HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ÉLIEN, Histoires diverses, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

α = 162 formes différentes pour 285 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[1, 19]   ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς

[1, 19]   τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν

[1, 17]   Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας

[1, 27]   λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ

[1, 15]   περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν περιστερὰν

[1, 15]   διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι

[1, 26]   ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον

[1, 26]   τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε κόμην, καὶ

[1, 14]   κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε

[1, 14]   τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ θυμόν.

[1, 15]   Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ

[1, 29]   σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ

[1, 33]   Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος οὖν αὐτῆς

[1, 24]   Λεπρέας, ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν

[1, 24]   ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου

[1, 5]   ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε,

[1, 32]   ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς τὸν

[1, 21]   οὗτος ὑπὲρ τῆς πατρίδος πρὸς βασιλέα τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο

[1, 34]   ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον.

[1, 28]   τόν γε μὴν πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν

[1, 24]   Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿

[1, 27]   πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν

[1, 30]   αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε σὺν

[1, 30]   συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο

[1, 15]   Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς,

[1, 30]   Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ

[1, 15]   νεὼς, σεμνός τε καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ

[1, 32]   αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ

[1, 34]   τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ,

[1, 15]   φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις,

[1, 24]   πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος

[1, 7]   ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι

[1, 25]   δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν

[1, 31]   καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν

[1, 31]   προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ

[1, 15]   καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς

[1, 15]   πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς

[1, 8]   καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται,

[1, 5]   οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ

[1, 30]   ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν

[1, 19]   ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ

[1, 30]   μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου

[1, 19]   ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ

[1, 13]   Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿

[1, 15]   Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν

[1, 15]   Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ

[1, 24]   τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ,

[1, 27]   οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς

[1, 22]   δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ

[1, 22]   ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς

[1, 24]   ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ ὁ

[1, 4]   ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην, καὶ

[1, 0]   ~Ποικίλη ἱστορία Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ

[1, 5]   δ᾿ οὖν καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς

[1, 5]   δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ

[1, 18]   ἐκ δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων

[1, 19]   ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι

[1, 3]   τῶν ὕδρων οἱ βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο

[1, 23]   καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες.

[1, 34]   τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο.

[1, 26]   ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε

[1, 26]   Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον

[1, 33]   ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν

[1, 31]   τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν

[1, 28]   τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον

[1, 34]   μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ

[1, 5]   τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι.

[1, 25]   ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν

[1, 29]   ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ τὸ

[1, 18]   ἄχρι τῶν χειρῶν οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι

[1, 28]   καὶ ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ

[1, 34]   ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης·

[1, 1]   Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς

[1, 30]   γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε

[1, 27]   Ἀναξίλας, ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις

[1, 23]   μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται,

[1, 34]   νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ

[1, 10]   διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι

[1, 24]   Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ.

[1, 34]   καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν

[1, 21]   προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην

[1, 4]   ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται

[1, 27]   Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν

[1, 26]   σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν

[1, 7]   ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν, ὅταν αὑτοὺς λαθόντες

[1, 13]   Καὶ ἐκ τούτων ό Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους

[1, 10]   τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ

[1, 8]   κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν

[1, 3]   Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι ἄρα χρῆμα ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ

[1, 6]   τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ τὰ

[1, 10]   τοῖς ὄρεσιν. Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ

[1, 19]   δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ

[1, 20]   ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον

[1, 27]   Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν

[1, 20]   ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ

[1, 22]   Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ

[1, 32]   πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ

[1, 15]   εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ

[1, 32]   ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ

[1, 32]   Περσικός. Φασὶν ἄνδρα Πέρσην, ᾧ ὄνομα ἦν Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως

[1, 30]   ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν

[1, 34]   καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ

[1, 26]   ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ

[1, 21]   δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος

[1, 16]   φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ

[1, 3]   οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ

[1, 2]   δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ

[1, 17]   ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ

[1, 34]   καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι

[1, 22]   ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς.

[1, 22]   πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς,

[1, 17]   ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους

[1, 17]   Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον

[1, 15]   αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ

[1, 15]   ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν

[1, 25]   μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους.

[1, 15]   ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο.

[1, 15]   φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας

[1, 12]   οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός

[1, 27]   γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί τινα Ἀναξίλας, ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς,

[1, 20]   αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς,

[1, 30]   Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ

[1, 15]   τε καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ

[1, 27]   τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ

[1, 6]   τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα

[1, 15]   καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ

[1, 25]   χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα

[1, 15]   τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ

[1, 27]   καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ

[1, 30]   Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ

[1, 33]   τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ θάνατον

[1, 29]   τυράννου, ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ

[1, 16]   τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς

[1, 25]   ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος

[1, 16]   ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα. Καὶ

[1, 16]   Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω

[1, 16]   Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ

[1, 25]   τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα ἤστην οὗτοι

[1, 23]   παῖδες. Ἔοικε γάρ πως ἡ δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε

[1, 13]   ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς

[1, 26]   χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν

[1, 12]   ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν

[1, 17]   τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα,

[1, 26]   Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα,

[1, 17]   σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ

[1, 25]   γράφων, προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων.

[1, 25]   Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος

[1, 11]   μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ μύες·

[1, 7]   ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς

[1, 15]   φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο

[1, 30]   ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη

[1, 3]   ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι ἄρα χρῆμα ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων,

[1, 22]   τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα

[1, 28]   ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε

[1, 21]   περιελόμενος τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας, ὃν ἔτυχε φορῶν,

[1, 34]   πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον.

[1, 22]   παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν,

[1, 25]   πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως

[1, 32]   Λόγος οὖν καὶ Περσικός. Φασὶν ἄνδρα Πέρσην, ᾧ ὄνομα ἦν Σιναίτης,

[1, 2]   Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ

[1, 34]   ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.

[1, 25]   κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας

[1, 18]   δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων τὰ

[1, 23]   Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ

[1, 17]   καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ

[1, 1]   τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ δὲ ἀφυλάκτους

[1, 5]   καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ

[1, 21]   δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου

[1, 2]   φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ

[1, 31]   ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ

[1, 33]   τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ

[1, 22]   ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως

[1, 22]   παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς

[1, 25]   αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος

[1, 34]   πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε

[1, 21]   αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι

[1, 12]   καὶ τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος.

[1, 19]   Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν τὴν

[1, 14]   Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται

[1, 2]   ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ

[1, 15]   τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην

[1, 34]   τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου

[1, 34]   λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν

[1, 10]   ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ

[1, 23]   σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους,

[1, 22]   τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς

[1, 6]   χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν,

[1, 6]   εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς

[1, 6]   ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων,

[1, 22]   Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿

[1, 21]   συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ

[1, 4]   ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ

[1, 7]   ὅταν αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως

[1, 17]   καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ

[1, 28]   ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ

[1, 12]   ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων

[1, 23]   τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται.

[1, 34]   πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ

[1, 17]   Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν

[1, 18]   μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων τὰ περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι τῶν

[1, 20]   αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας

[1, 20]   αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων

[1, 7]   αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν

[1, 20]   τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ

[1, 6]   παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς

[1, 7]   Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων

[1, 15]   γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν τὸν λοιπὸν χρόνον

[1, 33]   ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά γε τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ

[1, 34]   αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ

[1, 14]   καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει

[1, 1]   Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ

[1, 15]   θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν

[1, 3]   οὖν καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ. Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ,

[1, 31]   ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει.

[1, 30]   τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν

[1, 15]   σεμνός τε καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ

[1, 3]   ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ

[1, 25]   ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ

[1, 33]   σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα γενέσθαι.

[1, 20]   καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι

[1, 20]   ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς

[1, 7]   τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι τοῦ

[1, 32]   ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε, καὶ

[1, 16]   δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ

[1, 20]   ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον, ὃς ἦν,

[1, 27]   γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν

[1, 2]   τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ

[1, 1]   τοῖς καλουμένοις τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ

[1, 16]   τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον. Ἔλεγε

[1, 4]   ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ

[1, 7]   ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα

[1, 34]   Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ

[1, 15]   διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην

[1, 6]   ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ

[1, 31]   αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς

[1, 25]   Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ

[1, 34]   ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ

[1, 21]   ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο,

[1, 33]   ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι πάντα ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς

[1, 20]   τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν

[1, 15]   μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ

[1, 32]   ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου,

[1, 28]   ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν

[1, 9]   κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων

[1, 29]   ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν

[1, 29]   τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ τὸ σημεῖον

[1, 27]   καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα

[1, 32]   πρὸς τὸν ποταμὸν τὸν πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν

[1, 28]   εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν ἄλλων

[1, 32]   χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει

[1, 21]   ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου

[1, 6]   ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς,

[1, 22]   τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ

[1, 20]   ἦν, φασι, χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν

[1, 34]   ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων

[1, 34]   καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν

[1, 28]   γε μὴν πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι

[1, 16]   καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον

[1, 9]   ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι·

[1, 28]   τὸν μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα

[1, 34]   Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο

[1, 14]   ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν

[1, 32]   σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι,

[1, 34]   ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ,

[1, 32]   σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος

[1, 31]   Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν τοῖς μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς

[1, 32]   οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω

[1, 34]   Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν

[1, 32]   δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε

[1, 34]   τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας

[1, 18]   καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ

[1, 17]   τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου

[1, 26]   τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ

[1, 32]   ἐν τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν

[1, 17]   ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν

[1, 25]   Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν

[1, 22]   καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν·

[1, 21]   ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ

[1, 16]   νεκρὸν οὐ πάνυ τι ἀδόξως. Ταῦτα τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ

[1, 31]   Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται

[1, 34]   ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν,

[1, 15]   δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν τὸ

[1, 6]   κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη

[1, 15]   εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται

[1, 6]   ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς

Livre, Chap.
[1, 19]	ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν.	Ἃ	δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς
[1, 19]	τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ	μέγα	δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν
[1, 17]	Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ	ἔργα.	Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας
[1, 27]	λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν	Φρύγα,	καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ
[1, 15]	περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν δὲ	πελειάδα	βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν περιστερὰν
[1, 15]	διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν	πελειάδα·	τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι
[1, 26]	ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην,	Ἀγλαΐδα	ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον
[1, 26]	τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους	παῖδα.	Περίθετον δὲ εἶχε κόμην, καὶ
[1, 14]	κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον	καλλίπαιδα	εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε
[1, 14]	τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ	πολύπαιδα·	ἔχειν γε μὴν καὶ θυμόν.
[1, 15]	Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν, καὶ	πυραλλίδα,	καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ
[1, 29]	σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν	τυραννίδα	τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ
[1, 33]	Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν	Περσίδα	προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος οὖν αὐτῆς
[1, 24]	Λεπρέας, ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε τῷ	Αὐγέᾳ	δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν
[1, 24]	ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ	Αὐγέᾳ·	μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου
[1, 5]	ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ τὸν	ἀσπαλιέα	σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε,
[1, 32]	ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι	βασιλέα·	ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς τὸν
[1, 21]	οὗτος ὑπὲρ τῆς πατρίδος πρὸς	βασιλέα	τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο
[1, 34]	ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν	βασιλέα	τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον.
[1, 28]	τόν γε μὴν πρὸς τὰ	κρέα	ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν
[1, 24]	Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς τὸν	Λεπρέα	ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿
[1, 27]	πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι	Πιτυρέα	τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν
[1, 30]	αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ πολλὰ	ἀγαθὰ	προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε σὺν
[1, 30]	συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις	γενώμεθα,	Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο
[1, 15]	Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας	ἔνθα	ἐστὶν ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς,
[1, 30]	Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες	ἔνθα,	κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ
[1, 15]	νεὼς, σεμνός τε καὶ ἅγιος,	ἔνθα	κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ
[1, 32]	αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ,	ἔνθα	κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ
[1, 34]	τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων,	ἔνθα	ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ,
[1, 15]	φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε	ἐνταῦθα	ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις,
[1, 24]	πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ	ἐνταῦθα	πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος
[1, 7]	ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ	ἐνταῦθα	τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι
[1, 25]	δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος,	Ἐλαία,	Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν
[1, 31]	καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ	ὡραῖα,	καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν
[1, 31]	προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες ἐν	γεωργίᾳ,	καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ
[1, 15]	καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ	Ἀναγώγια,	καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς
[1, 15]	πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν	Δία	αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς
[1, 8]	καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι	διὰ	ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται,
[1, 5]	οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται	διὰ	τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ
[1, 30]	ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον	διὰ	τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν
[1, 19]	ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς	διὰ	τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ
[1, 30]	μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ	διὰ	τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου
[1, 19]	ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως,	διὰ	τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ
[1, 13]	Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ	διὰ	τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿
[1, 15]	Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ	θήλεια,	ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν
[1, 15]	Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ	Φθία	αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ
[1, 24]	τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν.	Φιλονεικία	δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ,
[1, 27]	οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν	Σικελίᾳ	Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς
[1, 22]	δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς.	Ψέλλιά	τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ
[1, 22]	ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν	ἄξια	ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς
[1, 24]	ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν,	οἷα	εἰκὸς, πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ ὁ
[1, 4]	ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ	θηρία.	Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην, καὶ
[1, 0]	~Ποικίλη	ἱστορία	Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ
[1, 5]	δ᾿ οὖν καὶ δύο καὶ	τρία	κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς
[1, 5]	δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ	θαλαττία	πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ
[1, 18]	ἐκ δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς	ἐνώτια	μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων
[1, 19]	ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης	ἀσωτίᾳ	καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι
[1, 3]	τῶν ὕδρων οἱ βάτραχοι τῇ	σοφίᾳ.	~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο
[1, 23]	καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ	σοφίᾳ	τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες.
[1, 34]	τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης·	κακὰ	δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο.
[1, 26]	ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ	δώδεκα,	ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε
[1, 26]	Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς ἀδδηφάγου.	Γυναῖκα	ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον
[1, 33]	ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ	βασιλικὰ	ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν
[1, 31]	τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ	γάλα,	καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν
[1, 28]	τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων.	Ἀλλὰ	ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον
[1, 34]	μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται,	ἀλλὰ	θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ
[1, 5]	τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν,	ἀλλὰ	καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι.
[1, 25]	ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων.	Ἀλλὰ	καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν
[1, 29]	ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα,	ἀλλὰ	λέοντα. Καὶ οὖν καὶ τὸ
[1, 18]	ἄχρι τῶν χειρῶν οὐ συνέρραπτον,	ἀλλὰ	περόναις χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι
[1, 28]	καὶ ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον,	ἀλλὰ	τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ
[1, 34]	ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά.	Ἀλλὰ	τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης·
[1, 1]	Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται,	ἀλλά	τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς
[1, 30]	γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ	πολλὰ	ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε
[1, 27]	Ἀναξίλας, ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς,	πολλὰ	ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις
[1, 23]	μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ	πολλὰ	σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται,
[1, 34]	νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ δὲ	πολλὰ	τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ
[1, 10]	διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι,	ὅλα	ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι
[1, 24]	Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν	ὅπλα,	εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ.
[1, 34]	καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται·	ἅμα	καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν
[1, 21]	προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν	ἅμα	καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην
[1, 4]	ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες	ἅμα,	καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται
[1, 27]	Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν	ἅμα	καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν
[1, 26]	σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν	ἅμα	καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν
[1, 7]	ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας	ἅμα.	Οὗτοι γοῦν, ὅταν αὑτοὺς λαθόντες
[1, 13]	Καὶ ἐκ τούτων ό Γέλων	ἅμα	τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους
[1, 10]	τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ	ἅμα	τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ
[1, 8]	κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ	δῆγμα	οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν
[1, 3]	Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι ἄρα	χρῆμα	ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ
[1, 6]	τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ,	παραχρῆμα	κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ τὰ
[1, 10]	τοῖς ὄρεσιν. Αἱ δὲ βληθεῖσαι	παραχρῆμα	τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ
[1, 19]	δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς	γνώριμα,	ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ
[1, 20]	ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ	ἄγαλμα	δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον
[1, 27]	Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς	ἄγαλμα	Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν
[1, 20]	ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ	ἄγαλμα.	Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ
[1, 22]	Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν·	ὄνομα	δὲ τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ
[1, 32]	πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν	ὄνομα,	ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ
[1, 15]	εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας	ὄνομα.	Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ
[1, 32]	ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου	ὄνομα	ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ
[1, 32]	Περσικός. Φασὶν ἄνδρα Πέρσην, ᾧ	ὄνομα	ἦν Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως
[1, 30]	ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε Γαλέτην	ὄνομα,	ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν
[1, 34]	καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος,	ὄνομα	Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ
[1, 26]	ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα	ὄνομα,	τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ
[1, 21]	δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν	ὄνομα	τῷ χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος
[1, 16]	φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου	πόμα,	ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ
[1, 3]	οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ	στόμα,	ὅσον ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ
[1, 2]	δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ	ὕφασμα	κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ
[1, 17]	ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου	παρανάλωμα;	~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ
[1, 34]	καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν	ἕνα,	εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι
[1, 22]	ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ	διδόμενα	παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς.
[1, 22]	πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως	διδόμενα	τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς,
[1, 17]	ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ	θαυμαζόμενα	Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους
[1, 17]	Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας	καλυπτόμενα,	καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον
[1, 15]	αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν	ἀρρενα	τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ
[1, 15]	ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς	ἄρρενα	μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν
[1, 25]	μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν,	ἵνα	ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους.
[1, 15]	ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν,	ἵνα	μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο.
[1, 15]	φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ	ἐκεῖνα,	ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας
[1, 12]	οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς	τινα	αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός
[1, 27]	γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί	τινα	Ἀναξίλας, ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς,
[1, 20]	αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί	τινα	αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς,
[1, 30]	Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά	τινα	δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ
[1, 15]	τε καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά	τινα	καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ
[1, 27]	τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν	Παφλαγόνα,	καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ
[1, 6]	τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ	ἔγγονα	αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα
[1, 15]	καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ	τρυγόνα	φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ
[1, 25]	χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν	Μακεδόνα	ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα
[1, 15]	τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι	μείζονα,	τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ
[1, 27]	καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ	Ἐρυσίχθονα	τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ
[1, 30]	Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα	δαίμονα	τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ
[1, 33]	τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν	κρείττονα	γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ θάνατον
[1, 29]	τυράννου, ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ	ἄρνα,	ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ
[1, 16]	τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ	Φαίδωνα.	Καὶ πῶς ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς
[1, 25]	~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν	Φωκίωνα,	καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος
[1, 16]	ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν	Κρίτωνα,	καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα. Καὶ
[1, 16]	Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν	χιτῶνα,	καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω
[1, 16]	Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος,	χιτῶνά	τε αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ
[1, 25]	τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ	Σπάρτωνα·	ἀδελφὼ δὲ ἄρα ἤστην οὗτοι
[1, 23]	παῖδες. Ἔοικε γάρ πως ἡ	δόξα	μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε
[1, 13]	ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο	ἐβόα,	οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς
[1, 26]	χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου	χοᾶ.	~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν
[1, 12]	ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ	λοιπὰ	τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν
[1, 17]	τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα.	Τέθριππα	μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα,
[1, 26]	Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν	ἄρα	αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα,
[1, 17]	σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα	ἄρα	ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ
[1, 25]	γράφων, προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως	ἄρα	ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων.
[1, 25]	Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ	ἄρα	ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος
[1, 11]	μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿	ἄρα	μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ μύες·
[1, 7]	ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν	ἄρα	οἱ σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς
[1, 15]	φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿	ἄρα	τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο
[1, 30]	ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν	ἄρα	τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη
[1, 3]	~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι	ἄρα	χρῆμα ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων,
[1, 22]	τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα	παρὰ	Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα
[1, 28]	ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν	παρὰ	Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε
[1, 21]	περιελόμενος τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν ἀδήλως	παρὰ	τοὺς πόδας, ὃν ἔτυχε φορῶν,
[1, 34]	πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει	παρὰ	τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον.
[1, 22]	παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε	παρὰ	τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν,
[1, 25]	πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα,	Πάταρα.	Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως
[1, 32]	Λόγος οὖν καὶ Περσικός. Φασὶν	ἄνδρα	Πέρσην, ᾧ ὄνομα ἦν Σιναίτης,
[1, 2]	Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ	σφόδρα	ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ
[1, 34]	ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ	ἕτερα.
[1, 25]	κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ	ἄκρᾳ	τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας
[1, 18]	δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια	μακρὰ	ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων τὰ
[1, 23]	Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι,	μακρᾷ	τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ
[1, 17]	καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ	μικρὰ	ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ
[1, 1]	τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ	πέτρᾳ	τοῖς πολύποσιν, οἱ δὲ ἀφυλάκτους
[1, 5]	καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν	ἄγκιστρα·	ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ
[1, 21]	δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ,	ὥρα	σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου
[1, 2]	φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ	δῶρα	Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ
[1, 31]	ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται	δῶρα,	καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ
[1, 33]	τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ	δῶρα	μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ
[1, 22]	ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ Πέρσου.	~Δῶρα	τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως
[1, 22]	παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς.	Δῶρα	τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς
[1, 25]	αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία,	Μύλασα,	Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος
[1, 34]	πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε· καὶ	ὅσα	αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε
[1, 21]	αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν	ὅσα	ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι
[1, 12]	καὶ τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων,	ὅσα	μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος.
[1, 19]	Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως	προελθοῦσα,	ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν τὴν
[1, 14]	Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ	ἤκουσα,	ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται
[1, 2]	ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα	ἀτρεμοῦσα,	καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ
[1, 15]	τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ	τὰ	Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην
[1, 34]	τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον.	Τὰ	αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου
[1, 34]	λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι	τὰ	αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν
[1, 10]	ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις	τὰ	βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ
[1, 23]	σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται,	τὰ	δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους,
[1, 22]	τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα	τὰ	διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς
[1, 6]	χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι	τὰ	ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν,
[1, 6]	εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη	τὰ	ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς
[1, 6]	ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς	τὰ	ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων,
[1, 22]	Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα	τὰ	ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿
[1, 21]	συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι,	τὰ	ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ
[1, 4]	ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ	τὰ	ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ
[1, 7]	ὅταν αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι,	τὰ	ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως
[1, 17]	καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ	τὰ	θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ
[1, 28]	ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς	τὰ	κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ
[1, 12]	ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ	τὰ	λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων
[1, 23]	τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ	τὰ	μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται.
[1, 34]	πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ	τὰ	μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ
[1, 17]	Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου,	τὰ	μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν
[1, 18]	μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων	τὰ	περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι τῶν
[1, 20]	αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς,	τὰ	τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας
[1, 20]	αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος	τὰ	τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων
[1, 7]	αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ	τὰ	ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν
[1, 20]	τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε	τὰ	χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ
[1, 6]	παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ	τὰ	ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς
[1, 7]	Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ	ὕδατα	παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων
[1, 15]	γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι.	Κατά	γε μὴν τὸν λοιπὸν χρόνον
[1, 33]	ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν,	κατά	γε τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ
[1, 34]	αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς τοῖς	κατὰ	γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ
[1, 14]	καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ	κατὰ	θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει
[1, 1]	Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ	κατὰ	κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ
[1, 15]	θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ	κατὰ	πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν
[1, 3]	οὖν καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι	κατὰ	πολύ. Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ,
[1, 31]	ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι	κατὰ	τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει.
[1, 30]	τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ	κατά	τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν
[1, 15]	σεμνός τε καὶ ἅγιος, ἔνθα	κατά	τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ
[1, 3]	ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι	κατὰ	τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ
[1, 25]	ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν	κατὰ	τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ
[1, 33]	σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν	κατὰ	φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα γενέσθαι.
[1, 20]	καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε	χρήματα,	τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι
[1, 20]	ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ	χρήματα.	Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς
[1, 7]	τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι	προθυμότατα.	Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι τοῦ
[1, 32]	ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ	πολυτελέστατα	κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε, καὶ
[1, 16]	δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι	μετὰ	τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ
[1, 20]	ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν	ἐσθῆτα	καὶ τὸν κόσμον, ὃς ἦν,
[1, 27]	γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ	Κάμβλητα	τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν
[1, 2]	τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει	δαῖτα.	Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ
[1, 1]	τοῖς καλουμένοις τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις,	εἶτα	αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ
[1, 16]	τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον,	εἶτα	οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον. Ἔλεγε
[1, 4]	ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν.	Εἶτα	οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ
[1, 7]	ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν.	Εἶτα	σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα
[1, 34]	Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη,	Εἶτα	τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ
[1, 15]	διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς.	Εἶτα	τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην
[1, 6]	ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά·	εἶτα,	ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ
[1, 31]	αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ	τρωκτὰ	ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς
[1, 25]	Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ	τάλαντα	αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ
[1, 34]	ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο	πάντα	ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ
[1, 21]	ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων.	Πάντα	δ᾿ οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο,
[1, 33]	ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι	πάντα	ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς
[1, 20]	τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας	ἅπαντα	ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν
[1, 15]	μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν,	ἐρασθέντα	παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ
[1, 32]	ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι.	Ἀποληφθέντα	οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου,
[1, 28]	ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ	ὄντα	τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν
[1, 9]	κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος.	Λέοντα	δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων
[1, 29]	ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς	λέοντα	ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν
[1, 29]	τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ	λέοντα.	Καὶ οὖν καὶ τὸ σημεῖον
[1, 27]	καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ	Τιμοκρέοντα	τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα
[1, 32]	πρὸς τὸν ποταμὸν τὸν πλησίον	παραρρέοντα,	ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν
[1, 28]	εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ	θαυμάζοντα	αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν ἄλλων
[1, 32]	χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν	κομίζοντα	αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει
[1, 21]	ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς	ἐλθόντα	τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου
[1, 6]	ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς	τετταράκοντα,	ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς,
[1, 22]	τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ	ἑβδομήκοντα	μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ
[1, 20]	ἦν, φασι, χρυσίου πέντε καὶ	ὀγδοήκοντα	ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν
[1, 34]	ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν	ἀποθνῄσκοντα	ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων
[1, 34]	καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν	βλάπτοντα	τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν
[1, 28]	γε μὴν πρὸς τὰ κρέα	ἀπονεύοντα,	ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι
[1, 16]	καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου	ἐδύντα	αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον
[1, 9]	~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ	νοσοῦντα	τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι·
[1, 28]	τὸν μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς	ὁρῶντα,	καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα
[1, 34]	Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν	ἑπτά.	Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο
[1, 14]	ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν	μάλιστα	ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν
[1, 32]	σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν	μάλιστα	ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι,
[1, 34]	ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων	μάλιστα·	ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ,
[1, 32]	σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε	μάλιστα,	ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος
[1, 31]	Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν τοῖς	μάλιστα	ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς
[1, 32]	οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ	κράτιστα	καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω
[1, 34]	Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ	αὐτὰ	δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν
[1, 32]	δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα	αὐτὰ	εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε
[1, 34]	τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι τὰ	αὐτὰ	ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας
[1, 18]	καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ	ταῦτα	αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ
[1, 17]	τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου.	Ταῦτα	ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου
[1, 26]	τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος	ταῦτα.	Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ
[1, 32]	ἐν τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι.	Ταῦτα	εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν
[1, 17]	ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ	ταῦτα,	ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν
[1, 25]	Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως	ταῦτα	καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν
[1, 22]	καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια	ταῦτα.	Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν·
[1, 21]	ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ	ταῦτα	περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ
[1, 16]	νεκρὸν οὐ πάνυ τι ἀδόξως.	Ταῦτα	τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ
[1, 31]	Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι,	ταῦτα	ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται
[1, 34]	ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν	πρῶτα	ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν,
[1, 15]	δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ	ᾠὰ	δύο ἡ θήλεια, ὧν τὸ
[1, 6]	κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ τὰ	ᾠά·	εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη
[1, 15]	εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ	ᾠά,	ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται
[1, 6]	ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων,	ζῷα	γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 8/03/2007