Livre, partie
[1, 1]	ἐκ δὲ αἰθέρος τὸ πνεῦμα	ἔλαβε	καὶ ἐξήνεγκεν ἡ φύσις τὰ
[1, 1]	εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ	δὲ	ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος
[1, 1]	δὲ ἐκ πυρὸς πέπειρον. ἐκ	δὲ	αἰθέρος τὸ πνεῦμα ἔλαβε καὶ
[1, 1]	κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ. Οἱ	δὲ	ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ δέ
[1, 1]	νοεῖν; Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ	δὲ	ἅμα. Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι,
[1, 1]	δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν	δὲ	ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς
[1, 1]	πρὸ ποδῶν μου ῥίψαντες. ἐγὼ	δὲ	ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην τοῦ
[1, 1]	τὸ εἶδος τοῦ Ἀνθρώπου. ὁ	δὲ	Ἄνθρωπος ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς
[1, 1]	ἐνεργημάτων, τὰς ἐνθυμήσεις ἐκκόπτων. τοῖς	δὲ	ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς
[1, 1]	καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά· διακεχώρισται	δὲ	ἀπ´ ἀλλήλων ἥ τε γῆ
[1, 1]	ἐκ τοῦ ἀμβροσίου ὕδατος. ὀψίας	δὲ	γενομένης καὶ τῆς τοῦ ἡλίου
[1, 1]	ὡς εἶναι ὕλην μόνην. ὁ	δὲ	δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ,
[1, 1]	μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος	δὲ	διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον· ἀθάνατος
[1, 1]	καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα	δὲ	ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν
[1, 1]	τῆς ἐκ σκότους φανείσης· ὁ	δὲ	ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς
[1, 1]	ἦν καὶ ὕδωρ ὀχευτικόν, τὸ	δὲ	ἐκ πυρὸς πέπειρον. ἐκ δὲ
[1, 1]	τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον. ὡς	δὲ	ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ
[1, 1]	ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν. ἐγὼ	δὲ	εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας τὸν πατέρα
[1, 1]	γῆν ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα	δὲ	ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν
[1, 1]	φύσεως ἄνω εἰς ὕψος· κοῦφον	δὲ	ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ
[1, 1]	τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ	δὲ	ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου
[1, 1]	τὰ δὲ θηλυκὰ ὁμοίως. ὁ	δὲ	θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ,
[1, 1]	τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος	δέ,	θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου
[1, 1]	μὲν ἀρρενικὰ ἐν μέρει, τὰ	δὲ	θηλυκὰ ὁμοίως. ὁ δὲ θεὸς
[1, 1]	σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς. ὁ	δὲ	ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν
[1, 1]	κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ´ αὐτοῦ· γῆ	δὲ	καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ´ ἑαυτὰ
[1, 1]	ἀγνωσίᾳ τοῦ θεοῦ, νήψατε, παύσασθε	δὲ	κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ. Οἱ
[1, 1]	οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος	δὲ	μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως· καὶ
[1, 1]	ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς, ἔτι	δέ	μοι εἰπὲ περὶ τῆς ἀνόδου
[1, 1]	στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν. ὁ	δὲ	Νοῦς ὁ θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν,
[1, 1]	καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου, ὁ	δὲ	νοῦς πατὴρ θεός. οὐ γὰρ
[1, 1]	ὀρθῶς, ὦ οὗτος. κατὰ τί	δὲ	ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν
[1, 1]	τοῖς οὖσι τὸν πατέρα· συγχαίρουσι	δὲ	οἱ παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ,
[1, 1]	εἰδότες αὐτῶν τὰ ἐνεργήματα· μᾶλλον	δὲ	οὐκ ἐάσω αὐτὸς ὁ Νοῦς
[1, 1]	καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, φῶς	δὲ	πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ
[1, 1]	θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα. ὁ	δὲ	πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν
[1, 1]	θανάτου ὁδῷ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ	δὲ	παρεκάλουν διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν
[1, 1]	γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον> ἀὴρ	δὲ	πετεινὰ ἤνεγκε, καὶ τὸ ὕδωρ
[1, 1]	γὰρ ἐρῶ τοῦ λόγου. ὁ	δὲ	Ποιμάνδρης εἶπε, Τοῦτό ἐστι τὸ
[1, 1]	πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν. ὁ	δὲ	Ποιμάνδρης ἐμοί, Ἐνόησας, φησί τὴν
[1, 1]	τοῦ γένους, μοῦ ἀδελφούς, υἱοὺς	δὲ	σοῦ. διὸ πιστεύω καὶ μαρτυρῶ·
[1, 1]	λόγου ἐκφορὰ γεννήματα ἀγαθῶν. τοῦτο	δὲ	συνέβη μοι λαβόντι ἀπὸ τοῦ
[1, 1]	καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν· ἅμα	δὲ	τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ
[1, 1]	εἰς τὴν ἰδίαν κοίτην. ἐγὼ	δὲ	τὴν εὐεργεσίαν τοῦ Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην
[1, 1]	ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας	δὲ	τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν
[1, 1]	ἄρχεται γάρ, οὗ λήγει· ἡ	δὲ	τούτων περιφορά, καθὼς ἠθέλησεν ὁ
[1, 1]	δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. ἐγὼ	δέ	φημι, Τί ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες
[1, 1]	ᾤκησε τὴν ἄλογον μορφήν· ἡ	δὲ	φύσις λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη
[1, 1]	ὡς εἰκάσαι φωνῇ πυρός, ἐκ	δὲ	φωτὸς λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ
[1, 1]	ἐκ μὲν ζωῆς ψυχήν, ἐκ	δὲ	φωτὸς νοῦν, καὶ ἔμεινεν οὕτω
[1, 1]	ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε δοῦλος ἀρρενόθηλυς	δὲ	ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς
[1, 1]	ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον μέχρι	τῆσδε	τῆς ἡμέρας. ἡ γὰρ φύσις
[1, 1]	τῶν ἑπτὰ τούτων ἡ γένεσις	τοιῷδε	τρόπῳ· θηλυκὴ γὰρ γῆ ἦν
[1, 1]	δὴ νόει τὸ φῶς καὶ	γνώριζε	τοῦτο. εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα
[1, 1]	τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ θεοῦ, νήψατε,	παύσασθε	δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ.
[1, 1]	θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ,	Αὐξάνεσθε	ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν
[1, 1]	λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ	πληθύνεσθε	ἐν πλήθει πάντα τὰ κτίσματα
[1, 1]	τὸν Λόγον> ἀὴρ δὲ πετεινὰ	ἤνεγκε,	καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά· διακεχώρισται
[1, 1]	γὰρ φύσις ἐπιμιγεῖσα τῷ Ἀνθρώπῳ	ἤνεγκέ	τι θαῦμα θαυμασιώτατον· ἔχοντος γὰρ
[1, 1]	θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς,	παρέδωκε	τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα, καὶ
[1, 1]	σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς ὄφει εἰκάσαι	με·	εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς
[1, 1]	ἡμῶν ἐπίνευσόν μοι καὶ ἐνδυνάμωσόν	με,	καὶ τῆς χάριτος ταύτης φωτίσω
[1, 1]	πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι, ὥστε	με	τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος
[1, 1]	αὐτοῦ· γῆ δὲ καὶ ὕδωρ	ἔμενε	καθ´ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ
[1, 1]	σὲ ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε, ἄρρητε, σιωπῇ	φωνούμενε.	αἰτουμένῳ τὸ μὴ σφαλῆναι τῆς
[1, 1]	οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος	γέγονε	δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ
[1, 1]	παρέκυψεν, ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ	ἔδειξε	τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν
[1, 1]	εὐχαριστῶ δὲ ἅμα. Εἰ ἐνόησας,	εἰπέ	μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι
[1, 1]	ὦ Νοῦς, ἔτι δέ μοι	εἰπὲ	περὶ τῆς ἀνόδου τῆς γινομένης.
[1, 1]	Ποιμάνδρης εἶπεν. Ἀλλ´ ἔτι μοι	εἰπέ,	πῶς εἰς ζωὴν χωρήσω ἐγώ,
[1, 1]	τοῦ λόγου. ὁ δὲ Ποιμάνδρης	εἶπε,	Τοῦτό ἐστι τὸ κεκρυμμένον μυστήριον
[1, 1]	γινομένης. πρὸς ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης	εἷπε,	Πρῶτον μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει
[1, 1]	ἀπὸ ψυχῆς καὶ καρδίας πρὸς	σὲ	ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε, ἄρρητε, σιωπῇ φωνούμενε.
[1, 1]	σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ	σε	διδάξω. τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ
[1, 1]	ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ	εἴασε	στρέφεσθαι ἀπ´ ἀρχῆς ἀορίστου εἰς
[1, 1]	τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν,	ἐδημιούργησε	διοικητάς τινας ἑπτά, ἐν κύκλοις
[1, 1]	καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν	ἠκολούθησε	τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι
[1, 1]	τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ	ᾤκησε	τὴν ἄλογον μορφήν· ἡ δὲ
[1, 1]	αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι,	ἐφίλησε	καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν· ἅμα
[1, 1]	σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν,	κατενόησε	τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ
[1, 1]	εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον	ἀντώπησέ	μοι, ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ
[1, 1]	μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις	κατέστησε,	καὶ ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ
[1, 1]	ὤν, ζωὴ καὶ φῶς ὑπάρχων,	ἀπεκύησε	λόγῳ ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς
[1, 1]	διακεχώρισται δὲ ἀπ´ ἀλλήλων ἥ	τε	γῆ καὶ τὸ ὕδωρ, καθὼς
[1, 1]	φῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν	τε	καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών.
[1, 1]	ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον, φοβερόν	τε	καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς
[1, 1]	ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων τήν	τε	μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι,
[1, 1]	τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς	ἅτε	τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ Ἀνθρώπου
[1, 1]	ὦ ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς θάνατον	ἐκδεδώκατε,	ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν;
[1, 1]	ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς ἀθανασίας μεταλαβεῖν;	μετανοήσατε,	οἱ συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ καὶ
[1, 1]	καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ θεοῦ,	νήψατε,	παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ
[1, 1]	ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε τοῦ σκοτεινοῦ φωτός,	μεταλάβετε	τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες τὴν φθοράν.
[1, 1]	πλάνῃ καὶ συγκοινωνήσαντες τῇ ἀγνοίᾳ·	ἀπαλλάγητε	τοῦ σκοτεινοῦ φωτός, μεταλάβετε τῆς
[1, 1]	καὶ καρδίας πρὸς σὲ ἀνατεταμένης,	ἀνεκλάλητε,	ἄρρητε, σιωπῇ φωνούμενε. αἰτουμένῳ τὸ
[1, 1]	καρδίας πρὸς σὲ ἀνατεταμένης, ἀνεκλάλητε,	ἄρρητε,	σιωπῇ φωνούμενε. αἰτουμένῳ τὸ μὴ
[1, 1]	~ἙΡΜΟΥ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ. Ἐννοίας μοί	ποτε	γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ
[1, 1]	ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος. καὶ	τότε	γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας
[1, 1]	ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν θεόν· καὶ	τότε	τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα,
[1, 1]	ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι,	ὥστε	με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν·
[1, 1]	περιόδου τέλους καὶ ἀρχῶν γενῶν.	ἄκουε	λοιπόν, ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι.
[1, 1]	ἀκοῦσαι βούλομαι. φησὶν ἐμοὶ πάλιν,	Ἔχε	νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν,
[1, 1]	ἦλθον καὶ ποθῶ ἀκοῦσαι· μὴ	ἔκτρεχε.	καὶ ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν, Ἀλλὰ
[1, 1]	γῆ ἐξήνεγκεν ἀπ´ αὐτῆς ἃ	εἶχε	ζῷα τετράποδα καὶ ἑρπετά, θηρία
[1, 1]	ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα οὐ γὰρ	ἐπεῖχε	τὸν Λόγον> ἀὴρ δὲ πετεινὰ
[1, 1]	τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ,	ἔστρεψε	τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/05/2008