HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Sur la concorde avec Apamée (discours XL) ; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

α = 142 formes différentes pour 265 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Discours, Par.

[40, 40]   φιλίαν καὶ τὸ κοινωνεῖν ἀλλήλοις. ἃ γὰρ ἡ φύσις ἐποίησεν εὐνοίας

[40, 30]   πλανωμένων ἀστέρων τὴν ἄπαυστον χορείαν, ἃ μηδέποτε ἀλλήλοις ἐμποδὼν ἵσταται; πρὸς

[40, 0]   καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς τὴν πληγὴν τοῦ ῥαιστῆρος

[40, 0]   τὴν οἰκίαν, κομιδῇ φαύλως διακειμένων, ἃ τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως

[40, 20]   πολὺ δὲ χείρω {καὶ} τὰ ἔργα καὶ σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ εἰπεῖν

[40, 0]   γένοιτο ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον, ὁποῖα ἔργα πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις μάτην

[40, 0]   ὑπὲρ τοῦ μὴ ψεύσασθαι τὴν πατρίδα μηδὲ ἀποστερῆσαι τὴν ὑπόσχεσιν ὑμᾶς,

[40, 10]   αὑτὸν ἁρμόττειν καὶ τὸν αὑτοῦ πόδα, καὶ ἂν δοκῇ μεῖζον, περιτεμεῖν·

[40, 0]   τοῖς τοιούτοις καὶ τῶν ἀστυγειτόνων ἐλειπόμεθα. (τοῦτον ἐμοῦ τότε εἰπόντος τὸν

[40, 20]   πολὺ κάλλιον, ὅπως αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα καὶ μᾶλλον καταφρονοῦντες χρημάτων καὶ

[40, 0]   ἀποστερῆσαι τὴν ὑπόσχεσιν ὑμᾶς, ἣν ὑπεσχόμεθα μηδενὸς ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς ῥᾳδίαν οὐδὲ

[40, 10]   δι´ εὔνοιαν θεοῦ τινος, ἔπειτα ἐνταῦθα ὥσπερ ἐν λιμένι ναυαγεῖν. (θαυμάζω

[40, 10]   καὶ παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ δίκαιά μοι πρὸς αὐτοὺς ὑπῆρχεν, ὥσπερ

[40, 0]   θῦσαι τοῖς θεοῖς καὶ νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ γράμματα τὰ τοῦ

[40, 0]   ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι. διὰ μὲν δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον ἐνόμιζον

[40, 30]   μηδὲν ἡγούμενα πάσχειν μηδὲ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν ἐκείνου {τοῦ θεοῦ} δύναμιν;

[40, 0]   ἐπ´ ὀλίγον σχολὴν ἤγαγον ἴσως διὰ τὴν ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην, ὃς δέον

[40, 10]   καὶ τοῦδε, τί πράττουσιν ἢ διὰ τί πάντες οὐκ ἦλθον. (οἱ

[40, 20]   οὕτως αἰσχρόν ἐστι λείπεσθαι τοῖς διὰ τὸ μῖσος ἔργοις καὶ νὴ

[40, 30]   περὶ τῶν ὅλων οὔποτε ἐσόμενον διὰ τὸ πᾶσαν εἰρήνην καὶ δικαιοσύνην

[40, 20]   τὸ μῖσος ἔργοις καὶ νὴ Δία τοῖς πρὸς ἔχθραν ὡς τοῖς

[40, 20]   τινα ὀκνῶν ἢ δαπάνην ἐμαυτοῦ διὰ τοῦτο ἀμελῶ τοῦ πρέποντος ὑμῖν.

[40, 10]   ἠξίου τὸν ἥλιον ἢ τὸν Δία ὕειν ἢ τοὺς ἀνέμους πνεῖν

[40, 20]   δὲ κἀκεῖνο σκοποῦντες ὅτι μηδὲν ἰδίᾳ μοι διαφέρει, μηδὲ ὄχλησίν τινα

[40, 20]   γε νοῦν ἔχουσιν ἔχθρας, καὶ ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις καὶ δημοσίᾳ ταῖς

[40, 30]   ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ θεῖα καὶ τοῦ πρώτου καὶ μεγίστου

[40, 0]   οἳ χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν πενίας καὶ ἀδοξίας,

[40, 20]   πώποτε ἔβλαψεν, ἔχθρα δὲ καὶ φιλονικία θαυμαστὸν εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα

[40, 40]   αὐτίκα ἡ πρώτη καὶ μεγίστη φιλία γονεῦσι πρὸς παῖδας.

[40, 20]   εἰρήνη κρείττων πολέμου, καὶ πᾶσα φιλία πολὺ ἀμείνων καὶ λυσιτελεστέρα τοῖς

[40, 40]   ἀμφοῖν ἀγέλην ὁρᾶσθαι· ἔτι δὲ αἰπόλια καὶ ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς

[40, 0]   οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως τετύχηκεν. ὅπου γὰρ ἀποδημία δεσπότου χρονίσαντος ἱκανὴ διαφθεῖραι καὶ

[40, 30]   καταλάμψαι τὴν ἅπασαν γῆν ἐν ἐρημίᾳ τοῦ κρείττονος φωτός; τοῦτο δὲ

[40, 10]   οὐδὲ τῶν ἐπαινούντων ἀπορῶν οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ δόξης, ἀλλὰ τῇ πρὸς ὑμᾶς

[40, 40]   ὁρᾶσθαι· ἔτι δὲ αἰπόλια καὶ ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως

[40, 30]   χωρὶς ἔχθρας· μικρὰ δὲ οὕτω πολίχνια τῶν ἐπιτυχόντων ἀνθρώπων καὶ ἔθνη

[40, 20]   μιᾶς πόλεως, ὅπου καὶ γάμων κοινωνία πολλοῖς καὶ συμβολαίων καὶ τὸ

[40, 30]   συμβαίνειν. ἡ δὲ τῶν ἄλλων πλεονεξία καὶ διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη τὸν

[40, 10]   μᾶλλον δὲ τὴν ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος οἷα ἐλογοποίουν τὸ μὲν πρῶτον περὶ

[40, 20]   πόλεσιν. εἰρήνη μὲν γὰρ καὶ ὁμόνοια τοὺς χρωμένους οὐδὲν πώποτε ἔβλαψεν,

[40, 10]   δόξης, ἀλλὰ τῇ πρὸς ὑμᾶς εὐνοίᾳ βούλομαι γίγνεσθαί τι τῶν δεόντων,

[40, 0]   μὴ γένοιτο ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον, ὁποῖα ἔργα πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις

[40, 0]   (ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα τῶν κλεισίων, οἷς

[40, 20]   καὶ διαφορᾶς σκυθρωπὴ μὲν ἡ προσηγορία καὶ δυσχερής, πολὺ δὲ χείρω

[40, 20]   ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια καὶ μὴ σφόδρα ἀκριβῶς περιέχεσθαι

[40, 20]   καὶ ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις καὶ δημοσίᾳ ταῖς πόλεσιν. εἰρήνη μὲν γὰρ

[40, 10]   φιλάνθρωπον οὐδὲν πρὸ τοῦ καταλλαγῆναι δημοσίᾳ τὴν πόλιν καὶ φίλους ὑμᾶς

[40, 40]   ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας καὶ μίσους αἴτια γιγνόμενα. αὐτίκα ἡ πρώτη καὶ

[40, 40]   γὰρ ἡ φύσις ἐποίησεν εὐνοίας ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας καὶ

[40, 10]   ἐμὲ καλεῖν, ἴσως καὶ ταύτης ἕνεκα τῆς χρείας (τυχὸν γὰρ ἠλπίζετε

[40, 0]   κατασκάπτω τὴν πόλιν, ὡς ἀνάστατον πεποίηκα σχεδὸν ἐξελαύνων τοὺς πολίτας, ὡς

[40, 10]   ἐκεῖνοι ἐδέοντο. τίνος οὖν ἕνεκεν εἴρηκα πάντα τοῦτον τὸν λόγον, ὑπὲρ

[40, 40]   ἔχθρας καὶ μίσους αἴτια γιγνόμενα. αὐτίκα ἡ πρώτη καὶ μεγίστη φιλία

[40, 30]   καὶ μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους. αὐτίκα οἱ πρέσβεις οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ

[40, 20]   εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα καὶ μεγάλα. καὶ τῆς μὲν ὁμονοίας τό

[40, 30]   ταῦτα μέν, οὕτως ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα, τὴν πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται

[40, 30]   ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα, τὴν πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται καὶ διατελεῖ χωρὶς

[40, 30]   ἅπαντα χρόνον ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα φιλίας καὶ ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ,

[40, 10]   ἡδέως αὐτὸν ἀποδέξασθαι τοὺς πρέσβεις, ἀλλὰ δυσχερᾶναι μᾶλλον, ὡς δέον αὐτὸν

[40, 0]   τοῖς χαλκεῦσιν ἐξῆν διάρασθαι σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα

[40, 0]   ἔργου τινός, οὐκ αὐτὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἡγεμόνων ἐσπουδακότων, ἴσως

[40, 10]   ἴσως οὐ τοῖς παροῦσι μόνον, ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν μετὰ τῶν

[40, 20]   μηδὲ ἐμποδὼν γενέσθαι μηδεμιᾶς πράξεως, ἀλλὰ κἂν ἐγρηγορότι καὶ βαδίζοντι μὴ

[40, 10]   οὐχ ὑπέμενον φιλανθρωπεύεσθαι κατ´ ἐμαυτόν, ἀλλὰ κοινῇ μεθ´ ὑμῶν αὐτοῖς ἐβουλόμην

[40, 20]   πρὸς τοὺς πέλας οἰκείως ἔχοντας, ἀλλὰ μὴ ἐχθρῶς, ὅσῳ δὲ βέλτιον

[40, 20]   ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας ἀλλήλοις καὶ συνευχομένους, (ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον καταρωμένους καὶ βλασφημοῦντας.

[40, 0]   οὐ μόνον ἄοικος καὶ ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον ἕνα γοῦν ἐπαγόμενος.

[40, 30]   πυκνοὶ βαδίζοντες οὐδέποτε ἠνώχλησαν ἀλλήλους, ἀλλὰ πάνυ πρᾴως ἐντυχάνουσι καὶ παρίασι

[40, 40]   αὐτῆς ἅλω πολλάκις εἰσφερόμενοι σῖτον, ἀλλὰ παραχωροῦσιν αὑτοῖς καὶ τῶν ὁδῶν

[40, 10]   ἐπαινούντων ἀπορῶν οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ δόξης, ἀλλὰ τῇ πρὸς ὑμᾶς εὐνοίᾳ βούλομαι

[40, 10]   τῶν ἀνθρώπων οὐ τοῖς πραττομένοις, ἀλλὰ τοῖς πράττουσι φθονεῖν. (ἐπεὶ καὶ

[40, 10]   γένηται τοῦτο ἐμποδὼν οὐκ ἐκείνοις, ἀλλὰ τῶν ἐντεῦθέν τισι. σχεδὸν γὰρ

[40, 0]   ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον, ὁποῖα ἔργα πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις μάτην ἀπολόμενα,

[40, 20]   δέ, ἂν συμβῇ τι πταῖσμα (πολλὰ δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις, τὰ

[40, 10]   φιλοφρονούμενοι καὶ παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ δίκαιά μοι πρὸς αὐτοὺς ὑπῆρχεν,

[40, 20]   εἰπεῖν ἔστι καὶ ἀκοῦσαι {καὶ} πολλὰ τῶν ἀβουλήτων καὶ πρᾶξαι καὶ

[40, 30]   χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ λαβόντας ὅπλα βαδίζειν εἰς τὴν χώραν ἢ

[40, 30]   καταρωμένους, τὸ δὲ πάντων ἀηδέστατον ὅραμα ἐχθρῶν, τοῦτο ἀεί ποτε ὁρᾶν

[40, 0]   πάλιν δὲ ὕστερον ἐμοῦ τὸ πρᾶγμα ἐφ´ ὑμῖν ποιουμένου πολλάκις μὲν

[40, 10]   καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα, ὃ γίγνεται ὀρθόν, πολὺ ἂν

[40, 30]   οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα πόθεν ἀπίασιν; οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ

[40, 20]   εἰπεῖν, ᾧ πάντως ἐλύπησε, καὶ πρᾶγμα συνθεῖναι τὸ βλάψον. οὐδὲ γὰρ

[40, 10]   καὶ φθόνον. (καίτοι τὸ μὲν ὑπόδημα δεῖ πρὸς αὑτὸν ἁρμόττειν καὶ

[40, 10]   πᾶσι τούτοις συναίρεσθαι πέφυκε τὸ φρόνημα τῶν πόλεων καὶ μεῖζον ἀξίωμα

[40, 20]   ἀπὸ οἰκήματος ἑκατέρας οὐδὲν αἰσχυνομένων ῥῆμα ἀκόλαστον εἰπεῖν, ᾗ φησιν Ὅμηρος,

[40, 20]   συνθεῖναι τὸ βλάψον. οὐδὲ γὰρ νόσημα οὐδὲν οὕτως ἀναίσθητον τοῖς ἔχουσιν

[40, 10]   λόγων καὶ μετὰ τοιούτων πόλεων τολμᾷ τις ὀνομάζειν τὴν ὑμετέραν. (ὅμως

[40, 20]   τῆς μὲν ὁμονοίας τό τε ὄνομα εὔφημον ἥ τε πεῖρα ἀρίστη

[40, 30]   κατωτάτω χώραν λαχοῦσα ὑπομένει, καθάπερ ἕρμα νεώς, ὕδωρ δὲ περὶ ταύτῃ

[40, 20]   τοῦτο δέ, ἂν συμβῇ τι πταῖσμα (πολλὰ δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις,

[40, 10]   καὶ φίλους ὑμᾶς γενέσθαι. καίτοι ψήφισμά γε ἔπεμψαν εὐθὺς ἐν ἀρχῇ

[40, 10]   φρόνημα τῶν πόλεων καὶ μεῖζον ἀξίωμα γίγνεσθαι τὸ τοῦ δήμου καὶ

[40, 0]   καὶ ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον ἕνα γοῦν ἐπαγόμενος. οὐ τοίνυν οὐδὲ

[40, 40]   πολλάκις, οὐδὲ ἑσμοὶ πλείονες μελιττῶν, ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα,

[40, 10]   ἢ τοὺς ἀνέμους πνεῖν ἢ μηδένα ἄλλον ἀπὸ τῶν κρηνῶν δύνασθαι

[40, 10]   κρεῖττον εἶναι μὴ διαφέρεσθαι πρὸς μηδένα ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ οἶμαι πρὸς

[40, 0]   εἰ μὴ δοκιμάζοιτε μηδὲ βούλοισθε, μηδένα ἐνοχλῶ· τὴν γὰρ ἀσχολίαν τὴν

[40, 10]   καὶ τοιαῦτα λέγοντες καὶ διδόναι μηδένα ἐῶντες καὶ τοῖς ἔργοις ἐμποδὼν

[40, 0]   ὅμως ἦσαν οἳ χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν πενίας

[40, 30]   μετριότητος διαμένειν πέφυκεν αὐτά τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα τὸν ἅπαντα κόσμον;

[40, 30]   δουλεύειν καὶ ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ πειθόμενα καὶ εἴκοντα. (οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο

[40, 0]   πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις μάτην ἀπολόμενα, καὶ τελευταῖον εἰς τὰ ὄρη

[40, 40]   ἔστιν ἔχθρας καὶ μίσους αἴτια γιγνόμενα. αὐτίκα ἡ πρώτη καὶ μεγίστη

[40, 30]   ἑτέρου λιμένος οὔτε ἐκπέμψαι τὰ γιγνόμενα παρ´ ἡμῖν. (πῶς οὖν οὐχ

[40, 20]   δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις, τὰ γιγνόμενα) χαίροντας καὶ ἐπιτιθεμένους. (οὐ γάρ

[40, 0]   κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς τὴν πληγὴν τοῦ

[40, 30]   ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ μηδὲν ἡγούμενα πάσχειν μηδὲ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν

[40, 30]   καὶ μεγίστου γνώμῃ καὶ δυνάμει κυβερνώμενα θεοῦ τὸν ἅπαντα χρόνον ἐκ

[40, 0]   πολλάκις δ´ ἐν τῷ θεάτρῳ, ἵνα, εἰ μὴ δοκιμάζοιτε μηδὲ βούλοισθε,

[40, 10]   ταῦτα ἐκείνοις ἀξιῶ μᾶλλον ἐπιτρέπειν, ἵνα μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ λυπῆται βασκαίνων.

[40, 0]   τῶν οἰκοδομουμένων ἐργαστηρίων ἄλλοσε, ἀλλ´ ἵνα μηδέποτε μεῖζον ὑμεῖς ἐκείνων φρονῆτε.

[40, 20]   καὶ συνήθεις καὶ ξένους τρόπον τινὰ ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ πόλις

[40, 20]   ἢ σὺν ἑτέροις καὶ λόγον τινὰ εἰπεῖν, ᾧ πάντως ἐλύπησε, καὶ

[40, 0]   καὶ τρέπεσθαι καθ´ αὑτόν, λόγον τινὰ εἶπον ὑπὲρ ἔργου τινός, οὐκ

[40, 10]   πράττοντος αὐτά. καὶ νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα μὲν οὖν

[40, 20]   καὶ παρὰ τοῖς ἡγεμόσι τιμήν τινα καὶ δύναμιν, ἐὰν σωφρονῶσι (δεῖ

[40, 20]   ἰδίᾳ μοι διαφέρει, μηδὲ ὄχλησίν τινα ὀκνῶν ἢ δαπάνην ἐμαυτοῦ διὰ

[40, 0]   καὶ τοῦ σώματος δέον ποιήσασθαί τινα πρόνοιαν, ἐκ πολλῆς καὶ συνεχοῦς

[40, 30]   παντελῶς, ἐνίοτε δὲ ἀδρανῆ τὴν ἀκτῖνα καὶ λεπτὴν διαπέμπειν· (τοῦτο δὲ

[40, 20]   ἐκ τοῦ διαφέρεσθαί τισι βλάβην μείζονα ἡγουμένους τῆς παρὰ τὰς διαλύσεις

[40, 10]   καὶ νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα μὲν οὖν καὶ δι´

[40, 40]   ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα, τῶν ἔργων ἀμελήσαντες περὶ τῶν

[40, 20]   γε τὴν κοίτην ἀπήντησε καὶ διασπᾷ καὶ διαφθείρει τὸν ὕπνον. (οὕτως

[40, 20]   μηδεὶς ὑπολάβῃ με λέγειν ὡς ἄρα χρὴ τελέως ὑποπεσεῖν καὶ μηδὲν

[40, 30]   ἁπάντων δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι μὲν ἑκάστους παρὰ ἀνθρώπων οὐ φίλων, ἀποδίδοσθαι δὲ

[40, 0]   σπουδαιότερα ἴσως, ἀφ´ ὧν οὐ παρὰ μόνοις ὑμῖν εὐδοκιμεῖν ἔμελλον, ἐῶ

[40, 0]   δὲ ἐγίγνοντο πολλοὶ μέν, οὐ παρὰ πολλῶν δέ, καὶ σφόδρα ἀηδεῖς,

[40, 20]   τισι βλάβην μείζονα ἡγουμένους τῆς παρὰ τὰς διαλύσεις ζημίας. (πᾶσα γάρ,

[40, 30]   δὲ τοῖς μισοῦσι, κατάγεσθαι δὲ παρὰ τοῖς βαρυνομένοις, ὑποδέχεσθαι δὲ τοὺς

[40, 20]   καὶ πολιτείαν ἐξαίρετον ἔχοντας καὶ παρὰ τοῖς ἡγεμόσι τιμήν τινα καὶ

[40, 30]   ὄν. ἡ μὲν γὰρ λεγομένη παρὰ τοῖς σοφοῖς ἐπικράτησις αἰθέρος, ἐν

[40, 0]   ἂν αἴσθωμαι τοῦτο δὴ τὸ παρὰ τῷ ποιητῇ λεγόμενον· (ὅ, ττι

[40, 10]   καὶ πλέονος τυγχάνειν τιμῆς καὶ παρὰ τῶν ἐπιδημούντων ξένων καὶ παρὰ

[40, 30]   πόθεν ἀπίασιν; οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ παρὰ τῶν ἐχθίστων ἀναχθήσονται πλέοντες καὶ

[40, 10]   παρὰ τῶν ἐπιδημούντων ξένων καὶ παρὰ τῶν ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ τοῖς

[40, 30]   προσβάλλειν τοῖς τείχεσιν ἢ τὰ δένδρα κόπτειν ἢ τῷ καρπῷ πῦρ

[40, 30]   ἀμαθίαν καὶ διαφθοράν, ὅτι τῶν σφόδρα ἀδόξων καὶ φαυλοτάτων ζῴων χείρους

[40, 0]   οὐ παρὰ πολλῶν δέ, καὶ σφόδρα ἀηδεῖς, ὡς κατασκάπτω τὴν πόλιν,

[40, 20]   ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια καὶ μὴ σφόδρα ἀκριβῶς περιέχεσθαι τῶν δικαίων ἢ

[40, 20]   μήτε ἀναιρεῖσθαι ῥᾳδίως ἔχθραν μὴ σφόδρα ἀναγκαίαν, τάς τε πρότερον οὔσας

[40, 20]   καὶ φιλονικία θαυμαστὸν εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα καὶ μεγάλα. καὶ τῆς

[40, 20]   κἂν ἐγρηγορότι καὶ βαδίζοντι μὴ σφόδρα ἐνοχλῇ τὴν ἰσχὺν τοῦ σώματος,

[40, 10]   γεγόνασι πρὸς ὑμᾶς) ὅμως οὐ σφόδρα ἠπείχθην εὐλαβούμενος μὴ γένηται τοῦτο

[40, 0]   ἐστιν. καί τινες ἦσαν οἱ σφόδρα ὀδυρόμενοι τὸ χαλκεῖον τὸ τοῦ

[40, 0]   οὐδὲ ἀπορῶν ἔργου τινός, ἀλλ´ ἕτερα μᾶλλον πράττειν δυνάμενος σπουδαιότερα ἴσως,

[40, 0]   ἀλλ´ ἕτερα μᾶλλον πράττειν δυνάμενος σπουδαιότερα ἴσως, ἀφ´ ὧν οὐ παρὰ

[40, 0]   αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα τῶν κλεισίων, οἷς ὑποδύεται τὰ

[40, 20]   χείρω {καὶ} τὰ ἔργα καὶ σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ εἰπεῖν ἔστι καὶ

[40, 30]   ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ, τά τε ἰσχυρότερα καὶ μείζω καὶ τὰ ἐλάττω

[40, 20]   πᾶσα φιλία πολὺ ἀμείνων καὶ λυσιτελεστέρα τοῖς γε νοῦν ἔχουσιν ἔχθρας,

[40, 30]   ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ λαβόντας ὅπλα βαδίζειν εἰς

[40, 30]   πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ λαβόντας ὅπλα

[40, 20]   ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ πόλις ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα τρόπον

[40, 20]   τοὺς χρωμένους οὐδὲν πώποτε ἔβλαψεν, ἔχθρα δὲ καὶ φιλονικία θαυμαστὸν εἰ

[40, 20]   μὲν γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔχθρα καὶ διαφορὰ πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη

[40, 20]   τε ὄνομα εὔφημον ἥ τε πεῖρα ἀρίστη καὶ λυσιτελεστάτη πᾶσι· στάσεως

[40, 30]   ἀνέχεται καὶ διατελεῖ χωρὶς ἔχθρας· μικρὰ δὲ οὕτω πολίχνια τῶν ἐπιτυχόντων

[40, 20]   τῶν ἐγγὺς οὕτως καὶ ὁμόρων διαφορὰ καὶ τὸ μῖσος οὐδενὶ ἄλλῳ

[40, 30]   δὲ τῶν ἄλλων πλεονεξία καὶ διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη τὸν ἔσχατον ἔχει

[40, 20]   ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔχθρα καὶ διαφορὰ πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη ἐργῶδες καὶ

[40, 30]   τοῦ κρείττονος φωτός; τοῦτο δὲ ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ μηδὲν ἡγούμενα

[40, 30]   αὐτοῖς; καὶ ταῦτα μέν, οὕτως ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα, τὴν πρὸς ἄλληλα

[40, 0]   τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα

[40, 20]   τῆς παρὰ τὰς διαλύσεις ζημίας. (πᾶσα γάρ, ὥς φασιν, εἰρήνη κρείττων

[40, 20]   τε ἄρχοντα καὶ τὸν εἰσηγησάμενον. πᾶσα μὲν γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν

[40, 20]   φασιν, εἰρήνη κρείττων πολέμου, καὶ πᾶσα φιλία πολὺ ἀμείνων καὶ λυσιτελεστέρα

[40, 10]   μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ λυπῆται βασκαίνων. ὅσα δ´ οὐ ῥᾴδιον ὑπ´ ἄλλου

[40, 0]   ἀντειπόντος. (ἐπεὶ δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν, ὅσα μὲν αὐτὸς ἔπαθον μετρῶν καὶ

[40, 10]   νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα μὲν οὖν καὶ δι´ ἐμοῦ

[40, 20]   ξένους τρόπον τινὰ ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ πόλις ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς

[40, 30]   γῆ μὲν τὴν κατωτάτω χώραν λαχοῦσα ὑπομένει, καθάπερ ἕρμα νεώς, ὕδωρ

[40, 30]   προθύμως δὲ ἀποδημεῖν; καὶ μὴν τά γε τῆς χώρας καὶ τὰ

[40, 30]   δι´ ἑτέρου λιμένος οὔτε ἐκπέμψαι τὰ γιγνόμενα παρ´ ἡμῖν. (πῶς οὖν

[40, 20]   (πολλὰ δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις, τὰ γιγνόμενα) χαίροντας καὶ ἐπιτιθεμένους. (οὐ

[40, 0]   θεοῖς καὶ νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ γράμματα τὰ τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι

[40, 30]   μηδὲ τῶν μὲν τυγχάνειν αὐτούς, τὰ δὲ παριέναι τοῖς ἄλλοις, οὐκ

[40, 30]   ἢ προσβάλλειν τοῖς τείχεσιν ἢ τὰ δένδρα κόπτειν ἢ τῷ καρπῷ

[40, 20]   αἱρουμένων δὲ αὐτῶν καὶ προθυμουμένων τὰ εἰς φιλίαν ἑτοιμοτέρους πρὸς τοῦτο

[40, 30]   τε ἰσχυρότερα καὶ μείζω καὶ τὰ ἐλάττω δὴ δοκοῦντα. ταύτης δὲ

[40, 20]   δυσχερής, πολὺ δὲ χείρω {καὶ} τὰ ἔργα καὶ σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ

[40, 20]   ἀλλήλῃσι, χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει. ~πόσου δὴ ταῦτά ἐστι

[40, 20]   νοῦν ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια καὶ μὴ σφόδρα ἀκριβῶς

[40, 0]   μάτην ἀπολόμενα, καὶ τελευταῖον εἰς τὰ ὄρη φθειρόμενος, οὐκ ὢν ἔμπειρος

[40, 10]   (καὶ μὴν ὅστις ἂν προθυμῆται τὰ περὶ τὴν πόλιν καὶ δύνηταί

[40, 0]   ταπεινότερα τῶν κλεισίων, οἷς ὑποδύεται τὰ πρόβατα, τῶν ποιμένων δὲ οὐδεὶς

[40, 40]   καὶ θηρίων χείρους, ὡς ἔοικε, τὰ πρὸς φιλίαν καὶ τὸ κοινωνεῖν

[40, 0]   ἦσαν οἳ χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν πενίας καὶ

[40, 30]   φιλίας καὶ ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ, τά τε ἰσχυρότερα καὶ μείζω καὶ

[40, 30]   τά γε τῆς χώρας καὶ τὰ τῆς θαλάττης καὶ τὰ τῶν

[40, 0]   οὕτω δύναται τοὺς ὀφείλοντας ὑμῖν τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ ὑμᾶς

[40, 0]   νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ γράμματα τὰ τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον ἦν,

[40, 30]   καὶ τὰ τῆς θαλάττης καὶ τὰ τῶν ὀρῶν ἐξ ἅπαντος ὑμᾶς

[40, 0]   ἔχοντες, εἰ μὴ μενεῖ ταῦτα τὰ ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ

[40, 0]   τῶν κλεισίων, οἷς ὑποδύεται τὰ πρόβατα, τῶν ποιμένων δὲ οὐδεὶς ἂν

[40, 30]   βαδίζοντας, καὶ τούτοις ἀεὶ πλείστοις κατὰ τὰς ὁδοὺς ἀπαντᾶν, πονηρὸν καὶ

[40, 10]   μετὰ φυγὴν οὕτως μακρὰν καὶ πράγματα τοσαῦτα καὶ τύραννον ἐχθρὸν δεῦρο

[40, 0]   εἰ μὴ μενεῖ ταῦτα τὰ ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ τῶν

[40, 10]   Σμυρναίοις παμπόλλας δωρεὰς δοίη καὶ χρήματα ἀμύθητα πέμψειε μετὰ τῶν Νεμέσεων,

[40, 0]   καὶ νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ γράμματα τὰ τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον

[40, 10]   δι´ ἐμοῦ καὶ δι´ ἑτέρων δυνατὰ γίγνεσθαι τῇ πόλει, ταῦτα ἐκείνοις

[40, 20]   καὶ τοῖς θεάτροις πόσον διαφέρουσι μετὰ ἐπαίνου γιγνόμεναι καὶ πολλῆς εὐφημίας

[40, 20]   γιγνόμεναι καὶ πολλῆς εὐφημίας τῶν μετὰ μίσους καὶ λοιδορίας; οὐ γὰρ

[40, 30]   γιγνομένη ἔν τισι χρόνοις τεταγμένοις, μετὰ πάσης φιλίας καὶ ὁμονοίας ἔοικε

[40, 10]   τοιούτων ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι λόγων καὶ μετὰ τοιούτων πόλεων τολμᾷ τις ὀνομάζειν

[40, 10]   μόνον, ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν μετὰ τῶν ἄλλων, λογιζόμενοι κἀμὲ πολίτην

[40, 10]   δοίη καὶ χρήματα ἀμύθητα πέμψειε μετὰ τῶν Νεμέσεων, καὶ νὴ Δί´

[40, 10]   καταψηφίσασθαι. καὶ γὰρ ἦν γελοῖον μετὰ φυγὴν οὕτως μακρὰν καὶ πράγματα

[40, 10]   παμπόλλας δωρεὰς δοίη καὶ χρήματα ἀμύθητα πέμψειε μετὰ τῶν Νεμέσεων, καὶ

[40, 10]   μόλις δι´ εὔνοιαν θεοῦ τινος, ἔπειτα ἐνταῦθα ὥσπερ ἐν λιμένι ναυαγεῖν.

[40, 0]   τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον ἦν, ἔπειτα εὐθὺς ἀναχωρῆσαι καὶ τρέπεσθαι καθ´

[40, 0]   τινας ὡς ξένον καὶ περιττόν· (ἔπειτα οἶμαι καὶ τοῦ σώματος δέον

[40, 30]   ἐν αὐτοῖς ὑπάρχειν καὶ πανταχοῦ πάντα δουλεύειν καὶ ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ

[40, 10]   ῥᾷον μᾶλλον καὶ ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι πάντα· καίτοι καὶ νῦν ἴσως οὐ

[40, 0]   ἐξελαύνων τοὺς πολίτας, ὡς ἀνῄρηται πάντα, συγκέχυται, λοιπὸν οὐδέν ἐστιν. καί

[40, 10]   ἐδέοντο. τίνος οὖν ἕνεκεν εἴρηκα πάντα τοῦτον τὸν λόγον, ὑπὲρ ἄλλων

[40, 20]   τάς τε πρότερον οὔσας καταλύεσθαι πάντα τρόπον, ἂν ᾖ δυνατόν, τὴν

[40, 20]   πόλις ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα τρόπον καὶ δυσομίλητον, ὥσπερ εὔνους

[40, 30]   τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα τὸν ἅπαντα κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ, εἰ καί

[40, 30]   καὶ δυνάμει κυβερνώμενα θεοῦ τὸν ἅπαντα χρόνον ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα

[40, 30]   εὔπνους, ὁ δὲ ἀνωτάτω καὶ ξύμπαντα ἔχων αἰθὴρ πυρὸς θείου κύκλῳ

[40, 40]   καὶ ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ πρᾴως ὑπὸ τῶν

[40, 30]   πάντως εἰπόντα τι παρελθεῖν ἢ ἀκούσαντα δυσχερές. (ὥστε ἔγωγε ἐνεθυμούμην πολλάκις

[40, 40]   ἔτι δὲ αἰπόλια καὶ ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ

[40, 10]   ἀγρίου πελάγους καὶ χειμῶνος ἀδοκήτως σωθέντα μόλις δι´ εὔνοιαν θεοῦ τινος,

[40, 0]   χαλεπῶς ἂν ὑπομεῖναι πενίαν, οὐκ ὄντα ἐμοῦ χείρω τὴν φύσιν. (ἐπεὶ

[40, 30]   πέφυκεν αὐτά τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα τὸν ἅπαντα κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ,

[40, 30]   ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ πειθόμενα καὶ εἴκοντα. (οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο μὲν ἥλιον

[40, 30]   καὶ δυσχερῆ σύμβολον, {ὥστε πάντως εἰπόντα τι παρελθεῖν ἢ ἀκούσαντα δυσχερές.

[40, 0]   ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς τὴν

[40, 10]   ἂν οὐδέποτε λυπήσειε τὸν νοῦν ἔχοντα ἄλλως τε καὶ πρῶτον τυχόντα

[40, 20]   ἀποδημεῖν, ὥσπερ ἤδη πολὺν χρόνον ἔχοντα παρ´ ὑμῖν, ἐπίσταμαι σαφῶς· (ἄλλως

[40, 30]   μὲν ἥλιον νυκτὶ μεθιστάμενον καὶ παρέχοντα ἀνατεῖλαι τοῖς ἀφανεστέροις ἄστροις, τοῦτο

[40, 20]   ὑπὲρ τούτου ἐπαινῶ τόν τε ἄρχοντα καὶ τὸν εἰσηγησάμενον. πᾶσα μὲν

[40, 10]   ἔχοντα ἄλλως τε καὶ πρῶτον τυχόντα καὶ τὴν ἀφορμὴν ἴσως παρεσχηκότα.

[40, 30]   ἐπιτυχόντων ἀνθρώπων καὶ ἔθνη ἀσθενῆ κατοικοῦντα ἐν μέρει τῆς γῆς οὐ

[40, 30]   μείζω καὶ τὰ ἐλάττω δὴ δοκοῦντα. ταύτης δὲ τῆς κοινωνίας διαλυθείσης

[40, 10]   συμφέρον, ἐμὲ πρῶτον ἕξει τὸν μαρτυροῦντα καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ αὐτὸ

[40, 30]   κρείττονος φωτός; τοῦτο δὲ ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ μηδὲν ἡγούμενα πάσχειν

[40, 30]   ἀφανεστέροις ἄστροις, τοῦτο δὲ σελήνην ἐῶντα καταλάμψαι τὴν ἅπασαν γῆν ἐν

[40, 10]   τυχόντα καὶ τὴν ἀφορμὴν ἴσως παρεσχηκότα. ὅμοιον γάρ, ὥσπερ εἴ τις

[40, 30]   τι ὑμῖν συμπαθής, ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ θεῖα καὶ τοῦ

[40, 0]   κομιδῇ φαύλως διακειμένων, ἃ τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως τετύχηκεν. ὅπου

[40, 30]   ὑμῖν συμπαθής, ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ θεῖα καὶ τοῦ πρώτου

[40, 0]   Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα τῶν κλεισίων,

[40, 20]   φιλονικία θαυμαστὸν εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα καὶ μεγάλα. καὶ τῆς μὲν

[40, 10]   μὴ διαφέρεσθαι πρὸς μηδένα ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ οἶμαι πρὸς τοὺς ἐγγὺς

[40, 10]   ἐν λιμένι ναυαγεῖν. (θαυμάζω δὲ μάλιστα ἐνίων ἀνθρώπων τὴν κακοήθειαν, μᾶλλον

[40, 10]   καὶ δυσκόλως φέρωσιν ἐμοῦ πράττοντος αὐτά. καὶ νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν

[40, 30]   εὐγνωμοσύνης καὶ μετριότητος διαμένειν πέφυκεν αὐτά τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα τὸν

[40, 10]   δ´ ἐπὶ τούτοις σχετλιάζοντες καὶ τοιαῦτα λέγοντες καὶ διδόναι μηδένα ἐῶντες

[40, 0]   δύναται τοὺς ὀφείλοντας ὑμῖν τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι.

[40, 10]   φυγὴν οὕτως μακρὰν καὶ πράγματα τοσαῦτα καὶ τύραννον ἐχθρὸν δεῦρο ἀφικόμενον,

[40, 0]   ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι. διὰ μὲν δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον ἐνόμιζον γενέσθαι πρὸς τοῖς

[40, 10]   ξένων καὶ παρὰ τῶν ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ τοῖς μὲν ἀγαπῶσι τὰς

[40, 10]   ἑτέρων δυνατὰ γίγνεσθαι τῇ πόλει, ταῦτα ἐκείνοις ἀξιῶ μᾶλλον ἐπιτρέπειν, ἵνα

[40, 10]   Ἐφεσίων, Ταρσεῖς ἐκείνους, Ἀντιοχέας. καὶ ταῦτα ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι καὶ πρότερόν

[40, 30]   καὶ τὰ κελεύει. ~πόσου δὴ ταῦτά ἐστι τὸ μὴ πάσχειν; πόσῳ

[40, 30]   πρότερον διαφερομένοις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ

[40, 40]   ἡ φύσις ἐποίησεν εὐνοίας ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας καὶ μίσους

[40, 30]   θείου κύκλῳ περιδραμόντος αὐτοῖς; καὶ ταῦτα μέν, οὕτως ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα,

[40, 10]   σμικρὰν ἔχων καὶ ἀνελεύθερον, καὶ ταῦτα παραδειγμάτων ὄντων· λέγω δὲ τὸ

[40, 30]   πάνυ τι ὑμῖν συμπαθής, ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ θεῖα καὶ

[40, 0]   σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς

[40, 0]   τὴν ἐσομένην ὑπώπτευόν μοι περὶ ταῦτα· πολλάκις μὲν ὑφ´ ὑμῶν ἐκυρώθη,

[40, 0]   χαλεπῶς ἔχοντες, εἰ μὴ μενεῖ ταῦτα τὰ ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας,

Discours, Par.
[40, 40]	φιλίαν καὶ τὸ κοινωνεῖν ἀλλήλοις.	ἃ	γὰρ ἡ φύσις ἐποίησεν εὐνοίας
[40, 30]	πλανωμένων ἀστέρων τὴν ἄπαυστον χορείαν,	ἃ	μηδέποτε ἀλλήλοις ἐμποδὼν ἵσταται; πρὸς
[40, 0]	καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα,	ἃ	πρὸς τὴν πληγὴν τοῦ ῥαιστῆρος
[40, 0]	τὴν οἰκίαν, κομιδῇ φαύλως διακειμένων,	ἃ	τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως
[40, 20]	πολὺ δὲ χείρω {καὶ} τὰ	ἔργα	καὶ σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ εἰπεῖν
[40, 0]	γένοιτο ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον, ὁποῖα	ἔργα	πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις μάτην
[40, 0]	ὑπὲρ τοῦ μὴ ψεύσασθαι τὴν	πατρίδα	μηδὲ ἀποστερῆσαι τὴν ὑπόσχεσιν ὑμᾶς,
[40, 10]	αὑτὸν ἁρμόττειν καὶ τὸν αὑτοῦ	πόδα,	καὶ ἂν δοκῇ μεῖζον, περιτεμεῖν·
[40, 0]	τοῖς τοιούτοις καὶ τῶν ἀστυγειτόνων	ἐλειπόμεθα.	(τοῦτον ἐμοῦ τότε εἰπόντος τὸν
[40, 20]	πολὺ κάλλιον, ὅπως αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι	φανησόμεθα	καὶ μᾶλλον καταφρονοῦντες χρημάτων καὶ
[40, 0]	ἀποστερῆσαι τὴν ὑπόσχεσιν ὑμᾶς, ἣν	ὑπεσχόμεθα	μηδενὸς ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς ῥᾳδίαν οὐδὲ
[40, 10]	δι´ εὔνοιαν θεοῦ τινος, ἔπειτα	ἐνταῦθα	ὥσπερ ἐν λιμένι ναυαγεῖν. (θαυμάζω
[40, 10]	καὶ παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ	δίκαιά	μοι πρὸς αὐτοὺς ὑπῆρχεν, ὥσπερ
[40, 0]	θῦσαι τοῖς θεοῖς καὶ νὴ	Δία	ἀναγνῶναι τὰ γράμματα τὰ τοῦ
[40, 0]	ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι.	διὰ	μὲν δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον ἐνόμιζον
[40, 30]	μηδὲν ἡγούμενα πάσχειν μηδὲ ἀπόλλυσθαι	διὰ	τὴν ἐκείνου {τοῦ θεοῦ} δύναμιν;
[40, 0]	ἐπ´ ὀλίγον σχολὴν ἤγαγον ἴσως	διὰ	τὴν ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην, ὃς δέον
[40, 10]	καὶ τοῦδε, τί πράττουσιν ἢ	διὰ	τί πάντες οὐκ ἦλθον. (οἱ
[40, 20]	οὕτως αἰσχρόν ἐστι λείπεσθαι τοῖς	διὰ	τὸ μῖσος ἔργοις καὶ νὴ
[40, 30]	περὶ τῶν ὅλων οὔποτε ἐσόμενον	διὰ	τὸ πᾶσαν εἰρήνην καὶ δικαιοσύνην
[40, 20]	τὸ μῖσος ἔργοις καὶ νὴ	Δία	τοῖς πρὸς ἔχθραν ὡς τοῖς
[40, 20]	τινα ὀκνῶν ἢ δαπάνην ἐμαυτοῦ	διὰ	τοῦτο ἀμελῶ τοῦ πρέποντος ὑμῖν.
[40, 10]	ἠξίου τὸν ἥλιον ἢ τὸν	Δία	ὕειν ἢ τοὺς ἀνέμους πνεῖν
[40, 20]	δὲ κἀκεῖνο σκοποῦντες ὅτι μηδὲν	ἰδίᾳ	μοι διαφέρει, μηδὲ ὄχλησίν τινα
[40, 20]	γε νοῦν ἔχουσιν ἔχθρας, καὶ	ἰδίᾳ	τοῖς οἴκοις καὶ δημοσίᾳ ταῖς
[40, 30]	ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ	θεῖα	καὶ τοῦ πρώτου καὶ μεγίστου
[40, 0]	οἳ χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ	σημεῖα	τῆς ἔμπροσθεν πενίας καὶ ἀδοξίας,
[40, 20]	πώποτε ἔβλαψεν, ἔχθρα δὲ καὶ	φιλονικία	θαυμαστὸν εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα
[40, 40]	αὐτίκα ἡ πρώτη καὶ μεγίστη	φιλία	γονεῦσι πρὸς παῖδας.
[40, 20]	εἰρήνη κρείττων πολέμου, καὶ πᾶσα	φιλία	πολὺ ἀμείνων καὶ λυσιτελεστέρα τοῖς
[40, 40]	ἀμφοῖν ἀγέλην ὁρᾶσθαι· ἔτι δὲ	αἰπόλια	καὶ ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς
[40, 0]	οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως τετύχηκεν. ὅπου γὰρ	ἀποδημία	δεσπότου χρονίσαντος ἱκανὴ διαφθεῖραι καὶ
[40, 30]	καταλάμψαι τὴν ἅπασαν γῆν ἐν	ἐρημίᾳ	τοῦ κρείττονος φωτός; τοῦτο δὲ
[40, 10]	οὐδὲ τῶν ἐπαινούντων ἀπορῶν οὐδ´	ἐπιθυμίᾳ	δόξης, ἀλλὰ τῇ πρὸς ὑμᾶς
[40, 40]	ὁρᾶσθαι· ἔτι δὲ αἰπόλια καὶ	ποίμνια	συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως
[40, 30]	χωρὶς ἔχθρας· μικρὰ δὲ οὕτω	πολίχνια	τῶν ἐπιτυχόντων ἀνθρώπων καὶ ἔθνη
[40, 20]	μιᾶς πόλεως, ὅπου καὶ γάμων	κοινωνία	πολλοῖς καὶ συμβολαίων καὶ τὸ
[40, 30]	συμβαίνειν. ἡ δὲ τῶν ἄλλων	πλεονεξία	καὶ διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη τὸν
[40, 10]	μᾶλλον δὲ τὴν ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος	οἷα	ἐλογοποίουν τὸ μὲν πρῶτον περὶ
[40, 20]	πόλεσιν. εἰρήνη μὲν γὰρ καὶ	ὁμόνοια	τοὺς χρωμένους οὐδὲν πώποτε ἔβλαψεν,
[40, 10]	δόξης, ἀλλὰ τῇ πρὸς ὑμᾶς	εὐνοίᾳ	βούλομαι γίγνεσθαί τι τῶν δεόντων,
[40, 0]	μὴ γένοιτο ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον,	ὁποῖα	ἔργα πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις
[40, 0]	(ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα	ἐρείπια,	πολὺ ταπεινότερα τῶν κλεισίων, οἷς
[40, 20]	καὶ διαφορᾶς σκυθρωπὴ μὲν ἡ	προσηγορία	καὶ δυσχερής, πολὺ δὲ χείρω
[40, 20]	ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι τὰ	μέτρια	καὶ μὴ σφόδρα ἀκριβῶς περιέχεσθαι
[40, 20]	καὶ ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις καὶ	δημοσίᾳ	ταῖς πόλεσιν. εἰρήνη μὲν γὰρ
[40, 10]	φιλάνθρωπον οὐδὲν πρὸ τοῦ καταλλαγῆναι	δημοσίᾳ	τὴν πόλιν καὶ φίλους ὑμᾶς
[40, 40]	ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας καὶ μίσους	αἴτια	γιγνόμενα. αὐτίκα ἡ πρώτη καὶ
[40, 40]	γὰρ ἡ φύσις ἐποίησεν εὐνοίας	ἕνεκα,	ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας καὶ
[40, 10]	ἐμὲ καλεῖν, ἴσως καὶ ταύτης	ἕνεκα	τῆς χρείας (τυχὸν γὰρ ἠλπίζετε
[40, 0]	κατασκάπτω τὴν πόλιν, ὡς ἀνάστατον	πεποίηκα	σχεδὸν ἐξελαύνων τοὺς πολίτας, ὡς
[40, 10]	ἐκεῖνοι ἐδέοντο. τίνος οὖν ἕνεκεν	εἴρηκα	πάντα τοῦτον τὸν λόγον, ὑπὲρ
[40, 40]	ἔχθρας καὶ μίσους αἴτια γιγνόμενα.	αὐτίκα	ἡ πρώτη καὶ μεγίστη φιλία
[40, 30]	καὶ μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους.	αὐτίκα	οἱ πρέσβεις οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ
[40, 20]	εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα καὶ	μεγάλα.	καὶ τῆς μὲν ὁμονοίας τό
[40, 30]	ταῦτα μέν, οὕτως ἰσχυρὰ καὶ	μεγάλα,	τὴν πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται
[40, 30]	ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα, τὴν πρὸς	ἄλληλα	κοινωνίαν ἀνέχεται καὶ διατελεῖ χωρὶς
[40, 30]	ἅπαντα χρόνον ἐκ τῆς πρὸς	ἄλληλα	φιλίας καὶ ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ,
[40, 10]	ἡδέως αὐτὸν ἀποδέξασθαι τοὺς πρέσβεις,	ἀλλὰ	δυσχερᾶναι μᾶλλον, ὡς δέον αὐτὸν
[40, 0]	τοῖς χαλκεῦσιν ἐξῆν διάρασθαι σχεδόν,	ἀλλὰ	εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα
[40, 0]	ἔργου τινός, οὐκ αὐτὸς μόνον,	ἀλλὰ	καὶ τῶν ἡγεμόνων ἐσπουδακότων, ἴσως
[40, 10]	ἴσως οὐ τοῖς παροῦσι μόνον,	ἀλλὰ	κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν μετὰ τῶν
[40, 20]	μηδὲ ἐμποδὼν γενέσθαι μηδεμιᾶς πράξεως,	ἀλλὰ	κἂν ἐγρηγορότι καὶ βαδίζοντι μὴ
[40, 10]	οὐχ ὑπέμενον φιλανθρωπεύεσθαι κατ´ ἐμαυτόν,	ἀλλὰ	κοινῇ μεθ´ ὑμῶν αὐτοῖς ἐβουλόμην
[40, 20]	πρὸς τοὺς πέλας οἰκείως ἔχοντας,	ἀλλὰ	μὴ ἐχθρῶς, ὅσῳ δὲ βέλτιον
[40, 20]	ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας ἀλλήλοις καὶ συνευχομένους,	(ἀλλὰ	μὴ τοὐναντίον καταρωμένους καὶ βλασφημοῦντας.
[40, 0]	οὐ μόνον ἄοικος καὶ ἀνέστιος,	ἀλλὰ	μηδὲ ἀκόλουθον ἕνα γοῦν ἐπαγόμενος.
[40, 30]	πυκνοὶ βαδίζοντες οὐδέποτε ἠνώχλησαν ἀλλήλους,	ἀλλὰ	πάνυ πρᾴως ἐντυχάνουσι καὶ παρίασι
[40, 40]	αὐτῆς ἅλω πολλάκις εἰσφερόμενοι σῖτον,	ἀλλὰ	παραχωροῦσιν αὑτοῖς καὶ τῶν ὁδῶν
[40, 10]	ἐπαινούντων ἀπορῶν οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ δόξης,	ἀλλὰ	τῇ πρὸς ὑμᾶς εὐνοίᾳ βούλομαι
[40, 10]	τῶν ἀνθρώπων οὐ τοῖς πραττομένοις,	ἀλλὰ	τοῖς πράττουσι φθονεῖν. (ἐπεὶ καὶ
[40, 10]	γένηται τοῦτο ἐμποδὼν οὐκ ἐκείνοις,	ἀλλὰ	τῶν ἐντεῦθέν τισι. σχεδὸν γὰρ
[40, 0]	ἀπρεπὲς μηδὲ ἀχρεῖον, ὁποῖα ἔργα	πολλὰ	γέγονε παρ´ ἑτέροις μάτην ἀπολόμενα,
[40, 20]	δέ, ἂν συμβῇ τι πταῖσμα	(πολλὰ	δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις, τὰ
[40, 10]	φιλοφρονούμενοι καὶ παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι· καὶ	πολλὰ	δίκαιά μοι πρὸς αὐτοὺς ὑπῆρχεν,
[40, 20]	εἰπεῖν ἔστι καὶ ἀκοῦσαι {καὶ}	πολλὰ	τῶν ἀβουλήτων καὶ πρᾶξαι καὶ
[40, 30]	χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ λαβόντας	ὅπλα	βαδίζειν εἰς τὴν χώραν ἢ
[40, 30]	καταρωμένους, τὸ δὲ πάντων ἀηδέστατον	ὅραμα	ἐχθρῶν, τοῦτο ἀεί ποτε ὁρᾶν
[40, 0]	πάλιν δὲ ὕστερον ἐμοῦ τὸ	πρᾶγμα	ἐφ´ ὑμῖν ποιουμένου πολλάκις μὲν
[40, 10]	καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ αὐτὸ	πρᾶγμα,	ὃ γίγνεται ὀρθόν, πολὺ ἂν
[40, 30]	οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ τοῦτο τὸ	πρᾶγμα	πόθεν ἀπίασιν; οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ
[40, 20]	εἰπεῖν, ᾧ πάντως ἐλύπησε, καὶ	πρᾶγμα	συνθεῖναι τὸ βλάψον. οὐδὲ γὰρ
[40, 10]	καὶ φθόνον. (καίτοι τὸ μὲν	ὑπόδημα	δεῖ πρὸς αὑτὸν ἁρμόττειν καὶ
[40, 10]	πᾶσι τούτοις συναίρεσθαι πέφυκε τὸ	φρόνημα	τῶν πόλεων καὶ μεῖζον ἀξίωμα
[40, 20]	ἀπὸ οἰκήματος ἑκατέρας οὐδὲν αἰσχυνομένων	ῥῆμα	ἀκόλαστον εἰπεῖν, ᾗ φησιν Ὅμηρος,
[40, 20]	συνθεῖναι τὸ βλάψον. οὐδὲ γὰρ	νόσημα	οὐδὲν οὕτως ἀναίσθητον τοῖς ἔχουσιν
[40, 10]	λόγων καὶ μετὰ τοιούτων πόλεων	τολμᾷ	τις ὀνομάζειν τὴν ὑμετέραν. (ὅμως
[40, 20]	τῆς μὲν ὁμονοίας τό τε	ὄνομα	εὔφημον ἥ τε πεῖρα ἀρίστη
[40, 30]	κατωτάτω χώραν λαχοῦσα ὑπομένει, καθάπερ	ἕρμα	νεώς, ὕδωρ δὲ περὶ ταύτῃ
[40, 20]	τοῦτο δέ, ἂν συμβῇ τι	πταῖσμα	(πολλὰ δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις,
[40, 10]	καὶ φίλους ὑμᾶς γενέσθαι. καίτοι	ψήφισμά	γε ἔπεμψαν εὐθὺς ἐν ἀρχῇ
[40, 10]	φρόνημα τῶν πόλεων καὶ μεῖζον	ἀξίωμα	γίγνεσθαι τὸ τοῦ δήμου καὶ
[40, 0]	καὶ ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον	ἕνα	γοῦν ἐπαγόμενος. οὐ τοίνυν οὐδὲ
[40, 40]	πολλάκις, οὐδὲ ἑσμοὶ πλείονες μελιττῶν,	ἕνα	καὶ τὸν αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα,
[40, 10]	ἢ τοὺς ἀνέμους πνεῖν ἢ	μηδένα	ἄλλον ἀπὸ τῶν κρηνῶν δύνασθαι
[40, 10]	κρεῖττον εἶναι μὴ διαφέρεσθαι πρὸς	μηδένα	ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ οἶμαι πρὸς
[40, 0]	εἰ μὴ δοκιμάζοιτε μηδὲ βούλοισθε,	μηδένα	ἐνοχλῶ· τὴν γὰρ ἀσχολίαν τὴν
[40, 10]	καὶ τοιαῦτα λέγοντες καὶ διδόναι	μηδένα	ἐῶντες καὶ τοῖς ἔργοις ἐμποδὼν
[40, 0]	ὅμως ἦσαν οἳ χαλεπῶς ἑώρων	ἀφανιζόμενα	τὰ σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν πενίας
[40, 30]	μετριότητος διαμένειν πέφυκεν αὐτά τε	σῳζόμενα	καὶ σῴζοντα τὸν ἅπαντα κόσμον;
[40, 30]	δουλεύειν καὶ ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ	πειθόμενα	καὶ εἴκοντα. (οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο
[40, 0]	πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις μάτην	ἀπολόμενα,	καὶ τελευταῖον εἰς τὰ ὄρη
[40, 40]	ἔστιν ἔχθρας καὶ μίσους αἴτια	γιγνόμενα.	αὐτίκα ἡ πρώτη καὶ μεγίστη
[40, 30]	ἑτέρου λιμένος οὔτε ἐκπέμψαι τὰ	γιγνόμενα	παρ´ ἡμῖν. (πῶς οὖν οὐχ
[40, 20]	δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις, τὰ	γιγνόμενα)	χαίροντας καὶ ἐπιτιθεμένους. (οὐ γάρ
[40, 0]	κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα καὶ	ὑπερηρεισμένα,	ἃ πρὸς τὴν πληγὴν τοῦ
[40, 30]	ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ μηδὲν	ἡγούμενα	πάσχειν μηδὲ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν
[40, 30]	καὶ μεγίστου γνώμῃ καὶ δυνάμει	κυβερνώμενα	θεοῦ τὸν ἅπαντα χρόνον ἐκ
[40, 0]	πολλάκις δ´ ἐν τῷ θεάτρῳ,	ἵνα,	εἰ μὴ δοκιμάζοιτε μηδὲ βούλοισθε,
[40, 10]	ταῦτα ἐκείνοις ἀξιῶ μᾶλλον ἐπιτρέπειν,	ἵνα	μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ λυπῆται βασκαίνων.
[40, 0]	τῶν οἰκοδομουμένων ἐργαστηρίων ἄλλοσε, ἀλλ´	ἵνα	μηδέποτε μεῖζον ὑμεῖς ἐκείνων φρονῆτε.
[40, 20]	καὶ συνήθεις καὶ ξένους τρόπον	τινὰ	ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ πόλις
[40, 20]	ἢ σὺν ἑτέροις καὶ λόγον	τινὰ	εἰπεῖν, ᾧ πάντως ἐλύπησε, καὶ
[40, 0]	καὶ τρέπεσθαι καθ´ αὑτόν, λόγον	τινὰ	εἶπον ὑπὲρ ἔργου τινός, οὐκ
[40, 10]	πράττοντος αὐτά. καὶ νῦν τρόπον	τινὰ	ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα μὲν οὖν
[40, 20]	καὶ παρὰ τοῖς ἡγεμόσι τιμήν	τινα	καὶ δύναμιν, ἐὰν σωφρονῶσι (δεῖ
[40, 20]	ἰδίᾳ μοι διαφέρει, μηδὲ ὄχλησίν	τινα	ὀκνῶν ἢ δαπάνην ἐμαυτοῦ διὰ
[40, 0]	καὶ τοῦ σώματος δέον ποιήσασθαί	τινα	πρόνοιαν, ἐκ πολλῆς καὶ συνεχοῦς
[40, 30]	παντελῶς, ἐνίοτε δὲ ἀδρανῆ τὴν	ἀκτῖνα	καὶ λεπτὴν διαπέμπειν· (τοῦτο δὲ
[40, 20]	ἐκ τοῦ διαφέρεσθαί τισι βλάβην	μείζονα	ἡγουμένους τῆς παρὰ τὰς διαλύσεις
[40, 10]	καὶ νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν	ἐβράδυνα.	ὅσα μὲν οὖν καὶ δι´
[40, 40]	ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν νεμόμενοι	λειμῶνα,	τῶν ἔργων ἀμελήσαντες περὶ τῶν
[40, 20]	γε τὴν κοίτην ἀπήντησε καὶ	διασπᾷ	καὶ διαφθείρει τὸν ὕπνον. (οὕτως
[40, 20]	μηδεὶς ὑπολάβῃ με λέγειν ὡς	ἄρα	χρὴ τελέως ὑποπεσεῖν καὶ μηδὲν
[40, 30]	ἁπάντων δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι μὲν ἑκάστους	παρὰ	ἀνθρώπων οὐ φίλων, ἀποδίδοσθαι δὲ
[40, 0]	σπουδαιότερα ἴσως, ἀφ´ ὧν οὐ	παρὰ	μόνοις ὑμῖν εὐδοκιμεῖν ἔμελλον, ἐῶ
[40, 0]	δὲ ἐγίγνοντο πολλοὶ μέν, οὐ	παρὰ	πολλῶν δέ, καὶ σφόδρα ἀηδεῖς,
[40, 20]	τισι βλάβην μείζονα ἡγουμένους τῆς	παρὰ	τὰς διαλύσεις ζημίας. (πᾶσα γάρ,
[40, 30]	δὲ τοῖς μισοῦσι, κατάγεσθαι δὲ	παρὰ	τοῖς βαρυνομένοις, ὑποδέχεσθαι δὲ τοὺς
[40, 20]	καὶ πολιτείαν ἐξαίρετον ἔχοντας καὶ	παρὰ	τοῖς ἡγεμόσι τιμήν τινα καὶ
[40, 30]	ὄν. ἡ μὲν γὰρ λεγομένη	παρὰ	τοῖς σοφοῖς ἐπικράτησις αἰθέρος, ἐν
[40, 0]	ἂν αἴσθωμαι τοῦτο δὴ τὸ	παρὰ	τῷ ποιητῇ λεγόμενον· (ὅ, ττι
[40, 10]	καὶ πλέονος τυγχάνειν τιμῆς καὶ	παρὰ	τῶν ἐπιδημούντων ξένων καὶ παρὰ
[40, 30]	πόθεν ἀπίασιν; οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ	παρὰ	τῶν ἐχθίστων ἀναχθήσονται πλέοντες καὶ
[40, 10]	παρὰ τῶν ἐπιδημούντων ξένων καὶ	παρὰ	τῶν ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ τοῖς
[40, 30]	προσβάλλειν τοῖς τείχεσιν ἢ τὰ	δένδρα	κόπτειν ἢ τῷ καρπῷ πῦρ
[40, 30]	ἀμαθίαν καὶ διαφθοράν, ὅτι τῶν	σφόδρα	ἀδόξων καὶ φαυλοτάτων ζῴων χείρους
[40, 0]	οὐ παρὰ πολλῶν δέ, καὶ	σφόδρα	ἀηδεῖς, ὡς κατασκάπτω τὴν πόλιν,
[40, 20]	ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια καὶ μὴ	σφόδρα	ἀκριβῶς περιέχεσθαι τῶν δικαίων ἢ
[40, 20]	μήτε ἀναιρεῖσθαι ῥᾳδίως ἔχθραν μὴ	σφόδρα	ἀναγκαίαν, τάς τε πρότερον οὔσας
[40, 20]	καὶ φιλονικία θαυμαστὸν εἰ μὴ	σφόδρα	ἀνήκεστα καὶ μεγάλα. καὶ τῆς
[40, 20]	κἂν ἐγρηγορότι καὶ βαδίζοντι μὴ	σφόδρα	ἐνοχλῇ τὴν ἰσχὺν τοῦ σώματος,
[40, 10]	γεγόνασι πρὸς ὑμᾶς) ὅμως οὐ	σφόδρα	ἠπείχθην εὐλαβούμενος μὴ γένηται τοῦτο
[40, 0]	ἐστιν. καί τινες ἦσαν οἱ	σφόδρα	ὀδυρόμενοι τὸ χαλκεῖον τὸ τοῦ
[40, 0]	οὐδὲ ἀπορῶν ἔργου τινός, ἀλλ´	ἕτερα	μᾶλλον πράττειν δυνάμενος σπουδαιότερα ἴσως,
[40, 0]	ἀλλ´ ἕτερα μᾶλλον πράττειν δυνάμενος	σπουδαιότερα	ἴσως, ἀφ´ ὧν οὐ παρὰ
[40, 0]	αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ	ταπεινότερα	τῶν κλεισίων, οἷς ὑποδύεται τὰ
[40, 20]	χείρω {καὶ} τὰ ἔργα καὶ	σκυθρωπότερα.	καὶ γὰρ εἰπεῖν ἔστι καὶ
[40, 30]	ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ, τά τε	ἰσχυρότερα	καὶ μείζω καὶ τὰ ἐλάττω
[40, 20]	πᾶσα φιλία πολὺ ἀμείνων καὶ	λυσιτελεστέρα	τοῖς γε νοῦν ἔχουσιν ἔχθρας,
[40, 30]	ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ	βαρύτερα	τοῦ λαβόντας ὅπλα βαδίζειν εἰς
[40, 30]	πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι	χαλεπώτερα	καὶ βαρύτερα τοῦ λαβόντας ὅπλα
[40, 20]	ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ πόλις	ἐχθρὰ	καὶ δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα τρόπον
[40, 20]	τοὺς χρωμένους οὐδὲν πώποτε ἔβλαψεν,	ἔχθρα	δὲ καὶ φιλονικία θαυμαστὸν εἰ
[40, 20]	μὲν γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν	ἔχθρα	καὶ διαφορὰ πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη
[40, 20]	τε ὄνομα εὔφημον ἥ τε	πεῖρα	ἀρίστη καὶ λυσιτελεστάτη πᾶσι· στάσεως
[40, 30]	ἀνέχεται καὶ διατελεῖ χωρὶς ἔχθρας·	μικρὰ	δὲ οὕτω πολίχνια τῶν ἐπιτυχόντων
[40, 20]	τῶν ἐγγὺς οὕτως καὶ ὁμόρων	διαφορὰ	καὶ τὸ μῖσος οὐδενὶ ἄλλῳ
[40, 30]	δὲ τῶν ἄλλων πλεονεξία καὶ	διαφορὰ	παρανόμως γιγνομένη τὸν ἔσχατον ἔχει
[40, 20]	ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔχθρα καὶ	διαφορὰ	πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη ἐργῶδες καὶ
[40, 30]	τοῦ κρείττονος φωτός; τοῦτο δὲ	ἄστρα	ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ μηδὲν ἡγούμενα
[40, 30]	αὐτοῖς; καὶ ταῦτα μέν, οὕτως	ἰσχυρὰ	καὶ μεγάλα, τὴν πρὸς ἄλληλα
[40, 0]	τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ	αἰσχρὰ	καὶ καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα
[40, 20]	τῆς παρὰ τὰς διαλύσεις ζημίας.	(πᾶσα	γάρ, ὥς φασιν, εἰρήνη κρείττων
[40, 20]	τε ἄρχοντα καὶ τὸν εἰσηγησάμενον.	πᾶσα	μὲν γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν
[40, 20]	φασιν, εἰρήνη κρείττων πολέμου, καὶ	πᾶσα	φιλία πολὺ ἀμείνων καὶ λυσιτελεστέρα
[40, 10]	μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ λυπῆται βασκαίνων.	ὅσα	δ´ οὐ ῥᾴδιον ὑπ´ ἄλλου
[40, 0]	ἀντειπόντος. (ἐπεὶ δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν,	ὅσα	μὲν αὐτὸς ἔπαθον μετρῶν καὶ
[40, 10]	νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα.	ὅσα	μὲν οὖν καὶ δι´ ἐμοῦ
[40, 20]	ξένους τρόπον τινὰ ἀλλήλοις ἅπαντας.	παροικοῦσα	δὲ πόλις ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς
[40, 30]	γῆ μὲν τὴν κατωτάτω χώραν	λαχοῦσα	ὑπομένει, καθάπερ ἕρμα νεώς, ὕδωρ
[40, 30]	προθύμως δὲ ἀποδημεῖν; καὶ μὴν	τά	γε τῆς χώρας καὶ τὰ
[40, 30]	δι´ ἑτέρου λιμένος οὔτε ἐκπέμψαι	τὰ	γιγνόμενα παρ´ ἡμῖν. (πῶς οὖν
[40, 20]	(πολλὰ δέ, ὡς ἐν ἀνθρώποις,	τὰ	γιγνόμενα) χαίροντας καὶ ἐπιτιθεμένους. (οὐ
[40, 0]	θεοῖς καὶ νὴ Δία ἀναγνῶναι	τὰ	γράμματα τὰ τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι
[40, 30]	μηδὲ τῶν μὲν τυγχάνειν αὐτούς,	τὰ	δὲ παριέναι τοῖς ἄλλοις, οὐκ
[40, 30]	ἢ προσβάλλειν τοῖς τείχεσιν ἢ	τὰ	δένδρα κόπτειν ἢ τῷ καρπῷ
[40, 20]	αἱρουμένων δὲ αὐτῶν καὶ προθυμουμένων	τὰ	εἰς φιλίαν ἑτοιμοτέρους πρὸς τοῦτο
[40, 30]	τε ἰσχυρότερα καὶ μείζω καὶ	τὰ	ἐλάττω δὴ δοκοῦντα. ταύτης δὲ
[40, 20]	δυσχερής, πολὺ δὲ χείρω {καὶ}	τὰ	ἔργα καὶ σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ
[40, 20]	ἀλλήλῃσι, χόλος δέ τε καὶ	τὰ	κελεύει. ~πόσου δὴ ταῦτά ἐστι
[40, 20]	νοῦν ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι	τὰ	μέτρια καὶ μὴ σφόδρα ἀκριβῶς
[40, 0]	μάτην ἀπολόμενα, καὶ τελευταῖον εἰς	τὰ	ὄρη φθειρόμενος, οὐκ ὢν ἔμπειρος
[40, 10]	(καὶ μὴν ὅστις ἂν προθυμῆται	τὰ	περὶ τὴν πόλιν καὶ δύνηταί
[40, 0]	ταπεινότερα τῶν κλεισίων, οἷς ὑποδύεται	τὰ	πρόβατα, τῶν ποιμένων δὲ οὐδεὶς
[40, 40]	καὶ θηρίων χείρους, ὡς ἔοικε,	τὰ	πρὸς φιλίαν καὶ τὸ κοινωνεῖν
[40, 0]	ἦσαν οἳ χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα	τὰ	σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν πενίας καὶ
[40, 30]	φιλίας καὶ ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ,	τά	τε ἰσχυρότερα καὶ μείζω καὶ
[40, 30]	τά γε τῆς χώρας καὶ	τὰ	τῆς θαλάττης καὶ τὰ τῶν
[40, 0]	οὕτω δύναται τοὺς ὀφείλοντας ὑμῖν	τὰ	τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ ὑμᾶς
[40, 0]	νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ γράμματα	τὰ	τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον ἦν,
[40, 30]	καὶ τὰ τῆς θαλάττης καὶ	τὰ	τῶν ὀρῶν ἐξ ἅπαντος ὑμᾶς
[40, 0]	ἔχοντες, εἰ μὴ μενεῖ ταῦτα	τὰ	ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ
[40, 0]	τῶν κλεισίων, οἷς ὑποδύεται τὰ	πρόβατα,	τῶν ποιμένων δὲ οὐδεὶς ἂν
[40, 30]	βαδίζοντας, καὶ τούτοις ἀεὶ πλείστοις	κατὰ	τὰς ὁδοὺς ἀπαντᾶν, πονηρὸν καὶ
[40, 10]	μετὰ φυγὴν οὕτως μακρὰν καὶ	πράγματα	τοσαῦτα καὶ τύραννον ἐχθρὸν δεῦρο
[40, 0]	εἰ μὴ μενεῖ ταῦτα τὰ	ὑπομνήματα	τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ τῶν
[40, 10]	Σμυρναίοις παμπόλλας δωρεὰς δοίη καὶ	χρήματα	ἀμύθητα πέμψειε μετὰ τῶν Νεμέσεων,
[40, 0]	καὶ νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ	γράμματα	τὰ τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον
[40, 10]	δι´ ἐμοῦ καὶ δι´ ἑτέρων	δυνατὰ	γίγνεσθαι τῇ πόλει, ταῦτα ἐκείνοις
[40, 20]	καὶ τοῖς θεάτροις πόσον διαφέρουσι	μετὰ	ἐπαίνου γιγνόμεναι καὶ πολλῆς εὐφημίας
[40, 20]	γιγνόμεναι καὶ πολλῆς εὐφημίας τῶν	μετὰ	μίσους καὶ λοιδορίας; οὐ γὰρ
[40, 30]	γιγνομένη ἔν τισι χρόνοις τεταγμένοις,	μετὰ	πάσης φιλίας καὶ ὁμονοίας ἔοικε
[40, 10]	τοιούτων ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι λόγων καὶ	μετὰ	τοιούτων πόλεων τολμᾷ τις ὀνομάζειν
[40, 10]	μόνον, ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν	μετὰ	τῶν ἄλλων, λογιζόμενοι κἀμὲ πολίτην
[40, 10]	δοίη καὶ χρήματα ἀμύθητα πέμψειε	μετὰ	τῶν Νεμέσεων, καὶ νὴ Δί´
[40, 10]	καταψηφίσασθαι. καὶ γὰρ ἦν γελοῖον	μετὰ	φυγὴν οὕτως μακρὰν καὶ πράγματα
[40, 10]	παμπόλλας δωρεὰς δοίη καὶ χρήματα	ἀμύθητα	πέμψειε μετὰ τῶν Νεμέσεων, καὶ
[40, 10]	μόλις δι´ εὔνοιαν θεοῦ τινος,	ἔπειτα	ἐνταῦθα ὥσπερ ἐν λιμένι ναυαγεῖν.
[40, 0]	τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον ἦν,	ἔπειτα	εὐθὺς ἀναχωρῆσαι καὶ τρέπεσθαι καθ´
[40, 0]	τινας ὡς ξένον καὶ περιττόν·	(ἔπειτα	οἶμαι καὶ τοῦ σώματος δέον
[40, 30]	ἐν αὐτοῖς ὑπάρχειν καὶ πανταχοῦ	πάντα	δουλεύειν καὶ ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ
[40, 10]	ῥᾷον μᾶλλον καὶ ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι	πάντα·	καίτοι καὶ νῦν ἴσως οὐ
[40, 0]	ἐξελαύνων τοὺς πολίτας, ὡς ἀνῄρηται	πάντα,	συγκέχυται, λοιπὸν οὐδέν ἐστιν. καί
[40, 10]	ἐδέοντο. τίνος οὖν ἕνεκεν εἴρηκα	πάντα	τοῦτον τὸν λόγον, ὑπὲρ ἄλλων
[40, 20]	τάς τε πρότερον οὔσας καταλύεσθαι	πάντα	τρόπον, ἂν ᾖ δυνατόν, τὴν
[40, 20]	πόλις ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς λυπηρὸν	πάντα	τρόπον καὶ δυσομίλητον, ὥσπερ εὔνους
[40, 30]	τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα τὸν	ἅπαντα	κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ, εἰ καί
[40, 30]	καὶ δυνάμει κυβερνώμενα θεοῦ τὸν	ἅπαντα	χρόνον ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα
[40, 30]	εὔπνους, ὁ δὲ ἀνωτάτω καὶ	ξύμπαντα	ἔχων αἰθὴρ πυρὸς θείου κύκλῳ
[40, 40]	καὶ ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς	διημερεύσαντα	ῥᾳδίως καὶ πρᾴως ὑπὸ τῶν
[40, 30]	πάντως εἰπόντα τι παρελθεῖν ἢ	ἀκούσαντα	δυσχερές. (ὥστε ἔγωγε ἐνεθυμούμην πολλάκις
[40, 40]	ἔτι δὲ αἰπόλια καὶ ποίμνια	συμμιχθέντα	ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ
[40, 10]	ἀγρίου πελάγους καὶ χειμῶνος ἀδοκήτως	σωθέντα	μόλις δι´ εὔνοιαν θεοῦ τινος,
[40, 0]	χαλεπῶς ἂν ὑπομεῖναι πενίαν, οὐκ	ὄντα	ἐμοῦ χείρω τὴν φύσιν. (ἐπεὶ
[40, 30]	πέφυκεν αὐτά τε σῳζόμενα καὶ	σῴζοντα	τὸν ἅπαντα κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ,
[40, 30]	ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ πειθόμενα καὶ	εἴκοντα.	(οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο μὲν ἥλιον
[40, 30]	καὶ δυσχερῆ σύμβολον, {ὥστε πάντως	εἰπόντα	τι παρελθεῖν ἢ ἀκούσαντα δυσχερές.
[40, 0]	ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ ταῦτα	πίπτοντα	καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς τὴν
[40, 10]	ἂν οὐδέποτε λυπήσειε τὸν νοῦν	ἔχοντα	ἄλλως τε καὶ πρῶτον τυχόντα
[40, 20]	ἀποδημεῖν, ὥσπερ ἤδη πολὺν χρόνον	ἔχοντα	παρ´ ὑμῖν, ἐπίσταμαι σαφῶς· (ἄλλως
[40, 30]	μὲν ἥλιον νυκτὶ μεθιστάμενον καὶ	παρέχοντα	ἀνατεῖλαι τοῖς ἀφανεστέροις ἄστροις, τοῦτο
[40, 20]	ὑπὲρ τούτου ἐπαινῶ τόν τε	ἄρχοντα	καὶ τὸν εἰσηγησάμενον. πᾶσα μὲν
[40, 10]	ἔχοντα ἄλλως τε καὶ πρῶτον	τυχόντα	καὶ τὴν ἀφορμὴν ἴσως παρεσχηκότα.
[40, 30]	ἐπιτυχόντων ἀνθρώπων καὶ ἔθνη ἀσθενῆ	κατοικοῦντα	ἐν μέρει τῆς γῆς οὐ
[40, 30]	μείζω καὶ τὰ ἐλάττω δὴ	δοκοῦντα.	ταύτης δὲ τῆς κοινωνίας διαλυθείσης
[40, 10]	συμφέρον, ἐμὲ πρῶτον ἕξει τὸν	μαρτυροῦντα	καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ αὐτὸ
[40, 30]	κρείττονος φωτός; τοῦτο δὲ ἄστρα	ὑποχωροῦντα	ἡλίῳ καὶ μηδὲν ἡγούμενα πάσχειν
[40, 30]	ἀφανεστέροις ἄστροις, τοῦτο δὲ σελήνην	ἐῶντα	καταλάμψαι τὴν ἅπασαν γῆν ἐν
[40, 10]	τυχόντα καὶ τὴν ἀφορμὴν ἴσως	παρεσχηκότα.	ὅμοιον γάρ, ὥσπερ εἴ τις
[40, 30]	τι ὑμῖν συμπαθής, ὅτι ταῦτα	πεφυκότα	ἄφθαρτα καὶ θεῖα καὶ τοῦ
[40, 0]	κομιδῇ φαύλως διακειμένων, ἃ τοσοῦτον	ἀπολωλότα	χρόνον οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως τετύχηκεν. ὅπου
[40, 30]	ὑμῖν συμπαθής, ὅτι ταῦτα πεφυκότα	ἄφθαρτα	καὶ θεῖα καὶ τοῦ πρώτου
[40, 0]	Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ καὶ	καταγέλαστα	ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα τῶν κλεισίων,
[40, 20]	φιλονικία θαυμαστὸν εἰ μὴ σφόδρα	ἀνήκεστα	καὶ μεγάλα. καὶ τῆς μὲν
[40, 10]	μὴ διαφέρεσθαι πρὸς μηδένα ἀνθρώπων,	ἥκιστα	δὲ οἶμαι πρὸς τοὺς ἐγγὺς
[40, 10]	ἐν λιμένι ναυαγεῖν. (θαυμάζω δὲ	μάλιστα	ἐνίων ἀνθρώπων τὴν κακοήθειαν, μᾶλλον
[40, 10]	καὶ δυσκόλως φέρωσιν ἐμοῦ πράττοντος	αὐτά.	καὶ νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν
[40, 30]	εὐγνωμοσύνης καὶ μετριότητος διαμένειν πέφυκεν	αὐτά	τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα τὸν
[40, 10]	δ´ ἐπὶ τούτοις σχετλιάζοντες καὶ	τοιαῦτα	λέγοντες καὶ διδόναι μηδένα ἐῶντες
[40, 0]	δύναται τοὺς ὀφείλοντας ὑμῖν τὰ	τοιαῦτα	ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι.
[40, 10]	φυγὴν οὕτως μακρὰν καὶ πράγματα	τοσαῦτα	καὶ τύραννον ἐχθρὸν δεῦρο ἀφικόμενον,
[40, 0]	ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι. διὰ μὲν δὴ	ταῦτα	ἀναγκαῖον ἐνόμιζον γενέσθαι πρὸς τοῖς
[40, 10]	ξένων καὶ παρὰ τῶν ἡγεμόνων.	ταῦτα	δὲ τοῖς μὲν ἀγαπῶσι τὰς
[40, 10]	ἑτέρων δυνατὰ γίγνεσθαι τῇ πόλει,	ταῦτα	ἐκείνοις ἀξιῶ μᾶλλον ἐπιτρέπειν, ἵνα
[40, 10]	Ἐφεσίων, Ταρσεῖς ἐκείνους, Ἀντιοχέας. καὶ	ταῦτα	ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι καὶ πρότερόν
[40, 30]	καὶ τὰ κελεύει. ~πόσου δὴ	ταῦτά	ἐστι τὸ μὴ πάσχειν; πόσῳ
[40, 30]	πρότερον διαφερομένοις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας	ταῦτα	ἡγοῦμαι χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ
[40, 40]	ἡ φύσις ἐποίησεν εὐνοίας ἕνεκα,	ταῦτα	ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας καὶ μίσους
[40, 30]	θείου κύκλῳ περιδραμόντος αὐτοῖς; καὶ	ταῦτα	μέν, οὕτως ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα,
[40, 10]	σμικρὰν ἔχων καὶ ἀνελεύθερον, καὶ	ταῦτα	παραδειγμάτων ὄντων· λέγω δὲ τὸ
[40, 30]	πάνυ τι ὑμῖν συμπαθής, ὅτι	ταῦτα	πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ θεῖα καὶ
[40, 0]	σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ	ταῦτα	πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς
[40, 0]	τὴν ἐσομένην ὑπώπτευόν μοι περὶ	ταῦτα·	πολλάκις μὲν ὑφ´ ὑμῶν ἐκυρώθη,
[40, 0]	χαλεπῶς ἔχοντες, εἰ μὴ μενεῖ	ταῦτα	τὰ ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας,

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 18/12/2008