Livre, partie
[1, 1]	πῦρ ἐπὶ τὸ πλεῖον αὐξάνει.	Εὖ	μοι πάντα, ὡς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας,
[1, 1]	ἐξ οὗ γέγονεν ὁ Ἄνθρωπος.	Εὖ	φῂς λαλῶν· φῶς καὶ ζωή
[1, 1]	ὕψος· κοῦφον δὲ ἦν καὶ	ὀξύ,	δραστικὸν δὲ ἅμα, καὶ ὁ
[1, 1]	ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός.	οὐ	γὰρ διίστανται ἀπ´ ἀλλήλων· ἕνωσις
[1, 1]	κατωφερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα	οὐ	γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον> ἀὴρ
[1, 1]	ὁ ἔννους ἄνθρωπος ἀναγνωρισάτω ἑαυτόν»	οὐ	πάντες γὰρ ἄνθρωποι νοῦν ἔχουσιν;
[1, 1]	ἵνα τύχῃ πλείονος τιμωρίας, καὶ	οὐ	παύεται ἐπ´ ὀρέξεις ἀπλέτους τὴν
[1, 1]	ὁ πατὴρ τῶν ὅλων, ἐξ	οὗ	γέγονεν ὁ Ἄνθρωπος. Εὖ φῂς
[1, 1]	ὁ θεὸς καὶ πατήρ, ἐξ	οὗ	ἐγένετο ὁ Ἄνθρωπος. ἐὰν οὖν
[1, 1]	τῶν ὅλων. ἅγιος ὁ θεὸς,	οὗ	ἡ βουλὴ τελεῖται ἀπὸ τῶν
[1, 1]	σώματος τὸ στυγνὸν σκότος, ἐξ	οὗ	ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς
[1, 1]	φῶς, ἀπεκύησεν Ἄνθρωπον αὐτῷ ἴσον,	οὗ	ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου· περικαλλὴς
[1, 1]	ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ	οὗ	θάνατος ἀρδεύεται. Ἐνόησας ὀρθῶς, ὦ
[1, 1]	εἰς ἀπέραντον τέλος· ἄρχεται γάρ,	οὗ	λήγει· ἡ δὲ τούτων περιφορά,
[1, 1]	συστησάμενος τὰ ὄντα. ἅγιος εἶ,	οὗ	πᾶσα φύσις εἰκὼν ἔφυ. ἅγιος
[1, 1]	τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ ἡ τοῦ	λόγου	ἐκφορὰ γεννήματα ἀγαθῶν. τοῦτο δὲ
[1, 1]	τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς αὐθεντίας	λόγου.	θεόπνους γενόμενος τῆς ἀληθείας ἦλθον.
[1, 1]	καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ τοῦ	λόγου.	ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε, Τοῦτό
[1, 1]	καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ	Δημιουργοῦ	κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη
[1, 1]	σοι ἀνήπλωσα τὸν πρῶτον λόγον.	Ἰδοὺ	σιωπῶ, ἔφην ἐγώ. Ἐγένετο οὖν,
[1, 1]	δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ	μετεδίδου	τῆς ἰδίας τάξεως· καὶ καταμαθὼν
[1, 1]	ὃν ποθεῖς λόγον ἀκοῦσαι. τῆς	περιόδου	πεπληρωμένης ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος
[1, 1]	πάντα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι	περιόδου	τέλους καὶ ἀρχῶν γενῶν. ἄκουε
[1, 1]	δέ μοι εἰπὲ περὶ τῆς	ἀνόδου	τῆς γινομένης. πρὸς ταῦτα ὁ
[1, 1]	διοικητόρων τήν τε μορφὴν τοῦ	θεοῦ	ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς
[1, 1]	ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα, Ἐκ βουλῆς	θεοῦ,	ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ
[1, 1]	στοιχείων {τοῦ θεοῦ} ὁ τοῦ	θεοῦ	Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς
[1, 1]	χωρεῖ» ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ	θεοῦ	λόγος; φημὶ ἐγώ, Ὅτι ἐκ
[1, 1]	κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν τοῦ	θεοῦ	μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος
[1, 1]	ἐκδεδωκότες καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ	θεοῦ,	νήψατε, παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι
[1, 1]	ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων {τοῦ	θεοῦ}	ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος εἰς
[1, 1]	ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ βουλῆς	θεοῦ·	πάντα γὰρ ζῷα ἀρρενοθήλεα ὄντα
[1, 1]	τῆς ἀνθρωπότητος διὰ σοῦ ὑπὸ	θεοῦ	σωθῇ; ταῦτα εἰπὼν ὁ Ποιμάνδρης
[1, 1]	ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς	θεοῦ.	Τί οὖν; φημί. Οὕτω γνῶθι·
[1, 1]	ἡ σιωπή μου ἐγκύμων τοῦ	ἀγαθοῦ,	καὶ ἡ τοῦ λόγου ἐκφορὰ
[1, 1]	αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς	ἰδίου	τόκου· περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ
[1, 1]	θανάτῳ ὄντες; Ὅτι προκατάρχεται τοῦ	οἰκείου	σώματος τὸ στυγνὸν σκότος, ἐξ
[1, 1]	δὲ γενομένης καὶ τῆς τοῦ	ἡλίου	αὐγῆς ἀρχομένης δύεσθαι ὅλης, ἐκέλευσα
[1, 1]	σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος	κυρίου,	ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός.
[1, 1]	λόγους καὶ ἐτράφησαν ἐκ τοῦ	ἀμβροσίου	ὕδατος. ὀψίας δὲ γενομένης καὶ
[1, 1]	τῇ ἀναλύσει τοῦ σώματος τοῦ	ὑλικοῦ	παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς
[1, 1]	ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου	τόκου·	περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς
[1, 1]	τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ γένους,	μοῦ	ἀδελφούς, υἱοὺς δὲ σοῦ. διὸ
[1, 1]	τοῖς εὐσεβοῦσι, καὶ ἡ παρουσία	μου	γίνεται βοήθεια, καὶ εὐθὺς τὰ
[1, 1]	ἀληθινὴ ὅρασις, καὶ ἡ σιωπή	μου	ἐγκύμων τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ ἡ
[1, 1]	λόγον. ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει	μου	ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί, Εἶδες
[1, 1]	παρεκάλουν διδαχθῆναι, ἑαυτοὺς πρὸ ποδῶν	μου	ῥίψαντες. ἐγὼ δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς
[1, 1]	ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα καλεῖν	μου	τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι,
[1, 1]	δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ	μου	τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις
[1, 1]	μοι λαβόντι ἀπὸ τοῦ νοός	μου,	τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς
[1, 1]	μοι τῆς διανοίας σφόδρα, κατασχεθεισῶν	μου	τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ
[1, 1]		~ἙΡΜΟΥ	ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ. Ἐννοίας μοί ποτε
[1, 1]	καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν	κόσμου	καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων ἔχων
[1, 1]	οὕτω τὰ πάντα τοῦ αἰσθητοῦ	κόσμου	μέχρι περιόδου τέλους καὶ ἀρχῶν
[1, 1]	κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ	ἐπικειμένου	ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι. καὶ
[1, 1]	συγκοινωνήσαντες τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε τοῦ	σκοτεινοῦ	φωτός, μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας, καταλείψαντες
[1, 1]	ὢν πατρὸς καὶ ἄϋπνος ἀπὸ	ἀΰπνου	κρατεῖται. καὶ μετὰ ταῦτα, Νοῦς
[1, 1]	ἐκ κόρου τροφῆς ἢ ἐκ	κόπου	σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ
[1, 1]	σώματα πρὸς τὸ εἶδος τοῦ	Ἀνθρώπου.	ὁ δὲ Ἄνθρωπος ἐκ ζωῆς
[1, 1]	ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ	Ἀνθρώπου	τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕδατι
[1, 1]	ἐγὼ δὲ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ	Ποιμάνδρου	ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν, καὶ πληρωθεὶς
[1, 1]	διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ	Ποιμάνδρου	λόγον. ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει
[1, 1]	τοῦ νοός μου, τουτέστι τοῦ	Ποιμάνδρου,	τοῦ τῆς αὐθεντίας λόγου. θεόπνους
[1, 1]	καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ	κόρου	τροφῆς ἢ ἐκ κόπου σώματος,
[1, 1]	γένους, μοῦ ἀδελφούς, υἱοὺς δὲ	σοῦ.	διὸ πιστεύω καὶ μαρτυρῶ· εἰς
[1, 1]	τὸ γένος τῆς ἀνθρωπότητος διὰ	σοῦ	ὑπὸ θεοῦ σωθῇ; ταῦτα εἰπὼν
[1, 1]	καὶ ἡ σιωπή μου ἐγκύμων	τοῦ	ἀγαθοῦ, καὶ ἡ τοῦ λόγου
[1, 1]	ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε	τοῦ	ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ
[1, 1]	καὶ ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα	τοῦ	αἰσθητοῦ κόσμου μέχρι περιόδου τέλους
[1, 1]	σοφίας λόγους καὶ ἐτράφησαν ἐκ	τοῦ	ἀμβροσίου ὕδατος. ὀψίας δὲ γενομένης
[1, 1]	τὰ σώματα πρὸς τὸ εἶδος	τοῦ	Ἀνθρώπου. ὁ δὲ Ἄνθρωπος ἐκ
[1, 1]	ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς	τοῦ	Ἀνθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ
[1, 1]	ταύτης φωτίσω τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ	τοῦ	γένους, μοῦ ἀδελφούς, υἱοὺς δὲ
[1, 1]	δὲ ἀναστήσας αὐτοὺς καθοδηγὸς ἐγενόμην	τοῦ	γένους, τοὺς λόγους διδάσκων, πῶς
[1, 1]	δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ τὴν	τοῦ	Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί,
[1, 1]	τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος	τοῦ	ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.
[1, 1]	ὀψίας δὲ γενομένης καὶ τῆς	τοῦ	ἡλίου αὐγῆς ἀρχομένης δύεσθαι ὅλης,
[1, 1]	ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον	τοῦ	θανάτου ἔρωτα, καὶ πάντα τὰ
[1, 1]	μὲν αὐτῶν καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ	τοῦ	θανάτου ὁδῷ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ
[1, 1]	μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι	τοῦ	θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ
[1, 1]	σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ	τοῦ	θανάτου. Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην
[1, 1]	τῶν διοικητόρων τήν τε μορφὴν	τοῦ	θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε
[1, 1]	κατωφερῶν στοιχείων {τοῦ θεοῦ} ὁ	τοῦ	θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν
[1, 1]	αὐτὸν χωρεῖ» ὅπερ ἔχει ὁ	τοῦ	θεοῦ λόγος; φημὶ ἐγώ, Ὅτι
[1, 1]	τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν	τοῦ	θεοῦ μορφὴν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον
[1, 1]	ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ	τοῦ	θεοῦ, νήψατε, παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες,
[1, 1]	εὐθὺς ἐκ τῶν κατωφερῶν στοιχείων	{τοῦ	θεοῦ} ὁ τοῦ θεοῦ Λόγος
[1, 1]	ἐγκύμων τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ ἡ	τοῦ	λόγου ἐκφορὰ γεννήματα ἀγαθῶν. τοῦτο
[1, 1]	ἐμός· καὶ αὐτὸς γὰρ ἐρῶ	τοῦ	λόγου. ὁ δὲ Ποιμάνδρης εἶπε,
[1, 1]	δὲ συνέβη μοι λαβόντι ἀπὸ	τοῦ	νοός μου, τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου,
[1, 1]	τῷ θανάτῳ ὄντες; Ὅτι προκατάρχεται	τοῦ	οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος,
[1, 1]	ὑπ´ αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς	τοῦ	παντὸς τὴν φύσιν καὶ τὴν
[1, 1]	αὐτὸν τῇ στοργῇ, καὶ πρὸ	τοῦ	παραδοῦναι τὸ σῶμα ἰδίῳ θανάτῳ
[1, 1]	αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ	τοῦ	πατρός· γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ
[1, 1]	ἰδίου τόκου· περικαλλὴς γάρ, τὴν	τοῦ	πατρὸς εἰκόνα ἔχων· ὄντως γὰρ
[1, 1]	ἕκτῃ τὰς ἀφορμὰς τὰς κακὰς	τοῦ	πλούτου ἀνενεργήτους, καὶ τῇ ἑβδόμῃ
[1, 1]	κοίτην. ἐγὼ δὲ τὴν εὐεργεσίαν	τοῦ	Ποιμάνδρου ἀνεγραψάμην εἰς ἐμαυτόν, καὶ
[1, 1]	ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν	τοῦ	Ποιμάνδρου λόγον. ὡς δὲ ἐν
[1, 1]	ἀπὸ τοῦ νοός μου, τουτέστι	τοῦ	Ποιμάνδρου, τοῦ τῆς αὐθεντίας λόγου.
[1, 1]	τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι	τοῦ	πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος,
[1, 1]	ἕτερον Νοῦν δημιουργόν, ὃς θεὸς	τοῦ	πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε
[1, 1]	τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ	τοῦ	πυρὸς κατανοῆσαι. καὶ ὁ τοῦ
[1, 1]	ἐκχωρήσας δαίμονι, ὅστις τὴν ὀξύτητα	τοῦ	πυρὸς προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς
[1, 1]	καὶ συγκοινωνήσαντες τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλλάγητε	τοῦ	σκοτεινοῦ φωτός, μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας,
[1, 1]	ἀνενέργητον παραδίδως, καὶ αἱ αἰσθήσεις	τοῦ	σώματος εἰς τὰς ἑαυτῶν πηγὰς
[1, 1]	ὁ Νοῦς τὰ προσπίπτοντα ἐνεργήματα	τοῦ	σώματος ἐκτελεσθῆναι. πυλωρὸς ὢν ἀποκλείσω
[1, 1]	Πρῶτον μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει	τοῦ	σώματος τοῦ ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ
[1, 1]	ἤθελον ἐξηυφράνθην. ἐγένετο γὰρ ὁ	τοῦ	σώματος ὕπνος τῆς ψυχῆς νῆψις,
[1, 1]	νοός μου, τουτέστι τοῦ Ποιμάνδρου,	τοῦ	τῆς αὐθεντίας λόγου. θεόπνους γενόμενος
[1, 1]	τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι. καὶ ὁ	τοῦ	τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν
[1, 1]	μὴ θεωρεῖσθαι τὴν γῆν ἀπὸ	τοῦ	ὕδατος· κινούμενα δὲ ἦν διὰ
[1, 1]	ἐν τῇ ἀναλύσει τοῦ σώματος	τοῦ	ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα
[1, 1]	ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον τοῦ	θανάτου	ἔρωτα, καὶ πάντα τὰ ὄντα.
[1, 1]	αὐτῶν καταφλυαρήσαντες ἀπέστησαν, τῇ τοῦ	θανάτου	ὁδῷ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες, οἱ δὲ
[1, 1]	διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ	θανάτου	οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
[1, 1]	πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ	θανάτου.	Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ,
[1, 1]	ἔμεινεν οὕτω τὰ πάντα τοῦ	αἰσθητοῦ	κόσμου μέχρι περιόδου τέλους καὶ
[1, 1]	τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς τῆς	ἀπεράντου·	ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί. Τὰ
[1, 1]	~ἙΡΜΟΥ	ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ	ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ. Ἐννοίας μοί ποτε γενομένης
[1, 1]	καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ´ ἀρχῆς	ἀορίστου	εἰς ἀπέραντον τέλος· ἄρχεται γάρ,
[1, 1]	ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ´	αὐτοῦ·	γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε
[1, 1]	πατέρα τῶν ὅλων ἀνείθην ὑπ´	αὐτοῦ	δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς τοῦ παντὸς
[1, 1]	τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν	αὐτοῦ,	ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας
[1, 1]	ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος	αὐτοῦ	μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς
[1, 1]	τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη	αὐτοῦ	οἰκεῖν· ἅμα δὲ τῇ βουλῇ
[1, 1]	ἀντώπησέ μοι, ὥστε με τρέμειν	αὐτοῦ	τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ
[1, 1]	τι θαῦμα θαυμασιώτατον· ἔχοντος γὰρ	αὐτοῦ	τῆς ἁρμονίας τῶν ἑπτὰ τὴν
[1, 1]	καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ	ἑαυτοῦ	δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέφεσθαι ἀπ´
[1, 1]	τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε τὰ	ἑαυτοῦ	πάντα δημιουργήματα, καὶ κατανοήσας δὲ
[1, 1]	τὰς ἀφορμὰς τὰς κακὰς τοῦ	πλούτου	ἀνενεργήτους, καὶ τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ
[1, 1]	συγχαίρουσι δὲ οἱ παρόντες τῇ	τούτου	παρουσίᾳ, καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν
[1, 1]	τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ	ἀδελφοῦ	τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν
[1, 1]	ὃ βούλει, καὶ σύνειμί σοι	πανταχοῦ.	φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ
[1, 1]	μαθεῖν καὶ γνῶναι; φημὶ ἐγώ,	Σὺ	γὰρ τίς εἶ; Ἐγὼ μέν,
[1, 1]	εἶ, οὗ πᾶσα φύσις εἰκὼν	ἔφυ.	ἅγιος εἶ, ὃν ἡ φύσις

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/05/2008