Livre, Chap.
[1, 13]	καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων	ό	Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ
[1, 16]	τι ἀδόξως. Ταῦτα τὸν Σωκράτην	ὁ	Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο,
[1, 15]	περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν γενομένων,	ὁ	ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν
[1, 32]	δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις	ὁ	Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως,
[1, 14]	ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ	ὁ	αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς κύκνους
[1, 15]	τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ	ὁ	αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν
[1, 33]	Τὸ μέγεθος οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς	ὁ	βασιλεὺς, Ἐκ ποίου παραδείσου, φησὶ,
[1, 32]	ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα κατέλυεν,	ὁ	βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ ἀνδρὶ τῷ
[1, 30]	τοῦ Πτολεμαίου λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος	ὁ	βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε Γαλέτην ὄνομα,
[1, 34]	δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν	ὁ	βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα τολμήσεις τοῖς
[1, 1]	ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι	ὁ	βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν τοῖς
[1, 5]	δύο καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα·	ὁ	δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε,
[1, 3]	οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν.	Ὁ	δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ
[1, 34]	ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι;	Ὁ	δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ
[1, 13]	δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους.	Ὁ	δὲ κῦων, ὅσπερ οὖν αὐτῷ
[1, 16]	Ταῦτα τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος.	Ὁ	δὲ οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη
[1, 30]	λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων.	Ὁ	δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι,
[1, 24]	αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν	ὁ	Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ ὁ
[1, 24]	διαλύεται τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα	ὁ	Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν
[1, 21]	οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ χιλίαρχος,	ὁ	καὶ τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ
[1, 3]	περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ στόμα, ὅσον	ὁ	κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ τούτου
[1, 15]	μηλίνας τὴν χρόαν. Χάρων δὲ	ὁ	Λαμψακηνὸς περὶ τὸν Ἄθω φανῆναι
[1, 23]	μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας	ὁ	Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου·
[1, 24]	οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ	ὁ	Λεπρέας ἐκ τῆς τοιαύτης συμβουλῆς.
[1, 24]	ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ	ὁ	Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν
[1, 33]	μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ	ὁ	λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι πάντα
[1, 19]	καὶ Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς.	Ὁ	μὲν δημώδης λόγος καὶ εἰς
[1, 30]	δὲ καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας.	Ὁ	μὲν ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ
[1, 25]	αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα.	Ὁ	μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα
[1, 24]	τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ ὕστερον	ὁ	μὲν τοῦ Διὸς παῖς εἰς
[1, 33]	δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην	ὁ	Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι
[1, 34]	παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων	ὁ	νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ δὲ
[1, 34]	τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν	ὁ	πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ·
[1, 34]	εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι	ὁ	περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω
[1, 27]	Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν	ὁ	ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ
[1, 30]	μορφῆς. Πολλάκις γοῦν αὐτῷ καὶ	ὁ	Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ
[1, 17]	γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν,	ὁ	σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ
[1, 13]	μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος.	Ὁ	Συρακούσιος Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ,
[1, 15]	δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν	ὁ	τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός τε
[1, 27]	Κτησίαν δέ φησί τινα Ἀναξίλας,	ὁ	τῆς κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν.
[1, 21]	ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι.	Ὁ	τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε,
[1, 25]	Φιλίππου (εἰ δέ τῳ δοκεῖ,	ὁ	τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν
[1, 34]	τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει	ὁ	τοῦ νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός
[1, 16]	ἀφίκετο εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος,	ὁ	τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά τε
[1, 25]	καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος	ὁ	Φιλίππου (εἰ δέ τῳ δοκεῖ,
[1, 25]	οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα	ὁ	Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ
[1, 25]	μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον	ὁ	Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος,
[1, 21]	Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς αὐτὸν	ὁ	χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς ἀγγελίας
[1, 2]	ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν,	ὅ	τί ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν,
[1, 32]	τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ	ὅ	τι χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι
[1, 17]	σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ	ἄλλο	ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα;
[1, 4]	σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ	ἐκεῖνο	δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν.
[1, 15]	λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην	ἀπὸ	τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ
[1, 31]	δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα	ὑπὸ	ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα,
[1, 17]	μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν	ὑπὸ	μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ
[1, 1]	τοὺς ἰχθῦς τὸν τρόπον τοῦτον.	Ὑπὸ	ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς
[1, 13]	ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς	ὑπὸ	τοῦ δέους. Ὁ δὲ κῦων,
[1, 30]	μορφήν, ἢ διὰ τὴν σύνεσιν,	ὑπὸ	τοῦ Πτολεμαίου λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος
[1, 18]	γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ διέρρεον	ὑπὸ	τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν τότε
[1, 28]	ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον	ὑπὸ	τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε
[1, 20]	πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ	τὸ	ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν,
[1, 20]	δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε	τὸ	ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ
[1, 25]	μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε	τὸ	ἀργύριον προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν.
[1, 21]	νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή,	τὸ	αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿
[1, 22]	ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον	τὸ	Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς
[1, 32]	τιμῶ, ὡς ἂν μὴ ἀγέραστος,	τὸ	γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿
[1, 2]	τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον;	τὸ	δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ
[1, 15]	μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως,	το	δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ
[1, 16]	ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς	τὸ	δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους
[1, 8]	μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς	τὸ	δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι
[1, 4]	ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο	τὸ	δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ
[1, 32]	καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε,	τὸ	δῶρον, καὶ τιμῶ γε αὐτὸ
[1, 33]	παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι	τὸ	δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος,
[1, 2]	ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι	τὸ	ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα.
[1, 32]	εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν	τὸ	ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ
[1, 12]	ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς	τὸ	θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς
[1, 3]	ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ	τὸ	καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν
[1, 32]	ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ	τὸ	κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ δέ
[1, 16]	Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε	τὸ	κώνειον ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν ἡ
[1, 30]	ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ	τὸ	λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων.
[1, 33]	βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε.	Τὸ	μέγεθος οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ
[1, 30]	μὲν ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ	τὸ	μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους
[1, 5]	καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι.	Τὸ	μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται,
[1, 2]	ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ	τὸ	μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ
[1, 15]	ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν	τὸ	μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως,
[1, 34]	πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε συλλαβὼν	τὸ	παιδίον, καὶ τὼ χεῖρε ὀπίσω
[1, 32]	πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ	τὸ	πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι
[1, 14]	θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει	τὸ	πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς
[1, 29]	ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ	τὸ	σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν
[1, 3]	γὰρ οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον	τὸ	στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος διείργει.
[1, 22]	φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ	τὸ	τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ
[1, 2]	καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι	τὸ	τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου
[1, 16]	τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ	τὸ	τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως
[1, 32]	ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ	τὸ	ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα κατέλυεν,
[1, 2]	Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ	τὸ	ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ
[1, 16]	θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν	τὸ	φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν
[1, 30]	ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ	τὸ	φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε,
[1, 25]	τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων, προσετίθει	τὸ	χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν
[1, 5]	ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ, οὐ μόνον	τὸ	χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ
[1, 21]	Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα ἠβουλήθη	κατεπράξατο,	οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ
[1, 34]	εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα	ἐπειρᾶτο	αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν, καὶ
[1, 21]	ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ.	Ἔφατο	οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ χιλίαρχος,
[1, 34]	κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους	εἰργάζετο.	Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο
[1, 34]	ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ	ἐπείθετο,	τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων,
[1, 24]	τοῦ Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας	ἀφίκετο·	δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται
[1, 16]	Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν,	ἀφίκετο	εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ
[1, 21]	πατρίδος πρὸς βασιλέα τῶν Περσῶν	ἀφίκετο	μὲν, ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ
[1, 21]	ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν	ἀνείλετο	αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε
[1, 21]	βασιλέα τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν,	ἐβούλετο	δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν,
[1, 24]	Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς	ἐγένετο,	καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς
[1, 16]	ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ οὐκ	ἠνέσχετο,	ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ
[1, 13]	Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος Γέλων ὄναρ	ἐβέβλητο	κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα,
[1, 34]	δικαστὰς ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ	τετόλμητο	πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει
[1, 33]	ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν κατὰ φύσιν	δύναιτο	ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς
[1, 32]	Οὐκ ἔχων δὲ ὅ τι	χρήσαιτο	τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων
[1, 2]	Ἤ τί ποτ’ ἂν καὶ	χρήσαιτο	τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον
[1, 34]	ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος	ἐκαλεῖτο	Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς
[1, 18]	τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ	ἀπεκρέμαντο·	τῶν δὲ χιτώνων τὰ περὶ
[1, 32]	ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην	ἐδέξαντο	ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ
[1, 4]	μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ	ἠκέσαντο	τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος.
[1, 6]	εἰς τὸν χῶρον, ἐν ᾧ	κατέθεντο	κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν
[1, 18]	μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην	ἐπετίθεντο	ὑψηλήν, τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις
[1, 22]	πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων	ἀφίκοιντο	εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον
[1, 15]	περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα	ἀπώλοντο	αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι
[1, 4]	ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν	ἀπώλοντο,	καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ
[1, 23]	Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον	ἐλείποντο,	ὅσον ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε γάρ
[1, 19]	τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ	ἐθρύπτοντο,	καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ
[1, 18]	ὑψηλήν, τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις	ὑπεδοῦντο,	ἐκ δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς
[1, 20]	χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί τινα	αὐτό.	Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ
[1, 21]	δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ	αὐτό	σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν
[1, 32]	τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ γε	αὐτὸ	τῶν πάνυ πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον
[1, 20]	τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ	αὐτὸ	χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί τινα
[1, 16]	πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον	τοιοῦτο.	Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν
[1, 30]	γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται,	τοῦτο	δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν
[1, 13]	ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ	τοῦτο	ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς,
[1, 1]	τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ	τοῦτο	εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ
[1, 28]	ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ	τοῦτο	ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν.
[1, 26]	ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ	τοῦτο	ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην,
[1, 21]	δὲ μή, τὸ αὐτό σοι	τοῦτο	καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ
[1, 14]	ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί,	τοῦτο	μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ
[1, 15]	ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα	τοῦτο.	Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ
[1, 5]	μὴν φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν	τοῦτο·	τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ
[1, 33]	λαβὼν φέρεις μοι τὸ δῶρον	τοῦτο;	Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν,
[1, 25]	τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ	τοῦτο·	τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ
[1, 29]	Καὶ οὖν καὶ τὸ σημεῖον	τοῦτο	τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν
[1, 22]	ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι	δύο	ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον
[1, 15]	ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ	δύο	ἡ θήλεια, ὧν τὸ μὲν
[1, 22]	δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον	δύο	καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά
[1, 5]	αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ	δύο	καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007