Livre, Chap.
[1, 15]	τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ	αὖ	πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν
[1, 34]	γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ	εὖ	πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε
[1, 30]	ἔφη πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ	βασιλεῦ,	ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν
[1, 34]	γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ	βασιλεῦ,	τὸν βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν
[1, 32]	ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος τοῦ ὕδατος,	Βασιλεῦ	(φησιν) Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις·
[1, 15]	ποιεῖ πάντως, το δὲ δεύτερον,	θῆλυ.	Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ
[1, 3]	καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ	πολύ.	Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ, Νείλου
[1, 15]	γε μὴν τὸν λοιπὸν χρόνον	πάμπολύ	τι πλῆθος τῶνδε τῶν ὀρνίθων
[1, 5]	τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ	πάνυ	ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ
[1, 18]	συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ	πάνυ	παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν
[1, 32]	καὶ τιμῶ γε αὐτὸ τῶν	πάνυ	πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω·
[1, 2]	ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ	πάνυ	σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ.
[1, 13]	διεταράχθη, καὶ περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει	πὰνυ	σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον. Καὶ
[1, 16]	τῷ κόσμῳ τὸν νεκρὸν οὐ	πάνυ	τι ἀδόξως. Ταῦτα τὸν Σωκράτην
[1, 23]	γάρ πως ἡ δόξα μὴ	πάνυ	τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε
[1, 19]	φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ τὴν	πάνυ	τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι
[1, 3]	ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ·	οὐ	γὰρ οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον
[1, 15]	δὲ ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ	οὐ	γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ τι
[1, 18]	~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ	οὐ	διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ
[1, 14]	καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς	οὐ	κάμνει τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν.
[1, 30]	ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης	οὐ	μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ
[1, 4]	Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν,	οὐ	μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ
[1, 21]	μὲν ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας,	οὐ	μὴν ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν
[1, 5]	~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ,	οὐ	μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν
[1, 16]	σὺν τῷ κόσμῳ τὸν νεκρὸν	οὐ	πάνυ τι ἀδόξως. Ταῦτα τὸν
[1, 30]	πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ θανάτῳ,	οὐ	ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς
[1, 18]	τοὺς ὤμους ἄχρι τῶν χειρῶν	οὐ	συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς, καὶ
[1, 15]	περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ	οὔ.	Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ
[1, 23]	δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος	Φιλολάου,	καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ
[1, 26]	οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς	ἀδδηφάγου.	Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο
[1, 21]	ἐλθόντα τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον	λόγου	μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν.
[1, 22]	Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην	ἐδίδου,	καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια
[1, 17]	Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα	Μυρμηκίδου	τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ
[1, 34]	Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ	Μάρδου	ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα
[1, 15]	ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς	θεοῦ	ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν
[1, 24]	ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ	Λεπρέου.	Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος, καὶ Ἀστυδαμείας
[1, 20]	τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν,	Ἀγαθοῦ	Δαίμονος τῷ θεῷ διδόντας πρόποσιν.
[1, 21]	Περσῶν βασιλεῖ προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ	Θηβαίου	σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ
[1, 30]	διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ	Πτολεμαίου	λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς
[1, 14]	ᾖ περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ	βίου.	Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ
[1, 8]	ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ	φαλαγγίου.	Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν,
[1, 23]	δὲ τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ	Γοργίου	καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι
[1, 17]	~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ	ἐλεγείου.	Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα
[1, 29]	Κῷ τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ	Νικίου	τοῦ τυράννου, ὄιν· τεκεῖν δὲ
[1, 21]	χωρὶς, πῶς Περσῶν βασιλεῖ προσεκύνησεν.	Ἰσμηνίου	τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ
[1, 17]	τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ	Λακεδαιμονίου,	τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν
[1, 16]	εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ	ἠξίου	ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ
[1, 25]	καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν	ἠξίου	μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν,
[1, 33]	αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς, Ἐκ	ποίου	παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι
[1, 25]	Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ	ἀργυρίου	ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας
[1, 22]	Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου	ἀργυρίου,	ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ.
[1, 2]	τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ	ἀράχριου	πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ
[1, 17]	ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ	Μιλησίου,	καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ
[1, 20]	μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ	Διονυσίου	συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος
[1, 32]	βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου τοῦ	χρυσίου	εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ
[1, 20]	τὸν κόσμον, ὃς ἦν, φασι,	χρυσίου	πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων
[1, 4]	βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς	Αἰγυπτίου.	Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου
[1, 4]	Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς	Αἰγυπτίου	τι σοφόν. Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ
[1, 34]	ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς	υἱοῦ	θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει
[1, 30]	καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή,	κακοῦ	μὲν οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος,
[1, 16]	Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ	φαρμάκου	πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην;
[1, 24]	νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ	δίσκου,	καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς
[1, 34]	ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ τοῦ	νεανίσκου	πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε συλλαβὼν
[1, 16]	Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ	Δήλου,	καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο
[1, 24]	αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ	ἄθλου	μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα
[1, 3]	πολύ. Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ,	Νείλου	θρέμματι, βάτραχος, καλάμου τρύφος ἐνδακὼν,
[1, 3]	ὕδρῳ περιπέσῃ, Νείλου θρέμματι, βάτραχος,	καλάμου	τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ
[1, 4]	ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ τοῦ	ποταμοῦ	πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον
[1, 32]	παρέλθῃς. Τιμῶ δέ σε Κύρου	ποταμοῦ	ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν
[1, 7]	Οὗτοι γοῦν, ὅταν αὑτοὺς λαθόντες	ὑοσκυάμου	φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως
[1, 22]	ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον	ἐπισήμου	ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο
[1, 21]	ὥρα σοι, τὰ ἐκ τοῦ	νόμου	δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ
[1, 32]	Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ	νόμου,	καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ
[1, 15]	τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα	παρθένου,	Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ
[1, 32]	ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ	δεδωρημένου	ὕδατος τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος
[1, 32]	ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν	ἐκείνου	εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ
[1, 32]	φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ	ἐκείνου	τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς
[1, 26]	δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ	οἴνου	χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους
[1, 33]	τῷ αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ	λίκνου	μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ
[1, 14]	καὶ τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ	κύκνου.	Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα
[1, 14]	καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος	κύκνου	οὐκ ἤκουσα, ἴσως δὲ οὐδὲ
[1, 10]	Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς	δικτάμνου	βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ
[1, 29]	ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ	τυράννου,	ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα,
[1, 17]	γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ	χρόνου	παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς
[1, 25]	τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ	Φιλίππου	(εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ
[1, 25]	μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ	Ἀλεξάνδρου,	ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς
[1, 25]	Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ	Ἀλεξάνδρου	μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ
[1, 23]	στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ	Πρωταγόρου.	Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι,
[1, 19]	τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ	μέτρου,	καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου
[1, 5]	τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ	ἀγκίστρου	καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ.
[1, 32]	πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι	Κύρου	ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ
[1, 32]	ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ δέ σε	Κύρου	ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ
[1, 31]	ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ	δῶρου	προσφέρειν τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος
[1, 15]	Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ τοῦ	χώρου	αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ
[1, 33]	ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς, Ἐκ ποίου	παραδείσου,	φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι τὸ
[1, 9]	φάρμακον δέ ἐστιν αὐτῷ τῆς	νόσου,	βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ βεβλημέναι
[1, 21]	οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ	Πέρσου.	~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν
[1, 24]	ὅτε αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ	τοῦ	ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν,
[1, 25]	δὲ μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν	τοῦ	Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο·
[1, 20]	Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ	τοῦ	Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα
[1, 20]	ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ	τοῦ	Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ αὐτὸ
[1, 21]	Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα	τοῦ	βασιλέως μὴ πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν,
[1, 32]	δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ	τοῦ	βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ ὅ
[1, 14]	ὅταν ᾖ περὶ τὴν καταστροφὴν	τοῦ	βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος,
[1, 20]	Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα.	Τοῦ	δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε
[1, 5]	φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο·	τοῦ	δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ
[1, 33]	φέρεις μοι τὸ δῶρον τοῦτο;	Τοῦ	δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ
[1, 13]	Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ	τοῦ	δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει
[1, 13]	ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ	τοῦ	δέους. Ὁ δὲ κῦων, ὅσπερ
[1, 25]	(εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ	τοῦ	Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει)
[1, 24]	Χρόνῳ δὲ ὕστερον ὁ μὲν	τοῦ	Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο·
[1, 20]	τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος	τοῦ	Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ
[1, 31]	αὐτὸν ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ	τοῦ	δῶρου προσφέρειν τῷ βασιλεῖ. Νόμος
[1, 15]	αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν	τοῦ	ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις
[1, 15]	ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις	τοῦ	ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις
[1, 21]	πῶς Περσῶν βασιλεῖ προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου	τοῦ	Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν
[1, 1]	τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς καλουμένοις	τοῦ	ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται
[1, 30]	ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ φίλτρῳ	τοῦ	κατ᾿ αὐτὸν ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος,
[1, 17]	Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους	τοῦ	Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα
[1, 34]	ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος	τοῦ	Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη,
[1, 19]	διὰ τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω	τοῦ	μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ
[1, 17]	ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου	τοῦ	Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου,
[1, 34]	περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ	τοῦ	νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε
[1, 21]	αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ ἐκ	τοῦ	νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή,
[1, 32]	Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει	τοῦ	νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως.
[1, 7]	προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι	τοῦ	πάθους φάρμακον, καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς
[1, 21]	κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ	τοῦ	Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ
[1, 24]	φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ Λεπρέου. Καύκωνος	τοῦ	Ποσειδῶνος, καὶ Ἀστυδαμείας τῆς Φόρβαντος,
[1, 4]	οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ	τοῦ	ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ
[1, 30]	ἢ διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ	τοῦ	Πτολεμαίου λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ
[1, 16]	εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ	τοῦ	Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ
[1, 29]	τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου	τοῦ	τυράννου, ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ
[1, 32]	ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος	τοῦ	ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη, δι᾿
[1, 32]	ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ ἐκείνου	τοῦ	ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς τῷ
[1, 16]	ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ	τοῦ	φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται
[1, 15]	θηλείας τὴν τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν,	τοῦ	φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ
[1, 32]	σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου	τοῦ	χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν,
[1, 15]	τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ	τοῦ	χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν
[1, 34]	τῆς παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ	θανάτου	τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς
[1, 23]	ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας	Δημοκρίτου·	τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο,
[1, 31]	αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ	ἑκάστου	πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ
[1, 8]	ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι	κιττοῦ	γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα
[1, 32]	τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ	αὐτοῦ	δῶρον. Οἱ δὲ τὴν ταχίστην
[1, 34]	καὶ τὼ χεῖρε ὀπίσω περιαγαγὼν	αὐτοῦ,	πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε· καὶ
[1, 30]	θεῶν τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς	αὐτοῦ	τῇ χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον
[1, 32]	φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν	αὐτοῦ	τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα
[1, 33]	ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ τῆς	αὑτοῦ	γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν
[1, 31]	πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν	ἑαυτοῦ	δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ
[1, 32]	Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς	ἑαυτοῦ	ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι.
[1, 21]	αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿	ἑαυτοῦ	συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι,
[1, 34]	Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς	ἑαυτοῦ	τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ
[1, 32]	τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν	σεαυτοῦ	ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν
[1, 32]	παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα	ἐμαυτοῦ	κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω
[1, 25]	μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ	τούτου	εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου
[1, 3]	ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ	τούτου	περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν ὕδρων
[1, 32]	Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν	τούτου	τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ
[1, 32]	ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ	σὺ	δέ μοι καταλύοντι ἐν τῷ
[1, 32]	τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ	σὺ	τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007