Livre, Chap.
[1, 2]	αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται.	Ἤ	τί ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο
[1, 31]	τῶν ἄγαν πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿	ἢ	βοῦς, ἢ ὄις, οἱ δὲ
[1, 5]	καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν	ἢ	γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν
[1, 30]	οὐ μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν,	ἢ	διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ
[1, 31]	πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿ ἢ βοῦς,	ἢ	ὄις, οἱ δὲ σῖτον, καὶ
[1, 21]	μὴ πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν	ἢ	προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς
[1, 15]	τὸν ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν	ἢ	φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι
[1, 17]	τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα,	ἢ	χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν.
[1, 14]	εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν	ᾖ	περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου.
[1, 5]	τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος.	Ἡ	ἀλώπηξ, οὐ μόνον τὸ χερσαῖον
[1, 5]	δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ	ἡ	ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ τὸν
[1, 30]	ἦν ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ	ἡ	γνώμη τῆς μορφῆς. Πολλάκις γοῦν
[1, 2]	τί ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν,	ἡ	δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’
[1, 23]	ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε γάρ πως	ἡ	δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς,
[1, 5]	θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ	ἡ	θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν
[1, 15]	τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο	ἡ	θήλεια, ὧν τὸ μὲν πρῶτον
[1, 34]	ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν	ἡ	θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον
[1, 2]	κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ	ἡ	μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα,
[1, 34]	πικρὰς ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν	ἡ	μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται,
[1, 16]	τὸ κώνειον ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν	ἡ	ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει
[1, 19]	τὴν χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ	ἡ	τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν
[1, 15]	ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει	ἡ	Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε
[1, 32]	ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ	ᾗ	ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις
[1, 11]	καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς,	ᾗ	ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται.
[1, 6]	δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ	γῇ	τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω
[1, 6]	χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ	γῇ	τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν
[1, 2]	τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου	πάγη,	καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς
[1, 32]	κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε, καὶ	δὴ	οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν
[1, 21]	φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς	δὴ	προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ
[1, 30]	Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο	δὴ	τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν
[1, 32]	μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς	ἤδη	ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ
[1, 11]	καὶ μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας	ἤδη	καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι
[1, 14]	δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν	ἤδη	καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος
[1, 32]	γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων τῶν	ἤδη	σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ
[1, 6]	γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους	ἤδη	τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους
[1, 32]	Κῦρός ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν σὺν	σπουδῇ,	καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα,
[1, 30]	Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ	ἀγαθὴ	κεφαλή, κακοῦ μὲν οὐδεπώποτε οὐδενὶ
[1, 34]	ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν	φωραθῇ	ἕτερα.
[1, 6]	ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς	ἤθη	τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ
[1, 27]	Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων	ἐκλήθη	οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν
[1, 21]	φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα	ἠβουλήθη	κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ
[1, 13]	τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους	ἀφείθη.	~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν
[1, 30]	σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου λίαν	ἠράσθη.	Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε
[1, 32]	δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης	ἥσθη,	καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε,
[1, 33]	καὶ ἐκ τῆς αὑτοῦ γεωργίας,	ὑπερήσθη·	καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ
[1, 13]	τούτων ό Γέλων ἅμα τε	ἀφυπνίσθη,	καὶ τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ
[1, 19]	ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ	κατελύθη.	~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν
[1, 13]	αὐτῷ παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς	διεταράχθη,	καὶ περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ
[1, 25]	τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ	δοκοίη	πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν
[1, 24]	Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει	νεανικὴ,	καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου,
[1, 22]	Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ στολῇ	δωροφορική.	~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν
[1, 32]	βούλεται δέ σε καὶ τῇ	φιάλῃ	ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ ἐκείνου
[1, 30]	ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ	κεφαλή,	κακοῦ μὲν οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας
[1, 10]	τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ	βέλη	ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες.
[1, 16]	χιτῶνά τε αὐτῷ φέρων ἐρίων	πολυτελῆ	καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο.
[1, 0]		~Ποικίλη	ἱστορία Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος.
[1, 24]	ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν	Ἡρακλῆ.	Καὶ οῦν καὶ ἔτισε δίκας
[1, 24]	συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν	Ἡρακλῆ,	ὅτε αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ
[1, 12]	μαντικῆς τινα αἴσθησιν. ὅταν γὰρ	μέλλῃ	λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι
[1, 22]	αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ	στολῇ	δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου.
[1, 32]	ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς ἂν	μὴ	ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ
[1, 16]	Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων	μὴ	ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι·
[1, 32]	καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας,	μὴ	αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας,
[1, 15]	αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα	μὴ	βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει
[1, 15]	θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ αὐτήν·	μὴ	γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν
[1, 25]	μήτε τὴν πόλιν. Ὡς δὲ	μὴ	δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου,
[1, 32]	φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ	μὴ	δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε
[1, 23]	Ἔοικε γάρ πως ἡ δόξα	μὴ	πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν,
[1, 21]	καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ	μὴ	προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε
[1, 15]	οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,	μὴ	πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν
[1, 21]	εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως	μὴ	πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ
[1, 21]	τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ	μή,	τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ
[1, 32]	παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων Περσῶν	μὴ	φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ
[1, 30]	ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ	γνώμη	τῆς μορφῆς. Πολλάκις γοῦν αὐτῷ
[1, 33]	αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε,	Νὴ	τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ
[1, 32]	ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν σὸν	παραγένῃ,	οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ
[1, 2]	ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ	ἐκείνῃ	δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων.
[1, 34]	οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν ἡ	θριδακίνη	λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ
[1, 29]	ἐν Κῷ τεκεῖν, ἔν τινι	ποίμνῃ	Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν· τεκεῖν
[1, 31]	αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς Πέρσας	ἐλαύνῃ	βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ
[1, 23]	Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ	δόξῃ	διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου,
[1, 32]	ἀρυσάμενος τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν)	Ἀρταξέρξη,	δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν
[1, 33]	ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης	Ἀρταξέρξῃ	τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα
[1, 32]	τῆς ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν	Ἀρταξέρξῃ	τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν
[1, 32]	βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν σε,	ὅπῃ	τε καὶ ὅπως ἔχω, τιμῶ,
[1, 15]	αὐταῖς. Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ	χρὴ	προσέχειν, φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ
[1, 2]	δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν	ἀπόχρη.	~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι
[1, 3]	κατὰ πολύ. Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ	περιπέσῃ,	Νείλου θρέμματι, βάτραχος, καλάμου τρύφος
[1, 15]	ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ	φιλήσῃ	αὐτήν· μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς
[1, 21]	ὑπὲρ ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ	Πέρσῃ.	Ἔφατο οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ
[1, 21]	καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε τῷ	Πέρσῃ	προσκυνήσας, οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν
[1, 32]	βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ ἀνδρὶ τῷ	Πέρσῃ	στολὴν Περσικὴν καὶ φιάλην χρυσῆν
[1, 25]	αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν	τῇ	ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους
[1, 6]	Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν	τῇ	γῇ τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι
[1, 6]	Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν	τῇ	γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα
[1, 23]	Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου·	τῇ	δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον
[1, 23]	τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ	τῇ	δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος
[1, 25]	τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ	τῇ	ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν
[1, 15]	χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν	τῇ	θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν
[1, 1]	οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ	τῇ	πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ δὲ
[1, 3]	ῥώμης τῶν ὕδρων οἱ βάτραχοι	τῇ	σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ
[1, 22]	ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ	τῇ	στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ
[1, 19]	ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ	τῇ	Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι
[1, 32]	τιμήσας· βούλεται δέ σε καὶ	τῇ	φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ
[1, 30]	τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ	τῇ	χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας,
[1, 10]	πίθηκος. ~Πῶς αἱ βεβλημέναι ἐν	Κρήτῃ	αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι
[1, 25]	πόλιν. Ὡς δὲ μὴ δοκοίη	πάντῃ	ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν
[1, 19]	τὴν ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ	αὐτὴ	κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ
[1, 26]	ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα	αὐτῇ	κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων
[1, 19]	πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ	αὐτῇ	τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας
[1, 15]	Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία	αὕτη.	~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ κώνειον
[1, 32]	δέ σε καὶ τῇ φιάλῃ	ταύτῃ	ἀρυόμενον πίνειν ἐξ ἐκείνου τοῦ
[1, 32]	ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει	ταύτῃ	τιμήσας· βούλεται δέ σε καὶ
[1, 29]	τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι,	ἰδιώτῃ	ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ
[1, 34]	τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς	ἔφη,	Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς
[1, 34]	υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ	ἔφη,	Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν
[1, 30]	θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿	ἔφη	πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ,
[1, 16]	Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿	ἔφη	πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα,
[1, 6]	ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν	βρέφη,	ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν ἐπέβαλον,
[1, 19]	Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ	ἀρχή,	ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007