Livre, Chap.
[1, 32]	ἄνθρωπε, τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ	γε	αὐτὸ τῶν πάνυ πολυτελῶν, καὶ
[1, 14]	οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί	γε	αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν
[1, 14]	τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί	γε	μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν
[1, 14]	καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν	γε	μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν
[1, 25]	μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι	γε	μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε
[1, 28]	ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν	γε	μὴν πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα,
[1, 15]	ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά	γε	μὴν τὸν λοιπὸν χρόνον πάμπολύ
[1, 32]	μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός	γε	πρὸς τὸν ποταμὸν τὸν πλησίον
[1, 34]	τοῦ νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός	γε	συλλαβὼν τὸ παιδίον, καὶ τὼ
[1, 33]	ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά	γε	τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς
[1, 28]	τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν	γε	ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν
[1, 21]	μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας,	Ἄγε	με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ
[1, 34]	περιαγαγὼν αὐτοῦ, πρὸς τοὺς δικαστὰς	ἤγαγε·	καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα
[1, 16]	εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον.	Ἔλεγε	γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ
[1, 21]	εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε»	(ἔλεγε	δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως,
[1, 16]	ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει,	εἴγε	αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν
[1, 28]	παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ	ἔγωγε	ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν.
[1, 20]	ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ	δὲ	ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν
[1, 5]	διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ	δὲ	ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ
[1, 14]	μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ	δὲ	ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως
[1, 15]	το δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι	δὲ	αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν
[1, 25]	καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν	δὲ	αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία,
[1, 3]	ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ	δὲ	ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ·
[1, 25]	καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ	δὲ	ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ
[1, 2]	ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ	δὲ	ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος
[1, 15]	τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει	δὲ	Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι τῆς
[1, 18]	ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν	δὲ	Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης
[1, 15]	ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ	δὲ	αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ
[1, 7]	ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται	δὲ	αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον,
[1, 21]	τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο	δὲ	αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν
[1, 1]	τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ	δὲ	ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς
[1, 10]	ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ	δὲ	βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης
[1, 15]	πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το	δὲ	δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ
[1, 8]	αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ	δὲ	εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ
[1, 33]	μοι τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ	δὲ	εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ
[1, 6]	ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι	δὲ	εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿
[1, 20]	κελεύσας ἀποκεῖραί τινα αὐτό. Πλεύσας	δὲ	εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος,
[1, 14]	ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι	δέ	εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη
[1, 26]	ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον	δὲ	εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ
[1, 28]	καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε	δὲ	ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως,
[1, 32]	χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν	δὲ,	ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε
[1, 34]	δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ	δὲ	ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿
[1, 34]	τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους	δὲ	ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν
[1, 32]	σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν	δὲ	ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν σὸν
[1, 9]	μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον	δέ	ἐστιν αὐτῷ τῆς νόσου, βρωθεὶς
[1, 31]	δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ	δὲ	ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον,
[1, 34]	τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ	δὲ	ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ
[1, 2]	ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ	δὲ	ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει,
[1, 26]	Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον	δὲ	ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν
[1, 30]	Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων	δὲ	ἦν ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ
[1, 21]	ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης	δὲ	ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος
[1, 27]	καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ	δὲ	καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν
[1, 27]	καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται	δὲ	καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν
[1, 12]	καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι	δὲ	καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω,
[1, 14]	τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι	δὲ	καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ
[1, 30]	οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς	δὲ	καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ
[1, 34]	ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε	δὲ	καὶ τὸν νεανίαν τῆς παρούσης
[1, 4]	~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο	δὲ	κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν. Οὐκ
[1, 13]	ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ	δὲ	κῦων, ὅσπερ οὖν αὐτῷ παρεκάθευδεν,
[1, 34]	τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ	δὲ	λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ
[1, 25]	προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν. Ὡς	δὲ	μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ
[1, 21]	ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ	δὲ	μή, τὸ αὐτό σοι τοῦτο
[1, 32]	ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ	δέ	μοι καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ
[1, 9]	ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα	δὲ	νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν
[1, 14]	ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει	δὲ	ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς
[1, 15]	εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει	δὲ	ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν
[1, 15]	γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν. Χάρων	δὲ	ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν Ἄθω
[1, 24]	πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος	δὲ	ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς
[1, 33]	ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε	δὲ	ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι
[1, 32]	αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων	δὲ	ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι,
[1, 1]	εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι	δὲ	οἱ πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς
[1, 26]	ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε	δὲ	οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν.
[1, 31]	ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε	δὲ	ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ
[1, 32]	ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον	δέ,	ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ
[1, 18]	παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς	δὲ	οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί
[1, 15]	μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν	δὲ	οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,
[1, 14]	ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως	δὲ	οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν,
[1, 29]	Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν· τεκεῖν	δὲ	οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ
[1, 34]	παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ	δὲ	οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν
[1, 19]	γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν. Ἃ	δὲ	οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα,
[1, 16]	τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ	δὲ	οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς
[1, 6]	ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι	δὲ,	παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ
[1, 15]	γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν	δὲ	πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν
[1, 18]	κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο ὑψηλήν, τοὺς	δὲ	πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ
[1, 34]	ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ	δὲ	πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ
[1, 30]	τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν	δὲ	πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ θανάτῳ,
[1, 32]	ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται	δέ	σε καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ
[1, 32]	τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ	δέ	σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν
[1, 31]	ἢ βοῦς, ἢ ὄις, οἱ	δὲ	σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι
[1, 23]	Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ	δὲ	σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν
[1, 21]	Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε	δὲ	ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης
[1, 22]	στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα	δὲ	τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου
[1, 4]	τὰ ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι	δὲ	τὴν ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν,
[1, 32]	τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ	δὲ	τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν
[1, 24]	παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης	δὲ	τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς
[1, 15]	περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι	δὲ	τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ
[1, 15]	νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ	δέ	τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν,
[1, 15]	δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος	δέ	τις περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις
[1, 22]	δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται	δὲ	τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο
[1, 20]	τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα	δὲ	τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ
[1, 25]	ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ	δέ	τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός,
[1, 20]	πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων	δὲ	τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος
[1, 19]	ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν	δὲ	τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ
[1, 18]	δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ	δὲ	τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ
[1, 30]	ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων. Ὁ	δὲ	ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ
[1, 24]	ἐκ τῆς τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ	δὲ	ὕστερον ὁ μὲν τοῦ Διὸς
[1, 15]	φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ	δέ	φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς
[1, 27]	ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν	δέ	φησί τινα Ἀναξίλας, ὁ τῆς
[1, 22]	ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι	δὲ	φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ
[1, 18]	αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν	δὲ	χιτώνων τὰ περὶ τοὺς ὤμους
[1, 26]	κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων	δὲ	χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου
[1, 23]	καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ	δὲ	ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ
[1, 15]	βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει	δὲ	ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν
[1, 15]	μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι	δὲ	ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ
[1, 15]	παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ	δὲ	ᾤκει ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ
[1, 5]	τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον,	ἥδὲ	ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν,
[1, 32]	ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον,	μηδὲ	ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη
[1, 32]	τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων,	μηδὲ	ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι
[1, 25]	προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ πόλεις	αἵδε,	Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ
[1, 15]	λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος	τῶνδε	τῶν ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ
[1, 20]	Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι,	ὅδε	πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ
[1, 1]	ὁτιοῦν φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν	οὐδὲ	ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι
[1, 14]	κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως δὲ	οὐδὲ	ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι
[1, 4]	Αἰγυπτίου τι σοφόν. Οὐκ ἀθρόως,	οὐδὲ	ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ τοῦ
[1, 4]	σοφόν. Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην,	οὐδὲ	ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν,
[1, 21]	δ᾿ οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο,	οὐδὲ	ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ Πέρσου.
[1, 5]	μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται,	οὐδὲ	μὴν φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν
[1, 31]	αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων,	οὐδὲ	τῶν ἄγαν πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿
[1, 2]	ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ	τοιῷδε	ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ
[1, 21]	δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε	Θηβαῖε»	(ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿
[1, 30]	ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον	προσέθηκε	τῷ φίλτρῳ τοῦ κατ᾿ αὐτὸν
[1, 34]	ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος·	ἀφῆκε	δὲ καὶ τὸν νεανίαν τῆς
[1, 23]	τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες.	Ἔοικε	γάρ πως ἡ δόξα μὴ
[1, 33]	κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι.	Ἔοικε	δὲ ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος,
[1, 20]	Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς	περιεῖλε	τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον,
[1, 21]	ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν	ἀπέστειλε	τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν
[1, 21]	προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε	με,	εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς
[1, 16]	γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί	με	οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων
[1, 16]	ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ'	ἐμὲ	εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ
[1, 32]	γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿	ἐμὲ	παρέλθῃς. Τιμῶ δέ σε Κύρου
[1, 21]	τοὺς δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ	ξένε	Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων
[1, 26]	δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες,	ἔπινε	δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας
[1, 32]	χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ	προσέταξε	τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ
[1, 32]	σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν	προσέταξε	τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ
[1, 23]	τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ	διέπρεπε	Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ
[1, 34]	καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον,	εἶπε,	θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας
[1, 21]	Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με,	εἶπε,	καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ
[1, 33]	μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ	ἐπεῖπε,	Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος
[1, 32]	ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν,	ἄνθρωπε,	τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ γε
[1, 30]	ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες,	φέρε,	εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν
[1, 5]	τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ	ἀπέκειρε	τὴν ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις.
[1, 34]	συλλαβὼν τὸ παιδίον, καὶ τὼ	χεῖρε	ὀπίσω περιαγαγὼν αὐτοῦ, πρὸς τοὺς
[1, 5]	ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ	ἀνέθορε,	καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ
[1, 32]	αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει	σε	βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου τοῦ
[1, 32]	τινος τῶν ἄλλων τῶν ἤδη	σε	δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις
[1, 32]	καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω	σε,	καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί
[1, 32]	ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ	σε	καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον
[1, 32]	κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ δέ	σε	Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ
[1, 32]	αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν	σε,	ὅπῃ τε καὶ ὅπως ἔχω,
[1, 34]	εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης	ἐπῄνεσε	μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν
[1, 20]	ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν	ἐσύλησε	τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος
[1, 20]	Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα	ἐσύλησε	χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ
[1, 5]	ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ	ἐδείπνησε,	προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν
[1, 34]	ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς	κατηγόρησε	καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν
[1, 21]	οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ	ἠτύχησέ	τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα
[1, 33]	τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα	προσεκόμισε.	Τὸ μέγεθος οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς
[1, 24]	τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ	ἔτισε	δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ·
[1, 24]	γίνεται παῖς Λεπρέας, ὅσπερ οὖν	συνεβούλευσε	τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ,
[1, 20]	τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος	ἔκρουσε	τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα
[1, 30]	τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους	ἔσωσε,	καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ
[1, 16]	ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά	τε	αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ
[1, 13]	ἐκ τούτων ό Γέλων ἅμα	τε	ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους ἀφείθη.
[1, 15]	ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός	τε	καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα
[1, 22]	καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά	τε	καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν·
[1, 32]	νῦν μὲν οὖν σε, ὅπῃ	τε	καὶ ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς
[1, 14]	ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν	τε,	καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ
[1, 31]	τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει.	Ἅτε	δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ
[1, 13]	ὡς ἐν ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς,	ἅτε	δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους.
[1, 23]	πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν,	μήτε	ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ
[1, 23]	δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς,	μήτε	ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι
[1, 25]	Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος,	μήτε	τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ
[1, 25]	γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων,	μήτε	τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε τὴν
[1, 28]	φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι.	Εἴτε	δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι
[1, 22]	εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο	εἴτε	ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν
[1, 28]	Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς,	εἴτε	οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν.
[1, 22]	τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς,	εἴτε	παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε
[1, 20]	κόσμον, ὃς ἦν, φασι, χρυσίου	πέντε	καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ
[1, 24]	τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ,	ὅτε	αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ
[1, 15]	Ἄθω φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει,	ὅτε	ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν
[1, 16]	Σωκράτους, ὅτε τὸ κώνειον ἔπιεν.	Ὅτε	ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ Δήλου,
[1, 16]	ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους,	ὅτε	τὸ κώνειον ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν
[1, 2]	τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί	ποτέ	ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ
[1, 30]	Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ μὲν	οὐδεπώποτε	οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ
[1, 18]	ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν	τότε	γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς
[1, 6]	Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί,	ὥστε	ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας
[1, 2]	δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες	οὖτε	εἰδέναι βούλονται. Ἤ τί ποτ’
[1, 2]	ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος,	οὖτε	ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι
[1, 30]	πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν	ἵππευε	σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον.
[1, 30]	ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον	εἶχε	Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων
[1, 26]	τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ	εἶχε	κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ τῆς
[1, 32]	σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν	εἶχε	μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν
[1, 21]	ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας, ὃν	ἔτυχε	φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς
[1, 33]	καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ	ἔπεμψε	καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν,
[1, 32]	δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς,	ἔπεμψε	τῷ ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007