Discours, Par.
[40, 20]	μαχομένους ἢ διαλλαττομένους. (εἰκότως δ´	ἄν	μοι προσέχοιτε τὸν νοῦν μᾶλλον
[40, 0]	μηδὲ μέχρι λόγου τέως, ἕως	ἂν	αἴσθωμαι τοῦτο δὴ τὸ παρὰ
[40, 10]	καὶ τὸν αὑτοῦ πόδα, καὶ	ἂν	δοκῇ μεῖζον, περιτεμεῖν· πόλιν δὲ
[40, 0]	πρόβατα, τῶν ποιμένων δὲ οὐδεὶς	ἂν	δύναιτο εἰσελθεῖν οὐδὲ τῶν γενναιοτέρων
[40, 10]	οὐδὲν ἦν ἀληθές, ὡς ἐβουλόμην	ἂν	ἔγωγε. (τὸ γὰρ ἄλλους καλῶς
[40, 10]	με τὴν γνώμην ἔχειν μέχρις	ἂν	ἐμπνέω. (καὶ μὴν ὅστις ἂν
[40, 20]	πρότερον οὔσας καταλύεσθαι πάντα τρόπον,	ἂν	ᾖ δυνατόν, τὴν ἐκ τοῦ
[40, 10]	πρᾶγμα, ὃ γίγνεται ὀρθόν, πολὺ	ἂν	ἥδιον ἐπαινέσαιμι καὶ προθυμότερον ἄλλου
[40, 10]	πράττειν καὶ μεγάλων τυγχάνειν οὐκ	ἂν	οὐδέποτε λυπήσειε τὸν νοῦν ἔχοντα
[40, 10]	ἂν ἐμπνέω. (καὶ μὴν ὅστις	ἂν	προθυμῆται τὰ περὶ τὴν πόλιν
[40, 0]	τοσούτοις ἔτεσι φυγῆς; ὅθεν οὐδεὶς	ἂν	προσεδόκησεν ἐμὲ σωθῆναι χωρὶς ὑμῶν
[40, 20]	εἰσιν ἐμποδὼν ἱσταμένους, τοῦτο δέ,	ἂν	συμβῇ τι πταῖσμα (πολλὰ δέ,
[40, 30]	τὸ μὴ ποιεῖν; ποῖον δ´	ἂν	τοσοῦτον γένοιτο χρημάτων πλῆθος ἢ
[40, 0]	οὐδὲ τὸν υἱὸν ἤλπιζον χαλεπῶς	ἂν	ὑπομεῖναι πενίαν, οὐκ ὄντα ἐμοῦ
[40, 30]	συνεστιᾶσθαι δὲ ἐνίοτε τοῖς ἀλλοτριωτάτοις·	ἐὰν	δὲ πλοίου τις ἐπιβαίνῃ, σαφῶς
[40, 20]	ἡγεμόσι τιμήν τινα καὶ δύναμιν,	ἐὰν	σωφρονῶσι (δεῖ γὰρ ὑμᾶς ἀκούειν
[40, 20]	τἀληθῆ καὶ μὴ χαλεπῶς φέρειν,	ἐάν	τις ἑτέρους ἐπαινῇ βουλόμενος ὑμᾶς
[40, 10]	πρὸς τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν μετρεῖν,	ἐὰν	τύχῃ σμικρὰν ἔχων καὶ ἀνελεύθερον,
[40, 20]	ἀναιρεῖσθαι ῥᾳδίως ἔχθραν μὴ σφόδρα	ἀναγκαίαν,	τάς τε πρότερον οὔσας καταλύεσθαι
[40, 30]	καὶ πυρός, τὴν ἀσφαλῆ καὶ	δικαίαν	δι´ αἰῶνος ἁρμονίαν, μεθ´ ὅσης
[40, 0]	ἣν ὑπεσχόμεθα μηδενὸς ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς	ῥᾳδίαν	οὐδὲ ὀλίγων χρημάτων, τοῦτο οἶμαι
[40, 10]	δὲ μάλιστα ἐνίων ἀνθρώπων τὴν	κακοήθειαν,	μᾶλλον δὲ τὴν ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος
[40, 20]	ὃς οὐ τυγχάνει καιροῦ τὴν	δυσμένειαν	ἐνδείξασθαι καὶ τὸ μῖσος ἢ
[40, 30]	τῶν πλανωμένων ἀστέρων τὴν ἄπαυστον	χορείαν,	ἃ μηδέποτε ἀλλήλοις ἐμποδὼν ἵσταται;
[40, 20]	πόλιν οἰκοῦντας οὐ〉 σμικρὰν καὶ	πολιτείαν	ἐξαίρετον ἔχοντας καὶ παρὰ τοῖς
[40, 30]	ἐνεθυμούμην πολλάκις τὴν τῶν ἀνθρώπων	ἀμαθίαν	καὶ διαφθοράν, ὅτι τῶν σφόδρα
[40, 20]	πρὸς τοῦτο φαίνεσθαι καὶ τὴν	φιλονικίαν	τὴν ἐκ τῆς διαφορᾶς ἐπὶ
[40, 0]	ἀπειρηκότος, καὶ τῶν περὶ τὴν	οἰκίαν,	κομιδῇ φαύλως διακειμένων, ἃ τοσοῦτον
[40, 10]	ἐντεῦθεν πραχθῆναι, τυχὸν δὲ καὶ	λίαν	χαλεπόν, ἡγεῖσθε πρὸς ἐκείνοις ἀεί
[40, 20]	αὐτῶν καὶ προθυμουμένων τὰ εἰς	φιλίαν	ἑτοιμοτέρους πρὸς τοῦτο φαίνεσθαι καὶ
[40, 40]	χείρους, ὡς ἔοικε, τὰ πρὸς	φιλίαν	καὶ τὸ κοινωνεῖν ἀλλήλοις. ἃ
[40, 10]	πυθόμενος τὰς διαλύσεις καὶ τὴν	φιλίαν	ταύτην πραττομένην, καὶ ψηφισαμένων ὑμῶν
[40, 0]	βούλοισθε, μηδένα ἐνοχλῶ· τὴν γὰρ	ἀσχολίαν	τὴν ἐσομένην ὑπώπτευόν μοι περὶ
[40, 40]	ἀθορύβως καὶ πρᾴως νέμονται, ὥστε	μίαν	ἐξ ἀμφοῖν ἀγέλην ὁρᾶσθαι· ἔτι
[40, 30]	ἀνθρώπους ἀντικαταλλάξασθαι τὴν καθ´ ἡμέραν	εὐφημίαν,	τὸ πρεπόντως μὲν θεᾶσθαι, προθύμως
[40, 0]	υἱὸν ἤλπιζον χαλεπῶς ἂν ὑπομεῖναι	πενίαν,	οὐκ ὄντα ἐμοῦ χείρω τὴν
[40, 30]	ἀσφαλῆ καὶ δικαίαν δι´ αἰῶνος	ἁρμονίαν,	μεθ´ ὅσης εὐγνωμοσύνης καὶ μετριότητος
[40, 30]	ἡσυχίαν ἄγειν οὐδὲ ἀθορύβως ἀλλήλοις	γειτνιᾶν;	~ἀλλ´ ὄρνιθες μὲν ἐγγὺς ἀλλήλων
[40, 30]	καὶ μεγάλα, τὴν πρὸς ἄλληλα	κοινωνίαν	ἀνέχεται καὶ διατελεῖ χωρὶς ἔχθρας·
[40, 10]	καὶ τὴν δόξαν τῆς πόλεως	ἀδοξίαν	αὑτῶν νομίζουσι δέοντως φέρει λύπην
[40, 10]	τὴν κακοήθειαν, μᾶλλον δὲ τὴν	ἄνοιαν,	ὑπομιμνησκόμενος οἷα ἐλογοποίουν τὸ μὲν
[40, 30]	καὶ μακαρίων αἰώνιον τάξιν καὶ	ὁμόνοιαν	καὶ σωφροσύνην, ἧς οὔτε κάλλιον
[40, 0]	τοῦ σώματος δέον ποιήσασθαί τινα	πρόνοιαν,	ἐκ πολλῆς καὶ συνεχοῦς ταλαιπωρίας
[40, 10]	χειμῶνος ἀδοκήτως σωθέντα μόλις δι´	εὔνοιαν	θεοῦ τινος, ἔπειτα ἐνταῦθα ὥσπερ
[40, 0]	ἱκανὴ διαφθεῖραι καὶ τὴν μεγίστην	οὐσίαν,	τί χρὴ προσδοκᾶν ἐν τοσούτοις
[40, 30]	τῆς γῆς οὐ δύναται τὴν	ἡσυχίαν	ἄγειν οὐδὲ ἀθορύβως ἀλλήλοις γειτνιᾶν;
[40, 0]	μὴ πρότερον, ἄξειν τὴν ἅπασαν	ἡσυχίαν,	δεῦρο ἀφικόμενος, καὶ μὴ προσάψεσθαι
[40, 20]	ἐμποδὼν γενέσθαι μηδεμιᾶς πράξεως, ἀλλὰ	κἂν	ἐγρηγορότι καὶ βαδίζοντι μὴ σφόδρα
[40, 20]	δυσχερὲς καὶ πόλει καὶ ἰδιώτῃ,	κἂν	ὁπωσοῦν τύχωσι διακείμενοι. τούς τε
[40, 10]	ἔργοις ἐμποδὼν γιγνόμενοι, οὕτως ἐμὲ	διέθηκαν,	ὥστε ὀλίγου φυγὴν ἐμαυτοῦ καταψηφίσασθαι.
[40, 0]	τὴν μεγίστην οὐσίαν, τί χρὴ	προσδοκᾶν	ἐν τοσούτοις ἔτεσι φυγῆς; ὅθεν
[40, 20]	ἐν ἐκείνοις ἡττώμενος κινδυνεύει λαβεῖν	δόξαν	ἀσθενείας, ὁ δ´ ἐν τούτοις
[40, 10]	ἐν ἀσθενέσιν ἰσχύειν καὶ τὴν	δόξαν	τῆς πόλεως ἀδοξίαν αὑτῶν νομίζουσι
[40, 30]	τὸν ἥλιον περὶ μέσην ἐνίοτε	ἡμέραν	ἐπισκοτούμενον σελήνης ὑποδραμούσης, ᾗ τὸ
[40, 30]	ἔχοντας ἀνθρώπους ἀντικαταλλάξασθαι τὴν καθ´	ἡμέραν	εὐφημίαν, τὸ πρεπόντως μὲν θεᾶσθαι,
[40, 20]	σχεδόν τι καθ´ ἑκάστην τὴν	ἡμέραν	καὶ τὸ συγγενεῖς εἶναι καὶ
[40, 20]	μόνον οὐχὶ καθ´ ἑκάστην τὴν	ἡμέραν	ὑμῖν ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο μὲν τοῖς
[40, 30]	τὸ νῦν συμβεβηκὸς περὶ τὴν	ἡμετέραν	πόλιν τὸ μὲν ἀληθὲς ἅπτεται
[40, 10]	πόλεων τολμᾷ τις ὀνομάζειν τὴν	ὑμετέραν.	(ὅμως δ´ ἐπὶ τούτοις σχετλιάζοντες
[40, 0]	τὴν πόλιν ἄμεινον κατασκευάζειν καὶ	σεμνοτέραν	ποιεῖν ἅπασαν. πρότερον γὰρ ἴστε
[40, 20]	μόνον ὑμῖν, μήτε ἀναιρεῖσθαι ῥᾳδίως	ἔχθραν	μὴ σφόδρα ἀναγκαίαν, τάς τε
[40, 20]	ταύτην ἄλυπον καὶ ἀβλαβῆ τὴν	ἔχθραν	ὑπολαμβάνειν; (καὶ μηδεὶς ὑπολάβῃ με
[40, 20]	καὶ νὴ Δία τοῖς πρὸς	ἔχθραν	ὡς τοῖς ἀπὸ τῆς μετριότητος
[40, 10]	ἦν γελοῖον μετὰ φυγὴν οὕτως	μακρὰν	καὶ πράγματα τοσαῦτα καὶ τύραννον
[40, 10]	ἑαυτοῦ ψυχὴν μετρεῖν, ἐὰν τύχῃ	σμικρὰν	ἔχων καὶ ἀνελεύθερον, καὶ ταῦτα
[40, 20]	ἀνθρώπους ᾖ πόλιν οἰκοῦντας οὐ〉	σμικρὰν	καὶ πολιτείαν ἐξαίρετον ἔχοντας καὶ
[40, 30]	ὅραμα ἐχθρῶν, τοῦτο ἀεί ποτε	ὁρᾶν	καὶ πλέοντας καὶ βαδίζοντας, καὶ
[40, 30]	καὶ ἄπιστον, ὥς φασιν, (ὑπομεῖναι	φθορὰν	ἐκ τοῦ ὄντος εἰς τὸ
[40, 30]	τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀμαθίαν καὶ	διαφθοράν,	ὅτι τῶν σφόδρα ἀδόξων καὶ
[40, 30]	λαβόντας ὅπλα βαδίζειν εἰς τὴν	χώραν	ἢ προσβάλλειν τοῖς τείχεσιν ἢ
[40, 30]	αὖ γῆ μὲν τὴν κατωτάτω	χώραν	λαχοῦσα ὑπομένει, καθάπερ ἕρμα νεώς,
[40, 30]	ὅλων οὔποτε ἐσόμενον διὰ τὸ	πᾶσαν	εἰρήνην καὶ δικαιοσύνην ἐν αὐτοῖς
[40, 30]	δὲ σελήνην ἐῶντα καταλάμψαι τὴν	ἅπασαν	γῆν ἐν ἐρημίᾳ τοῦ κρείττονος
[40, 0]	καὶ μὴ πρότερον, ἄξειν τὴν	ἅπασαν	ἡσυχίαν, δεῦρο ἀφικόμενος, καὶ μὴ
[40, 0]	ἄμεινον κατασκευάζειν καὶ σεμνοτέραν ποιεῖν	ἅπασαν.	πρότερον γὰρ ἴστε δήπουθεν ὅτι
[40, 0]	λοιπὸν οὐδέν ἐστιν. καί τινες	ἦσαν	οἱ σφόδρα ὀδυρόμενοι τὸ χαλκεῖον
[40, 0]	ἔτρεμε καὶ διίστατο· ἀλλ´ ὅμως	ἦσαν	οἳ χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ
[40, 40]	καὶ πρᾴως ὑπὸ τῶν νομέων	διεκρίθησαν.	ἄνθρωποι δὲ βοσκημάτων καὶ θηρίων
[40, 10]	τραπῆναι καὶ μυριάδες ἄπειροί τινες	ἐδόθησαν·	ὧν οὐδὲν ἦν ἀληθές, ὡς
[40, 30]	μύρμηκες οὕτω πυκνοὶ βαδίζοντες οὐδέποτε	ἠνώχλησαν	ἀλλήλους, ἀλλὰ πάνυ πρᾴως ἐντυχάνουσι
[40, 0]	ἀναίσθητοι τὰς φύσεις· καὶ πολλοὶ	προετράπησαν	φιλοτιμηθῆναι τῶν πολιτῶν. πάλιν δὲ
[40, 30]	ἀεὶ πλείστοις κατὰ τὰς ὁδοὺς	ἀπαντᾶν,	πονηρὸν καὶ δυσχερῆ σύμβολον, {ὥστε
[40, 20]	πόλει πρὸς τὴν βραχυτάτην κώμην·	ὅταν	δὲ δὴ πρὸς ἀνθρώπους ᾖ
[40, 0]	τὸ ἀναίσχυντον δάνειον καὶ πικρόν‛	ὅταν	οἶμαι τῷ βραδύνειν ἡ χάρις
[40, 10]	ὑμᾶς γενέσθαι. καίτοι ψήφισμά γε	ἔπεμψαν	εὐθὺς ἐν ἀρχῇ φιλοφρονούμενοι καὶ
[40, 0]		~ΕΝ	ΤΗΙ ΠΑΤΡΙΔΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ
[40, 20]	τι πταῖσμα (πολλὰ δέ, ὡς	ἐν	ἀνθρώποις, τὰ γιγνόμενα) χαίροντας καὶ
[40, 10]	καίτοι ψήφισμά γε ἔπεμψαν εὐθὺς	ἐν	ἀρχῇ φιλοφρονούμενοι καὶ παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι·
[40, 10]	δὲ ἐναντίως ἔχουσι καὶ βουλομένοις	ἐν	ἀσθενέσιν ἰσχύειν καὶ τὴν δόξαν
[40, 30]	τὸ πᾶσαν εἰρήνην καὶ δικαιοσύνην	ἐν	αὐτοῖς ὑπάρχειν καὶ πανταχοῦ πάντα
[40, 30]	τοῦ ξύμπαντος οὐρανοῦ καὶ τῶν	ἐν	αὐτῷ θείων καὶ μακαρίων αἰώνιον
[40, 20]	τοὺς ἐπιξενουμένους ὑποδέχεσθαι χωρὶς ὑποψίας,	ἐν	δὲ ταῖς κοιναῖς πανηγύρεσι καὶ
[40, 20]	τῆς φιλανθρωπίας. ὁ μὲν γὰρ	ἐν	ἐκείνοις ἡττώμενος κινδυνεύει λαβεῖν δόξαν
[40, 30]	ἐῶντα καταλάμψαι τὴν ἅπασαν γῆν	ἐν	ἐρημίᾳ τοῦ κρείττονος φωτός; τοῦτο
[40, 10]	θεοῦ τινος, ἔπειτα ἐνταῦθα ὥσπερ	ἐν	λιμένι ναυαγεῖν. (θαυμάζω δὲ μάλιστα
[40, 0]	ποιητῇ λεγόμενον· (ὅ, ττι μοι	ἐν	μεγάροισι κακόν τ´ ἀγαθόν τε
[40, 30]	ἀνθρώπων καὶ ἔθνη ἀσθενῆ κατοικοῦντα	ἐν	μέρει τῆς γῆς οὐ δύναται
[40, 20]	δὲ ἐπιβοήσεις ἑκατέρου τοῦ πλήθους	ἐν	τοῖς σταδίοις καὶ τοῖς θεάτροις
[40, 0]	μεγίστην οὐσίαν, τί χρὴ προσδοκᾶν	ἐν	τοσούτοις ἔτεσι φυγῆς; ὅθεν οὐδεὶς
[40, 20]	λαβεῖν δόξαν ἀσθενείας, ὁ δ´	ἐν	τούτοις σκαιότητος καὶ φιλονικίας. ὅσῳ
[40, 0]	ἐφ´ ὑμῖν ποιουμένου πολλάκις μὲν	ἐν	τῷ βουλευτηρίῳ, πολλάκις δ´ ἐν
[40, 0]	ἐν τῷ βουλευτηρίῳ, πολλάκις δ´	ἐν	τῷ θεάτρῳ, ἵνα, εἰ μὴ
[40, 30]	παρὰ τοῖς σοφοῖς ἐπικράτησις αἰθέρος,	ἐν	ᾧ τὸ βασιλεῦον καὶ τὸ
[40, 30]	ὅρῳ τε καὶ πρᾴως γιγνομένη	ἔν	τισι χρόνοις τεταγμένοις, μετὰ πάσης
[40, 0]	ἄκων μηδενὸς κοινοῦ πράγματος, δι´	ἓν	μὲν ὅτι καὶ πολλοὺς ὁρῶ
[40, 0]	οὐδενὸς ἀντειπόντος. (ἐπεὶ δὲ ἀρχὴν	ἔλαβεν,	ὅσα μὲν αὐτὸς ἔπαθον μετρῶν
[40, 20]	φιλονικοῦντες ἐφ´ ἑκάστῳ καὶ μηδενὶ	μηδὲν	εἴκοντες ἀεί τινας ἔχειν τοὺς
[40, 20]	ἄρα χρὴ τελέως ὑποπεσεῖν καὶ	μηδὲν	ἐκείνων προαιρουμένων δίκαιον μηδὲ ἐπιεικὲς
[40, 30]	δὲ ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ	μηδὲν	ἡγούμενα πάσχειν μηδὲ ἀπόλλυσθαι διὰ
[40, 20]	ἔτι δὲ κἀκεῖνο σκοποῦντες ὅτι	μηδὲν	ἰδίᾳ μοι διαφέρει, μηδὲ ὄχλησίν
[40, 20]	ἑταιρῶν ἀσχημόνων ἀπὸ οἰκήματος ἑκατέρας	οὐδὲν	αἰσχυνομένων ῥῆμα ἀκόλαστον εἰπεῖν, ᾗ
[40, 0]	εὐδοκιμεῖν ἔμελλον, ἐῶ νῦν ἐπεξιέναι.	οὐδὲν	γὰρ ἦν ἐμοὶ βαρὺ δι´
[40, 0]	ἀπαιτοῦσιν οἱ σιωπῶντες τῶν βοώντων.	(οὐδὲν	γὰρ οὕτω δύναται τοὺς ὀφείλοντας
[40, 0]	πολλῆς φροντίδος ἄξιον· οὗ γε	οὐδέν	ἐστι βαρύτερον οὐδὲ ὀφειλόμενον ἐπὶ
[40, 0]	ὡς ἀνῄρηται πάντα, συγκέχυται, λοιπὸν	οὐδέν	ἐστιν. καί τινες ἦσαν οἱ
[40, 10]	μυριάδες ἄπειροί τινες ἐδόθησαν· ὧν	οὐδὲν	ἦν ἀληθές, ὡς ἐβουλόμην ἂν
[40, 0]	μὲν ὑπῆρχε πενίας κίνδυνος ἡμῖν,	οὐδὲν	ἦν δεινόν. οὐ γάρ εἰμι
[40, 30]	ἧς οὔτε κάλλιον οὔτε σεμνότερον	οὐδὲν	οἷόν τ´ ἐπινοῆσαι; πρὸς δὲ
[40, 20]	τὸ βλάψον. οὐδὲ γὰρ νόσημα	οὐδὲν	οὕτως ἀναίσθητον τοῖς ἔχουσιν ὡς
[40, 10]	γε ἦλθον οὐδὲ εἶπον φιλάνθρωπον	οὐδὲν	πρὸ τοῦ καταλλαγῆναι δημοσίᾳ τὴν
[40, 20]	γὰρ καὶ ὁμόνοια τοὺς χρωμένους	οὐδὲν	πώποτε ἔβλαψεν, ἔχθρα δὲ καὶ
[40, 30]	τὸ πρᾶγμα πόθεν ἀπίασιν; οὐκ	ἐκεῖθεν;	οὐ παρὰ τῶν ἐχθίστων ἀναχθήσονται
[40, 20]	καὶ ταράξαι τὴν ψυχὴν αὐτῶν·	ὅθεν	οἱ νοῦν ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν
[40, 0]	προσδοκᾶν ἐν τοσούτοις ἔτεσι φυγῆς;	ὅθεν	οὐδεὶς ἂν προσεδόκησεν ἐμὲ σωθῆναι
[40, 10]	ὑμῶν αὐτοῖς ἐβουλόμην γενέσθαι φίλος.	(ὅθεν	ὑφεωρῶντό με καὶ δυσχερῶς εἶχον.
[40, 30]	χειροτονηθέντες ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα	πόθεν	ἀπίασιν; οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ παρὰ
[40, 30]	ὕδωρ δὲ περὶ ταύτῃ κεχυμένον,	ὕπερθεν	δὲ ἀμφοῖν ἀὴρ μαλακός τε
[40, 0]	ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα τῆς	ἔμπροσθεν	πενίας καὶ ἀδοξίας, οὐχ ὅτι
[40, 10]	ὑπῆρχεν, ὥσπερ ἄλλῳ τινὶ τῶν	ἐντεῦθεν·	ἀλλ´ ὅμως οὐχ ὑπέμενον φιλανθρωπεύεσθαι
[40, 10]	οὐ ῥᾴδιον ὑπ´ ἄλλου τῶν	ἐντεῦθεν	πραχθῆναι, τυχὸν δὲ καὶ λίαν
[40, 10]	ὑφεωρώμην ἐγὼ μή τισι τῶν	ἐντεῦθεν	πρόσαντες γένηται καὶ δυσκόλως φέρωσιν
[40, 10]	ἐμποδὼν οὐκ ἐκείνοις, ἀλλὰ τῶν	ἐντεῦθέν	τισι. σχεδὸν γὰρ εἰώθασι πολλοὶ
[40, 0]	ποιεῖν ἅπασαν. πρότερον γὰρ ἴστε	δήπουθεν	ὅτι τοῖς τοιούτοις καὶ τῶν
[40, 10]	ὧν ἐκεῖνοι ἐδέοντο. τίνος οὖν	ἕνεκεν	εἴρηκα πάντα τοῦτον τὸν λόγον,
[40, 0]	τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως	τετύχηκεν.	ὅπου γὰρ ἀποδημία δεσπότου χρονίσαντος
[40, 20]	καὶ τὸ μῖσος οὐδενὶ ἄλλῳ	ἔοικεν	ἢ στάσει μιᾶς πόλεως, ὅπου
[40, 30]	ὅσης εὐγνωμοσύνης καὶ μετριότητος διαμένειν	πέφυκεν	αὐτά τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα
[40, 0]	ἀδοξίας, οὐχ ὅτι τῶν κιόνων	ἔμελεν	αὐτοῖς τῶν ἱσταμένων οὐδὲ τῶν
[40, 10]	τῶν ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ τοῖς	μὲν	ἀγαπῶσι τὰς αὑτῶν πατρίδας καὶ
[40, 30]	περὶ τὴν ἡμετέραν πόλιν τὸ	μὲν	ἀληθὲς ἅπτεται πολλῶν καὶ κνίζει
[40, 0]	(ἐπεὶ δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν, ὅσα	μὲν	αὐτὸς ἔπαθον μετρῶν καὶ διαμετρῶν
[40, 10]	ὡς ἄλλου τινὸς διαλεχθέντος μυρίους	μὲν	αὐτῷ συνεχώρησε βουλευτάς, χρυσίου δ´
[40, 30]	χείρους εἰσὶ ταῖς ψυχαῖς. οἱ	μὲν	γὰρ ἄνθρωποι πολλάκις ἐντυχόντες ἀλλήλοις
[40, 20]	μετριότητος καὶ τῆς φιλανθρωπίας. ὁ	μὲν	γὰρ ἐν ἐκείνοις ἡττώμενος κινδυνεύει
[40, 20]	καὶ δημοσίᾳ ταῖς πόλεσιν. εἰρήνη	μὲν	γὰρ καὶ ὁμόνοια τοὺς χρωμένους
[40, 30]	τῆς ἐγγὺς ἡμῖν θαλάττης; ἐγὼ	μὲν	γὰρ καὶ τοῖς πρότερον διαφερομένοις
[40, 30]	εἰς τὸ μὴ ὄν. ἡ	μὲν	γὰρ λεγομένη παρὰ τοῖς σοφοῖς
[40, 20]	ἄρχοντα καὶ τὸν εἰσηγησάμενον. πᾶσα	μὲν	γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔχθρα
[40, 0]	ὡς τὸ ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι. διὰ	μὲν	δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον ἐνόμιζον γενέσθαι
[40, 40]	ἀθορύβως ἀλλήλοις γειτνιᾶν; ~ἀλλ´ ὄρνιθες	μὲν	ἐγγὺς ἀλλήλων ποιησάμενοι νεοττιὰς οὐκ
[40, 30]	ποταμοὺς ἱσταμένης, ὡς ἔσθ´ ὅτε	μὲν	εἴργεσθαι παντελῶς, ἐνίοτε δὲ ἀδρανῆ
[40, 30]	οὖν οὐχ ἁπάντων δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι	μὲν	ἑκάστους παρὰ ἀνθρώπων οὐ φίλων,
[40, 0]	πρᾶγμα ἐφ´ ὑμῖν ποιουμένου πολλάκις	μὲν	ἐν τῷ βουλευτηρίῳ, πολλάκις δ´
[40, 20]	στάσεως δὲ καὶ διαφορᾶς σκυθρωπὴ	μὲν	ἡ προσηγορία καὶ δυσχερής, πολὺ
[40, 20]	καὶ ἀγαπητόν. (ἐνθυμεῖσθε δὲ ὅσῳ	μὲν	ἥδιον ἀποδημεῖν πρὸς τοὺς πέλας
[40, 30]	καὶ εἴκοντα. (οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο	μὲν	ἥλιον νυκτὶ μεθιστάμενον καὶ παρέχοντα
[40, 0]	γενναιοτέρων κυνῶν· ἐφ´ οἷς ὑμεῖς	μὲν	ἠρυθριᾶτε καὶ διετρέπεσθε τῶν ἡγεμόνων
[40, 30]	καθ´ ἡμέραν εὐφημίαν, τὸ πρεπόντως	μὲν	θεᾶσθαι, προθύμως δὲ ἀποδημεῖν; καὶ
[40, 20]	τὸν νοῦν μᾶλλον ἑτέρων τυχὸν	μὲν	καὶ ἄλλως, ἔτι δὲ κἀκεῖνο
[40, 20]	ἀνήκεστα καὶ μεγάλα. καὶ τῆς	μὲν	ὁμονοίας τό τε ὄνομα εὔφημον
[40, 0]	μηδενὸς κοινοῦ πράγματος, δι´ ἓν	μὲν	ὅτι καὶ πολλοὺς ὁρῶ σὺν
[40, 0]	ὑπομένοντι. (λόγοι δὲ ἐγίγνοντο πολλοὶ	μέν,	οὐ παρὰ πολλῶν δέ, καὶ
[40, 10]	τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα	μὲν	οὖν καὶ δι´ ἐμοῦ καὶ
[40, 30]	κύκλῳ περιδραμόντος αὐτοῖς; καὶ ταῦτα	μέν,	οὕτως ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα, τὴν
[40, 10]	ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος οἷα ἐλογοποίουν τὸ	μὲν	πρῶτον περὶ τῆς πρεσβείας, ἣν
[40, 30]	ἵσταται; πρὸς δὲ αὖ γῆ	μὲν	τὴν κατωτάτω χώραν λαχοῦσα ὑπομένει,
[40, 20]	ἐπιβουλεύοντας καὶ πολεμοῦντας, καὶ τοῦτο	μὲν	τοῖς εὐτυχήμασι νεμεσῶντας καὶ καθ´
[40, 20]	τὴν ἡμέραν ὑμῖν ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο	μὲν	τοῖς πλείστοις ἐπιγαμίας ὑπαρχούσης, τοῦτο
[40, 30]	δὲ χωρὶς αἰσχύνης, μηδὲ τῶν	μὲν	τυγχάνειν αὐτούς, τὰ δὲ παριέναι
[40, 0]	καὶ τῶν ἡγεμόνων ἐσπουδακότων, ἴσως	μὲν	ὑμῖν, ἴσως δὲ κἀμοὶ χαρίζεσθαι
[40, 0]	δι´ εὐνοίας ὑπερβολήν. καίτοι μέχρι	μὲν	ὑπῆρχε πενίας κίνδυνος ἡμῖν, οὐδὲν
[40, 10]	λύπην καὶ φθόνον. (καίτοι τὸ	μὲν	ὑπόδημα δεῖ πρὸς αὑτὸν ἁρμόττειν
[40, 0]	ὑπώπτευόν μοι περὶ ταῦτα· πολλάκις	μὲν	ὑφ´ ὑμῶν ἐκυρώθη, πολλάκις δὲ
[40, 0]	ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΜΕΙΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. (Ἐνόμιζον	μέν,	ὦ ἄνδρες πολῖται, νῦν γοῦν,
[40, 30]	ἑτέρων πολλῶν καὶ ἡμεῖς οὐκ	ἔχομεν	οὔτε εἰσαγαγέσθαι δι´ ἑτέρου λιμένος
[40, 40]	ἀλλήλοις. ἃ γὰρ ἡ φύσις	ἐποίησεν	εὐνοίας ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν
[40, 0]	ἔτεσι φυγῆς; ὅθεν οὐδεὶς ἂν	προσεδόκησεν	ἐμὲ σωθῆναι χωρὶς ὑμῶν δι´
[40, 10]	πολλὰ δίκαιά μοι πρὸς αὐτοὺς	ὑπῆρχεν,	ὥσπερ ἄλλῳ τινὶ τῶν ἐντεῦθεν·
[40, 10]	καὶ συνετώτατος ἁπάντων ἐμοί τε	παρέσχεν	(ὧν ἐγὼ ἐδεόμην καὶ ἄλλοις
[40, 20]	ὁμόνοια τοὺς χρωμένους οὐδὲν πώποτε	ἔβλαψεν,	ἔχθρα δὲ καὶ φιλονικία θαυμαστὸν
[40, 10]	ἄπειροί τινες ἐδόθησαν· ὧν οὐδὲν	ἦν	ἀληθές, ὡς ἐβουλόμην ἂν ἔγωγε.
[40, 10]	φυγὴν ἐμαυτοῦ καταψηφίσασθαι. καὶ γὰρ	ἦν	γελοῖον μετὰ φυγὴν οὕτως μακρὰν
[40, 0]	ὑπῆρχε πενίας κίνδυνος ἡμῖν, οὐδὲν	ἦν	δεινόν. οὐ γάρ εἰμι πρὸς
[40, 0]	ἐῶ νῦν ἐπεξιέναι. οὐδὲν γὰρ	ἦν	ἐμοὶ βαρὺ δι´ ὑμᾶς ὑπομένοντι.
[40, 0]	τὰ τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι ἀναγκαῖον	ἦν,	ἔπειτα εὐθὺς ἀναχωρῆσαι καὶ τρέπεσθαι
[40, 10]	μὲν πρῶτον περὶ τῆς πρεσβείας,	ἣν	ἐπέμψατε εὐχαριστοῦντες. οὐ γὰρ ἡδέως
[40, 0]	μηδὲ ἀποστερῆσαι τὴν ὑπόσχεσιν ὑμᾶς,	ἣν	ὑπεσχόμεθα μηδενὸς ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς ῥᾳδίαν
[40, 20]	τὴν ἐκ τοῦ διαφέρεσθαί τισι	βλάβην	μείζονα ἡγουμένους τῆς παρὰ τὰς
[40, 30]	σελήνην ἐῶντα καταλάμψαι τὴν ἅπασαν	γῆν	ἐν ἐρημίᾳ τοῦ κρείττονος φωτός;
[40, 0]	καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς τὴν	πληγὴν	τοῦ ῥαιστῆρος ἔτρεμε καὶ διίστατο·
[40, 10]	οὕτως ἐμὲ διέθηκαν, ὥστε ὀλίγου	φυγὴν	ἐμαυτοῦ καταψηφίσασθαι. καὶ γὰρ ἦν
[40, 10]	καὶ γὰρ ἦν γελοῖον μετὰ	φυγὴν	οὕτως μακρὰν καὶ πράγματα τοσαῦτα
[40, 10]	πρὸς ὑμᾶς) ὅμως οὐ σφόδρα	ἠπείχθην	εὐλαβούμενος μὴ γένηται τοῦτο ἐμποδὼν
[40, 40]	νέμονται, ὥστε μίαν ἐξ ἀμφοῖν	ἀγέλην	ὁρᾶσθαι· ἔτι δὲ αἰπόλια καὶ
[40, 0]	σωθῆναι χωρὶς ὑμῶν δι´ εὐνοίας	ὑπερβολήν.	καίτοι μέχρι μὲν ὑπῆρχε πενίας
[40, 0]	πρότερον γὰρ οὐδ´ ἐπ´ ὀλίγον	σχολὴν	ἤγαγον ἴσως διὰ τὴν ἐμαυτοῦ
[40, 40]	ἀνθῶν τῆς δρόσου διαφέρονται. (καὶ	μὴν	ἀγέλαι βοῶν τε καὶ ἵππων
[40, 10]	ἔχειν μέχρις ἂν ἐμπνέω. (καὶ	μὴν	ὅστις ἂν προθυμῆται τὰ περὶ
[40, 30]	θεᾶσθαι, προθύμως δὲ ἀποδημεῖν; καὶ	μὴν	τά γε τῆς χώρας καὶ
[40, 30]	παρίασι (καὶ βοηθοῦσιν ἀλλήλοις. καὶ	μὴν	τὸ νῦν συμβεβηκὸς περὶ τὴν
[40, 30]	φῶς αὐτὸς δίδωσι, πολλάκις γε	μὴν	ὑπὸ τῶν ἀσθενεστάτων νεφῶν ἀποκρυπτόμενον
[40, 10]	τούτου τοῦ πράγματος ἐγὼ πρότερος	ἡψάμην	καὶ πολλοὺς εἶπον ἐνθάδε λόγους
[40, 10]	παροῦσι μόνον, ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες	τιμὴν	μετὰ τῶν ἄλλων, λογιζόμενοι κἀμὲ
[40, 20]	ἔχοντας καὶ παρὰ τοῖς ἡγεμόσι	τιμήν	τινα καὶ δύναμιν, ἐὰν σωφρονῶσι
[40, 10]	ἐμοί τε παρέσχεν (ὧν ἐγὼ	ἐδεόμην	καὶ ἄλλοις ὧν ἐκεῖνοι ἐδέοντο.
[40, 10]	ὧν οὐδὲν ἦν ἀληθές, ὡς	ἐβουλόμην	ἂν ἔγωγε. (τὸ γὰρ ἄλλους
[40, 10]	ἀλλὰ κοινῇ μεθ´ ὑμῶν αὐτοῖς	ἐβουλόμην	γενέσθαι φίλος. (ὅθεν ὑφεωρῶντό με
[40, 10]	καὶ πρῶτον τυχόντα καὶ τὴν	ἀφορμὴν	ἴσως παρεσχηκότα. ὅμοιον γάρ, ὥσπερ
[40, 30]	ἢ ἀκούσαντα δυσχερές. (ὥστε ἔγωγε	ἐνεθυμούμην	πολλάκις τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀμαθίαν
[40, 20]	μεγίστῃ πόλει πρὸς τὴν βραχυτάτην	κώμην·	ὅταν δὲ δὴ πρὸς ἀνθρώπους
[40, 10]	μηδὲ συντελεῖν ἄλλοις καθάπερ οἶμαι	κώμην,	πᾶσι τούτοις συναίρεσθαι πέφυκε τὸ
[40, 10]	πρὸς ἐκείνοις ἀεί με τὴν	γνώμην	ἔχειν μέχρις ἂν ἐμπνέω. (καὶ
[40, 10]	ἐξῆν ὑμῖν ἀπηλλάχθαι πραγμάτων· ἀλλ´	ὑφεωρώμην	ἐγὼ μή τισι τῶν ἐντεῦθεν
[40, 20]	μηδὲ ὄχλησίν τινα ὀκνῶν ἢ	δαπάνην	ἐμαυτοῦ διὰ τοῦτο ἀμελῶ τοῦ
[40, 0]	ἐνοχλῶ· τὴν γὰρ ἀσχολίαν τὴν	ἐσομένην	ὑπώπτευόν μοι περὶ ταῦτα· πολλάκις
[40, 10]	διαλύσεις καὶ τὴν φιλίαν ταύτην	πραττομένην,	καὶ ψηφισαμένων ὑμῶν ἐμὲ καλεῖν,
[40, 30]	τοῖς ἀφανεστέροις ἄστροις, τοῦτο δὲ	σελήνην	ἐῶντα καταλάμψαι τὴν ἅπασαν γῆν
[40, 30]	οὔποτε ἐσόμενον διὰ τὸ πᾶσαν	εἰρήνην	καὶ δικαιοσύνην ἐν αὐτοῖς ὑπάρχειν
[40, 10]	αὐτῶν φανῶσι θαυμαστὴν ἔχει τὴν	ἡδονήν·	τοῖς δὲ ἐναντίως ἔχουσι καὶ
[40, 30]	διὰ τὸ πᾶσαν εἰρήνην καὶ	δικαιοσύνην	ἐν αὐτοῖς ὑπάρχειν καὶ πανταχοῦ
[40, 0]	ἤγαγον ἴσως διὰ τὴν ἐμαυτοῦ	πολυπραγμοσύνην,	ὃς δέον ἐντυχεῖν ὑμῖν καὶ
[40, 30]	αἰώνιον τάξιν καὶ ὁμόνοιαν καὶ	σωφροσύνην,	ἧς οὔτε κάλλιον οὔτε σεμνότερον
[40, 0]	ἐγέλων· ὅπου μηδὲ τοῖς χαλκεῦσιν	ἐξῆν	διάρασθαι σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες·
[40, 10]	οἱ προεστῶτες αὐτῶν καὶ τότε	ἐξῆν	ὑμῖν ἀπηλλάχθαι πραγμάτων· ἀλλ´ ὑφεωρώμην
[40, 10]	ἀδοξίαν αὑτῶν νομίζουσι δέοντως φέρει	λύπην	καὶ φθόνον. (καίτοι τὸ μὲν
[40, 30]	δὲ αὖ τὸν ἥλιον περὶ	μέσην	ἐνίοτε ἡμέραν ἐπισκοτούμενον σελήνης ὑποδραμούσης,
[40, 30]	εἴργεσθαι παντελῶς, ἐνίοτε δὲ ἀδρανῆ	τὴν	ἀκτῖνα καὶ λεπτὴν διαπέμπειν· (τοῦτο
[40, 30]	φύσις, ὥστε μὴ ταραχθῆναι καὶ	τὴν	ἀμήχανόν τε καὶ ἄπιστον, ὥς
[40, 30]	(ὥστε ἔγωγε ἐνεθυμούμην πολλάκις τὴν	τῶν	ἀνθρώπων ἀμαθίαν καὶ διαφθοράν, ὅτι
[40, 10]	ἀνθρώπων τὴν κακοήθειαν, μᾶλλον δὲ	τὴν	ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος οἷα ἐλογοποίουν τὸ
[40, 30]	τοῦτο δὲ σελήνην ἐῶντα καταλάμψαι	τὴν	ἅπασαν γῆν ἐν ἐρημίᾳ τοῦ
[40, 0]	εἰ καὶ μὴ πρότερον, ἄξειν	τὴν	ἅπασαν ἡσυχίαν, δεῦρο ἀφικόμενος, καὶ
[40, 30]	(τοῦτο δὲ τῶν πλανωμένων ἀστέρων	τὴν	ἄπαυστον χορείαν, ἃ μηδέποτε ἀλλήλοις
[40, 30]	γῆς καὶ ὕδατος καὶ πυρός,	τὴν	ἀσφαλῆ καὶ δικαίαν δι´ αἰῶνος
[40, 10]	τε καὶ πρῶτον τυχόντα καὶ	τὴν	ἀφορμὴν ἴσως παρεσχηκότα. ὅμοιον γάρ,
[40, 20]	μηδὲ τῇ μεγίστῃ πόλει πρὸς	τὴν	βραχυτάτην κώμην· ὅταν δὲ δὴ
[40, 0]	δοκιμάζοιτε μηδὲ βούλοισθε, μηδένα ἐνοχλῶ·	τὴν	γὰρ ἀσχολίαν τὴν ἐσομένην ὑπώπτευόν
[40, 10]	ἡγεῖσθε πρὸς ἐκείνοις ἀεί με	τὴν	γνώμην ἔχειν μέχρις ἂν ἐμπνέω.
[40, 10]	βουλομένοις ἐν ἀσθενέσιν ἰσχύειν καὶ	τὴν	δόξαν τῆς πόλεως ἀδοξίαν αὑτῶν
[40, 20]	ἄνθρωπον, ὃς οὐ τυγχάνει καιροῦ	τὴν	δυσμένειαν ἐνδείξασθαι καὶ τὸ μῖσος
[40, 10]	κατάγειν πρὸς αὑτὸν οὐδὲ πρὸς	τὴν	ἑαυτοῦ ψυχὴν μετρεῖν, ἐὰν τύχῃ
[40, 20]	τοῦτο φαίνεσθαι καὶ τὴν φιλονικίαν	τὴν	ἐκ τῆς διαφορᾶς ἐπὶ τοῦτο
[40, 20]	πάντα τρόπον, ἂν ᾖ δυνατόν,	τὴν	ἐκ τοῦ διαφέρεσθαί τισι βλάβην
[40, 30]	ἡγούμενα πάσχειν μηδὲ ἀπόλλυσθαι διὰ	τὴν	ἐκείνου {τοῦ θεοῦ} δύναμιν; τοῦτο
[40, 0]	ὀλίγον σχολὴν ἤγαγον ἴσως διὰ	τὴν	ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην, ὃς δέον ἐντυχεῖν
[40, 0]	μηδένα ἐνοχλῶ· τὴν γὰρ ἀσχολίαν	τὴν	ἐσομένην ὑπώπτευόν μοι περὶ ταῦτα·
[40, 20]	χρὴ ταύτην ἄλυπον καὶ ἀβλαβῆ	τὴν	ἔχθραν ὑπολαμβάνειν; (καὶ μηδεὶς ὑπολάβῃ
[40, 10]	ἐλάττους αὐτῶν φανῶσι θαυμαστὴν ἔχει	τὴν	ἡδονήν· τοῖς δὲ ἐναντίως ἔχουσι
[40, 20]	ἀλλήλους σχεδόν τι καθ´ ἑκάστην	τὴν	ἡμέραν καὶ τὸ συγγενεῖς εἶναι
[40, 20]	καὶ μόνον οὐχὶ καθ´ ἑκάστην	τὴν	ἡμέραν ὑμῖν ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο μὲν
[40, 30]	μὴν τὸ νῦν συμβεβηκὸς περὶ	τὴν	ἡμετέραν πόλιν τὸ μὲν ἀληθὲς
[40, 30]	μέρει τῆς γῆς οὐ δύναται	τὴν	ἡσυχίαν ἄγειν οὐδὲ ἀθορύβως ἀλλήλοις
[40, 20]	καὶ βαδίζοντι μὴ σφόδρα ἐνοχλῇ	τὴν	ἰσχὺν τοῦ σώματος, εἴς γε
[40, 30]	τοὺς νοῦν ἔχοντας ἀνθρώπους ἀντικαταλλάξασθαι	τὴν	καθ´ ἡμέραν εὐφημίαν, τὸ πρεπόντως
[40, 10]	(θαυμάζω δὲ μάλιστα ἐνίων ἀνθρώπων	τὴν	κακοήθειαν, μᾶλλον δὲ τὴν ἄνοιαν,
[40, 30]	πρὸς δὲ αὖ γῆ μὲν	τὴν	κατωτάτω χώραν λαχοῦσα ὑπομένει, καθάπερ
[40, 20]	ἰσχὺν τοῦ σώματος, εἴς γε	τὴν	κοίτην ἀπήντησε καὶ διασπᾷ καὶ
[40, 0]	δεσπότου χρονίσαντος ἱκανὴ διαφθεῖραι καὶ	τὴν	μεγίστην οὐσίαν, τί χρὴ προσδοκᾶν
[40, 0]	ταλαιπωρίας ἀπειρηκότος, καὶ τῶν περὶ	τὴν	οἰκίαν, κομιδῇ φαύλως διακειμένων, ἃ
[40, 0]	ἐστιν ὑπὲρ τοῦ μὴ ψεύσασθαι	τὴν	πατρίδα μηδὲ ἀποστερῆσαι τὴν ὑπόσχεσιν
[40, 0]	πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς	τὴν	πληγὴν τοῦ ῥαιστῆρος ἔτρεμε καὶ
[40, 0]	δὲ κἀμοὶ χαρίζεσθαι βουλομένων {καὶ}	τὴν	πόλιν ἄμεινον κατασκευάζειν καὶ σεμνοτέραν
[40, 10]	ὅστις ἂν προθυμῆται τὰ περὶ	τὴν	πόλιν καὶ δύνηταί τι ποιεῖν
[40, 0]	νεωτέρων βουλομένους καὶ δυναμένους ἐπιτροπεύειν	τὴν	πόλιν καὶ προΐστασθαι τῶν ὑμετέρων
[40, 10]	οὐδὲν πρὸ τοῦ καταλλαγῆναι δημοσίᾳ	τὴν	πόλιν καὶ φίλους ὑμᾶς γενέσθαι.
[40, 10]	χρυσίου δ´ ἐκέλευσε ποταμὸν εἰς	τὴν	πόλιν τραπῆναι καὶ μυριάδες ἄπειροί
[40, 0]	καὶ σφόδρα ἀηδεῖς, ὡς κατασκάπτω	τὴν	πόλιν, ὡς ἀνάστατον πεποίηκα σχεδὸν
[40, 10]	ὡς πλείστους ἐπιδεῖν ἱκανωτέρους ἐμοῦ	τὴν	πόλιν ὠφελεῖν. ~καὶ νῦν ὑπὲρ
[40, 30]	μέν, οὕτως ἰσχυρὰ καὶ μεγάλα,	τὴν	πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται καὶ
[40, 30]	δυσχερές. (ὥστε ἔγωγε ἐνεθυμούμην πολλάκις	τὴν	τῶν ἀνθρώπων ἀμαθίαν καὶ διαφθοράν,
[40, 10]	τοιούτων πόλεων τολμᾷ τις ὀνομάζειν	τὴν	ὑμετέραν. (ὅμως δ´ ἐπὶ τούτοις
[40, 0]	ψεύσασθαι τὴν πατρίδα μηδὲ ἀποστερῆσαι	τὴν	ὑπόσχεσιν ὑμᾶς, ἣν ὑπεσχόμεθα μηδενὸς
[40, 10]	νῦν πυθόμενος τὰς διαλύσεις καὶ	τὴν	φιλίαν ταύτην πραττομένην, καὶ ψηφισαμένων
[40, 20]	ἑτοιμοτέρους πρὸς τοῦτο φαίνεσθαι καὶ	τὴν	φιλονικίαν τὴν ἐκ τῆς διαφορᾶς
[40, 20]	οὐδεὶς ἀσθενὴς οὕτως οὐδὲ ἀδύνατος	τὴν	φύσιν, ἄνθρωπος ὢν πρὸς ἄνθρωπον,
[40, 0]	πενίαν, οὐκ ὄντα ἐμοῦ χείρω	τὴν	φύσιν. (ἐπεὶ δὲ ὁ λόγος
[40, 30]	τοῦ λαβόντας ὅπλα βαδίζειν εἰς	τὴν	χώραν ἢ προσβάλλειν τοῖς τείχεσιν
[40, 20]	εὖ πράττοντας ἐνοχλῆσαι καὶ ταράξαι	τὴν	ψυχὴν αὐτῶν· ὅθεν οἱ νοῦν
[40, 0]	ἔργα πολλὰ γέγονε παρ´ ἑτέροις	μάτην	ἀπολόμενα, καὶ τελευταῖον εἰς τὰ
[40, 20]	τῇ μεγίστῃ πόλει πρὸς τὴν	βραχυτάτην	κώμην· ὅταν δὲ δὴ πρὸς
[40, 30]	ἐπιβαίνῃ, σαφῶς εἰδέναι καὶ τὸν	κυβερνήτην	καὶ τοὺς ναύτας ἅπαντας καταρωμένους,
[40, 10]	μετὰ τῶν ἄλλων, λογιζόμενοι κἀμὲ	πολίτην	ὑμέτερον, τυχὸν προθυμότεροι γεγόνασι πρὸς
[40, 20]	τοῦ σώματος, εἴς γε τὴν	κοίτην	ἀπήντησε καὶ διασπᾷ καὶ διαφθείρει
[40, 30]	δὲ ἀδρανῆ τὴν ἀκτῖνα καὶ	λεπτὴν	διαπέμπειν· (τοῦτο δὲ τῶν πλανωμένων
[40, 20]	παρ´ ἀλλήλους σχεδόν τι καθ´	ἑκάστην	τὴν ἡμέραν καὶ τὸ συγγενεῖς
[40, 20]	ἀστυγείτονας καὶ μόνον οὐχὶ καθ´	ἑκάστην	τὴν ἡμέραν ὑμῖν ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο
[40, 10]	φοβουμένοις μήποτε ἐλάττους αὐτῶν φανῶσι	θαυμαστὴν	ἔχει τὴν ἡδονήν· τοῖς δὲ
[40, 0]	χρονίσαντος ἱκανὴ διαφθεῖραι καὶ τὴν	μεγίστην	οὐσίαν, τί χρὴ προσδοκᾶν ἐν
[40, 20]	ἐκείνοις τιμῆς τετυχηκότων πῶς χρὴ	ταύτην	ἄλυπον καὶ ἀβλαβῆ τὴν ἔχθραν
[40, 10]	τὰς διαλύσεις καὶ τὴν φιλίαν	ταύτην	πραττομένην, καὶ ψηφισαμένων ὑμῶν ἐμὲ
[40, 20]	ἀποδημῶν τὸν τρόπον· ἀλλ´ ὅπερ	ἔφην,	βέλτιον ἡγοῦμαι πᾶσιν ἀνθρώποις, οὐ
[40, 0]	ἡγεμόνων, οὐδενὸς ἀντειπόντος. (ἐπεὶ δὲ	ἀρχὴν	ἔλαβεν, ὅσα μὲν αὐτὸς ἔπαθον
[40, 20]	πράττοντας ἐνοχλῆσαι καὶ ταράξαι τὴν	ψυχὴν	αὐτῶν· ὅθεν οἱ νοῦν ἔχοντες
[40, 10]	αὑτὸν οὐδὲ πρὸς τὴν ἑαυτοῦ	ψυχὴν	μετρεῖν, ἐὰν τύχῃ σμικρὰν ἔχων
[40, 20]	γὰρ ἐν ἐκείνοις ἡττώμενος κινδυνεύει	λαβεῖν	δόξαν ἀσθενείας, ὁ δ´ ἐν
[40, 30]	γῆς οὐ δύναται τὴν ἡσυχίαν	ἄγειν	οὐδὲ ἀθορύβως ἀλλήλοις γειτνιᾶν; ~ἀλλ´
[40, 10]	δὲ οὐδέποτε δεῖ κολούειν οὐδὲ	κατάγειν	πρὸς αὑτὸν οὐδὲ πρὸς τὴν
[40, 10]	ἔπειτα ἐνταῦθα ὥσπερ ἐν λιμένι	ναυαγεῖν.	(θαυμάζω δὲ μάλιστα ἐνίων ἀνθρώπων
[40, 0]	τῶν ὑμετέρων ὀρθῶς οὔτε τοῦ	λέγειν	οὔτε τοῦ πράττειν ἐνδεῶς ἔχοντας,
[40, 20]	ὑπολαμβάνειν; (καὶ μηδεὶς ὑπολάβῃ με	λέγειν	ὡς ἄρα χρὴ τελέως ὑποπεσεῖν
[40, 40]	φύσις ἐποίησεν εὐνοίας ἕνεκα, ταῦτα	ἰδεῖν	ἔστιν ἔχθρας καὶ μίσους αἴτια
[40, 10]	εὔχομαι πᾶσι γηρῶν ὡς πλείστους	ἐπιδεῖν	ἱκανωτέρους ἐμοῦ τὴν πόλιν ὠφελεῖν.
[40, 10]	καὶ ταῖς ἑορταῖς καὶ τῷ	δικάζειν	αὐτοὶ καὶ τῷ μὴ παρ´
[40, 10]	ἥκοντας ἢ τοὺς μηδέπω παρόντας	ὀνομάζειν	ἢ πυνθάνεσθαι περὶ τοῦδε καὶ
[40, 30]	δυνάμεως ὂν οὐκ ἀποτρέπονται πῦρ	ὀνομάζειν	πολλάκις, ὅρῳ τε καὶ πρᾴως
[40, 10]	μετὰ τοιούτων πόλεων τολμᾷ τις	ὀνομάζειν	τὴν ὑμετέραν. (ὅμως δ´ ἐπὶ
[40, 0]	βουλομένων {καὶ} τὴν πόλιν ἄμεινον	κατασκευάζειν	καὶ σεμνοτέραν ποιεῖν ἅπασαν. πρότερον
[40, 30]	καὶ βαρύτερα τοῦ λαβόντας ὅπλα	βαδίζειν	εἰς τὴν χώραν ἢ προσβάλλειν
[40, 20]	τῶν ἀβουλήτων καὶ πρᾶξαι καὶ	παθεῖν.	(ἡ δὲ τῶν ἐγγὺς οὕτως
[40, 30]	σύμβολον, {ὥστε πάντως εἰπόντα τι	παρελθεῖν	ἢ ἀκούσαντα δυσχερές. (ὥστε ἔγωγε
[40, 0]	ποιμένων δὲ οὐδεὶς ἂν δύναιτο	εἰσελθεῖν	οὐδὲ τῶν γενναιοτέρων κυνῶν· ἐφ´
[40, 30]	καὶ πανταχοῦ πάντα δουλεύειν καὶ	ξυνακολουθεῖν	εὐγνώμονι νόμῳ πειθόμενα καὶ εἴκοντα.
[40, 0]	πόλιν ἄμεινον κατασκευάζειν καὶ σεμνοτέραν	ποιεῖν	ἅπασαν. πρότερον γὰρ ἴστε δήπουθεν
[40, 30]	πόσῳ δὲ πλείονος τὸ μὴ	ποιεῖν;	ποῖον δ´ ἂν τοσοῦτον γένοιτο
[40, 10]	τὴν πόλιν καὶ δύνηταί τι	ποιεῖν	ὑμῖν συμφέρον, ἐμὲ πρῶτον ἕξει
[40, 10]	ἄλλον ἀπὸ τῶν κρηνῶν δύνασθαι	πιεῖν.	ἀλλ´ ὁμοῦ φιλανθρωπότατος ὢν ὁ
[40, 20]	ἐκ τῆς διαφορᾶς ἐπὶ τοῦτο	μετενεγκεῖν	πολὺ κάλλιον, ὅπως αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι
[40, 30]	καὶ λυσιτελέστατος. τὸ γὰρ μηδέποτε	εἴκειν	μηδὲ παραχωρεῖν τῷ πλησίον, λέγω
[40, 20]	φημι μηδέποτε λυσιτελεῖν ἀπεχθάνεσθαι καὶ	φιλονικεῖν	μηδὲ τῇ μεγίστῃ πόλει πρὸς
[40, 0]	τοὺς ὀφείλοντας ὑμῖν τὰ τοιαῦτα	ὑπομιμνήσκειν,	ὡς τὸ ὑμᾶς ἐκλελῆσθαι. διὰ
[40, 10]	ἐπὶ τῆς πύλης ἀπηντηκέναι καὶ	περιβαλεῖν	τοὺς ἥκοντας ἢ τοὺς μηδέπω
[40, 10]	πραττομένην, καὶ ψηφισαμένων ὑμῶν ἐμὲ	καλεῖν,	ἴσως καὶ ταύτης ἕνεκα τῆς
[40, 20]	μηδὲ ἐπιεικὲς αὐτοὺς δεῖσθαι καὶ	παρακαλεῖν·	αἱρουμένων δὲ αὐτῶν καὶ προθυμουμένων
[40, 20]	ὕπνον. (οὕτως ἔγωγέ φημι μηδέποτε	λυσιτελεῖν	ἀπεχθάνεσθαι καὶ φιλονικεῖν μηδὲ τῇ
[40, 10]	μὴ παρ´ ἑτέροις ἐξετάζεσθαι μηδὲ	συντελεῖν	ἄλλοις καθάπερ οἶμαι κώμην, πᾶσι
[40, 10]	ἐπιδεῖν ἱκανωτέρους ἐμοῦ τὴν πόλιν	ὠφελεῖν.	~καὶ νῦν ὑπὲρ τούτου ἐπαινῶ
[40, 20]	τις ἑτέρους ἐπαινῇ βουλόμενος ὑμᾶς	ὠφελεῖν)	τὸ δὲ μέγιστον ὁμόρους καὶ
[40, 30]	βαδίζειν εἰς τὴν χώραν ἢ	προσβάλλειν	τοῖς τείχεσιν ἢ τὰ δένδρα
[40, 10]	πόδα, καὶ ἂν δοκῇ μεῖζον,	περιτεμεῖν·	πόλιν δὲ οὐδέποτε δεῖ κολούειν
[40, 30]	πρεπόντως μὲν θεᾶσθαι, προθύμως δὲ	ἀποδημεῖν;	καὶ μὴν τά γε τῆς
[40, 20]	(ἐνθυμεῖσθε δὲ ὅσῳ μὲν ἥδιον	ἀποδημεῖν	πρὸς τοὺς πέλας οἰκείως ἔχοντας,
[40, 20]	ἐνοχλήσετε μὴ βουλόμενον οὐδὲ κελεύσετε	ἀποδημεῖν,	ὥσπερ ἤδη πολὺν χρόνον ἔχοντα
[40, 10]	ἢ αὐτὸς εἰσηγούμενος. οὐδὲ γὰρ	εὐδοκιμεῖν	βουλόμενος οὐδὲ τῶν ἐπαινούντων ἀπορῶν
[40, 0]	ὧν οὐ παρὰ μόνοις ὑμῖν	εὐδοκιμεῖν	ἔμελλον, ἐῶ νῦν ἐπεξιέναι. οὐδὲν
[40, 20]	ἄλυπον καὶ ἀβλαβῆ τὴν ἔχθραν	ὑπολαμβάνειν;	(καὶ μηδεὶς ὑπολάβῃ με λέγειν
[40, 30]	χωρὶς αἰσχύνης, μηδὲ τῶν μὲν	τυγχάνειν	αὐτούς, τὰ δὲ παριέναι τοῖς
[40, 10]	ἄλλους καλῶς πράττειν καὶ μεγάλων	τυγχάνειν	οὐκ ἂν οὐδέποτε λυπήσειε τὸν
[40, 10]	τὸ τοῦ δήμου καὶ πλέονος	τυγχάνειν	τιμῆς καὶ παρὰ τῶν ἐπιδημούντων
[40, 30]	μεθ´ ὅσης εὐγνωμοσύνης καὶ μετριότητος	διαμένειν	πέφυκεν αὐτά τε σῳζόμενα καὶ
[40, 30]	πάσης φιλίας καὶ ὁμονοίας ἔοικε	συμβαίνειν.	ἡ δὲ τῶν ἄλλων πλεονεξία
[40, 10]	τοῖς πραττομένοις, ἀλλὰ τοῖς πράττουσι	φθονεῖν.	(ἐπεὶ καὶ πέρυσι τοὺς λόγους
[40, 10]	Δία ὕειν ἢ τοὺς ἀνέμους	πνεῖν	ἢ μηδένα ἄλλον ἀπὸ τῶν
[40, 0]	καὶ πικρόν‛ ὅταν οἶμαι τῷ	βραδύνειν	ἡ χάρις εἰς χρέος μεταστῇ·
[40, 40]	τὰ πρὸς φιλίαν καὶ τὸ	κοινωνεῖν	ἀλλήλοις. ἃ γὰρ ἡ φύσις
[40, 0]	γοῦν, εἰ καὶ μὴ πρότερον,	ἄξειν	τὴν ἅπασαν ἡσυχίαν, δεῦρο ἀφικόμενος,
[40, 10]	πόλει, ταῦτα ἐκείνοις ἀξιῶ μᾶλλον	ἐπιτρέπειν,	ἵνα μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ λυπῆται
[40, 20]	ἔργα καὶ σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ	εἰπεῖν	ἔστι καὶ ἀκοῦσαι {καὶ} πολλὰ
[40, 20]	πᾶσα μὲν γὰρ ὡς ἔπος	εἰπεῖν	ἔχθρα καὶ διαφορὰ πρὸς ὁντινοῦν
[40, 20]	ἑκατέρας οὐδὲν αἰσχυνομένων ῥῆμα ἀκόλαστον	εἰπεῖν,	ᾗ φησιν Ὅμηρος, αἵ τε
[40, 20]	σὺν ἑτέροις καὶ λόγον τινὰ	εἰπεῖν,	ᾧ πάντως ἐλύπησε, καὶ πρᾶγμα
[40, 10]	ὥσπερ εἴ τις αὑτῷ μόνον	λάμπειν	ἠξίου τὸν ἥλιον ἢ τὸν
[40, 30]	ἀδρανῆ τὴν ἀκτῖνα καὶ λεπτὴν	διαπέμπειν·	(τοῦτο δὲ τῶν πλανωμένων ἀστέρων
[40, 20]	ἀκούειν τἀληθῆ καὶ μὴ χαλεπῶς	φέρειν,	ἐάν τις ἑτέρους ἐπαινῇ βουλόμενος
[40, 20]	ὅθεν οἱ νοῦν ἔχοντες αἱροῦνται	φέρειν	ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια καὶ μὴ
[40, 10]	ἐνθάδε λόγους ὑπὲρ ὁμονοίας, ἡγούμενος	συμφέρειν	τῇ πόλει τοῦτο καὶ κρεῖττον
[40, 20]	τε οὐκ ἀσχολούμενος ἐγὼ νομίζω	συμφέρειν	ὑμῖν οὐδὲ τοῦτον ἀποδημῶν τὸν
[40, 10]	οὐδὲ πρὸς τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν	μετρεῖν,	ἐὰν τύχῃ σμικρὰν ἔχων καὶ
[40, 30]	τὸ γὰρ μηδέποτε εἴκειν μηδὲ	παραχωρεῖν	τῷ πλησίον, λέγω δὲ χωρὶς
[40, 20]	λέγειν ὡς ἄρα χρὴ τελέως	ὑποπεσεῖν	καὶ μηδὲν ἐκείνων προαιρουμένων δίκαιον
[40, 30]	τοῖς τείχεσιν ἢ τὰ δένδρα	κόπτειν	ἢ τῷ καρπῷ πῦρ ἐνιέναι.
[40, 0]	ἔργου τινός, ἀλλ´ ἕτερα μᾶλλον	πράττειν	δυνάμενος σπουδαιότερα ἴσως, ἀφ´ ὧν
[40, 0]	οὔτε τοῦ λέγειν οὔτε τοῦ	πράττειν	ἐνδεῶς ἔχοντας, ἔτι δὲ τῆς
[40, 10]	ἔγωγε. (τὸ γὰρ ἄλλους καλῶς	πράττειν	καὶ μεγάλων τυγχάνειν οὐκ ἂν
[40, 10]	μὲν ὑπόδημα δεῖ πρὸς αὑτὸν	ἁρμόττειν	καὶ τὸν αὑτοῦ πόδα, καὶ
[40, 10]	τὸν ἥλιον ἢ τὸν Δία	ὕειν	ἢ τοὺς ἀνέμους πνεῖν ἢ
[40, 30]	αὐτοῖς ὑπάρχειν καὶ πανταχοῦ πάντα	δουλεύειν	καὶ ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ πειθόμενα
[40, 0]	τῶν νεωτέρων βουλομένους καὶ δυναμένους	ἐπιτροπεύειν	τὴν πόλιν καὶ προΐστασθαι τῶν
[40, 20]	ἐὰν σωφρονῶσι (δεῖ γὰρ ὑμᾶς	ἀκούειν	τἀληθῆ καὶ μὴ χαλεπῶς φέρειν,
[40, 10]	περιτεμεῖν· πόλιν δὲ οὐδέποτε δεῖ	κολούειν	οὐδὲ κατάγειν πρὸς αὑτὸν οὐδὲ
[40, 10]	ἔχουσι καὶ βουλομένοις ἐν ἀσθενέσιν	ἰσχύειν	καὶ τὴν δόξαν τῆς πόλεως
[40, 30]	δὲ δι´ αὐτὸ μᾶλλον φιλανθρώπως	ἔχειν	καὶ μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους.
[40, 10]	ἐκείνοις ἀεί με τὴν γνώμην	ἔχειν	μέχρις ἂν ἐμπνέω. (καὶ μὴν
[40, 20]	μηδενὶ μηδὲν εἴκοντες ἀεί τινας	ἔχειν	τοὺς ἐπιβουλεύοντας καὶ πολεμοῦντας, καὶ
[40, 30]	μᾶλλον φιλανθρώπως ἔχειν καὶ μὴ	παρέχειν	ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους. αὐτίκα οἱ πρέσβεις
[40, 30]	εἰρήνην καὶ δικαιοσύνην ἐν αὐτοῖς	ὑπάρχειν	καὶ πανταχοῦ πάντα δουλεύειν καὶ
[40, 30]	ὑποχωροῦντα ἡλίῳ καὶ μηδὲν ἡγούμενα	πάσχειν	μηδὲ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν ἐκείνου
[40, 30]	δὴ ταῦτά ἐστι τὸ μὴ	πάσχειν;	πόσῳ δὲ πλείονος τὸ μὴ
[40, 0]	τὴν ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην, ὃς δέον	ἐντυχεῖν	ὑμῖν καὶ φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο μόνον
[40, 0]	πολλοὶ προετράπησαν φιλοτιμηθῆναι τῶν πολιτῶν.	πάλιν	δὲ ὕστερον ἐμοῦ τὸ πρᾶγμα
[40, 0]	κἀμοὶ χαρίζεσθαι βουλομένων {καὶ} τὴν	πόλιν	ἄμεινον κατασκευάζειν καὶ σεμνοτέραν ποιεῖν
[40, 10]	καὶ ἂν δοκῇ μεῖζον, περιτεμεῖν·	πόλιν	δὲ οὐδέποτε δεῖ κολούειν οὐδὲ
[40, 10]	ἂν προθυμῆται τὰ περὶ τὴν	πόλιν	καὶ δύνηταί τι ποιεῖν ὑμῖν
[40, 0]	βουλομένους καὶ δυναμένους ἐπιτροπεύειν τὴν	πόλιν	καὶ προΐστασθαι τῶν ὑμετέρων ὀρθῶς
[40, 10]	πρὸ τοῦ καταλλαγῆναι δημοσίᾳ τὴν	πόλιν	καὶ φίλους ὑμᾶς γενέσθαι. καίτοι
[40, 20]	δὲ δὴ πρὸς ἀνθρώπους ᾖ	πόλιν	οἰκοῦντας οὐ〉 σμικρὰν καὶ πολιτείαν
[40, 30]	νῦν συμβεβηκὸς περὶ τὴν ἡμετέραν	πόλιν	τὸ μὲν ἀληθὲς ἅπτεται πολλῶν
[40, 10]	δ´ ἐκέλευσε ποταμὸν εἰς τὴν	πόλιν	τραπῆναι καὶ μυριάδες ἄπειροί τινες
[40, 0]	σφόδρα ἀηδεῖς, ὡς κατασκάπτω τὴν	πόλιν,	ὡς ἀνάστατον πεποίηκα σχεδὸν ἐξελαύνων
[40, 10]	πλείστους ἐπιδεῖν ἱκανωτέρους ἐμοῦ τὴν	πόλιν	ὠφελεῖν. ~καὶ νῦν ὑπὲρ τούτου
[40, 20]	τοῖς ἡγεμόσι τιμήν τινα καὶ	δύναμιν,	ἐὰν σωφρονῶσι (δεῖ γὰρ ὑμᾶς
[40, 30]	διὰ τὴν ἐκείνου {τοῦ θεοῦ}	δύναμιν;	τοῦτο δὲ αὖ τὸν ἥλιον
[40, 0]	φύσιν. (ἐπεὶ δὲ ὁ λόγος	ἡμῖν	ἐστιν ὑπὲρ τοῦ μὴ ψεύσασθαι
[40, 30]	χαλεπῆς καὶ ἀβάτου τῆς ἐγγὺς	ἡμῖν	θαλάττης; ἐγὼ μὲν γὰρ καὶ
[40, 0]	μέχρι μὲν ὑπῆρχε πενίας κίνδυνος	ἡμῖν,	οὐδὲν ἦν δεινόν. οὐ γάρ
[40, 30]	οὔτε ἐκπέμψαι τὰ γιγνόμενα παρ´	ἡμῖν.	(πῶς οὖν οὐχ ἁπάντων δυστυχέστατον
[40, 20]	καὶ σχεδὸν τῶν δυνατωτάτων παρ´	ἡμῖν,	τῆς παρ´ ἐκείνοις τιμῆς τετυχηκότων
[40, 10]	προεστῶτες αὐτῶν καὶ τότε ἐξῆν	ὑμῖν	ἀπηλλάχθαι πραγμάτων· ἀλλ´ ὑφεωρώμην ἐγὼ
[40, 30]	δίκας ὑμεῖς ἀποδέχεσθε καὶ παρ´	ὑμῖν	αὐτοὺς ἀνάγκη κρίνεσθαι· χρὴ δὲ
[40, 20]	οὐχὶ καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν	ὑμῖν	ἐπιμιγνυμένους, τοῦτο μὲν τοῖς πλείστοις
[40, 20]	ἤδη πολὺν χρόνον ἔχοντα παρ´	ὑμῖν,	ἐπίσταμαι σαφῶς· (ἄλλως τε οὐκ
[40, 0]	ἀφ´ ὧν οὐ παρὰ μόνοις	ὑμῖν	εὐδοκιμεῖν ἔμελλον, ἐῶ νῦν ἐπεξιέναι.
[40, 0]	τῶν ἡγεμόνων ἐσπουδακότων, ἴσως μὲν	ὑμῖν,	ἴσως δὲ κἀμοὶ χαρίζεσθαι βουλομένων
[40, 0]	ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην, ὃς δέον ἐντυχεῖν	ὑμῖν	καὶ φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο μόνον καὶ
[40, 20]	ἡγοῦμαι πᾶσιν ἀνθρώποις, οὐ μόνον	ὑμῖν,	μήτε ἀναιρεῖσθαι ῥᾳδίως ἔχθραν μὴ
[40, 20]	διὰ τοῦτο ἀμελῶ τοῦ πρέποντος	ὑμῖν.	ὅτι γάρ με οὐκ ἐνοχλήσετε
[40, 20]	οὐκ ἀσχολούμενος ἐγὼ νομίζω συμφέρειν	ὑμῖν	οὐδὲ τοῦτον ἀποδημῶν τὸν τρόπον·
[40, 0]	ὕστερον ἐμοῦ τὸ πρᾶγμα ἐφ´	ὑμῖν	ποιουμένου πολλάκις μὲν ἐν τῷ
[40, 0]	ἔχοντας, ἔτι δὲ τῆς παρ´	ὑμῖν	πολιτείας ἐμπείρους ὄντας, ἐμὲ δὲ
[40, 30]	λόγος καὶ οὐ πάνυ τι	ὑμῖν	συμπαθής, ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα
[40, 10]	πόλιν καὶ δύνηταί τι ποιεῖν	ὑμῖν	συμφέρον, ἐμὲ πρῶτον ἕξει τὸν
[40, 0]	γὰρ οὕτω δύναται τοὺς ὀφείλοντας	ὑμῖν	τὰ τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ
[40, 30]	αὐτῷ θείων καὶ μακαρίων αἰώνιον	τάξιν	καὶ ὁμόνοιαν καὶ σωφροσύνην, ἧς
[40, 40]	πρᾴως νέμονται, ὥστε μίαν ἐξ	ἀμφοῖν	ἀγέλην ὁρᾶσθαι· ἔτι δὲ αἰπόλια
[40, 30]	περὶ ταύτῃ κεχυμένον, ὕπερθεν δὲ	ἀμφοῖν	ἀὴρ μαλακός τε καὶ εὔπνους,
[40, 30]	τῆς ἐχθρᾶς πόλεως; ἢ κύκλῳ	περιίασιν,	ὥσπερ χαλεπῆς καὶ ἀβάτου τῆς
[40, 30]	ἐντυχόντες ἀλλήλοις μάχονται καὶ λοιδορηθέντες	ἀπίασιν·	οἱ δὲ μύρμηκες οὕτω πυκνοὶ
[40, 30]	ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα πόθεν	ἀπίασιν;	οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ παρὰ τῶν
[40, 20]	ἀλλ´ ὅπερ ἔφην, βέλτιον ἡγοῦμαι	πᾶσιν	ἀνθρώποις, οὐ μόνον ὑμῖν, μήτε
[40, 20]	διαλύσεις ζημίας. (πᾶσα γάρ, ὥς	φασιν,	εἰρήνη κρείττων πολέμου, καὶ πᾶσα
[40, 30]	ἀμήχανόν τε καὶ ἄπιστον, ὥς	φασιν,	(ὑπομεῖναι φθορὰν ἐκ τοῦ ὄντος
[40, 20]	τοῖς οἴκοις καὶ δημοσίᾳ ταῖς	πόλεσιν.	εἰρήνη μὲν γὰρ καὶ ὁμόνοια
[40, 10]	ἐναντίως ἔχουσι καὶ βουλομένοις ἐν	ἀσθενέσιν	ἰσχύειν καὶ τὴν δόξαν τῆς
[40, 30]	τὴν χώραν ἢ προσβάλλειν τοῖς	τείχεσιν	ἢ τὰ δένδρα κόπτειν ἢ
[40, 0]	τὴν πατρίδα μηδὲ ἀποστερῆσαι τὴν	ὑπόσχεσιν	ὑμᾶς, ἣν ὑπεσχόμεθα μηδενὸς ἀναγκάζοντος,
[40, 20]	μηδὲν ἰδίᾳ μοι διαφέρει, μηδὲ	ὄχλησίν	τινα ὀκνῶν ἢ δαπάνην ἐμαυτοῦ
[40, 20]	αἰσχυνομένων ῥῆμα ἀκόλαστον εἰπεῖν, ᾗ	φησιν	Ὅμηρος, αἵ τε χολωσάμεναι ἀγορῆς
[40, 20]	καὶ καθ´ ὅσον οἷοί τέ	εἰσιν	ἐμποδὼν ἱσταμένους, τοῦτο δέ, ἂν
[40, 0]	καὶ ἐγέλων· ὅπου μηδὲ τοῖς	χαλκεῦσιν	ἐξῆν διάρασθαι σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο
[40, 30]	πρᾴως ἐντυχάνουσι καὶ παρίασι (καὶ	βοηθοῦσιν	ἀλλήλοις. καὶ μὴν τὸ νῦν
[40, 40]	ἅλω πολλάκις εἰσφερόμενοι σῖτον, ἀλλὰ	παραχωροῦσιν	αὑτοῖς καὶ τῶν ὁδῶν ἐκτρέπονται
[40, 0]	μεταστῇ· ὃ τῷ παντὶ χαλεπώτερον	ἀπαιτοῦσιν	οἱ σιωπῶντες τῶν βοώντων. (οὐδὲν
[40, 10]	περὶ τοῦδε καὶ τοῦδε, τί	πράττουσιν	ἢ διὰ τί πάντες οὐκ
[40, 40]	ἐγγὺς ἀλλήλων ποιησάμενοι νεοττιὰς οὐκ	ἐπιβουλεύουσιν	αὑτοῖς οὐδὲ διαφέρονται περὶ τροφῆς
[40, 20]	καὶ λυσιτελεστέρα τοῖς γε νοῦν	ἔχουσιν	ἔχθρας, καὶ ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις
[40, 20]	νόσημα οὐδὲν οὕτως ἀναίσθητον τοῖς	ἔχουσιν	ὡς μηδέποτε βλάψαι μηδὲ ἐμποδὼν
[40, 20]	ἀσθενὴς οὕτως οὐδὲ ἀδύνατος τὴν	φύσιν,	ἄνθρωπος ὢν πρὸς ἄνθρωπον, ὃς
[40, 0]	οὐκ ὄντα ἐμοῦ χείρω τὴν	φύσιν.	(ἐπεὶ δὲ ὁ λόγος ἡμῖν
[40, 10]	ἐντεῦθεν πρόσαντες γένηται καὶ δυσκόλως	φέρωσιν	ἐμοῦ πράττοντος αὐτά. καὶ νῦν
[40, 30]	χαλεπῶν ὄντων, τῷ παντὶ χαλεπώτερόν	ἐστιν,	ἀφ´ ὧν γίγνεται, τὸ τῆς
[40, 0]	ἀνῄρηται πάντα, συγκέχυται, λοιπὸν οὐδέν	ἐστιν.	καί τινες ἦσαν οἱ σφόδρα
[40, 20]	χαίροντας καὶ ἐπιτιθεμένους. (οὐ γάρ	ἐστιν	οὐδεὶς ἀσθενὴς οὕτως οὐδὲ ἀδύνατος
[40, 0]	(ἐπεὶ δὲ ὁ λόγος ἡμῖν	ἐστιν	ὑπὲρ τοῦ μὴ ψεύσασθαι τὴν
[40, 30]	παριέναι τοῖς ἄλλοις, οὐκ ἀνδρεῖόν	ἐστιν,	ὥσπερ οἴονταί τινες, (οὐδὲ μεγαλόφρον,
[40, 40]	ἐποίησεν εὐνοίας ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν	ἔστιν	ἔχθρας καὶ μίσους αἴτια γιγνόμενα.
[40, 30]	τοῦ ὄντος εἰς τὸ μὴ	ὄν.	ἡ μὲν γὰρ λεγομένη παρὰ
[40, 30]	τὸ κυριώτατον τῆς ψυχικῆς δυνάμεως	ὂν	οὐκ ἀποτρέπονται πῦρ ὀνομάζειν πολλάκις,
[40, 10]	(τυχὸν γὰρ ἠλπίζετε κἀμοῦ μετασχόντος	ῥᾷον	μᾶλλον καὶ ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι πάντα·
[40, 0]	γὰρ οὐδ´ ἐπ´ ὀλίγον σχολὴν	ἤγαγον	ἴσως διὰ τὴν ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην,
[40, 10]	τοὺς λόγους τούτους πρὸς ἐμὲ	ἔλεγον	οἱ προεστῶτες αὐτῶν καὶ τότε
[40, 0]	τέτυκται. πρότερον γὰρ οὐδ´ ἐπ´	ὀλίγον	σχολὴν ἤγαγον ἴσως διὰ τὴν
[40, 0]	(τοῦτον ἐμοῦ τότε εἰπόντος τὸν	λόγον,	ἐπήρθη τε πρὸς αὐτὸν ὁ
[40, 20]	αὑτὸν ἢ σὺν ἑτέροις καὶ	λόγον	τινὰ εἰπεῖν, ᾧ πάντως ἐλύπησε,
[40, 0]	ἀναχωρῆσαι καὶ τρέπεσθαι καθ´ αὑτόν,	λόγον	τινὰ εἶπον ὑπὲρ ἔργου τινός,
[40, 10]	ἕνεκεν εἴρηκα πάντα τοῦτον τὸν	λόγον,	ὑπὲρ ἄλλων ὑμῶν βουλευομένων; ὅτι
[40, 0]	μηδὲ τοῖς χαλκεῦσιν ἐξῆν διάρασθαι	σχεδόν,	ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ ταῦτα
[40, 10]	ἐκείνοις, ἀλλὰ τῶν ἐντεῦθέν τισι.	σχεδὸν	γὰρ εἰώθασι πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων
[40, 0]	τὴν πόλιν, ὡς ἀνάστατον πεποίηκα	σχεδὸν	ἐξελαύνων τοὺς πολίτας, ὡς ἀνῄρηται
[40, 20]	καὶ τὸ ἀφικνεῖσθαι παρ´ ἀλλήλους	σχεδόν	τι καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν
[40, 0]	γάρ εἰμι πρὸς τοῦτο ἀμελέτητος	σχεδόν,	τοσοῦτον χρόνον πλανηθεὶς οὐ μόνον
[40, 20]	τοῦτο δὲ πολιτῶν τινων, καὶ	σχεδὸν	τῶν δυνατωτάτων παρ´ ἡμῖν, τῆς
[40, 10]	πρέσβεις, ἀλλὰ δυσχερᾶναι μᾶλλον, ὡς	δέον	αὐτὸν ἐπὶ τῆς πύλης ἀπηντηκέναι
[40, 0]	διὰ τὴν ἐμαυτοῦ πολυπραγμοσύνην, ὃς	δέον	ἐντυχεῖν ὑμῖν καὶ φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο
[40, 0]	(ἔπειτα οἶμαι καὶ τοῦ σώματος	δέον	ποιήσασθαί τινα πρόνοιαν, ἐκ πολλῆς
[40, 10]	τὸ φρόνημα τῶν πόλεων καὶ	μεῖζον	ἀξίωμα γίγνεσθαι τὸ τοῦ δήμου
[40, 10]	αὑτοῦ πόδα, καὶ ἂν δοκῇ	μεῖζον,	περιτεμεῖν· πόλιν δὲ οὐδέποτε δεῖ
[40, 0]	ἐργαστηρίων ἄλλοσε, ἀλλ´ ἵνα μηδέποτε	μεῖζον	ὑμεῖς ἐκείνων φρονῆτε. ~εὖ γὰρ
[40, 0]	διὰ μὲν δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον	ἐνόμιζον	γενέσθαι πρὸς τοῖς ἐμαυτοῦ καὶ
[40, 0]	ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΜΕΙΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ.	(Ἐνόμιζον	μέν, ὦ ἄνδρες πολῖται, νῦν
[40, 0]	οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸν υἱὸν	ἤλπιζον	χαλεπῶς ἂν ὑπομεῖναι πενίαν, οὐκ
[40, 0]	μοι ἐν μεγάροισι κακόν τ´	ἀγαθόν	τε τέτυκται. πρότερον γὰρ οὐδ´
[40, 0]	ἀρχὴν ἔλαβεν, ὅσα μὲν αὐτὸς	ἔπαθον	μετρῶν καὶ διαμετρῶν καὶ λογιζόμενος,
[40, 10]	ἢ διὰ τί πάντες οὐκ	ἦλθον.	(οἱ δὲ ἐλογοποίουν ὅτι τοῖς
[40, 10]	οὐ μέντοι πρὸς ἐκείνους γε	ἦλθον	οὐδὲ εἶπον φιλάνθρωπον οὐδὲν πρὸ
[40, 10]	τὸ αὐτὸ πρᾶγμα, ὃ γίγνεται	ὀρθόν,	πολὺ ἂν ἥδιον ἐπαινέσαιμι καὶ
[40, 0]	ἄοικος καὶ ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ	ἀκόλουθον	ἕνα γοῦν ἐπαγόμενος. οὐ τοίνυν
[40, 0]	ἐκλελῆσθαι. διὰ μὲν δὴ ταῦτα	ἀναγκαῖον	ἐνόμιζον γενέσθαι πρὸς τοῖς ἐμαυτοῦ
[40, 0]	γράμματα τὰ τοῦ αὐτοκράτορος, ὅτι	ἀναγκαῖον	ἦν, ἔπειτα εὐθὺς ἀναχωρῆσαι καὶ
[40, 20]	ὑποπεσεῖν καὶ μηδὲν ἐκείνων προαιρουμένων	δίκαιον	μηδὲ ἐπιεικὲς αὐτοὺς δεῖσθαι καὶ
[40, 0]	τοῦ Παρθενῶνος ἢ τὸ Σαμίων	Ἥραιον	ἡμᾶς ἀνατρέποντας ἢ τὸ Μιλησίων
[40, 0]	παρ´ ἑτέροις μάτην ἀπολόμενα, καὶ	τελευταῖον	εἰς τὰ ὄρη φθειρόμενος, οὐκ
[40, 10]	λυπῆται βασκαίνων. ὅσα δ´ οὐ	ῥᾴδιον	ὑπ´ ἄλλου τῶν ἐντεῦθεν πραχθῆναι,
[40, 20]	ἀγαπητόν. (ἐνθυμεῖσθε δὲ ὅσῳ μὲν	ἥδιον	ἀποδημεῖν πρὸς τοὺς πέλας οἰκείως
[40, 10]	ὃ γίγνεται ὀρθόν, πολὺ ἂν	ἥδιον	ἐπαινέσαιμι καὶ προθυμότερον ἄλλου πράττοντος
[40, 0]	ἦσαν οἱ σφόδρα ὀδυρόμενοι τὸ	χαλκεῖον	τὸ τοῦ δεῖνος, χαλεπῶς ἔχοντες,
[40, 0]	ἡμᾶς ἀνατρέποντας ἢ τὸ Μιλησίων	Διδύμειον	ἢ τὸν νεὼν τῆς Ἐφεσίας
[40, 0]	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ἀναίσχυντον	δάνειον	καὶ πικρόν‛ ὅταν οἶμαι τῷ
[40, 30]	δὲ παριέναι τοῖς ἄλλοις, οὐκ	ἀνδρεῖόν	ἐστιν, ὥσπερ οἴονταί τινες, (οὐδὲ
[40, 0]	ὅπως μὴ γένοιτο ἀπρεπὲς μηδὲ	ἀχρεῖον,	ὁποῖα ἔργα πολλὰ γέγονε παρ´
[40, 10]	αὑτῷ μόνον λάμπειν ἠξίου τὸν	ἥλιον	ἢ τὸν Δία ὕειν ἢ
[40, 30]	εἴκοντα. (οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο μὲν	ἥλιον	νυκτὶ μεθιστάμενον καὶ παρέχοντα ἀνατεῖλαι
[40, 30]	δύναμιν; τοῦτο δὲ αὖ τὸν	ἥλιον	περὶ μέσην ἐνίοτε ἡμέραν ἐπισκοτούμενον
[40, 20]	διαφορᾶς ἐπὶ τοῦτο μετενεγκεῖν πολὺ	κάλλιον,	ὅπως αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα καὶ
[40, 30]	ὁμόνοιαν καὶ σωφροσύνην, ἧς οὔτε	κάλλιον	οὔτε σεμνότερον οὐδὲν οἷόν τ´
[40, 30]	ἐν αὐτῷ θείων καὶ μακαρίων	αἰώνιον	τάξιν καὶ ὁμόνοιαν καὶ σωφροσύνην,
[40, 0]	οἶμαι χαλεπὸν καὶ πολλῆς φροντίδος	ἄξιον·	οὗ γε οὐδέν ἐστι βαρύτερον
[40, 10]	λοιπὸν ἐπιλαθέσθαι τῶν πρότερον χαλεπῶν,	οἷον	ἐκ δεινοῦ καὶ ἀγρίου πελάγους
[40, 30]	οὔτε κάλλιον οὔτε σεμνότερον οὐδὲν	οἷόν	τ´ ἐπινοῆσαι; πρὸς δὲ αὖ
[40, 10]	ἐμαυτοῦ καταψηφίσασθαι. καὶ γὰρ ἦν	γελοῖον	μετὰ φυγὴν οὕτως μακρὰν καὶ
[40, 10]	καὶ τὴν ἀφορμὴν ἴσως παρεσχηκότα.	ὅμοιον	γάρ, ὥσπερ εἴ τις αὑτῷ
[40, 30]	δὲ πλείονος τὸ μὴ ποιεῖν;	ποῖον	δ´ ἂν τοσοῦτον γένοιτο χρημάτων
[40, 30]	μηδέποτε εἴκειν μηδὲ παραχωρεῖν τῷ	πλησίον,	λέγω δὲ χωρὶς αἰσχύνης, μηδὲ
[40, 40]	τροφῆς καὶ φρυγάνων, οὐδὲ μύρμηκες	πλησίον	ὀπὰς ἔχοντες, ἐκ τῆς αὐτῆς
[40, 20]	τὸν τρόπον· ἀλλ´ ὅπερ ἔφην,	βέλτιον	ἡγοῦμαι πᾶσιν ἀνθρώποις, οὐ μόνον
[40, 20]	ἀλλὰ μὴ ἐχθρῶς, ὅσῳ δὲ	βέλτιον	τοὺς ἐπιξενουμένους ὑποδέχεσθαι χωρὶς ὑποψίας,
[40, 20]	δόξαι μᾶλλον ἢ πονηρόν, τοσούτῳ	βέλτιον	ὑστέρους εἶναι μαχομένους ἢ διαλλαττομένους.
[40, 20]	ἀλλήλοις καὶ συνευχομένους, (ἀλλὰ μὴ	τοὐναντίον	καταρωμένους καὶ βλασφημοῦντας. αἱ δὲ
[40, 30]	πικρότατος καὶ δριμύτατος, ὥσπερ οἶμαι	τοὐναντίον	ὁ τῆς εὐνοίας ἥδιστος καὶ
[40, 0]	ἐπαγόμενος. οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸν	υἱὸν	ἤλπιζον χαλεπῶς ἂν ὑπομεῖναι πενίαν,
[40, 0]	(ὅ, ττι μοι ἐν μεγάροισι	κακόν	τ´ ἀγαθόν τε τέτυκται. πρότερον
[40, 10]	τοὺς ἀνέμους πνεῖν ἢ μηδένα	ἄλλον	ἀπὸ τῶν κρηνῶν δύνασθαι πιεῖν.
[40, 20]	ἀνθρώπων ἐπιεικῶν οὐδὲ πόλεων σωφρόνων,	μᾶλλον	δὲ ἑταιρῶν ἀσχημόνων ἀπὸ οἰκήματος
[40, 10]	μάλιστα ἐνίων ἀνθρώπων τὴν κακοήθειαν,	μᾶλλον	δὲ τὴν ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος οἷα
[40, 10]	τῇ πόλει, ταῦτα ἐκείνοις ἀξιῶ	μᾶλλον	ἐπιτρέπειν, ἵνα μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ
[40, 20]	ἄν μοι προσέχοιτε τὸν νοῦν	μᾶλλον	ἑτέρων τυχὸν μὲν καὶ ἄλλως,
[40, 20]	ὅσῳ δὴ κρεῖττον ἀσθενῆ δόξαι	μᾶλλον	ἢ πονηρόν, τοσούτῳ βέλτιον ὑστέρους
[40, 10]	γὰρ ἠλπίζετε κἀμοῦ μετασχόντος ῥᾷον	μᾶλλον	καὶ ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι πάντα· καίτοι
[40, 20]	ὅπως αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα καὶ	μᾶλλον	καταφρονοῦντες χρημάτων καὶ τοῦ πλείονος.
[40, 0]	ἀπορῶν ἔργου τινός, ἀλλ´ ἕτερα	μᾶλλον	πράττειν δυνάμενος σπουδαιότερα ἴσως, ἀφ´
[40, 30]	κρίνεσθαι· χρὴ δὲ δι´ αὐτὸ	μᾶλλον	φιλανθρώπως ἔχειν καὶ μὴ παρέχειν
[40, 10]	ἀποδέξασθαι τοὺς πρέσβεις, ἀλλὰ δυσχερᾶναι	μᾶλλον,	ὡς δέον αὐτὸν ἐπὶ τῆς
[40, 0]	οὐ παρὰ μόνοις ὑμῖν εὐδοκιμεῖν	ἔμελλον,	ἐῶ νῦν ἐπεξιέναι. οὐδὲν γὰρ
[40, 30]	ὁδοὺς ἀπαντᾶν, πονηρὸν καὶ δυσχερῆ	σύμβολον,	{ὥστε πάντως εἰπόντα τι παρελθεῖν
[40, 10]	συνεχώρησε βουλευτάς, χρυσίου δ´ ἐκέλευσε	ποταμὸν	εἰς τὴν πόλιν τραπῆναι καὶ
[40, 20]	μὲν ὁμονοίας τό τε ὄνομα	εὔφημον	ἥ τε πεῖρα ἀρίστη καὶ
[40, 30]	ποτε ἀπὸ τούτου τοῦ πράγματος	ὠφέλιμον	οὐδὲ χρηστόν. ὅ τε γὰρ
[40, 30]	σῳζόμενα καὶ σῴζοντα τὸν ἅπαντα	κόσμον;	(σκοπεῖτε γάρ, εἰ καί τισι
[40, 20]	διακείμενοι. τούς τε γὰρ ἀσθενεῖς	ἱκανὸν	ἐξελέγξαι καὶ ταπεινῶσαι πρὸς τοῖς
[40, 30]	ὥστε μὴ ταραχθῆναι καὶ τὴν	ἀμήχανόν	τε καὶ ἄπιστον, ὥς φασιν,
[40, 20]	τόν τε ἄρχοντα καὶ τὸν	εἰσηγησάμενον.	πᾶσα μὲν γὰρ ὡς ἔπος
[40, 30]	ὁρᾶτε τοῦτο μὲν ἥλιον νυκτὶ	μεθιστάμενον	καὶ παρέχοντα ἀνατεῖλαι τοῖς ἀφανεστέροις
[40, 10]	τῶν ἐντεῦθεν· ἀλλ´ ὅμως οὐχ	ὑπέμενον	φιλανθρωπεύεσθαι κατ´ ἐμαυτόν, ἀλλὰ κοινῇ
[40, 0]	δὴ τὸ παρὰ τῷ ποιητῇ	λεγόμενον·	(ὅ, ττι μοι ἐν μεγάροισι
[40, 10]	πρῶτον ἕξει τὸν μαρτυροῦντα καὶ	συναγωνιζόμενον,	καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα, ὃ
[40, 10]	τοσαῦτα καὶ τύραννον ἐχθρὸν δεῦρο	ἀφικόμενον,	ὥστε ἀναπαύσασθαι καὶ τὸ λοιπὸν
[40, 0]	γε οὐδέν ἐστι βαρύτερον οὐδὲ	ὀφειλόμενον	ἐπὶ πλείονι τόκῳ χάριτος. καὶ
[40, 20]	γάρ με οὐκ ἐνοχλήσετε μὴ	βουλόμενον	οὐδὲ κελεύσετε ἀποδημεῖν, ὥσπερ ἤδη
[40, 30]	ὀλέθρου, περὶ τῶν ὅλων οὔποτε	ἐσόμενον	διὰ τὸ πᾶσαν εἰρήνην καὶ
[40, 30]	μὴν ὑπὸ τῶν ἀσθενεστάτων νεφῶν	ἀποκρυπτόμενον	ἤ τινος ἀραιᾶς ὁμίχλης περί
[40, 30]	ἥλιον περὶ μέσην ἐνίοτε ἡμέραν	ἐπισκοτούμενον	σελήνης ὑποδραμούσης, ᾗ τὸ φῶς
[40, 30]	νεώς, ὕδωρ δὲ περὶ ταύτῃ	κεχυμένον,	ὕπερθεν δὲ ἀμφοῖν ἀὴρ μαλακός
[40, 0]	ἀληθὲς εἰρήσεται· βαρύνεσθαί τινας ὡς	ξένον	καὶ περιττόν· (ἔπειτα οἶμαι καὶ
[40, 0]	πενίας κίνδυνος ἡμῖν, οὐδὲν ἦν	δεινόν.	οὐ γάρ εἰμι πρὸς τοῦτο
[40, 0]	χαρίζεσθαι βουλομένων {καὶ} τὴν πόλιν	ἄμεινον	κατασκευάζειν καὶ σεμνοτέραν ποιεῖν ἅπασαν.
[40, 10]	μακρὰν καὶ πράγματα τοσαῦτα καὶ	τύραννον	ἐχθρὸν δεῦρο ἀφικόμενον, ὥστε ἀναπαύσασθαι
[40, 10]	νομίζουσι δέοντως φέρει λύπην καὶ	φθόνον.	(καίτοι τὸ μὲν ὑπόδημα δεῖ
[40, 0]	ὑπὲρ ἔργου τινός, οὐκ αὐτὸς	μόνον,	ἀλλὰ καὶ τῶν ἡγεμόνων ἐσπουδακότων,
[40, 10]	νῦν ἴσως οὐ τοῖς παροῦσι	μόνον,	ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν μετὰ
[40, 0]	σχεδόν, τοσοῦτον χρόνον πλανηθεὶς οὐ	μόνον	ἄοικος καὶ ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ
[40, 0]	ἐντυχεῖν ὑμῖν καὶ φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο	μόνον	καὶ θῦσαι τοῖς θεοῖς καὶ
[40, 10]	γάρ, ὥσπερ εἴ τις αὑτῷ	μόνον	λάμπειν ἠξίου τὸν ἥλιον ἢ
[40, 20]	μέγιστον ὁμόρους καὶ ἀστυγείτονας καὶ	μόνον	οὐχὶ καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν
[40, 20]	βέλτιον ἡγοῦμαι πᾶσιν ἀνθρώποις, οὐ	μόνον	ὑμῖν, μήτε ἀναιρεῖσθαι ῥᾳδίως ἔχθραν
[40, 30]	δυνάμει κυβερνώμενα θεοῦ τὸν ἅπαντα	χρόνον	ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα φιλίας
[40, 20]	κελεύσετε ἀποδημεῖν, ὥσπερ ἤδη πολὺν	χρόνον	ἔχοντα παρ´ ὑμῖν, ἐπίσταμαι σαφῶς·
[40, 0]	φαύλως διακειμένων, ἃ τοσοῦτον ἀπολωλότα	χρόνον	οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως τετύχηκεν. ὅπου γὰρ
[40, 0]	πρὸς τοῦτο ἀμελέτητος σχεδόν, τοσοῦτον	χρόνον	πλανηθεὶς οὐ μόνον ἄοικος καὶ
[40, 20]	καὶ διασπᾷ καὶ διαφθείρει τὸν	ὕπνον.	(οὕτως ἔγωγέ φημι μηδέποτε λυσιτελεῖν
[40, 30]	παρανόμως γιγνομένη τὸν ἔσχατον ἔχει	κίνδυνον	ὀλέθρου, περὶ τῶν ὅλων οὔποτε
[40, 10]	πραχθῆναι, τυχὸν δὲ καὶ λίαν	χαλεπόν,	ἡγεῖσθε πρὸς ἐκείνοις ἀεί με
[40, 0]	οὐδὲ ὀλίγων χρημάτων, τοῦτο οἶμαι	χαλεπὸν	καὶ πολλῆς φροντίδος ἄξιον· οὗ
[40, 10]	ἐγὼ πρότερος ἡψάμην καὶ πολλοὺς	εἶπον	ἐνθάδε λόγους ὑπὲρ ὁμονοίας, ἡγούμενος
[40, 0]	τρέπεσθαι καθ´ αὑτόν, λόγον τινὰ	εἶπον	ὑπὲρ ἔργου τινός, οὐκ αὐτὸς
[40, 10]	πρὸς ἐκείνους γε ἦλθον οὐδὲ	εἶπον	φιλάνθρωπον οὐδὲν πρὸ τοῦ καταλλαγῆναι
[40, 10]	ἀφικόμενον, ὥστε ἀναπαύσασθαι καὶ τὸ	λοιπὸν	ἐπιλαθέσθαι τῶν πρότερον χαλεπῶν, οἷον
[40, 0]	πολίτας, ὡς ἀνῄρηται πάντα, συγκέχυται,	λοιπὸν	οὐδέν ἐστιν. καί τινες ἦσαν
[40, 20]	ὑμῖν οὐδὲ τοῦτον ἀποδημῶν τὸν	τρόπον·	ἀλλ´ ὅπερ ἔφην, βέλτιον ἡγοῦμαι
[40, 20]	τε πρότερον οὔσας καταλύεσθαι πάντα	τρόπον,	ἂν ᾖ δυνατόν, τὴν ἐκ
[40, 20]	ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα	τρόπον	καὶ δυσομίλητον, ὥσπερ εὔνους καὶ
[40, 20]	εἶναι καὶ συνήθεις καὶ ξένους	τρόπον	τινὰ ἀλλήλοις ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ
[40, 10]	ἐμοῦ πράττοντος αὐτά. καὶ νῦν	τρόπον	τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα μὲν
[40, 20]	τιμῆς τετυχηκότων πῶς χρὴ ταύτην	ἄλυπον	καὶ ἀβλαβῆ τὴν ἔχθραν ὑπολαμβάνειν;
[40, 20]	τὴν φύσιν, ἄνθρωπος ὢν πρὸς	ἄνθρωπον,	ὃς οὐ τυγχάνει καιροῦ τὴν
[40, 10]	ἐκείνους γε ἦλθον οὐδὲ εἶπον	φιλάνθρωπον	οὐδὲν πρὸ τοῦ καταλλαγῆναι δημοσίᾳ
[40, 10]	ἐὰν τύχῃ σμικρὰν ἔχων καὶ	ἀνελεύθερον,	καὶ ταῦτα παραδειγμάτων ὄντων· λέγω
[40, 10]	τῶν ἄλλων, λογιζόμενοι κἀμὲ πολίτην	ὑμέτερον,	τυχὸν προθυμότεροι γεγόνασι πρὸς ὑμᾶς)
[40, 10]	πολὺ ἂν ἥδιον ἐπαινέσαιμι καὶ	προθυμότερον	ἄλλου πράττοντος ἢ αὐτὸς εἰσηγούμενος.
[40, 30]	σωφροσύνην, ἧς οὔτε κάλλιον οὔτε	σεμνότερον	οὐδὲν οἷόν τ´ ἐπινοῆσαι; πρὸς
[40, 0]	νῦν γοῦν, εἰ καὶ μὴ	πρότερον,	ἄξειν τὴν ἅπασαν ἡσυχίαν, δεῦρο
[40, 0]	κατασκευάζειν καὶ σεμνοτέραν ποιεῖν ἅπασαν.	πρότερον	γὰρ ἴστε δήπουθεν ὅτι τοῖς
[40, 0]	κακόν τ´ ἀγαθόν τε τέτυκται.	πρότερον	γὰρ οὐδ´ ἐπ´ ὀλίγον σχολὴν
[40, 30]	ἐγὼ μὲν γὰρ καὶ τοῖς	πρότερον	διαφερομένοις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα
[40, 20]	μὴ σφόδρα ἀναγκαίαν, τάς τε	πρότερον	οὔσας καταλύεσθαι πάντα τρόπον, ἂν
[40, 10]	ταῦτα ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι καὶ	πρότερόν	τινες ἀκούοντες διερρήγνυντο καὶ χαλεπῶς
[40, 10]	καὶ τὸ λοιπὸν ἐπιλαθέσθαι τῶν	πρότερον	χαλεπῶν, οἷον ἐκ δεινοῦ καὶ
[40, 10]	κἀμοῦ μετασχόντος ῥᾷον μᾶλλον καὶ	ἀσφαλέστερον	ἔσεσθαι πάντα· καίτοι καὶ νῦν
[40, 20]	καὶ θέαις ὅσῳ κρεῖττον καὶ	σωφρονέστερον	ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας ἀλλήλοις καὶ συνευχομένους,
[40, 0]	φιλοτιμηθῆναι τῶν πολιτῶν. πάλιν δὲ	ὕστερον	ἐμοῦ τὸ πρᾶγμα ἐφ´ ὑμῖν
[40, 0]	ἄξιον· οὗ γε οὐδέν ἐστι	βαρύτερον	οὐδὲ ὀφειλόμενον ἐπὶ πλείονι τόκῳ
[40, 0]	χρέος μεταστῇ· ὃ τῷ παντὶ	χαλεπώτερον	ἀπαιτοῦσιν οἱ σιωπῶντες τῶν βοώντων.
[40, 30]	οἶμαι χαλεπῶν ὄντων, τῷ παντὶ	χαλεπώτερόν	ἐστιν, ἀφ´ ὧν γίγνεται, τὸ
[40, 10]	τινες ἀκούοντες διερρήγνυντο καὶ χαλεπῶς	ἔφερον,	εἰ τοιούτων ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι λόγων
[40, 10]	καὶ δύνηταί τι ποιεῖν ὑμῖν	συμφέρον,	ἐμὲ πρῶτον ἕξει τὸν μαρτυροῦντα
[40, 20]	δυσομίλητον, ὥσπερ εὔνους καὶ φίλη	συμφέρον	καὶ ἀγαπητόν. (ἐνθυμεῖσθε δὲ ὅσῳ
[40, 30]	πλείστοις κατὰ τὰς ὁδοὺς ἀπαντᾶν,	πονηρὸν	καὶ δυσχερῆ σύμβολον, {ὥστε πάντως
[40, 20]	κρεῖττον ἀσθενῆ δόξαι μᾶλλον ἢ	πονηρόν,	τοσούτῳ βέλτιον ὑστέρους εἶναι μαχομένους
[40, 20]	δὲ πόλις ἐχθρὰ καὶ δυσμενὴς	λυπηρὸν	πάντα τρόπον καὶ δυσομίλητον, ὥσπερ
[40, 10]	καὶ πράγματα τοσαῦτα καὶ τύραννον	ἐχθρὸν	δεῦρο ἀφικόμενον, ὥστε ἀναπαύσασθαι καὶ
[40, 0]	δὲ ἀηδῶς ἔχοντες πρὸς ὑμᾶς	ἐπέχαιρον	καὶ ἐγέλων· ὅπου μηδὲ τοῖς
[40, 0]	ἐστι τὸ ἀναίσχυντον δάνειον καὶ	πικρόν‛	ὅταν οἶμαι τῷ βραδύνειν ἡ
[40, 30]	ἐστιν, ὥσπερ οἴονταί τινες, (οὐδὲ	μεγαλόφρον,	ἀλλ´ ἀνόητον καὶ ἀμαθές. οὐχ
[40, 20]	τοῦ πλείονος. (οὐ γὰρ οὕτως	αἰσχρόν	ἐστι λείπεσθαι τοῖς διὰ τὸ
[40, 20]	τοῖς εὐτυχήμασι νεμεσῶντας καὶ καθ´	ὅσον	οἷοί τέ εἰσιν ἐμποδὼν ἱσταμένους,
[40, 20]	τοῖς σταδίοις καὶ τοῖς θεάτροις	πόσον	διαφέρουσι μετὰ ἐπαίνου γιγνόμεναι καὶ
[40, 20]	αἵ τε χολωσάμεναι ἀγορῆς ἐς	μέσσον	ἰοῦσαι νεικεῦς´ ἀλλήλῃσι, χόλος δέ
[40, 30]	αὐτά τε σῳζόμενα καὶ σῴζοντα	τὸν	ἅπαντα κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ, εἰ
[40, 30]	γνώμῃ καὶ δυνάμει κυβερνώμενα θεοῦ	τὸν	ἅπαντα χρόνον ἐκ τῆς πρὸς
[40, 40]	ἑσμοὶ πλείονες μελιττῶν, ἕνα καὶ	τὸν	αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα, τῶν ἔργων
[40, 10]	δεῖ πρὸς αὑτὸν ἁρμόττειν καὶ	τὸν	αὑτοῦ πόδα, καὶ ἂν δοκῇ
[40, 10]	λάμπειν ἠξίου τὸν ἥλιον ἢ	τὸν	Δία ὕειν ἢ τοὺς ἀνέμους
[40, 20]	ἐπαινῶ τόν τε ἄρχοντα καὶ	τὸν	εἰσηγησάμενον. πᾶσα μὲν γὰρ ὡς
[40, 30]	πλεονεξία καὶ διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη	τὸν	ἔσχατον ἔχει κίνδυνον ὀλέθρου, περὶ
[40, 10]	τις αὑτῷ μόνον λάμπειν ἠξίου	τὸν	ἥλιον ἢ τὸν Δία ὕειν
[40, 30]	θεοῦ} δύναμιν; τοῦτο δὲ αὖ	τὸν	ἥλιον περὶ μέσην ἐνίοτε ἡμέραν
[40, 30]	τις ἐπιβαίνῃ, σαφῶς εἰδέναι καὶ	τὸν	κυβερνήτην καὶ τοὺς ναύτας ἅπαντας
[40, 0]	ἐλειπόμεθα. (τοῦτον ἐμοῦ τότε εἰπόντος	τὸν	λόγον, ἐπήρθη τε πρὸς αὐτὸν
[40, 10]	οὖν ἕνεκεν εἴρηκα πάντα τοῦτον	τὸν	λόγον, ὑπὲρ ἄλλων ὑμῶν βουλευομένων;
[40, 10]	ὑμῖν συμφέρον, ἐμὲ πρῶτον ἕξει	τὸν	μαρτυροῦντα καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ
[40, 0]	ἢ τὸ Μιλησίων Διδύμειον ἢ	τὸν	νεὼν τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´
[40, 10]	τυγχάνειν οὐκ ἂν οὐδέποτε λυπήσειε	τὸν	νοῦν ἔχοντα ἄλλως τε καὶ
[40, 20]	(εἰκότως δ´ ἄν μοι προσέχοιτε	τὸν	νοῦν μᾶλλον ἑτέρων τυχὸν μὲν
[40, 20]	~καὶ νῦν ὑπὲρ τούτου ἐπαινῶ	τόν	τε ἄρχοντα καὶ τὸν εἰσηγησάμενον.
[40, 20]	συμφέρειν ὑμῖν οὐδὲ τοῦτον ἀποδημῶν	τὸν	τρόπον· ἀλλ´ ὅπερ ἔφην, βέλτιον
[40, 0]	γοῦν ἐπαγόμενος. οὐ τοίνυν οὐδὲ	τὸν	υἱὸν ἤλπιζον χαλεπῶς ἂν ὑπομεῖναι
[40, 20]	ἀπήντησε καὶ διασπᾷ καὶ διαφθείρει	τὸν	ὕπνον. (οὕτως ἔγωγέ φημι μηδέποτε
[40, 20]	καταλύεσθαι πάντα τρόπον, ἂν ᾖ	δυνατόν,	τὴν ἐκ τοῦ διαφέρεσθαί τισι
[40, 0]	ὡς κατασκάπτω τὴν πόλιν, ὡς	ἀνάστατον	πεποίηκα σχεδὸν ἐξελαύνων τοὺς πολίτας,
[40, 30]	ἅπαντας καταρωμένους, τὸ δὲ πάντων	ἀηδέστατον	ὅραμα ἐχθρῶν, τοῦτο ἀεί ποτε
[40, 30]	ἡμῖν. (πῶς οὖν οὐχ ἁπάντων	δυστυχέστατον	ὠνεῖσθαι μὲν ἑκάστους παρὰ ἀνθρώπων
[40, 30]	ᾧ τὸ βασιλεῦον καὶ τὸ	κυριώτατον	τῆς ψυχικῆς δυνάμεως ὂν οὐκ
[40, 30]	καὶ διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη τὸν	ἔσχατον	ἔχει κίνδυνον ὀλέθρου, περὶ τῶν
[40, 20]	οἰκοῦντας οὐ〉 σμικρὰν καὶ πολιτείαν	ἐξαίρετον	ἔχοντας καὶ παρὰ τοῖς ἡγεμόσι
[40, 20]	οὐδὲ γὰρ νόσημα οὐδὲν οὕτως	ἀναίσθητον	τοῖς ἔχουσιν ὡς μηδέποτε βλάψαι
[40, 20]	δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα τρόπον καὶ	δυσομίλητον,	ὥσπερ εὔνους καὶ φίλη συμφέρον
[40, 30]	οἴονταί τινες, (οὐδὲ μεγαλόφρον, ἀλλ´	ἀνόητον	καὶ ἀμαθές. οὐχ ὁρᾶτε τοῦ
[40, 20]	εὔνους καὶ φίλη συμφέρον καὶ	ἀγαπητόν.	(ἐνθυμεῖσθε δὲ ὅσῳ μὲν ἥδιον
[40, 40]	τῆς αὐτῆς ἅλω πολλάκις εἰσφερόμενοι	σῖτον,	ἀλλὰ παραχωροῦσιν αὑτοῖς καὶ τῶν
[40, 0]	χάριτος. καὶ τοῦτό ἐστι τὸ	ἀναίσχυντον	δάνειον καὶ πικρόν‛ ὅταν οἶμαι
[40, 20]	οἰκήματος ἑκατέρας οὐδὲν αἰσχυνομένων ῥῆμα	ἀκόλαστον	εἰπεῖν, ᾗ φησιν Ὅμηρος, αἵ
[40, 20]	ἔβλαψεν, ἔχθρα δὲ καὶ φιλονικία	θαυμαστὸν	εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα καὶ
[40, 30]	τούτου τοῦ πράγματος ὠφέλιμον οὐδὲ	χρηστόν.	ὅ τε γὰρ τῆς ἔχθρας
[40, 20]	βουλόμενος ὑμᾶς ὠφελεῖν) τὸ δὲ	μέγιστον	ὁμόρους καὶ ἀστυγείτονας καὶ μόνον
[40, 30]	καὶ τὴν ἀμήχανόν τε καὶ	ἄπιστον,	ὥς φασιν, (ὑπομεῖναι φθορὰν ἐκ
[40, 30]	δὲ τῶν πλανωμένων ἀστέρων τὴν	ἄπαυστον	χορείαν, ἃ μηδέποτε ἀλλήλοις ἐμποδὼν
[40, 20]	σκαιότητος καὶ φιλονικίας. ὅσῳ δὴ	κρεῖττον	ἀσθενῆ δόξαι μᾶλλον ἢ πονηρόν,
[40, 10]	συμφέρειν τῇ πόλει τοῦτο καὶ	κρεῖττον	εἶναι μὴ διαφέρεσθαι πρὸς μηδένα
[40, 20]	θεῶν ἑορταῖς καὶ θέαις ὅσῳ	κρεῖττον	καὶ σωφρονέστερον ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας ἀλλήλοις
[40, 0]	βαρύνεσθαί τινας ὡς ξένον καὶ	περιττόν·	(ἔπειτα οἶμαι καὶ τοῦ σώματος
[40, 10]	ἐπέμψατε εὐχαριστοῦντες. οὐ γὰρ ἡδέως	αὐτὸν	ἀποδέξασθαι τοὺς πρέσβεις, ἀλλὰ δυσχερᾶναι
[40, 10]	ἀλλὰ δυσχερᾶναι μᾶλλον, ὡς δέον	αὐτὸν	ἐπὶ τῆς πύλης ἀπηντηκέναι καὶ
[40, 40]	πλείονες μελιττῶν, ἕνα καὶ τὸν	αὐτὸν	νεμόμενοι λειμῶνα, τῶν ἔργων ἀμελήσαντες
[40, 0]	τὸν λόγον, ἐπήρθη τε πρὸς	αὐτὸν	ὁ δῆμος· οὐ γάρ ἐστε
[40, 10]	τὸ μὲν ὑπόδημα δεῖ πρὸς	αὑτὸν	ἁρμόττειν καὶ τὸν αὑτοῦ πόδα,
[40, 20]	καὶ τὸ μῖσος ἢ καθ´	αὑτὸν	ἢ σὺν ἑτέροις καὶ λόγον
[40, 0]	εὐθὺς ἀναχωρῆσαι καὶ τρέπεσθαι καθ´	αὑτόν,	λόγον τινὰ εἶπον ὑπὲρ ἔργου
[40, 10]	δεῖ κολούειν οὐδὲ κατάγειν πρὸς	αὑτὸν	οὐδὲ πρὸς τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν
[40, 10]	ὅμως οὐχ ὑπέμενον φιλανθρωπεύεσθαι κατ´	ἐμαυτόν,	ἀλλὰ κοινῇ μεθ´ ὑμῶν αὐτοῖς
[40, 0]	οἰκίαν, κομιδῇ φαύλως διακειμένων, ἃ	τοσοῦτον	ἀπολωλότα χρόνον οὐδεμιᾶς ἐπανορθώσεως τετύχηκεν.
[40, 30]	μὴ ποιεῖν; ποῖον δ´ ἂν	τοσοῦτον	γένοιτο χρημάτων πλῆθος ἢ χώρας
[40, 0]	εἰμι πρὸς τοῦτο ἀμελέτητος σχεδόν,	τοσοῦτον	χρόνον πλανηθεὶς οὐ μόνον ἄοικος
[40, 20]	ἐγὼ νομίζω συμφέρειν ὑμῖν οὐδὲ	τοῦτον	ἀποδημῶν τὸν τρόπον· ἀλλ´ ὅπερ
[40, 0]	τοιούτοις καὶ τῶν ἀστυγειτόνων ἐλειπόμεθα.	(τοῦτον	ἐμοῦ τότε εἰπόντος τὸν λόγον,
[40, 10]	τίνος οὖν ἕνεκεν εἴρηκα πάντα	τοῦτον	τὸν λόγον, ὑπὲρ ἄλλων ὑμῶν
[40, 10]	τι ποιεῖν ὑμῖν συμφέρον, ἐμὲ	πρῶτον	ἕξει τὸν μαρτυροῦντα καὶ συναγωνιζόμενον,
[40, 10]	ὑπομιμνησκόμενος οἷα ἐλογοποίουν τὸ μὲν	πρῶτον	περὶ τῆς πρεσβείας, ἣν ἐπέμψατε
[40, 10]	νοῦν ἔχοντα ἄλλως τε καὶ	πρῶτον	τυχόντα καὶ τὴν ἀφορμὴν ἴσως
[40, 30]	ἐπικράτησις αἰθέρος, ἐν ᾧ τὸ	βασιλεῦον	καὶ τὸ κυριώτατον τῆς ψυχικῆς
[40, 0]	τὴν γὰρ ἀσχολίαν τὴν ἐσομένην	ὑπώπτευόν	μοι περὶ ταῦτα· πολλάκις μὲν
[40, 0]	πολιτείας ἐμπείρους ὄντας, ἐμὲ δὲ	ὑπώπτευον·	τὸ γὰρ ἀληθὲς εἰρήσεται· βαρύνεσθαί
[40, 10]	(ὅθεν ὑφεωρῶντό με καὶ δυσχερῶς	εἶχον.	καὶ νῦν πυθόμενος τὰς διαλύσεις
[40, 10]	καὶ ταύτης ἕνεκα τῆς χρείας	(τυχὸν	γὰρ ἠλπίζετε κἀμοῦ μετασχόντος ῥᾷον
[40, 10]	ὑπ´ ἄλλου τῶν ἐντεῦθεν πραχθῆναι,	τυχὸν	δὲ καὶ λίαν χαλεπόν, ἡγεῖσθε
[40, 20]	προσέχοιτε τὸν νοῦν μᾶλλον ἑτέρων	τυχὸν	μὲν καὶ ἄλλως, ἔτι δὲ
[40, 10]	ἄλλων, λογιζόμενοι κἀμὲ πολίτην ὑμέτερον,	τυχὸν	προθυμότεροι γεγόνασι πρὸς ὑμᾶς) ὅμως
[40, 20]	ἐλύπησε, καὶ πρᾶγμα συνθεῖναι τὸ	βλάψον.	οὐδὲ γὰρ νόσημα οὐδὲν οὕτως
[40, 20]	οὐδὲ κελεύσετε ἀποδημεῖν, ὥσπερ ἤδη	πολὺν	χρόνον ἔχοντα παρ´ ὑμῖν, ἐπίσταμαι
[40, 0]	(Ἐνόμιζον μέν, ὦ ἄνδρες πολῖται,	νῦν	γοῦν, εἰ καὶ μὴ πρότερον,
[40, 0]	μόνοις ὑμῖν εὐδοκιμεῖν ἔμελλον, ἐῶ	νῦν	ἐπεξιέναι. οὐδὲν γὰρ ἦν ἐμοὶ
[40, 10]	ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι πάντα· καίτοι καὶ	νῦν	ἴσως οὐ τοῖς παροῦσι μόνον,
[40, 10]	με καὶ δυσχερῶς εἶχον. καὶ	νῦν	πυθόμενος τὰς διαλύσεις καὶ τὴν
[40, 30]	βοηθοῦσιν ἀλλήλοις. καὶ μὴν τὸ	νῦν	συμβεβηκὸς περὶ τὴν ἡμετέραν πόλιν
[40, 10]	φέρωσιν ἐμοῦ πράττοντος αὐτά. καὶ	νῦν	τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα
[40, 20]	ἐμοῦ τὴν πόλιν ὠφελεῖν. ~καὶ	νῦν	ὑπὲρ τούτου ἐπαινῶ τόν τε
[40, 0]	ἀκόλουθον ἕνα γοῦν ἐπαγόμενος. οὐ	τοίνυν	οὐδὲ τὸν υἱὸν ἤλπιζον χαλεπῶς
[40, 10]	ἄλλοις ὧν ἐκεῖνοι ἐδέοντο. τίνος	οὖν	ἕνεκεν εἴρηκα πάντα τοῦτον τὸν
[40, 10]	τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα μὲν	οὖν	καὶ δι´ ἐμοῦ καὶ δι´
[40, 30]	τὰ γιγνόμενα παρ´ ἡμῖν. (πῶς	οὖν	οὐχ ἁπάντων δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι μὲν
[40, 0]	μέν, ὦ ἄνδρες πολῖται, νῦν	γοῦν,	εἰ καὶ μὴ πρότερον, ἄξειν
[40, 0]	ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον ἕνα	γοῦν	ἐπαγόμενος. οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸν
[40, 10]	πάντες οὐκ ἦλθον. (οἱ δὲ	ἐλογοποίουν	ὅτι τοῖς Σμυρναίοις παμπόλλας δωρεὰς
[40, 10]	δὲ τὴν ἄνοιαν, ὑπομιμνησκόμενος οἷα	ἐλογοποίουν	τὸ μὲν πρῶτον περὶ τῆς
[40, 10]	οὐκ ἂν οὐδέποτε λυπήσειε τὸν	νοῦν	ἔχοντα ἄλλως τε καὶ πρῶτον
[40, 30]	μέγεθος ἀνθ´ οὗ προσήκει τοὺς	νοῦν	ἔχοντας ἀνθρώπους ἀντικαταλλάξασθαι τὴν καθ´
[40, 20]	τὴν ψυχὴν αὐτῶν· ὅθεν οἱ	νοῦν	ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι τὰ
[40, 20]	ἀμείνων καὶ λυσιτελεστέρα τοῖς γε	νοῦν	ἔχουσιν ἔχθρας, καὶ ἰδίᾳ τοῖς
[40, 20]	δ´ ἄν μοι προσέχοιτε τὸν	νοῦν	μᾶλλον ἑτέρων τυχὸν μὲν καὶ
[40, 20]	εἰπεῖν ἔχθρα καὶ διαφορὰ πρὸς	ὁντινοῦν	γιγνομένη ἐργῶδες καὶ δυσχερὲς καὶ
[40, 20]	καὶ πόλει καὶ ἰδιώτῃ, κἂν	ὁπωσοῦν	τύχωσι διακείμενοι. τούς τε γὰρ
[40, 20]	μῖσος ἢ καθ´ αὑτὸν ἢ	σὺν	ἑτέροις καὶ λόγον τινὰ εἰπεῖν,
[40, 0]	μὲν ὅτι καὶ πολλοὺς ὁρῶ	σὺν	τοῖς θεοῖς ἀεὶ τῶν πρεσβυτέρων
[40, 20]	βαδίζοντι μὴ σφόδρα ἐνοχλῇ τὴν	ἰσχὺν	τοῦ σώματος, εἴς γε τὴν
[40, 0]	εἰς τὰ ὄρη φθειρόμενος, οὐκ	ὢν	ἔμπειρος τῶν τοιούτων οὐδενὸς οὐδὲ
[40, 10]	δύνασθαι πιεῖν. ἀλλ´ ὁμοῦ φιλανθρωπότατος	ὢν	ὁ αὐτοκράτωρ καὶ συνετώτατος ἁπάντων
[40, 20]	οὐδὲ ἀδύνατος τὴν φύσιν, ἄνθρωπος	ὢν	πρὸς ἄνθρωπον, ὃς οὐ τυγχάνει
[40, 30]	τῷ παντὶ χαλεπώτερόν ἐστιν, ἀφ´	ὧν	γίγνεται, τὸ τῆς ἔχθρας καὶ
[40, 10]	συνετώτατος ἁπάντων ἐμοί τε παρέσχεν	(ὧν	ἐγὼ ἐδεόμην καὶ ἄλλοις ὧν
[40, 10]	(ὧν ἐγὼ ἐδεόμην καὶ ἄλλοις	ὧν	ἐκεῖνοι ἐδέοντο. τίνος οὖν ἕνεκεν
[40, 0]	πράττειν δυνάμενος σπουδαιότερα ἴσως, ἀφ´	ὧν	οὐ παρὰ μόνοις ὑμῖν εὐδοκιμεῖν
[40, 10]	καὶ μυριάδες ἄπειροί τινες ἐδόθησαν·	ὧν	οὐδὲν ἦν ἀληθές, ὡς ἐβουλόμην
[40, 0]	μηδενὸς ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς ῥᾳδίαν οὐδὲ	ὀλίγων	χρημάτων, τοῦτο οἶμαι χαλεπὸν καὶ
[40, 10]	ἔφερον, εἰ τοιούτων ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι	λόγων	καὶ μετὰ τοιούτων πόλεων τολμᾷ
[40, 40]	τὸν αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα, τῶν	ἔργων	ἀμελήσαντες περὶ τῶν ἀνθῶν τῆς
[40, 40]	ἀλλὰ παραχωροῦσιν αὑτοῖς καὶ τῶν	ὁδῶν	ἐκτρέπονται καὶ συνεργάζονται πολλάκις, οὐδὲ
[40, 20]	ἔχουσιν ὡς μηδέποτε βλάψαι μηδὲ	ἐμποδὼν	γενέσθαι μηδεμιᾶς πράξεως, ἀλλὰ κἂν
[40, 10]	μηδένα ἐῶντες καὶ τοῖς ἔργοις	ἐμποδὼν	γιγνόμενοι, οὕτως ἐμὲ διέθηκαν, ὥστε
[40, 20]	καθ´ ὅσον οἷοί τέ εἰσιν	ἐμποδὼν	ἱσταμένους, τοῦτο δέ, ἂν συμβῇ
[40, 30]	ἄπαυστον χορείαν, ἃ μηδέποτε ἀλλήλοις	ἐμποδὼν	ἵσταται; πρὸς δὲ αὖ γῆ
[40, 10]	ἠπείχθην εὐλαβούμενος μὴ γένηται τοῦτο	ἐμποδὼν	οὐκ ἐκείνοις, ἀλλὰ τῶν ἐντεῦθέν
[40, 20]	δὲ ταῖς κοιναῖς πανηγύρεσι καὶ	θεῶν	ἑορταῖς καὶ θέαις ὅσῳ κρεῖττον
[40, 10]	συναίρεσθαι πέφυκε τὸ φρόνημα τῶν	πόλεων	καὶ μεῖζον ἀξίωμα γίγνεσθαι τὸ
[40, 20]	οὐ γὰρ ἀνθρώπων ἐπιεικῶν οὐδὲ	πόλεων	σωφρόνων, μᾶλλον δὲ ἑταιρῶν ἀσχημόνων
[40, 10]	ἀκροᾶσθαι λόγων καὶ μετὰ τοιούτων	πόλεων	τολμᾷ τις ὀνομάζειν τὴν ὑμετέραν.
[40, 40]	ῥᾳδίως καὶ πρᾴως ὑπὸ τῶν	νομέων	διεκρίθησαν. ἄνθρωποι δὲ βοσκημάτων καὶ
[40, 0]	τὸ Μιλησίων Διδύμειον ἢ τὸν	νεὼν	τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ
[40, 10]	χρήματα ἀμύθητα πέμψειε μετὰ τῶν	Νεμέσεων,	καὶ νὴ Δί´ ὡς ἄλλου
[40, 40]	τῶν ἔργων ἀμελήσαντες περὶ τῶν	ἀνθῶν	τῆς δρόσου διαφέρονται. (καὶ μὴν
[40, 20]	μὴ σφόδρα ἀκριβῶς περιέχεσθαι τῶν	δικαίων	ἢ φιλονικοῦντες ἐφ´ ἑκάστῳ καὶ
[40, 20]	καὶ γάμων κοινωνία πολλοῖς καὶ	συμβολαίων	καὶ τὸ ἀφικνεῖσθαι παρ´ ἀλλήλους
[40, 0]	παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ τῶν Ἀθήνησι	Προπυλαίων	κινουμένων ἢ τοῦ Παρθενῶνος ἢ
[40, 10]	ὄντων· λέγω δὲ τὸ τῶν	Σμυρναίων,	τὸ τῶν Ἐφεσίων, Ταρσεῖς ἐκείνους,
[40, 30]	οὐρανοῦ καὶ τῶν ἐν αὐτῷ	θείων	καὶ μακαρίων αἰώνιον τάξιν καὶ
[40, 30]	πρὸς δὲ αὖ τῶν λεγομένων	στοιχείων,	ἀέρος καὶ γῆς καὶ ὕδατος
[40, 0]	ἢ τοῦ Παρθενῶνος ἢ τὸ	Σαμίων	Ἥραιον ἡμᾶς ἀνατρέποντας ἢ τὸ
[40, 10]	λιμένι ναυαγεῖν. (θαυμάζω δὲ μάλιστα	ἐνίων	ἀνθρώπων τὴν κακοήθειαν, μᾶλλον δὲ
[40, 30]	τῶν ἐν αὐτῷ θείων καὶ	μακαρίων	αἰώνιον τάξιν καὶ ὁμόνοιαν καὶ
[40, 40]	διεκρίθησαν. ἄνθρωποι δὲ βοσκημάτων καὶ	θηρίων	χείρους, ὡς ἔοικε, τὰ πρὸς
[40, 0]	τῶν γείσων, οὐ τῶν οἰκοδομουμένων	ἐργαστηρίων	ἄλλοσε, ἀλλ´ ἵνα μηδέποτε μεῖζον
[40, 10]	τὸ τῶν Σμυρναίων, τὸ τῶν	Ἐφεσίων,	Ταρσεῖς ἐκείνους, Ἀντιοχέας. καὶ ταῦτα
[40, 0]	Ἥραιον ἡμᾶς ἀνατρέποντας ἢ τὸ	Μιλησίων	Διδύμειον ἢ τὸν νεὼν τῆς
[40, 0]	καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα τῶν	κλεισίων,	οἷς ὑποδύεται τὰ πρόβατα, τῶν
[40, 0]	μὴ προσάψεσθαι μήτε ἑκὼν μήτε	ἄκων	μηδενὸς κοινοῦ πράγματος, δι´ ἓν
[40, 10]	αὐτά. καὶ νῦν τρόπον τινὰ	ἑκὼν	ἐβράδυνα. ὅσα μὲν οὖν καὶ
[40, 0]	ἀφικόμενος, καὶ μὴ προσάψεσθαι μήτε	ἑκὼν	μήτε ἄκων μηδενὸς κοινοῦ πράγματος,
[40, 20]	καὶ λοιδορίας; οὐ γὰρ ἀνθρώπων	ἐπιεικῶν	οὐδὲ πόλεων σωφρόνων, μᾶλλον δὲ
[40, 10]	γὰρ ἄλλους καλῶς πράττειν καὶ	μεγάλων	τυγχάνειν οὐκ ἂν οὐδέποτε λυπήσειε
[40, 0]	ἔχοντες πρὸς ὑμᾶς ἐπέχαιρον καὶ	ἐγέλων·	ὅπου μηδὲ τοῖς χαλκεῦσιν ἐξῆν
[40, 40]	γειτνιᾶν; ~ἀλλ´ ὄρνιθες μὲν ἐγγὺς	ἀλλήλων	ποιησάμενοι νεοττιὰς οὐκ ἐπιβουλεύουσιν αὑτοῖς
[40, 30]	μὲν ἑκάστους παρὰ ἀνθρώπων οὐ	φίλων,	ἀποδίδοσθαι δὲ τοῖς μισοῦσι, κατάγεσθαι
[40, 10]	κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν μετὰ τῶν	ἄλλων,	λογιζόμενοι κἀμὲ πολίτην ὑμέτερον, τυχὸν
[40, 30]	ἔοικε συμβαίνειν. ἡ δὲ τῶν	ἄλλων	πλεονεξία καὶ διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη
[40, 10]	πάντα τοῦτον τὸν λόγον, ὑπὲρ	ἄλλων	ὑμῶν βουλευομένων; ὅτι καὶ τούτου
[40, 0]	ἐγίγνοντο πολλοὶ μέν, οὐ παρὰ	πολλῶν	δέ, καὶ σφόδρα ἀηδεῖς, ὡς
[40, 30]	παρ´ ἡμῶν ὕλης καὶ ἑτέρων	πολλῶν	καὶ ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν οὔτε
[40, 30]	πόλιν τὸ μὲν ἀληθὲς ἅπτεται	πολλῶν	καὶ κνίζει τοὺς ἄλλους πάντας,
[40, 30]	ἔχει κίνδυνον ὀλέθρου, περὶ τῶν	ὅλων	οὔποτε ἐσόμενον διὰ τὸ πᾶσαν
[40, 20]	στάσει μιᾶς πόλεως, ὅπου καὶ	γάμων	κοινωνία πολλοῖς καὶ συμβολαίων καὶ
[40, 30]	τε γὰρ δέονται τῆς παρ´	ἡμῶν	ὕλης καὶ ἑτέρων πολλῶν καὶ
[40, 20]	νομίζω συμφέρειν ὑμῖν οὐδὲ τοῦτον	ἀποδημῶν	τὸν τρόπον· ἀλλ´ ὅπερ ἔφην,
[40, 10]	κατ´ ἐμαυτόν, ἀλλὰ κοινῇ μεθ´	ὑμῶν	αὐτοῖς ἐβουλόμην γενέσθαι φίλος. (ὅθεν
[40, 10]	τοῦτον τὸν λόγον, ὑπὲρ ἄλλων	ὑμῶν	βουλευομένων; ὅτι καὶ τούτου τοῦ
[40, 0]	ἂν προσεδόκησεν ἐμὲ σωθῆναι χωρὶς	ὑμῶν	δι´ εὐνοίας ὑπερβολήν. καίτοι μέχρι
[40, 0]	περὶ ταῦτα· πολλάκις μὲν ὑφ´	ὑμῶν	ἐκυρώθη, πολλάκις δὲ ὑπὸ τῶν
[40, 10]	φιλίαν ταύτην πραττομένην, καὶ ψηφισαμένων	ὑμῶν	ἐμὲ καλεῖν, ἴσως καὶ ταύτης
[40, 40]	οὐδὲ διαφέρονται περὶ τροφῆς καὶ	φρυγάνων,	οὐδὲ μύρμηκες πλησίον ὀπὰς ἔχοντες,
[40, 10]	τὴν φιλίαν ταύτην πραττομένην, καὶ	ψηφισαμένων	ὑμῶν ἐμὲ καλεῖν, ἴσως καὶ
[40, 0]	τῶν κιόνων ἔμελεν αὐτοῖς τῶν	ἱσταμένων	οὐδὲ τῶν γείσων, οὐ τῶν
[40, 0]	περὶ τὴν οἰκίαν, κομιδῇ φαύλως	διακειμένων,	ἃ τοσοῦτον ἀπολωλότα χρόνον οὐδεμιᾶς
[40, 0]	οἷς ὑποδύεται τὰ πρόβατα, τῶν	ποιμένων	δὲ οὐδεὶς ἂν δύναιτο εἰσελθεῖν
[40, 30]	ἐπινοῆσαι; πρὸς δὲ αὖ τῶν	λεγομένων	στοιχείων, ἀέρος καὶ γῆς καὶ
[40, 0]	ὑμῖν, ἴσως δὲ κἀμοὶ χαρίζεσθαι	βουλομένων	{καὶ} τὴν πόλιν ἄμεινον κατασκευάζειν
[40, 20]	ἀσχημόνων ἀπὸ οἰκήματος ἑκατέρας οὐδὲν	αἰσχυνομένων	ῥῆμα ἀκόλαστον εἰπεῖν, ᾗ φησιν
[40, 10]	τὸν λόγον, ὑπὲρ ἄλλων ὑμῶν	βουλευομένων;	ὅτι καὶ τούτου τοῦ πράγματος
[40, 0]	οὐδὲ τῶν γείσων, οὐ τῶν	οἰκοδομουμένων	ἐργαστηρίων ἄλλοσε, ἀλλ´ ἵνα μηδέποτε
[40, 20]	παρακαλεῖν· αἱρουμένων δὲ αὐτῶν καὶ	προθυμουμένων	τὰ εἰς φιλίαν ἑτοιμοτέρους πρὸς
[40, 0]	εὐδαιμονίας, ὥσπερ τῶν Ἀθήνησι Προπυλαίων	κινουμένων	ἢ τοῦ Παρθενῶνος ἢ τὸ
[40, 20]	ἐπιεικὲς αὐτοὺς δεῖσθαι καὶ παρακαλεῖν·	αἱρουμένων	δὲ αὐτῶν καὶ προθυμουμένων τὰ
[40, 20]	τελέως ὑποπεσεῖν καὶ μηδὲν ἐκείνων	προαιρουμένων	δίκαιον μηδὲ ἐπιεικὲς αὐτοὺς δεῖσθαι
[40, 30]	λεπτὴν διαπέμπειν· (τοῦτο δὲ τῶν	πλανωμένων	ἀστέρων τὴν ἄπαυστον χορείαν, ἃ
[40, 10]	τιμῆς καὶ παρὰ τῶν ἐπιδημούντων	ξένων	καὶ παρὰ τῶν ἡγεμόνων. ταῦτα
[40, 10]	ἢ μηδένα ἄλλον ἀπὸ τῶν	κρηνῶν	δύνασθαι πιεῖν. ἀλλ´ ὁμοῦ φιλανθρωπότατος
[40, 10]	ἵνα μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ λυπῆται	βασκαίνων.	ὅσα δ´ οὐ ῥᾴδιον ὑπ´
[40, 20]	χρὴ τελέως ὑποπεσεῖν καὶ μηδὲν	ἐκείνων	προαιρουμένων δίκαιον μηδὲ ἐπιεικὲς αὐτοὺς
[40, 0]	ἀλλ´ ἵνα μηδέποτε μεῖζον ὑμεῖς	ἐκείνων	φρονῆτε. ~εὖ γὰρ ἴστε ὅτι
[40, 20]	πολέμου, καὶ πᾶσα φιλία πολὺ	ἀμείνων	καὶ λυσιτελεστέρα τοῖς γε νοῦν
[40, 0]	τοῖς ἐμαυτοῦ καὶ μηδενὶ τῶν	κοινῶν	προσιέναι μηδὲ μέχρι λόγου τέως,
[40, 20]	ἐπιγαμίας ὑπαρχούσης, τοῦτο δὲ πολιτῶν	τινων,	καὶ σχεδὸν τῶν δυνατωτάτων παρ´
[40, 20]	μοι διαφέρει, μηδὲ ὄχλησίν τινα	ὀκνῶν	ἢ δαπάνην ἐμαυτοῦ διὰ τοῦτο
[40, 0]	καὶ ἀδοξίας, οὐχ ὅτι τῶν	κιόνων	ἔμελεν αὐτοῖς τῶν ἱσταμένων οὐδὲ
[40, 0]	μὲν ἠρυθριᾶτε καὶ διετρέπεσθε τῶν	ἡγεμόνων	εἰσιόντων, οἱ δὲ ἀηδῶς ἔχοντες
[40, 0]	αὐτὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν	ἡγεμόνων	ἐσπουδακότων, ἴσως μὲν ὑμῖν, ἴσως
[40, 0]	ἐκυρώθη, πολλάκις δὲ ὑπὸ τῶν	ἡγεμόνων,	οὐδενὸς ἀντειπόντος. (ἐπεὶ δὲ ἀρχὴν
[40, 10]	ἐπιδημούντων ξένων καὶ παρὰ τῶν	ἡγεμόνων.	ταῦτα δὲ τοῖς μὲν ἀγαπῶσι
[40, 20]	πόλεων σωφρόνων, μᾶλλον δὲ ἑταιρῶν	ἀσχημόνων	ἀπὸ οἰκήματος ἑκατέρας οὐδὲν αἰσχυνομένων
[40, 20]	γὰρ ἀνθρώπων ἐπιεικῶν οὐδὲ πόλεων	σωφρόνων,	μᾶλλον δὲ ἑταιρῶν ἀσχημόνων ἀπὸ
[40, 0]	ὅτι τοῖς τοιούτοις καὶ τῶν	ἀστυγειτόνων	ἐλειπόμεθα. (τοῦτον ἐμοῦ τότε εἰπόντος
[40, 0]	πόλιν, ὡς ἀνάστατον πεποίηκα σχεδὸν	ἐξελαύνων	τοὺς πολίτας, ὡς ἀνῄρηται πάντα,
[40, 0]	δύναιτο εἰσελθεῖν οὐδὲ τῶν γενναιοτέρων	κυνῶν·	ἐφ´ οἷς ὑμεῖς μὲν ἠρυθριᾶτε
[40, 30]	καὶ διαφθοράν, ὅτι τῶν σφόδρα	ἀδόξων	καὶ φαυλοτάτων ζῴων χείρους εἰσὶ
[40, 40]	δρόσου διαφέρονται. (καὶ μὴν ἀγέλαι	βοῶν	τε καὶ ἵππων ἀναμιχθεῖσαι πολλάκις
[40, 10]	τὸ λοιπὸν ἐπιλαθέσθαι τῶν πρότερον	χαλεπῶν,	οἷον ἐκ δεινοῦ καὶ ἀγρίου
[40, 30]	πῦρ ἐνιέναι. (τούτων γὰρ οἶμαι	χαλεπῶν	ὄντων, τῷ παντὶ χαλεπώτερόν ἐστιν,
[40, 40]	μὴν ἀγέλαι βοῶν τε καὶ	ἵππων	ἀναμιχθεῖσαι πολλάκις ἀθορύβως καὶ πρᾴως
[40, 30]	ἔγωγε ἐνεθυμούμην πολλάκις τὴν τῶν	ἀνθρώπων	ἀμαθίαν καὶ διαφθοράν, ὅτι τῶν
[40, 20]	μίσους καὶ λοιδορίας; οὐ γὰρ	ἀνθρώπων	ἐπιεικῶν οὐδὲ πόλεων σωφρόνων, μᾶλλον
[40, 10]	εἶναι μὴ διαφέρεσθαι πρὸς μηδένα	ἀνθρώπων,	ἥκιστα δὲ οἶμαι πρὸς τοὺς
[40, 30]	δὲ οὕτω πολίχνια τῶν ἐπιτυχόντων	ἀνθρώπων	καὶ ἔθνη ἀσθενῆ κατοικοῦντα ἐν
[40, 10]	σχεδὸν γὰρ εἰώθασι πολλοὶ τῶν	ἀνθρώπων	οὐ τοῖς πραττομένοις, ἀλλὰ τοῖς
[40, 30]	δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι μὲν ἑκάστους παρὰ	ἀνθρώπων	οὐ φίλων, ἀποδίδοσθαι δὲ τοῖς
[40, 10]	ναυαγεῖν. (θαυμάζω δὲ μάλιστα ἐνίων	ἀνθρώπων	τὴν κακοήθειαν, μᾶλλον δὲ τὴν
[40, 10]	καὶ δι´ ἐμοῦ καὶ δι´	ἑτέρων	δυνατὰ γίγνεσθαι τῇ πόλει, ταῦτα
[40, 30]	τῆς παρ´ ἡμῶν ὕλης καὶ	ἑτέρων	πολλῶν καὶ ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν
[40, 20]	μοι προσέχοιτε τὸν νοῦν μᾶλλον	ἑτέρων	τυχὸν μὲν καὶ ἄλλως, ἔτι
[40, 0]	τὴν πόλιν καὶ προΐστασθαι τῶν	ὑμετέρων	ὀρθῶς οὔτε τοῦ λέγειν οὔτε
[40, 0]	ἂν δύναιτο εἰσελθεῖν οὐδὲ τῶν	γενναιοτέρων	κυνῶν· ἐφ´ οἷς ὑμεῖς μὲν
[40, 30]	διαπέμπειν· (τοῦτο δὲ τῶν πλανωμένων	ἀστέρων	τὴν ἄπαυστον χορείαν, ἃ μηδέποτε
[40, 0]	σὺν τοῖς θεοῖς ἀεὶ τῶν	πρεσβυτέρων	καὶ τῶν νεωτέρων βουλομένους καὶ
[40, 0]	ἀεὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν	νεωτέρων	βουλομένους καὶ δυναμένους ἐπιτροπεύειν τὴν
[40, 10]	καὶ τοῖς θεοῖς εὔχομαι πᾶσι	γηρῶν	ὡς πλείστους ἐπιδεῖν ἱκανωτέρους ἐμοῦ
[40, 30]	τὸ δὲ πάντων ἀηδέστατον ὅραμα	ἐχθρῶν,	τοῦτο ἀεί ποτε ὁρᾶν καὶ
[40, 20]	οὐδὲ πόλεων σωφρόνων, μᾶλλον δὲ	ἑταιρῶν	ἀσχημόνων ἀπὸ οἰκήματος ἑκατέρας οὐδὲν
[40, 30]	τῆς θαλάττης καὶ τὰ τῶν	ὀρῶν	ἐξ ἅπαντος ὑμᾶς εἰς τὸ
[40, 20]	δὲ τῶν ἐγγὺς οὕτως καὶ	ὁμόρων	διαφορὰ καὶ τὸ μῖσος οὐδενὶ
[40, 0]	ἔμπειρος τῶν τοιούτων οὐδενὸς οὐδὲ	ἀπορῶν	ἔργου τινός, ἀλλ´ ἕτερα μᾶλλον
[40, 10]	εὐδοκιμεῖν βουλόμενος οὐδὲ τῶν ἐπαινούντων	ἀπορῶν	οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ δόξης, ἀλλὰ τῇ
[40, 0]	ἔλαβεν, ὅσα μὲν αὐτὸς ἔπαθον	μετρῶν	καὶ διαμετρῶν καὶ λογιζόμενος, ὅπως
[40, 0]	μὲν αὐτὸς ἔπαθον μετρῶν καὶ	διαμετρῶν	καὶ λογιζόμενος, ὅπως μὴ γένοιτο
[40, 0]	ἀλλ´ ὅμως ἦσαν οἳ χαλεπῶς	ἑώρων	ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν
[40, 0]	αὐτοῖς τῶν ἱσταμένων οὐδὲ τῶν	γείσων,	οὐ τῶν οἰκοδομουμένων ἐργαστηρίων ἄλλοσε,
[40, 20]	ἔστι καὶ ἀκοῦσαι {καὶ} πολλὰ	τῶν	ἀβουλήτων καὶ πρᾶξαι καὶ παθεῖν.
[40, 0]	ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ	τῶν	Ἀθήνησι Προπυλαίων κινουμένων ἢ τοῦ
[40, 10]	ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν μετὰ	τῶν	ἄλλων, λογιζόμενοι κἀμὲ πολίτην ὑμέτερον,
[40, 30]	ὁμονοίας ἔοικε συμβαίνειν. ἡ δὲ	τῶν	ἄλλων πλεονεξία καὶ διαφορὰ παρανόμως
[40, 10]	τισι. σχεδὸν γὰρ εἰώθασι πολλοὶ	τῶν	ἀνθρώπων οὐ τοῖς πραττομένοις, ἀλλὰ
[40, 40]	λειμῶνα, τῶν ἔργων ἀμελήσαντες περὶ	τῶν	ἀνθῶν τῆς δρόσου διαφέρονται. (καὶ
[40, 30]	δίδωσι, πολλάκις γε μὴν ὑπὸ	τῶν	ἀσθενεστάτων νεφῶν ἀποκρυπτόμενον ἤ τινος
[40, 0]	δήπουθεν ὅτι τοῖς τοιούτοις καὶ	τῶν	ἀστυγειτόνων ἐλειπόμεθα. (τοῦτον ἐμοῦ τότε
[40, 0]	παντὶ χαλεπώτερον ἀπαιτοῦσιν οἱ σιωπῶντες	τῶν	βοώντων. (οὐδὲν γὰρ οὕτω δύναται
[40, 0]	ἔμελεν αὐτοῖς τῶν ἱσταμένων οὐδὲ	τῶν	γείσων, οὐ τῶν οἰκοδομουμένων ἐργαστηρίων
[40, 0]	οὐδεὶς ἂν δύναιτο εἰσελθεῖν οὐδὲ	τῶν	γενναιοτέρων κυνῶν· ἐφ´ οἷς ὑμεῖς
[40, 10]	ὑμᾶς εὐνοίᾳ βούλομαι γίγνεσθαί τι	τῶν	δεόντων, καὶ τοῖς θεοῖς εὔχομαι
[40, 20]	καὶ μὴ σφόδρα ἀκριβῶς περιέχεσθαι	τῶν	δικαίων ἢ φιλονικοῦντες ἐφ´ ἑκάστῳ
[40, 20]	δὲ πολιτῶν τινων, καὶ σχεδὸν	τῶν	δυνατωτάτων παρ´ ἡμῖν, τῆς παρ´
[40, 20]	πρᾶξαι καὶ παθεῖν. (ἡ δὲ	τῶν	ἐγγὺς οὕτως καὶ ὁμόρων διαφορὰ
[40, 30]	ὁρᾶτε τοῦ ξύμπαντος οὐρανοῦ καὶ	τῶν	ἐν αὐτῷ θείων καὶ μακαρίων
[40, 10]	αὐτοὺς ὑπῆρχεν, ὥσπερ ἄλλῳ τινὶ	τῶν	ἐντεῦθεν· ἀλλ´ ὅμως οὐχ ὑπέμενον
[40, 10]	δ´ οὐ ῥᾴδιον ὑπ´ ἄλλου	τῶν	ἐντεῦθεν πραχθῆναι, τυχὸν δὲ καὶ
[40, 10]	ἀλλ´ ὑφεωρώμην ἐγὼ μή τισι	τῶν	ἐντεῦθεν πρόσαντες γένηται καὶ δυσκόλως
[40, 10]	τοῦτο ἐμποδὼν οὐκ ἐκείνοις, ἀλλὰ	τῶν	ἐντεῦθέν τισι. σχεδὸν γὰρ εἰώθασι
[40, 10]	οὐδὲ γὰρ εὐδοκιμεῖν βουλόμενος οὐδὲ	τῶν	ἐπαινούντων ἀπορῶν οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ δόξης,
[40, 10]	πλέονος τυγχάνειν τιμῆς καὶ παρὰ	τῶν	ἐπιδημούντων ξένων καὶ παρὰ τῶν
[40, 30]	ἔχθρας· μικρὰ δὲ οὕτω πολίχνια	τῶν	ἐπιτυχόντων ἀνθρώπων καὶ ἔθνη ἀσθενῆ
[40, 40]	καὶ τὸν αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα,	τῶν	ἔργων ἀμελήσαντες περὶ τῶν ἀνθῶν
[40, 10]	δὲ τὸ τῶν Σμυρναίων, τὸ	τῶν	Ἐφεσίων, Ταρσεῖς ἐκείνους, Ἀντιοχέας. καὶ
[40, 30]	ἀπίασιν; οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ παρὰ	τῶν	ἐχθίστων ἀναχθήσονται πλέοντες καὶ χρήσονται
[40, 0]	ὑμεῖς μὲν ἠρυθριᾶτε καὶ διετρέπεσθε	τῶν	ἡγεμόνων εἰσιόντων, οἱ δὲ ἀηδῶς
[40, 0]	οὐκ αὐτὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ	τῶν	ἡγεμόνων ἐσπουδακότων, ἴσως μὲν ὑμῖν,
[40, 0]	ὑμῶν ἐκυρώθη, πολλάκις δὲ ὑπὸ	τῶν	ἡγεμόνων, οὐδενὸς ἀντειπόντος. (ἐπεὶ δὲ
[40, 10]	τῶν ἐπιδημούντων ξένων καὶ παρὰ	τῶν	ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ τοῖς μὲν
[40, 0]	ὅτι τῶν κιόνων ἔμελεν αὐτοῖς	τῶν	ἱσταμένων οὐδὲ τῶν γείσων, οὐ
[40, 0]	πενίας καὶ ἀδοξίας, οὐχ ὅτι	τῶν	κιόνων ἔμελεν αὐτοῖς τῶν ἱσταμένων
[40, 0]	καὶ καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα	τῶν	κλεισίων, οἷς ὑποδύεται τὰ πρόβατα,
[40, 0]	πρὸς τοῖς ἐμαυτοῦ καὶ μηδενὶ	τῶν	κοινῶν προσιέναι μηδὲ μέχρι λόγου
[40, 10]	πνεῖν ἢ μηδένα ἄλλον ἀπὸ	τῶν	κρηνῶν δύνασθαι πιεῖν. ἀλλ´ ὁμοῦ
[40, 30]	τ´ ἐπινοῆσαι; πρὸς δὲ αὖ	τῶν	λεγομένων στοιχείων, ἀέρος καὶ γῆς
[40, 30]	λέγω δὲ χωρὶς αἰσχύνης, μηδὲ	τῶν	μὲν τυγχάνειν αὐτούς, τὰ δὲ
[40, 20]	ἐπαίνου γιγνόμεναι καὶ πολλῆς εὐφημίας	τῶν	μετὰ μίσους καὶ λοιδορίας; οὐ
[40, 10]	καὶ χρήματα ἀμύθητα πέμψειε μετὰ	τῶν	Νεμέσεων, καὶ νὴ Δί´ ὡς
[40, 0]	θεοῖς ἀεὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ	τῶν	νεωτέρων βουλομένους καὶ δυναμένους ἐπιτροπεύειν
[40, 40]	διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ πρᾴως ὑπὸ	τῶν	νομέων διεκρίθησαν. ἄνθρωποι δὲ βοσκημάτων
[40, 40]	σῖτον, ἀλλὰ παραχωροῦσιν αὑτοῖς καὶ	τῶν	ὁδῶν ἐκτρέπονται καὶ συνεργάζονται πολλάκις,
[40, 0]	ἱσταμένων οὐδὲ τῶν γείσων, οὐ	τῶν	οἰκοδομουμένων ἐργαστηρίων ἄλλοσε, ἀλλ´ ἵνα
[40, 30]	ἔσχατον ἔχει κίνδυνον ὀλέθρου, περὶ	τῶν	ὅλων οὔποτε ἐσόμενον διὰ τὸ
[40, 30]	τὰ τῆς θαλάττης καὶ τὰ	τῶν	ὀρῶν ἐξ ἅπαντος ὑμᾶς εἰς
[40, 0]	καὶ συνεχοῦς ταλαιπωρίας ἀπειρηκότος, καὶ	τῶν	περὶ τὴν οἰκίαν, κομιδῇ φαύλως
[40, 30]	καὶ λεπτὴν διαπέμπειν· (τοῦτο δὲ	τῶν	πλανωμένων ἀστέρων τὴν ἄπαυστον χορείαν,
[40, 0]	κλεισίων, οἷς ὑποδύεται τὰ πρόβατα,	τῶν	ποιμένων δὲ οὐδεὶς ἂν δύναιτο
[40, 10]	τούτοις συναίρεσθαι πέφυκε τὸ φρόνημα	τῶν	πόλεων καὶ μεῖζον ἀξίωμα γίγνεσθαι
[40, 0]	φύσεις· καὶ πολλοὶ προετράπησαν φιλοτιμηθῆναι	τῶν	πολιτῶν. πάλιν δὲ ὕστερον ἐμοῦ
[40, 0]	ὁρῶ σὺν τοῖς θεοῖς ἀεὶ	τῶν	πρεσβυτέρων καὶ τῶν νεωτέρων βουλομένους
[40, 10]	ἀναπαύσασθαι καὶ τὸ λοιπὸν ἐπιλαθέσθαι	τῶν	πρότερον χαλεπῶν, οἷον ἐκ δεινοῦ
[40, 10]	παραδειγμάτων ὄντων· λέγω δὲ τὸ	τῶν	Σμυρναίων, τὸ τῶν Ἐφεσίων, Ταρσεῖς
[40, 30]	ἀνθρώπων ἀμαθίαν καὶ διαφθοράν, ὅτι	τῶν	σφόδρα ἀδόξων καὶ φαυλοτάτων ζῴων
[40, 0]	ὄρη φθειρόμενος, οὐκ ὢν ἔμπειρος	τῶν	τοιούτων οὐδενὸς οὐδὲ ἀπορῶν ἔργου
[40, 0]	ἐπιτροπεύειν τὴν πόλιν καὶ προΐστασθαι	τῶν	ὑμετέρων ὀρθῶς οὔτε τοῦ λέγειν
[40, 10]	καὶ τότε ἐξῆν ὑμῖν ἀπηλλάχθαι	πραγμάτων·	ἀλλ´ ὑφεωρώμην ἐγὼ μή τισι
[40, 10]	ἔχων καὶ ἀνελεύθερον, καὶ ταῦτα	παραδειγμάτων	ὄντων· λέγω δὲ τὸ τῶν
[40, 40]	τῶν νομέων διεκρίθησαν. ἄνθρωποι δὲ	βοσκημάτων	καὶ θηρίων χείρους, ὡς ἔοικε,
[40, 20]	εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα καὶ μᾶλλον καταφρονοῦντες	χρημάτων	καὶ τοῦ πλείονος. (οὐ γὰρ
[40, 30]	ποῖον δ´ ἂν τοσοῦτον γένοιτο	χρημάτων	πλῆθος ἢ χώρας μέγεθος ἀνθ´
[40, 0]	ἀναγκάζοντος, οὐδαμῶς ῥᾳδίαν οὐδὲ ὀλίγων	χρημάτων,	τοῦτο οἶμαι χαλεπὸν καὶ πολλῆς
[40, 30]	ὅτι τῶν σφόδρα ἀδόξων καὶ	φαυλοτάτων	ζῴων χείρους εἰσὶ ταῖς ψυχαῖς.
[40, 30]	πολλάκις γε μὴν ὑπὸ τῶν	ἀσθενεστάτων	νεφῶν ἀποκρυπτόμενον ἤ τινος ἀραιᾶς
[40, 20]	πολιτῶν τινων, καὶ σχεδὸν τῶν	δυνατωτάτων	παρ´ ἡμῖν, τῆς παρ´ ἐκείνοις
[40, 20]	καὶ ἀκοῦσαι {καὶ} πολλὰ τῶν	ἀβουλήτων	καὶ πρᾶξαι καὶ παθεῖν. (ἡ
[40, 0]	καὶ πολλοὶ προετράπησαν φιλοτιμηθῆναι τῶν	πολιτῶν.	πάλιν δὲ ὕστερον ἐμοῦ τὸ
[40, 20]	πλείστοις ἐπιγαμίας ὑπαρχούσης, τοῦτο δὲ	πολιτῶν	τινων, καὶ σχεδὸν τῶν δυνατωτάτων
[40, 30]	ναύτας ἅπαντας καταρωμένους, τὸ δὲ	πάντων	ἀηδέστατον ὅραμα ἐχθρῶν, τοῦτο ἀεί
[40, 30]	παρ´ ἡμῖν. (πῶς οὖν οὐχ	ἁπάντων	δυστυχέστατον ὠνεῖσθαι μὲν ἑκάστους παρὰ
[40, 10]	ὢν ὁ αὐτοκράτωρ καὶ συνετώτατος	ἁπάντων	ἐμοί τε παρέσχεν (ὧν ἐγὼ
[40, 30]	τε γὰρ τῆς ἔχθρας καρπὸς	ἁπάντων	πικρότατος καὶ δριμύτατος, ὥσπερ οἶμαι
[40, 10]	καὶ ἀνελεύθερον, καὶ ταῦτα παραδειγμάτων	ὄντων·	λέγω δὲ τὸ τῶν Σμυρναίων,
[40, 30]	ἐνιέναι. (τούτων γὰρ οἶμαι χαλεπῶν	ὄντων,	τῷ παντὶ χαλεπώτερόν ἐστιν, ἀφ´
[40, 10]	εὐνοίᾳ βούλομαι γίγνεσθαί τι τῶν	δεόντων,	καὶ τοῖς θεοῖς εὔχομαι πᾶσι
[40, 0]	ἠρυθριᾶτε καὶ διετρέπεσθε τῶν ἡγεμόνων	εἰσιόντων,	οἱ δὲ ἀηδῶς ἔχοντες πρὸς
[40, 30]	μικρὰ δὲ οὕτω πολίχνια τῶν	ἐπιτυχόντων	ἀνθρώπων καὶ ἔθνη ἀσθενῆ κατοικοῦντα
[40, 10]	τυγχάνειν τιμῆς καὶ παρὰ τῶν	ἐπιδημούντων	ξένων καὶ παρὰ τῶν ἡγεμόνων.
[40, 10]	γὰρ εὐδοκιμεῖν βουλόμενος οὐδὲ τῶν	ἐπαινούντων	ἀπορῶν οὐδ´ ἐπιθυμίᾳ δόξης, ἀλλὰ
[40, 0]	χαλεπώτερον ἀπαιτοῦσιν οἱ σιωπῶντες τῶν	βοώντων.	(οὐδὲν γὰρ οὕτω δύναται τοὺς
[40, 0]	μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἡγεμόνων	ἐσπουδακότων,	ἴσως μὲν ὑμῖν, ἴσως δὲ
[40, 20]	ἡμῖν, τῆς παρ´ ἐκείνοις τιμῆς	τετυχηκότων	πῶς χρὴ ταύτην ἄλυπον καὶ
[40, 30]	οὐκ ἐκεῖθεν; οὐ παρὰ τῶν	ἐχθίστων	ἀναχθήσονται πλέοντες καὶ χρήσονται τῷ
[40, 20]	(πᾶσα γάρ, ὥς φασιν, εἰρήνη	κρείττων	πολέμου, καὶ πᾶσα φιλία πολὺ
[40, 40]	συνεργάζονται πολλάκις, οὐδὲ ἑσμοὶ πλείονες	μελιττῶν,	ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν νεμόμενοι
[40, 30]	οὐχ οὕτως ἀνώλεθρος οὐδὲ ἄφθαρτος	αὐτῶν	ἡ φύσις, ὥστε μὴ ταραχθῆναι
[40, 20]	δεῖσθαι καὶ παρακαλεῖν· αἱρουμένων δὲ	αὐτῶν	καὶ προθυμουμένων τὰ εἰς φιλίαν
[40, 10]	πρὸς ἐμὲ ἔλεγον οἱ προεστῶτες	αὐτῶν	καὶ τότε ἐξῆν ὑμῖν ἀπηλλάχθαι
[40, 20]	ἐνοχλῆσαι καὶ ταράξαι τὴν ψυχὴν	αὐτῶν·	ὅθεν οἱ νοῦν ἔχοντες αἱροῦνται
[40, 10]	καὶ μὴ φοβουμένοις μήποτε ἐλάττους	αὐτῶν	φανῶσι θαυμαστὴν ἔχει τὴν ἡδονήν·
[40, 10]	τὴν δόξαν τῆς πόλεως ἀδοξίαν	αὑτῶν	νομίζουσι δέοντως φέρει λύπην καὶ
[40, 10]	δὲ τοῖς μὲν ἀγαπῶσι τὰς	αὑτῶν	πατρίδας καὶ μὴ φοβουμένοις μήποτε
[40, 10]	διερρήγνυντο καὶ χαλεπῶς ἔφερον, εἰ	τοιούτων	ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι λόγων καὶ μετὰ
[40, 0]	φθειρόμενος, οὐκ ὢν ἔμπειρος τῶν	τοιούτων	οὐδενὸς οὐδὲ ἀπορῶν ἔργου τινός,
[40, 10]	ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι λόγων καὶ μετὰ	τοιούτων	πόλεων τολμᾷ τις ὀνομάζειν τὴν
[40, 30]	ἢ τῷ καρπῷ πῦρ ἐνιέναι.	(τούτων	γὰρ οἶμαι χαλεπῶν ὄντων, τῷ
[40, 30]	γε μὴν ὑπὸ τῶν ἀσθενεστάτων	νεφῶν	ἀποκρυπτόμενον ἤ τινος ἀραιᾶς ὁμίχλης
[40, 30]	ὁ δὲ ἀνωτάτω καὶ ξύμπαντα	ἔχων	αἰθὴρ πυρὸς θείου κύκλῳ περιδραμόντος
[40, 10]	ψυχὴν μετρεῖν, ἐὰν τύχῃ σμικρὰν	ἔχων	καὶ ἀνελεύθερον, καὶ ταῦτα παραδειγμάτων
[40, 30]	τῶν σφόδρα ἀδόξων καὶ φαυλοτάτων	ζῴων	χείρους εἰσὶ ταῖς ψυχαῖς. οἱ