Discours, Par.
[40, 40]	καὶ μεγίστη φιλία γονεῦσι πρὸς	παῖδας.
[40, 10]	τοῖς μὲν ἀγαπῶσι τὰς αὑτῶν	πατρίδας	καὶ μὴ φοβουμένοις μήποτε ἐλάττους
[40, 10]	ἐλογοποίουν ὅτι τοῖς Σμυρναίοις παμπόλλας	δωρεὰς	δοίη καὶ χρήματα ἀμύθητα πέμψειε
[40, 10]	τὸ τῶν Ἐφεσίων, Ταρσεῖς ἐκείνους,	Ἀντιοχέας.	καὶ ταῦτα ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι
[40, 0]	μενεῖ ταῦτα τὰ ὑπομνήματα τῆς	παλαιᾶς	εὐδαιμονίας, ὥσπερ τῶν Ἀθήνησι Προπυλαίων
[40, 30]	ἀσθενεστάτων νεφῶν ἀποκρυπτόμενον ἤ τινος	ἀραιᾶς	ὁμίχλης περί τε λίμνας καὶ
[40, 10]	τὸ μὲν πρῶτον περὶ τῆς	πρεσβείας,	ἣν ἐπέμψατε εὐχαριστοῦντες. οὐ γὰρ
[40, 20]	ἐκείνοις ἡττώμενος κινδυνεύει λαβεῖν δόξαν	ἀσθενείας,	ὁ δ´ ἐν τούτοις σκαιότητος
[40, 10]	ἴσως καὶ ταύτης ἕνεκα τῆς	χρείας	(τυχὸν γὰρ ἠλπίζετε κἀμοῦ μετασχόντος
[40, 0]	ἔτι δὲ τῆς παρ´ ὑμῖν	πολιτείας	ἐμπείρους ὄντας, ἐμὲ δὲ ὑπώπτευον·
[40, 20]	δ´ ἐν τούτοις σκαιότητος καὶ	φιλονικίας.	ὅσῳ δὴ κρεῖττον ἀσθενῆ δόξαι
[40, 30]	τισι χρόνοις τεταγμένοις, μετὰ πάσης	φιλίας	καὶ ὁμονοίας ἔοικε συμβαίνειν. ἡ
[40, 30]	χρόνον ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα	φιλίας	καὶ ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ, τά
[40, 20]	οὐδενὶ ἄλλῳ ἔοικεν ἢ στάσει	μιᾶς	πόλεως, ὅπου καὶ γάμων κοινωνία
[40, 20]	ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο μὲν τοῖς πλείστοις	ἐπιγαμίας	ὑπαρχούσης, τοῦτο δὲ πολιτῶν τινων,
[40, 20]	μηδέποτε βλάψαι μηδὲ ἐμποδὼν γενέσθαι	μηδεμιᾶς	πράξεως, ἀλλὰ κἂν ἐγρηγορότι καὶ
[40, 0]	διακειμένων, ἃ τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον	οὐδεμιᾶς	ἐπανορθώσεως τετύχηκεν. ὅπου γὰρ ἀποδημία
[40, 20]	ἡγουμένους τῆς παρὰ τὰς διαλύσεις	ζημίας.	(πᾶσα γάρ, ὥς φασιν, εἰρήνη
[40, 20]	μετὰ ἐπαίνου γιγνόμεναι καὶ πολλῆς	εὐφημίας	τῶν μετὰ μίσους καὶ λοιδορίας;
[40, 0]	ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν	πενίας	καὶ ἀδοξίας, οὐχ ὅτι τῶν
[40, 0]	ὑπερβολήν. καίτοι μέχρι μὲν ὑπῆρχε	πενίας	κίνδυνος ἡμῖν, οὐδὲν ἦν δεινόν.
[40, 0]	ταῦτα τὰ ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς	εὐδαιμονίας,	ὥσπερ τῶν Ἀθήνησι Προπυλαίων κινουμένων
[40, 30]	δὴ δοκοῦντα. ταύτης δὲ τῆς	κοινωνίας	διαλυθείσης καὶ στάσεως ἐπιγενομένης οὐχ
[40, 0]	σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν πενίας καὶ	ἀδοξίας,	οὐχ ὅτι τῶν κιόνων ἔμελεν
[40, 0]	ΠΑΤΡΙΔΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΜΕΙΣ	ΟΜΟΝΟΙΑΣ.	(Ἐνόμιζον μέν, ὦ ἄνδρες πολῖται,
[40, 30]	τεταγμένοις, μετὰ πάσης φιλίας καὶ	ὁμονοίας	ἔοικε συμβαίνειν. ἡ δὲ τῶν
[40, 10]	πολλοὺς εἶπον ἐνθάδε λόγους ὑπὲρ	ὁμονοίας,	ἡγούμενος συμφέρειν τῇ πόλει τοῦτο
[40, 30]	τῆς πρὸς ἄλληλα φιλίας καὶ	ὁμονοίας	σῴζεσθαι φιλεῖ, τά τε ἰσχυρότερα
[40, 20]	καὶ μεγάλα. καὶ τῆς μὲν	ὁμονοίας	τό τε ὄνομα εὔφημον ἥ
[40, 40]	ἃ γὰρ ἡ φύσις ἐποίησεν	εὐνοίας	ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας
[40, 30]	ὥσπερ οἶμαι τοὐναντίον ὁ τῆς	εὐνοίας	ἥδιστος καὶ λυσιτελέστατος. τὸ γὰρ
[40, 0]	ἐμὲ σωθῆναι χωρὶς ὑμῶν δι´	εὐνοίας	ὑπερβολήν. καίτοι μέχρι μὲν ὑπῆρχε
[40, 20]	ἀπὸ τῆς μετριότητος καὶ τῆς	φιλανθρωπίας.	ὁ μὲν γὰρ ἐν ἐκείνοις
[40, 20]	εὐφημίας τῶν μετὰ μίσους καὶ	λοιδορίας;	οὐ γὰρ ἀνθρώπων ἐπιεικῶν οὐδὲ
[40, 0]	πρόνοιαν, ἐκ πολλῆς καὶ συνεχοῦς	ταλαιπωρίας	ἀπειρηκότος, καὶ τῶν περὶ τὴν
[40, 0]	Διδύμειον ἢ τὸν νεὼν τῆς	Ἐφεσίας	Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ καὶ
[40, 40]	ὄρνιθες μὲν ἐγγὺς ἀλλήλων ποιησάμενοι	νεοττιὰς	οὐκ ἐπιβουλεύουσιν αὑτοῖς οὐδὲ διαφέρονται
[40, 20]	βέλτιον τοὺς ἐπιξενουμένους ὑποδέχεσθαι χωρὶς	ὑποψίας,	ἐν δὲ ταῖς κοιναῖς πανηγύρεσι
[40, 30]	ἄλλους πάντας, ὅτι δὴ τὰς	δίκας	ὑμεῖς ἀποδέχεσθε καὶ παρ´ ὑμῖν
[40, 20]	μὲν ἥδιον ἀποδημεῖν πρὸς τοὺς	πέλας	οἰκείως ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ ἐχθρῶς,
[40, 10]	δὲ ἐλογοποίουν ὅτι τοῖς Σμυρναίοις	παμπόλλας	δωρεὰς δοίη καὶ χρήματα ἀμύθητα
[40, 0]	Παρθενῶνος ἢ τὸ Σαμίων Ἥραιον	ἡμᾶς	ἀνατρέποντας ἢ τὸ Μιλησίων Διδύμειον
[40, 20]	δύναμιν, ἐὰν σωφρονῶσι (δεῖ γὰρ	ὑμᾶς	ἀκούειν τἀληθῆ καὶ μὴ χαλεπῶς
[40, 10]	δημοσίᾳ τὴν πόλιν καὶ φίλους	ὑμᾶς	γενέσθαι. καίτοι ψήφισμά γε ἔπεμψαν
[40, 30]	τὰ τῶν ὀρῶν ἐξ ἅπαντος	ὑμᾶς	εἰς τὸ αὐτὸ συνάγει καὶ
[40, 0]	τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ	ὑμᾶς	ἐκλελῆσθαι. διὰ μὲν δὴ ταῦτα
[40, 0]	οἱ δὲ ἀηδῶς ἔχοντες πρὸς	ὑμᾶς	ἐπέχαιρον καὶ ἐγέλων· ὅπου μηδὲ
[40, 10]	ἐπιθυμίᾳ δόξης, ἀλλὰ τῇ πρὸς	ὑμᾶς	εὐνοίᾳ βούλομαι γίγνεσθαί τι τῶν
[40, 0]	πατρίδα μηδὲ ἀποστερῆσαι τὴν ὑπόσχεσιν	ὑμᾶς,	ἣν ὑπεσχόμεθα μηδενὸς ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς
[40, 10]	ὑμέτερον, τυχὸν προθυμότεροι γεγόνασι πρὸς	ὑμᾶς)	ὅμως οὐ σφόδρα ἠπείχθην εὐλαβούμενος
[40, 0]	γὰρ ἦν ἐμοὶ βαρὺ δι´	ὑμᾶς	ὑπομένοντι. (λόγοι δὲ ἐγίγνοντο πολλοὶ
[40, 20]	ἐάν τις ἑτέρους ἐπαινῇ βουλόμενος	ὑμᾶς	ὠφελεῖν) τὸ δὲ μέγιστον ὁμόρους
[40, 20]	καὶ μηδενὶ μηδὲν εἴκοντες ἀεί	τινας	ἔχειν τοὺς ἐπιβουλεύοντας καὶ πολεμοῦντας,
[40, 0]	τὸ γὰρ ἀληθὲς εἰρήσεται· βαρύνεσθαί	τινας	ὡς ξένον καὶ περιττόν· (ἔπειτα
[40, 30]	τινος ἀραιᾶς ὁμίχλης περί τε	λίμνας	καὶ ποταμοὺς ἱσταμένης, ὡς ἔσθ´
[40, 20]	τὸ δὲ μέγιστον ὁμόρους καὶ	ἀστυγείτονας	καὶ μόνον οὐχὶ καθ´ ἑκάστην
[40, 10]	πρὸς τοὺς ἐγγὺς οὕτω καὶ	ἀστυγείτονας.	οὐ μέντοι πρὸς ἐκείνους γε
[40, 30]	τοῖς πρότερον διαφερομένοις πρὸς τοὺς	ἀστυγείτονας	ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα
[40, 40]	καὶ φρυγάνων, οὐδὲ μύρμηκες πλησίον	ὀπὰς	ἔχοντες, ἐκ τῆς αὐτῆς ἅλω
[40, 20]	δὲ ἑταιρῶν ἀσχημόνων ἀπὸ οἰκήματος	ἑκατέρας	οὐδὲν αἰσχυνομένων ῥῆμα ἀκόλαστον εἰπεῖν,
[40, 30]	καὶ χρήσονται τῷ λιμένι τῆς	ἐχθρᾶς	πόλεως; ἢ κύκλῳ περιίασιν, ὥσπερ
[40, 20]	λυσιτελεστέρα τοῖς γε νοῦν ἔχουσιν	ἔχθρας,	καὶ ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις καὶ
[40, 40]	εὐνοίας ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν	ἔχθρας	καὶ μίσους αἴτια γιγνόμενα. αὐτίκα
[40, 30]	ἀφ´ ὧν γίγνεται, τὸ τῆς	ἔχθρας	καὶ τὸ τοῦ μίσους. οὐ
[40, 30]	χρηστόν. ὅ τε γὰρ τῆς	ἔχθρας	καρπὸς ἁπάντων πικρότατος καὶ δριμύτατος,
[40, 30]	κοινωνίαν ἀνέχεται καὶ διατελεῖ χωρὶς	ἔχθρας·	μικρὰ δὲ οὕτω πολίχνια τῶν
[40, 20]	τὴν φιλονικίαν τὴν ἐκ τῆς	διαφορᾶς	ἐπὶ τοῦτο μετενεγκεῖν πολὺ κάλλιον,
[40, 20]	λυσιτελεστάτη πᾶσι· στάσεως δὲ καὶ	διαφορᾶς	σκυθρωπὴ μὲν ἡ προσηγορία καὶ
[40, 30]	καὶ μὴν τά γε τῆς	χώρας	καὶ τὰ τῆς θαλάττης καὶ
[40, 30]	τοσοῦτον γένοιτο χρημάτων πλῆθος ἢ	χώρας	μέγεθος ἀνθ´ οὗ προσήκει τοὺς
[40, 20]	σφόδρα ἀναγκαίαν, τάς τε πρότερον	οὔσας	καταλύεσθαι πάντα τρόπον, ἂν ᾖ
[40, 10]	ταῦτα δὲ τοῖς μὲν ἀγαπῶσι	τὰς	αὑτῶν πατρίδας καὶ μὴ φοβουμένοις
[40, 20]	βλάβην μείζονα ἡγουμένους τῆς παρὰ	τὰς	διαλύσεις ζημίας. (πᾶσα γάρ, ὥς
[40, 10]	δυσχερῶς εἶχον. καὶ νῦν πυθόμενος	τὰς	διαλύσεις καὶ τὴν φιλίαν ταύτην
[40, 30]	τοὺς ἄλλους πάντας, ὅτι δὴ	τὰς	δίκας ὑμεῖς ἀποδέχεσθε καὶ παρ´
[40, 30]	καὶ τούτοις ἀεὶ πλείστοις κατὰ	τὰς	ὁδοὺς ἀπαντᾶν, πονηρὸν καὶ δυσχερῆ
[40, 20]	ῥᾳδίως ἔχθραν μὴ σφόδρα ἀναγκαίαν,	τάς	τε πρότερον οὔσας καταλύεσθαι πάντα
[40, 0]	γάρ ἐστε ἀγεννεῖς οὐδὲ ἀναίσθητοι	τὰς	φύσεις· καὶ πολλοὶ προετράπησαν φιλοτιμηθῆναι
[40, 0]	ἀνάστατον πεποίηκα σχεδὸν ἐξελαύνων τοὺς	πολίτας,	ὡς ἀνῄρηται πάντα, συγκέχυται, λοιπὸν
[40, 30]	πολλῶν καὶ κνίζει τοὺς ἄλλους	πάντας,	ὅτι δὴ τὰς δίκας ὑμεῖς
[40, 30]	τὸν κυβερνήτην καὶ τοὺς ναύτας	ἅπαντας	καταρωμένους, τὸ δὲ πάντων ἀηδέστατον
[40, 20]	καὶ ξένους τρόπον τινὰ ἀλλήλοις	ἅπαντας.	παροικοῦσα δὲ πόλις ἐχθρὰ καὶ
[40, 0]	τῆς παρ´ ὑμῖν πολιτείας ἐμπείρους	ὄντας,	ἐμὲ δὲ ὑπώπτευον· τὸ γὰρ
[40, 30]	ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ	λαβόντας	ὅπλα βαδίζειν εἰς τὴν χώραν
[40, 30]	τοῦτο ἀεί ποτε ὁρᾶν καὶ	πλέοντας	καὶ βαδίζοντας, καὶ τούτοις ἀεὶ
[40, 30]	ποτε ὁρᾶν καὶ πλέοντας καὶ	βαδίζοντας,	καὶ τούτοις ἀεὶ πλείστοις κατὰ
[40, 10]	πύλης ἀπηντηκέναι καὶ περιβαλεῖν τοὺς	ἥκοντας	ἢ τοὺς μηδέπω παρόντας ὀνομάζειν
[40, 0]	(οὐδὲν γὰρ οὕτω δύναται τοὺς	ὀφείλοντας	ὑμῖν τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς
[40, 0]	ἢ τὸ Σαμίων Ἥραιον ἡμᾶς	ἀνατρέποντας	ἢ τὸ Μιλησίων Διδύμειον ἢ
[40, 10]	τοὺς ἥκοντας ἢ τοὺς μηδέπω	παρόντας	ὀνομάζειν ἢ πυνθάνεσθαι περὶ τοῦδε
[40, 20]	ὡς ἐν ἀνθρώποις, τὰ γιγνόμενα)	χαίροντας	καὶ ἐπιτιθεμένους. (οὐ γάρ ἐστιν
[40, 20]	οὖσι χαλεποῖς καὶ τοὺς εὖ	πράττοντας	ἐνοχλῆσαι καὶ ταράξαι τὴν ψυχὴν
[40, 20]	εἴκοντες ἀεί τινας ἔχειν τοὺς	ἐπιβουλεύοντας	καὶ πολεμοῦντας, καὶ τοῦτο μὲν
[40, 20]	ὅσῳ κρεῖττον καὶ σωφρονέστερον ἀναμίγνυσθαι	συνθύοντας	ἀλλήλοις καὶ συνευχομένους, (ἀλλὰ μὴ
[40, 20]	ἀποδημεῖν πρὸς τοὺς πέλας οἰκείως	ἔχοντας,	ἀλλὰ μὴ ἐχθρῶς, ὅσῳ δὲ
[40, 30]	ἀνθ´ οὗ προσήκει τοὺς νοῦν	ἔχοντας	ἀνθρώπους ἀντικαταλλάξασθαι τὴν καθ´ ἡμέραν
[40, 0]	λέγειν οὔτε τοῦ πράττειν ἐνδεῶς	ἔχοντας,	ἔτι δὲ τῆς παρ´ ὑμῖν
[40, 20]	οὐ〉 σμικρὰν καὶ πολιτείαν ἐξαίρετον	ἔχοντας	καὶ παρὰ τοῖς ἡγεμόσι τιμήν
[40, 20]	δὴ πρὸς ἀνθρώπους ᾖ πόλιν	οἰκοῦντας	οὐ〉 σμικρὰν καὶ πολιτείαν ἐξαίρετον
[40, 20]	τινας ἔχειν τοὺς ἐπιβουλεύοντας καὶ	πολεμοῦντας,	καὶ τοῦτο μὲν τοῖς εὐτυχήμασι
[40, 20]	(ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον καταρωμένους καὶ	βλασφημοῦντας.	αἱ δὲ ἐπιβοήσεις ἑκατέρου τοῦ
[40, 30]	τοῖς βαρυνομένοις, ὑποδέχεσθαι δὲ τοὺς	λοιδοροῦντας,	συνεστιᾶσθαι δὲ ἐνίοτε τοῖς ἀλλοτριωτάτοις·
[40, 20]	καὶ τοῦτο μὲν τοῖς εὐτυχήμασι	νεμεσῶντας	καὶ καθ´ ὅσον οἷοί τέ
[40, 30]	καὶ τὸν κυβερνήτην καὶ τοὺς	ναύτας	ἅπαντας καταρωμένους, τὸ δὲ πάντων
[40, 10]	διαλεχθέντος μυρίους μὲν αὐτῷ συνεχώρησε	βουλευτάς,	χρυσίου δ´ ἐκέλευσε ποταμὸν εἰς
[40, 20]	Ὅμηρος, αἵ τε χολωσάμεναι ἀγορῆς	ἐς	μέσσον ἰοῦσαι νεικεῦς´ ἀλλήλῃσι, χόλος
[40, 10]	εἰς τὴν πόλιν τραπῆναι καὶ	μυριάδες	ἄπειροί τινες ἐδόθησαν· ὧν οὐδὲν
[40, 20]	καὶ διαφορὰ πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη	ἐργῶδες	καὶ δυσχερὲς καὶ πόλει καὶ
[40, 30]	(οὐδὲ μεγαλόφρον, ἀλλ´ ἀνόητον καὶ	ἀμαθές.	οὐχ ὁρᾶτε τοῦ ξύμπαντος οὐρανοῦ
[40, 30]	τὴν ἡμετέραν πόλιν τὸ μὲν	ἀληθὲς	ἅπτεται πολλῶν καὶ κνίζει τοὺς
[40, 0]	ἐμὲ δὲ ὑπώπτευον· τὸ γὰρ	ἀληθὲς	εἰρήσεται· βαρύνεσθαί τινας ὡς ξένον
[40, 10]	τινες ἐδόθησαν· ὧν οὐδὲν ἦν	ἀληθές,	ὡς ἐβουλόμην ἂν ἔγωγε. (τὸ
[40, 40]	οὐδὲ ἀθορύβως ἀλλήλοις γειτνιᾶν; ~ἀλλ´	ὄρνιθες	μὲν ἐγγὺς ἀλλήλων ποιησάμενοι νεοττιὰς
[40, 30]	καὶ λοιδορηθέντες ἀπίασιν· οἱ δὲ	μύρμηκες	οὕτω πυκνοὶ βαδίζοντες οὐδέποτε ἠνώχλησαν
[40, 40]	περὶ τροφῆς καὶ φρυγάνων, οὐδὲ	μύρμηκες	πλησίον ὀπὰς ἔχοντες, ἐκ τῆς
[40, 20]	μηδὲν ἐκείνων προαιρουμένων δίκαιον μηδὲ	ἐπιεικὲς	αὐτοὺς δεῖσθαι καὶ παρακαλεῖν· αἱρουμένων
[40, 10]	ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι καὶ πρότερόν	τινες	ἀκούοντες διερρήγνυντο καὶ χαλεπῶς ἔφερον,
[40, 10]	πόλιν τραπῆναι καὶ μυριάδες ἄπειροί	τινες	ἐδόθησαν· ὧν οὐδὲν ἦν ἀληθές,
[40, 0]	συγκέχυται, λοιπὸν οὐδέν ἐστιν. καί	τινες	ἦσαν οἱ σφόδρα ὀδυρόμενοι τὸ
[40, 30]	οὐκ ἀνδρεῖόν ἐστιν, ὥσπερ οἴονταί	τινες,	(οὐδὲ μεγαλόφρον, ἀλλ´ ἀνόητον καὶ
[40, 40]	καὶ συνεργάζονται πολλάκις, οὐδὲ ἑσμοὶ	πλείονες	μελιττῶν, ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν
[40, 0]	καὶ λογιζόμενος, ὅπως μὴ γένοιτο	ἀπρεπὲς	μηδὲ ἀχρεῖον, ὁποῖα ἔργα πολλὰ
[40, 0]	ΑΠΑΜΕΙΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. (Ἐνόμιζον μέν, ὦ	ἄνδρες	πολῖται, νῦν γοῦν, εἰ καὶ
[40, 20]	πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη ἐργῶδες καὶ	δυσχερὲς	καὶ πόλει καὶ ἰδιώτῃ, κἂν
[40, 30]	εἰπόντα τι παρελθεῖν ἢ ἀκούσαντα	δυσχερές.	(ὥστε ἔγωγε ἐνεθυμούμην πολλάκις τὴν
[40, 10]	τί πράττουσιν ἢ διὰ τί	πάντες	οὐκ ἦλθον. (οἱ δὲ ἐλογοποίουν
[40, 40]	αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα, τῶν ἔργων	ἀμελήσαντες	περὶ τῶν ἀνθῶν τῆς δρόσου
[40, 10]	ἐγὼ μή τισι τῶν ἐντεῦθεν	πρόσαντες	γένηται καὶ δυσκόλως φέρωσιν ἐμοῦ
[40, 30]	ἐπιφθόνους. αὐτίκα οἱ πρέσβεις οἱ	χειροτονηθέντες	ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα πόθεν
[40, 30]	πολλάκις ἐντυχόντες ἀλλήλοις μάχονται καὶ	λοιδορηθέντες	ἀπίασιν· οἱ δὲ μύρμηκες οὕτω
[40, 10]	ἐπὶ τούτοις σχετλιάζοντες καὶ τοιαῦτα	λέγοντες	καὶ διδόναι μηδένα ἐῶντες καὶ
[40, 30]	οὐ παρὰ τῶν ἐχθίστων ἀναχθήσονται	πλέοντες	καὶ χρήσονται τῷ λιμένι τῆς
[40, 10]	ὑμετέραν. (ὅμως δ´ ἐπὶ τούτοις	σχετλιάζοντες	καὶ τοιαῦτα λέγοντες καὶ διδόναι
[40, 30]	οἱ δὲ μύρμηκες οὕτω πυκνοὶ	βαδίζοντες	οὐδέποτε ἠνώχλησαν ἀλλήλους, ἀλλὰ πάνυ
[40, 20]	ἐφ´ ἑκάστῳ καὶ μηδενὶ μηδὲν	εἴκοντες	ἀεί τινας ἔχειν τοὺς ἐπιβουλεύοντας
[40, 10]	τοῖς παροῦσι μόνον, ἀλλὰ κἀμοὶ	νέμοντες	τιμὴν μετὰ τῶν ἄλλων, λογιζόμενοι
[40, 10]	σαφῶς ὅτι καὶ πρότερόν τινες	ἀκούοντες	διερρήγνυντο καὶ χαλεπῶς ἔφερον, εἰ
[40, 20]	ψυχὴν αὐτῶν· ὅθεν οἱ νοῦν	ἔχοντες	αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια
[40, 0]	χαλκεῖον τὸ τοῦ δεῖνος, χαλεπῶς	ἔχοντες,	εἰ μὴ μενεῖ ταῦτα τὰ
[40, 40]	φρυγάνων, οὐδὲ μύρμηκες πλησίον ὀπὰς	ἔχοντες,	ἐκ τῆς αὐτῆς ἅλω πολλάκις
[40, 0]	ἡγεμόνων εἰσιόντων, οἱ δὲ ἀηδῶς	ἔχοντες	πρὸς ὑμᾶς ἐπέχαιρον καὶ ἐγέλων·
[40, 30]	οἱ μὲν γὰρ ἄνθρωποι πολλάκις	ἐντυχόντες	ἀλλήλοις μάχονται καὶ λοιδορηθέντες ἀπίασιν·
[40, 20]	ἀκριβῶς περιέχεσθαι τῶν δικαίων ἢ	φιλονικοῦντες	ἐφ´ ἑκάστῳ καὶ μηδενὶ μηδὲν
[40, 10]	εὐθὺς ἐν ἀρχῇ φιλοφρονούμενοι καὶ	παρακαλοῦντες	ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ δίκαιά μοι
[40, 20]	αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα καὶ μᾶλλον	καταφρονοῦντες	χρημάτων καὶ τοῦ πλείονος. (οὐ
[40, 20]	καὶ ἄλλως, ἔτι δὲ κἀκεῖνο	σκοποῦντες	ὅτι μηδὲν ἰδίᾳ μοι διαφέρει,
[40, 10]	περὶ τῆς πρεσβείας, ἣν ἐπέμψατε	εὐχαριστοῦντες.	οὐ γὰρ ἡδέως αὐτὸν ἀποδέξασθαι
[40, 10]	τοιαῦτα λέγοντες καὶ διδόναι μηδένα	ἐῶντες	καὶ τοῖς ἔργοις ἐμποδὼν γιγνόμενοι,
[40, 0]	τῷ παντὶ χαλεπώτερον ἀπαιτοῦσιν οἱ	σιωπῶντες	τῶν βοώντων. (οὐδὲν γὰρ οὕτω
[40, 0]	ἐξῆν διάρασθαι σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο	κεκυφότες·	καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα,
[40, 10]	τούτους πρὸς ἐμὲ ἔλεγον οἱ	προεστῶτες	αὐτῶν καὶ τότε ἐξῆν ὑμῖν
[40, 30]	τάξιν καὶ ὁμόνοιαν καὶ σωφροσύνην,	ἧς	οὔτε κάλλιον οὔτε σεμνότερον οὐδὲν
[40, 30]	τῶν λεγομένων στοιχείων, ἀέρος καὶ	γῆς	καὶ ὕδατος καὶ πυρός, τὴν
[40, 30]	ἀσθενῆ κατοικοῦντα ἐν μέρει τῆς	γῆς	οὐ δύναται τὴν ἡσυχίαν ἄγειν
[40, 0]	χρὴ προσδοκᾶν ἐν τοσούτοις ἔτεσι	φυγῆς;	ὅθεν οὐδεὶς ἂν προσεδόκησεν ἐμὲ
[40, 30]	καὶ οὐ πάνυ τι ὑμῖν	συμπαθής,	ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ
[40, 30]	βασιλεῦον καὶ τὸ κυριώτατον τῆς	ψυχικῆς	δυνάμεως ὂν οὐκ ἀποτρέπονται πῦρ
[40, 20]	διαφέρουσι μετὰ ἐπαίνου γιγνόμεναι καὶ	πολλῆς	εὐφημίας τῶν μετὰ μίσους καὶ
[40, 0]	δέον ποιήσασθαί τινα πρόνοιαν, ἐκ	πολλῆς	καὶ συνεχοῦς ταλαιπωρίας ἀπειρηκότος, καὶ
[40, 0]	χρημάτων, τοῦτο οἶμαι χαλεπὸν καὶ	πολλῆς	φροντίδος ἄξιον· οὗ γε οὐδέν
[40, 30]	γὰρ δέονται τῆς παρ´ ἡμῶν	ὕλης	καὶ ἑτέρων πολλῶν καὶ ἡμεῖς
[40, 10]	ὡς δέον αὐτὸν ἐπὶ τῆς	πύλης	ἀπηντηκέναι καὶ περιβαλεῖν τοὺς ἥκοντας
[40, 30]	νεφῶν ἀποκρυπτόμενον ἤ τινος ἀραιᾶς	ὁμίχλης	περί τε λίμνας καὶ ποταμοὺς
[40, 10]	τοῦ δήμου καὶ πλέονος τυγχάνειν	τιμῆς	καὶ παρὰ τῶν ἐπιδημούντων ξένων
[40, 20]	παρ´ ἡμῖν, τῆς παρ´ ἐκείνοις	τιμῆς	τετυχηκότων πῶς χρὴ ταύτην ἄλυπον
[40, 40]	αἰπόλια καὶ ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ	νομῆς	διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ πρᾴως ὑπὸ
[40, 20]	ἐπιτιθεμένους. (οὐ γάρ ἐστιν οὐδεὶς	ἀσθενὴς	οὕτως οὐδὲ ἀδύνατος τὴν φύσιν,
[40, 30]	περί τε λίμνας καὶ ποταμοὺς	ἱσταμένης,	ὡς ἔσθ´ ὅτε μὲν εἴργεσθαι
[40, 30]	τῆς κοινωνίας διαλυθείσης καὶ στάσεως	ἐπιγενομένης	οὐχ οὕτως ἀνώλεθρος οὐδὲ ἄφθαρτος
[40, 20]	παροικοῦσα δὲ πόλις ἐχθρὰ καὶ	δυσμενὴς	λυπηρὸν πάντα τρόπον καὶ δυσομίλητον,
[40, 30]	περὶ μέσην ἐνίοτε ἡμέραν ἐπισκοτούμενον	σελήνης	ὑποδραμούσης, ᾗ τὸ φῶς αὐτὸς
[40, 30]	δι´ αἰῶνος ἁρμονίαν, μεθ´ ὅσης	εὐγνωμοσύνης	καὶ μετριότητος διαμένειν πέφυκεν αὐτά
[40, 30]	τῷ πλησίον, λέγω δὲ χωρὶς	αἰσχύνης,	μηδὲ τῶν μὲν τυγχάνειν αὐτούς,
[40, 10]	τῶν ἐπαινούντων ἀπορῶν οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ	δόξης,	ἀλλὰ τῇ πρὸς ὑμᾶς εὐνοίᾳ
[40, 30]	πόλεως; ἢ κύκλῳ περιίασιν, ὥσπερ	χαλεπῆς	καὶ ἀβάτου τῆς ἐγγὺς ἡμῖν
[40, 20]	σκυθρωπὴ μὲν ἡ προσηγορία καὶ	δυσχερής,	πολὺ δὲ χείρω {καὶ} τὰ
[40, 20]	φησιν Ὅμηρος, αἵ τε χολωσάμεναι	ἀγορῆς	ἐς μέσσον ἰοῦσαι νεικεῦς´ ἀλλήλῃσι,
[40, 30]	ἔν τισι χρόνοις τεταγμένοις, μετὰ	πάσης	φιλίας καὶ ὁμονοίας ἔοικε συμβαίνειν.
[40, 30]	δοκοῦντα. ταύτης δὲ τῆς κοινωνίας	διαλυθείσης	καὶ στάσεως ἐπιγενομένης οὐχ οὕτως
[40, 30]	δικαίαν δι´ αἰῶνος ἁρμονίαν, μεθ´	ὅσης	εὐγνωμοσύνης καὶ μετριότητος διαμένειν πέφυκεν
[40, 30]	μέσην ἐνίοτε ἡμέραν ἐπισκοτούμενον σελήνης	ὑποδραμούσης,	ᾗ τὸ φῶς αὐτὸς δίδωσι,
[40, 20]	τοῦτο μὲν τοῖς πλείστοις ἐπιγαμίας	ὑπαρχούσης,	τοῦτο δὲ πολιτῶν τινων, καὶ
[40, 40]	μύρμηκες πλησίον ὀπὰς ἔχοντες, ἐκ	τῆς	αὐτῆς ἅλω πολλάκις εἰσφερόμενοι σῖτον,
[40, 30]	ἔθνη ἀσθενῆ κατοικοῦντα ἐν μέρει	τῆς	γῆς οὐ δύναται τὴν ἡσυχίαν
[40, 20]	καὶ τὴν φιλονικίαν τὴν ἐκ	τῆς	διαφορᾶς ἐπὶ τοῦτο μετενεγκεῖν πολὺ
[40, 40]	ἔργων ἀμελήσαντες περὶ τῶν ἀνθῶν	τῆς	δρόσου διαφέρονται. (καὶ μὴν ἀγέλαι
[40, 30]	περιίασιν, ὥσπερ χαλεπῆς καὶ ἀβάτου	τῆς	ἐγγὺς ἡμῖν θαλάττης; ἐγὼ μὲν
[40, 0]	χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα	τῆς	ἔμπροσθεν πενίας καὶ ἀδοξίας, οὐχ
[40, 30]	δριμύτατος, ὥσπερ οἶμαι τοὐναντίον ὁ	τῆς	εὐνοίας ἥδιστος καὶ λυσιτελέστατος. τὸ
[40, 0]	Μιλησίων Διδύμειον ἢ τὸν νεὼν	τῆς	Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ
[40, 30]	πλέοντες καὶ χρήσονται τῷ λιμένι	τῆς	ἐχθρᾶς πόλεως; ἢ κύκλῳ περιίασιν,
[40, 30]	ἐστιν, ἀφ´ ὧν γίγνεται, τὸ	τῆς	ἔχθρας καὶ τὸ τοῦ μίσους.
[40, 30]	οὐδὲ χρηστόν. ὅ τε γὰρ	τῆς	ἔχθρας καρπὸς ἁπάντων πικρότατος καὶ
[40, 30]	γε τῆς χώρας καὶ τὰ	τῆς	θαλάττης καὶ τὰ τῶν ὀρῶν
[40, 30]	ἐλάττω δὴ δοκοῦντα. ταύτης δὲ	τῆς	κοινωνίας διαλυθείσης καὶ στάσεως ἐπιγενομένης
[40, 20]	σφόδρα ἀνήκεστα καὶ μεγάλα. καὶ	τῆς	μὲν ὁμονοίας τό τε ὄνομα
[40, 20]	πρὸς ἔχθραν ὡς τοῖς ἀπὸ	τῆς	μετριότητος καὶ τῆς φιλανθρωπίας. ὁ
[40, 0]	μὴ μενεῖ ταῦτα τὰ ὑπομνήματα	τῆς	παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ τῶν Ἀθήνησι
[40, 20]	σχεδὸν τῶν δυνατωτάτων παρ´ ἡμῖν,	τῆς	παρ´ ἐκείνοις τιμῆς τετυχηκότων πῶς
[40, 30]	ἀλλήλοις. ἐκεῖνοί τε γὰρ δέονται	τῆς	παρ´ ἡμῶν ὕλης καὶ ἑτέρων
[40, 0]	πράττειν ἐνδεῶς ἔχοντας, ἔτι δὲ	τῆς	παρ´ ὑμῖν πολιτείας ἐμπείρους ὄντας,
[40, 20]	διαφέρεσθαί τισι βλάβην μείζονα ἡγουμένους	τῆς	παρὰ τὰς διαλύσεις ζημίας. (πᾶσα
[40, 10]	ἀσθενέσιν ἰσχύειν καὶ τὴν δόξαν	τῆς	πόλεως ἀδοξίαν αὑτῶν νομίζουσι δέοντως
[40, 10]	ἐλογοποίουν τὸ μὲν πρῶτον περὶ	τῆς	πρεσβείας, ἣν ἐπέμψατε εὐχαριστοῦντες. οὐ
[40, 30]	θεοῦ τὸν ἅπαντα χρόνον ἐκ	τῆς	πρὸς ἄλληλα φιλίας καὶ ὁμονοίας
[40, 0]	~ΕΝ ΤΗΙ ΠΑΤΡΙΔΙ ΠΕΡΙ	ΤΗΣ	ΠΡΟΣ ΑΠΑΜΕΙΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. (Ἐνόμιζον μέν,
[40, 10]	μᾶλλον, ὡς δέον αὐτὸν ἐπὶ	τῆς	πύλης ἀπηντηκέναι καὶ περιβαλεῖν τοὺς
[40, 20]	τοῖς ἀπὸ τῆς μετριότητος καὶ	τῆς	φιλανθρωπίας. ὁ μὲν γὰρ ἐν
[40, 10]	καλεῖν, ἴσως καὶ ταύτης ἕνεκα	τῆς	χρείας (τυχὸν γὰρ ἠλπίζετε κἀμοῦ
[40, 30]	ἀποδημεῖν; καὶ μὴν τά γε	τῆς	χώρας καὶ τὰ τῆς θαλάττης
[40, 30]	τὸ βασιλεῦον καὶ τὸ κυριώτατον	τῆς	ψυχικῆς δυνάμεως ὂν οὐκ ἀποτρέπονται
[40, 30]	καὶ ἀβάτου τῆς ἐγγὺς ἡμῖν	θαλάττης;	ἐγὼ μὲν γὰρ καὶ τοῖς
[40, 30]	τῆς χώρας καὶ τὰ τῆς	θαλάττης	καὶ τὰ τῶν ὀρῶν ἐξ
[40, 40]	πλησίον ὀπὰς ἔχοντες, ἐκ τῆς	αὐτῆς	ἅλω πολλάκις εἰσφερόμενοι σῖτον, ἀλλὰ
[40, 30]	καὶ τὰ ἐλάττω δὴ δοκοῦντα.	ταύτης	δὲ τῆς κοινωνίας διαλυθείσης καὶ
[40, 10]	ὑμῶν ἐμὲ καλεῖν, ἴσως καὶ	ταύτης	ἕνεκα τῆς χρείας (τυχὸν γὰρ
[40, 40]	ἐπιβουλεύουσιν αὑτοῖς οὐδὲ διαφέρονται περὶ	τροφῆς	καὶ φρυγάνων, οὐδὲ μύρμηκες πλησίον
[40, 20]	πανηγύρεσι καὶ θεῶν ἑορταῖς καὶ	θέαις	ὅσῳ κρεῖττον καὶ σωφρονέστερον ἀναμίγνυσθαι
[40, 20]	χωρὶς ὑποψίας, ἐν δὲ ταῖς	κοιναῖς	πανηγύρεσι καὶ θεῶν ἑορταῖς καὶ
[40, 10]	ὅτι καὶ τοῖς οἰκοδομήμασι καὶ	ταῖς	ἑορταῖς καὶ τῷ δικάζειν αὐτοὶ
[40, 20]	ὑποδέχεσθαι χωρὶς ὑποψίας, ἐν δὲ	ταῖς	κοιναῖς πανηγύρεσι καὶ θεῶν ἑορταῖς
[40, 20]	ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις καὶ δημοσίᾳ	ταῖς	πόλεσιν. εἰρήνη μὲν γὰρ καὶ
[40, 30]	καὶ φαυλοτάτων ζῴων χείρους εἰσὶ	ταῖς	ψυχαῖς. οἱ μὲν γὰρ ἄνθρωποι
[40, 20]	ταῖς κοιναῖς πανηγύρεσι καὶ θεῶν	ἑορταῖς	καὶ θέαις ὅσῳ κρεῖττον καὶ
[40, 10]	καὶ τοῖς οἰκοδομήμασι καὶ ταῖς	ἑορταῖς	καὶ τῷ δικάζειν αὐτοὶ καὶ
[40, 30]	φαυλοτάτων ζῴων χείρους εἰσὶ ταῖς	ψυχαῖς.	οἱ μὲν γὰρ ἄνθρωποι πολλάκις
[40, 0]	ἑτέροις μάτην ἀπολόμενα, καὶ τελευταῖον	εἰς	τὰ ὄρη φθειρόμενος, οὐκ ὢν
[40, 10]	βουλευτάς, χρυσίου δ´ ἐκέλευσε ποταμὸν	εἰς	τὴν πόλιν τραπῆναι καὶ μυριάδες
[40, 30]	βαρύτερα τοῦ λαβόντας ὅπλα βαδίζειν	εἰς	τὴν χώραν ἢ προσβάλλειν τοῖς
[40, 30]	τῶν ὀρῶν ἐξ ἅπαντος ὑμᾶς	εἰς	τὸ αὐτὸ συνάγει καὶ μὴ
[40, 30]	(ὑπομεῖναι φθορὰν ἐκ τοῦ ὄντος	εἰς	τὸ μὴ ὄν. ἡ μὲν
[40, 20]	δὲ αὐτῶν καὶ προθυμουμένων τὰ	εἰς	φιλίαν ἑτοιμοτέρους πρὸς τοῦτο φαίνεσθαι
[40, 0]	οἶμαι τῷ βραδύνειν ἡ χάρις	εἰς	χρέος μεταστῇ· ὃ τῷ παντὶ
[40, 20]	ἐνοχλῇ τὴν ἰσχὺν τοῦ σώματος,	εἴς	γε τὴν κοίτην ἀπήντησε καὶ
[40, 10]	γὰρ ἡδέως αὐτὸν ἀποδέξασθαι τοὺς	πρέσβεις,	ἀλλὰ δυσχερᾶναι μᾶλλον, ὡς δέον
[40, 30]	παρέχειν ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους. αὐτίκα οἱ	πρέσβεις	οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ τοῦτο τὸ
[40, 0]	παρὰ πολλῶν δέ, καὶ σφόδρα	ἀηδεῖς,	ὡς κατασκάπτω τὴν πόλιν, ὡς
[40, 10]	ἐκείνοις ἀξιῶ μᾶλλον ἐπιτρέπειν, ἵνα	μηδεὶς	ἀντιβαίνῃ μηδὲ λυπῆται βασκαίνων. ὅσα
[40, 20]	ἀβλαβῆ τὴν ἔχθραν ὑπολαμβάνειν; (καὶ	μηδεὶς	ὑπολάβῃ με λέγειν ὡς ἄρα
[40, 0]	τὰ πρόβατα, τῶν ποιμένων δὲ	οὐδεὶς	ἂν δύναιτο εἰσελθεῖν οὐδὲ τῶν
[40, 0]	ἐν τοσούτοις ἔτεσι φυγῆς; ὅθεν	οὐδεὶς	ἂν προσεδόκησεν ἐμὲ σωθῆναι χωρὶς
[40, 20]	καὶ ἐπιτιθεμένους. (οὐ γάρ ἐστιν	οὐδεὶς	ἀσθενὴς οὕτως οὐδὲ ἀδύνατος τὴν
[40, 0]	τοῦτο ἀμελέτητος σχεδόν, τοσοῦτον χρόνον	πλανηθεὶς	οὐ μόνον ἄοικος καὶ ἀνέστιος,
[40, 20]	καὶ τὸ συγγενεῖς εἶναι καὶ	συνήθεις	καὶ ξένους τρόπον τινὰ ἀλλήλοις
[40, 0]	ΤΗΙ ΠΑΤΡΙΔΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ	ΑΠΑΜΕΙΣ	ΟΜΟΝΟΙΑΣ. (Ἐνόμιζον μέν, ὦ ἄνδρες
[40, 30]	ὕλης καὶ ἑτέρων πολλῶν καὶ	ἡμεῖς	οὐκ ἔχομεν οὔτε εἰσαγαγέσθαι δι´
[40, 30]	πάντας, ὅτι δὴ τὰς δίκας	ὑμεῖς	ἀποδέχεσθε καὶ παρ´ ὑμῖν αὐτοὺς
[40, 0]	ἄλλοσε, ἀλλ´ ἵνα μηδέποτε μεῖζον	ὑμεῖς	ἐκείνων φρονῆτε. ~εὖ γὰρ ἴστε
[40, 0]	τῶν γενναιοτέρων κυνῶν· ἐφ´ οἷς	ὑμεῖς	μὲν ἠρυθριᾶτε καὶ διετρέπεσθε τῶν
[40, 20]	ἑκάστην τὴν ἡμέραν καὶ τὸ	συγγενεῖς	εἶναι καὶ συνήθεις καὶ ξένους
[40, 20]	τύχωσι διακείμενοι. τούς τε γὰρ	ἀσθενεῖς	ἱκανὸν ἐξελέγξαι καὶ ταπεινῶσαι πρὸς
[40, 0]	ὁ δῆμος· οὐ γάρ ἐστε	ἀγεννεῖς	οὐδὲ ἀναίσθητοι τὰς φύσεις· καὶ
[40, 20]	καταρωμένους καὶ βλασφημοῦντας. αἱ δὲ	ἐπιβοήσεις	ἑκατέρου τοῦ πλήθους ἐν τοῖς
[40, 10]	τῶν Σμυρναίων, τὸ τῶν Ἐφεσίων,	Ταρσεῖς	ἐκείνους, Ἀντιοχέας. καὶ ταῦτα ἐπίσταμαι
[40, 20]	μείζονα ἡγουμένους τῆς παρὰ τὰς	διαλύσεις	ζημίας. (πᾶσα γάρ, ὥς φασιν,
[40, 10]	εἶχον. καὶ νῦν πυθόμενος τὰς	διαλύσεις	καὶ τὴν φιλίαν ταύτην πραττομένην,
[40, 0]	ἐστε ἀγεννεῖς οὐδὲ ἀναίσθητοι τὰς	φύσεις·	καὶ πολλοὶ προετράπησαν φιλοτιμηθῆναι τῶν
[40, 40]	βοῶν τε καὶ ἵππων ἀναμιχθεῖσαι	πολλάκις	ἀθορύβως καὶ πρᾴως νέμονται, ὥστε
[40, 30]	ᾗ τὸ φῶς αὐτὸς δίδωσι,	πολλάκις	γε μὴν ὑπὸ τῶν ἀσθενεστάτων
[40, 0]	πολλάκις μὲν ἐν τῷ βουλευτηρίῳ,	πολλάκις	δ´ ἐν τῷ θεάτρῳ, ἵνα,
[40, 0]	πολλάκις μὲν ὑφ´ ὑμῶν ἐκυρώθη,	πολλάκις	δὲ ὑπὸ τῶν ἡγεμόνων, οὐδενὸς
[40, 40]	ἔχοντες, ἐκ τῆς αὐτῆς ἅλω	πολλάκις	εἰσφερόμενοι σῖτον, ἀλλὰ παραχωροῦσιν αὑτοῖς
[40, 30]	ψυχαῖς. οἱ μὲν γὰρ ἄνθρωποι	πολλάκις	ἐντυχόντες ἀλλήλοις μάχονται καὶ λοιδορηθέντες
[40, 0]	τὸ πρᾶγμα ἐφ´ ὑμῖν ποιουμένου	πολλάκις	μὲν ἐν τῷ βουλευτηρίῳ, πολλάκις
[40, 0]	ἐσομένην ὑπώπτευόν μοι περὶ ταῦτα·	πολλάκις	μὲν ὑφ´ ὑμῶν ἐκυρώθη, πολλάκις
[40, 30]	ὂν οὐκ ἀποτρέπονται πῦρ ὀνομάζειν	πολλάκις,	ὅρῳ τε καὶ πρᾴως γιγνομένη
[40, 40]	τῶν ὁδῶν ἐκτρέπονται καὶ συνεργάζονται	πολλάκις,	οὐδὲ ἑσμοὶ πλείονες μελιττῶν, ἕνα
[40, 30]	ἀκούσαντα δυσχερές. (ὥστε ἔγωγε ἐνεθυμούμην	πολλάκις	τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀμαθίαν καὶ
[40, 10]	πελάγους καὶ χειμῶνος ἀδοκήτως σωθέντα	μόλις	δι´ εὔνοιαν θεοῦ τινος, ἔπειτα
[40, 20]	τινὰ ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ	πόλις	ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα
[40, 0]	οὐδὲ τῶν γενναιοτέρων κυνῶν· ἐφ´	οἷς	ὑμεῖς μὲν ἠρυθριᾶτε καὶ διετρέπεσθε
[40, 0]	ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα τῶν κλεισίων,	οἷς	ὑποδύεται τὰ πρόβατα, τῶν ποιμένων
[40, 10]	διδόναι μηδένα ἐῶντες καὶ τοῖς	ἔργοις	ἐμποδὼν γιγνόμενοι, οὕτως ἐμὲ διέθηκαν,
[40, 20]	λείπεσθαι τοῖς διὰ τὸ μῖσος	ἔργοις	καὶ νὴ Δία τοῖς πρὸς
[40, 0]	καὶ πολλοὺς ὁρῶ σὺν τοῖς	θεοῖς	ἀεὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν
[40, 10]	τι τῶν δεόντων, καὶ τοῖς	θεοῖς	εὔχομαι πᾶσι γηρῶν ὡς πλείστους
[40, 0]	τοσοῦτο μόνον καὶ θῦσαι τοῖς	θεοῖς	καὶ νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ
[40, 10]	(οἱ δὲ ἐλογοποίουν ὅτι τοῖς	Σμυρναίοις	παμπόλλας δωρεὰς δοίη καὶ χρήματα
[40, 20]	ἑκατέρου τοῦ πλήθους ἐν τοῖς	σταδίοις	καὶ τοῖς θεάτροις πόσον διαφέρουσι
[40, 20]	ἔχουσιν ἔχθρας, καὶ ἰδίᾳ τοῖς	οἴκοις	καὶ δημοσίᾳ ταῖς πόλεσιν. εἰρήνη
[40, 40]	πρὸς φιλίαν καὶ τὸ κοινωνεῖν	ἀλλήλοις.	ἃ γὰρ ἡ φύσις ἐποίησεν
[40, 20]	συνήθεις καὶ ξένους τρόπον τινὰ	ἀλλήλοις	ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ πόλις ἐχθρὰ
[40, 30]	τὴν ἡσυχίαν ἄγειν οὐδὲ ἀθορύβως	ἀλλήλοις	γειτνιᾶν; ~ἀλλ´ ὄρνιθες μὲν ἐγγὺς
[40, 30]	μὴ βουλομένους καὶ ἀναγκάζει χρήσασθαι	ἀλλήλοις.	ἐκεῖνοί τε γὰρ δέονται τῆς
[40, 30]	τὴν ἄπαυστον χορείαν, ἃ μηδέποτε	ἀλλήλοις	ἐμποδὼν ἵσταται; πρὸς δὲ αὖ
[40, 30]	ἐντυχάνουσι καὶ παρίασι (καὶ βοηθοῦσιν	ἀλλήλοις.	καὶ μὴν τὸ νῦν συμβεβηκὸς
[40, 20]	κρεῖττον καὶ σωφρονέστερον ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας	ἀλλήλοις	καὶ συνευχομένους, (ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον
[40, 30]	μὲν γὰρ ἄνθρωποι πολλάκις ἐντυχόντες	ἀλλήλοις	μάχονται καὶ λοιδορηθέντες ἀπίασιν· οἱ
[40, 10]	παρ´ ἑτέροις ἐξετάζεσθαι μηδὲ συντελεῖν	ἄλλοις	καθάπερ οἶμαι κώμην, πᾶσι τούτοις
[40, 30]	αὐτούς, τὰ δὲ παριέναι τοῖς	ἄλλοις,	οὐκ ἀνδρεῖόν ἐστιν, ὥσπερ οἴονταί
[40, 10]	παρέσχεν (ὧν ἐγὼ ἐδεόμην καὶ	ἄλλοις	ὧν ἐκεῖνοι ἐδέοντο. τίνος οὖν
[40, 20]	πόλεως, ὅπου καὶ γάμων κοινωνία	πολλοῖς	καὶ συμβολαίων καὶ τὸ ἀφικνεῖσθαι
[40, 30]	πρᾴως γιγνομένη ἔν τισι χρόνοις	τεταγμένοις,	μετὰ πάσης φιλίας καὶ ὁμονοίας
[40, 10]	τοῖς δὲ ἐναντίως ἔχουσι καὶ	βουλομένοις	ἐν ἀσθενέσιν ἰσχύειν καὶ τὴν
[40, 30]	μισοῦσι, κατάγεσθαι δὲ παρὰ τοῖς	βαρυνομένοις,	ὑποδέχεσθαι δὲ τοὺς λοιδοροῦντας, συνεστιᾶσθαι
[40, 30]	μὲν γὰρ καὶ τοῖς πρότερον	διαφερομένοις	πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι
[40, 10]	πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων οὐ τοῖς	πραττομένοις,	ἀλλὰ τοῖς πράττουσι φθονεῖν. (ἐπεὶ
[40, 10]	τὰς αὑτῶν πατρίδας καὶ μὴ	φοβουμένοις	μήποτε ἐλάττους αὐτῶν φανῶσι θαυμαστὴν
[40, 10]	καὶ λίαν χαλεπόν, ἡγεῖσθε πρὸς	ἐκείνοις	ἀεί με τὴν γνώμην ἔχειν
[40, 10]	μὴ γένηται τοῦτο ἐμποδὼν οὐκ	ἐκείνοις,	ἀλλὰ τῶν ἐντεῦθέν τισι. σχεδὸν
[40, 10]	δυνατὰ γίγνεσθαι τῇ πόλει, ταῦτα	ἐκείνοις	ἀξιῶ μᾶλλον ἐπιτρέπειν, ἵνα μηδεὶς
[40, 20]	φιλανθρωπίας. ὁ μὲν γὰρ ἐν	ἐκείνοις	ἡττώμενος κινδυνεύει λαβεῖν δόξαν ἀσθενείας,
[40, 20]	δυνατωτάτων παρ´ ἡμῖν, τῆς παρ´	ἐκείνοις	τιμῆς τετυχηκότων πῶς χρὴ ταύτην
[40, 0]	ἴσως, ἀφ´ ὧν οὐ παρὰ	μόνοις	ὑμῖν εὐδοκιμεῖν ἔμελλον, ἐῶ νῦν
[40, 30]	καὶ πρᾴως γιγνομένη ἔν τισι	χρόνοις	τεταγμένοις, μετὰ πάσης φιλίας καὶ
[40, 20]	καὶ ταπεινῶσαι πρὸς τοῖς οὖσι	χαλεποῖς	καὶ τοὺς εὖ πράττοντας ἐνοχλῆσαι
[40, 20]	ὅπερ ἔφην, βέλτιον ἡγοῦμαι πᾶσιν	ἀνθρώποις,	οὐ μόνον ὑμῖν, μήτε ἀναιρεῖσθαι
[40, 20]	πταῖσμα (πολλὰ δέ, ὡς ἐν	ἀνθρώποις,	τὰ γιγνόμενα) χαίροντας καὶ ἐπιτιθεμένους.
[40, 10]	αὐτοὶ καὶ τῷ μὴ παρ´	ἑτέροις	ἐξετάζεσθαι μηδὲ συντελεῖν ἄλλοις καθάπερ
[40, 20]	ἢ καθ´ αὑτὸν ἢ σὺν	ἑτέροις	καὶ λόγον τινὰ εἰπεῖν, ᾧ
[40, 0]	ὁποῖα ἔργα πολλὰ γέγονε παρ´	ἑτέροις	μάτην ἀπολόμενα, καὶ τελευταῖον εἰς
[40, 30]	μεθιστάμενον καὶ παρέχοντα ἀνατεῖλαι τοῖς	ἀφανεστέροις	ἄστροις, τοῦτο δὲ σελήνην ἐῶντα
[40, 20]	ἐν τοῖς σταδίοις καὶ τοῖς	θεάτροις	πόσον διαφέρουσι μετὰ ἐπαίνου γιγνόμεναι
[40, 30]	καὶ παρέχοντα ἀνατεῖλαι τοῖς ἀφανεστέροις	ἄστροις,	τοῦτο δὲ σελήνην ἐῶντα καταλάμψαι
[40, 30]	τυγχάνειν αὐτούς, τὰ δὲ παριέναι	τοῖς	ἄλλοις, οὐκ ἀνδρεῖόν ἐστιν, ὥσπερ
[40, 30]	τοὺς λοιδοροῦντας, συνεστιᾶσθαι δὲ ἐνίοτε	τοῖς	ἀλλοτριωτάτοις· ἐὰν δὲ πλοίου τις
[40, 20]	Δία τοῖς πρὸς ἔχθραν ὡς	τοῖς	ἀπὸ τῆς μετριότητος καὶ τῆς
[40, 30]	νυκτὶ μεθιστάμενον καὶ παρέχοντα ἀνατεῖλαι	τοῖς	ἀφανεστέροις ἄστροις, τοῦτο δὲ σελήνην
[40, 30]	τοῖς μισοῦσι, κατάγεσθαι δὲ παρὰ	τοῖς	βαρυνομένοις, ὑποδέχεσθαι δὲ τοὺς λοιδοροῦντας,
[40, 20]	φιλία πολὺ ἀμείνων καὶ λυσιτελεστέρα	τοῖς	γε νοῦν ἔχουσιν ἔχθρας, καὶ
[40, 10]	φανῶσι θαυμαστὴν ἔχει τὴν ἡδονήν·	τοῖς	δὲ ἐναντίως ἔχουσι καὶ βουλομένοις
[40, 20]	γὰρ οὕτως αἰσχρόν ἐστι λείπεσθαι	τοῖς	διὰ τὸ μῖσος ἔργοις καὶ
[40, 0]	ταῦτα ἀναγκαῖον ἐνόμιζον γενέσθαι πρὸς	τοῖς	ἐμαυτοῦ καὶ μηδενὶ τῶν κοινῶν
[40, 10]	καὶ διδόναι μηδένα ἐῶντες καὶ	τοῖς	ἔργοις ἐμποδὼν γιγνόμενοι, οὕτως ἐμὲ
[40, 20]	καὶ πολεμοῦντας, καὶ τοῦτο μὲν	τοῖς	εὐτυχήμασι νεμεσῶντας καὶ καθ´ ὅσον
[40, 20]	γὰρ νόσημα οὐδὲν οὕτως ἀναίσθητον	τοῖς	ἔχουσιν ὡς μηδέποτε βλάψαι μηδὲ
[40, 20]	πολιτείαν ἐξαίρετον ἔχοντας καὶ παρὰ	τοῖς	ἡγεμόσι τιμήν τινα καὶ δύναμιν,
[40, 20]	πλήθους ἐν τοῖς σταδίοις καὶ	τοῖς	θεάτροις πόσον διαφέρουσι μετὰ ἐπαίνου
[40, 0]	ὅτι καὶ πολλοὺς ὁρῶ σὺν	τοῖς	θεοῖς ἀεὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ
[40, 10]	γίγνεσθαί τι τῶν δεόντων, καὶ	τοῖς	θεοῖς εὔχομαι πᾶσι γηρῶν ὡς
[40, 0]	φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο μόνον καὶ θῦσαι	τοῖς	θεοῖς καὶ νὴ Δία ἀναγνῶναι
[40, 10]	παρὰ τῶν ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ	τοῖς	μὲν ἀγαπῶσι τὰς αὑτῶν πατρίδας
[40, 30]	ἀνθρώπων οὐ φίλων, ἀποδίδοσθαι δὲ	τοῖς	μισοῦσι, κατάγεσθαι δὲ παρὰ τοῖς
[40, 10]	~εὖ γὰρ ἴστε ὅτι καὶ	τοῖς	οἰκοδομήμασι καὶ ταῖς ἑορταῖς καὶ
[40, 20]	νοῦν ἔχουσιν ἔχθρας, καὶ ἰδίᾳ	τοῖς	οἴκοις καὶ δημοσίᾳ ταῖς πόλεσιν.
[40, 20]	ἱκανὸν ἐξελέγξαι καὶ ταπεινῶσαι πρὸς	τοῖς	οὖσι χαλεποῖς καὶ τοὺς εὖ
[40, 10]	καίτοι καὶ νῦν ἴσως οὐ	τοῖς	παροῦσι μόνον, ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες
[40, 20]	ἡμέραν ὑμῖν ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο μὲν	τοῖς	πλείστοις ἐπιγαμίας ὑπαρχούσης, τοῦτο δὲ
[40, 10]	εἰώθασι πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων οὐ	τοῖς	πραττομένοις, ἀλλὰ τοῖς πράττουσι φθονεῖν.
[40, 10]	ἀνθρώπων οὐ τοῖς πραττομένοις, ἀλλὰ	τοῖς	πράττουσι φθονεῖν. (ἐπεὶ καὶ πέρυσι
[40, 20]	μῖσος ἔργοις καὶ νὴ Δία	τοῖς	πρὸς ἔχθραν ὡς τοῖς ἀπὸ
[40, 30]	θαλάττης; ἐγὼ μὲν γὰρ καὶ	τοῖς	πρότερον διαφερομένοις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας
[40, 10]	ἦλθον. (οἱ δὲ ἐλογοποίουν ὅτι	τοῖς	Σμυρναίοις παμπόλλας δωρεὰς δοίη καὶ
[40, 30]	ἡ μὲν γὰρ λεγομένη παρὰ	τοῖς	σοφοῖς ἐπικράτησις αἰθέρος, ἐν ᾧ
[40, 20]	ἐπιβοήσεις ἑκατέρου τοῦ πλήθους ἐν	τοῖς	σταδίοις καὶ τοῖς θεάτροις πόσον
[40, 30]	εἰς τὴν χώραν ἢ προσβάλλειν	τοῖς	τείχεσιν ἢ τὰ δένδρα κόπτειν
[40, 0]	πρότερον γὰρ ἴστε δήπουθεν ὅτι	τοῖς	τοιούτοις καὶ τῶν ἀστυγειτόνων ἐλειπόμεθα.
[40, 0]	ἐπέχαιρον καὶ ἐγέλων· ὅπου μηδὲ	τοῖς	χαλκεῦσιν ἐξῆν διάρασθαι σχεδόν, ἀλλὰ
[40, 30]	λοιδοροῦντας, συνεστιᾶσθαι δὲ ἐνίοτε τοῖς	ἀλλοτριωτάτοις·	ἐὰν δὲ πλοίου τις ἐπιβαίνῃ,
[40, 20]	ὑμῖν ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο μὲν τοῖς	πλείστοις	ἐπιγαμίας ὑπαρχούσης, τοῦτο δὲ πολιτῶν
[40, 30]	καὶ βαδίζοντας, καὶ τούτοις ἀεὶ	πλείστοις	κατὰ τὰς ὁδοὺς ἀπαντᾶν, πονηρὸν
[40, 10]	ἐμαυτόν, ἀλλὰ κοινῇ μεθ´ ὑμῶν	αὐτοῖς	ἐβουλόμην γενέσθαι φίλος. (ὅθεν ὑφεωρῶντό
[40, 30]	αἰθὴρ πυρὸς θείου κύκλῳ περιδραμόντος	αὐτοῖς;	καὶ ταῦτα μέν, οὕτως ἰσχυρὰ
[40, 0]	οὐχ ὅτι τῶν κιόνων ἔμελεν	αὐτοῖς	τῶν ἱσταμένων οὐδὲ τῶν γείσων,
[40, 30]	πᾶσαν εἰρήνην καὶ δικαιοσύνην ἐν	αὐτοῖς	ὑπάρχειν καὶ πανταχοῦ πάντα δουλεύειν
[40, 40]	πολλάκις εἰσφερόμενοι σῖτον, ἀλλὰ παραχωροῦσιν	αὑτοῖς	καὶ τῶν ὁδῶν ἐκτρέπονται καὶ
[40, 40]	ἀλλήλων ποιησάμενοι νεοττιὰς οὐκ ἐπιβουλεύουσιν	αὑτοῖς	οὐδὲ διαφέρονται περὶ τροφῆς καὶ
[40, 0]	γὰρ ἴστε δήπουθεν ὅτι τοῖς	τοιούτοις	καὶ τῶν ἀστυγειτόνων ἐλειπόμεθα. (τοῦτον
[40, 0]	οὐσίαν, τί χρὴ προσδοκᾶν ἐν	τοσούτοις	ἔτεσι φυγῆς; ὅθεν οὐδεὶς ἂν
[40, 30]	καὶ πλέοντας καὶ βαδίζοντας, καὶ	τούτοις	ἀεὶ πλείστοις κατὰ τὰς ὁδοὺς
[40, 20]	δόξαν ἀσθενείας, ὁ δ´ ἐν	τούτοις	σκαιότητος καὶ φιλονικίας. ὅσῳ δὴ
[40, 10]	ἄλλοις καθάπερ οἶμαι κώμην, πᾶσι	τούτοις	συναίρεσθαι πέφυκε τὸ φρόνημα τῶν
[40, 10]	τὴν ὑμετέραν. (ὅμως δ´ ἐπὶ	τούτοις	σχετλιάζοντες καὶ τοιαῦτα λέγοντες καὶ
[40, 30]	μὲν γὰρ λεγομένη παρὰ τοῖς	σοφοῖς	ἐπικράτησις αἰθέρος, ἐν ᾧ τὸ
[40, 0]	ὅταν οἶμαι τῷ βραδύνειν ἡ	χάρις	εἰς χρέος μεταστῇ· ὃ τῷ
[40, 10]	ἀεί με τὴν γνώμην ἔχειν	μέχρις	ἂν ἐμπνέω. (καὶ μὴν ὅστις
[40, 30]	παραχωρεῖν τῷ πλησίον, λέγω δὲ	χωρὶς	αἰσχύνης, μηδὲ τῶν μὲν τυγχάνειν
[40, 30]	ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται καὶ διατελεῖ	χωρὶς	ἔχθρας· μικρὰ δὲ οὕτω πολίχνια
[40, 0]	οὐδεὶς ἂν προσεδόκησεν ἐμὲ σωθῆναι	χωρὶς	ὑμῶν δι´ εὐνοίας ὑπερβολήν. καίτοι
[40, 20]	δὲ βέλτιον τοὺς ἐπιξενουμένους ὑποδέχεσθαι	χωρὶς	ὑποψίας, ἐν δὲ ταῖς κοιναῖς
[40, 30]	γὰρ λεγομένη παρὰ τοῖς σοφοῖς	ἐπικράτησις	αἰθέρος, ἐν ᾧ τὸ βασιλεῦον
[40, 40]	κοινωνεῖν ἀλλήλοις. ἃ γὰρ ἡ	φύσις	ἐποίησεν εὐνοίας ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν
[40, 30]	ἀνώλεθρος οὐδὲ ἄφθαρτος αὐτῶν ἡ	φύσις,	ὥστε μὴ ταραχθῆναι καὶ τὴν
[40, 10]	παρεσχηκότα. ὅμοιον γάρ, ὥσπερ εἴ	τις	αὑτῷ μόνον λάμπειν ἠξίου τὸν
[40, 30]	τοῖς ἀλλοτριωτάτοις· ἐὰν δὲ πλοίου	τις	ἐπιβαίνῃ, σαφῶς εἰδέναι καὶ τὸν
[40, 20]	καὶ μὴ χαλεπῶς φέρειν, ἐάν	τις	ἑτέρους ἐπαινῇ βουλόμενος ὑμᾶς ὠφελεῖν)
[40, 10]	καὶ μετὰ τοιούτων πόλεων τολμᾷ	τις	ὀνομάζειν τὴν ὑμετέραν. (ὅμως δ´
[40, 10]	μέχρις ἂν ἐμπνέω. (καὶ μὴν	ὅστις	ἂν προθυμῆται τὰ περὶ τὴν
[40, 0]	ἴσως διὰ τὴν ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην,	ὃς	δέον ἐντυχεῖν ὑμῖν καὶ φιλοφρονήσασθαι
[40, 20]	φύσιν, ἄνθρωπος ὢν πρὸς ἄνθρωπον,	ὃς	οὐ τυγχάνει καιροῦ τὴν δυσμένειαν
[40, 0]	τὴν φύσιν. (ἐπεὶ δὲ ὁ	λόγος	ἡμῖν ἐστιν ὑπὲρ τοῦ μὴ
[40, 30]	καί τισι δόξει μετέωρος ὁ	λόγος	καὶ οὐ πάνυ τι ὑμῖν
[40, 0]	ἢ τὸν νεὼν τῆς Ἐφεσίας	Ἀρτέμιδος,	(ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα
[40, 0]	τοῦτο οἶμαι χαλεπὸν καὶ πολλῆς	φροντίδος	ἄξιον· οὗ γε οὐδέν ἐστι
[40, 0]	τῷ βραδύνειν ἡ χάρις εἰς	χρέος	μεταστῇ· ὃ τῷ παντὶ χαλεπώτερον
[40, 30]	γένοιτο χρημάτων πλῆθος ἢ χώρας	μέγεθος	ἀνθ´ οὗ προσήκει τοὺς νοῦν
[40, 30]	δ´ ἂν τοσοῦτον γένοιτο χρημάτων	πλῆθος	ἢ χώρας μέγεθος ἀνθ´ οὗ
[40, 0]	πλανηθεὶς οὐ μόνον ἄοικος καὶ	ἀνέστιος,	ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον ἕνα γοῦν
[40, 30]	κεχυμένον, ὕπερθεν δὲ ἀμφοῖν ἀὴρ	μαλακός	τε καὶ εὔπνους, ὁ δὲ
[40, 30]	ἀλλήλοις. καὶ μὴν τὸ νῦν	συμβεβηκὸς	περὶ τὴν ἡμετέραν πόλιν τὸ
[40, 0]	τοσοῦτον χρόνον πλανηθεὶς οὐ μόνον	ἄοικος	καὶ ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον
[40, 10]	μεθ´ ὑμῶν αὐτοῖς ἐβουλόμην γενέσθαι	φίλος.	(ὅθεν ὑφεωρῶντό με καὶ δυσχερῶς
[40, 20]	ἐς μέσσον ἰοῦσαι νεικεῦς´ ἀλλήλῃσι,	χόλος	δέ τε καὶ τὰ κελεύει.
[40, 0]	ἐπήρθη τε πρὸς αὐτὸν ὁ	δῆμος·	οὐ γάρ ἐστε ἀγεννεῖς οὐδὲ
[40, 0]	τὴν ὑπόσχεσιν ὑμᾶς, ἣν ὑπεσχόμεθα	μηδενὸς	ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς ῥᾳδίαν οὐδὲ ὀλίγων
[40, 0]	προσάψεσθαι μήτε ἑκὼν μήτε ἄκων	μηδενὸς	κοινοῦ πράγματος, δι´ ἓν μὲν
[40, 0]	πολλάκις δὲ ὑπὸ τῶν ἡγεμόνων,	οὐδενὸς	ἀντειπόντος. (ἐπεὶ δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν,
[40, 0]	οὐκ ὢν ἔμπειρος τῶν τοιούτων	οὐδενὸς	οὐδὲ ἀπορῶν ἔργου τινός, ἀλλ´
[40, 0]	τινός, ἀλλ´ ἕτερα μᾶλλον πράττειν	δυνάμενος	σπουδαιότερα ἴσως, ἀφ´ ὧν οὐ
[40, 30]	ἔχομεν οὔτε εἰσαγαγέσθαι δι´ ἑτέρου	λιμένος	οὔτε ἐκπέμψαι τὰ γιγνόμενα παρ´
[40, 0]	ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον ἕνα γοῦν	ἐπαγόμενος.	οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸν υἱὸν
[40, 0]	ἔπαθον μετρῶν καὶ διαμετρῶν καὶ	λογιζόμενος,	ὅπως μὴ γένοιτο ἀπρεπὲς μηδὲ
[40, 10]	καὶ δυσχερῶς εἶχον. καὶ νῦν	πυθόμενος	τὰς διαλύσεις καὶ τὴν φιλίαν
[40, 0]	ἄξειν τὴν ἅπασαν ἡσυχίαν, δεῦρο	ἀφικόμενος,	καὶ μὴ προσάψεσθαι μήτε ἑκὼν
[40, 10]	κακοήθειαν, μᾶλλον δὲ τὴν ἄνοιαν,	ὑπομιμνησκόμενος	οἷα ἐλογοποίουν τὸ μὲν πρῶτον
[40, 10]	αὐτὸς εἰσηγούμενος. οὐδὲ γὰρ εὐδοκιμεῖν	βουλόμενος	οὐδὲ τῶν ἐπαινούντων ἀπορῶν οὐδ´
[40, 20]	φέρειν, ἐάν τις ἑτέρους ἐπαινῇ	βουλόμενος	ὑμᾶς ὠφελεῖν) τὸ δὲ μέγιστον
[40, 0]	καὶ τελευταῖον εἰς τὰ ὄρη	φθειρόμενος,	οὐκ ὢν ἔμπειρος τῶν τοιούτων
[40, 10]	ὑμᾶς) ὅμως οὐ σφόδρα ἠπείχθην	εὐλαβούμενος	μὴ γένηται τοῦτο ἐμποδὼν οὐκ
[40, 10]	εἶπον ἐνθάδε λόγους ὑπὲρ ὁμονοίας,	ἡγούμενος	συμφέρειν τῇ πόλει τοῦτο καὶ
[40, 10]	προθυμότερον ἄλλου πράττοντος ἢ αὐτὸς	εἰσηγούμενος.	οὐδὲ γὰρ εὐδοκιμεῖν βουλόμενος οὐδὲ
[40, 20]	ἐπίσταμαι σαφῶς· (ἄλλως τε οὐκ	ἀσχολούμενος	ἐγὼ νομίζω συμφέρειν ὑμῖν οὐδὲ
[40, 20]	ὁ μὲν γὰρ ἐν ἐκείνοις	ἡττώμενος	κινδυνεύει λαβεῖν δόξαν ἀσθενείας, ὁ
[40, 0]	ὀδυρόμενοι τὸ χαλκεῖον τὸ τοῦ	δεῖνος,	χαλεπῶς ἔχοντες, εἰ μὴ μενεῖ
[40, 0]	τοιούτων οὐδενὸς οὐδὲ ἀπορῶν ἔργου	τινός,	ἀλλ´ ἕτερα μᾶλλον πράττειν δυνάμενος
[40, 30]	τῶν ἀσθενεστάτων νεφῶν ἀποκρυπτόμενον ἤ	τινος	ἀραιᾶς ὁμίχλης περί τε λίμνας
[40, 10]	καὶ νὴ Δί´ ὡς ἄλλου	τινὸς	διαλεχθέντος μυρίους μὲν αὐτῷ συνεχώρησε
[40, 10]	σωθέντα μόλις δι´ εὔνοιαν θεοῦ	τινος,	ἔπειτα ἐνταῦθα ὥσπερ ἐν λιμένι
[40, 0]	λόγον τινὰ εἶπον ὑπὲρ ἔργου	τινός,	οὐκ αὐτὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ
[40, 10]	καὶ ἄλλοις ὧν ἐκεῖνοι ἐδέοντο.	τίνος	οὖν ἕνεκεν εἴρηκα πάντα τοῦτον
[40, 10]	γίγνεσθαι τὸ τοῦ δήμου καὶ	πλέονος	τυγχάνειν τιμῆς καὶ παρὰ τῶν
[40, 20]	μᾶλλον καταφρονοῦντες χρημάτων καὶ τοῦ	πλείονος.	(οὐ γὰρ οὕτως αἰσχρόν ἐστι
[40, 30]	τὸ μὴ πάσχειν; πόσῳ δὲ	πλείονος	τὸ μὴ ποιεῖν; ποῖον δ´
[40, 30]	ἅπασαν γῆν ἐν ἐρημίᾳ τοῦ	κρείττονος	φωτός; τοῦτο δὲ ἄστρα ὑποχωροῦντα
[40, 0]	καίτοι μέχρι μὲν ὑπῆρχε πενίας	κίνδυνος	ἡμῖν, οὐδὲν ἦν δεινόν. οὐ
[40, 30]	τὴν ἀσφαλῆ καὶ δικαίαν δι´	αἰῶνος	ἁρμονίαν, μεθ´ ὅσης εὐγνωμοσύνης καὶ
[40, 10]	δεινοῦ καὶ ἀγρίου πελάγους καὶ	χειμῶνος	ἀδοκήτως σωθέντα μόλις δι´ εὔνοιαν
[40, 0]	Ἀθήνησι Προπυλαίων κινουμένων ἢ τοῦ	Παρθενῶνος	ἢ τὸ Σαμίων Ἥραιον ἡμᾶς
[40, 20]	εἰσηγησάμενον. πᾶσα μὲν γὰρ ὡς	ἔπος	εἰπεῖν ἔχθρα καὶ διαφορὰ πρὸς
[40, 30]	ὅ τε γὰρ τῆς ἔχθρας	καρπὸς	ἁπάντων πικρότατος καὶ δριμύτατος, ὥσπερ
[40, 20]	οὕτως οὐδὲ ἀδύνατος τὴν φύσιν,	ἄνθρωπος	ὢν πρὸς ἄνθρωπον, ὃς οὐ
[40, 30]	δὲ αὖ τῶν λεγομένων στοιχείων,	ἀέρος	καὶ γῆς καὶ ὕδατος καὶ
[40, 30]	λεγομένη παρὰ τοῖς σοφοῖς ἐπικράτησις	αἰθέρος,	ἐν ᾧ τὸ βασιλεῦον καὶ
[40, 10]	καὶ τούτου τοῦ πράγματος ἐγὼ	πρότερος	ἡψάμην καὶ πολλοὺς εἶπον ἐνθάδε
[40, 20]	ῥῆμα ἀκόλαστον εἰπεῖν, ᾗ φησιν	Ὅμηρος,	αἵ τε χολωσάμεναι ἀγορῆς ἐς
[40, 0]	ἃ πρὸς τὴν πληγὴν τοῦ	ῥαιστῆρος	ἔτρεμε καὶ διίστατο· ἀλλ´ ὅμως
[40, 30]	καὶ στάσεως ἐπιγενομένης οὐχ οὕτως	ἀνώλεθρος	οὐδὲ ἄφθαρτος αὐτῶν ἡ φύσις,
[40, 0]	τὰ ὄρη φθειρόμενος, οὐκ ὢν	ἔμπειρος	τῶν τοιούτων οὐδενὸς οὐδὲ ἀπορῶν
[40, 0]	ἀναγνῶναι τὰ γράμματα τὰ τοῦ	αὐτοκράτορος,	ὅτι ἀναγκαῖον ἦν, ἔπειτα εὐθὺς
[40, 30]	οὕτως ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα, τὴν	πρὸς	ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται καὶ διατελεῖ
[40, 30]	τὸν ἅπαντα χρόνον ἐκ τῆς	πρὸς	ἄλληλα φιλίας καὶ ὁμονοίας σῴζεσθαι
[40, 20]	ἀδύνατος τὴν φύσιν, ἄνθρωπος ὢν	πρὸς	ἄνθρωπον, ὃς οὐ τυγχάνει καιροῦ
[40, 20]	βραχυτάτην κώμην· ὅταν δὲ δὴ	πρὸς	ἀνθρώπους ᾖ πόλιν οἰκοῦντας οὐ〉
[40, 0]	~ΕΝ ΤΗΙ ΠΑΤΡΙΔΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ	ΠΡΟΣ	ΑΠΑΜΕΙΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. (Ἐνόμιζον μέν, ὦ
[40, 0]	εἰπόντος τὸν λόγον, ἐπήρθη τε	πρὸς	αὐτὸν ὁ δῆμος· οὐ γάρ
[40, 10]	(καίτοι τὸ μὲν ὑπόδημα δεῖ	πρὸς	αὑτὸν ἁρμόττειν καὶ τὸν αὑτοῦ
[40, 10]	οὐδέποτε δεῖ κολούειν οὐδὲ κατάγειν	πρὸς	αὑτὸν οὐδὲ πρὸς τὴν ἑαυτοῦ
[40, 10]	ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ δίκαιά μοι	πρὸς	αὐτοὺς ὑπῆρχεν, ὥσπερ ἄλλῳ τινὶ
[40, 30]	ἃ μηδέποτε ἀλλήλοις ἐμποδὼν ἵσταται;	πρὸς	δὲ αὖ γῆ μὲν τὴν
[40, 30]	σεμνότερον οὐδὲν οἷόν τ´ ἐπινοῆσαι;	πρὸς	δὲ αὖ τῶν λεγομένων στοιχείων,
[40, 10]	δὲ καὶ λίαν χαλεπόν, ἡγεῖσθε	πρὸς	ἐκείνοις ἀεί με τὴν γνώμην
[40, 10]	οὕτω καὶ ἀστυγείτονας. οὐ μέντοι	πρὸς	ἐκείνους γε ἦλθον οὐδὲ εἶπον
[40, 10]	καὶ πέρυσι τοὺς λόγους τούτους	πρὸς	ἐμὲ ἔλεγον οἱ προεστῶτες αὐτῶν
[40, 20]	ἔργοις καὶ νὴ Δία τοῖς	πρὸς	ἔχθραν ὡς τοῖς ἀπὸ τῆς
[40, 10]	καὶ κρεῖττον εἶναι μὴ διαφέρεσθαι	πρὸς	μηδένα ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ οἶμαι
[40, 20]	ἔπος εἰπεῖν ἔχθρα καὶ διαφορὰ	πρὸς	ὁντινοῦν γιγνομένη ἐργῶδες καὶ δυσχερὲς
[40, 40]	πρώτη καὶ μεγίστη φιλία γονεῦσι	πρὸς	παῖδας.
[40, 20]	φιλονικεῖν μηδὲ τῇ μεγίστῃ πόλει	πρὸς	τὴν βραχυτάτην κώμην· ὅταν δὲ
[40, 10]	οὐδὲ κατάγειν πρὸς αὑτὸν οὐδὲ	πρὸς	τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν μετρεῖν, ἐὰν
[40, 0]	ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ	πρὸς	τὴν πληγὴν τοῦ ῥαιστῆρος ἔτρεμε
[40, 0]	δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον ἐνόμιζον γενέσθαι	πρὸς	τοῖς ἐμαυτοῦ καὶ μηδενὶ τῶν
[40, 20]	ἀσθενεῖς ἱκανὸν ἐξελέγξαι καὶ ταπεινῶσαι	πρὸς	τοῖς οὖσι χαλεποῖς καὶ τοὺς
[40, 30]	γὰρ καὶ τοῖς πρότερον διαφερομένοις	πρὸς	τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα
[40, 10]	μηδένα ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ οἶμαι	πρὸς	τοὺς ἐγγὺς οὕτω καὶ ἀστυγείτονας.
[40, 20]	δὲ ὅσῳ μὲν ἥδιον ἀποδημεῖν	πρὸς	τοὺς πέλας οἰκείως ἔχοντας, ἀλλὰ
[40, 0]	ἦν δεινόν. οὐ γάρ εἰμι	πρὸς	τοῦτο ἀμελέτητος σχεδόν, τοσοῦτον χρόνον
[40, 20]	προθυμουμένων τὰ εἰς φιλίαν ἑτοιμοτέρους	πρὸς	τοῦτο φαίνεσθαι καὶ τὴν φιλονικίαν
[40, 0]	εἰσιόντων, οἱ δὲ ἀηδῶς ἔχοντες	πρὸς	ὑμᾶς ἐπέχαιρον καὶ ἐγέλων· ὅπου
[40, 10]	οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ δόξης, ἀλλὰ τῇ	πρὸς	ὑμᾶς εὐνοίᾳ βούλομαι γίγνεσθαί τι
[40, 10]	πολίτην ὑμέτερον, τυχὸν προθυμότεροι γεγόνασι	πρὸς	ὑμᾶς) ὅμως οὐ σφόδρα ἠπείχθην
[40, 40]	θηρίων χείρους, ὡς ἔοικε, τὰ	πρὸς	φιλίαν καὶ τὸ κοινωνεῖν ἀλλήλοις.
[40, 30]	ἀνωτάτω καὶ ξύμπαντα ἔχων αἰθὴρ	πυρὸς	θείου κύκλῳ περιδραμόντος αὐτοῖς; καὶ
[40, 30]	καὶ γῆς καὶ ὕδατος καὶ	πυρός,	τὴν ἀσφαλῆ καὶ δικαίαν δι´
[40, 30]	γάρ, εἰ καί τισι δόξει	μετέωρος	ὁ λόγος καὶ οὐ πάνυ
[40, 20]	ἐστι λείπεσθαι τοῖς διὰ τὸ	μῖσος	ἔργοις καὶ νὴ Δία τοῖς
[40, 20]	τὴν δυσμένειαν ἐνδείξασθαι καὶ τὸ	μῖσος	ἢ καθ´ αὑτὸν ἢ σὺν
[40, 20]	καὶ ὁμόρων διαφορὰ καὶ τὸ	μῖσος	οὐδενὶ ἄλλῳ ἔοικεν ἢ στάσει
[40, 30]	στοιχείων, ἀέρος καὶ γῆς καὶ	ὕδατος	καὶ πυρός, τὴν ἀσφαλῆ καὶ
[40, 0]	ἑκὼν μήτε ἄκων μηδενὸς κοινοῦ	πράγματος,	δι´ ἓν μὲν ὅτι καὶ
[40, 10]	βουλευομένων; ὅτι καὶ τούτου τοῦ	πράγματος	ἐγὼ πρότερος ἡψάμην καὶ πολλοὺς
[40, 30]	φανῆναί ποτε ἀπὸ τούτου τοῦ	πράγματος	ὠφέλιμον οὐδὲ χρηστόν. ὅ τε
[40, 20]	μᾶλλον δὲ ἑταιρῶν ἀσχημόνων ἀπὸ	οἰκήματος	ἑκατέρας οὐδὲν αἰσχυνομένων ῥῆμα ἀκόλαστον
[40, 0]	περιττόν· (ἔπειτα οἶμαι καὶ τοῦ	σώματος	δέον ποιήσασθαί τινα πρόνοιαν, ἐκ
[40, 20]	σφόδρα ἐνοχλῇ τὴν ἰσχὺν τοῦ	σώματος,	εἴς γε τὴν κοίτην ἀπήντησε
[40, 20]	ἐστιν οὐδεὶς ἀσθενὴς οὕτως οὐδὲ	ἀδύνατος	τὴν φύσιν, ἄνθρωπος ὢν πρὸς
[40, 10]	κρηνῶν δύνασθαι πιεῖν. ἀλλ´ ὁμοῦ	φιλανθρωπότατος	ὢν ὁ αὐτοκράτωρ καὶ συνετώτατος
[40, 30]	γὰρ τῆς ἔχθρας καρπὸς ἁπάντων	πικρότατος	καὶ δριμύτατος, ὥσπερ οἶμαι τοὐναντίον
[40, 30]	ὁ τῆς εὐνοίας ἥδιστος καὶ	λυσιτελέστατος.	τὸ γὰρ μηδέποτε εἴκειν μηδὲ
[40, 30]	ἔχθρας καρπὸς ἁπάντων πικρότατος καὶ	δριμύτατος,	ὥσπερ οἶμαι τοὐναντίον ὁ τῆς
[40, 10]	φιλανθρωπότατος ὢν ὁ αὐτοκράτωρ καὶ	συνετώτατος	ἁπάντων ἐμοί τε παρέσχεν (ὧν
[40, 0]	οὐ γάρ εἰμι πρὸς τοῦτο	ἀμελέτητος	σχεδόν, τοσοῦτον χρόνον πλανηθεὶς οὐ
[40, 20]	ἀσθενείας, ὁ δ´ ἐν τούτοις	σκαιότητος	καὶ φιλονικίας. ὅσῳ δὴ κρεῖττον
[40, 30]	ἁρμονίαν, μεθ´ ὅσης εὐγνωμοσύνης καὶ	μετριότητος	διαμένειν πέφυκεν αὐτά τε σῳζόμενα
[40, 20]	ἔχθραν ὡς τοῖς ἀπὸ τῆς	μετριότητος	καὶ τῆς φιλανθρωπίας. ὁ μὲν
[40, 0]	οὐδὲ ὀφειλόμενον ἐπὶ πλείονι τόκῳ	χάριτος.	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ἀναίσχυντον
[40, 30]	καὶ τὰ τῶν ὀρῶν ἐξ	ἅπαντος	ὑμᾶς εἰς τὸ αὐτὸ συνάγει
[40, 30]	καὶ ἀμαθές. οὐχ ὁρᾶτε τοῦ	ξύμπαντος	οὐρανοῦ καὶ τῶν ἐν αὐτῷ
[40, 0]	τετύχηκεν. ὅπου γὰρ ἀποδημία δεσπότου	χρονίσαντος	ἱκανὴ διαφθεῖραι καὶ τὴν μεγίστην
[40, 10]	νὴ Δί´ ὡς ἄλλου τινὸς	διαλεχθέντος	μυρίους μὲν αὐτῷ συνεχώρησε βουλευτάς,
[40, 30]	φασιν, (ὑπομεῖναι φθορὰν ἐκ τοῦ	ὄντος	εἰς τὸ μὴ ὄν. ἡ
[40, 0]	ὑπόσχεσιν ὑμᾶς, ἣν ὑπεσχόμεθα μηδενὸς	ἀναγκάζοντος,	οὐδαμῶς ῥᾳδίαν οὐδὲ ὀλίγων χρημάτων,
[40, 30]	ἔχων αἰθὴρ πυρὸς θείου κύκλῳ	περιδραμόντος	αὐτοῖς; καὶ ταῦτα μέν, οὕτως
[40, 20]	ἐμαυτοῦ διὰ τοῦτο ἀμελῶ τοῦ	πρέποντος	ὑμῖν. ὅτι γάρ με οὐκ
[40, 0]	ἀστυγειτόνων ἐλειπόμεθα. (τοῦτον ἐμοῦ τότε	εἰπόντος	τὸν λόγον, ἐπήρθη τε πρὸς
[40, 0]	δὲ ὑπὸ τῶν ἡγεμόνων, οὐδενὸς	ἀντειπόντος.	(ἐπεὶ δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν, ὅσα
[40, 10]	γένηται καὶ δυσκόλως φέρωσιν ἐμοῦ	πράττοντος	αὐτά. καὶ νῦν τρόπον τινὰ
[40, 10]	ἥδιον ἐπαινέσαιμι καὶ προθυμότερον ἄλλου	πράττοντος	ἢ αὐτὸς εἰσηγούμενος. οὐδὲ γὰρ
[40, 10]	χρείας (τυχὸν γὰρ ἠλπίζετε κἀμοῦ	μετασχόντος	ῥᾷον μᾶλλον καὶ ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι
[40, 0]	ἐκ πολλῆς καὶ συνεχοῦς ταλαιπωρίας	ἀπειρηκότος,	καὶ τῶν περὶ τὴν οἰκίαν,
[40, 30]	ἐπιγενομένης οὐχ οὕτως ἀνώλεθρος οὐδὲ	ἄφθαρτος	αὐτῶν ἡ φύσις, ὥστε μὴ
[40, 30]	οἶμαι τοὐναντίον ὁ τῆς εὐνοίας	ἥδιστος	καὶ λυσιτελέστατος. τὸ γὰρ μηδέποτε
[40, 30]	σελήνης ὑποδραμούσης, ᾗ τὸ φῶς	αὐτὸς	δίδωσι, πολλάκις γε μὴν ὑπὸ
[40, 10]	καὶ προθυμότερον ἄλλου πράττοντος ἢ	αὐτὸς	εἰσηγούμενος. οὐδὲ γὰρ εὐδοκιμεῖν βουλόμενος
[40, 0]	δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν, ὅσα μὲν	αὐτὸς	ἔπαθον μετρῶν καὶ διαμετρῶν καὶ
[40, 0]	εἶπον ὑπὲρ ἔργου τινός, οὐκ	αὐτὸς	μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἡγεμόνων
[40, 30]	γῆν ἐν ἐρημίᾳ τοῦ κρείττονος	φωτός;	τοῦτο δὲ ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ
[40, 40]	ἀλλήλοις γειτνιᾶν; ~ἀλλ´ ὄρνιθες μὲν	ἐγγὺς	ἀλλήλων ποιησάμενοι νεοττιὰς οὐκ ἐπιβουλεύουσιν
[40, 30]	ὥσπερ χαλεπῆς καὶ ἀβάτου τῆς	ἐγγὺς	ἡμῖν θαλάττης; ἐγὼ μὲν γὰρ
[40, 10]	ἥκιστα δὲ οἶμαι πρὸς τοὺς	ἐγγὺς	οὕτω καὶ ἀστυγείτονας. οὐ μέντοι
[40, 20]	καὶ παθεῖν. (ἡ δὲ τῶν	ἐγγὺς	οὕτως καὶ ὁμόρων διαφορὰ καὶ
[40, 0]	αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον ἦν, ἔπειτα	εὐθὺς	ἀναχωρῆσαι καὶ τρέπεσθαι καθ´ αὑτόν,
[40, 10]	γενέσθαι. καίτοι ψήφισμά γε ἔπεμψαν	εὐθὺς	ἐν ἀρχῇ φιλοφρονούμενοι καὶ παρακαλοῦντες
[40, 10]	οἷον ἐκ δεινοῦ καὶ ἀγρίου	πελάγους	καὶ χειμῶνος ἀδοκήτως σωθέντα μόλις
[40, 10]	φθονεῖν. (ἐπεὶ καὶ πέρυσι τοὺς	λόγους	τούτους πρὸς ἐμὲ ἔλεγον οἱ
[40, 10]	ἡψάμην καὶ πολλοὺς εἶπον ἐνθάδε	λόγους	ὑπὲρ ὁμονοίας, ἡγούμενος συμφέρειν τῇ
[40, 30]	τούτοις ἀεὶ πλείστοις κατὰ τὰς	ὁδοὺς	ἀπαντᾶν, πονηρὸν καὶ δυσχερῆ σύμβολον,
[40, 20]	αἱ δὲ ἐπιβοήσεις ἑκατέρου τοῦ	πλήθους	ἐν τοῖς σταδίοις καὶ τοῖς
[40, 10]	Δί´ ὡς ἄλλου τινὸς διαλεχθέντος	μυρίους	μὲν αὐτῷ συνεχώρησε βουλευτάς, χρυσίου
[40, 30]	οὕτω πυκνοὶ βαδίζοντες οὐδέποτε ἠνώχλησαν	ἀλλήλους,	ἀλλὰ πάνυ πρᾴως ἐντυχάνουσι καὶ
[40, 20]	συμβολαίων καὶ τὸ ἀφικνεῖσθαι παρ´	ἀλλήλους	σχεδόν τι καθ´ ἑκάστην τὴν
[40, 10]	καταλλαγῆναι δημοσίᾳ τὴν πόλιν καὶ	φίλους	ὑμᾶς γενέσθαι. καίτοι ψήφισμά γε
[40, 10]	ἐβουλόμην ἂν ἔγωγε. (τὸ γὰρ	ἄλλους	καλῶς πράττειν καὶ μεγάλων τυγχάνειν
[40, 30]	ἅπτεται πολλῶν καὶ κνίζει τοὺς	ἄλλους	πάντας, ὅτι δὴ τὰς δίκας
[40, 10]	πράγματος ἐγὼ πρότερος ἡψάμην καὶ	πολλοὺς	εἶπον ἐνθάδε λόγους ὑπὲρ ὁμονοίας,
[40, 0]	δι´ ἓν μὲν ὅτι καὶ	πολλοὺς	ὁρῶ σὺν τοῖς θεοῖς ἀεὶ
[40, 30]	ὁμίχλης περί τε λίμνας καὶ	ποταμοὺς	ἱσταμένης, ὡς ἔσθ´ ὅτε μὲν
[40, 10]	τὸν Δία ὕειν ἢ τοὺς	ἀνέμους	πνεῖν ἢ μηδένα ἄλλον ἀπὸ
[40, 0]	καὶ τῶν νεωτέρων βουλομένους καὶ	δυναμένους	ἐπιτροπεύειν τὴν πόλιν καὶ προΐστασθαι
[40, 20]	ὅσον οἷοί τέ εἰσιν ἐμποδὼν	ἱσταμένους,	τοῦτο δέ, ἂν συμβῇ τι
[40, 20]	ἀνθρώποις, τὰ γιγνόμενα) χαίροντας καὶ	ἐπιτιθεμένους.	(οὐ γάρ ἐστιν οὐδεὶς ἀσθενὴς
[40, 30]	τὸ αὐτὸ συνάγει καὶ μὴ	βουλομένους	καὶ ἀναγκάζει χρήσασθαι ἀλλήλοις. ἐκεῖνοί
[40, 0]	τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν νεωτέρων	βουλομένους	καὶ δυναμένους ἐπιτροπεύειν τὴν πόλιν
[40, 20]	βέλτιον ὑστέρους εἶναι μαχομένους ἢ	διαλλαττομένους.	(εἰκότως δ´ ἄν μοι προσέχοιτε
[40, 20]	πονηρόν, τοσούτῳ βέλτιον ὑστέρους εἶναι	μαχομένους	ἢ διαλλαττομένους. (εἰκότως δ´ ἄν
[40, 20]	σωφρονέστερον ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας ἀλλήλοις καὶ	συνευχομένους,	(ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον καταρωμένους καὶ
[40, 20]	καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν ὑμῖν	ἐπιμιγνυμένους,	τοῦτο μὲν τοῖς πλείστοις ἐπιγαμίας
[40, 20]	τοῦ διαφέρεσθαί τισι βλάβην μείζονα	ἡγουμένους	τῆς παρὰ τὰς διαλύσεις ζημίας.
[40, 20]	ἐχθρῶς, ὅσῳ δὲ βέλτιον τοὺς	ἐπιξενουμένους	ὑποδέχεσθαι χωρὶς ὑποψίας, ἐν δὲ
[40, 20]	καὶ συνευχομένους, (ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον	καταρωμένους	καὶ βλασφημοῦντας. αἱ δὲ ἐπιβοήσεις
[40, 30]	κυβερνήτην καὶ τοὺς ναύτας ἅπαντας	καταρωμένους,	τὸ δὲ πάντων ἀηδέστατον ὅραμα
[40, 20]	μὲν γὰρ καὶ ὁμόνοια τοὺς	χρωμένους	οὐδὲν πώποτε ἔβλαψεν, ἔχθρα δὲ
[40, 20]	συγγενεῖς εἶναι καὶ συνήθεις καὶ	ξένους	τρόπον τινὰ ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα
[40, 10]	Σμυρναίων, τὸ τῶν Ἐφεσίων, Ταρσεῖς	ἐκείνους,	Ἀντιοχέας. καὶ ταῦτα ἐπίσταμαι σαφῶς
[40, 10]	καὶ ἀστυγείτονας. οὐ μέντοι πρὸς	ἐκείνους	γε ἦλθον οὐδὲ εἶπον φιλάνθρωπον
[40, 30]	ἔχειν καὶ μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς	ἐπιφθόνους.	αὐτίκα οἱ πρέσβεις οἱ χειροτονηθέντες
[40, 30]	ἀμφοῖν ἀὴρ μαλακός τε καὶ	εὔπνους,	ὁ δὲ ἀνωτάτω καὶ ξύμπαντα
[40, 20]	πάντα τρόπον καὶ δυσομίλητον, ὥσπερ	εὔνους	καὶ φίλη συμφέρον καὶ ἀγαπητόν.
[40, 30]	οὗ προσήκει τοὺς νοῦν ἔχοντας	ἀνθρώπους	ἀντικαταλλάξασθαι τὴν καθ´ ἡμέραν εὐφημίαν,
[40, 20]	κώμην· ὅταν δὲ δὴ πρὸς	ἀνθρώπους	ᾖ πόλιν οἰκοῦντας οὐ〉 σμικρὰν
[40, 20]	μὴ χαλεπῶς φέρειν, ἐάν τις	ἑτέρους	ἐπαινῇ βουλόμενος ὑμᾶς ὠφελεῖν) τὸ
[40, 20]	καὶ προθυμουμένων τὰ εἰς φιλίαν	ἑτοιμοτέρους	πρὸς τοῦτο φαίνεσθαι καὶ τὴν
[40, 20]	μᾶλλον ἢ πονηρόν, τοσούτῳ βέλτιον	ὑστέρους	εἶναι μαχομένους ἢ διαλλαττομένους. (εἰκότως
[40, 10]	πᾶσι γηρῶν ὡς πλείστους ἐπιδεῖν	ἱκανωτέρους	ἐμοῦ τὴν πόλιν ὠφελεῖν. ~καὶ
[40, 0]	δὲ τῆς παρ´ ὑμῖν πολιτείας	ἐμπείρους	ὄντας, ἐμὲ δὲ ὑπώπτευον· τὸ
[40, 30]	σφόδρα ἀδόξων καὶ φαυλοτάτων ζῴων	χείρους	εἰσὶ ταῖς ψυχαῖς. οἱ μὲν
[40, 40]	ἄνθρωποι δὲ βοσκημάτων καὶ θηρίων	χείρους,	ὡς ἔοικε, τὰ πρὸς φιλίαν
[40, 20]	ὑμᾶς ὠφελεῖν) τὸ δὲ μέγιστον	ὁμόρους	καὶ ἀστυγείτονας καὶ μόνον οὐχὶ
[40, 40]	ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας καὶ	μίσους	αἴτια γιγνόμενα. αὐτίκα ἡ πρώτη
[40, 20]	καὶ πολλῆς εὐφημίας τῶν μετὰ	μίσους	καὶ λοιδορίας; οὐ γὰρ ἀνθρώπων
[40, 30]	τῆς ἔχθρας καὶ τὸ τοῦ	μίσους.	οὐ γὰρ ἔστι φανῆναί ποτε
[40, 30]	ἀληθὲς ἅπτεται πολλῶν καὶ κνίζει	τοὺς	ἄλλους πάντας, ὅτι δὴ τὰς
[40, 10]	ἢ τὸν Δία ὕειν ἢ	τοὺς	ἀνέμους πνεῖν ἢ μηδένα ἄλλον
[40, 30]	καὶ τοῖς πρότερον διαφερομένοις πρὸς	τοὺς	ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ
[40, 10]	ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ οἶμαι πρὸς	τοὺς	ἐγγὺς οὕτω καὶ ἀστυγείτονας. οὐ
[40, 20]	μηδὲν εἴκοντες ἀεί τινας ἔχειν	τοὺς	ἐπιβουλεύοντας καὶ πολεμοῦντας, καὶ τοῦτο
[40, 20]	μὴ ἐχθρῶς, ὅσῳ δὲ βέλτιον	τοὺς	ἐπιξενουμένους ὑποδέχεσθαι χωρὶς ὑποψίας, ἐν
[40, 20]	πρὸς τοῖς οὖσι χαλεποῖς καὶ	τοὺς	εὖ πράττοντας ἐνοχλῆσαι καὶ ταράξαι
[40, 10]	τῆς πύλης ἀπηντηκέναι καὶ περιβαλεῖν	τοὺς	ἥκοντας ἢ τοὺς μηδέπω παρόντας
[40, 10]	πράττουσι φθονεῖν. (ἐπεὶ καὶ πέρυσι	τοὺς	λόγους τούτους πρὸς ἐμὲ ἔλεγον
[40, 30]	παρὰ τοῖς βαρυνομένοις, ὑποδέχεσθαι δὲ	τοὺς	λοιδοροῦντας, συνεστιᾶσθαι δὲ ἐνίοτε τοῖς
[40, 10]	καὶ περιβαλεῖν τοὺς ἥκοντας ἢ	τοὺς	μηδέπω παρόντας ὀνομάζειν ἢ πυνθάνεσθαι
[40, 30]	εἰδέναι καὶ τὸν κυβερνήτην καὶ	τοὺς	ναύτας ἅπαντας καταρωμένους, τὸ δὲ
[40, 30]	χώρας μέγεθος ἀνθ´ οὗ προσήκει	τοὺς	νοῦν ἔχοντας ἀνθρώπους ἀντικαταλλάξασθαι τὴν
[40, 0]	βοώντων. (οὐδὲν γὰρ οὕτω δύναται	τοὺς	ὀφείλοντας ὑμῖν τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν,
[40, 20]	ὅσῳ μὲν ἥδιον ἀποδημεῖν πρὸς	τοὺς	πέλας οἰκείως ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ
[40, 0]	ὡς ἀνάστατον πεποίηκα σχεδὸν ἐξελαύνων	τοὺς	πολίτας, ὡς ἀνῄρηται πάντα, συγκέχυται,
[40, 10]	οὐ γὰρ ἡδέως αὐτὸν ἀποδέξασθαι	τοὺς	πρέσβεις, ἀλλὰ δυσχερᾶναι μᾶλλον, ὡς
[40, 20]	ἰδιώτῃ, κἂν ὁπωσοῦν τύχωσι διακείμενοι.	τούς	τε γὰρ ἀσθενεῖς ἱκανὸν ἐξελέγξαι
[40, 20]	εἰρήνη μὲν γὰρ καὶ ὁμόνοια	τοὺς	χρωμένους οὐδὲν πώποτε ἔβλαψεν, ἔχθρα
[40, 30]	οὐχ ἁπάντων δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι μὲν	ἑκάστους	παρὰ ἀνθρώπων οὐ φίλων, ἀποδίδοσθαι
[40, 10]	θεοῖς εὔχομαι πᾶσι γηρῶν ὡς	πλείστους	ἐπιδεῖν ἱκανωτέρους ἐμοῦ τὴν πόλιν
[40, 10]	πατρίδας καὶ μὴ φοβουμένοις μήποτε	ἐλάττους	αὐτῶν φανῶσι θαυμαστὴν ἔχει τὴν
[40, 30]	ὑμεῖς ἀποδέχεσθε καὶ παρ´ ὑμῖν	αὐτοὺς	ἀνάγκη κρίνεσθαι· χρὴ δὲ δι´
[40, 20]	ἐκείνων προαιρουμένων δίκαιον μηδὲ ἐπιεικὲς	αὐτοὺς	δεῖσθαι καὶ παρακαλεῖν· αἱρουμένων δὲ
[40, 30]	αἰσχύνης, μηδὲ τῶν μὲν τυγχάνειν	αὐτούς,	τὰ δὲ παριέναι τοῖς ἄλλοις,
[40, 10]	καὶ πολλὰ δίκαιά μοι πρὸς	αὐτοὺς	ὑπῆρχεν, ὥσπερ ἄλλῳ τινὶ τῶν
[40, 30]	φιλανθρώπως ἔχειν καὶ μὴ παρέχειν	ἑαυτοὺς	ἐπιφθόνους. αὐτίκα οἱ πρέσβεις οἱ
[40, 10]	(ἐπεὶ καὶ πέρυσι τοὺς λόγους	τούτους	πρὸς ἐμὲ ἔλεγον οἱ προεστῶτες
[40, 0]	τινα πρόνοιαν, ἐκ πολλῆς καὶ	συνεχοῦς	ταλαιπωρίας ἀπειρηκότος, καὶ τῶν περὶ
[40, 10]	τῶν Νεμέσεων, καὶ νὴ Δί´	ὡς	ἄλλου τινὸς διαλεχθέντος μυρίους μὲν
[40, 0]	ἀηδεῖς, ὡς κατασκάπτω τὴν πόλιν,	ὡς	ἀνάστατον πεποίηκα σχεδὸν ἐξελαύνων τοὺς
[40, 0]	πεποίηκα σχεδὸν ἐξελαύνων τοὺς πολίτας,	ὡς	ἀνῄρηται πάντα, συγκέχυται, λοιπὸν οὐδέν
[40, 20]	(καὶ μηδεὶς ὑπολάβῃ με λέγειν	ὡς	ἄρα χρὴ τελέως ὑποπεσεῖν καὶ
[40, 10]	τοὺς πρέσβεις, ἀλλὰ δυσχερᾶναι μᾶλλον,	ὡς	δέον αὐτὸν ἐπὶ τῆς πύλης
[40, 10]	ἐδόθησαν· ὧν οὐδὲν ἦν ἀληθές,	ὡς	ἐβουλόμην ἂν ἔγωγε. (τὸ γὰρ
[40, 20]	συμβῇ τι πταῖσμα (πολλὰ δέ,	ὡς	ἐν ἀνθρώποις, τὰ γιγνόμενα) χαίροντας
[40, 40]	δὲ βοσκημάτων καὶ θηρίων χείρους,	ὡς	ἔοικε, τὰ πρὸς φιλίαν καὶ
[40, 20]	τὸν εἰσηγησάμενον. πᾶσα μὲν γὰρ	ὡς	ἔπος εἰπεῖν ἔχθρα καὶ διαφορὰ
[40, 30]	τε λίμνας καὶ ποταμοὺς ἱσταμένης,	ὡς	ἔσθ´ ὅτε μὲν εἴργεσθαι παντελῶς,
[40, 0]	πολλῶν δέ, καὶ σφόδρα ἀηδεῖς,	ὡς	κατασκάπτω τὴν πόλιν, ὡς ἀνάστατον
[40, 20]	οὐδὲν οὕτως ἀναίσθητον τοῖς ἔχουσιν	ὡς	μηδέποτε βλάψαι μηδὲ ἐμποδὼν γενέσθαι
[40, 0]	γὰρ ἀληθὲς εἰρήσεται· βαρύνεσθαί τινας	ὡς	ξένον καὶ περιττόν· (ἔπειτα οἶμαι
[40, 10]	τοῖς θεοῖς εὔχομαι πᾶσι γηρῶν	ὡς	πλείστους ἐπιδεῖν ἱκανωτέρους ἐμοῦ τὴν
[40, 0]	ὀφείλοντας ὑμῖν τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν,	ὡς	τὸ ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι. διὰ μὲν
[40, 20]	νὴ Δία τοῖς πρὸς ἔχθραν	ὡς	τοῖς ἀπὸ τῆς μετριότητος καὶ
[40, 20]	τὰς διαλύσεις ζημίας. (πᾶσα γάρ,	ὥς	φασιν, εἰρήνη κρείττων πολέμου, καὶ
[40, 30]	τὴν ἀμήχανόν τε καὶ ἄπιστον,	ὥς	φασιν, (ὑπομεῖναι φθορὰν ἐκ τοῦ
[40, 30]	ὀνομάζειν πολλάκις, ὅρῳ τε καὶ	πρᾴως	γιγνομένη ἔν τισι χρόνοις τεταγμένοις,
[40, 30]	οὐδέποτε ἠνώχλησαν ἀλλήλους, ἀλλὰ πάνυ	πρᾴως	ἐντυχάνουσι καὶ παρίασι (καὶ βοηθοῦσιν
[40, 40]	ἵππων ἀναμιχθεῖσαι πολλάκις ἀθορύβως καὶ	πρᾴως	νέμονται, ὥστε μίαν ἐξ ἀμφοῖν
[40, 40]	ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ	πρᾴως	ὑπὸ τῶν νομέων διεκρίθησαν. ἄνθρωποι
[40, 20]	τὰ μέτρια καὶ μὴ σφόδρα	ἀκριβῶς	περιέχεσθαι τῶν δικαίων ἢ φιλονικοῦντες
[40, 30]	δύναται τὴν ἡσυχίαν ἄγειν οὐδὲ	ἀθορύβως	ἀλλήλοις γειτνιᾶν; ~ἀλλ´ ὄρνιθες μὲν
[40, 40]	τε καὶ ἵππων ἀναμιχθεῖσαι πολλάκις	ἀθορύβως	καὶ πρᾴως νέμονται, ὥστε μίαν
[40, 0]	τῶν ἡγεμόνων εἰσιόντων, οἱ δὲ	ἀηδῶς	ἔχοντες πρὸς ὑμᾶς ἐπέχαιρον καὶ
[40, 0]	προσιέναι μηδὲ μέχρι λόγου τέως,	ἕως	ἂν αἴσθωμαι τοῦτο δὴ τὸ
[40, 10]	ἣν ἐπέμψατε εὐχαριστοῦντες. οὐ γὰρ	ἡδέως	αὐτὸν ἀποδέξασθαι τοὺς πρέσβεις, ἀλλὰ
[40, 0]	τοῦ λέγειν οὔτε τοῦ πράττειν	ἐνδεῶς	ἔχοντας, ἔτι δὲ τῆς παρ´
[40, 20]	με λέγειν ὡς ἄρα χρὴ	τελέως	ὑποπεσεῖν καὶ μηδὲν ἐκείνων προαιρουμένων
[40, 10]	ἰσχύειν καὶ τὴν δόξαν τῆς	πόλεως	ἀδοξίαν αὑτῶν νομίζουσι δέοντως φέρει
[40, 30]	χρήσονται τῷ λιμένι τῆς ἐχθρᾶς	πόλεως;	ἢ κύκλῳ περιίασιν, ὥσπερ χαλεπῆς
[40, 20]	ἄλλῳ ἔοικεν ἢ στάσει μιᾶς	πόλεως,	ὅπου καὶ γάμων κοινωνία πολλοῖς
[40, 30]	καὶ τὸ κυριώτατον τῆς ψυχικῆς	δυνάμεως	ὂν οὐκ ἀποτρέπονται πῦρ ὀνομάζειν
[40, 30]	χώραν λαχοῦσα ὑπομένει, καθάπερ ἕρμα	νεώς,	ὕδωρ δὲ περὶ ταύτῃ κεχυμένον,
[40, 20]	βλάψαι μηδὲ ἐμποδὼν γενέσθαι μηδεμιᾶς	πράξεως,	ἀλλὰ κἂν ἐγρηγορότι καὶ βαδίζοντι
[40, 20]	πεῖρα ἀρίστη καὶ λυσιτελεστάτη πᾶσι·	στάσεως	δὲ καὶ διαφορᾶς σκυθρωπὴ μὲν
[40, 30]	δὲ τῆς κοινωνίας διαλυθείσης καὶ	στάσεως	ἐπιγενομένης οὐχ οὕτως ἀνώλεθρος οὐδὲ
[40, 0]	ἃ τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον οὐδεμιᾶς	ἐπανορθώσεως	τετύχηκεν. ὅπου γὰρ ἀποδημία δεσπότου
[40, 0]	κοινῶν προσιέναι μηδὲ μέχρι λόγου	τέως,	ἕως ἂν αἴσθωμαι τοῦτο δὴ
[40, 0]	πόλιν καὶ προΐστασθαι τῶν ὑμετέρων	ὀρθῶς	οὔτε τοῦ λέγειν οὔτε τοῦ
[40, 20]	οὐ μόνον ὑμῖν, μήτε ἀναιρεῖσθαι	ῥᾳδίως	ἔχθραν μὴ σφόδρα ἀναγκαίαν, τάς
[40, 40]	ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα	ῥᾳδίως	καὶ πρᾴως ὑπὸ τῶν νομέων
[40, 20]	ἥδιον ἀποδημεῖν πρὸς τοὺς πέλας	οἰκείως	ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ ἐχθρῶς, ὅσῳ
[40, 10]	ἔχει τὴν ἡδονήν· τοῖς δὲ	ἐναντίως	ἔχουσι καὶ βουλομένοις ἐν ἀσθενέσιν
[40, 10]	ἂν ἔγωγε. (τὸ γὰρ ἄλλους	καλῶς	πράττειν καὶ μεγάλων τυγχάνειν οὐκ
[40, 30]	ὡς ἔσθ´ ὅτε μὲν εἴργεσθαι	παντελῶς,	ἐνίοτε δὲ ἀδρανῆ τὴν ἀκτῖνα
[40, 20]	μᾶλλον ἑτέρων τυχὸν μὲν καὶ	ἄλλως,	ἔτι δὲ κἀκεῖνο σκοποῦντες ὅτι
[40, 10]	οὐδέποτε λυπήσειε τὸν νοῦν ἔχοντα	ἄλλως	τε καὶ πρῶτον τυχόντα καὶ
[40, 20]	ἔχοντα παρ´ ὑμῖν, ἐπίσταμαι σαφῶς·	(ἄλλως	τε οὐκ ἀσχολούμενος ἐγὼ νομίζω
[40, 10]	τῶν ἐντεῦθεν πρόσαντες γένηται καὶ	δυσκόλως	φέρωσιν ἐμοῦ πράττοντος αὐτά. καὶ
[40, 0]	τῶν περὶ τὴν οἰκίαν, κομιδῇ	φαύλως	διακειμένων, ἃ τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον
[40, 0]	ὑμᾶς, ἣν ὑπεσχόμεθα μηδενὸς ἀναγκάζοντος,	οὐδαμῶς	ῥᾳδίαν οὐδὲ ὀλίγων χρημάτων, τοῦτο
[40, 10]	τολμᾷ τις ὀνομάζειν τὴν ὑμετέραν.	(ὅμως	δ´ ἐπὶ τούτοις σχετλιάζοντες καὶ
[40, 0]	ῥαιστῆρος ἔτρεμε καὶ διίστατο· ἀλλ´	ὅμως	ἦσαν οἳ χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα
[40, 10]	τυχὸν προθυμότεροι γεγόνασι πρὸς ὑμᾶς)	ὅμως	οὐ σφόδρα ἠπείχθην εὐλαβούμενος μὴ
[40, 10]	ἄλλῳ τινὶ τῶν ἐντεῦθεν· ἀλλ´	ὅμως	οὐχ ὑπέμενον φιλανθρωπεύεσθαι κατ´ ἐμαυτόν,
[40, 30]	τῶν ἄλλων πλεονεξία καὶ διαφορὰ	παρανόμως	γιγνομένη τὸν ἔσχατον ἔχει κίνδυνον
[40, 30]	εὐφημίαν, τὸ πρεπόντως μὲν θεᾶσθαι,	προθύμως	δὲ ἀποδημεῖν; καὶ μὴν τά
[40, 30]	ἐκπέμψαι τὰ γιγνόμενα παρ´ ἡμῖν.	(πῶς	οὖν οὐχ ἁπάντων δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι
[40, 20]	τῆς παρ´ ἐκείνοις τιμῆς τετυχηκότων	πῶς	χρὴ ταύτην ἄλυπον καὶ ἀβλαβῆ
[40, 0]	τοίνυν οὐδὲ τὸν υἱὸν ἤλπιζον	χαλεπῶς	ἂν ὑπομεῖναι πενίαν, οὐκ ὄντα
[40, 10]	πρότερόν τινες ἀκούοντες διερρήγνυντο καὶ	χαλεπῶς	ἔφερον, εἰ τοιούτων ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι
[40, 0]	τὸ χαλκεῖον τὸ τοῦ δεῖνος,	χαλεπῶς	ἔχοντες, εἰ μὴ μενεῖ ταῦτα
[40, 0]	διίστατο· ἀλλ´ ὅμως ἦσαν οἳ	χαλεπῶς	ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα τῆς
[40, 20]	ὑμᾶς ἀκούειν τἀληθῆ καὶ μὴ	χαλεπῶς	φέρειν, ἐάν τις ἑτέρους ἐπαινῇ
[40, 20]	ἐπὶ τοῦτο μετενεγκεῖν πολὺ κάλλιον,	ὅπως	αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα καὶ μᾶλλον
[40, 0]	μετρῶν καὶ διαμετρῶν καὶ λογιζόμενος,	ὅπως	μὴ γένοιτο ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον,
[40, 30]	χρὴ δὲ δι´ αὐτὸ μᾶλλον	φιλανθρώπως	ἔχειν καὶ μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς
[40, 10]	φίλος. (ὅθεν ὑφεωρῶντό με καὶ	δυσχερῶς	εἶχον. καὶ νῦν πυθόμενος τὰς
[40, 20]	πέλας οἰκείως ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ	ἐχθρῶς,	ὅσῳ δὲ βέλτιον τοὺς ἐπιξενουμένους
[40, 0]	ἕτερα μᾶλλον πράττειν δυνάμενος σπουδαιότερα	ἴσως,	ἀφ´ ὧν οὐ παρὰ μόνοις
[40, 0]	ἡγεμόνων ἐσπουδακότων, ἴσως μὲν ὑμῖν,	ἴσως	δὲ κἀμοὶ χαρίζεσθαι βουλομένων {καὶ}
[40, 0]	οὐδ´ ἐπ´ ὀλίγον σχολὴν ἤγαγον	ἴσως	διὰ τὴν ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην, ὃς
[40, 10]	καὶ ψηφισαμένων ὑμῶν ἐμὲ καλεῖν,	ἴσως	καὶ ταύτης ἕνεκα τῆς χρείας
[40, 0]	ἀλλὰ καὶ τῶν ἡγεμόνων ἐσπουδακότων,	ἴσως	μὲν ὑμῖν, ἴσως δὲ κἀμοὶ
[40, 10]	ἔσεσθαι πάντα· καίτοι καὶ νῦν	ἴσως	οὐ τοῖς παροῦσι μόνον, ἀλλὰ
[40, 10]	πρῶτον τυχόντα καὶ τὴν ἀφορμὴν	ἴσως	παρεσχηκότα. ὅμοιον γάρ, ὥσπερ εἴ
[40, 10]	καὶ ἀγρίου πελάγους καὶ χειμῶνος	ἀδοκήτως	σωθέντα μόλις δι´ εὔνοιαν θεοῦ
[40, 30]	πονηρὸν καὶ δυσχερῆ σύμβολον, {ὥστε	πάντως	εἰπόντα τι παρελθεῖν ἢ ἀκούσαντα
[40, 20]	καὶ λόγον τινὰ εἰπεῖν, ᾧ	πάντως	ἐλύπησε, καὶ πρᾶγμα συνθεῖναι τὸ
[40, 10]	τῆς πόλεως ἀδοξίαν αὑτῶν νομίζουσι	δέοντως	φέρει λύπην καὶ φθόνον. (καίτοι
[40, 30]	τὴν καθ´ ἡμέραν εὐφημίαν, τὸ	πρεπόντως	μὲν θεᾶσθαι, προθύμως δὲ ἀποδημεῖν;
[40, 20]	ὑστέρους εἶναι μαχομένους ἢ διαλλαττομένους.	(εἰκότως	δ´ ἄν μοι προσέχοιτε τὸν
[40, 20]	καὶ τοῦ πλείονος. (οὐ γὰρ	οὕτως	αἰσχρόν ἐστι λείπεσθαι τοῖς διὰ
[40, 20]	βλάψον. οὐδὲ γὰρ νόσημα οὐδὲν	οὕτως	ἀναίσθητον τοῖς ἔχουσιν ὡς μηδέποτε
[40, 30]	διαλυθείσης καὶ στάσεως ἐπιγενομένης οὐχ	οὕτως	ἀνώλεθρος οὐδὲ ἄφθαρτος αὐτῶν ἡ
[40, 20]	διασπᾷ καὶ διαφθείρει τὸν ὕπνον.	(οὕτως	ἔγωγέ φημι μηδέποτε λυσιτελεῖν ἀπεχθάνεσθαι
[40, 10]	καὶ τοῖς ἔργοις ἐμποδὼν γιγνόμενοι,	οὕτως	ἐμὲ διέθηκαν, ὥστε ὀλίγου φυγὴν
[40, 30]	περιδραμόντος αὐτοῖς; καὶ ταῦτα μέν,	οὕτως	ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα, τὴν πρὸς
[40, 20]	παθεῖν. (ἡ δὲ τῶν ἐγγὺς	οὕτως	καὶ ὁμόρων διαφορὰ καὶ τὸ
[40, 10]	γὰρ ἦν γελοῖον μετὰ φυγὴν	οὕτως	μακρὰν καὶ πράγματα τοσαῦτα καὶ
[40, 20]	(οὐ γάρ ἐστιν οὐδεὶς ἀσθενὴς	οὕτως	οὐδὲ ἀδύνατος τὴν φύσιν, ἄνθρωπος
[40, 30]	ἐπισκοτούμενον σελήνης ὑποδραμούσης, ᾗ τὸ	φῶς	αὐτὸς δίδωσι, πολλάκις γε μὴν
[40, 20]	χρόνον ἔχοντα παρ´ ὑμῖν, ἐπίσταμαι	σαφῶς·	(ἄλλως τε οὐκ ἀσχολούμενος ἐγὼ
[40, 30]	ἐὰν δὲ πλοίου τις ἐπιβαίνῃ,	σαφῶς	εἰδέναι καὶ τὸν κυβερνήτην καὶ
[40, 10]	ἐκείνους, Ἀντιοχέας. καὶ ταῦτα ἐπίσταμαι	σαφῶς	ὅτι καὶ πρότερόν τινες ἀκούοντες