀνενέργητον
[1, 1]	ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων,	καὶ	τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ
[1, 1]	εἶδος ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα	καὶ	τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς.
[1, 1]	ἀπ´ ἀλλήλων ἥ τε γῆ	καὶ	τὸ ὕδωρ, καθὼς ἠθέλησεν ὁ
[1, 1]	Λόγον> ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε,	καὶ	τὸ ὕδωρ νηκτά· διακεχώρισται δὲ
[1, 1]	ὁ ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον,	καὶ	τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα,
[1, 1]	καὶ εὐθὺς τὰ πάντα γνωρίζουσι	καὶ	τὸν πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ
[1, 1]	ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος.	καὶ	τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς
[1, 1]	τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν θεόν·	καὶ	τότε τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν
[1, 1]	τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν,	καὶ	τοῦτον βασανίζει, καὶ ἐπ´ αὐτὸν
[1, 1]	ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου	καὶ	τῶν ἀλόγων ζῴων ἔχων πᾶσαν
[1, 1]	μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς	καὶ	ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν
[1, 1]	αὐτὸν ἀπ´ αὐτοῦ· γῆ δὲ	καὶ	ὕδωρ ἔμενε καθ´ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα,
[1, 1]	τρόπῳ· θηλυκὴ γὰρ γῆ ἦν	καὶ	ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ δὲ ἐκ
[1, 1]	φύσιν, τὴν ἰδίαν δύναμιν ἔχων,	καὶ	ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι τὸν
[1, 1]	ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν εὐλογοῦντες	καὶ	ὑμνοῦντες τεταγμένως πρὸς αὐτὸν τῇ
[1, 1]	λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ μέθῃ	καὶ	ὕπνῳ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες καὶ τῇ
[1, 1]	ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς	καὶ	φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ φονεῦσι
[1, 1]	πονηροῖς καὶ φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις	καὶ	φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι,
[1, 1]	πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ	καὶ	φῶς, ἀπεκύησεν Ἄνθρωπον αὐτῷ ἴσον,
[1, 1]	ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ	καὶ	φῶς ὑπάρχων, ἀπεκύησε λόγῳ ἕτερον
[1, 1]	πιστεύω καὶ μαρτυρῶ· εἰς ζωὴν	καὶ	φῶς χωρῶ. εὐλογητὸς εἶ, πάτερ.
[1, 1]	ὁ δὲ Ἄνθρωπος ἐκ ζωῆς	καὶ	φωτὸς ἐγένετο εἰς ψυχὴν καὶ
[1, 1]	οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς	καὶ	φωτὸς ὄντα καὶ ὅτι ἐκ
[1, 1]	δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια,	καὶ	ᾤκησε τὴν ἄλογον μορφήν· ἡ
[1, 1]	καὶ τὴν μεγίστην θέαν, καὶ	ἦργμαι	κηρύσσειν τοῖς ἀνθρώποις τὸ τῆς
[1, 1]	ἔφην σοι νοεῖν; Νοῶ καὶ	μιμνήσκομαι,	εὐχαριστῶ δὲ ἅμα. Εἰ ἐνόησας,
[1, 1]	τὸν θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι	βούλομαι.	φησὶν ἐμοὶ πάλιν, Ἔχε νῷ
[1, 1]	ἔχουσιν; Εὐφήμει, ὦ οὗτος, λαλῶν·	παραγίνομαι	αὐτὸς ἐγὼ ὁ Νοῦς τοῖς
[1, 1]	ὅ τι καὶ βούλεται; καὶ,	Γνώσομαι,	ἔφην ἐγώ. Τὸ φῶς ἐκεῖνο,
[1, 1]	πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν	ἐσχηκέναι	κρατούμενον· ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην
[1, 1]	Ἔοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ	πεφροντικέναι	ὧν ἤκουσας. οὐκ ἔφην σοι
[1, 1]	ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ πάλιν	συνανιστάμεναι	εἰς τὰς ἐνεργείας. καὶ ὁ
[1, 1]	τὰς ἑαυτῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη	γινόμεναι	καὶ πάλιν συνανιστάμεναι εἰς τὰς
[1, 1]	τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα τοῦ σώματος	ἐκτελεσθῆναι.	πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω τὰς εἰσόδους
[1, 1]	δυνάμεων. ἅγιος ὁ θεός, ὃς	γνωσθῆναι	βούλεται καὶ γινώσκεται τοῖς ἰδίοις.
[1, 1]	ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ παρεκάλουν	διδαχθῆναι,	ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν μου ῥίψαντες.
[1, 1]	ἀγαθὸν τέλος τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι,	θεωθῆναι.	λοιπόν, τί μέλλεις; οὐχ ὡς
[1, 1]	σιωπῇ φωνούμενε. αἰτουμένῳ τὸ μὴ	σφαλῆναι	τῆς γνώσεως τῆς κατ´ οὐσίαν
[1, 1]	κατωφερῆ τῆς φύσεως στοιχεῖα, ὡς	εἶναι	ὕλην μόνην. ὁ δὲ δημιουργὸς
[1, 1]	τῇ στοργῇ, καὶ πρὸ τοῦ	παραδοῦναι	τὸ σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ μυσάττονται
[1, 1]	νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν καὶ	γνῶναι	τὸν θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι
[1, 1]	θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ	γνῶναι;	φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς
[1, 1]	εἶ, ὁ κρείττων τῶν ἐπαίνων.	δέξαι	λογικὰς θυσίας ἁγνὰς ἀπὸ ψυχῆς
[1, 1]	μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη	ἀναρρῆξαι	τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ
[1, 1]	στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς ὄφει	εἰκάσαι	με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος
[1, 1]	ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς	εἰκάσαι	φωνῇ πυρός, ἐκ δὲ φωτὸς
[1, 1]	Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ	νοῆσαι	τὴν τούτων φύσιν καὶ γνῶναι
[1, 1]	τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς	κατανοῆσαι.	καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν
[1, 1]	γνῶναι τὸν θεόν· πῶς, ἔφην,	ἀκοῦσαι	βούλομαι. φησὶν ἐμοὶ πάλιν, Ἔχε
[1, 1]	καὶ λέγοντά μοι, Τί βούλει	ἀκοῦσαι	καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν
[1, 1]	νῦν ἐπιθυμίαν ἦλθον καὶ ποθῶ	ἀκοῦσαι·	μὴ ἔκτρεχε. καὶ ὁ Ποιμάνδρης
[1, 1]	ἄκουε λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον	ἀκοῦσαι.	τῆς περιόδου πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ
[1, 1]	θεός, ὃς γνωσθῆναι βούλεται καὶ	γινώσκεται	τοῖς ἰδίοις. ἅγιος εἶ, ὁ
[1, 1]	ὁ σὸς ἄνθρωπος συναγιάζειν σοι	βούλεται,	καθὼς παρέδωκας αὐτῷ τὴν πᾶσαν
[1, 1]	ἅγιος ὁ θεός, ὃς γνωσθῆναι	βούλεται	καὶ γινώσκεται τοῖς ἰδίοις. ἅγιος
[1, 1]	θέαν ταύτην ὅ τι καὶ	βούλεται;	καὶ, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ. Τὸ
[1, 1]	εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ παρουσία μου	γίνεται	βοήθεια, καὶ εὐθὺς τὰ πάντα
[1, 1]	ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων	γίνεται	ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν
[1, 1]	τὸ εἶδος ὃ εἶχες ἀφανὲς	γίνεται,	καὶ τὸ ἦθος τῷ δαίμονι
[1, 1]	τύχῃ πλείονος τιμωρίας, καὶ οὐ	παύεται	ἐπ´ ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν ἐπιθυμίαν
[1, 1]	αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος	ἀρδεύεται.	Ἐνόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος. κατὰ
[1, 1]	ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος·	ἄρχεται	γάρ, οὗ λήγει· ἡ δὲ
[1, 1]	ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες; Ὅτι	προκατάρχεται	τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν
[1, 1]	καὶ ἡ διοίκησις αὐτῶν εἱμαρμένη	καλεῖται.	ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν
[1, 1]	ὁ θεὸς, οὗ ἡ βουλὴ	τελεῖται	ἀπὸ τῶν ἰδίων δυνάμεων. ἅγιος
[1, 1]	πατρὸς καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου	κρατεῖται.	καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς ὁ
[1, 1]	νοῦς πατὴρ θεός. οὐ γὰρ	διίστανται	ἀπ´ ἀλλήλων· ἕνωσις γὰρ τούτων
[1, 1]	πάντα γνωρίζουσι καὶ τὸν πατέρα	ἱλάσκονται	ἀγαπητικῶς καὶ εὐχαριστοῦσιν εὐλογοῦντες καὶ
[1, 1]	καὶ δυνάμεις γενόμενοι ἐν θεῷ	γίνονται.	τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν τέλος
[1, 1]	διδάσκων, πῶς καὶ τίνι τρόπῳ	σωθήσονται,	καὶ ἔσπειρα αὐτοῖς τοὺς τῆς
[1, 1]	παραδοῦναι τὸ σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ	μυσάττονται	τὰς αἰσθήσεις, εἰδότες αὐτῶν τὰ
[1, 1]	τὸν θεόν· καὶ τότε τάξει	ἀνέρχονται	πρὸς τὸν πατέρα, καὶ αὐτοὶ
[1, 1]	σώματος εἰς τὰς ἑαυτῶν πηγὰς	ἐπανέρχονται,	μέρη γινόμεναι καὶ πάλιν συνανιστάμεναι
[1, 1]	ἤνεγκε, καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά·	διακεχώρισται	δὲ ἀπ´ ἀλλήλων ἥ τε
[1, 1]	καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.	Εἰ	ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί
[1, 1]	φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς	εἶ;	Ἐγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ
[1, 1]	ὁ πάσης ὑπεροχῆς μείζων. ἅγιος	εἶ,	ὁ κρείττων τῶν ἐπαίνων. δέξαι
[1, 1]	καὶ γινώσκεται τοῖς ἰδίοις. ἅγιος	εἶ,	ὁ λόγῳ συστησάμενος τὰ ὄντα.
[1, 1]	ἡ φύσις οὐκ ἐμόρφωσεν. ἅγιος	εἶ,	ὁ πάσης δυνάμεως ἰσχυρότερος. ἅγιος
[1, 1]	ὁ πάσης δυνάμεως ἰσχυρότερος. ἅγιος	εἶ,	ὁ πάσης ὑπεροχῆς μείζων. ἅγιος
[1, 1]	πᾶσα φύσις εἰκὼν ἔφυ. ἅγιος	εἶ,	ὃν ἡ φύσις οὐκ ἐμόρφωσεν.
[1, 1]	λόγῳ συστησάμενος τὰ ὄντα. ἅγιος	εἶ,	οὗ πᾶσα φύσις εἰκὼν ἔφυ.
[1, 1]	ζωὴν καὶ φῶς χωρῶ. εὐλογητὸς	εἶ,	πάτερ. ὁ σὸς ἄνθρωπος συναγιάζειν
[1, 1]	ἀπέραντον τέλος· ἄρχεται γάρ, οὗ	λήγει·	ἡ δὲ τούτων περιφορά, καθὼς
[1, 1]	μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας αὐτὸν	ὁπλίζει,	ἵνα τύχῃ πλείονος τιμωρίας, καὶ
[1, 1]	ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν, καὶ τοῦτον	βασανίζει,	καὶ ἐπ´ αὐτὸν πῦρ ἐπὶ
[1, 1]	ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν	πλήθει	πάντα τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα,
[1, 1]	τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων	θρώσκει	αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ
[1, 1]	ὄνομα καὶ λέγοντά μοι, Τί	βούλει	ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας
[1, 1]	τῆς αὐθεντίας νοῦς· οἶδα ὃ	βούλει,	καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ. φημὶ
[1, 1]	γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ	δυνάμει	μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον·
[1, 1]	πάντες γὰρ ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν;	Εὐφήμει,	ὦ οὗτος, λαλῶν· παραγίνομαι αὐτὸς
[1, 1]	αὐτὸν πῦρ ἐπὶ τὸ πλεῖον	αὐξάνει.	Εὖ μοι πάντα, ὡς ἐβουλόμην,
[1, 1]	ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος	μένει	ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς
[1, 1]	τὴν ἰδίαν δύναμιν ἔχων, καὶ	ὑμνεῖ	σὺν τοῖς οὖσι τὸν πατέρα·
[1, 1]	ὑμνουσῶν τὸν θεόν· καὶ τότε	τάξει	ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα, καὶ
[1, 1]	Ποιμάνδρου λόγον. ὡς δὲ ἐν	ἐκπλήξει	μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί,
[1, 1]	σοι, ἔφην ἔγω. Ἀλλὰ δὴ	νόει	τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.
[1, 1]	ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν	μέρει	γεγενημένον, φοβερόν τε καὶ στυγνόν,
[1, 1]	ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ ἐν	μέρει,	τὰ δὲ θηλυκὰ ὁμοίως. ὁ
[1, 1]	τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ	κατωφερεῖ	φύσει τὴν καλὴν τοῦ θεοῦ
[1, 1]	ἐπιθυμία εἰς τὴν ἄλογον φύσιν	χωρεῖ.	καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω
[1, 1]	ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν	χωρεῖ»	ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ
[1, 1]	εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν	αὐξήσει	καὶ πληθύνεσθε ἐν πλήθει πάντα
[1, 1]	εἷπε, Πρῶτον μὲν ἐν τῇ	ἀναλύσει	τοῦ σώματος τοῦ ὑλικοῦ παραδίδως
[1, 1]	φωτὸς λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ	φύσει,	καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ
[1, 1]	κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ	φύσει	τὴν καλὴν τοῦ θεοῦ μορφὴν,
[1, 1]	σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ	σκότει	πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ
[1, 1]	παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν	ἀκούει	καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν
[1, 1]	καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς	ὄφει	εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ
[1, 1]	ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ» ὅπερ	ἔχει	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος; φημὶ
[1, 1]	τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ	πάσχει	ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ. ὑπεράνω οὖν
[1, 1]	θεοῦ. Τί οὖν; φημί. Οὕτω	γνῶθι·	τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ
[1, 1]	βούλει, καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ.	φημὶ	ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα
[1, 1]	ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ λόγος;	φημὶ	ἐγώ, Ὅτι ἐκ φωτὸς καὶ
[1, 1]	καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι;	φημὶ	ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ;
[1, 1]	Λόγος υἱὸς θεοῦ. Τί οὖν;	φημί.	Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ
[1, 1]	Ποιμάνδρης ἐμοί. Τὰ οὖν, ἐγώ	φημι,	στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη;
[1, 1]	ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ δέ	φημι,	Τί ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες γηγενεῖς,
[1, 1]	τίς εἶ; Ἐγὼ μέν, φησίν,	εἰμὶ	ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας
[1, 1]	καὶ φονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν	εἰμι,	τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας δαίμονι, ὅστις
[1, 1]	νοῦς· οἶδα ὃ βούλει, καὶ	σύνειμί	σοι πανταχοῦ. φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν
[1, 1]	γενόμενος τῆς ἀληθείας ἦλθον. διὸ	δίδωμι	ἐκ ψυχῆς καὶ ἰσχύος ὅλης
[1, 1]	ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν φωνῇ	τινι	ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν θεόν· καὶ
[1, 1]	τοὺς λόγους διδάσκων, πῶς καὶ	τίνι	τρόπῳ σωθήσονται, καὶ ἔσπειρα αὐτοῖς
[1, 1]	γίνεται, καὶ τὸ ἦθος τῷ	δαίμονι	ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ αἱ αἰσθήσεις
[1, 1]	πόρρωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας	δαίμονι,	ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς
[1, 1]	Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ,	οἱ	ἀγνοοῦντες, ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;
[1, 1]	δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ.	Οἱ	δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ
[1, 1]	κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα,	οἱ	δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ
[1, 1]	τοῦ θανάτου ὁδῷ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες,	οἱ	δὲ παρεκάλουν διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ
[1, 1]	τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου	οἱ	ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες; Ὅτι
[1, 1]	κάλλος, Ὦ λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς,	οἱ	μέθῃ καὶ ὕπνῳ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες
[1, 1]	ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν φθοράν. καὶ	οἱ	μὲν αὐτῶν καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ
[1, 1]	οὖσι τὸν πατέρα· συγχαίρουσι δὲ	οἱ	παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ, καὶ
[1, 1]	ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν; μετανοήσατε,	οἱ	συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ καὶ συγκοινωνήσαντες
[1, 1]	μου τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ	οἱ	ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροφῆς
[1, 1]	εὐσεβείας καὶ γνώσεως κάλλος, Ὦ	λαοί,	ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ μέθῃ καὶ
[1, 1]	ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί	ἄξιοί	εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν
[1, 1]	δὲ ἅμα. Εἰ ἐνόησας, εἰπέ	μοι,	διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ
[1, 1]	ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς, ἔτι δέ	μοι	εἰπὲ περὶ τῆς ἀνόδου τῆς
[1, 1]	ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν. Ἀλλ´ ἔτι	μοι	εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω
[1, 1]	τῇ ἰδέᾳ, καὶ εὐθέως πάντα	μοι	ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν
[1, 1]	τῆς κατ´ οὐσίαν ἡμῶν ἐπίνευσόν	μοι	καὶ ἐνδυνάμωσόν με, καὶ τῆς
[1, 1]	γεννήματα ἀγαθῶν. τοῦτο δὲ συνέβη	μοι	λαβόντι ἀπὸ τοῦ νοός μου,
[1, 1]	ἐπὶ τὸ πλεῖον αὐξάνει. Εὖ	μοι	πάντα, ὡς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ
[1, 1]	~ἙΡΜΟΥ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ. Ἐννοίας	μοί	ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων
[1, 1]	περὶ τῶν ὄντων καὶ μετεωρισθείσης	μοι	τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν μου
[1, 1]	μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά	μοι,	Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι,
[1, 1]	ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ	μοι,	ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν
[1, 1]	ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν	ἐμοί,	Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ
[1, 1]	σωθῇ; ταῦτα εἰπὼν ὁ Ποιμάνδρης	ἐμοὶ	ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν. ἐγὼ δὲ
[1, 1]	εἰς ἀκοήν. ὁ δὲ Ποιμάνδρης	ἐμοί,	Ἐνόησας, φησί τὴν θέαν ταύτην
[1, 1]	πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι. φησὶν	ἐμοὶ	πάλιν, Ἔχε νῷ σῷ ὅσα
[1, 1]	τῆς ἀπεράντου· ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης	ἐμοί.	Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα
[1, 1]	ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ	νοΐ	μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν
[1, 1]	σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ	βεβαρημένοι	ἐκ κόρου τροφῆς ἢ ἐκ
[1, 1]	θεοῦ, νήψατε, παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες,	θελγόμενοι	ὕπνῳ ἀλόγῳ. Οἱ δὲ ἀκούσαντες
[1, 1]	δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ δυνάμεις	γενόμενοι	ἐν θεῷ γίνονται. τοῦτό ἐστι
[1, 1]	ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν·	ἐρώμενοι	γὰρ ἦσαν. καὶ διὰ τοῦτο
[1, 1]	ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν» οὐ πάντες γὰρ	ἄνθρωποι	νοῦν ἔχουσιν; Εὐφήμει, ὦ οὗτος,
[1, 1]	εἶπεν, Ἀλλὰ σιώπα. οὔπω γάρ	σοι	ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον. Ἰδοὺ
[1, 1]	φημί. Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν	σοὶ	βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου,
[1, 1]	πάτερ. ὁ σὸς ἄνθρωπος συναγιάζειν	σοι	βούλεται, καθὼς παρέδωκας αὐτῷ τὴν
[1, 1]	ἑπτὰ τὴν φύσιν, οὓς ἔφην	σοι	ἐκ πυρὸς καὶ πνεύματος, οὐκ
[1, 1]	τούτων ἐστὶν ἡ ζωή. Εὐχαριστῶ	σοι,	ἔφην ἔγω. Ἀλλὰ δὴ νόει
[1, 1]	πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας. οὐκ ἔφην	σοι	νοεῖν; Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ
[1, 1]	οἶδα ὃ βούλει, καὶ σύνειμί	σοι	πανταχοῦ. φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν θέλω
[1, 1]	ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα, καὶ	αὐτοὶ	εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι, καὶ
[1, 1]	διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ	ἐπὶ	γῆς ζῷα διπλοῦς ἐστιν ὁ
[1, 1]	καὶ γνώριζε τοῦτο. εἰπόντος ταῦτα	ἐπὶ	πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι, ὥστε
[1, 1]	θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον	ἐπὶ	τὰς ἀνομίας αὐτὸν ὁπλίζει, ἵνα
[1, 1]	τῶν τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων γίνεται	ἐπὶ	τὴν ὀγδοατικὴν φύσιν, τὴν ἰδίαν
[1, 1]	ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα	ἐπὶ	τῆς γῆς. ὁ δὲ ἰδὼν
[1, 1]	βασανίζει, καὶ ἐπ´ αὐτὸν πῦρ	ἐπὶ	τὸ πλεῖον αὐξάνει. Εὖ μοι
[1, 1]	καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου	ἐπὶ	τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι. καὶ ὁ
[1, 1]	Νοῦς, ἔτι δέ μοι εἰπὲ	περὶ	τῆς ἀνόδου τῆς γινομένης. πρὸς
[1, 1]	ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ. Ἐννοίας μοί ποτε γενομένης	περὶ	τῶν ὄντων καὶ μετεωρισθείσης μοι
[1, 1]	καὶ ἰσχύος ὅλης εὐλογίαν τῷ	πατρὶ	θεῷ. ἅγιος ὁ θεὸς καὶ
[1, 1]	τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ	πυρί,	ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ
[1, 1]	τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου	μέχρι	περιόδου τέλους καὶ ἀρχῶν γενῶν.
[1, 1]	Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον	μέχρι	τῆσδε τῆς ἡμέρας. ἡ γὰρ
[1, 1]	ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ	μέχρι	τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ
[1, 1]	καὶ αὐτοὶ εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς	παραδιδόασι,	καὶ δυνάμεις γενόμενοι ἐν θεῷ
[1, 1]	καὶ πλεονέκταις καὶ φονεῦσι καὶ	ἀσεβέσι	πόρρωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας
[1, 1]	ἐγώ, ἔφην, ὦ Νοῦς ἐμός;	φησὶ	γὰρ ὁ θεός· ὁ ἔννους
[1, 1]	δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος,	φησὶ	πάλιν ἐμοί, Εἶδες ἐν τῷ
[1, 1]	ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί, Ἐνόησας,	φησί	τὴν θέαν ταύτην ὅ τι
[1, 1]	εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί	εἰσι	τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ
[1, 1]	τὸ ἀγαθὸν τέλος τοῖς γνῶσιν	ἐσχηκόσι,	θεωθῆναι. λοιπόν, τί μέλλεις; οὐχ
[1, 1]	καὶ ἀγαθοῖς καὶ καθαροῖς καὶ	ἐλεήμοσι,	τοῖς εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ παρουσία
[1, 1]	καὶ φθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ	φονεῦσι	καὶ ἀσεβέσι πόρρωθέν εἰμι, τῷ
[1, 1]	ἔχων, καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς	οὖσι	τὸν πατέρα· συγχαίρουσι δὲ οἱ
[1, 1]	καὶ καθαροῖς καὶ ἐλεήμοσι, τοῖς	εὐσεβοῦσι,	καὶ ἡ παρουσία μου γίνεται
[1, 1]	βοήθεια, καὶ εὐθὺς τὰ πάντα	γνωρίζουσι	καὶ τὸν πατέρα ἱλάσκονται ἀγαπητικῶς
[1, 1]	σὺν τοῖς οὖσι τὸν πατέρα·	συγχαίρουσι	δὲ οἱ παρόντες τῇ τούτου
[1, 1]	ἁρμονίας, καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ	δίδωσι	τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν
[1, 1]	ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες, ἵνα	στερηθῶσι	τῆς ἀθανασίας; Ἔοικας, ὦ οὗτος,
[1, 1]	Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ	τί	ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ
[1, 1]	τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι,	Τί	βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ
[1, 1]	Ἐνόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος. κατὰ	τί	δὲ ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς
[1, 1]	παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ δέ φημι,	Τί	ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς
[1, 1]	φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ Ἀνθρώπῳ ἤνεγκέ	τι	θαῦμα θαυμασιώτατον· ἔχοντος γὰρ αὐτοῦ
[1, 1]	φησί τὴν θέαν ταύτην ὅ	τι	καὶ βούλεται; καὶ, Γνώσομαι, ἔφην
[1, 1]	τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι, θεωθῆναι. λοιπόν,	τί	μέλλεις; οὐχ ὡς πάντα παραλαβὼν
[1, 1]	Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ.	Τί	οὖν; φημί. Οὕτω γνῶθι· τὸ
[1, 1]	αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου.	Τί	τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ
[1, 1]	ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ	ὕδατι,	ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν·
[1, 1]	Ἀνθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ	ὕδατι	ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ
[1, 1]	ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ	πνεύματι,	ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς
[1, 1]	ὡς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς,	ἔτι	δέ μοι εἰπὲ περὶ τῆς
[1, 1]	ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν. Ἀλλ´	ἔτι	μοι εἰπέ, πῶς εἰς ζωὴν
[1, 1]	ἀγαθῶν. τοῦτο δὲ συνέβη μοι	λαβόντι	ἀπὸ τοῦ νοός μου, τουτέστι
[1, 1]	ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα καὶ	ὅτι	ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν
[1, 1]	τοῦ θεοῦ λόγος; φημὶ ἐγώ,	Ὅτι	ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν
[1, 1]	οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;	Ὅτι	προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ
[1, 1]	γενόμενοι ἐν θεῷ γίνονται. τοῦτό	ἐστι	τὸ ἀγαθὸν τέλος τοῖς γνῶσιν
[1, 1]	ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε, Τοῦτό	ἐστι	τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι τῆσδε
[1, 1]	λαβόντι ἀπὸ τοῦ νοός μου,	τουτέστι	τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς αὐθεντίας
[1, 1]	τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν	ἔρωτι,	ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/05/2008