HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ÉLIEN, Histoires diverses, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ι = 284 formes différentes pour 672 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[1, 18]   δὲ οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ

[1, 10]   τῆς νόσου, βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται.

[1, 10]   ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου

[1, 6]   ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι.

[1, 15]   τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς

[1, 18]   ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν

[1, 15]   ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ

[1, 15]   δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ

[1, 1]   δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν

[1, 25]   τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα,

[1, 15]   λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν

[1, 2]   δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ

[1, 6]   τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ

[1, 10]   βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει.

[1, 12]   πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ

[1, 29]   τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης

[1, 20]   ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα.

[1, 15]   εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου αἱ

[1, 6]   τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν

[1, 34]   γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος, ὄνομα

[1, 25]   ὧν ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς

[1, 8]   ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ

[1, 19]   αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι

[1, 33]   κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ θάνατον καταγινώσκεσθαι

[1, 19]   τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ

[1, 21]   Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ

[1, 15]   φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν. Χάρων δὲ

[1, 14]   μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ

[1, 6]   κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων

[1, 12]   αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ

[1, 14]   Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί

[1, 15]   ἢ φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν τῶν ἀρρένων

[1, 16]   ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι σὺν τῷ κόσμῳ τὸν νεκρὸν

[1, 28]   ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς τὰ

[1, 25]   βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ

[1, 22]   μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται

[1, 18]   κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν

[1, 15]   καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς

[1, 6]   χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι

[1, 15]   τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός τε καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν

[1, 34]   τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν

[1, 25]   ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον,

[1, 15]   Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν

[1, 32]   οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων

[1, 22]   ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων

[1, 27]   Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον

[1, 14]   εἰς ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει

[1, 10]   παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις

[1, 8]   ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ

[1, 5]   σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ νήχεται

[1, 11]   καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ

[1, 3]   καλάμου τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι

[1, 18]   οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα

[1, 24]   καὶ Λεπρέου. Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος, καὶ Ἀστυδαμείας τῆς Φόρβαντος, γίνεται παῖς

[1, 19]   τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος

[1, 19]   εἰς πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς

[1, 20]   δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί

[1, 34]   τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ

[1, 14]   καὶ πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει τὸ πτερόν.

[1, 34]   κακουργίας τῆς εἰς αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς

[1, 31]   γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων,

[1, 19]   ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν

[1, 34]   τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν

[1, 31]   ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ

[1, 16]   ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι σὺν

[1, 19]   διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι

[1, 28]   τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ

[1, 34]   ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ,

[1, 15]   ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος

[1, 32]   Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ

[1, 32]   πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε, καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος

[1, 25]   σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ

[1, 21]   μή, τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ

[1, 13]   Συρακούσιος Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν,

[1, 15]   Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν

[1, 31]   ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι

[1, 21]   δὴ προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ

[1, 5]   νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα·

[1, 2]   ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν

[1, 33]   ἐκ τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε

[1, 12]   εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ

[1, 1]   τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι

[1, 22]   τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε

[1, 34]   μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα

[1, 16]   ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς

[1, 19]   τρυφῆς. Ὁ μὲν δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις

[1, 33]   Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη·

[1, 3]   στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης

[1, 13]   πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων ό Γέλων ἅμα

[1, 15]   τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι

[1, 2]   τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων

[1, 4]   τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι

[1, 30]   χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον

[1, 17]   εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ

[1, 30]   αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ

[1, 21]   Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην ἔργον.

[1, 1]   τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς

[1, 21]   Ἄγε με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος

[1, 24]   καὶ τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας.

[1, 17]   μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς

[1, 27]   Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι,

[1, 34]   παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται

[1, 34]   δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν

[1, 24]   ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει.

[1, 7]   ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ

[1, 2]   μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν

[1, 33]   δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ

[1, 6]   καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ

[1, 30]   φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ φίλτρῳ

[1, 7]   αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον, καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ

[1, 24]   δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ

[1, 27]   ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι

[1, 7]   καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς

[1, 24]   προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ

[1, 16]   τε αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ

[1, 5]   χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ

[1, 2]   οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα

[1, 19]   ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν

[1, 32]   ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας

[1, 4]   οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας

[1, 16]   καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα,

[1, 34]   αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι,

[1, 28]   μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν

[1, 7]   οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν, ὅταν

[1, 16]   ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν

[1, 14]   καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν

[1, 27]   Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν,

[1, 16]   φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα

[1, 32]   γε αὐτὸ τῶν πάνυ πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον μέν,

[1, 27]   Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα

[1, 17]   τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ

[1, 27]   ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον

[1, 27]   Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ

[1, 27]   τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα

[1, 14]   δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ

[1, 16]   ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός

[1, 8]   ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν

[1, 6]   ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ

[1, 27]   Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον,

[1, 19]   λεγέτω. ~Περὶ τῆς τῶν Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ

[1, 19]   τῆς τῶν Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ μὲν δημώδης

[1, 27]   ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί τινα Ἀναξίλας,

[1, 14]   πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον

[1, 15]   θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην

[1, 24]   δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ Λεπρέου. Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος, καὶ

[1, 26]   παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ

[1, 14]   κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς·

[1, 14]   θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν

[1, 25]   μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον

[1, 34]   θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα

[1, 11]   μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ

[1, 11]   διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ

[1, 21]   τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας,

[1, 27]   Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν

[1, 11]   δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη

[1, 5]   ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν

[1, 30]   τῆς μορφῆς. Πολλάκις γοῦν αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν,

[1, 20]   ὃς ἦν, φασι, χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν

[1, 12]   μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς

[1, 31]   ἢ ὄις, οἱ δὲ σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ,

[1, 2]   θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι.

[1, 26]   καὶ λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ

[1, 31]   παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ.

[1, 28]   ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ

[1, 32]   μὲν οὖν σε, ὅπῃ τε καὶ ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς ἂν

[1, 34]   αὐτοῦ, πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς

[1, 4]   τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ

[1, 15]   τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται,

[1, 3]   πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν.

[1, 24]   εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ

[1, 4]   διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ δίψος.

[1, 10]   Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ τὰς αἶγας βάλλουσιν

[1, 29]   δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο

[1, 3]   χρῆμα ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ οὖν καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι

[1, 19]   τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ

[1, 4]   παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων

[1, 1]   κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις

[1, 5]   τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ

[1, 4]   θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν

[1, 31]   οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται,

[1, 27]   Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην

[1, 14]   καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ κατὰ

[1, 31]   Ἅτε δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ

[1, 13]   παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς

[1, 15]   χρὴ προσέχειν, φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν

[1, 32]   τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος οὖν καὶ Περσικός. Φασὶν ἄνδρα Πέρσην, ᾧ

[1, 14]   βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ

[1, 1]   τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ τοίνυν

[1, 27]   τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην,

[1, 25]   τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου

[1, 33]   ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά γε τὴν ἐμὴν

[1, 30]   οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν

[1, 23]   ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν

[1, 14]   Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ

[1, 32]   ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε,

[1, 16]   αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι σὺν τῷ κόσμῳ τὸν

[1, 21]   τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ

[1, 32]   φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν

[1, 23]   διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ

[1, 23]   τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς

[1, 15]   τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα

[1, 16]   Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος

[1, 34]   ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ

[1, 16]   πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς

[1, 27]   ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ

[1, 25]   Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα ἤστην

[1, 22]   στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα

[1, 22]   Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα.

[1, 32]   Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν

[1, 32]   εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ

[1, 13]   αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων ό

[1, 30]   σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις

[1, 12]   καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα

[1, 23]   ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ

[1, 34]   δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν

[1, 25]   τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν,

[1, 21]   πρὸς αὐτὸν ὁ χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ,

[1, 10]   εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ τὰς αἶγας βάλλουσιν ἐπ᾿ ἄκροις

[1, 31]   τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων.

[1, 11]   καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ

[1, 18]   χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν

[1, 21]   τοὺς πόδας, ὃν ἔτυχε φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν,

[1, 14]   εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου

[1, 26]   καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους

[1, 32]   ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν

[1, 15]   μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι,

[1, 33]   ὅτι πάντα ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος, καὶ τῆς

[1, 34]   ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας τῆς εἰς αὐτοὺς

[1, 20]   εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα,

[1, 33]   ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος, καὶ τῆς σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ

[1, 27]   Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν

[1, 32]   ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ γε αὐτὸ τῶν πάνυ

[1, 24]   περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ

[1, 20]   ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος

[1, 32]   μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ

[1, 2]   σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί

[1, 29]   ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ

[1, 16]   μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι

[1, 2]   δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι,

[1, 30]   δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους

[1, 34]   αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος

[1, 15]   δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν

[1, 20]   τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον, ὃς ἦν, φασι,

[1, 34]   δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν νεανίαν τῆς παρούσης τιμωρίας,

[1, 34]   τὸν βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε,

[1, 13]   ό Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου.

[1, 21]   τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ

[1, 1]   δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς τὸν τρόπον τοῦτον.

[1, 1]   εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν

[1, 26]   τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ

[1, 25]   Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ

[1, 19]   καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν

[1, 5]   Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’

[1, 15]   φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι.

[1, 31]   φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας

[1, 31]   καὶ γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα,

[1, 34]   ἐκεῖνός γε συλλαβὼν τὸ παιδίον, καὶ τὼ χεῖρε ὀπίσω περιαγαγὼν αὐτοῦ,

[1, 3]   γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ οὖν καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ.

[1, 34]   Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα,

[1, 33]   καὶ τῆς σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν

[1, 24]   καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς καταδειπνήσει

[1, 24]   ἐν πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο,

[1, 19]   πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι ὕβριζον.

[1, 2]   ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος,

[1, 16]   ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς ὑπὲρ ἡμῶν

[1, 32]   ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν καὶ φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς·

[1, 31]   ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι,

[1, 27]   Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον,

[1, 27]   Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν,

[1, 32]   στολὴν Περσικὴν καὶ φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν

[1, 2]   βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ

[1, 14]   εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ τὴν

[1, 6]   νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς

[1, 22]   Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ

[1, 23]   Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας

[1, 18]   οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν

[1, 34]   τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν.

[1, 34]   εἰς αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ

[1, 32]   σε, καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων τῶν ἤδη

[1, 32]   τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον,

[1, 2]   οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν

[1, 15]   καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς

[1, 10]   νόσου, βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ

[1, 27]   Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί τινα

[1, 27]   ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα

[1, 32]   τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ

[1, 32]   ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων,

[1, 15]   ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν Ἄθω φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα

[1, 16]   ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς.

[1, 1]   ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν

[1, 14]   Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν

[1, 27]   καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ

[1, 15]   πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν·

[1, 15]   καὶ τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ

[1, 15]   Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν

[1, 8]   τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος

[1, 14]   λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ

[1, 34]   τοῖς ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα·

[1, 34]   καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν,

[1, 25]   Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν,

[1, 26]   ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες,

[1, 6]   θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ

[1, 32]   Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿

[1, 15]   ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι.

[1, 15]   δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους.

[1, 20]   καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς

[1, 1]   ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ

[1, 22]   ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον τὸ

[1, 4]   ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως

[1, 5]   Πρὶν ἢ γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ

[1, 6]   τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν,

[1, 6]   τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς τὸν χῶρον,

[1, 6]   τὸν χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν

[1, 24]   ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται

[1, 33]   ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ λόγος ὁμολογεῖν

[1, 21]   πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿

[1, 32]   μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς

[1, 10]   νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον,

[1, 26]   Ἀγλαΐδος τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα

[1, 12]   δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς,

[1, 31]   Πέρσας ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός

[1, 6]   θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ

[1, 15]   περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν τὸν λοιπὸν

[1, 15]   ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ

[1, 22]   ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον

[1, 5]   Τὸ μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν

[1, 30]   δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ

[1, 24]   πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν

[1, 27]   τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας

[1, 23]   τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ Λεπρέου.

[1, 31]   ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ

[1, 23]   πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας

[1, 16]   οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν

[1, 23]   ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ

[1, 32]   ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε καὶ τῇ φιάλῃ

[1, 25]   ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι

[1, 34]   μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ,

[1, 1]   τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες

[1, 24]   Ποσειδῶνος, καὶ Ἀστυδαμείας τῆς Φόρβαντος, γίνεται παῖς Λεπρέας, ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε

[1, 6]   αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς τὸν

[1, 17]   ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα,

[1, 21]   σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν

[1, 33]   οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά γε τὴν

[1, 5]   δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ

[1, 24]   ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ

[1, 3]   ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ

[1, 5]   καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ

[1, 16]   τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται τὸν

[1, 15]   ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν λέγουσι

[1, 14]   φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ

[1, 24]   δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν

[1, 31]   καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ

[1, 24]   Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ

[1, 34]   ἡ μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων

[1, 15]   καὶ οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ ὧν

[1, 1]   τρόπον τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων

[1, 7]   οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον, καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου.

[1, 11]   ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ

[1, 2]   ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν καὶ

[1, 11]   οἰκίας ἤδη καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας

[1, 15]   ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ

[1, 7]   καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους

[1, 15]   ἐκ τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά

[1, 7]   σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι,

[1, 3]   κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν ὕδρων οἱ

[1, 14]   Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς

[1, 10]   αἱ βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί

[1, 1]   ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος

[1, 6]   ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί,

[1, 4]   ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ θηρία.

[1, 8]   διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν·

[1, 34]   καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ

[1, 14]   ἤκουσα, ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ

[1, 32]   τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν

[1, 15]   φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ

[1, 21]   προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα

[1, 21]   Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα

[1, 21]   τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι.

[1, 16]   πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον

[1, 21]   τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό σοι

[1, 15]   ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν,

[1, 25]   εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ

[1, 16]   αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ

[1, 21]   μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι

[1, 30]   ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες,

[1, 14]   τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι,

[1, 15]   δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι

[1, 14]   καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι

[1, 15]   τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον

[1, 15]   τὸν Ἄθω φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν

[1, 19]   λόγος καὶ εἰς πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ Συβάρει

[1, 27]   εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς

[1, 26]   λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν

[1, 3]   τὸ στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς

[1, 8]   ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον.

[1, 14]   ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα

[1, 16]   ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ

[1, 32]   ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ

[1, 16]   ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ

[1, 31]   κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ,

[1, 25]   φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων, προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει

[1, 15]   ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το δὲ δεύτερον, θῆλυ.

[1, 25]   προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ

[1, 25]   ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ

[1, 30]   ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον

[1, 31]   πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων

[1, 24]   τῶν παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν

[1, 15]   Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους,

[1, 34]   δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿

[1, 19]   γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ

[1, 21]   καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν

[1, 33]   μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ

[1, 21]   καὶ τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿

[1, 32]   ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος οὖν καὶ Περσικός. Φασὶν

[1, 31]   περὶ τοῦ δῶρου προσφέρειν τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν τοῖς

[1, 21]   ~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης χωρὶς, πῶς Περσῶν βασιλεῖ προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν

[1, 30]   Ὁ μὲν ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν

[1, 24]   οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας ἐκ τῆς τοιαύτης

[1, 34]   αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων

[1, 3]   κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ· οὐ

[1, 34]   υἱοῦ θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν

[1, 14]   κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ

[1, 2]   τὸ δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ

[1, 1]   πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ

[1, 5]   ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν

[1, 34]   πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν

[1, 34]   Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν

[1, 32]   χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας,

[1, 30]   πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων

[1, 19]   λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν

[1, 3]   βάτραχος, καλάμου τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ

[1, 32]   ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι

[1, 25]   τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων

[1, 30]   γοῦν αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή,

[1, 2]   τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν

[1, 3]   αὐτῷ καλάμῳ· οὐ γὰρ οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ στόμα, ὅσον

[1, 32]   ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε

[1, 24]   καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι

[1, 24]   καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν

[1, 34]   τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν

[1, 13]   βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον.

[1, 15]   μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια,

[1, 10]   γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν

[1, 24]   ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ

[1, 2]   δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν

[1, 32]   κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου

[1, 15]   τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον,

[1, 2]   ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον

[1, 32]   καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους

[1, 15]   τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν

[1, 32]   μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε, καὶ δὴ

[1, 30]   ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ μὲν οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ

[1, 29]   παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν·

[1, 1]   οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν

[1, 32]   ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ

[1, 25]   Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ

[1, 20]   χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος

[1, 7]   συῶν. Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ

[1, 3]   περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν ὕδρων οἱ βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς

[1, 1]   οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ δὲ ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι

[1, 34]   τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν

[1, 31]   ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν

[1, 31]   ἀλλ᾿ ἢ βοῦς, ἢ ὄις, οἱ δὲ σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι.

[1, 32]   λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς

[1, 15]   ἔνθα κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι

[1, 10]   βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ

[1, 14]   μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,

[1, 11]   τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι

[1, 12]   ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα

[1, 1]   πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν φαγεῖν

[1, 1]   αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς τὸν

[1, 7]   ~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ

[1, 1]   οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ

[1, 3]   αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ· οὐ γὰρ οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ στόμα,

[1, 15]   Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν

[1, 15]   ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας

[1, 31]   καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ

[1, 32]   θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ

[1, 15]   τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν

[1, 14]   ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται.

[1, 10]   θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ τὰς αἶγας

[1, 30]   τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον

[1, 28]   ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε

[1, 7]   Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας

[1, 15]   τῷ ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι,

[1, 11]   ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα

[1, 31]   οἱ δὲ σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι,

[1, 32]   ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως

[1, 33]   ποίου παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ

[1, 25]   τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ,

[1, 17]   ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται·

[1, 34]   κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης

[1, 16]   μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι

[1, 31]   ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν τῶν

[1, 7]   παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται,

[1, 19]   ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν

[1, 1]   ἱστορία Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες,

[1, 28]   γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ

[1, 15]   κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν

[1, 14]   προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ

[1, 12]   μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς

[1, 31]   τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα, καὶ

[1, 30]   ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα,

[1, 30]   ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ

[1, 21]   ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν·

[1, 21]   εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται,

[1, 15]   πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι.

[1, 27]   καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται

[1, 19]   πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο,

[1, 23]   μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ

[1, 11]   οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ μύες· γηρώσης

[1, 8]   κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ

[1, 15]   τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ

[1, 34]   νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν

[1, 7]   σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν,

[1, 7]   οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν, ὅταν αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου

[1, 19]   ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης

[1, 25]   Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς ἀδδηφάγου.

[1, 7]   ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον, καὶ ἐργάζονται

[1, 28]   Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι

[1, 11]   ἤδη καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας αὑτῶν,

[1, 1]   πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται,

[1, 3]   τῆς ῥώμης τῶν ὕδρων οἱ βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου.

[1, 25]   ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν

[1, 30]   Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿

[1, 30]   τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ

[1, 33]   ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ

[1, 19]   δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ

[1, 18]   αί πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην

[1, 30]   ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ φίλτρῳ τοῦ

[1, 7]   οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα

[1, 26]   δὲ εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος

[1, 34]   αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.

[1, 34]   καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν

[1, 32]   Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν σὸν παραγένῃ,

[1, 32]   ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ,

[1, 30]   παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων. Ὁ δὲ

[1, 32]   κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν καὶ

[1, 26]   δὲ ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω

[1, 7]   καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν ἄρα οἱ

[1, 27]   τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους

[1, 3]   ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι ἄρα

[1, 25]   παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα,

[1, 13]   σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος Γέλων ὄναρ

[1, 31]   δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες,

[1, 23]   ὄνομα δὲ τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς

[1, 32]   τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν βασιλεῖ.

[1, 20]   τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν.

[1, 24]   ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ

[1, 5]   οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ, οὐ

[1, 14]   ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον

[1, 4]   ὕδρων οἱ βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο δὲ

[1, 9]   δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα

[1, 33]   πίνειν ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης.

[1, 12]   ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ

[1, 34]   φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος.

[1, 15]   αὐτοῖς οὐ κάμνει τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν

[1, 1]   ~Ποικίλη ἱστορία Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν εἰσὶν

[1, 16]   δὲ ᾤκει ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ κώνειον ἔπιεν.

[1, 14]   τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι

[1, 19]   γυναικῶν τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς τῶν Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων,

[1, 15]   χρόαν. Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν Ἄθω φανῆναι περιστερὰς λευκὰς

[1, 31]   κατ᾿ αὐτὸν ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ δῶρου προσφέρειν τῷ βασιλεῖ.

[1, 18]   ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων τὰ περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι τῶν χειρῶν

[1, 18]   ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ

[1, 34]   πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι ὁ περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως

[1, 28]   τῆς κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων.

[1, 17]   δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου.

[1, 8]   καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι

[1, 2]   ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ

[1, 24]   μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ Λεπρέου. Καύκωνος

[1, 6]   οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ

[1, 18]   χιτώνων τὰ περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι τῶν χειρῶν οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ

[1, 24]   καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ

[1, 19]   γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ

[1, 15]   μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι

[1, 28]   εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς

[1, 25]   γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων, προσετίθει

[1, 20]   καὶ τὸν κόσμον, ὃς ἦν, φασι, χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων.

[1, 25]   ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι

[1, 18]   ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ

[1, 15]   ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ

[1, 3]   καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ

[1, 23]   Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ

[1, 9]   νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν αὐτῷ τῆς

[1, 33]   ὁ βασιλεὺς, Ἐκ ποίου παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι τὸ δῶρον

[1, 15]   πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ

[1, 27]   πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί τινα Ἀναξίλας, ὁ τῆς κωμῳδίας

[1, 6]   εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε

[1, 10]   Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ

[1, 12]   γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ

[1, 14]   οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ

[1, 16]   τὸν ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι,

[1, 1]   αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν,

[1, 14]   δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι

[1, 29]   ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν,

[1, 15]   ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν

[1, 15]   οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην ἀπὸ

[1, 7]   παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ

[1, 4]   γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες

[1, 7]   ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι

[1, 22]   βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων

[1, 7]   λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα

[1, 11]   ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι

[1, 28]   ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς,

[1, 1]   οἱ δὲ ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς

[1, 14]   περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται

[1, 15]   τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις περίεισιν Αἰγύπτιος,

[1, 3]   καὶ οὖν καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ. Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ

[1, 31]   καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς

[1, 15]   πάντως, το δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν

[1, 15]   οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ

[1, 6]   αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν

[1, 2]   καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ

[1, 1]   καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν,

[1, 12]   ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς

[1, 7]   γοῦν, ὅταν αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες

[1, 15]   τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ

[1, 15]   ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας

[1, 1]   πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ τοὺς

[1, 4]   πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν

[1, 16]   κόσμῳ τὸν νεκρὸν οὐ πάνυ τι ἀδόξως. Ταῦτα τὸν Σωκράτην ὁ

[1, 23]   πως ἡ δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν·

[1, 3]   ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι ἄρα χρῆμα ἦν γένος βατράχων

[1, 17]   δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ

[1, 21]   ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ

[1, 15]   οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν, καὶ

[1, 15]   μὴν τὸν λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος τῶνδε τῶν ὀρνίθων ἐπιπολάζειν

[1, 2]   φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ

[1, 2]   Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ

[1, 4]   Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν. Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην,

[1, 32]   βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν

[1, 32]   Τιμῶ δέ σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν

[1, 2]   ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ

[1, 3]   Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ, Νείλου θρέμματι, βάτραχος, καλάμου τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον

[1, 25]   Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων,

[1, 29]   τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον

[1, 16]   καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ

[1, 31]   καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ

[1, 19]   καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ

[1, 30]   Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ

[1, 21]   δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με,

[1, 29]   μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ

[1, 31]   δὲ σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα

[1, 32]   τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν

[1, 33]   ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος

[1, 31]   ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ

[1, 32]   δὲ ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ

[1, 32]   φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι.

[1, 14]   οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν

[1, 30]   αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ τὴν

[1, 14]   αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν

[1, 15]   ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν,

[1, 32]   τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει.

[1, 11]   ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿

[1, 16]   οὕτω δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν,

[1, 34]   ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι ὁ περὶ τῶν ἰδίων παίδων

[1, 33]   δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ τῆς αὑτοῦ

[1, 29]   οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων

[1, 33]   δὲ ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι πάντα ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ

[1, 32]   ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον,

[1, 2]   καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ

[1, 8]   ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ

[1, 16]   κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν

[1, 17]   τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου,

[1, 17]   οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ

[1, 2]   μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει

[1, 5]   ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ

[1, 32]   λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ,

[1, 2]   ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν

[1, 19]   πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ

[1, 16]   ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ

Livre, Chap.
[1, 18]	δὲ οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς	αί	πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ
[1, 10]	τῆς νόσου, βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς	αἱ	βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται.
[1, 10]	ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν.	Αἱ	δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου
[1, 6]	~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι	αἱ	θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι.
[1, 15]	τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ	αἱ	θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς
[1, 18]	ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα	αἱ	πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν
[1, 15]	ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου	αἱ	περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ
[1, 15]	δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ	αἱ	περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ
[1, 1]	δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν	αἱ	πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν
[1, 25]	τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ	αἱ	πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα,
[1, 15]	λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο	αἱ	τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν
[1, 2]	δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν	αἱ	φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ
[1, 6]	τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων.	Αἱ	χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ
[1, 10]	βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ	γεύσασθαι,	ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει.
[1, 12]	πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς	ἀποταμιεύσασθαι	τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ
[1, 29]	τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ	μαντεύσασθαι,	ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης
[1, 20]	ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν	ἅψασθαι,	ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα.
[1, 15]	εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας	ἀνάγεσθαι,	ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου αἱ
[1, 6]	τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν	ἐκλογίζεσθαι	τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν
[1, 34]	γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ θάνατον	καταγινώσκεσθαι	ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος, ὄνομα
[1, 25]	ὧν ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται,	προελέσθαι	αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς
[1, 8]	ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν	ἀπολέσθαι	διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ
[1, 19]	αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν	ἀπολέσθαι·	καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι
[1, 33]	κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα	γενέσθαι.	~Περὶ πατρὸς υἱοῦ θάνατον καταγινώσκεσθαι
[1, 19]	τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας	γενέσθαι	τὴν πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ
[1, 21]	Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ	συγγενέσθαι	θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ
[1, 15]	φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς	γίνεσθαι	μηλίνας τὴν χρόαν. Χάρων δὲ
[1, 14]	μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς·	ἀμύνεσθαί	γε μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ
[1, 6]	κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ	ἕπεσθαι	δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων
[1, 12]	αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός	ἔσεσθαι,	δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ
[1, 14]	Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ	μάχεσθαι	τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί
[1, 15]	ἢ φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ	ἀνέχεσθαι	τὰς θηλείας τὴν τῶν ἀρρένων
[1, 16]	ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν καὶ	προκεῖσθαι	σὺν τῷ κόσμῳ τὸν νεκρὸν
[1, 28]	ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν	ἐπαινεῖσθαι·	τόν γε μὴν πρὸς τὰ
[1, 25]	βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι	καρποῦσθαι	τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ
[1, 22]	μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου,	ταλαντιαῖαι	δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται
[1, 18]	κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ	παλαιαί.	Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν
[1, 15]	καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ	θήλειαι	ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς
[1, 6]	χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ	θαλάττιαι	ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι
[1, 15]	τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός τε	καὶ	ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν
[1, 34]	τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς,	καὶ	ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν
[1, 25]	ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν,	καὶ	Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον,
[1, 15]	Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι	καὶ	αἱ θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν
[1, 32]	οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου,	καὶ	αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων
[1, 22]	ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε	καὶ	ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων
[1, 27]	Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ	καὶ	Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον
[1, 14]	εἰς ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες,	καὶ	ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει
[1, 10]	παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον,	καὶ	ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις
[1, 8]	ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον	καὶ	ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ
[1, 5]	σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε,	καὶ	ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ νήχεται
[1, 11]	καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι	καὶ	ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ
[1, 3]	καλάμου τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει,	καὶ	ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι
[1, 18]	οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς,	καὶ	ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα
[1, 24]	καὶ Λεπρέου. Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος,	καὶ	Ἀστυδαμείας τῆς Φόρβαντος, γίνεται παῖς
[1, 19]	τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ μέτρου,	καὶ	αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος
[1, 19]	εἰς πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις	καὶ	αὐτῇ τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς
[1, 20]	δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον	καὶ	αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί
[1, 34]	τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν,	καὶ	αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ
[1, 14]	καὶ πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης,	καὶ	αὐτοῖς οὐ κάμνει τὸ πτερόν.
[1, 34]	κακουργίας τῆς εἰς αὐτοὺς παυόμενον,	καὶ	αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς
[1, 31]	γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι,	καὶ	αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων,
[1, 19]	ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ	καὶ	αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν
[1, 34]	τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀποκλῶ	καὶ	ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν
[1, 31]	ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον,	καὶ	γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ
[1, 16]	ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι·	καὶ	γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι σὺν
[1, 19]	διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι·	καὶ	γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι
[1, 28]	τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν	καὶ	γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ
[1, 34]	ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων	καὶ	γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ,
[1, 15]	ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι	καὶ	δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος
[1, 32]	Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη,	καὶ,	Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ
[1, 32]	πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε,	καὶ	δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος
[1, 25]	σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον,	καὶ	Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ
[1, 21]	μή, τὸ αὐτό σοι τοῦτο	καὶ	δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ
[1, 13]	Συρακούσιος Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ,	καὶ	διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν,
[1, 15]	Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης	καὶ	διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν
[1, 31]	ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα,	καὶ	δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι
[1, 21]	δὴ προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν·	καὶ	δόξαν μὲν ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ
[1, 5]	νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν	καὶ	δύο καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα·
[1, 2]	~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν,	καὶ	δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν
[1, 33]	ἐκ τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη·	καὶ	δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε
[1, 12]	εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι,	καὶ	ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ
[1, 1]	τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται,	καὶ	ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι
[1, 22]	τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο	καὶ	ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε
[1, 34]	μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα	καὶ	ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα
[1, 16]	ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ Δήλου,	καὶ	ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς
[1, 19]	τρυφῆς. Ὁ μὲν δημώδης λόγος	καὶ	εἰς πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις
[1, 33]	Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν,	καὶ	ἐκ τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη·
[1, 3]	στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος διείργει.	Καὶ	ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης
[1, 13]	πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον.	Καὶ	ἐκ τούτων ό Γέλων ἅμα
[1, 15]	τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις	καὶ	ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι
[1, 2]	τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι,	καὶ	ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων
[1, 4]	τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου.	Καὶ	ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι
[1, 30]	χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας,	καὶ	ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον
[1, 17]	εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων,	καὶ	ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ
[1, 30]	αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει,	καὶ	ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ
[1, 21]	Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα	καὶ	Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην ἔργον.
[1, 1]	τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς	καὶ	ἐμπεσὼν τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς
[1, 21]	Ἄγε με, εἶπε, καὶ προσελθὼν	καὶ	ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος
[1, 24]	καὶ τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος·	καὶ	ἐν πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας.
[1, 17]	μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα,	καὶ	ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς
[1, 27]	Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ	καὶ	ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι,
[1, 34]	παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως	καὶ	ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται
[1, 34]	δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ	καὶ	ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν
[1, 24]	ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο,	καὶ	ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει.
[1, 7]	ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται,	καὶ	ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ
[1, 2]	μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα,	καὶ	ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν
[1, 33]	δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε	καὶ	ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ
[1, 6]	καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς,	καὶ	ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ
[1, 30]	φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε,	καὶ	ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ φίλτρῳ
[1, 7]	αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον,	καὶ	ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ
[1, 24]	δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ,	καὶ	ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ
[1, 27]	ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην,	καὶ	Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι
[1, 7]	καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι,	καὶ	ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς
[1, 24]	προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν	καὶ	ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ
[1, 16]	τε αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ	καὶ	εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ
[1, 5]	χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ	καὶ	ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ
[1, 2]	οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι.	Καὶ	ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα
[1, 19]	ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι ὕβριζον.	Καὶ	ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν
[1, 32]	ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ,	καὶ	ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας
[1, 4]	οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν	καὶ	ἠκέσαντο τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας
[1, 16]	καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο.	Καὶ	ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα,
[1, 34]	αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε	καὶ	ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι,
[1, 28]	μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα,	καὶ	θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν
[1, 7]	οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι,	καὶ	θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν, ὅταν
[1, 16]	ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα,	καὶ	θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν
[1, 14]	καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν	καὶ	θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν
[1, 27]	Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν,	καὶ	Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν,
[1, 16]	φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον	καὶ	ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα
[1, 32]	γε αὐτὸ τῶν πάνυ πολυτελῶν,	καὶ	ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον μέν,
[1, 27]	Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν,	καὶ	Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα
[1, 17]	τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου,	καὶ	Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ
[1, 27]	ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα,	καὶ	Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον
[1, 27]	Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι	καὶ	Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ
[1, 27]	τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν,	καὶ	Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα
[1, 14]	δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται	καὶ	κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ
[1, 16]	ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ	καὶ	κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός
[1, 8]	ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις·	καὶ	κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν
[1, 6]	ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν ἐπέβαλον,	καὶ	κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ
[1, 27]	Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν,	καὶ	Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον,
[1, 19]	λεγέτω. ~Περὶ τῆς τῶν Συβαριτῶν,	καὶ	Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ
[1, 19]	τῆς τῶν Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων,	καὶ	Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ μὲν δημώδης
[1, 27]	ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι.	Καὶ	Κτησίαν δέ φησί τινα Ἀναξίλας,
[1, 14]	πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει.	Καὶ	λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον
[1, 15]	θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια,	καὶ	λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην
[1, 24]	δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους,	καὶ	Λεπρέου. Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος, καὶ
[1, 26]	παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε κόμην,	καὶ	λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ
[1, 14]	κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,	καὶ	μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς·
[1, 14]	θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν	καὶ	μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν
[1, 25]	μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα	καὶ	μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον
[1, 34]	θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον	καὶ	μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα
[1, 11]	μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη	καὶ	μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ
[1, 11]	διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι,	καὶ	μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ
[1, 21]	τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται,	καὶ	μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας,
[1, 27]	Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον,	καὶ	Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν
[1, 11]	δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων	καὶ	μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη
[1, 5]	ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν,	καὶ	νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν
[1, 30]	τῆς μορφῆς. Πολλάκις γοῦν αὐτῷ	καὶ	ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν,
[1, 20]	ὃς ἦν, φασι, χρυσίου πέντε	καὶ	ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν
[1, 12]	μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ	καὶ	οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς
[1, 31]	ἢ ὄις, οἱ δὲ σῖτον,	καὶ	οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ,
[1, 2]	θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου πάγη,	καὶ	οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι.
[1, 26]	καὶ λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς.	Καὶ	ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ
[1, 31]	παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται,	καὶ	ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ.
[1, 28]	ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς,	καὶ	ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ
[1, 32]	μὲν οὖν σε, ὅπῃ τε	καὶ	ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς ἂν
[1, 34]	αὐτοῦ, πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε·	καὶ	ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς
[1, 4]	τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα,	καὶ	ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ
[1, 15]	τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι·	καὶ	οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται,
[1, 3]	πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται,	καὶ	οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν.
[1, 24]	εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ.	Καὶ	οῦν καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ
[1, 4]	διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο,	καὶ	οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ δίψος.
[1, 10]	Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί	καὶ	οὖν καὶ τὰς αἶγας βάλλουσιν
[1, 29]	δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα.	Καὶ	οὖν καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο
[1, 3]	χρῆμα ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων,	καὶ	οὖν καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι
[1, 19]	τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι	καὶ	οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ
[1, 4]	παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν	καὶ	πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων
[1, 1]	κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες,	καὶ	πᾶν ὁτιοῦν φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις
[1, 5]	τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ	καὶ	πάνυ ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ
[1, 4]	θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην,	καὶ	παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν
[1, 31]	οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ,	καὶ	παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται,
[1, 27]	Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον,	καὶ	Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην
[1, 14]	καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ	καὶ	πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ κατὰ
[1, 31]	Ἅτε δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ,	καὶ	περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ
[1, 13]	παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς διεταράχθη,	καὶ	περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς
[1, 15]	χρὴ προσέχειν, φάσσαν, καὶ πυραλλίδα,	καὶ	περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν
[1, 32]	τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος οὖν	καὶ	Περσικός. Φασὶν ἄνδρα Πέρσην, ᾧ
[1, 14]	βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος,	καὶ	πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ
[1, 1]	τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν	καὶ	πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ τοίνυν
[1, 27]	τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα	καὶ	ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην,
[1, 25]	τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν,	καὶ	πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου
[1, 33]	ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται	καὶ	πόλιν, κατά γε τὴν ἐμὴν
[1, 30]	οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ	καὶ	πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν
[1, 23]	ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι	καὶ	πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν
[1, 14]	Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι,	καὶ	πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ
[1, 32]	ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα	καὶ	πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε,
[1, 16]	αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν	καὶ	προκεῖσθαι σὺν τῷ κόσμῳ τὸν
[1, 21]	τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε,	καὶ	προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ
[1, 32]	φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς·	καὶ	προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν
[1, 23]	διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου,	καὶ	Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ
[1, 23]	τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου	καὶ	Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς
[1, 15]	τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν,	καὶ	πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα
[1, 16]	Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα.	Καὶ	πῶς ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος
[1, 34]	ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν,	καὶ	ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ
[1, 16]	πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα,	καὶ	Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς
[1, 27]	ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι,	καὶ	Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ
[1, 25]	Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον,	καὶ	Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα ἤστην
[1, 22]	στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα.	Καὶ	στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα
[1, 22]	Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου,	καὶ	στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα.
[1, 32]	Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει.	Καὶ	σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν
[1, 32]	εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ	καὶ	σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ
[1, 13]	αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν,	καὶ	σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων ό
[1, 30]	σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες,	καὶ	συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις
[1, 12]	καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς,	καὶ	τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα
[1, 23]	ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται,	καὶ	τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ
[1, 34]	δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο.	Καὶ	τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν
[1, 25]	τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ	καὶ	τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν,
[1, 21]	πρὸς αὐτὸν ὁ χιλίαρχος, ὁ	καὶ	τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ,
[1, 10]	εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν	καὶ	τὰς αἶγας βάλλουσιν ἐπ᾿ ἄκροις
[1, 31]	τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα,	καὶ	τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων.
[1, 11]	καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας αὑτῶν,	καὶ	τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ
[1, 18]	χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον.	Καὶ	ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν
[1, 21]	τοὺς πόδας, ὃν ἔτυχε φορῶν,	καὶ	ταχέως ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν,
[1, 14]	εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη	καὶ	τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου
[1, 26]	καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα	καὶ	τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους
[1, 32]	ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε	καὶ	τῇ φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν
[1, 15]	μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν·	καὶ	τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι,
[1, 33]	ὅτι πάντα ἐκ τῆς ἐπιμελείας,	καὶ	τῆς διαρκοῦς φροντίδος, καὶ τῆς
[1, 34]	ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον,	καὶ	τῆς κακουργίας τῆς εἰς αὐτοὺς
[1, 20]	εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος,	καὶ	τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα,
[1, 33]	ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος,	καὶ	τῆς σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ
[1, 27]	Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν,	καὶ	Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν
[1, 32]	ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον,	καὶ	τιμῶ γε αὐτὸ τῶν πάνυ
[1, 24]	περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος ἀντλήσεως,	καὶ	τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ
[1, 20]	ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα.	Καὶ	τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος
[1, 32]	μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν	καὶ	τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ
[1, 2]	σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ.	Καὶ	τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί
[1, 29]	ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν	καὶ	τὸ σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ
[1, 16]	μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν,	καὶ	τὸ τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι
[1, 2]	δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον	καὶ	τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι,
[1, 30]	δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι,	καὶ	τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους
[1, 34]	αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι,	καὶ	τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος
[1, 15]	δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι,	καὶ	τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν
[1, 20]	τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα	καὶ	τὸν κόσμον, ὃς ἦν, φασι,
[1, 34]	δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ	καὶ	τὸν νεανίαν τῆς παρούσης τιμωρίας,
[1, 34]	τὸν βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν	καὶ	τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε,
[1, 13]	ό Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη,	καὶ	τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου.
[1, 21]	τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ,	καὶ	τοὺς δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ
[1, 1]	δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες	καὶ	τοὺς ἰχθῦς τὸν τρόπον τοῦτον.
[1, 1]	εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν,	καὶ	τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν
[1, 26]	τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι,	καὶ	τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ
[1, 25]	Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα,	καὶ	τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ
[1, 19]	καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο,	καὶ	τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν
[1, 5]	Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ δύο	καὶ	τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’
[1, 15]	φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν,	καὶ	τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι.
[1, 31]	φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι,	καὶ	τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας
[1, 31]	καὶ γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ,	καὶ	τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα,
[1, 34]	ἐκεῖνός γε συλλαβὼν τὸ παιδίον,	καὶ	τὼ χεῖρε ὀπίσω περιαγαγὼν αὐτοῦ,
[1, 3]	γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ οὖν	καὶ	τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ.
[1, 34]	Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην,	καὶ	τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα,
[1, 33]	καὶ τῆς σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς,	καὶ	τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν
[1, 24]	καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου,	καὶ	ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς καταδειπνήσει
[1, 24]	ἐν πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας.	Καὶ	ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο,
[1, 19]	πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ	καὶ	ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι ὕβριζον.
[1, 2]	ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν,	καὶ	ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος,
[1, 16]	ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν,	καὶ	Φαίδωνα. Καὶ πῶς ὑπὲρ ἡμῶν
[1, 32]	ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν	καὶ	φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς·
[1, 31]	ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα,	καὶ	φοίνικας αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι,
[1, 27]	Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα,	καὶ	Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον,
[1, 27]	Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον,	καὶ	Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν,
[1, 32]	στολὴν Περσικὴν καὶ φιάλην χρυσῆν	καὶ	χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν
[1, 2]	βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν	καὶ	χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ
[1, 14]	εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε,	καὶ	ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ τὴν
[1, 6]	νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον	λογιστικαί,	ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς
[1, 22]	Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ	φιάλαι	δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ
[1, 23]	Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς	πάλαι,	μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας
[1, 18]	οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί	πολλαὶ	τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν
[1, 34]	τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος	συνέσομαι	τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν.
[1, 34]	εἰς αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς	αὐξηθήσομαι,	καὶ τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ
[1, 32]	σε, καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων	γενήσομαί	τινος τῶν ἄλλων τῶν ἤδη
[1, 32]	τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ,	Δέχομαι	ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον,
[1, 2]	οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε	εἰδέναι	βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν
[1, 15]	καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις	ἐοικέναι.	Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς
[1, 10]	νόσου, βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ	βεβλημέναι	ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ
[1, 27]	Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον	γεγονέναι.	Καὶ Κτησίαν δέ φησί τινα
[1, 27]	ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους	γεγεονέναι	Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα
[1, 32]	τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν	θορυβηθῆναι	δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ
[1, 32]	ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι,	ἡττηθῆναι	τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων,
[1, 15]	ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν Ἄθω	φανῆναι	περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα
[1, 16]	ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ	εἶναι,	δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς.
[1, 1]	ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο	εἶναι	δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν
[1, 14]	Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα	εἶναι,	καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν
[1, 27]	καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν	εἶναι,	καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ
[1, 15]	πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν	εἶναι	μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν·
[1, 15]	καὶ τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν	εἶναι,	τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ
[1, 15]	Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον	εἶναι	τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν
[1, 8]	τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ	εἶναι	τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος
[1, 14]	λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον	εἶναι	τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ
[1, 34]	τοῖς ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα	ὑπομεῖναι;	Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα·
[1, 34]	καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν	ἀποκτεῖναι,	τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν,
[1, 25]	Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν	ἀφεῖναι	ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν,
[1, 26]	ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν	μναῖ	δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες,
[1, 6]	θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ	χελῶναι	αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ
[1, 32]	Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος	δόξαι,	τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿
[1, 15]	ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου αἱ	περιστεραὶ	γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι.
[1, 15]	δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ	περιστεραὶ	κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους.
[1, 20]	καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας	ἀποκεῖραί	τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς
[1, 1]	ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ	πέτραι.	οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ
[1, 22]	ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο	ἀργυραῖ.	Δύναται δὲ τὸ τάλαντον τὸ
[1, 4]	ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον	ἁρπάσαι,	πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως
[1, 5]	Πρὶν ἢ γὰρ τὸν ἀσπαλιέα	σπάσαι	τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ
[1, 6]	τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα,	ὑποστρέψασαι	ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν,
[1, 6]	τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται.	Ὑποστρέψασαι	οὖν αὖθις εἰς τὸν χῶρον,
[1, 6]	τὸν χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο	κρύψασαι	τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν
[1, 24]	ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ	δῆσαι	τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται
[1, 33]	ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην	ποιῆσαι.	Ἔοικε δὲ ὁ λόγος ὁμολογεῖν
[1, 21]	πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ	προσκυνῆσαι	αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿
[1, 32]	μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ	δωροφορῆσαι	βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς
[1, 10]	νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ δὲ	βληθεῖσαι	παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον,
[1, 26]	Ἀγλαΐδος τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω	σαλπίσαι,	καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα
[1, 12]	δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ	θησαυρίσαι,	καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς,
[1, 31]	Πέρσας ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες αὐτῷ	Πέρσαι	κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός
[1, 6]	θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι.	Τεκοῦσαι	δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ
[1, 15]	περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ	συναποδημοῦσαι.	Κατά γε μὴν τὸν λοιπὸν
[1, 15]	ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις,	περικάμπτουσαι	τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ
[1, 22]	ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ.	Δύναται	δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον
[1, 5]	Τὸ μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ	ὑφορᾶται,	οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν
[1, 30]	δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ	παραστάται,	τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ
[1, 24]	πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις	ἡττᾶται	Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν
[1, 27]	τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος.	Λέγεται	δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας
[1, 23]	τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ	ψεύδεται.	~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ Λεπρέου.
[1, 31]	ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ	ὀνομάζεται	δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ
[1, 23]	πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν	καταχαρίζεται,	τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας
[1, 16]	οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ	οἴεται	τὸν ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν
[1, 23]	ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ	σφάλλεται,	καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ
[1, 32]	ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας·	βούλεται	δέ σε καὶ τῇ φιάλῃ
[1, 25]	ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου μίαν, ἣν	βούλεται,	προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι
[1, 34]	μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων	γίνεται·	ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ,
[1, 1]	τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ	γίνεται	δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες
[1, 24]	Ποσειδῶνος, καὶ Ἀστυδαμείας τῆς Φόρβαντος,	γίνεται	παῖς Λεπρέας, ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε
[1, 6]	αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα	γίνεται.	Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς τὸν
[1, 17]	ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον	ἐπαινέσεται·	τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα,
[1, 21]	σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν	ἀνυσθήσεται,	καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν
[1, 33]	οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης	δυνήσεται	καὶ πόλιν, κατά γε τὴν
[1, 5]	δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν	φυλάττεται	διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ
[1, 24]	ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας,	διαλύεται	τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ
[1, 3]	ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ	ἔχεται,	καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ
[1, 5]	καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ	νήχεται	αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ
[1, 16]	τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως	ὄψεται	Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται τὸν
[1, 15]	ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς θεοῦ	ὡμολόγηται.	Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν λέγουσι
[1, 14]	φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ	τεθρύληται.	Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ
[1, 24]	δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν	ἀπῄται	τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν
[1, 31]	καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου	πρόκειται,	καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ
[1, 24]	Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν	προκαλεῖται	τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ
[1, 34]	ἡ μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη	λυπεῖται,	ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων
[1, 15]	καὶ οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας	προΐενται,	τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ ὧν
[1, 1]	τρόπον τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις	κάθηνται,	καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων
[1, 7]	οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον, καὶ	ἐργάζονται	ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου.
[1, 11]	ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ	μετοικίζονται.	~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ
[1, 2]	ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι	βούλονται.	Ἤ τί ποτ’ ἂν καὶ
[1, 11]	οἰκίας ἤδη καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν,	αἰσθάνονται	πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας
[1, 15]	ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ	γίνονται	αὐταῖς. Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ
[1, 7]	καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα.	Γίνονται	δὲ αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους
[1, 15]	ἐκ τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ	γίνονται,	ὥσπεροὖν τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά
[1, 7]	σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα	παραγίνονται,	καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι,
[1, 3]	κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ τούτου	περιγίνονται	τῆς ῥώμης τῶν ὕδρων οἱ
[1, 14]	Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ	πέτονται	καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς
[1, 10]	αἱ βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες	θεραπεύονται.	Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί
[1, 1]	ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων	ἀπέχονται,	ἀλλά τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος
[1, 6]	ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν,	νήχονται.	Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί,
[1, 4]	ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες·	ὑφορῶνται	γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ θηρία.
[1, 8]	διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ	γεύσωνται,	ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν·
[1, 34]	καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς	ἔσται	δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ
[1, 14]	ἤκουσα, ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος·	πεπίστευται	δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ
[1, 32]	τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη,	δι᾿	αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν
[1, 15]	φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι	δι᾿	ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ
[1, 21]	προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς	δι᾿	ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα
[1, 21]	Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων	δι᾿	ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα
[1, 21]	τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ	δι᾿	ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι.
[1, 16]	πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην;	Εἰ	γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον
[1, 21]	τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν·	εἰ	δὲ μή, τὸ αὐτό σοι
[1, 15]	ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς.	Εἰ	δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν,
[1, 25]	εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου	(εἰ	δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ
[1, 16]	αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν,	εἰ	ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ
[1, 21]	μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν.	Εἰ	τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι
[1, 30]	ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε,	εἴ	σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες,
[1, 14]	τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου.	Λέγει	Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι,
[1, 15]	δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν.	Λέγει	δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι
[1, 14]	καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι.	Λέγει	δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι
[1, 15]	τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ οὔ.	Λέγει	δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον
[1, 15]	τὸν Ἄθω φανῆναι περιστερὰς λευκὰς	λέγει,	ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν
[1, 19]	λόγος καὶ εἰς πάντας ἐφοιτήσας	λέγει,	Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ Συβάρει
[1, 27]	εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος.	Ὁμολογεῖ	δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς
[1, 26]	λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ	ὁμολογεῖ	Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν
[1, 3]	τὸ στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος	διείργει.	Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς
[1, 8]	ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν·	δεῖ	δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον.
[1, 14]	ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι	ᾄδει.	Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα
[1, 16]	ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ	ἔδει	Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ
[1, 32]	ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι	δέει	τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ
[1, 16]	ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω	δοξάζει,	εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ
[1, 31]	κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός	προσκομίζει.	Ἅτε δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ,
[1, 25]	φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων,	προσετίθει	τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει
[1, 15]	ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν	ποιεῖ	πάντως, το δὲ δεύτερον, θῆλυ.
[1, 25]	προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα	ᾑρήκει	τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ
[1, 25]	ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ	δοκεῖ,	ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ
[1, 30]	ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι	δοκεῖ,	τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον
[1, 31]	πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ	δοκεῖ	τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων
[1, 24]	τῶν παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ	ὰποθνῄσκει.	~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν
[1, 15]	Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ	ᾤκει	ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους,
[1, 34]	δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα	ᾤκει	ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿
[1, 19]	γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι	πολυτελεῖ	ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ
[1, 21]	καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ	βεσαιλεῖ	γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν
[1, 33]	μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ	βασιλεῖ	ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ
[1, 21]	καὶ τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ	βασιλεῖ,	καὶ τοὺς δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿
[1, 32]	~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν	βασιλεῖ.	Λόγος οὖν καὶ Περσικός. Φασὶν
[1, 31]	περὶ τοῦ δῶρου προσφέρειν τῷ	βασιλεῖ.	Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν τοῖς
[1, 21]	~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης χωρὶς, πῶς Περσῶν	βασιλεῖ	προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν
[1, 30]	Ὁ μὲν ἵππευε σὺν τῷ	βασιλεῖ	τὸ μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν
[1, 24]	οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ	Ἡρακλεῖ	ὁ Λεπρέας ἐκ τῆς τοιαύτης
[1, 34]	αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ	θάλλει	μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων
[1, 3]	κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ	ἀμηχανεῖ	καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ· οὐ
[1, 34]	υἱοῦ θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ	γένει	Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν
[1, 14]	κατὰ θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ	κάμνει	τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ
[1, 2]	τὸ δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ	οἱονεὶ	κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ
[1, 1]	πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν	οἱονεὶ	τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ
[1, 5]	ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου	καταφρονεῖ	καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν
[1, 34]	πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ·	ἐπεὶ	δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν
[1, 34]	Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα·	ἐπεὶ	καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν
[1, 32]	χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν,	ἐπεὶ	καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας,
[1, 30]	πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ,	ἐπεὶ	κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων
[1, 19]	λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ	Συβάρει	αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν
[1, 3]	βάτραχος, καλάμου τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον	φέρει,	καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ
[1, 32]	ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ	φέρει.	Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι
[1, 25]	τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν	διαφέρει)	Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων
[1, 30]	γοῦν αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος	ἐμαρτύρει,	καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή,
[1, 2]	τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν	ἀρκυωρεῖ	πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν
[1, 3]	αὐτῷ καλάμῳ· οὐ γὰρ οἱ	χωρεῖ	περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ στόμα, ὅσον
[1, 32]	ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη	ἐχώρει	ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε
[1, 24]	καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς	καταδειπνήσει	ταῦρον πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι
[1, 24]	καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς	ἐκράτει.	Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν
[1, 34]	τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ	ᾔτει	παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν
[1, 13]	βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς αὐτὸν,	ὑλάκτει	πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον.
[1, 15]	μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο.	Τίκτει	δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια,
[1, 10]	γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη	ἐκπίπτει.	~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν
[1, 24]	ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς	ἐμπίπτει	νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ
[1, 2]	δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’	ἐμπίπτει,	ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν
[1, 32]	κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι,	Κελεύει	σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου
[1, 15]	τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην	ἐμπτύει	αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον,
[1, 2]	ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ	ἔχει	δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον
[1, 32]	καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως	ἐπιφάνηθι.	Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους
[1, 15]	τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν	Ἔρυκι	δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν
[1, 32]	μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα	κομίσαιμι,	οὕτω τιμήσω σε, καὶ δὴ
[1, 30]	ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ μὲν οὐδεπώποτε	οὐδενὶ	γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ
[1, 29]	παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν, ἔν	τινι	ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν·
[1, 1]	οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ	μείζονι	ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν
[1, 32]	ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ	Μνήμονι.	Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ
[1, 25]	Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει)	Φωκίωνι	μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ
[1, 20]	χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ	Ἀπόλλωνι	τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος
[1, 7]	συῶν. Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς	οἱ	ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ
[1, 3]	περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν ὕδρων	οἱ	βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς
[1, 1]	οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν,	οἱ	δὲ ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι
[1, 34]	τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον.	Οἱ	δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν
[1, 31]	ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ.	Οἱ	δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν
[1, 31]	ἀλλ᾿ ἢ βοῦς, ἢ ὄις,	οἱ	δὲ σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι.
[1, 32]	λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον.	Οἱ	δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς
[1, 15]	ἔνθα κατά τινα καιρὸν θύουσιν	οἱ	Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι
[1, 10]	βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται.	Οἱ	Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ
[1, 14]	μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν	οἱ	κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,
[1, 11]	τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ	οἱ	μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι
[1, 12]	~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ	οἱ	μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα
[1, 1]	πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν εἰσὶν	οἱ	πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν φαγεῖν
[1, 1]	αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ	οἱ	πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς τὸν
[1, 7]	~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν ἄρα	οἱ	σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ
[1, 1]	οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι.	οἱ	τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ
[1, 3]	αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ· οὐ γὰρ	οἱ	χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ στόμα,
[1, 15]	Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν λέγουσι	λόγοι,	καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν
[1, 15]	ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι	λόγοι,	περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας
[1, 31]	καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ	αὐτουργοὶ	πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ
[1, 32]	θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ	αἰδοῖ	τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ
[1, 15]	τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι.	Ἰνδοὶ	δέ φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν
[1, 14]	ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι	φιλῳδοί,	τοῦτο μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται.
[1, 10]	θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν	ἀγαθοί	καὶ οὖν καὶ τὰς αἶγας
[1, 30]	τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα,	κἀγαθοὶ	παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον
[1, 28]	ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι	Ῥόδιοι.	Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε
[1, 7]	Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς οἱ	ἄγριοι	ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας
[1, 15]	τῷ ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται.	Ἀχαϊκοὶ	δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι,
[1, 11]	ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι	μαντικοὶ	οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα
[1, 31]	οἱ δὲ σῖτον, καὶ οἶνον	ἄλλοι.	Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι,
[1, 32]	ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ	μοι	καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως
[1, 33]	ποίου παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις	μοι	τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ
[1, 25]	τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός,	ἐμοὶ	γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ,
[1, 17]	ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν,	ἐμοὶ	δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται·
[1, 34]	κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ	ἐμοὶ	εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης
[1, 16]	μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς	ἀποθάνοι·	καὶ γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι
[1, 31]	ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν	πονούμενοι,	καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν τῶν
[1, 7]	παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα	σπώμενοι,	ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται,
[1, 19]	ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν	χρώμενοι	ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν
[1, 1]	ἱστορία Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος.	Δεινοὶ	κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες,
[1, 28]	γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ	ἐκεῖνοι	ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ
[1, 15]	κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ	Ἐρυκινοὶ	τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν
[1, 14]	προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ	κύκνοι.	Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 8/03/2007