Discours, Par.
[40, 10]	πιεῖν. ἀλλ´ ὁμοῦ φιλανθρωπότατος ὢν	ὁ	αὐτοκράτωρ καὶ συνετώτατος ἁπάντων ἐμοί
[40, 20]	ἡττώμενος κινδυνεύει λαβεῖν δόξαν ἀσθενείας,	ὁ	δ´ ἐν τούτοις σκαιότητος καὶ
[40, 30]	ἀὴρ μαλακός τε καὶ εὔπνους,	ὁ	δὲ ἀνωτάτω καὶ ξύμπαντα ἔχων
[40, 0]	λόγον, ἐπήρθη τε πρὸς αὐτὸν	ὁ	δῆμος· οὐ γάρ ἐστε ἀγεννεῖς
[40, 0]	χείρω τὴν φύσιν. (ἐπεὶ δὲ	ὁ	λόγος ἡμῖν ἐστιν ὑπὲρ τοῦ
[40, 30]	εἰ καί τισι δόξει μετέωρος	ὁ	λόγος καὶ οὐ πάνυ τι
[40, 20]	τῆς μετριότητος καὶ τῆς φιλανθρωπίας.	ὁ	μὲν γὰρ ἐν ἐκείνοις ἡττώμενος
[40, 30]	καὶ δριμύτατος, ὥσπερ οἶμαι τοὐναντίον	ὁ	τῆς εὐνοίας ἥδιστος καὶ λυσιτελέστατος.
[40, 30]	τοῦ πράγματος ὠφέλιμον οὐδὲ χρηστόν.	ὅ	τε γὰρ τῆς ἔχθρας καρπὸς
[40, 0]	τὸ παρὰ τῷ ποιητῇ λεγόμενον·	(ὅ,	ττι μοι ἐν μεγάροισι κακόν
[40, 10]	συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα,	ὃ	γίγνεται ὀρθόν, πολὺ ἂν ἥδιον
[40, 0]	ἡ χάρις εἰς χρέος μεταστῇ·	ὃ	τῷ παντὶ χαλεπώτερον ἀπαιτοῦσιν οἱ
[40, 20]	μὲν καὶ ἄλλως, ἔτι δὲ	κἀκεῖνο	σκοποῦντες ὅτι μηδὲν ἰδίᾳ μοι
[40, 20]	σωφρόνων, μᾶλλον δὲ ἑταιρῶν ἀσχημόνων	ἀπὸ	οἰκήματος ἑκατέρας οὐδὲν αἰσχυνομένων ῥῆμα
[40, 20]	τοῖς πρὸς ἔχθραν ὡς τοῖς	ἀπὸ	τῆς μετριότητος καὶ τῆς φιλανθρωπίας.
[40, 30]	οὐ γὰρ ἔστι φανῆναί ποτε	ἀπὸ	τούτου τοῦ πράγματος ὠφέλιμον οὐδὲ
[40, 10]	ἀνέμους πνεῖν ἢ μηδένα ἄλλον	ἀπὸ	τῶν κρηνῶν δύνασθαι πιεῖν. ἀλλ´
[40, 30]	αὐτὸς δίδωσι, πολλάκις γε μὴν	ὑπὸ	τῶν ἀσθενεστάτων νεφῶν ἀποκρυπτόμενον ἤ
[40, 0]	ὑφ´ ὑμῶν ἐκυρώθη, πολλάκις δὲ	ὑπὸ	τῶν ἡγεμόνων, οὐδενὸς ἀντειπόντος. (ἐπεὶ
[40, 40]	νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ πρᾴως	ὑπὸ	τῶν νομέων διεκρίθησαν. ἄνθρωποι δὲ
[40, 10]	ἦλθον οὐδὲ εἶπον φιλάνθρωπον οὐδὲν	πρὸ	τοῦ καταλλαγῆναι δημοσίᾳ τὴν πόλιν
[40, 10]	πράγματα τοσαῦτα καὶ τύραννον ἐχθρὸν	δεῦρο	ἀφικόμενον, ὥστε ἀναπαύσασθαι καὶ τὸ
[40, 0]	πρότερον, ἄξειν τὴν ἅπασαν ἡσυχίαν,	δεῦρο	ἀφικόμενος, καὶ μὴ προσάψεσθαι μήτε
[40, 0]	τόκῳ χάριτος. καὶ τοῦτό ἐστι	τὸ	ἀναίσχυντον δάνειον καὶ πικρόν‛ ὅταν
[40, 10]	τὸν μαρτυροῦντα καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ	τὸ	αὐτὸ πρᾶγμα, ὃ γίγνεται ὀρθόν,
[40, 30]	ὀρῶν ἐξ ἅπαντος ὑμᾶς εἰς	τὸ	αὐτὸ συνάγει καὶ μὴ βουλομένους
[40, 20]	κοινωνία πολλοῖς καὶ συμβολαίων καὶ	τὸ	ἀφικνεῖσθαι παρ´ ἀλλήλους σχεδόν τι
[40, 30]	σοφοῖς ἐπικράτησις αἰθέρος, ἐν ᾧ	τὸ	βασιλεῦον καὶ τὸ κυριώτατον τῆς
[40, 20]	πάντως ἐλύπησε, καὶ πρᾶγμα συνθεῖναι	τὸ	βλάψον. οὐδὲ γὰρ νόσημα οὐδὲν
[40, 0]	ἐμπείρους ὄντας, ἐμὲ δὲ ὑπώπτευον·	τὸ	γὰρ ἀληθὲς εἰρήσεται· βαρύνεσθαί τινας
[40, 10]	ἀληθές, ὡς ἐβουλόμην ἂν ἔγωγε.	(τὸ	γὰρ ἄλλους καλῶς πράττειν καὶ
[40, 30]	τῆς εὐνοίας ἥδιστος καὶ λυσιτελέστατος.	τὸ	γὰρ μηδέποτε εἴκειν μηδὲ παραχωρεῖν
[40, 20]	ἑτέρους ἐπαινῇ βουλόμενος ὑμᾶς ὠφελεῖν)	τὸ	δὲ μέγιστον ὁμόρους καὶ ἀστυγείτονας
[40, 30]	καὶ τοὺς ναύτας ἅπαντας καταρωμένους,	τὸ	δὲ πάντων ἀηδέστατον ὅραμα ἐχθρῶν,
[40, 40]	ἔοικε, τὰ πρὸς φιλίαν καὶ	τὸ	κοινωνεῖν ἀλλήλοις. ἃ γὰρ ἡ
[40, 30]	ἐν ᾧ τὸ βασιλεῦον καὶ	τὸ	κυριώτατον τῆς ψυχικῆς δυνάμεως ὂν
[40, 10]	δεῦρο ἀφικόμενον, ὥστε ἀναπαύσασθαι καὶ	τὸ	λοιπὸν ἐπιλαθέσθαι τῶν πρότερον χαλεπῶν,
[40, 30]	συμβεβηκὸς περὶ τὴν ἡμετέραν πόλιν	τὸ	μὲν ἀληθὲς ἅπτεται πολλῶν καὶ
[40, 10]	τὴν ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος οἷα ἐλογοποίουν	τὸ	μὲν πρῶτον περὶ τῆς πρεσβείας,
[40, 10]	φέρει λύπην καὶ φθόνον. (καίτοι	τὸ	μὲν ὑπόδημα δεῖ πρὸς αὑτὸν
[40, 30]	φθορὰν ἐκ τοῦ ὄντος εἰς	τὸ	μὴ ὄν. ἡ μὲν γὰρ
[40, 30]	κελεύει. ~πόσου δὴ ταῦτά ἐστι	τὸ	μὴ πάσχειν; πόσῳ δὲ πλείονος
[40, 30]	μὴ πάσχειν; πόσῳ δὲ πλείονος	τὸ	μὴ ποιεῖν; ποῖον δ´ ἂν
[40, 0]	Σαμίων Ἥραιον ἡμᾶς ἀνατρέποντας ἢ	τὸ	Μιλησίων Διδύμειον ἢ τὸν νεὼν
[40, 20]	αἰσχρόν ἐστι λείπεσθαι τοῖς διὰ	τὸ	μῖσος ἔργοις καὶ νὴ Δία
[40, 20]	καιροῦ τὴν δυσμένειαν ἐνδείξασθαι καὶ	τὸ	μῖσος ἢ καθ´ αὑτὸν ἢ
[40, 20]	οὕτως καὶ ὁμόρων διαφορὰ καὶ	τὸ	μῖσος οὐδενὶ ἄλλῳ ἔοικεν ἢ
[40, 30]	(καὶ βοηθοῦσιν ἀλλήλοις. καὶ μὴν	τὸ	νῦν συμβεβηκὸς περὶ τὴν ἡμετέραν
[40, 0]	ἕως ἂν αἴσθωμαι τοῦτο δὴ	τὸ	παρὰ τῷ ποιητῇ λεγόμενον· (ὅ,
[40, 30]	τῶν ὅλων οὔποτε ἐσόμενον διὰ	τὸ	πᾶσαν εἰρήνην καὶ δικαιοσύνην ἐν
[40, 0]	πολιτῶν. πάλιν δὲ ὕστερον ἐμοῦ	τὸ	πρᾶγμα ἐφ´ ὑμῖν ποιουμένου πολλάκις
[40, 30]	πρέσβεις οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ τοῦτο	τὸ	πρᾶγμα πόθεν ἀπίασιν; οὐκ ἐκεῖθεν;
[40, 30]	ἀντικαταλλάξασθαι τὴν καθ´ ἡμέραν εὐφημίαν,	τὸ	πρεπόντως μὲν θεᾶσθαι, προθύμως δὲ
[40, 0]	κινουμένων ἢ τοῦ Παρθενῶνος ἢ	τὸ	Σαμίων Ἥραιον ἡμᾶς ἀνατρέποντας ἢ
[40, 20]	καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν καὶ	τὸ	συγγενεῖς εἶναι καὶ συνήθεις καὶ
[40, 20]	μεγάλα. καὶ τῆς μὲν ὁμονοίας	τό	τε ὄνομα εὔφημον ἥ τε
[40, 30]	χαλεπώτερόν ἐστιν, ἀφ´ ὧν γίγνεται,	τὸ	τῆς ἔχθρας καὶ τὸ τοῦ
[40, 0]	οἱ σφόδρα ὀδυρόμενοι τὸ χαλκεῖον	τὸ	τοῦ δεῖνος, χαλεπῶς ἔχοντες, εἰ
[40, 10]	πόλεων καὶ μεῖζον ἀξίωμα γίγνεσθαι	τὸ	τοῦ δήμου καὶ πλέονος τυγχάνειν
[40, 30]	γίγνεται, τὸ τῆς ἔχθρας καὶ	τὸ	τοῦ μίσους. οὐ γὰρ ἔστι
[40, 10]	λέγω δὲ τὸ τῶν Σμυρναίων,	τὸ	τῶν Ἐφεσίων, Ταρσεῖς ἐκείνους, Ἀντιοχέας.
[40, 10]	ταῦτα παραδειγμάτων ὄντων· λέγω δὲ	τὸ	τῶν Σμυρναίων, τὸ τῶν Ἐφεσίων,
[40, 0]	ὑμῖν τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς	τὸ	ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι. διὰ μὲν δὴ
[40, 10]	κώμην, πᾶσι τούτοις συναίρεσθαι πέφυκε	τὸ	φρόνημα τῶν πόλεων καὶ μεῖζον
[40, 30]	ἡμέραν ἐπισκοτούμενον σελήνης ὑποδραμούσης, ᾗ	τὸ	φῶς αὐτὸς δίδωσι, πολλάκις γε
[40, 0]	τινες ἦσαν οἱ σφόδρα ὀδυρόμενοι	τὸ	χαλκεῖον τὸ τοῦ δεῖνος, χαλεπῶς
[40, 0]	πληγὴν τοῦ ῥαιστῆρος ἔτρεμε καὶ	διίστατο·	ἀλλ´ ὅμως ἦσαν οἳ χαλεπῶς
[40, 0]	τῶν ποιμένων δὲ οὐδεὶς ἂν	δύναιτο	εἰσελθεῖν οὐδὲ τῶν γενναιοτέρων κυνῶν·
[40, 0]	διαμετρῶν καὶ λογιζόμενος, ὅπως μὴ	γένοιτο	ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον, ὁποῖα ἔργα
[40, 30]	ποιεῖν; ποῖον δ´ ἂν τοσοῦτον	γένοιτο	χρημάτων πλῆθος ἢ χώρας μέγεθος
[40, 10]	ἐδεόμην καὶ ἄλλοις ὧν ἐκεῖνοι	ἐδέοντο.	τίνος οὖν ἕνεκεν εἴρηκα πάντα
[40, 0]	χαλκεῦσιν ἐξῆν διάρασθαι σχεδόν, ἀλλὰ	εἰργάζοντο	κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ
[40, 0]	δι´ ὑμᾶς ὑπομένοντι. (λόγοι δὲ	ἐγίγνοντο	πολλοὶ μέν, οὐ παρὰ πολλῶν
[40, 10]	ὅτι καὶ πρότερόν τινες ἀκούοντες	διερρήγνυντο	καὶ χαλεπῶς ἔφερον, εἰ τοιούτων
[40, 10]	αὐτοῖς ἐβουλόμην γενέσθαι φίλος. (ὅθεν	ὑφεωρῶντό	με καὶ δυσχερῶς εἶχον. καὶ
[40, 30]	ἀνάγκη κρίνεσθαι· χρὴ δὲ δι´	αὐτὸ	μᾶλλον φιλανθρώπως ἔχειν καὶ μὴ
[40, 10]	μαρτυροῦντα καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ	αὐτὸ	πρᾶγμα, ὃ γίγνεται ὀρθόν, πολὺ
[40, 30]	ἐξ ἅπαντος ὑμᾶς εἰς τὸ	αὐτὸ	συνάγει καὶ μὴ βουλομένους καὶ
[40, 0]	δέον ἐντυχεῖν ὑμῖν καὶ φιλοφρονήσασθαι	τοσοῦτο	μόνον καὶ θῦσαι τοῖς θεοῖς
[40, 30]	δὲ πάντων ἀηδέστατον ὅραμα ἐχθρῶν,	τοῦτο	ἀεί ποτε ὁρᾶν καὶ πλέοντας
[40, 0]	δεινόν. οὐ γάρ εἰμι πρὸς	τοῦτο	ἀμελέτητος σχεδόν, τοσοῦτον χρόνον πλανηθεὶς
[40, 20]	ὀκνῶν ἢ δαπάνην ἐμαυτοῦ διὰ	τοῦτο	ἀμελῶ τοῦ πρέποντος ὑμῖν. ὅτι
[40, 20]	οἷοί τέ εἰσιν ἐμποδὼν ἱσταμένους,	τοῦτο	δέ, ἂν συμβῇ τι πταῖσμα
[40, 30]	ἐν ἐρημίᾳ τοῦ κρείττονος φωτός;	τοῦτο	δὲ ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ
[40, 30]	τὴν ἐκείνου {τοῦ θεοῦ} δύναμιν;	τοῦτο	δὲ αὖ τὸν ἥλιον περὶ
[40, 20]	μὲν τοῖς πλείστοις ἐπιγαμίας ὑπαρχούσης,	τοῦτο	δὲ πολιτῶν τινων, καὶ σχεδὸν
[40, 30]	παρέχοντα ἀνατεῖλαι τοῖς ἀφανεστέροις ἄστροις,	τοῦτο	δὲ σελήνην ἐῶντα καταλάμψαι τὴν
[40, 30]	τὴν ἀκτῖνα καὶ λεπτὴν διαπέμπειν·	(τοῦτο	δὲ τῶν πλανωμένων ἀστέρων τὴν
[40, 0]	λόγου τέως, ἕως ἂν αἴσθωμαι	τοῦτο	δὴ τὸ παρὰ τῷ ποιητῇ
[40, 10]	σφόδρα ἠπείχθην εὐλαβούμενος μὴ γένηται	τοῦτο	ἐμποδὼν οὐκ ἐκείνοις, ἀλλὰ τῶν
[40, 0]	ἐπὶ πλείονι τόκῳ χάριτος. καὶ	τοῦτό	ἐστι τὸ ἀναίσχυντον δάνειον καὶ
[40, 10]	ὁμονοίας, ἡγούμενος συμφέρειν τῇ πόλει	τοῦτο	καὶ κρεῖττον εἶναι μὴ διαφέρεσθαι
[40, 30]	πειθόμενα καὶ εἴκοντα. (οὐχ ὁρᾶτε	τοῦτο	μὲν ἥλιον νυκτὶ μεθιστάμενον καὶ
[40, 20]	τοὺς ἐπιβουλεύοντας καὶ πολεμοῦντας, καὶ	τοῦτο	μὲν τοῖς εὐτυχήμασι νεμεσῶντας καὶ
[40, 20]	ἑκάστην τὴν ἡμέραν ὑμῖν ἐπιμιγνυμένους,	τοῦτο	μὲν τοῖς πλείστοις ἐπιγαμίας ὑπαρχούσης,
[40, 20]	τὴν ἐκ τῆς διαφορᾶς ἐπὶ	τοῦτο	μετενεγκεῖν πολὺ κάλλιον, ὅπως αὐτοὶ
[40, 0]	οὐδαμῶς ῥᾳδίαν οὐδὲ ὀλίγων χρημάτων,	τοῦτο	οἶμαι χαλεπὸν καὶ πολλῆς φροντίδος
[40, 30]	οἱ πρέσβεις οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ	τοῦτο	τὸ πρᾶγμα πόθεν ἀπίασιν; οὐκ
[40, 20]	τὰ εἰς φιλίαν ἑτοιμοτέρους πρὸς	τοῦτο	φαίνεσθαι καὶ τὴν φιλονικίαν τὴν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 18/12/2008