Livre, Chap.
[1, 21]	σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ	ἂν	ἀποκρυφαίμην ἔργον. Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ
[1, 2]	εἰδέναι βούλονται. Ἤ τί ποτ’	ἂν	καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι
[1, 33]	καὶ τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο	ἂν	κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ
[1, 32]	τὸν σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς	ἂν	μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα
[1, 32]	καὶ ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς	ἂν	μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν
[1, 31]	οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ τῶν	ἄγαν	πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿ ἢ βοῦς,
[1, 27]	καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ	Χαρίδαν,	καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ
[1, 3]	τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ.	Ἐὰν	γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ, Νείλου θρέμματι,
[1, 34]	ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον,	ἐὰν	ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ
[1, 8]	καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων.	Ἐὰν	μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς
[1, 20]	τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι	τράπεζαν	κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ
[1, 15]	πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν	θήλειαν,	πρὶν ἢ φιλήσῃ αὐτήν· μὴ
[1, 19]	τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν	χρείαν	χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν
[1, 34]	βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα τὴν ἐμὴν	οἰκίαν	καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον,
[1, 30]	τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου	λίαν	ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον
[1, 15]	τὰς θηλείας τὴν τῶν ἀρρένων	ὁμιλίαν,	τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις
[1, 1]	πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ	κοιλίαν	εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν
[1, 25]	πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου	μίαν,	ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα
[1, 16]	τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα, καὶ	Σιμμίαν,	καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς ὑπὲρ
[1, 5]	ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε τὴν	ὁρμιὰν,	καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿
[1, 34]	ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν	νεανίαν	τῆς παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ
[1, 33]	μεγάλης ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης.	Ῥοιὰν	ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης
[1, 1]	ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι	χροιὰν,	καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ
[1, 5]	οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν	ἀκρασίαν	τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ
[1, 27]	ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ	Κτησίαν	δέ φησί τινα Ἀναξίλας, ὁ
[1, 16]	ὅτι μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων	φιλοτησίαν,	καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου πόμα,
[1, 19]	Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ Συβάρει	αἰτίαν	τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν
[1, 24]	ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς	μονομαχίαν	προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν
[1, 27]	ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ	Ἀλκμὰν	ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι.
[1, 14]	καὶ μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους	ἀπέκτειναν	οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ
[1, 34]	αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ	ἔκριναν	τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους
[1, 28]	ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον	δόξαν.	Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν
[1, 21]	προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ	δόξαν	μὲν ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας,
[1, 6]	κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη,	ἀνώρυξαν	τὴν γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ
[1, 15]	ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας τὴν	χρόαν.	Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς περὶ
[1, 1]	κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ	πᾶν	ὁτιοῦν φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν
[1, 21]	σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου	δρᾶν·	εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό
[1, 15]	τὴν πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ	περιστερὰν	εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα
[1, 15]	αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς	περιστεράν,	ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν
[1, 15]	προσέχειν, φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ	περιστερὰν,	καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις
[1, 15]	πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν	περιστερὰν	τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ οὔ.
[1, 15]	εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα	βραχυτέραν·	καὶ τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν
[1, 33]	ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν	Μίθραν,	ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας
[1, 24]	πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς	ἔχθραν.	Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει
[1, 23]	μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε	ὁρᾶν,	μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ
[1, 20]	ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην	ἀργυρᾶν	τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν,
[1, 15]	δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν	ὥραν	τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ
[1, 15]	Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ	πᾶσαν	ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι
[1, 7]	αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν.	Ἦσαν	ἄρα οἱ σῦς οἱ ἄγριοι
[1, 11]	ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες.	Ἦσαν	δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων
[1, 25]	ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους.	Ἦσαν	δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος,
[1, 34]	ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ	ἐξεπλάγησαν,	καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν
[1, 4]	πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων	ἐκορέσθησαν,	οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν
[1, 17]	τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν	ἐποίησαν	ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν
[1, 15]	δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν,	φάσσαν,	καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ
[1, 34]	ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν	καταδικάζουσαν	ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ
[1, 5]	δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε,	προϊοῦσαν	τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων.
[1, 29]	τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν	μέλλουσαν	αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι.
[1, 6]	γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα	κατέχωσαν	ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά·
[1, 7]	καὶ θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν,	ὅταν	αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ
[1, 12]	ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα αἴσθησιν.	ὅταν	γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς
[1, 32]	δέ σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι·	ὅταν	δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν
[1, 31]	τοῖς μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος·	ὅταν	εἰς Πέρσας ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες
[1, 14]	χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον,	ὅταν	ᾖ περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ
[1, 15]	καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν,	ὅταν	τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι·
[1, 34]	ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ,	ὅταν	τῶν φυομένων θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις
[1, 17]	σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν	ἐπέγραψαν.	Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος
[1, 15]	περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα.	Ἐν	Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία
[1, 15]	περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις τὰς	ἐν	Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης
[1, 6]	ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα,	ἐν	αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν
[1, 16]	καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ	ἐν	αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν
[1, 4]	διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ	ἐν	αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν
[1, 31]	ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες	ἐν	γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι,
[1, 32]	δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα	ἐν	ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ
[1, 15]	Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω.	Ἐν	Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα
[1, 15]	Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς	ἐν	Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν.
[1, 19]	ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν	ἐν	Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως
[1, 10]	βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ βεβλημέναι	ἐν	Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές
[1, 29]	λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων παῖδες	ἐν	Κῷ τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ
[1, 13]	οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς	ἐν	ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς
[1, 24]	τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ	ἐν	πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ
[1, 16]	οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον	ἐν	ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ
[1, 28]	ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν.	Ἐν	Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν εἰς
[1, 25]	τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ	ἐν	Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν
[1, 17]	ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ	ἐν	σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν
[1, 27]	ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ	ἐν	Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ
[1, 20]	θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν	ἐν	Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα.
[1, 25]	ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς	ἐν	τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι
[1, 6]	τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν	ἐν	τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα,
[1, 6]	θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι	ἐν	τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ,
[1, 34]	οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ	ἐν	τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς,
[1, 23]	δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου.	Ἐν	τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ
[1, 21]	οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν τῶν	ἐν	τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα
[1, 31]	τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος Περσικὸς	ἐν	τοῖς μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος·
[1, 34]	ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ	ἐν	τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν φυομένων
[1, 32]	Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι	ἐν	τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα
[1, 6]	οὖν αὖθις εἰς τὸν χῶρον,	ἐν	ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν
[1, 29]	Κῴων παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν,	ἔν	τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου,
[1, 30]	καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ	ἔλεγεν,	Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ μὲν
[1, 15]	καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ	μηδὲν	ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι
[1, 30]	τινὰς ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως	εἶδεν·	ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τὸν Πτολεμαῖον,
[1, 13]	δὲ κῦων, ὅσπερ οὖν αὐτῷ	παρεκάθευδεν,	ἐκ τῆς βοῆς διεταράχθη, καὶ
[1, 8]	γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα	οὐδέν·	δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν
[1, 25]	ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ	οὐδὲν	διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ
[1, 32]	οὕτω τιμήσω σε, καὶ δὴ	οὐδὲν	ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων
[1, 34]	τὰς πικρὰς ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ,	οὐδὲν	ἡ μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη
[1, 15]	πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ	οὐδὲν	μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι
[1, 9]	δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων	οὐδὲν	ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν αὐτῷ
[1, 21]	Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν ἔδρασεν	οὐδὲν	τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην
[1, 31]	γῆν πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες,	οὐδὲν	τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ τῶν ἄγαν
[1, 25]	αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς	ἐκεῖθεν	προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ πόλεις
[1, 15]	κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους.	Ἔνθεν	τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους
[1, 27]	Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος·	ἔνθεν	τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος.
[1, 23]	ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν·	ἔνθεν	τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ
[1, 33]	τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι	οἴκοθεν,	καὶ ἐκ τῆς αὑτοῦ γεωργίας,
[1, 32]	τὸν σταθμὸν τὸν σὸν παραγένῃ,	οἴκοθεν,	ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα
[1, 7]	αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ	ἐξόπισθεν	ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν.
[1, 22]	παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε	ἑτέρωθεν,	ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ
[1, 30]	βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν δὲ	πόρρωθεν	ἀγομένους τινὰς ἐπὶ θανάτῳ, οὐ
[1, 16]	~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ κώνειον	ἔπιεν.	Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ
[1, 5]	οὖν καὶ δύο καὶ τρία	κατέπιεν	ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην
[1, 29]	τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα	ἔτεκεν.	Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν Κῷ
[1, 21]	ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν	ἧκεν,	ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν
[1, 16]	ὅτε τὸ κώνειον ἔπιεν. Ὅτε	ἧκεν	ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ
[1, 2]	ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ	ἔοικεν	ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν,
[1, 16]	Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει, εἴγε αὐτὸς	πεπίστευκεν,	ὅτι μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων
[1, 9]	νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν	μὲν	ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ
[1, 21]	πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν	μὲν	ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ
[1, 2]	ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ	μὲν	ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ
[1, 33]	αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα	μὲν	αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε,
[1, 5]	ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ	μὲν	γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ
[1, 15]	τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν	μὲν	γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν
[1, 18]	πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ	μὲν	γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο
[1, 19]	Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ	μὲν	δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας
[1, 21]	πρὸς βασιλέα τῶν Περσῶν ἀφίκετο	μὲν,	ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν
[1, 15]	ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν	μὲν	εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ
[1, 28]	δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν	μὲν	εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ
[1, 22]	εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον	μὲν	ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι
[1, 2]	καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ	μὲν	ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι
[1, 17]	Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα	μὲν	ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ
[1, 34]	Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ	μὲν	ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν
[1, 14]	Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο	μὲν	ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ
[1, 30]	καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ	μὲν	ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ
[1, 23]	καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ	μὲν	καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ
[1, 26]	δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν	μὲν	μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες
[1, 32]	καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον	μέν,	ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων
[1, 30]	ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ	μὲν	οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς
[1, 25]	Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ	μὲν	οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ
[1, 32]	Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν	μὲν	οὖν σε, ὅπῃ τε καὶ
[1, 15]	δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν	μὲν	περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ
[1, 34]	τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ	μὲν	πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ
[1, 15]	δύο ἡ θήλεια, ὧν τὸ	μὲν	πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το
[1, 34]	πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε	μὲν	τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν
[1, 24]	συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ ὕστερον ὁ	μὲν	τοῦ Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας
[1, 32]	λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ	μὲν	τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν
[1, 30]	τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ	ἐτύχομεν	ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ,
[1, 15]	θήλεια, ὧν τὸ μὲν πρῶτον	ἄρρεν	ποιεῖ πάντως, το δὲ δεύτερον,
[1, 25]	ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας	ὠνόμασεν,	ὧν ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται,
[1, 21]	τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν	ἔδρασεν	οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν
[1, 2]	ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν	ἐνέπεσεν,	ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ
[1, 34]	Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν	ἐποίησεν	ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας,
[1, 20]	τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος	περιεσύλησεν,	ἔχον καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους,
[1, 25]	δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου,	ἐτίμησεν	αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν
[1, 21]	αἰσχύνης χωρὶς, πῶς Περσῶν βασιλεῖ	προσεκύνησεν.	Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα
[1, 8]	ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται,	ἐλύπησεν	αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ
[1, 25]	τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας	ἠξίωσεν	αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην
[1, 32]	τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα	κατέλυεν,	ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ ἀνδρὶ
[1, 34]	γένει Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας	εἶχεν	ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος
[1, 21]	βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον,	ἔρριψεν	ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας, ὃν
[1, 25]	Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου	ἔπεμψεν	ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν,
[1, 26]	ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ	ἦν	ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ
[1, 30]	ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ	ἦν	ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ
[1, 3]	βατράχων. Σοφόν τι ἄρα χρῆμα	ἦν	γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ οὖν
[1, 21]	περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ	ἦν	ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν
[1, 24]	ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς.	Ἦν	οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ
[1, 32]	Φασὶν ἄνδρα Πέρσην, ᾧ ὄνομα	ἦν	Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς
[1, 22]	Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿	ἦν.	Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου
[1, 20]	ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον, ὃς	ἦν,	φασι, χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα
[1, 25]	τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου μίαν,	ἣν	βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι
[1, 6]	ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν,	ἣν	ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς
[1, 6]	τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν	γῆν,	ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους ἤδη
[1, 31]	ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ	γῆν	πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν
[1, 14]	καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς	ὀργὴν	καὶ μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους
[1, 4]	τι σοφόν. Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ	ἀνέδην,	οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ
[1, 25]	ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ,	Ἐχεκρατίδην	τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν
[1, 4]	αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν	ὄχθην,	καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι,
[1, 22]	μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ	ἀκινάκην	ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν
[1, 22]	ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς	Μηδικήν·	ὄνομα δὲ τῇ στολῇ δωροφορική.
[1, 32]	τῷ ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν	Περσικὴν	καὶ φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους
[1, 2]	ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων.	Ὑφαντικὴν,	καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης
[1, 34]	ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν	Ῥακώκην,	καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν
[1, 33]	τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς	μεγάλην	ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ λόγος
[1, 32]	τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν	φιάλην	ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ
[1, 32]	τῷ Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν καὶ	φιάλην	χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ
[1, 18]	γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο	ὑψηλήν,	τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο,
[1, 19]	αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν	πολλὴν	τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ ἔστι
[1, 22]	χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ	στολὴν	ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ
[1, 32]	ἔπεμψε τῷ ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ	στολὴν	Περσικὴν καὶ φιάλην χρυσῆν καὶ
[1, 4]	οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ	μὴν	ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο
[1, 14]	κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε	μὴν	αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων.
[1, 21]	ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ	μὴν	ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς
[1, 14]	εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε	μὴν	καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς
[1, 25]	ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε	μὴν	μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε τὸ
[1, 28]	τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε	μὴν	πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς
[1, 15]	τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε	μὴν	τὸν λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι
[1, 5]	γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ	μὴν	φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο·
[1, 33]	καὶ πόλιν, κατά γε τὴν	ἐμὴν	κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι.
[1, 34]	ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα τὴν	ἐμὴν	οἰκίαν καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν
[1, 21]	ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν	ἀποκρυφαίμην	ἔργον. Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ τῆς
[1, 26]	Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε	κόμην,	καὶ λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς.
[1, 18]	Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς	στεφάνην	ἐπετίθεντο ὑψηλήν, τοὺς δὲ πόδας
[1, 20]	Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα, τὴν	παρακειμένην	ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας
[1, 5]	κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς	ἐκείνην	οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης.
[1, 21]	οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν	αἰσχύνην	φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα
[1, 26]	τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ	τέχνην,	Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα.
[1, 34]	τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν	Ἀρταξέρξην	ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος
[1, 15]	Εἶτα τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ	ἄρρην	ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν
[1, 27]	καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν	Πέρσην,	καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν
[1, 32]	οὖν καὶ Περσικός. Φασὶν ἄνδρα	Πέρσην,	ᾧ ὄνομα ἦν Σιναίτης, πόρρω
[1, 32]	Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν καὶ φιάλην	χρυσῆν	καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε
[1, 32]	δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς	χρυσῆν	φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν
[1, 5]	ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ	τὴν	ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου
[1, 15]	γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν	τῶν	ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος ἔρημον.
[1, 15]	Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι	τὴν	Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς
[1, 6]	κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν	τὴν	γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους
[1, 15]	τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι,	τὴν	δὲ οὔ. Λέγει δὲ ὁ
[1, 15]	μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα,	τὴν	δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν
[1, 31]	βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ	τὴν	ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε
[1, 32]	σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ	τὴν	ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον,
[1, 1]	πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς	τὴν	ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο
[1, 30]	ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ,	τὴν	ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες,
[1, 33]	δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά γε	τὴν	ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην
[1, 34]	ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα	τὴν	ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν τῶν
[1, 16]	εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ	τὴν	ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ
[1, 19]	προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν	τὴν	ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ
[1, 20]	δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε	τὴν	ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον, ὃς
[1, 15]	μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα	τὴν	θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ αὐτήν·
[1, 34]	μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν	τὴν	καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ
[1, 14]	καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ	τὴν	καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ
[1, 26]	ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα,	τὴν	Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε
[1, 29]	τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα	τὴν	μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι
[1, 15]	εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα·	τὴν	μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα,
[1, 15]	τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ	τὴν	μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν
[1, 15]	καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν	τὴν	μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου,
[1, 30]	~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ	τὴν	μορφήν, ἢ διὰ τὴν σύνεσιν,
[1, 5]	κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε	τὴν	ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις
[1, 4]	ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ	τὴν	ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον
[1, 19]	Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ	τὴν	πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ
[1, 20]	τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα,	τὴν	παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν
[1, 15]	καὶ διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς	τὴν	πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν
[1, 33]	Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι	τὴν	Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος οὖν
[1, 25]	μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε	τὴν	πόλιν. Ὡς δὲ μὴ δοκοίη
[1, 19]	Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι	τὴν	πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ
[1, 24]	δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται	τὴν	πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς
[1, 32]	μὲν τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν	τὴν	σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ
[1, 30]	διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ	τὴν	σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου λίαν
[1, 32]	ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ	τὴν	ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην
[1, 18]	παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν	τὴν	τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς
[1, 19]	μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ	τὴν	τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ μέτρου,
[1, 29]	τὸ σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ	τὴν	τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι,
[1, 15]	μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας	τὴν	τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος
[1, 19]	καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ	τὴν	χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ
[1, 15]	περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας	τὴν	χρόαν. Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς
[1, 27]	καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ	Μιθριδάτην	τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν
[1, 16]	ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει	Σωκράτην	ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ δεσμωτήριον
[1, 16]	φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται	Σωκράτην;	Εἰ γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον
[1, 16]	πάνυ τι ἀδόξως. Ταῦτα τὸν	Σωκράτην	ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ οὐκ
[1, 30]	Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε	Γαλέτην	ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ
[1, 27]	Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ	ποιητήν,	καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ
[1, 27]	καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν	ἀθλητὴν	ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν
[1, 15]	τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν	Ἀφροδίτην	εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας
[1, 25]	καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα	ἤστην	οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς
[1, 33]	αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου	μεγίστην	ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ
[1, 25]	ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν	σοφιστὴν,	καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ
[1, 32]	αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ τὴν	ταχίστην	προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο
[1, 32]	σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ	αὐτὴν	ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿
[1, 15]	τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ	αὐτήν·	μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας
[1, 15]	καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς	Λιβύην	ἀπὸ τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς
[1, 14]	ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ τὴν	καταστροφὴν	τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ
[1, 15]	τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν	μορφὴν	εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας
[1, 30]	Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ τὴν	μορφήν,	ἢ διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ
[1, 19]	τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν	τρυφήν.	Ἃ δὲ οὐκ ἔστι τοῖς
[1, 19]	καὶ αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ	τρυφὴν	ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι καὶ
[1, 18]	Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν	τρυφὴν	Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς τῶν
[1, 19]	δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν	τρυφὴν	τὴν ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ
[1, 14]	Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν καὶ	μάχην	προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ
[1, 32]	τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ	ψυχήν,	ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν ἐκείνου
[1, 32]	Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους	λαβεῖν	τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ
[1, 3]	καλάμῳ· οὐ γὰρ οἱ χωρεῖ	περιλαβεῖν	τοσοῦτον τὸ στόμα, ὅσον ὁ
[1, 34]	ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν	ἀγαγεῖν	ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν
[1, 1]	οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν	φαγεῖν	ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων
[1, 33]	ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ λόγος	ὁμολογεῖν	οὗτος, ὅτι πάντα ἐκ τῆς
[1, 30]	βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε Γαλέτην ὄνομα,	ἰδεῖν	κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν ἄρα
[1, 15]	τι πλῆθος τῶνδε τῶν ὀρνίθων	ἐπιπολάζειν	τῷ ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται.
[1, 28]	εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο	ἐξετάζειν.	~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι
[1, 15]	~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν	ἐπῳαζειν	τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν
[1, 34]	αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν, καὶ	ῥυθμίζειν	λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο,
[1, 27]	ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ	ἐσθίειν.	~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων
[1, 16]	καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω	πιεῖν	τὸ φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ,
[1, 3]	τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ	καταπιεῖν	αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ· οὐ γὰρ
[1, 29]	ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν·	τεκεῖν	δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα.
[1, 29]	Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν Κῷ	τεκεῖν,	ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ
[1, 17]	χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ	δοκεῖν,	ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί
[1, 16]	ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην	ἀποθνῄσκειν,	ἀφίκετο εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος,
[1, 15]	λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν	μεταβαλεῖν	τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα
[1, 20]	ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας	ἀφελεῖν,	Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ θεῷ διδόντας
[1, 21]	τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου	μεταλαγχάνειν,	πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ
[1, 15]	δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον	ἀναβαίνειν	τὸν ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν
[1, 11]	γὰρ οἰκίας ἤδη καὶ μελλούσης	κατολισθαίνειν,	αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς
[1, 32]	ἐκ μὲν τούτου τοῦ χρυσίου	εὐφραίνειν	τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ
[1, 2]	πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ	ὑφαίνειν,	καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε
[1, 32]	καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον	πίνειν	ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος. ~Περὶ
[1, 25]	Ὡς δὲ μὴ δοκοίη πάντῃ	ὑπερφρονεῖν	τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ
[1, 2]	κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ	δειπνεῖν	ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν
[1, 28]	ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω	εἰπεῖν	Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ
[1, 32]	καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ	εἰπεῖν	τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς,
[1, 31]	~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ δῶρου	προσφέρειν	τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος Περσικὸς
[1, 25]	Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων, προσετίθει τὸ	χαίρειν·	οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα
[1, 16]	γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ	ἀμοιρήσειν,	εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ
[1, 15]	λέγων δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ	τίκτειν.	Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον
[1, 34]	πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ	παιδεύειν,	καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ
[1, 10]	αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι	τοξεύειν	ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ τὰς
[1, 23]	τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε	ἀκούειν·	ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται,
[1, 26]	ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον	ἔχειν	ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα,
[1, 14]	κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα·	ἔχειν	γε μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις
[1, 15]	Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ	προσέχειν,	φάσσαν, καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν,
[1, 2]	ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα	κατέχειν	δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν
[1, 14]	γε μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ	ἄρχειν	ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί,
[1, 32]	πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ	ἐντυχεῖν	Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα
[1, 21]	δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν,	ἐντυχεῖν	τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς
[1, 21]	ταχέως ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν,	πάλιν	ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν
[1, 4]	πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ	πάλιν.	Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν,
[1, 4]	καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον ἁρπάσαι,	πάλιν	καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ
[1, 15]	θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ	πάλιν	λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία
[1, 24]	ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα	πάλιν	ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ
[1, 33]	τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ	πόλιν,	κατά γε τὴν ἐμὴν κρίσιν,
[1, 25]	τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε τὴν	πόλιν.	Ὡς δὲ μὴ δοκοίη πάντῃ
[1, 31]	αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ	δύναμιν	ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες
[1, 28]	Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε	ὑμῖν	ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν. Ἐν
[1, 29]	τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου,	ὄιν·	τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ
[1, 27]	ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ	Καντίβαριν	τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν
[1, 5]	καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ.	Πρὶν	ἢ γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι
[1, 21]	βασιλέως μὴ πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν,	πρὶν	ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν
[1, 15]	ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν θήλειαν,	πρὶν	ἢ φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ
[1, 28]	κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ	γάστριν	διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι
[1, 1]	εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ	πεφύκασιν	αἱ πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς
[1, 30]	φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν	ἔλασιν	ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι
[1, 17]	ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς	γράμμασιν	ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ
[1, 34]	τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς	φθάσασιν	ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.
[1, 2]	καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε	ἴσασιν	αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται.
[1, 32]	βασιλεῖ. Λόγος οὖν καὶ Περσικός.	Φασὶν	ἄνδρα Πέρσην, ᾧ ὄνομα ἦν
[1, 15]	πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς	φασιν	ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν
[1, 15]	αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον,	φασίν,	ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα
[1, 30]	τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν	σύνεσιν,	ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου λίαν ἠράσθη.
[1, 10]	βάλλουσιν ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας τοῖς	ὄρεσιν.	Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς
[1, 12]	μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα	αἴσθησιν.	ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι,
[1, 21]	ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς	Ἕλλησιν	αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν
[1, 32]	Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως,	φησὶν,	ἄνθρωπε, τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ
[1, 32]	χερσὶν ἀρυσάμενος τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ	(φησιν)	Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν
[1, 1]	~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν	εἰσὶν	οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν
[1, 15]	ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις	περίεισιν	Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις τὰς ἐν
[1, 33]	πόλιν, κατά γε τὴν ἐμὴν	κρίσιν,	ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε
[1, 20]	Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ θεῷ διδόντας	πρόποσιν.	~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης χωρὶς, πῶς Περσῶν
[1, 1]	προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ τοῖς	πολύποσιν,	οἱ δὲ ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς
[1, 32]	εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς	χερσὶν	ἀρυσάμενος τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν)
[1, 6]	νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς	ἀπάγουσιν.	~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν ἄρα
[1, 27]	χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους	λέγουσιν	ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα,
[1, 1]	αἱ πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς	προσνέουσιν	οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν,
[1, 24]	οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ	ἐρίζουσιν	ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος
[1, 1]	μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι	δοκοῦσιν,	ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ
[1, 10]	καὶ οὖν καὶ τὰς αἶγας	βάλλουσιν	ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν.
[1, 15]	ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας	ἀναβαίνουσιν,	ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως
[1, 4]	οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ	πίνουσιν,	ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι
[1, 4]	δὲ τὴν ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες	πίνουσιν,	ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν.
[1, 31]	ὑβρισμένων, οὐδὲ τῶν ἄγαν πολυτελῶν,	προσφέρουσιν,	ἀλλ᾿ ἢ βοῦς, ἢ ὄις,
[1, 8]	κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ	κινδυνεύουσιν	ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι
[1, 15]	ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν	θύουσιν	οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ
[1, 11]	ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν	ἔχουσιν,	ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων.
[1, 34]	συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ	πάσχουσιν.	Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν
[1, 33]	τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν κατὰ	φύσιν	δύναιτο ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ
[1, 5]	μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν	ἐστιν,	ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός
[1, 9]	ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ	ἐστιν	αὐτῷ τῆς νόσου, βρωθεὶς πίθηκος.
[1, 21]	ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος	ἐστὶν	ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς
[1, 15]	Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα	ἐστὶν	ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός
[1, 32]	τὸν πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός	ἐστιν	ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ
[1, 12]	τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν	ἐστιν.	~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος Γέλων
[1, 21]	ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας,	ὃν	ἔτυχε φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας,
[1, 34]	βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην	ἤγαγον.	Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ
[1, 10]	βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης	διέτραγον,	καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα
[1, 16]	Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται τὸν	ὀλίγον	ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ καὶ
[1, 26]	Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο	ἔργον	ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα
[1, 21]	καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην	ἔργον.	Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ τῆς πατρίδος
[1, 27]	τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν	Λυδὸν,	καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα, καὶ
[1, 30]	καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ	πλέον	προσέθηκε τῷ φίλτρῳ τοῦ κατ᾿
[1, 18]	τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ	διέρρεον	ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν
[1, 19]	καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι	ὕβριζον.	Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ
[1, 30]	κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων	ἀγαθὸν	ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε,
[1, 24]	ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου	μισθὸν	Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα εἰκὸς,
[1, 30]	εἶδεν· ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τὸν	Πτολεμαῖον,	Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα
[1, 5]	Ἡ ἀλώπηξ, οὐ μόνον τὸ	χερσαῖον	θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ
[1, 34]	οἰκίαν καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν	βίον,	εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ τῆς
[1, 31]	δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν	βίον,	καὶ γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ,
[1, 3]	θρέμματι, βάτραχος, καλάμου τρύφος ἐνδακὼν,	πλάγιον	φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ
[1, 8]	ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου.	Φαλάγγιον	ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον
[1, 34]	ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε συλλαβὼν τὸ	παιδίον,	καὶ τὼ χεῖρε ὀπίσω περιαγαγὼν
[1, 28]	Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν	Ῥόδιον	δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν
[1, 27]	τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν	Ῥόδιον,	τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν,
[1, 17]	καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον	ἐλεγεῖον	χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ
[1, 29]	λέοντα. Καὶ οὖν καὶ τὸ	σημεῖον	τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα
[1, 16]	αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ	κώνειον	ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς
[1, 30]	ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ	μειράκιον.	Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς
[1, 0]	~Ποικίλη ἱστορία	Βιβλίον	πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ
[1, 21]	τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν	δακτύλιον,	ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας,
[1, 22]	Δύναται δὲ τὸ τάλαντον τὸ	Βαβυλώνιον	δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς.
[1, 22]	ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ	Βαβυλώνιον	ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι
[1, 25]	τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν	Ἴμβριον,	καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ
[1, 8]	δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν	ἄγριον.	~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ
[1, 28]	ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς	ἐλευθέριον	ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν
[1, 5]	ἀλώπηξ, οὐ μόνον τὸ χερσαῖον	θηρίον	δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ
[1, 2]	τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον	θηρίον;	τὸ δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ
[1, 16]	Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ	δεσμωτήριον	Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος,
[1, 16]	αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ	εὐήτριον	καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου
[1, 25]	μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε τὸ	ἀργύριον	προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν. Ὡς
[1, 32]	αὐτὸ τῶν πάνυ πολυτελῶν, καὶ	ἰσοστάσιον	ἐκείνοις λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι
[1, 32]	γε πρὸς τὸν ποταμὸν τὸν	πλησίον	παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα,
[1, 16]	ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ	ἱμάτιον	τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν
[1, 16]	ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ	θοἰμάτιον	περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ
[1, 34]	τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ τὸν	υἱὸν	ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη,
[1, 8]	φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι	κακὸν,	ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν
[1, 9]	τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι·	φάρμακον	δέ ἐστιν αὐτῷ τῆς νόσου,
[1, 16]	περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ	φάρμακον.	Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων
[1, 7]	δὲ αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους	φάρμακον,	καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις.
[1, 21]	τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ	Ἑλληνικὸν	οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην ἔργον. Πρεσβεύων
[1, 13]	περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς	ἀπειλητικὸν,	καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων
[1, 27]	καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν	Ποντικὸν,	καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ
[1, 28]	πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς	φορτικὸν	καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε
[1, 34]	παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν	νεανίσκον.	Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ
[1, 6]	βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν	ἐπέβαλον,	καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς,
[1, 30]	ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ	μᾶλλον	διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ
[1, 34]	ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει	μᾶλλον	καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται·
[1, 5]	γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν	κάλαμον,	ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε τὴν
[1, 32]	ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς τὸν	ποταμὸν	τὸν πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός
[1, 32]	ἂν μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν	ἐμὸν	καὶ τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς.
[1, 15]	τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος	ἔρημον.	Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι
[1, 32]	ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν	σταθμὸν	τὸν σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς
[1, 32]	εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ	ἄτιμον	ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει
[1, 30]	αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ τὸ	φιλοίκτιρμον	ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ
[1, 20]	περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸν	κόσμον,	ὃς ἦν, φασι, χρυσίου πέντε
[1, 14]	πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ	θυμόν.	Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν καὶ
[1, 27]	τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ	Κλεώνυμον,	καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ
[1, 18]	περόναις χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι	κατελάμβανον.	Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί.
[1, 16]	γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον	ἐρριμμένον	ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ'
[1, 30]	κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ	λεγόμενον	ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων. Ὁ
[1, 16]	αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον	περιβαλόμενον,	εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον.
[1, 16]	ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ καὶ	κεισόμενόν	γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί
[1, 34]	τῆς κακουργίας τῆς εἰς αὐτοὺς	παυόμενον,	καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς
[1, 32]	σε καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ	ἀρυόμενον	πίνειν ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος.
[1, 34]	τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν	ἀπολλύμενον,	καὶ τῆς κακουργίας τῆς εἰς
[1, 30]	λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς	ἐρώμενον	εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον.
[1, 27]	τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν	Κυζικηνὸν,	καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν
[1, 25]	τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς	ἐκεῖνον.	Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ δέ
[1, 14]	Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα	ἐκεῖνον	εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε,
[1, 31]	ὄις, οἱ δὲ σῖτον, καὶ	οἶνον	ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ
[1, 14]	~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν	κύκνον	καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν
[1, 15]	ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν	φθόνον,	φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿
[1, 5]	θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ, οὐ	μόνον	τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν,
[1, 14]	αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν	χρόνον	εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν
[1, 15]	Κατά γε μὴν τὸν λοιπὸν	χρόνον	πάμπολύ τι πλῆθος τῶνδε τῶν
[1, 13]	ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ	σύντονον.	Καὶ ἐκ τούτων ό Γέλων
[1, 26]	κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα.	Δεῖπνον	δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν
[1, 1]	ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται	δεῖπνον.	Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ
[1, 12]	λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων	δεῖπνόν	ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος
[1, 15]	συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν τὸν	λοιπὸν	χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος τῶνδε
[1, 34]	παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου	τρόπον	βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν
[1, 1]	πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς τὸν	τρόπον	τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται,
[1, 27]	καὶ Κλεώνυμον, καὶ Πείσανδρον, καὶ	Χάριππον,	καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ
[1, 27]	καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον, καὶ	Πείσανδρον,	καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν
[1, 13]	καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ	ἀμυδρὸν,	οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς ἐν ὀνείρῳ,
[1, 27]	δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας	ἱερὸν	εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος.
[1, 5]	οὐ μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον	δολερόν	ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία
[1, 17]	Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος	οὐδέτερον	ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ
[1, 15]	Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ	πρότερον	ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν θήλειαν,
[1, 21]	ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως μὴ	πρότερον	λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι
[1, 14]	καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει τὸ	πτερόν.	~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν
[1, 3]	καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ	καρτερόν.	Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν
[1, 25]	καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν	μεγαλοφρονέστερον	ὁ Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον
[1, 16]	Εἰ γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον	ὕστερον	ἐρριμμένον ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν
[1, 24]	τῆς τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ	ὕστερον	ὁ μὲν τοῦ Διὸς παῖς
[1, 32]	ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον,	δεύτερον	δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν
[1, 15]	ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το δὲ	δεύτερον,	θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ
[1, 30]	δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ	συντονώτερον	ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα,
[1, 15]	καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα	καιρὸν	θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια,
[1, 16]	προκεῖσθαι σὺν τῷ κόσμῳ τὸν	νεκρὸν	οὐ πάνυ τι ἀδόξως. Ταῦτα
[1, 15]	τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ	διάφορον	εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα·
[1, 24]	ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς καταδειπνήσει	ταῦρον	πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις
[1, 31]	γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ	τυρὸν	προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ
[1, 32]	Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ	δῶρον,	καὶ τιμῶ γε αὐτὸ τῶν
[1, 32]	εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ	δῶρον.	Οἱ δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες,
[1, 33]	φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι τὸ	δῶρον	τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι
[1, 25]	αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ	Ἀθηνόδωρον	τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ
[1, 6]	Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς τὸν	χῶρον,	ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ
[1, 32]	δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν	σὸν	παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα
[1, 15]	βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν περιστερὰν	τιθασὸν	εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει
[1, 2]	ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ	ἐμπεσόν,	ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον
[1, 23]	τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο,	ὅσον	ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε γάρ πως
[1, 4]	τὴν ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν,	ὅσον	ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα
[1, 4]	ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ	ὅσον	διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ
[1, 8]	Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν,	ὅσον	καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι
[1, 2]	ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει,	ὅσον	καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν
[1, 3]	χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον τὸ στόμα,	ὅσον	ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ
[1, 34]	τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν	τῶν	ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον,
[1, 27]	Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον,	τὸν	ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ
[1, 15]	αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι	τὸν	Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς
[1, 15]	Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς περὶ	τὸν	Ἄθω φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει,
[1, 15]	ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν	τὸν	ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ
[1, 34]	ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν	τὸν	Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ
[1, 5]	ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ	τὸν	ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ
[1, 34]	ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ	τὸν	βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην
[1, 31]	Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι	τὸν	βίον, καὶ γάλα, καὶ φοίνικας
[1, 34]	ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ,	τὸν	βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ
[1, 28]	ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι·	τόν	γε μὴν πρὸς τὰ κρέα
[1, 21]	ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος	τὸν	δακτύλιον, ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς
[1, 15]	αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ	τὸν	Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν
[1, 21]	χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος Πέρσαις,	τὸν	εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως
[1, 24]	λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται	τὸν	Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ ἔτισε
[1, 24]	οὖν συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι	τὸν	Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται τὸν
[1, 25]	Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον	τὸν	Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα·
[1, 5]	ἢ γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι	τὸν	κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε
[1, 8]	δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι	τὸν	κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος.
[1, 32]	καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε	τὸν	κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι,
[1, 20]	Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ	τὸν	κόσμον, ὃς ἦν, φασι, χρυσίου
[1, 16]	ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ	τὸν	Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα.
[1, 27]	Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν	τὸν	Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον,
[1, 14]	ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης	τὸν	κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα·
[1, 24]	τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς	τὸν	Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία
[1, 15]	θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν	τὸν	λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος
[1, 27]	Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα	τὸν	Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα,
[1, 25]	τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει	τὸν	Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ
[1, 28]	Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ	τὸν	μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα,
[1, 33]	βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ	τὸν	Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς
[1, 27]	Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα	τὸν	Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων
[1, 34]	καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ	τὸν	νεανίαν τῆς παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν
[1, 34]	ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι,	τὸν	νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ
[1, 16]	καὶ προκεῖσθαι σὺν τῷ κόσμῳ	τὸν	νεκρὸν οὐ πάνυ τι ἀδόξως.
[1, 16]	ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται	τὸν	ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ
[1, 27]	Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον	τὸν	Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον,
[1, 27]	ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν	τὸν	Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος·
[1, 32]	οὗτός γε πρὸς τὸν ποταμὸν	τὸν	πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν
[1, 27]	Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην	τὸν	Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν,
[1, 32]	βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς	τὸν	ποταμὸν τὸν πλησίον παραρρέοντα, ᾧ
[1, 30]	ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς	τὸν	Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά
[1, 34]	Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν	τὸν	Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν
[1, 27]	Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα	τὸν	Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ
[1, 32]	ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν	τὸν	σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν
[1, 25]	αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην	τὸν	σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον,
[1, 32]	ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ	τὸν	σταθμὸν τὸν σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν,
[1, 16]	οὐ πάνυ τι ἀδόξως. Ταῦτα	τὸν	Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ
[1, 1]	οἱ πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς	τὸν	τρόπον τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις
[1, 34]	βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ	τὸν	τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν
[1, 34]	τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ	τὸν	υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ
[1, 24]	τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται	τὸν	ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς.
[1, 15]	ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν	τὸν	φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι
[1, 27]	Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα	τὸν	Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν,
[1, 25]	ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς	τὸν	Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον.
[1, 16]	τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν	τὸν	χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα
[1, 14]	γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι	τὸν	χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον,
[1, 6]	γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς	τὸν	χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι
[1, 25]	καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν	ἑκατὸν,	καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν
[1, 34]	κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ	θάνατον	καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος,
[1, 2]	ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν	δυνατόν	ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη.
[1, 25]	καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ	Δημάρατον,	καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα
[1, 14]	μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον	εὐφωνότατόν	τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ
[1, 28]	αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν ἄλλων	ὀψοφαγίστατον,	ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον
[1, 34]	τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου τρόπον	βαρύτατον,	ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν
[1, 14]	τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ	ᾠδικώτατον,	ὅταν ᾖ περὶ τὴν καταστροφὴν
[1, 27]	καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν	πολυβορώτατον	γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί
[1, 26]	Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα.	Περίθετον	δὲ εἶχε κόμην, καὶ λόφον
[1, 31]	βοῦς, ἢ ὄις, οἱ δὲ	σῖτον,	καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿
[1, 22]	ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν.	Τάλαντον	μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου,
[1, 22]	δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ	τάλαντον	τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα
[1, 18]	ὤμους ἄχρι τῶν χειρῶν οὐ	συνέρραπτον,	ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς,
[1, 22]	τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ	στρεπτόν·	χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ
[1, 32]	τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν	ἀγέραστον,	μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς
[1, 30]	ἐρώμενον εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν	κάλλιστον.	Ἀμείνων δὲ ἦν ἄρα τούτῳ
[1, 32]	ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων	ἄριστον,	δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα
[1, 8]	οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν	κιττὸν	ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα
[1, 24]	Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε	αὐτὸν	ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου
[1, 3]	καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν	αὐτὸν	αὐτῷ καλάμῳ· οὐ γὰρ οἱ
[1, 25]	ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν	αὐτὸν	ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν
[1, 21]	λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι	αὐτόν.	Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ
[1, 30]	προσέθηκε τῷ φίλτρῳ τοῦ κατ᾿	αὐτὸν	ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ
[1, 22]	ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿	αὐτὸν	ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν
[1, 25]	ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι	αὐτόν,	ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν
[1, 21]	ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο	αὐτόν·	καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε τῷ
[1, 25]	πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν	αὐτὸν	κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ
[1, 14]	ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε	αὐτὸν	μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον
[1, 15]	λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία	αὐτὸν	μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν,
[1, 34]	Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο	αὐτὸν	ὁ πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν
[1, 21]	τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς	αὐτὸν	ὁ χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς
[1, 16]	ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα	αὐτὸν	τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον,
[1, 13]	τῆς βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς	αὐτὸν,	ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ
[1, 27]	δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς	ἑαυτὸν	πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ
[1, 2]	χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ	τοιοῦτον	θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου πάγη,
[1, 2]	ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα.	Τοσοῦτον	δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ
[1, 23]	Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ	τοσοῦτον	ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε
[1, 8]	αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις	τοσοῦτόν	ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις·
[1, 6]	ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς	τοσοῦτον	λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι
[1, 3]	οὐ γὰρ οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν	τοσοῦτον	τὸ στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος
[1, 28]	ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ	τοῦτόν	γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν
[1, 1]	καὶ τοὺς ἰχθῦς τὸν τρόπον	τοῦτον.	Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ
[1, 15]	ἡ θήλεια, ὧν τὸ μὲν	πρῶτον	ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το δὲ
[1, 32]	πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω·	πρῶτον	μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ
[1, 0]	~Ποικίλη ἱστορία Βιβλίον	πρῶτον.	~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν
[1, 27]	καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ	Θῦον	τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ
[1, 34]	οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν	ψῆφον·	ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα
[1, 26]	Περίθετον δὲ εἶχε κόμην, καὶ	λόφον	ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ
[1, 21]	βασιλεῖ προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου	σοφὸν	ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν
[1, 4]	ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι	σοφόν.	Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ
[1, 3]	δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων.	Σοφόν	τι ἄρα χρῆμα ἦν γένος
[1, 20]	ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν,	ἔχον	καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας
[1, 17]	μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ	δίστιχον	ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν,
[1, 32]	(φησιν) Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις·	νῦν	μὲν οὖν σε, ὅπῃ τε
[1, 21]	πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ	τοίνυν	αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις
[1, 21]	ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ	τοίνυν	Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε, καὶ
[1, 1]	καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ	τοίνυν	ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ
[1, 24]	μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ	οῦν	καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν
[1, 25]	Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν	οὖν	Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς·
[1, 6]	ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι	οὖν	αὖθις εἰς τὸν χῶρον, ἐν
[1, 33]	τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος	οὖν	αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς, Ἐκ
[1, 24]	ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿	οὖν	αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν
[1, 13]	δέους. Ὁ δὲ κῦων, ὅσπερ	οὖν	αὐτῷ παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς
[1, 32]	Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα	οὖν	θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ
[1, 5]	καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿	οὖν	καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν
[1, 4]	ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ	οὖν	καὶ ἠκέσαντο τὸ δίψος. ~Περὶ
[1, 32]	ὕδατος τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος	οὖν	καὶ Περσικός. Φασὶν ἄνδρα Πέρσην,
[1, 1]	καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ	οὖν	καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ
[1, 16]	ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ	οὖν	καὶ προκεῖσθαι σὺν τῷ κόσμῳ
[1, 10]	Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ	οὖν	καὶ τὰς αἶγας βάλλουσιν ἐπ᾿
[1, 29]	οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ	οὖν	καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο τῷ
[1, 3]	ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ	οὖν	καὶ τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ
[1, 24]	τοῦ ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν	οὖν,	οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ
[1, 21]	Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿	οὖν	ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ
[1, 14]	δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται δ᾿	οὖν,	ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε
[1, 1]	πᾶν ὁτιοῦν φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις	οὖν	οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ
[1, 21]	ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο	οὖν	πρὸς αὐτὸν ὁ χιλίαρχος, ὁ
[1, 32]	δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν	οὖν	σε, ὅπῃ τε καὶ ὅπως
[1, 24]	Φόρβαντος, γίνεται παῖς Λεπρέας, ὅσπερ	οὖν	συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν
[1, 30]	ἡ γνώμη τῆς μορφῆς. Πολλάκις	γοῦν	αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει,
[1, 14]	γε μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις	γοῦν	εἰς ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες,
[1, 32]	ὡς ἂν μὴ ἀγέραστος, τὸ	γοῦν	ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿ ἐμὲ
[1, 7]	ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας ἅμα. Οὗτοι	γοῦν,	ὅταν αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι,
[1, 1]	εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν	ὁτιοῦν	φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ
[1, 15]	τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται,	ὥσπεροὖν	τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε
[1, 27]	καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ	Καλαμόδρυν	τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν
[1, 32]	ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν	σὺν	σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε
[1, 30]	ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε	σὺν	τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν
[1, 16]	καὶ γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι	σὺν	τῷ κόσμῳ τὸν νεκρὸν οὐ
[1, 34]	τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν.	Ὧν	ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν
[1, 17]	δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν.	Ὧν,	ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον
[1, 21]	μὲν, ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ	ὧν	ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο
[1, 25]	ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν,	ὧν	ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι
[1, 15]	προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ	ὧν	νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ
[1, 15]	δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια,	ὧν	τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ
[1, 24]	ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας,	λαβὼν	ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν
[1, 33]	βασιλεὺς, Ἐκ ποίου παραδείσου, φησὶ,	λαβὼν	φέρεις μοι τὸ δῶρον τοῦτο;
[1, 34]	νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε	συλλαβὼν	τὸ παιδίον, καὶ τὼ χεῖρε
[1, 34]	αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου	ὑπολαβὼν	ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα τολμήσεις
[1, 24]	ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας	ἀγὼν	αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν
[1, 34]	παιδίον, καὶ τὼ χεῖρε ὀπίσω	περιαγαγὼν	αὐτοῦ, πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε·
[1, 21]	τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους	εἰσάγων.	Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε
[1, 2]	ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ	φαλάγγων.	Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα
[1, 15]	Λόγος δέ τις περίεισιν Αἰγύπτιος,	λέγων	δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν.
[1, 20]	ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν	δημιουργῶν	ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ
[1, 19]	χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν	Βακχιαδῶν	δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή,
[1, 30]	σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον.	Ἰδὼν	δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ
[1, 34]	ὅτι ὁ περὶ τῶν ἰδίων	παίδων	οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ
[1, 32]	ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ	ποδῶν	εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς
[1, 11]	τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ	ποδῶν	ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ
[1, 20]	~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν	θεῶν.	Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν
[1, 30]	δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν	θεῶν	τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ
[1, 26]	Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ	κρεῶν	μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ
[1, 8]	ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ	ταχέων.	Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν
[1, 34]	λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ	μείζων	καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ
[1, 21]	χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς ἀγγελίας	εἰσκομίζων	τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους
[1, 21]	ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα	περσίζων	δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν
[1, 15]	πάμπολύ τι πλῆθος τῶνδε τῶν	ὀρνίθων	ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς θεοῦ
[1, 32]	τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ.	Ἐλθὼν	δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς,
[1, 32]	παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα,	ἐλθὼν	σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν
[1, 21]	Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε, καὶ	προσελθὼν	καὶ ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος,
[1, 27]	τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ	Κάνθων	ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ
[1, 25]	διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ	Ἀθηναίων	στρατηγῷ γράφων, προσετίθει τὸ χαίρειν·
[1, 16]	πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν ἐξ	Ἀθηναίων	φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου
[1, 34]	παρόντας, ὅτι ὁ περὶ τῶν	ἰδίων	παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως
[1, 19]	τῶν Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων, καὶ	Κορινθίων	τρυφῆς. Ὁ μὲν δημώδης λόγος
[1, 34]	θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ	γλυκίων	γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ
[1, 25]	ἄρα ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ	Φωκίων.	Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου
[1, 25]	ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ	Φωκίων,	μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε
[1, 22]	καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν·	χιλίων	δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν
[1, 19]	~Περὶ τῆς τῶν Συβαριτῶν, καὶ	Κολοφωνίων,	καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ μὲν
[1, 7]	ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ	ἀγρίων	συῶν. Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς
[1, 16]	ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ φέρων	ἐρίων	πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον
[1, 31]	καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν	ἐπιχωρίων.	~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν
[1, 3]	καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ	Αἰγυπτίων	βατράχων. Σοφόν τι ἄρα χρῆμα
[1, 3]	ἄρα χρῆμα ἦν γένος βατράχων	Αἰγυπτίων,	καὶ οὖν καὶ τῶν ἄλλων
[1, 6]	προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν	θαλαττίων.	Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν
[1, 16]	φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν	ἐνταφίων	μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς
[1, 3]	Νείλου θρέμματι, βάτραχος, καλάμου τρύφος	ἐνδακὼν,	πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται,
[1, 12]	τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα	μυρμήκων	δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ
[1, 12]	ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ	μυρμήκων.	Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες,
[1, 18]	τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν τότε	γυναικῶν;	Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς
[1, 18]	ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν	γυναικῶν.	Πῶς δὲ οὐ διέρρεον ὑπὸ
[1, 18]	πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν	γυναικῶν	τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ
[1, 14]	μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν	ἀδίκων.	Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο
[1, 34]	βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν	ἀδικῶν	φωραθῇ ἕτερα.
[1, 22]	ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων	δαρεικῶν	ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿
[1, 34]	μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν	βασιλικῶν	δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς
[1, 18]	αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ	Ἀττικῶν	γυναικῶν τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω.
[1, 16]	τὸ φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ,	καλῶν	ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν
[1, 13]	σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων ό	Γέλων	ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ
[1, 13]	ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος	Γέλων	ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ
[1, 32]	τιμῶ γε αὐτὸ τῶν πάνυ	πολυτελῶν,	καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον
[1, 31]	τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ τῶν ἄγαν	πολυτελῶν,	προσφέρουσιν, ἀλλ᾿ ἢ βοῦς, ἢ
[1, 1]	φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ	ἀλλήλων	ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι ὁ
[1, 34]	τὸν νεανίαν τῆς παρούσης τιμωρίας,	ἀπειλῶν	αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν
[1, 9]	Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν	ἄλλων	οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν
[1, 28]	θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν	ἄλλων	ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς
[1, 32]	χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν	ἄλλων	Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος
[1, 32]	οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν	ἄλλων	τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς
[1, 3]	Αἰγυπτίων, καὶ οὖν καὶ τῶν	ἄλλων	ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ. Ἐὰν γὰρ
[1, 27]	δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας	πολλῶν.	Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα
[1, 21]	αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿	ἡμῶν	ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ
[1, 16]	καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς ὑπὲρ	ἡμῶν	καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει, εἴγε
[1, 32]	τῶν ἄλλων τῶν ἤδη σε	δεξιωσαμένων	τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ
[1, 30]	ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν	ἀγομένων	ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες,
[1, 34]	ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων	ἀφικομένων,	ἔνθα ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου
[1, 15]	τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν	γενομένων,	ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων
[1, 34]	ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν	φυομένων	θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς
[1, 31]	καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν τῶν	ὑβρισμένων,	οὐδὲ τῶν ἄγαν πολυτελῶν, προσφέρουσιν,
[1, 28]	ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις	τιμωμένων	ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω
[1, 15]	ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν τῶν	ἀρρένων	ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι
[1, 22]	ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν	Ἑλλήνων	ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν.
[1, 1]	κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν	ἐκεινων	μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι
[1, 30]	εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον.	Ἀμείνων	δὲ ἦν ἄρα τούτῳ τῷ
[1, 34]	τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν φυομένων	θριδακινῶν	τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀποκλῶ
[1, 7]	ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν	καρκίνων	ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται
[1, 15]	γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς,	ἀπελαύνων	αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα
[1, 21]	καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς δὴ	προσκυνῶν,	πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν
[1, 6]	ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης. ~Περὶ	χελωνῶν	θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι
[1, 18]	ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ	χιτώνων	τὰ περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι
[1, 34]	τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα,	εἰπὼν	πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι ὁ
[1, 32]	τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα	εἰπὼν	προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ
[1, 17]	οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων	τεθρίππων,	καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ
[1, 15]	Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν.	Χάρων	δὲ ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν
[1, 23]	δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον	ἀνδρῶν	παῖδες. Ἔοικε γάρ πως ἡ
[1, 3]	τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν	ὕδρων	οἱ βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ
[1, 20]	ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις	ἱερῶν	ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ
[1, 15]	οὐ κάμνει τὸ πτερόν. ~Περὶ	περιστερῶν.	Ἐκ διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς
[1, 16]	Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ	φέρων	ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ
[1, 32]	ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ	φέρων,	μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ
[1, 32]	χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν	χειρῶν	αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ,
[1, 18]	περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι τῶν	χειρῶν	οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς,
[1, 21]	παρὰ τοὺς πόδας, ὃν ἔτυχε	φορῶν,	καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς δὴ
[1, 34]	τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε,	θεωρῶν	ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας τῆς
[1, 34]	οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν	περιχώρων	ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ τοῦ
[1, 1]	μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ	ἐμπεσὼν	τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς καλουμένοις
[1, 21]	τῆς πατρίδος πρὸς βασιλέα τῶν	Περσῶν	ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο δὲ αὐτὸς,
[1, 32]	ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ	Περσῶν	βασιλεῖ. Λόγος οὖν καὶ Περσικός.
[1, 21]	πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης χωρὶς, πῶς	Περσῶν	βασιλεῖ προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου
[1, 22]	Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ	Περσῶν	βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ
[1, 32]	τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων	Περσῶν	μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι,
[1, 34]	δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν	Περσῶν	τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ
[1, 15]	ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν	Περσῶν	τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν
[1, 18]	ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ	τρυφωσῶν	γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ διέρρεον
[1, 31]	πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ	τῶν	ἄγαν πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿ ἢ
[1, 30]	βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα	τῶν	ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν
[1, 28]	καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα	τῶν	ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε
[1, 32]	τι χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι	τῶν	ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ
[1, 32]	δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος	τῶν	ἄλλων τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων
[1, 3]	βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ οὖν καὶ	τῶν	ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ. Ἐὰν
[1, 19]	χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ	τῶν	Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ
[1, 34]	ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ	τῶν	βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν
[1, 18]	Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί.	Τῶν	δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν τρυφὴν
[1, 18]	ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο·	τῶν	δὲ χιτώνων τὰ περὶ τοὺς
[1, 20]	καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ	τῶν	δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε
[1, 28]	τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ	τῶν	δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν
[1, 34]	ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ	τῶν	δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ
[1, 34]	λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο,	τῶν	δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα
[1, 22]	αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ	τῶν	Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿
[1, 19]	Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ	τῶν	ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα
[1, 20]	τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων	τῶν	ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ
[1, 21]	προσκυνήσας, οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν	τῶν	ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων.
[1, 31]	ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς	τῶν	ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ
[1, 11]	μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι	τῶν	ζῷων καὶ μύες· γηρώσης γὰρ
[1, 32]	ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων	τῶν	ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις.
[1, 20]	κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ	τῶν	θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν
[1, 30]	τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ	τῶν	θεῶν τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς
[1, 34]	τοὺς παρόντας, ὅτι ὁ περὶ	τῶν	ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος,
[1, 7]	τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα	τῶν	καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα.
[1, 33]	τῆς σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ	τῶν	κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα
[1, 9]	λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα	τῶν	μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον
[1, 15]	φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα	τῶν	νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει
[1, 15]	χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος τῶνδε	τῶν	ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς
[1, 32]	δῶρον, καὶ τιμῶ γε αὐτὸ	τῶν	πάνυ πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις
[1, 24]	οῦν καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ	τῶν	παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει.
[1, 28]	κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ	τῶν	παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ
[1, 34]	δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν	τῶν	περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ
[1, 21]	ὑπὲρ τῆς πατρίδος πρὸς βασιλέα	τῶν	Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο δὲ
[1, 34]	ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα	τῶν	Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ
[1, 15]	λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ	τῶν	Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω.
[1, 17]	ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ	τῶν	σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα
[1, 12]	τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ	τῶν	σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν.
[1, 19]	τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς	τῶν	Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων
[1, 18]	διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ	τῶν	τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ
[1, 31]	πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν	τῶν	ὑβρισμένων, οὐδὲ τῶν ἄγαν πολυτελῶν,
[1, 3]	ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης	τῶν	ὕδρων οἱ βάτραχοι τῇ σοφίᾳ.
[1, 34]	καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν	τῶν	φυομένων θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις τὰς
[1, 32]	εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο ἐκ	τῶν	χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν
[1, 18]	τὰ περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι	τῶν	χειρῶν οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις
[1, 18]	πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ	τῶν	ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο·
[1, 6]	ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς,	τῶν	ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι
[1, 4]	καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ	διαλειμμάτων	ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ
[1, 12]	πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ τῶν	σπερμάτων,	ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ
[1, 17]	με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν	σμικροτάτων	τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα
[1, 19]	Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς τῶν	Συβαριτῶν,	καὶ Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς.
[1, 20]	φασι, χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα	ταλάντων.	Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι,
[1, 32]	μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ	πάντων	ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου
[1, 34]	ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη,	Πάντων	μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ
[1, 20]	τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ	ἁπάντων	τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε
[1, 6]	τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν	συμπαγέντων,	ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις
[1, 21]	τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην	φερόντων.	Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα ἠβουλήθη
[1, 20]	χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων.	Ὀκνούντων	δὲ τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε
[1, 28]	γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν	δημοτῶν	ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς
[1, 26]	αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα,	ἄρτων	δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ
[1, 34]	κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ τῶν	δικαστῶν	ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ
[1, 34]	τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν	δικαστῶν	ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς
[1, 34]	ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν	δικαστῶν	τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει
[1, 32]	τιμήσω σε, καὶ δὴ οὐδὲν	ἐλάττων	γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων τῶν
[1, 15]	ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν	νεοττῶν	γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς,
[1, 7]	ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως	αὐτῶν.	Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ
[1, 34]	καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ	αὐτῶν	ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει
[1, 15]	ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων	αὐτῶν	τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ
[1, 31]	Περσικὸς ἐν τοῖς μάλιστα ὑπ᾿	αὐτῶν	φυλαττόμενος· ὅταν εἰς Πέρσας ἐλαύνῃ
[1, 11]	πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας	αὑτῶν,	καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς,
[1, 1]	ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ	ἑαυτῶν	ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων.
[1, 6]	ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ	ἑαυτῶν	βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν
[1, 6]	εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿	ἑαυτῶν	ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα,
[1, 6]	ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ	ἑαυτῶν,	νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον
[1, 34]	ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿	ἑαυτῶν	οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν
[1, 31]	δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι	τούτων	ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα,
[1, 13]	ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ	τούτων	ό Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη,
[1, 30]	τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν	τούτων.	Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ
[1, 34]	Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ	τούτων	ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ
[1, 18]	σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ τῶν	ὤτων	αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν
[1, 21]	Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην ἔργον.	Πρεσβεύων	οὗτος ὑπὲρ τῆς πατρίδος πρὸς
[1, 13]	ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ δὲ	κῦων,	ὅσπερ οὖν αὐτῷ παρεκάθευδεν, ἐκ
[1, 7]	δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων	συῶν.	Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς οἱ
[1, 25]	μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ	γράφων,	προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα
[1, 34]	ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν τῶν	ἀδελφῶν	βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ
[1, 3]	τι ἄρα χρῆμα ἦν γένος	βατράχων	Αἰγυπτίων, καὶ οὖν καὶ τῶν
[1, 3]	ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων	βατράχων.	Σοφόν τι ἄρα χρῆμα ἦν
[1, 32]	καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ	ἔχων	δὲ ὅ τι χρήσαιτο τῷ
[1, 28]	~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων	ὄψων.	Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν
[1, 6]	αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν	ᾠῶν	συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν
[1, 11]	Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν	ζῷων	καὶ μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας
[1, 29]	~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι	Κῴων	παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν, ἔν