Discours, Par.
[40, 20]	μὴ τοὐναντίον καταρωμένους καὶ βλασφημοῦντας.	αἱ	δὲ ἐπιβοήσεις ἑκατέρου τοῦ πλήθους
[40, 20]	ἀκόλαστον εἰπεῖν, ᾗ φησιν Ὅμηρος,	αἵ	τε χολωσάμεναι ἀγορῆς ἐς μέσσον
[40, 30]	ἡμέραν εὐφημίαν, τὸ πρεπόντως μὲν	θεᾶσθαι,	προθύμως δὲ ἀποδημεῖν; καὶ μὴν
[40, 30]	βαρυνομένοις, ὑποδέχεσθαι δὲ τοὺς λοιδοροῦντας,	συνεστιᾶσθαι	δὲ ἐνίοτε τοῖς ἀλλοτριωτάτοις· ἐὰν
[40, 10]	μηδένα ἄλλον ἀπὸ τῶν κρηνῶν	δύνασθαι	πιεῖν. ἀλλ´ ὁμοῦ φιλανθρωπότατος ὢν
[40, 30]	προσήκει τοὺς νοῦν ἔχοντας ἀνθρώπους	ἀντικαταλλάξασθαι	τὴν καθ´ ἡμέραν εὐφημίαν, τὸ
[40, 10]	εὐχαριστοῦντες. οὐ γὰρ ἡδέως αὐτὸν	ἀποδέξασθαι	τοὺς πρέσβεις, ἀλλὰ δυσχερᾶναι μᾶλλον,
[40, 20]	οὐ τυγχάνει καιροῦ τὴν δυσμένειαν	ἐνδείξασθαι	καὶ τὸ μῖσος ἢ καθ´
[40, 10]	χαλεπῶς ἔφερον, εἰ τοιούτων ἐθίζεσθε	ἀκροᾶσθαι	λόγων καὶ μετὰ τοιούτων πόλεων
[40, 0]	ὅπου μηδὲ τοῖς χαλκεῦσιν ἐξῆν	διάρασθαι	σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ
[40, 40]	ὥστε μίαν ἐξ ἀμφοῖν ἀγέλην	ὁρᾶσθαι·	ἔτι δὲ αἰπόλια καὶ ποίμνια
[40, 0]	οἶμαι καὶ τοῦ σώματος δέον	ποιήσασθαί	τινα πρόνοιαν, ἐκ πολλῆς καὶ
[40, 0]	ὃς δέον ἐντυχεῖν ὑμῖν καὶ	φιλοφρονήσασθαι	τοσοῦτο μόνον καὶ θῦσαι τοῖς
[40, 30]	καὶ μὴ βουλομένους καὶ ἀναγκάζει	χρήσασθαι	ἀλλήλοις. ἐκεῖνοί τε γὰρ δέονται
[40, 10]	διέθηκαν, ὥστε ὀλίγου φυγὴν ἐμαυτοῦ	καταψηφίσασθαι.	καὶ γὰρ ἦν γελοῖον μετὰ
[40, 10]	τύραννον ἐχθρὸν δεῦρο ἀφικόμενον, ὥστε	ἀναπαύσασθαι	καὶ τὸ λοιπὸν ἐπιλαθέσθαι τῶν
[40, 0]	ἡμῖν ἐστιν ὑπὲρ τοῦ μὴ	ψεύσασθαι	τὴν πατρίδα μηδὲ ἀποστερῆσαι τὴν
[40, 0]	δυναμένους ἐπιτροπεύειν τὴν πόλιν καὶ	προΐστασθαι	τῶν ὑμετέρων ὀρθῶς οὔτε τοῦ
[40, 30]	καὶ ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν οὔτε	εἰσαγαγέσθαι	δι´ ἑτέρου λιμένος οὔτε ἐκπέμψαι
[40, 30]	φίλων, ἀποδίδοσθαι δὲ τοῖς μισοῦσι,	κατάγεσθαι	δὲ παρὰ τοῖς βαρυνομένοις, ὑποδέχεσθαι
[40, 30]	ἱσταμένης, ὡς ἔσθ´ ὅτε μὲν	εἴργεσθαι	παντελῶς, ἐνίοτε δὲ ἀδρανῆ τὴν
[40, 10]	καὶ τῷ μὴ παρ´ ἑτέροις	ἐξετάζεσθαι	μηδὲ συντελεῖν ἄλλοις καθάπερ οἶμαι
[40, 0]	μὲν ὑμῖν, ἴσως δὲ κἀμοὶ	χαρίζεσθαι	βουλομένων {καὶ} τὴν πόλιν ἄμεινον
[40, 30]	πρὸς ἄλληλα φιλίας καὶ ὁμονοίας	σῴζεσθαι	φιλεῖ, τά τε ἰσχυρότερα καὶ
[40, 10]	ὥστε ἀναπαύσασθαι καὶ τὸ λοιπὸν	ἐπιλαθέσθαι	τῶν πρότερον χαλεπῶν, οἷον ἐκ
[40, 10]	ἐν ἀρχῇ φιλοφρονούμενοι καὶ παρακαλοῦντες	ἀφικέσθαι·	καὶ πολλὰ δίκαιά μοι πρὸς
[40, 10]	τοὺς μηδέπω παρόντας ὀνομάζειν ἢ	πυνθάνεσθαι	περὶ τοῦδε καὶ τοῦδε, τί
[40, 20]	(οὕτως ἔγωγέ φημι μηδέποτε λυσιτελεῖν	ἀπεχθάνεσθαι	καὶ φιλονικεῖν μηδὲ τῇ μεγίστῃ
[40, 10]	ἐμοῦ καὶ δι´ ἑτέρων δυνατὰ	γίγνεσθαι	τῇ πόλει, ταῦτα ἐκείνοις ἀξιῶ
[40, 10]	τῇ πρὸς ὑμᾶς εὐνοίᾳ βούλομαι	γίγνεσθαί	τι τῶν δεόντων, καὶ τοῖς
[40, 10]	τῶν πόλεων καὶ μεῖζον ἀξίωμα	γίγνεσθαι	τὸ τοῦ δήμου καὶ πλέονος
[40, 10]	τὴν πόλιν καὶ φίλους ὑμᾶς	γενέσθαι.	καίτοι ψήφισμά γε ἔπεμψαν εὐθὺς
[40, 20]	ὡς μηδέποτε βλάψαι μηδὲ ἐμποδὼν	γενέσθαι	μηδεμιᾶς πράξεως, ἀλλὰ κἂν ἐγρηγορότι
[40, 0]	μὲν δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον ἐνόμιζον	γενέσθαι	πρὸς τοῖς ἐμαυτοῦ καὶ μηδενὶ
[40, 10]	κοινῇ μεθ´ ὑμῶν αὐτοῖς ἐβουλόμην	γενέσθαι	φίλος. (ὅθεν ὑφεωρῶντό με καὶ
[40, 20]	εἰς φιλίαν ἑτοιμοτέρους πρὸς τοῦτο	φαίνεσθαι	καὶ τὴν φιλονικίαν τὴν ἐκ
[40, 30]	καὶ παρ´ ὑμῖν αὐτοὺς ἀνάγκη	κρίνεσθαι·	χρὴ δὲ δι´ αὐτὸ μᾶλλον
[40, 0]	ὑπώπτευον· τὸ γὰρ ἀληθὲς εἰρήσεται·	βαρύνεσθαί	τινας ὡς ξένον καὶ περιττόν·
[40, 0]	ἦν, ἔπειτα εὐθὺς ἀναχωρῆσαι καὶ	τρέπεσθαι	καθ´ αὑτόν, λόγον τινὰ εἶπον
[40, 20]	(οὐ γὰρ οὕτως αἰσχρόν ἐστι	λείπεσθαι	τοῖς διὰ τὸ μῖσος ἔργοις
[40, 10]	τοῦτο καὶ κρεῖττον εἶναι μὴ	διαφέρεσθαι	πρὸς μηδένα ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ
[40, 20]	ᾖ δυνατόν, τὴν ἐκ τοῦ	διαφέρεσθαί	τισι βλάβην μείζονα ἡγουμένους τῆς
[40, 10]	καθάπερ οἶμαι κώμην, πᾶσι τούτοις	συναίρεσθαι	πέφυκε τὸ φρόνημα τῶν πόλεων
[40, 10]	μετασχόντος ῥᾷον μᾶλλον καὶ ἀσφαλέστερον	ἔσεσθαι	πάντα· καίτοι καὶ νῦν ἴσως
[40, 10]	ἐντεῦθεν· ἀλλ´ ὅμως οὐχ ὑπέμενον	φιλανθρωπεύεσθαι	κατ´ ἐμαυτόν, ἀλλὰ κοινῇ μεθ´
[40, 20]	ἀναγκαίαν, τάς τε πρότερον οὔσας	καταλύεσθαι	πάντα τρόπον, ἂν ᾖ δυνατόν,
[40, 30]	κατάγεσθαι δὲ παρὰ τοῖς βαρυνομένοις,	ὑποδέχεσθαι	δὲ τοὺς λοιδοροῦντας, συνεστιᾶσθαι δὲ
[40, 20]	ὅσῳ δὲ βέλτιον τοὺς ἐπιξενουμένους	ὑποδέχεσθαι	χωρὶς ὑποψίας, ἐν δὲ ταῖς
[40, 20]	μέτρια καὶ μὴ σφόδρα ἀκριβῶς	περιέχεσθαι	τῶν δικαίων ἢ φιλονικοῦντες ἐφ´
[40, 0]	ἡσυχίαν, δεῦρο ἀφικόμενος, καὶ μὴ	προσάψεσθαι	μήτε ἑκὼν μήτε ἄκων μηδενὸς
[40, 0]	τοιαῦτα ὑπομιμνήσκειν, ὡς τὸ ὑμᾶς	ἐκλελῆσθαι.	διὰ μὲν δὴ ταῦτα ἀναγκαῖον
[40, 20]	προαιρουμένων δίκαιον μηδὲ ἐπιεικὲς αὐτοὺς	δεῖσθαι	καὶ παρακαλεῖν· αἱρουμένων δὲ αὐτῶν
[40, 20]	πολλοῖς καὶ συμβολαίων καὶ τὸ	ἀφικνεῖσθαι	παρ´ ἀλλήλους σχεδόν τι καθ´
[40, 30]	(πῶς οὖν οὐχ ἁπάντων δυστυχέστατον	ὠνεῖσθαι	μὲν ἑκάστους παρὰ ἀνθρώπων οὐ
[40, 20]	ἀνθρώποις, οὐ μόνον ὑμῖν, μήτε	ἀναιρεῖσθαι	ῥᾳδίως ἔχθραν μὴ σφόδρα ἀναγκαίαν,
[40, 30]	ἑκάστους παρὰ ἀνθρώπων οὐ φίλων,	ἀποδίδοσθαι	δὲ τοῖς μισοῦσι, κατάγεσθαι δὲ
[40, 30]	καὶ μηδὲν ἡγούμενα πάσχειν μηδὲ	ἀπόλλυσθαι	διὰ τὴν ἐκείνου {τοῦ θεοῦ}
[40, 20]	θέαις ὅσῳ κρεῖττον καὶ σωφρονέστερον	ἀναμίγνυσθαι	συνθύοντας ἀλλήλοις καὶ συνευχομένους, (ἀλλὰ
[40, 10]	αὐτῶν καὶ τότε ἐξῆν ὑμῖν	ἀπηλλάχθαι	πραγμάτων· ἀλλ´ ὑφεωρώμην ἐγὼ μή
[40, 30]	ἢ κύκλῳ περιίασιν, ὥσπερ χαλεπῆς	καὶ	ἀβάτου τῆς ἐγγὺς ἡμῖν θαλάττης;
[40, 20]	τετυχηκότων πῶς χρὴ ταύτην ἄλυπον	καὶ	ἀβλαβῆ τὴν ἔχθραν ὑπολαμβάνειν; (καὶ
[40, 20]	ὥσπερ εὔνους καὶ φίλη συμφέρον	καὶ	ἀγαπητόν. (ἐνθυμεῖσθε δὲ ὅσῳ μὲν
[40, 10]	πρότερον χαλεπῶν, οἷον ἐκ δεινοῦ	καὶ	ἀγρίου πελάγους καὶ χειμῶνος ἀδοκήτως
[40, 0]	τὰ σημεῖα τῆς ἔμπροσθεν πενίας	καὶ	ἀδοξίας, οὐχ ὅτι τῶν κιόνων
[40, 20]	σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ εἰπεῖν ἔστι	καὶ	ἀκοῦσαι {καὶ} πολλὰ τῶν ἀβουλήτων
[40, 10]	τε παρέσχεν (ὧν ἐγὼ ἐδεόμην	καὶ	ἄλλοις ὧν ἐκεῖνοι ἐδέοντο. τίνος
[40, 20]	νοῦν μᾶλλον ἑτέρων τυχὸν μὲν	καὶ	ἄλλως, ἔτι δὲ κἀκεῖνο σκοποῦντες
[40, 30]	τινες, (οὐδὲ μεγαλόφρον, ἀλλ´ ἀνόητον	καὶ	ἀμαθές. οὐχ ὁρᾶτε τοῦ ξύμπαντος
[40, 10]	ἁρμόττειν καὶ τὸν αὑτοῦ πόδα,	καὶ	ἂν δοκῇ μεῖζον, περιτεμεῖν· πόλιν
[40, 30]	αὐτὸ συνάγει καὶ μὴ βουλομένους	καὶ	ἀναγκάζει χρήσασθαι ἀλλήλοις. ἐκεῖνοί τε
[40, 10]	μετρεῖν, ἐὰν τύχῃ σμικρὰν ἔχων	καὶ	ἀνελεύθερον, καὶ ταῦτα παραδειγμάτων ὄντων·
[40, 0]	χρόνον πλανηθεὶς οὐ μόνον ἄοικος	καὶ	ἀνέστιος, ἀλλὰ μηδὲ ἀκόλουθον ἕνα
[40, 30]	ταραχθῆναι καὶ τὴν ἀμήχανόν τε	καὶ	ἄπιστον, ὥς φασιν, (ὑπομεῖναι φθορὰν
[40, 20]	ὠφελεῖν) τὸ δὲ μέγιστον ὁμόρους	καὶ	ἀστυγείτονας καὶ μόνον οὐχὶ καθ´
[40, 10]	οἶμαι πρὸς τοὺς ἐγγὺς οὕτω	καὶ	ἀστυγείτονας. οὐ μέντοι πρὸς ἐκείνους
[40, 10]	ἠλπίζετε κἀμοῦ μετασχόντος ῥᾷον μᾶλλον	καὶ	ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι πάντα· καίτοι καὶ
[40, 30]	ἀεί ποτε ὁρᾶν καὶ πλέοντας	καὶ	βαδίζοντας, καὶ τούτοις ἀεὶ πλείστοις
[40, 20]	μηδεμιᾶς πράξεως, ἀλλὰ κἂν ἐγρηγορότι	καὶ	βαδίζοντι μὴ σφόδρα ἐνοχλῇ τὴν
[40, 30]	τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα ἡγοῦμαι χαλεπώτερα	καὶ	βαρύτερα τοῦ λαβόντας ὅπλα βαδίζειν
[40, 20]	συνευχομένους, (ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον καταρωμένους	καὶ	βλασφημοῦντας. αἱ δὲ ἐπιβοήσεις ἑκατέρου
[40, 30]	πάνυ πρᾴως ἐντυχάνουσι καὶ παρίασι	(καὶ	βοηθοῦσιν ἀλλήλοις. καὶ μὴν τὸ
[40, 10]	ἡδονήν· τοῖς δὲ ἐναντίως ἔχουσι	καὶ	βουλομένοις ἐν ἀσθενέσιν ἰσχύειν καὶ
[40, 20]	ἢ στάσει μιᾶς πόλεως, ὅπου	καὶ	γάμων κοινωνία πολλοῖς καὶ συμβολαίων
[40, 20]	{καὶ} τὰ ἔργα καὶ σκυθρωπότερα.	καὶ	γὰρ εἰπεῖν ἔστι καὶ ἀκοῦσαι
[40, 10]	ὥστε ὀλίγου φυγὴν ἐμαυτοῦ καταψηφίσασθαι.	καὶ	γὰρ ἦν γελοῖον μετὰ φυγὴν
[40, 30]	αὖ τῶν λεγομένων στοιχείων, ἀέρος	καὶ	γῆς καὶ ὕδατος καὶ πυρός,
[40, 20]	ἔχθρας, καὶ ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις	καὶ	δημοσίᾳ ταῖς πόλεσιν. εἰρήνη μὲν
[40, 10]	ἑκὼν ἐβράδυνα. ὅσα μὲν οὖν	καὶ	δι´ ἐμοῦ καὶ δι´ ἑτέρων
[40, 10]	μὲν οὖν καὶ δι´ ἐμοῦ	καὶ	δι´ ἑτέρων δυνατὰ γίγνεσθαι τῇ
[40, 0]	ὅσα μὲν αὐτὸς ἔπαθον μετρῶν	καὶ	διαμετρῶν καὶ λογιζόμενος, ὅπως μὴ
[40, 20]	εἴς γε τὴν κοίτην ἀπήντησε	καὶ	διασπᾷ καὶ διαφθείρει τὸν ὕπνον.
[40, 30]	τὴν πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται	καὶ	διατελεῖ χωρὶς ἔχθρας· μικρὰ δὲ
[40, 20]	τὴν κοίτην ἀπήντησε καὶ διασπᾷ	καὶ	διαφθείρει τὸν ὕπνον. (οὕτως ἔγωγέ
[40, 30]	πολλάκις τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀμαθίαν	καὶ	διαφθοράν, ὅτι τῶν σφόδρα ἀδόξων
[40, 30]	ἡ δὲ τῶν ἄλλων πλεονεξία	καὶ	διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη τὸν ἔσχατον
[40, 20]	γὰρ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔχθρα	καὶ	διαφορὰ πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη ἐργῶδες
[40, 20]	καὶ λυσιτελεστάτη πᾶσι· στάσεως δὲ	καὶ	διαφορᾶς σκυθρωπὴ μὲν ἡ προσηγορία
[40, 10]	τούτοις σχετλιάζοντες καὶ τοιαῦτα λέγοντες	καὶ	διδόναι μηδένα ἐῶντες καὶ τοῖς
[40, 0]	ἐφ´ οἷς ὑμεῖς μὲν ἠρυθριᾶτε	καὶ	διετρέπεσθε τῶν ἡγεμόνων εἰσιόντων, οἱ
[40, 0]	τὴν πληγὴν τοῦ ῥαιστῆρος ἔτρεμε	καὶ	διίστατο· ἀλλ´ ὅμως ἦσαν οἳ
[40, 30]	ὕδατος καὶ πυρός, τὴν ἀσφαλῆ	καὶ	δικαίαν δι´ αἰῶνος ἁρμονίαν, μεθ´
[40, 30]	ἐσόμενον διὰ τὸ πᾶσαν εἰρήνην	καὶ	δικαιοσύνην ἐν αὐτοῖς ὑπάρχειν καὶ
[40, 30]	τῆς ἔχθρας καρπὸς ἁπάντων πικρότατος	καὶ	δριμύτατος, ὥσπερ οἶμαι τοὐναντίον ὁ
[40, 30]	τοῦ πρώτου καὶ μεγίστου γνώμῃ	καὶ	δυνάμει κυβερνώμενα θεοῦ τὸν ἅπαντα
[40, 0]	πρεσβυτέρων καὶ τῶν νεωτέρων βουλομένους	καὶ	δυναμένους ἐπιτροπεύειν τὴν πόλιν καὶ
[40, 20]	παρὰ τοῖς ἡγεμόσι τιμήν τινα	καὶ	δύναμιν, ἐὰν σωφρονῶσι (δεῖ γὰρ
[40, 10]	προθυμῆται τὰ περὶ τὴν πόλιν	καὶ	δύνηταί τι ποιεῖν ὑμῖν συμφέρον,
[40, 10]	τισι τῶν ἐντεῦθεν πρόσαντες γένηται	καὶ	δυσκόλως φέρωσιν ἐμοῦ πράττοντος αὐτά.
[40, 20]	ἅπαντας. παροικοῦσα δὲ πόλις ἐχθρὰ	καὶ	δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα τρόπον καὶ
[40, 20]	καὶ δυσμενὴς λυπηρὸν πάντα τρόπον	καὶ	δυσομίλητον, ὥσπερ εὔνους καὶ φίλη
[40, 20]	διαφορὰ πρὸς ὁντινοῦν γιγνομένη ἐργῶδες	καὶ	δυσχερὲς καὶ πόλει καὶ ἰδιώτῃ,
[40, 30]	κατὰ τὰς ὁδοὺς ἀπαντᾶν, πονηρὸν	καὶ	δυσχερῆ σύμβολον, {ὥστε πάντως εἰπόντα
[40, 20]	διαφορᾶς σκυθρωπὴ μὲν ἡ προσηγορία	καὶ	δυσχερής, πολὺ δὲ χείρω {καὶ}
[40, 10]	γενέσθαι φίλος. (ὅθεν ὑφεωρῶντό με	καὶ	δυσχερῶς εἶχον. καὶ νῦν πυθόμενος
[40, 0]	ἀηδῶς ἔχοντες πρὸς ὑμᾶς ἐπέχαιρον	καὶ	ἐγέλων· ὅπου μηδὲ τοῖς χαλκεῦσιν
[40, 30]	οὕτω πολίχνια τῶν ἐπιτυχόντων ἀνθρώπων	καὶ	ἔθνη ἀσθενῆ κατοικοῦντα ἐν μέρει
[40, 30]	καὶ ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ πειθόμενα	καὶ	εἴκοντα. (οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο μὲν
[40, 20]	ἐν ἀνθρώποις, τὰ γιγνόμενα) χαίροντας	καὶ	ἐπιτιθεμένους. (οὐ γάρ ἐστιν οὐδεὶς
[40, 30]	δέονται τῆς παρ´ ἡμῶν ὕλης	καὶ	ἑτέρων πολλῶν καὶ ἡμεῖς οὐκ
[40, 30]	δὲ ἀμφοῖν ἀὴρ μαλακός τε	καὶ	εὔπνους, ὁ δὲ ἀνωτάτω καὶ
[40, 30]	ἡμῶν ὕλης καὶ ἑτέρων πολλῶν	καὶ	ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν οὔτε εἰσαγαγέσθαι
[40, 20]	κοιναῖς πανηγύρεσι καὶ θεῶν ἑορταῖς	καὶ	θέαις ὅσῳ κρεῖττον καὶ σωφρονέστερον
[40, 30]	συμπαθής, ὅτι ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα	καὶ	θεῖα καὶ τοῦ πρώτου καὶ
[40, 20]	ἐν δὲ ταῖς κοιναῖς πανηγύρεσι	καὶ	θεῶν ἑορταῖς καὶ θέαις ὅσῳ
[40, 40]	νομέων διεκρίθησαν. ἄνθρωποι δὲ βοσκημάτων	καὶ	θηρίων χείρους, ὡς ἔοικε, τὰ
[40, 0]	ὑμῖν καὶ φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο μόνον	καὶ	θῦσαι τοῖς θεοῖς καὶ νὴ
[40, 20]	τοῖς γε νοῦν ἔχουσιν ἔχθρας,	καὶ	ἰδίᾳ τοῖς οἴκοις καὶ δημοσίᾳ
[40, 20]	ἐργῶδες καὶ δυσχερὲς καὶ πόλει	καὶ	ἰδιώτῃ, κἂν ὁπωσοῦν τύχωσι διακείμενοι.
[40, 40]	(καὶ μὴν ἀγέλαι βοῶν τε	καὶ	ἵππων ἀναμιχθεῖσαι πολλάκις ἀθορύβως καὶ
[40, 20]	τοῦτο μὲν τοῖς εὐτυχήμασι νεμεσῶντας	καὶ	καθ´ ὅσον οἷοί τέ εἰσιν
[40, 0]	Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος, (ἀλλ´ οὐκ αἰσχρὰ	καὶ	καταγέλαστα ἐρείπια, πολὺ ταπεινότερα τῶν
[40, 30]	τὸ μὲν ἀληθὲς ἅπτεται πολλῶν	καὶ	κνίζει τοὺς ἄλλους πάντας, ὅτι
[40, 10]	ἡγούμενος συμφέρειν τῇ πόλει τοῦτο	καὶ	κρεῖττον εἶναι μὴ διαφέρεσθαι πρὸς
[40, 30]	ἐνίοτε δὲ ἀδρανῆ τὴν ἀκτῖνα	καὶ	λεπτὴν διαπέμπειν· (τοῦτο δὲ τῶν
[40, 10]	τῶν ἐντεῦθεν πραχθῆναι, τυχὸν δὲ	καὶ	λίαν χαλεπόν, ἡγεῖσθε πρὸς ἐκείνοις
[40, 0]	αὐτὸς ἔπαθον μετρῶν καὶ διαμετρῶν	καὶ	λογιζόμενος, ὅπως μὴ γένοιτο ἀπρεπὲς
[40, 20]	καθ´ αὑτὸν ἢ σὺν ἑτέροις	καὶ	λόγον τινὰ εἰπεῖν, ᾧ πάντως
[40, 30]	ἄνθρωποι πολλάκις ἐντυχόντες ἀλλήλοις μάχονται	καὶ	λοιδορηθέντες ἀπίασιν· οἱ δὲ μύρμηκες
[40, 20]	πολλῆς εὐφημίας τῶν μετὰ μίσους	καὶ	λοιδορίας; οὐ γὰρ ἀνθρώπων ἐπιεικῶν
[40, 20]	εὔφημον ἥ τε πεῖρα ἀρίστη	καὶ	λυσιτελεστάτη πᾶσι· στάσεως δὲ καὶ
[40, 30]	τοὐναντίον ὁ τῆς εὐνοίας ἥδιστος	καὶ	λυσιτελέστατος. τὸ γὰρ μηδέποτε εἴκειν
[40, 20]	καὶ πᾶσα φιλία πολὺ ἀμείνων	καὶ	λυσιτελεστέρα τοῖς γε νοῦν ἔχουσιν
[40, 30]	καὶ τῶν ἐν αὐτῷ θείων	καὶ	μακαρίων αἰώνιον τάξιν καὶ ὁμόνοιαν
[40, 20]	κάλλιον, ὅπως αὐτοὶ εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα	καὶ	μᾶλλον καταφρονοῦντες χρημάτων καὶ τοῦ
[40, 20]	θαυμαστὸν εἰ μὴ σφόδρα ἀνήκεστα	καὶ	μεγάλα. καὶ τῆς μὲν ὁμονοίας
[40, 30]	καὶ ταῦτα μέν, οὕτως ἰσχυρὰ	καὶ	μεγάλα, τὴν πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν
[40, 10]	(τὸ γὰρ ἄλλους καλῶς πράττειν	καὶ	μεγάλων τυγχάνειν οὐκ ἂν οὐδέποτε
[40, 40]	αἴτια γιγνόμενα. αὐτίκα ἡ πρώτη	καὶ	μεγίστη φιλία γονεῦσι πρὸς παῖδας.
[40, 30]	καὶ θεῖα καὶ τοῦ πρώτου	καὶ	μεγίστου γνώμῃ καὶ δυνάμει κυβερνώμενα
[40, 10]	πέφυκε τὸ φρόνημα τῶν πόλεων	καὶ	μεῖζον ἀξίωμα γίγνεσθαι τὸ τοῦ
[40, 30]	σῴζεσθαι φιλεῖ, τά τε ἰσχυρότερα	καὶ	μείζω καὶ τὰ ἐλάττω δὴ
[40, 10]	εἰ τοιούτων ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι λόγων	καὶ	μετὰ τοιούτων πόλεων τολμᾷ τις
[40, 30]	αἰῶνος ἁρμονίαν, μεθ´ ὅσης εὐγνωμοσύνης	καὶ	μετριότητος διαμένειν πέφυκεν αὐτά τε
[40, 30]	ὑμᾶς εἰς τὸ αὐτὸ συνάγει	καὶ	μὴ βουλομένους καὶ ἀναγκάζει χρήσασθαι
[40, 30]	δι´ αὐτὸ μᾶλλον φιλανθρώπως ἔχειν	καὶ	μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους. αὐτίκα
[40, 0]	τὴν ἅπασαν ἡσυχίαν, δεῦρο ἀφικόμενος,	καὶ	μὴ προσάψεσθαι μήτε ἑκὼν μήτε
[40, 0]	ἄνδρες πολῖται, νῦν γοῦν, εἰ	καὶ	μὴ πρότερον, ἄξειν τὴν ἅπασαν
[40, 20]	αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια	καὶ	μὴ σφόδρα ἀκριβῶς περιέχεσθαι τῶν
[40, 10]	μὲν ἀγαπῶσι τὰς αὑτῶν πατρίδας	καὶ	μὴ φοβουμένοις μήποτε ἐλάττους αὐτῶν
[40, 20]	(δεῖ γὰρ ὑμᾶς ἀκούειν τἀληθῆ	καὶ	μὴ χαλεπῶς φέρειν, ἐάν τις
[40, 20]	καὶ ἀβλαβῆ τὴν ἔχθραν ὑπολαμβάνειν;	(καὶ	μηδεὶς ὑπολάβῃ με λέγειν ὡς
[40, 20]	ὡς ἄρα χρὴ τελέως ὑποπεσεῖν	καὶ	μηδὲν ἐκείνων προαιρουμένων δίκαιον μηδὲ
[40, 30]	τοῦτο δὲ ἄστρα ὑποχωροῦντα ἡλίῳ	καὶ	μηδὲν ἡγούμενα πάσχειν μηδὲ ἀπόλλυσθαι
[40, 20]	δικαίων ἢ φιλονικοῦντες ἐφ´ ἑκάστῳ	καὶ	μηδενὶ μηδὲν εἴκοντες ἀεί τινας
[40, 0]	ἐνόμιζον γενέσθαι πρὸς τοῖς ἐμαυτοῦ	καὶ	μηδενὶ τῶν κοινῶν προσιέναι μηδὲ
[40, 40]	τῶν ἀνθῶν τῆς δρόσου διαφέρονται.	(καὶ	μὴν ἀγέλαι βοῶν τε καὶ
[40, 10]	γνώμην ἔχειν μέχρις ἂν ἐμπνέω.	(καὶ	μὴν ὅστις ἂν προθυμῆται τὰ
[40, 30]	μὲν θεᾶσθαι, προθύμως δὲ ἀποδημεῖν;	καὶ	μὴν τά γε τῆς χώρας
[40, 30]	καὶ παρίασι (καὶ βοηθοῦσιν ἀλλήλοις.	καὶ	μὴν τὸ νῦν συμβεβηκὸς περὶ
[40, 40]	ἕνεκα, ταῦτα ἰδεῖν ἔστιν ἔχθρας	καὶ	μίσους αἴτια γιγνόμενα. αὐτίκα ἡ
[40, 20]	δὲ μέγιστον ὁμόρους καὶ ἀστυγείτονας	καὶ	μόνον οὐχὶ καθ´ ἑκάστην τὴν
[40, 10]	ποταμὸν εἰς τὴν πόλιν τραπῆναι	καὶ	μυριάδες ἄπειροί τινες ἐδόθησαν· ὧν
[40, 10]	ἀμύθητα πέμψειε μετὰ τῶν Νεμέσεων,	καὶ	νὴ Δί´ ὡς ἄλλου τινὸς
[40, 0]	μόνον καὶ θῦσαι τοῖς θεοῖς	καὶ	νὴ Δία ἀναγνῶναι τὰ γράμματα
[40, 20]	τοῖς διὰ τὸ μῖσος ἔργοις	καὶ	νὴ Δία τοῖς πρὸς ἔχθραν
[40, 10]	καὶ ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι πάντα· καίτοι	καὶ	νῦν ἴσως οὐ τοῖς παροῦσι
[40, 10]	ὑφεωρῶντό με καὶ δυσχερῶς εἶχον.	καὶ	νῦν πυθόμενος τὰς διαλύσεις καὶ
[40, 10]	δυσκόλως φέρωσιν ἐμοῦ πράττοντος αὐτά.	καὶ	νῦν τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐβράδυνα.
[40, 20]	ἱκανωτέρους ἐμοῦ τὴν πόλιν ὠφελεῖν.	~καὶ	νῦν ὑπὲρ τούτου ἐπαινῶ τόν
[40, 20]	τὸ συγγενεῖς εἶναι καὶ συνήθεις	καὶ	ξένους τρόπον τινὰ ἀλλήλοις ἅπαντας.
[40, 30]	καὶ εὔπνους, ὁ δὲ ἀνωτάτω	καὶ	ξύμπαντα ἔχων αἰθὴρ πυρὸς θείου
[40, 30]	ὑπάρχειν καὶ πανταχοῦ πάντα δουλεύειν	καὶ	ξυνακολουθεῖν εὐγνώμονι νόμῳ πειθόμενα καὶ
[40, 20]	ταῖς πόλεσιν. εἰρήνη μὲν γὰρ	καὶ	ὁμόνοια τοὺς χρωμένους οὐδὲν πώποτε
[40, 30]	θείων καὶ μακαρίων αἰώνιον τάξιν	καὶ	ὁμόνοιαν καὶ σωφροσύνην, ἧς οὔτε
[40, 30]	χρόνοις τεταγμένοις, μετὰ πάσης φιλίας	καὶ	ὁμονοίας ἔοικε συμβαίνειν. ἡ δὲ
[40, 30]	ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα φιλίας	καὶ	ὁμονοίας σῴζεσθαι φιλεῖ, τά τε
[40, 20]	(ἡ δὲ τῶν ἐγγὺς οὕτως	καὶ	ὁμόρων διαφορὰ καὶ τὸ μῖσος
[40, 30]	τισι δόξει μετέωρος ὁ λόγος	καὶ	οὐ πάνυ τι ὑμῖν συμπαθής,
[40, 20]	πολλὰ τῶν ἀβουλήτων καὶ πρᾶξαι	καὶ	παθεῖν. (ἡ δὲ τῶν ἐγγὺς
[40, 30]	καὶ δικαιοσύνην ἐν αὐτοῖς ὑπάρχειν	καὶ	πανταχοῦ πάντα δουλεύειν καὶ ξυνακολουθεῖν
[40, 30]	δὴ τὰς δίκας ὑμεῖς ἀποδέχεσθε	καὶ	παρ´ ὑμῖν αὐτοὺς ἀνάγκη κρίνεσθαι·
[40, 20]	σμικρὰν καὶ πολιτείαν ἐξαίρετον ἔχοντας	καὶ	παρὰ τοῖς ἡγεμόσι τιμήν τινα
[40, 10]	δήμου καὶ πλέονος τυγχάνειν τιμῆς	καὶ	παρὰ τῶν ἐπιδημούντων ξένων καὶ
[40, 10]	καὶ παρὰ τῶν ἐπιδημούντων ξένων	καὶ	παρὰ τῶν ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ
[40, 20]	δίκαιον μηδὲ ἐπιεικὲς αὐτοὺς δεῖσθαι	καὶ	παρακαλεῖν· αἱρουμένων δὲ αὐτῶν καὶ
[40, 10]	ἔπεμψαν εὐθὺς ἐν ἀρχῇ φιλοφρονούμενοι	καὶ	παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ δίκαιά
[40, 30]	τοῦτο μὲν ἥλιον νυκτὶ μεθιστάμενον	καὶ	παρέχοντα ἀνατεῖλαι τοῖς ἀφανεστέροις ἄστροις,
[40, 30]	ἀλλήλους, ἀλλὰ πάνυ πρᾴως ἐντυχάνουσι	καὶ	παρίασι (καὶ βοηθοῦσιν ἀλλήλοις. καὶ
[40, 20]	ὥς φασιν, εἰρήνη κρείττων πολέμου,	καὶ	πᾶσα φιλία πολὺ ἀμείνων καὶ
[40, 10]	αὐτὸν ἐπὶ τῆς πύλης ἀπηντηκέναι	καὶ	περιβαλεῖν τοὺς ἥκοντας ἢ τοὺς
[40, 0]	εἰρήσεται· βαρύνεσθαί τινας ὡς ξένον	καὶ	περιττόν· (ἔπειτα οἶμαι καὶ τοῦ
[40, 10]	ἀλλὰ τοῖς πράττουσι φθονεῖν. (ἐπεὶ	καὶ	πέρυσι τοὺς λόγους τούτους πρὸς
[40, 0]	τοῦτό ἐστι τὸ ἀναίσχυντον δάνειον	καὶ	πικρόν‛ ὅταν οἶμαι τῷ βραδύνειν
[40, 10]	ἀξίωμα γίγνεσθαι τὸ τοῦ δήμου	καὶ	πλέονος τυγχάνειν τιμῆς καὶ παρὰ
[40, 30]	ἐχθρῶν, τοῦτο ἀεί ποτε ὁρᾶν	καὶ	πλέοντας καὶ βαδίζοντας, καὶ τούτοις
[40, 40]	ἀγέλην ὁρᾶσθαι· ἔτι δὲ αἰπόλια	καὶ	ποίμνια συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα
[40, 20]	ὁντινοῦν γιγνομένη ἐργῶδες καὶ δυσχερὲς	καὶ	πόλει καὶ ἰδιώτῃ, κἂν ὁπωσοῦν
[40, 20]	ἀεί τινας ἔχειν τοὺς ἐπιβουλεύοντας	καὶ	πολεμοῦντας, καὶ τοῦτο μὲν τοῖς
[40, 20]	ᾖ πόλιν οἰκοῦντας οὐ〉 σμικρὰν	καὶ	πολιτείαν ἐξαίρετον ἔχοντας καὶ παρὰ
[40, 10]	ἀρχῇ φιλοφρονούμενοι καὶ παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι·	καὶ	πολλὰ δίκαιά μοι πρὸς αὐτοὺς
[40, 20]	γὰρ εἰπεῖν ἔστι καὶ ἀκοῦσαι	{καὶ}	πολλὰ τῶν ἀβουλήτων καὶ πρᾶξαι
[40, 20]	πόσον διαφέρουσι μετὰ ἐπαίνου γιγνόμεναι	καὶ	πολλῆς εὐφημίας τῶν μετὰ μίσους
[40, 0]	ὀλίγων χρημάτων, τοῦτο οἶμαι χαλεπὸν	καὶ	πολλῆς φροντίδος ἄξιον· οὗ γε
[40, 0]	ἀγεννεῖς οὐδὲ ἀναίσθητοι τὰς φύσεις·	καὶ	πολλοὶ προετράπησαν φιλοτιμηθῆναι τῶν πολιτῶν.
[40, 10]	τοῦ πράγματος ἐγὼ πρότερος ἡψάμην	καὶ	πολλοὺς εἶπον ἐνθάδε λόγους ὑπὲρ
[40, 0]	πράγματος, δι´ ἓν μὲν ὅτι	καὶ	πολλοὺς ὁρῶ σὺν τοῖς θεοῖς
[40, 30]	ἀραιᾶς ὁμίχλης περί τε λίμνας	καὶ	ποταμοὺς ἱσταμένης, ὡς ἔσθ´ ὅτε
[40, 20]	τινὰ εἰπεῖν, ᾧ πάντως ἐλύπησε,	καὶ	πρᾶγμα συνθεῖναι τὸ βλάψον. οὐδὲ
[40, 10]	γελοῖον μετὰ φυγὴν οὕτως μακρὰν	καὶ	πράγματα τοσαῦτα καὶ τύραννον ἐχθρὸν
[40, 20]	ἀκοῦσαι {καὶ} πολλὰ τῶν ἀβουλήτων	καὶ	πρᾶξαι καὶ παθεῖν. (ἡ δὲ
[40, 30]	πῦρ ὀνομάζειν πολλάκις, ὅρῳ τε	καὶ	πρᾴως γιγνομένη ἔν τισι χρόνοις
[40, 40]	καὶ ἵππων ἀναμιχθεῖσαι πολλάκις ἀθορύβως	καὶ	πρᾴως νέμονται, ὥστε μίαν ἐξ
[40, 40]	συμμιχθέντα ἐπὶ νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως	καὶ	πρᾴως ὑπὸ τῶν νομέων διεκρίθησαν.
[40, 10]	ὀρθόν, πολὺ ἂν ἥδιον ἐπαινέσαιμι	καὶ	προθυμότερον ἄλλου πράττοντος ἢ αὐτὸς
[40, 20]	καὶ παρακαλεῖν· αἱρουμένων δὲ αὐτῶν	καὶ	προθυμουμένων τὰ εἰς φιλίαν ἑτοιμοτέρους
[40, 0]	καὶ δυναμένους ἐπιτροπεύειν τὴν πόλιν	καὶ	προΐστασθαι τῶν ὑμετέρων ὀρθῶς οὔτε
[40, 10]	καὶ ταῦτα ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι	καὶ	πρότερόν τινες ἀκούοντες διερρήγνυντο καὶ
[40, 10]	τὸν νοῦν ἔχοντα ἄλλως τε	καὶ	πρῶτον τυχόντα καὶ τὴν ἀφορμὴν
[40, 30]	ἀέρος καὶ γῆς καὶ ὕδατος	καὶ	πυρός, τὴν ἀσφαλῆ καὶ δικαίαν
[40, 0]	{καὶ} τὴν πόλιν ἄμεινον κατασκευάζειν	καὶ	σεμνοτέραν ποιεῖν ἅπασαν. πρότερον γὰρ
[40, 20]	δὲ χείρω {καὶ} τὰ ἔργα	καὶ	σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ εἰπεῖν ἔστι
[40, 30]	ταύτης δὲ τῆς κοινωνίας διαλυθείσης	καὶ	στάσεως ἐπιγενομένης οὐχ οὕτως ἀνώλεθρος
[40, 20]	ὅπου καὶ γάμων κοινωνία πολλοῖς	καὶ	συμβολαίων καὶ τὸ ἀφικνεῖσθαι παρ´
[40, 10]	ἐμὲ πρῶτον ἕξει τὸν μαρτυροῦντα	καὶ	συναγωνιζόμενον, καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα,
[40, 40]	αὑτοῖς καὶ τῶν ὁδῶν ἐκτρέπονται	καὶ	συνεργάζονται πολλάκις, οὐδὲ ἑσμοὶ πλείονες
[40, 10]	ὁμοῦ φιλανθρωπότατος ὢν ὁ αὐτοκράτωρ	καὶ	συνετώτατος ἁπάντων ἐμοί τε παρέσχεν
[40, 20]	καὶ σωφρονέστερον ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας ἀλλήλοις	καὶ	συνευχομένους, (ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον καταρωμένους
[40, 0]	ποιήσασθαί τινα πρόνοιαν, ἐκ πολλῆς	καὶ	συνεχοῦς ταλαιπωρίας ἀπειρηκότος, καὶ τῶν
[40, 20]	ἡμέραν καὶ τὸ συγγενεῖς εἶναι	καὶ	συνήθεις καὶ ξένους τρόπον τινὰ
[40, 0]	μέν, οὐ παρὰ πολλῶν δέ,	καὶ	σφόδρα ἀηδεῖς, ὡς κατασκάπτω τὴν
[40, 20]	ὑπαρχούσης, τοῦτο δὲ πολιτῶν τινων,	καὶ	σχεδὸν τῶν δυνατωτάτων παρ´ ἡμῖν,
[40, 30]	διαμένειν πέφυκεν αὐτά τε σῳζόμενα	καὶ	σῴζοντα τὸν ἅπαντα κόσμον; (σκοπεῖτε
[40, 20]	ἑορταῖς καὶ θέαις ὅσῳ κρεῖττον	καὶ	σωφρονέστερον ἀναμίγνυσθαι συνθύοντας ἀλλήλοις καὶ
[40, 30]	μακαρίων αἰώνιον τάξιν καὶ ὁμόνοιαν	καὶ	σωφροσύνην, ἧς οὔτε κάλλιον οὔτε
[40, 30]	τά τε ἰσχυρότερα καὶ μείζω	καὶ	τὰ ἐλάττω δὴ δοκοῦντα. ταύτης
[40, 20]	καὶ δυσχερής, πολὺ δὲ χείρω	{καὶ}	τὰ ἔργα καὶ σκυθρωπότερα. καὶ
[40, 20]	νεικεῦς´ ἀλλήλῃσι, χόλος δέ τε	καὶ	τὰ κελεύει. ~πόσου δὴ ταῦτά
[40, 30]	μὴν τά γε τῆς χώρας	καὶ	τὰ τῆς θαλάττης καὶ τὰ
[40, 30]	χώρας καὶ τὰ τῆς θαλάττης	καὶ	τὰ τῶν ὀρῶν ἐξ ἅπαντος
[40, 10]	ἴστε ὅτι καὶ τοῖς οἰκοδομήμασι	καὶ	ταῖς ἑορταῖς καὶ τῷ δικάζειν
[40, 20]	τε γὰρ ἀσθενεῖς ἱκανὸν ἐξελέγξαι	καὶ	ταπεινῶσαι πρὸς τοῖς οὖσι χαλεποῖς
[40, 20]	καὶ τοὺς εὖ πράττοντας ἐνοχλῆσαι	καὶ	ταράξαι τὴν ψυχὴν αὐτῶν· ὅθεν
[40, 10]	τῶν Ἐφεσίων, Ταρσεῖς ἐκείνους, Ἀντιοχέας.	καὶ	ταῦτα ἐπίσταμαι σαφῶς ὅτι καὶ
[40, 30]	πυρὸς θείου κύκλῳ περιδραμόντος αὐτοῖς;	καὶ	ταῦτα μέν, οὕτως ἰσχυρὰ καὶ
[40, 10]	τύχῃ σμικρὰν ἔχων καὶ ἀνελεύθερον,	καὶ	ταῦτα παραδειγμάτων ὄντων· λέγω δὲ
[40, 0]	διάρασθαι σχεδόν, ἀλλὰ εἰργάζοντο κεκυφότες·	καὶ	ταῦτα πίπτοντα καὶ ὑπερηρεισμένα, ἃ
[40, 10]	ψηφισαμένων ὑμῶν ἐμὲ καλεῖν, ἴσως	καὶ	ταύτης ἕνεκα τῆς χρείας (τυχὸν
[40, 0]	γέγονε παρ´ ἑτέροις μάτην ἀπολόμενα,	καὶ	τελευταῖον εἰς τὰ ὄρη φθειρόμενος,
[40, 30]	ἡ φύσις, ὥστε μὴ ταραχθῆναι	καὶ	τὴν ἀμήχανόν τε καὶ ἄπιστον,
[40, 10]	ἄλλως τε καὶ πρῶτον τυχόντα	καὶ	τὴν ἀφορμὴν ἴσως παρεσχηκότα. ὅμοιον
[40, 10]	καὶ βουλομένοις ἐν ἀσθενέσιν ἰσχύειν	καὶ	τὴν δόξαν τῆς πόλεως ἀδοξίαν
[40, 0]	ἀποδημία δεσπότου χρονίσαντος ἱκανὴ διαφθεῖραι	καὶ	τὴν μεγίστην οὐσίαν, τί χρὴ
[40, 0]	ἴσως δὲ κἀμοὶ χαρίζεσθαι βουλομένων	{καὶ}	τὴν πόλιν ἄμεινον κατασκευάζειν καὶ
[40, 10]	καὶ νῦν πυθόμενος τὰς διαλύσεις	καὶ	τὴν φιλίαν ταύτην πραττομένην, καὶ
[40, 20]	φιλίαν ἑτοιμοτέρους πρὸς τοῦτο φαίνεσθαι	καὶ	τὴν φιλονικίαν τὴν ἐκ τῆς
[40, 20]	μὴ σφόδρα ἀνήκεστα καὶ μεγάλα.	καὶ	τῆς μὲν ὁμονοίας τό τε
[40, 20]	ὡς τοῖς ἀπὸ τῆς μετριότητος	καὶ	τῆς φιλανθρωπίας. ὁ μὲν γὰρ
[40, 0]	πάντα, συγκέχυται, λοιπὸν οὐδέν ἐστιν.	καί	τινες ἦσαν οἱ σφόδρα ὀδυρόμενοι
[40, 30]	ἅπαντα κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ, εἰ	καί	τισι δόξει μετέωρος ὁ λόγος
[40, 10]	ἕξει τὸν μαρτυροῦντα καὶ συναγωνιζόμενον,	καὶ	τὸ αὐτὸ πρᾶγμα, ὃ γίγνεται
[40, 20]	γάμων κοινωνία πολλοῖς καὶ συμβολαίων	καὶ	τὸ ἀφικνεῖσθαι παρ´ ἀλλήλους σχεδόν
[40, 40]	ὡς ἔοικε, τὰ πρὸς φιλίαν	καὶ	τὸ κοινωνεῖν ἀλλήλοις. ἃ γὰρ
[40, 30]	αἰθέρος, ἐν ᾧ τὸ βασιλεῦον	καὶ	τὸ κυριώτατον τῆς ψυχικῆς δυνάμεως
[40, 10]	ἐχθρὸν δεῦρο ἀφικόμενον, ὥστε ἀναπαύσασθαι	καὶ	τὸ λοιπὸν ἐπιλαθέσθαι τῶν πρότερον
[40, 20]	τυγχάνει καιροῦ τὴν δυσμένειαν ἐνδείξασθαι	καὶ	τὸ μῖσος ἢ καθ´ αὑτὸν
[40, 20]	ἐγγὺς οὕτως καὶ ὁμόρων διαφορὰ	καὶ	τὸ μῖσος οὐδενὶ ἄλλῳ ἔοικεν
[40, 20]	τι καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν	καὶ	τὸ συγγενεῖς εἶναι καὶ συνήθεις
[40, 30]	ὧν γίγνεται, τὸ τῆς ἔχθρας	καὶ	τὸ τοῦ μίσους. οὐ γὰρ
[40, 10]	(ὅμως δ´ ἐπὶ τούτοις σχετλιάζοντες	καὶ	τοιαῦτα λέγοντες καὶ διδόναι μηδένα
[40, 10]	λέγοντες καὶ διδόναι μηδένα ἐῶντες	καὶ	τοῖς ἔργοις ἐμποδὼν γιγνόμενοι, οὕτως
[40, 20]	τοῦ πλήθους ἐν τοῖς σταδίοις	καὶ	τοῖς θεάτροις πόσον διαφέρουσι μετὰ
[40, 10]	βούλομαι γίγνεσθαί τι τῶν δεόντων,	καὶ	τοῖς θεοῖς εὔχομαι πᾶσι γηρῶν
[40, 10]	φρονῆτε. ~εὖ γὰρ ἴστε ὅτι	καὶ	τοῖς οἰκοδομήμασι καὶ ταῖς ἑορταῖς
[40, 30]	ἡμῖν θαλάττης; ἐγὼ μὲν γὰρ	καὶ	τοῖς πρότερον διαφερομένοις πρὸς τοὺς
[40, 40]	οὐδὲ ἑσμοὶ πλείονες μελιττῶν, ἕνα	καὶ	τὸν αὐτὸν νεμόμενοι λειμῶνα, τῶν
[40, 10]	ὑπόδημα δεῖ πρὸς αὑτὸν ἁρμόττειν	καὶ	τὸν αὑτοῦ πόδα, καὶ ἂν
[40, 20]	τούτου ἐπαινῶ τόν τε ἄρχοντα	καὶ	τὸν εἰσηγησάμενον. πᾶσα μὲν γὰρ
[40, 30]	πλοίου τις ἐπιβαίνῃ, σαφῶς εἰδέναι	καὶ	τὸν κυβερνήτην καὶ τοὺς ναύτας
[40, 10]	ἐμὲ ἔλεγον οἱ προεστῶτες αὐτῶν	καὶ	τότε ἐξῆν ὑμῖν ἀπηλλάχθαι πραγμάτων·
[40, 20]	φανησόμεθα καὶ μᾶλλον καταφρονοῦντες χρημάτων	καὶ	τοῦ πλείονος. (οὐ γὰρ οὕτως
[40, 30]	ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ θεῖα	καὶ	τοῦ πρώτου καὶ μεγίστου γνώμῃ
[40, 0]	ξένον καὶ περιττόν· (ἔπειτα οἶμαι	καὶ	τοῦ σώματος δέον ποιήσασθαί τινα
[40, 10]	ὀνομάζειν ἢ πυνθάνεσθαι περὶ τοῦδε	καὶ	τοῦδε, τί πράττουσιν ἢ διὰ
[40, 20]	ταπεινῶσαι πρὸς τοῖς οὖσι χαλεποῖς	καὶ	τοὺς εὖ πράττοντας ἐνοχλῆσαι καὶ
[40, 30]	σαφῶς εἰδέναι καὶ τὸν κυβερνήτην	καὶ	τοὺς ναύτας ἅπαντας καταρωμένους, τὸ
[40, 0]	ὀφειλόμενον ἐπὶ πλείονι τόκῳ χάριτος.	καὶ	τοῦτό ἐστι τὸ ἀναίσχυντον δάνειον
[40, 20]	ἔχειν τοὺς ἐπιβουλεύοντας καὶ πολεμοῦντας,	καὶ	τοῦτο μὲν τοῖς εὐτυχήμασι νεμεσῶντας
[40, 30]	ὁρᾶν καὶ πλέοντας καὶ βαδίζοντας,	καὶ	τούτοις ἀεὶ πλείστοις κατὰ τὰς
[40, 10]	ὑπὲρ ἄλλων ὑμῶν βουλευομένων; ὅτι	καὶ	τούτου τοῦ πράγματος ἐγὼ πρότερος
[40, 0]	ἀναγκαῖον ἦν, ἔπειτα εὐθὺς ἀναχωρῆσαι	καὶ	τρέπεσθαι καθ´ αὑτόν, λόγον τινὰ
[40, 10]	οὕτως μακρὰν καὶ πράγματα τοσαῦτα	καὶ	τύραννον ἐχθρὸν δεῦρο ἀφικόμενον, ὥστε
[40, 10]	τοῖς οἰκοδομήμασι καὶ ταῖς ἑορταῖς	καὶ	τῷ δικάζειν αὐτοὶ καὶ τῷ
[40, 10]	ἑορταῖς καὶ τῷ δικάζειν αὐτοὶ	καὶ	τῷ μὴ παρ´ ἑτέροις ἐξετάζεσθαι
[40, 0]	ἴστε δήπουθεν ὅτι τοῖς τοιούτοις	καὶ	τῶν ἀστυγειτόνων ἐλειπόμεθα. (τοῦτον ἐμοῦ
[40, 30]	οὐχ ὁρᾶτε τοῦ ξύμπαντος οὐρανοῦ	καὶ	τῶν ἐν αὐτῷ θείων καὶ
[40, 0]	τινός, οὐκ αὐτὸς μόνον, ἀλλὰ	καὶ	τῶν ἡγεμόνων ἐσπουδακότων, ἴσως μὲν
[40, 0]	τοῖς θεοῖς ἀεὶ τῶν πρεσβυτέρων	καὶ	τῶν νεωτέρων βουλομένους καὶ δυναμένους
[40, 40]	εἰσφερόμενοι σῖτον, ἀλλὰ παραχωροῦσιν αὑτοῖς	καὶ	τῶν ὁδῶν ἐκτρέπονται καὶ συνεργάζονται
[40, 0]	πολλῆς καὶ συνεχοῦς ταλαιπωρίας ἀπειρηκότος,	καὶ	τῶν περὶ τὴν οἰκίαν, κομιδῇ
[40, 30]	λεγομένων στοιχείων, ἀέρος καὶ γῆς	καὶ	ὕδατος καὶ πυρός, τὴν ἀσφαλῆ
[40, 0]	εἰργάζοντο κεκυφότες· καὶ ταῦτα πίπτοντα	καὶ	ὑπερηρεισμένα, ἃ πρὸς τὴν πληγὴν
[40, 30]	διαφθοράν, ὅτι τῶν σφόδρα ἀδόξων	καὶ	φαυλοτάτων ζῴων χείρους εἰσὶ ταῖς
[40, 10]	αὑτῶν νομίζουσι δέοντως φέρει λύπην	καὶ	φθόνον. (καίτοι τὸ μὲν ὑπόδημα
[40, 20]	τρόπον καὶ δυσομίλητον, ὥσπερ εὔνους	καὶ	φίλη συμφέρον καὶ ἀγαπητόν. (ἐνθυμεῖσθε
[40, 20]	ἔγωγέ φημι μηδέποτε λυσιτελεῖν ἀπεχθάνεσθαι	καὶ	φιλονικεῖν μηδὲ τῇ μεγίστῃ πόλει
[40, 20]	οὐδὲν πώποτε ἔβλαψεν, ἔχθρα δὲ	καὶ	φιλονικία θαυμαστὸν εἰ μὴ σφόδρα
[40, 20]	ὁ δ´ ἐν τούτοις σκαιότητος	καὶ	φιλονικίας. ὅσῳ δὴ κρεῖττον ἀσθενῆ
[40, 10]	τοῦ καταλλαγῆναι δημοσίᾳ τὴν πόλιν	καὶ	φίλους ὑμᾶς γενέσθαι. καίτοι ψήφισμά
[40, 0]	πολυπραγμοσύνην, ὃς δέον ἐντυχεῖν ὑμῖν	καὶ	φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο μόνον καὶ θῦσαι
[40, 40]	αὑτοῖς οὐδὲ διαφέρονται περὶ τροφῆς	καὶ	φρυγάνων, οὐδὲ μύρμηκες πλησίον ὀπὰς
[40, 10]	καὶ πρότερόν τινες ἀκούοντες διερρήγνυντο	καὶ	χαλεπῶς ἔφερον, εἰ τοιούτων ἐθίζεσθε
[40, 10]	ἐκ δεινοῦ καὶ ἀγρίου πελάγους	καὶ	χειμῶνος ἀδοκήτως σωθέντα μόλις δι´
[40, 10]	τοῖς Σμυρναίοις παμπόλλας δωρεὰς δοίη	καὶ	χρήματα ἀμύθητα πέμψειε μετὰ τῶν
[40, 30]	παρὰ τῶν ἐχθίστων ἀναχθήσονται πλέοντες	καὶ	χρήσονται τῷ λιμένι τῆς ἐχθρᾶς
[40, 10]	καὶ τὴν φιλίαν ταύτην πραττομένην,	καὶ	ψηφισαμένων ὑμῶν ἐμὲ καλεῖν, ἴσως
[40, 40]	τῆς δρόσου διαφέρονται. (καὶ μὴν	ἀγέλαι	βοῶν τε καὶ ἵππων ἀναμιχθεῖσαι
[40, 30]	ἥλιον νυκτὶ μεθιστάμενον καὶ παρέχοντα	ἀνατεῖλαι	τοῖς ἀφανεστέροις ἄστροις, τοῦτο δὲ
[40, 20]	πολὺν χρόνον ἔχοντα παρ´ ὑμῖν,	ἐπίσταμαι	σαφῶς· (ἄλλως τε οὐκ ἀσχολούμενος
[40, 10]	Ταρσεῖς ἐκείνους, Ἀντιοχέας. καὶ ταῦτα	ἐπίσταμαι	σαφῶς ὅτι καὶ πρότερόν τινες
[40, 0]	ὡς ξένον καὶ περιττόν· (ἔπειτα	οἶμαι	καὶ τοῦ σώματος δέον ποιήσασθαί
[40, 10]	ἐξετάζεσθαι μηδὲ συντελεῖν ἄλλοις καθάπερ	οἶμαι	κώμην, πᾶσι τούτοις συναίρεσθαι πέφυκε
[40, 10]	πρὸς μηδένα ἀνθρώπων, ἥκιστα δὲ	οἶμαι	πρὸς τοὺς ἐγγὺς οὕτω καὶ
[40, 30]	ἁπάντων πικρότατος καὶ δριμύτατος, ὥσπερ	οἶμαι	τοὐναντίον ὁ τῆς εὐνοίας ἥδιστος
[40, 0]	ἀναίσχυντον δάνειον καὶ πικρόν‛ ὅταν	οἶμαι	τῷ βραδύνειν ἡ χάρις εἰς
[40, 0]	ῥᾳδίαν οὐδὲ ὀλίγων χρημάτων, τοῦτο	οἶμαι	χαλεπὸν καὶ πολλῆς φροντίδος ἄξιον·
[40, 30]	καρπῷ πῦρ ἐνιέναι. (τούτων γὰρ	οἶμαι	χαλεπῶν ὄντων, τῷ παντὶ χαλεπώτερόν
[40, 10]	ἀλλὰ τῇ πρὸς ὑμᾶς εὐνοίᾳ	βούλομαι	γίγνεσθαί τι τῶν δεόντων, καὶ
[40, 10]	τῶν δεόντων, καὶ τοῖς θεοῖς	εὔχομαι	πᾶσι γηρῶν ὡς πλείστους ἐπιδεῖν
[40, 20]	τρόπον· ἀλλ´ ὅπερ ἔφην, βέλτιον	ἡγοῦμαι	πᾶσιν ἀνθρώποις, οὐ μόνον ὑμῖν,
[40, 30]	διαφερομένοις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας ταῦτα	ἡγοῦμαι	χαλεπώτερα καὶ βαρύτερα τοῦ λαβόντας
[40, 0]	μέχρι λόγου τέως, ἕως ἂν	αἴσθωμαι	τοῦτο δὴ τὸ παρὰ τῷ
[40, 10]	αὐτὸν ἀποδέξασθαι τοὺς πρέσβεις, ἀλλὰ	δυσχερᾶναι	μᾶλλον, ὡς δέον αὐτὸν ἐπὶ
[40, 30]	δὲ πλοίου τις ἐπιβαίνῃ, σαφῶς	εἰδέναι	καὶ τὸν κυβερνήτην καὶ τοὺς
[40, 30]	κόπτειν ἢ τῷ καρπῷ πῦρ	ἐνιέναι.	(τούτων γὰρ οἶμαι χαλεπῶν ὄντων,
[40, 0]	ὑμῖν εὐδοκιμεῖν ἔμελλον, ἐῶ νῦν	ἐπεξιέναι.	οὐδὲν γὰρ ἦν ἐμοὶ βαρὺ
[40, 30]	μὲν τυγχάνειν αὐτούς, τὰ δὲ	παριέναι	τοῖς ἄλλοις, οὐκ ἀνδρεῖόν ἐστιν,
[40, 0]	ἐμαυτοῦ καὶ μηδενὶ τῶν κοινῶν	προσιέναι	μηδὲ μέχρι λόγου τέως, ἕως
[40, 10]	δέον αὐτὸν ἐπὶ τῆς πύλης	ἀπηντηκέναι	καὶ περιβαλεῖν τοὺς ἥκοντας ἢ
[40, 20]	ᾗ φησιν Ὅμηρος, αἵ τε	χολωσάμεναι	ἀγορῆς ἐς μέσσον ἰοῦσαι νεικεῦς´
[40, 20]	θεάτροις πόσον διαφέρουσι μετὰ ἐπαίνου	γιγνόμεναι	καὶ πολλῆς εὐφημίας τῶν μετὰ
[40, 10]	εἶπον φιλάνθρωπον οὐδὲν πρὸ τοῦ	καταλλαγῆναι	δημοσίᾳ τὴν πόλιν καὶ φίλους
[40, 0]	τὰς φύσεις· καὶ πολλοὶ προετράπησαν	φιλοτιμηθῆναι	τῶν πολιτῶν. πάλιν δὲ ὕστερον
[40, 30]	αὐτῶν ἡ φύσις, ὥστε μὴ	ταραχθῆναι	καὶ τὴν ἀμήχανόν τε καὶ
[40, 10]	ῥᾴδιον ὑπ´ ἄλλου τῶν ἐντεῦθεν	πραχθῆναι,	τυχὸν δὲ καὶ λίαν χαλεπόν,
[40, 0]	ὅθεν οὐδεὶς ἂν προσεδόκησεν ἐμὲ	σωθῆναι	χωρὶς ὑμῶν δι´ εὐνοίας ὑπερβολήν.
[40, 30]	τοῦ μίσους. οὐ γὰρ ἔστι	φανῆναί	ποτε ἀπὸ τούτου τοῦ πράγματος
[40, 10]	ἐκέλευσε ποταμὸν εἰς τὴν πόλιν	τραπῆναι	καὶ μυριάδες ἄπειροί τινες ἐδόθησαν·
[40, 20]	τὴν ἡμέραν καὶ τὸ συγγενεῖς	εἶναι	καὶ συνήθεις καὶ ξένους τρόπον
[40, 20]	ἢ πονηρόν, τοσούτῳ βέλτιον ὑστέρους	εἶναι	μαχομένους ἢ διαλλαττομένους. (εἰκότως δ´
[40, 10]	τῇ πόλει τοῦτο καὶ κρεῖττον	εἶναι	μὴ διαφέρεσθαι πρὸς μηδένα ἀνθρώπων,
[40, 20]	ᾧ πάντως ἐλύπησε, καὶ πρᾶγμα	συνθεῖναι	τὸ βλάψον. οὐδὲ γὰρ νόσημα
[40, 0]	τὸν υἱὸν ἤλπιζον χαλεπῶς ἂν	ὑπομεῖναι	πενίαν, οὐκ ὄντα ἐμοῦ χείρω
[40, 30]	τε καὶ ἄπιστον, ὥς φασιν,	(ὑπομεῖναι	φθορὰν ἐκ τοῦ ὄντος εἰς
[40, 10]	σχετλιάζοντες καὶ τοιαῦτα λέγοντες καὶ	διδόναι	μηδένα ἐῶντες καὶ τοῖς ἔργοις
[40, 0]	τοῖς θεοῖς καὶ νὴ Δία	ἀναγνῶναι	τὰ γράμματα τὰ τοῦ αὐτοκράτορος,
[40, 20]	τοὺς εὖ πράττοντας ἐνοχλῆσαι καὶ	ταράξαι	τὴν ψυχὴν αὐτῶν· ὅθεν οἱ
[40, 20]	{καὶ} πολλὰ τῶν ἀβουλήτων καὶ	πρᾶξαι	καὶ παθεῖν. (ἡ δὲ τῶν
[40, 20]	τούς τε γὰρ ἀσθενεῖς ἱκανὸν	ἐξελέγξαι	καὶ ταπεινῶσαι πρὸς τοῖς οὖσι
[40, 20]	φιλονικίας. ὅσῳ δὴ κρεῖττον ἀσθενῆ	δόξαι	μᾶλλον ἢ πονηρόν, τοσούτῳ βέλτιον
[40, 0]	γὰρ ἀποδημία δεσπότου χρονίσαντος ἱκανὴ	διαφθεῖραι	καὶ τὴν μεγίστην οὐσίαν, τί
[40, 20]	χαλεποῖς καὶ τοὺς εὖ πράττοντας	ἐνοχλῆσαι	καὶ ταράξαι τὴν ψυχὴν αὐτῶν·
[40, 30]	οὔτε σεμνότερον οὐδὲν οἷόν τ´	ἐπινοῆσαι;	πρὸς δὲ αὖ τῶν λεγομένων
[40, 0]	μὴ ψεύσασθαι τὴν πατρίδα μηδὲ	ἀποστερῆσαι	τὴν ὑπόσχεσιν ὑμᾶς, ἣν ὑπεσχόμεθα
[40, 0]	ὅτι ἀναγκαῖον ἦν, ἔπειτα εὐθὺς	ἀναχωρῆσαι	καὶ τρέπεσθαι καθ´ αὑτόν, λόγον
[40, 40]	ἀγέλαι βοῶν τε καὶ ἵππων	ἀναμιχθεῖσαι	πολλάκις ἀθορύβως καὶ πρᾴως νέμονται,
[40, 0]	καὶ φιλοφρονήσασθαι τοσοῦτο μόνον καὶ	θῦσαι	τοῖς θεοῖς καὶ νὴ Δία
[40, 20]	τε χολωσάμεναι ἀγορῆς ἐς μέσσον	ἰοῦσαι	νεικεῦς´ ἀλλήλῃσι, χόλος δέ τε
[40, 20]	καὶ γὰρ εἰπεῖν ἔστι καὶ	ἀκοῦσαι	{καὶ} πολλὰ τῶν ἀβουλήτων καὶ
[40, 20]	γὰρ ἀσθενεῖς ἱκανὸν ἐξελέγξαι καὶ	ταπεινῶσαι	πρὸς τοῖς οὖσι χαλεποῖς καὶ
[40, 30]	ἐν μέρει τῆς γῆς οὐ	δύναται	τὴν ἡσυχίαν ἄγειν οὐδὲ ἀθορύβως
[40, 0]	τῶν βοώντων. (οὐδὲν γὰρ οὕτω	δύναται	τοὺς ὀφείλοντας ὑμῖν τὰ τοιαῦτα
[40, 30]	χορείαν, ἃ μηδέποτε ἀλλήλοις ἐμποδὼν	ἵσταται;	πρὸς δὲ αὖ γῆ μὲν
[40, 10]	καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα, ὃ	γίγνεται	ὀρθόν, πολὺ ἂν ἥδιον ἐπαινέσαιμι
[40, 30]	παντὶ χαλεπώτερόν ἐστιν, ἀφ´ ὧν	γίγνεται,	τὸ τῆς ἔχθρας καὶ τὸ
[40, 0]	δὲ ὑπώπτευον· τὸ γὰρ ἀληθὲς	εἰρήσεται·	βαρύνεσθαί τινας ὡς ξένον καὶ
[40, 30]	ἡμετέραν πόλιν τὸ μὲν ἀληθὲς	ἅπτεται	πολλῶν καὶ κνίζει τοὺς ἄλλους
[40, 0]	πολὺ ταπεινότερα τῶν κλεισίων, οἷς	ὑποδύεται	τὰ πρόβατα, τῶν ποιμένων δὲ
[40, 30]	μεγάλα, τὴν πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν	ἀνέχεται	καὶ διατελεῖ χωρὶς ἔχθρας· μικρὰ
[40, 10]	ἐμπνέω. (καὶ μὴν ὅστις ἂν	προθυμῆται	τὰ περὶ τὴν πόλιν καὶ
[40, 10]	μή τισι τῶν ἐντεῦθεν πρόσαντες	γένηται	καὶ δυσκόλως φέρωσιν ἐμοῦ πράττοντος
[40, 10]	οὐ σφόδρα ἠπείχθην εὐλαβούμενος μὴ	γένηται	τοῦτο ἐμποδὼν οὐκ ἐκείνοις, ἀλλὰ
[40, 10]	τὰ περὶ τὴν πόλιν καὶ	δύνηταί	τι ποιεῖν ὑμῖν συμφέρον, ἐμὲ
[40, 10]	ἐπιτρέπειν, ἵνα μηδεὶς ἀντιβαίνῃ μηδὲ	λυπῆται	βασκαίνων. ὅσα δ´ οὐ ῥᾴδιον
[40, 0]	σχεδὸν ἐξελαύνων τοὺς πολίτας, ὡς	ἀνῄρηται	πάντα, συγκέχυται, λοιπὸν οὐδέν ἐστιν.
[40, 0]	ΟΜΟΝΟΙΑΣ. (Ἐνόμιζον μέν, ὦ ἄνδρες	πολῖται,	νῦν γοῦν, εἰ καὶ μὴ
[40, 0]	μεγάροισι κακόν τ´ ἀγαθόν τε	τέτυκται.	πρότερον γὰρ οὐδ´ ἐπ´ ὀλίγον
[40, 30]	χρήσασθαι ἀλλήλοις. ἐκεῖνοί τε γὰρ	δέονται	τῆς παρ´ ἡμῶν ὕλης καὶ
[40, 40]	καὶ τῶν ὁδῶν ἐκτρέπονται καὶ	συνεργάζονται	πολλάκις, οὐδὲ ἑσμοὶ πλείονες μελιττῶν,
[40, 30]	ἄλλοις, οὐκ ἀνδρεῖόν ἐστιν, ὥσπερ	οἴονταί	τινες, (οὐδὲ μεγαλόφρον, ἀλλ´ ἀνόητον
[40, 40]	ἀναμιχθεῖσαι πολλάκις ἀθορύβως καὶ πρᾴως	νέμονται,	ὥστε μίαν ἐξ ἀμφοῖν ἀγέλην
[40, 40]	παραχωροῦσιν αὑτοῖς καὶ τῶν ὁδῶν	ἐκτρέπονται	καὶ συνεργάζονται πολλάκις, οὐδὲ ἑσμοὶ
[40, 30]	τῆς ψυχικῆς δυνάμεως ὂν οὐκ	ἀποτρέπονται	πῦρ ὀνομάζειν πολλάκις, ὅρῳ τε
[40, 40]	περὶ τῶν ἀνθῶν τῆς δρόσου	διαφέρονται.	(καὶ μὴν ἀγέλαι βοῶν τε
[40, 40]	νεοττιὰς οὐκ ἐπιβουλεύουσιν αὑτοῖς οὐδὲ	διαφέρονται	περὶ τροφῆς καὶ φρυγάνων, οὐδὲ
[40, 30]	ἐκεῖθεν; οὐ παρὰ τῶν ἐχθίστων	ἀναχθήσονται	πλέοντες καὶ χρήσονται τῷ λιμένι
[40, 30]	τῶν ἐχθίστων ἀναχθήσονται πλέοντες καὶ	χρήσονται	τῷ λιμένι τῆς ἐχθρᾶς πόλεως;
[40, 30]	γὰρ ἄνθρωποι πολλάκις ἐντυχόντες ἀλλήλοις	μάχονται	καὶ λοιδορηθέντες ἀπίασιν· οἱ δὲ
[40, 20]	αὐτῶν· ὅθεν οἱ νοῦν ἔχοντες	αἱροῦνται	φέρειν ἐλαττούμενοι τὰ μέτρια καὶ
[40, 0]	τοὺς πολίτας, ὡς ἀνῄρηται πάντα,	συγκέχυται,	λοιπὸν οὐδέν ἐστιν. καί τινες
[40, 20]	ἀναίσθητον τοῖς ἔχουσιν ὡς μηδέποτε	βλάψαι	μηδὲ ἐμποδὼν γενέσθαι μηδεμιᾶς πράξεως,
[40, 30]	ἄστροις, τοῦτο δὲ σελήνην ἐῶντα	καταλάμψαι	τὴν ἅπασαν γῆν ἐν ἐρημίᾳ
[40, 30]	εἰσαγαγέσθαι δι´ ἑτέρου λιμένος οὔτε	ἐκπέμψαι	τὰ γιγνόμενα παρ´ ἡμῖν. (πῶς
[40, 0]	~ΕΝ ΤΗΙ	ΠΑΤΡΙΔΙ	ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΜΕΙΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ.
[40, 0]	ὦ ἄνδρες πολῖται, νῦν γοῦν,	εἰ	καὶ μὴ πρότερον, ἄξειν τὴν
[40, 30]	τὸν ἅπαντα κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ,	εἰ	καί τισι δόξει μετέωρος ὁ
[40, 0]	δ´ ἐν τῷ θεάτρῳ, ἵνα,	εἰ	μὴ δοκιμάζοιτε μηδὲ βούλοισθε, μηδένα
[40, 0]	τὸ τοῦ δεῖνος, χαλεπῶς ἔχοντες,	εἰ	μὴ μενεῖ ταῦτα τὰ ὑπομνήματα
[40, 20]	ἔχθρα δὲ καὶ φιλονικία θαυμαστὸν	εἰ	μὴ σφόδρα ἀνήκεστα καὶ μεγάλα.
[40, 10]	ἀκούοντες διερρήγνυντο καὶ χαλεπῶς ἔφερον,	εἰ	τοιούτων ἐθίζεσθε ἀκροᾶσθαι λόγων καὶ
[40, 10]	ἴσως παρεσχηκότα. ὅμοιον γάρ, ὥσπερ	εἴ	τις αὑτῷ μόνον λάμπειν ἠξίου
[40, 10]	λίαν χαλεπόν, ἡγεῖσθε πρὸς ἐκείνοις	ἀεί	με τὴν γνώμην ἔχειν μέχρις
[40, 30]	πλέοντας καὶ βαδίζοντας, καὶ τούτοις	ἀεὶ	πλείστοις κατὰ τὰς ὁδοὺς ἀπαντᾶν,
[40, 30]	πάντων ἀηδέστατον ὅραμα ἐχθρῶν, τοῦτο	ἀεί	ποτε ὁρᾶν καὶ πλέοντας καὶ
[40, 20]	ἑκάστῳ καὶ μηδενὶ μηδὲν εἴκοντες	ἀεί	τινας ἔχειν τοὺς ἐπιβουλεύοντας καὶ
[40, 0]	πολλοὺς ὁρῶ σὺν τοῖς θεοῖς	ἀεὶ	τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν νεωτέρων
[40, 30]	ἅπαντος ὑμᾶς εἰς τὸ αὐτὸ	συνάγει	καὶ μὴ βουλομένους καὶ ἀναγκάζει
[40, 20]	τινα καὶ δύναμιν, ἐὰν σωφρονῶσι	(δεῖ	γὰρ ὑμᾶς ἀκούειν τἀληθῆ καὶ
[40, 10]	μεῖζον, περιτεμεῖν· πόλιν δὲ οὐδέποτε	δεῖ	κολούειν οὐδὲ κατάγειν πρὸς αὑτὸν
[40, 10]	φθόνον. (καίτοι τὸ μὲν ὑπόδημα	δεῖ	πρὸς αὑτὸν ἁρμόττειν καὶ τὸν
[40, 30]	συνάγει καὶ μὴ βουλομένους καὶ	ἀναγκάζει	χρήσασθαι ἀλλήλοις. ἐκεῖνοί τε γὰρ
[40, 30]	μὲν ἀληθὲς ἅπτεται πολλῶν καὶ	κνίζει	τοὺς ἄλλους πάντας, ὅτι δὴ
[40, 30]	ἢ χώρας μέγεθος ἀνθ´ οὗ	προσήκει	τοὺς νοῦν ἔχοντας ἀνθρώπους ἀντικαταλλάξασθαι
[40, 30]	πρὸς ἄλληλα κοινωνίαν ἀνέχεται καὶ	διατελεῖ	χωρὶς ἔχθρας· μικρὰ δὲ οὕτω
[40, 30]	ἄλληλα φιλίας καὶ ὁμονοίας σῴζεσθαι	φιλεῖ,	τά τε ἰσχυρότερα καὶ μείζω
[40, 20]	γιγνομένη ἐργῶδες καὶ δυσχερὲς καὶ	πόλει	καὶ ἰδιώτῃ, κἂν ὁπωσοῦν τύχωσι
[40, 20]	καὶ φιλονικεῖν μηδὲ τῇ μεγίστῃ	πόλει	πρὸς τὴν βραχυτάτην κώμην· ὅταν
[40, 10]	δι´ ἑτέρων δυνατὰ γίγνεσθαι τῇ	πόλει,	ταῦτα ἐκείνοις ἀξιῶ μᾶλλον ἐπιτρέπειν,
[40, 10]	ὑπὲρ ὁμονοίας, ἡγούμενος συμφέρειν τῇ	πόλει	τοῦτο καὶ κρεῖττον εἶναι μὴ
[40, 30]	πρώτου καὶ μεγίστου γνώμῃ καὶ	δυνάμει	κυβερνώμενα θεοῦ τὸν ἅπαντα χρόνον
[40, 20]	ὢν πρὸς ἄνθρωπον, ὃς οὐ	τυγχάνει	καιροῦ τὴν δυσμένειαν ἐνδείξασθαι καὶ
[40, 0]	δεῖνος, χαλεπῶς ἔχοντες, εἰ μὴ	μενεῖ	ταῦτα τὰ ὑπομνήματα τῆς παλαιᾶς
[40, 30]	μὲν τὴν κατωτάτω χώραν λαχοῦσα	ὑπομένει,	καθάπερ ἕρμα νεώς, ὕδωρ δὲ
[40, 10]	ποιεῖν ὑμῖν συμφέρον, ἐμὲ πρῶτον	ἕξει	τὸν μαρτυροῦντα καὶ συναγωνιζόμενον, καὶ
[40, 30]	(σκοπεῖτε γάρ, εἰ καί τισι	δόξει	μετέωρος ὁ λόγος καὶ οὐ
[40, 0]	ὑπὸ τῶν ἡγεμόνων, οὐδενὸς ἀντειπόντος.	(ἐπεὶ	δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν, ὅσα μὲν
[40, 0]	ὄντα ἐμοῦ χείρω τὴν φύσιν.	(ἐπεὶ	δὲ ὁ λόγος ἡμῖν ἐστιν
[40, 10]	πραττομένοις, ἀλλὰ τοῖς πράττουσι φθονεῖν.	(ἐπεὶ	καὶ πέρυσι τοὺς λόγους τούτους
[40, 30]	καὶ ἔθνη ἀσθενῆ κατοικοῦντα ἐν	μέρει	τῆς γῆς οὐ δύναται τὴν
[40, 10]	πόλεως ἀδοξίαν αὑτῶν νομίζουσι δέοντως	φέρει	λύπην καὶ φθόνον. (καίτοι τὸ
[40, 20]	σκοποῦντες ὅτι μηδὲν ἰδίᾳ μοι	διαφέρει,	μηδὲ ὄχλησίν τινα ὀκνῶν ἢ
[40, 20]	κοίτην ἀπήντησε καὶ διασπᾷ καὶ	διαφθείρει	τὸν ὕπνον. (οὕτως ἔγωγέ φημι
[40, 20]	μῖσος οὐδενὶ ἄλλῳ ἔοικεν ἢ	στάσει	μιᾶς πόλεως, ὅπου καὶ γάμων
[40, 20]	χόλος δέ τε καὶ τὰ	κελεύει.	~πόσου δὴ ταῦτά ἐστι τὸ
[40, 20]	μὲν γὰρ ἐν ἐκείνοις ἡττώμενος	κινδυνεύει	λαβεῖν δόξαν ἀσθενείας, ὁ δ´
[40, 30]	διαφορὰ παρανόμως γιγνομένη τὸν ἔσχατον	ἔχει	κίνδυνον ὀλέθρου, περὶ τῶν ὅλων
[40, 10]	μήποτε ἐλάττους αὐτῶν φανῶσι θαυμαστὴν	ἔχει	τὴν ἡδονήν· τοῖς δὲ ἐναντίως
[40, 0]	~ΕΝ	ΤΗΙ	ΠΑΤΡΙΔΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΜΕΙΣ
[40, 20]	διαφθείρει τὸν ὕπνον. (οὕτως ἔγωγέ	φημι	μηδέποτε λυσιτελεῖν ἀπεχθάνεσθαι καὶ φιλονικεῖν
[40, 10]	γίγνεται ὀρθόν, πολὺ ἂν ἥδιον	ἐπαινέσαιμι	καὶ προθυμότερον ἄλλου πράττοντος ἢ
[40, 0]	οὐδὲν ἦν δεινόν. οὐ γάρ	εἰμι	πρὸς τοῦτο ἀμελέτητος σχεδόν, τοσοῦτον
[40, 20]	ἢ φιλονικοῦντες ἐφ´ ἑκάστῳ καὶ	μηδενὶ	μηδὲν εἴκοντες ἀεί τινας ἔχειν
[40, 0]	γενέσθαι πρὸς τοῖς ἐμαυτοῦ καὶ	μηδενὶ	τῶν κοινῶν προσιέναι μηδὲ μέχρι
[40, 20]	ὁμόρων διαφορὰ καὶ τὸ μῖσος	οὐδενὶ	ἄλλῳ ἔοικεν ἢ στάσει μιᾶς
[40, 10]	τινος, ἔπειτα ἐνταῦθα ὥσπερ ἐν	λιμένι	ναυαγεῖν. (θαυμάζω δὲ μάλιστα ἐνίων
[40, 30]	ἀναχθήσονται πλέοντες καὶ χρήσονται τῷ	λιμένι	τῆς ἐχθρᾶς πόλεως; ἢ κύκλῳ
[40, 10]	πρὸς αὐτοὺς ὑπῆρχεν, ὥσπερ ἄλλῳ	τινὶ	τῶν ἐντεῦθεν· ἀλλ´ ὅμως οὐχ
[40, 0]	ἐστι βαρύτερον οὐδὲ ὀφειλόμενον ἐπὶ	πλείονι	τόκῳ χάριτος. καὶ τοῦτό ἐστι
[40, 30]	πανταχοῦ πάντα δουλεύειν καὶ ξυνακολουθεῖν	εὐγνώμονι	νόμῳ πειθόμενα καὶ εἴκοντα. (οὐχ
[40, 0]	καὶ διετρέπεσθε τῶν ἡγεμόνων εἰσιόντων,	οἱ	δὲ ἀηδῶς ἔχοντες πρὸς ὑμᾶς
[40, 10]	διὰ τί πάντες οὐκ ἦλθον.	(οἱ	δὲ ἐλογοποίουν ὅτι τοῖς Σμυρναίοις
[40, 30]	ἀλλήλοις μάχονται καὶ λοιδορηθέντες ἀπίασιν·	οἱ	δὲ μύρμηκες οὕτω πυκνοὶ βαδίζοντες
[40, 30]	ζῴων χείρους εἰσὶ ταῖς ψυχαῖς.	οἱ	μὲν γὰρ ἄνθρωποι πολλάκις ἐντυχόντες
[40, 20]	ταράξαι τὴν ψυχὴν αὐτῶν· ὅθεν	οἱ	νοῦν ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν ἐλαττούμενοι
[40, 30]	μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους. αὐτίκα	οἱ	πρέσβεις οἱ χειροτονηθέντες ἐπὶ τοῦτο
[40, 10]	λόγους τούτους πρὸς ἐμὲ ἔλεγον	οἱ	προεστῶτες αὐτῶν καὶ τότε ἐξῆν
[40, 0]	ὃ τῷ παντὶ χαλεπώτερον ἀπαιτοῦσιν	οἱ	σιωπῶντες τῶν βοώντων. (οὐδὲν γὰρ
[40, 0]	οὐδέν ἐστιν. καί τινες ἦσαν	οἱ	σφόδρα ὀδυρόμενοι τὸ χαλκεῖον τὸ
[40, 30]	ἑαυτοὺς ἐπιφθόνους. αὐτίκα οἱ πρέσβεις	οἱ	χειροτονηθέντες ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα
[40, 0]	καὶ διίστατο· ἀλλ´ ὅμως ἦσαν	οἳ	χαλεπῶς ἑώρων ἀφανιζόμενα τὰ σημεῖα
[40, 0]	ἐμοὶ βαρὺ δι´ ὑμᾶς ὑπομένοντι.	(λόγοι	δὲ ἐγίγνοντο πολλοὶ μέν, οὐ
[40, 20]	εὐτυχήμασι νεμεσῶντας καὶ καθ´ ὅσον	οἷοί	τέ εἰσιν ἐμποδὼν ἱσταμένους, τοῦτο
[40, 0]	ὑμᾶς ὑπομένοντι. (λόγοι δὲ ἐγίγνοντο	πολλοὶ	μέν, οὐ παρὰ πολλῶν δέ,
[40, 0]	οὐδὲ ἀναίσθητοι τὰς φύσεις· καὶ	πολλοὶ	προετράπησαν φιλοτιμηθῆναι τῶν πολιτῶν. πάλιν
[40, 10]	ἐντεῦθέν τισι. σχεδὸν γὰρ εἰώθασι	πολλοὶ	τῶν ἀνθρώπων οὐ τοῖς πραττομένοις,
[40, 20]	κἀκεῖνο σκοποῦντες ὅτι μηδὲν ἰδίᾳ	μοι	διαφέρει, μηδὲ ὄχλησίν τινα ὀκνῶν
[40, 0]	τῷ ποιητῇ λεγόμενον· (ὅ, ττι	μοι	ἐν μεγάροισι κακόν τ´ ἀγαθόν
[40, 0]	γὰρ ἀσχολίαν τὴν ἐσομένην ὑπώπτευόν	μοι	περὶ ταῦτα· πολλάκις μὲν ὑφ´
[40, 10]	παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ δίκαιά	μοι	πρὸς αὐτοὺς ὑπῆρχεν, ὥσπερ ἄλλῳ
[40, 20]	ἢ διαλλαττομένους. (εἰκότως δ´ ἄν	μοι	προσέχοιτε τὸν νοῦν μᾶλλον ἑτέρων
[40, 10]	οὐ τοῖς παροῦσι μόνον, ἀλλὰ	κἀμοὶ	νέμοντες τιμὴν μετὰ τῶν ἄλλων,
[40, 0]	ἴσως μὲν ὑμῖν, ἴσως δὲ	κἀμοὶ	χαρίζεσθαι βουλομένων {καὶ} τὴν πόλιν
[40, 0]	νῦν ἐπεξιέναι. οὐδὲν γὰρ ἦν	ἐμοὶ	βαρὺ δι´ ὑμᾶς ὑπομένοντι. (λόγοι
[40, 10]	ὁ αὐτοκράτωρ καὶ συνετώτατος ἁπάντων	ἐμοί	τε παρέσχεν (ὧν ἐγὼ ἐδεόμην
[40, 40]	ἐκτρέπονται καὶ συνεργάζονται πολλάκις, οὐδὲ	ἑσμοὶ	πλείονες μελιττῶν, ἕνα καὶ τὸν
[40, 40]	~ἀλλ´ ὄρνιθες μὲν ἐγγὺς ἀλλήλων	ποιησάμενοι	νεοττιὰς οὐκ ἐπιβουλεύουσιν αὑτοῖς οὐδὲ
[40, 20]	καὶ ἰδιώτῃ, κἂν ὁπωσοῦν τύχωσι	διακείμενοι.	τούς τε γὰρ ἀσθενεῖς ἱκανὸν
[40, 10]	νέμοντες τιμὴν μετὰ τῶν ἄλλων,	λογιζόμενοι	κἀμὲ πολίτην ὑμέτερον, τυχὸν προθυμότεροι
[40, 40]	μελιττῶν, ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν	νεμόμενοι	λειμῶνα, τῶν ἔργων ἀμελήσαντες περὶ
[40, 10]	ἐῶντες καὶ τοῖς ἔργοις ἐμποδὼν	γιγνόμενοι,	οὕτως ἐμὲ διέθηκαν, ὥστε ὀλίγου
[40, 40]	ἐκ τῆς αὐτῆς ἅλω πολλάκις	εἰσφερόμενοι	σῖτον, ἀλλὰ παραχωροῦσιν αὑτοῖς καὶ
[40, 0]	καί τινες ἦσαν οἱ σφόδρα	ὀδυρόμενοι	τὸ χαλκεῖον τὸ τοῦ δεῖνος,
[40, 10]	γε ἔπεμψαν εὐθὺς ἐν ἀρχῇ	φιλοφρονούμενοι	καὶ παρακαλοῦντες ἀφικέσθαι· καὶ πολλὰ
[40, 20]	οἱ νοῦν ἔχοντες αἱροῦνται φέρειν	ἐλαττούμενοι	τὰ μέτρια καὶ μὴ σφόδρα
[40, 10]	ἐγὼ ἐδεόμην καὶ ἄλλοις ὧν	ἐκεῖνοι	ἐδέοντο. τίνος οὖν ἕνεκεν εἴρηκα
[40, 30]	βουλομένους καὶ ἀναγκάζει χρήσασθαι ἀλλήλοις.	ἐκεῖνοί	τε γὰρ δέονται τῆς παρ´
[40, 30]	ἀπίασιν· οἱ δὲ μύρμηκες οὕτω	πυκνοὶ	βαδίζοντες οὐδέποτε ἠνώχλησαν ἀλλήλους, ἀλλὰ
[40, 40]	πρᾴως ὑπὸ τῶν νομέων διεκρίθησαν.	ἄνθρωποι	δὲ βοσκημάτων καὶ θηρίων χείρους,
[40, 30]	ταῖς ψυχαῖς. οἱ μὲν γὰρ	ἄνθρωποι	πολλάκις ἐντυχόντες ἀλλήλοις μάχονται καὶ
[40, 10]	λογιζόμενοι κἀμὲ πολίτην ὑμέτερον, τυχὸν	προθυμότεροι	γεγόνασι πρὸς ὑμᾶς) ὅμως οὐ
[40, 20]	μετενεγκεῖν πολὺ κάλλιον, ὅπως αὐτοὶ	εὐγνωμονέστεροι	φανησόμεθα καὶ μᾶλλον καταφρονοῦντες χρημάτων
[40, 10]	τὴν πόλιν τραπῆναι καὶ μυριάδες	ἄπειροί	τινες ἐδόθησαν· ὧν οὐδὲν ἦν
[40, 0]	οὐ γάρ ἐστε ἀγεννεῖς οὐδὲ	ἀναίσθητοι	τὰς φύσεις· καὶ πολλοὶ προετράπησαν
[40, 10]	μᾶλλον καὶ ἀσφαλέστερον ἔσεσθαι πάντα·	καίτοι	καὶ νῦν ἴσως οὐ τοῖς
[40, 0]	χωρὶς ὑμῶν δι´ εὐνοίας ὑπερβολήν.	καίτοι	μέχρι μὲν ὑπῆρχε πενίας κίνδυνος
[40, 10]	δέοντως φέρει λύπην καὶ φθόνον.	(καίτοι	τὸ μὲν ὑπόδημα δεῖ πρὸς
[40, 10]	πόλιν καὶ φίλους ὑμᾶς γενέσθαι.	καίτοι	ψήφισμά γε ἔπεμψαν εὐθὺς ἐν
[40, 10]	ἐγγὺς οὕτω καὶ ἀστυγείτονας. οὐ	μέντοι	πρὸς ἐκείνους γε ἦλθον οὐδὲ
[40, 20]	τοῦτο μετενεγκεῖν πολὺ κάλλιον, ὅπως	αὐτοὶ	εὐγνωμονέστεροι φανησόμεθα καὶ μᾶλλον καταφρονοῦντες
[40, 10]	ταῖς ἑορταῖς καὶ τῷ δικάζειν	αὐτοὶ	καὶ τῷ μὴ παρ´ ἑτέροις
[40, 40]	δὲ αἰπόλια καὶ ποίμνια συμμιχθέντα	ἐπὶ	νομῆς διημερεύσαντα ῥᾳδίως καὶ πρᾴως
[40, 0]	οὐδέν ἐστι βαρύτερον οὐδὲ ὀφειλόμενον	ἐπὶ	πλείονι τόκῳ χάριτος. καὶ τοῦτό
[40, 10]	δυσχερᾶναι μᾶλλον, ὡς δέον αὐτὸν	ἐπὶ	τῆς πύλης ἀπηντηκέναι καὶ περιβαλεῖν
[40, 20]	φιλονικίαν τὴν ἐκ τῆς διαφορᾶς	ἐπὶ	τοῦτο μετενεγκεῖν πολὺ κάλλιον, ὅπως
[40, 30]	αὐτίκα οἱ πρέσβεις οἱ χειροτονηθέντες	ἐπὶ	τοῦτο τὸ πρᾶγμα πόθεν ἀπίασιν;
[40, 10]	ὀνομάζειν τὴν ὑμετέραν. (ὅμως δ´	ἐπὶ	τούτοις σχετλιάζοντες καὶ τοιαῦτα λέγοντες
[40, 30]	τοῦτο δὲ αὖ τὸν ἥλιον	περὶ	μέσην ἐνίοτε ἡμέραν ἐπισκοτούμενον σελήνης
[40, 0]	ἀσχολίαν τὴν ἐσομένην ὑπώπτευόν μοι	περὶ	ταῦτα· πολλάκις μὲν ὑφ´ ὑμῶν
[40, 30]	καθάπερ ἕρμα νεώς, ὕδωρ δὲ	περὶ	ταύτῃ κεχυμένον, ὕπερθεν δὲ ἀμφοῖν
[40, 30]	ἀποκρυπτόμενον ἤ τινος ἀραιᾶς ὁμίχλης	περί	τε λίμνας καὶ ποταμοὺς ἱσταμένης,
[40, 30]	καὶ μὴν τὸ νῦν συμβεβηκὸς	περὶ	τὴν ἡμετέραν πόλιν τὸ μὲν
[40, 0]	συνεχοῦς ταλαιπωρίας ἀπειρηκότος, καὶ τῶν	περὶ	τὴν οἰκίαν, κομιδῇ φαύλως διακειμένων,
[40, 10]	μὴν ὅστις ἂν προθυμῆται τὰ	περὶ	τὴν πόλιν καὶ δύνηταί τι
[40, 10]	οἷα ἐλογοποίουν τὸ μὲν πρῶτον	περὶ	τῆς πρεσβείας, ἣν ἐπέμψατε εὐχαριστοῦντες.
[40, 0]	~ΕΝ ΤΗΙ ΠΑΤΡΙΔΙ	ΠΕΡΙ	ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΜΕΙΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. (Ἐνόμιζον
[40, 10]	μηδέπω παρόντας ὀνομάζειν ἢ πυνθάνεσθαι	περὶ	τοῦδε καὶ τοῦδε, τί πράττουσιν
[40, 40]	οὐκ ἐπιβουλεύουσιν αὑτοῖς οὐδὲ διαφέρονται	περὶ	τροφῆς καὶ φρυγάνων, οὐδὲ μύρμηκες
[40, 40]	νεμόμενοι λειμῶνα, τῶν ἔργων ἀμελήσαντες	περὶ	τῶν ἀνθῶν τῆς δρόσου διαφέρονται.
[40, 30]	τὸν ἔσχατον ἔχει κίνδυνον ὀλέθρου,	περὶ	τῶν ὅλων οὔποτε ἐσόμενον διὰ
[40, 0]	μηδενὶ τῶν κοινῶν προσιέναι μηδὲ	μέχρι	λόγου τέως, ἕως ἂν αἴσθωμαι
[40, 0]	ὑμῶν δι´ εὐνοίας ὑπερβολήν. καίτοι	μέχρι	μὲν ὑπῆρχε πενίας κίνδυνος ἡμῖν,
[40, 10]	τῶν ἐντεῦθέν τισι. σχεδὸν γὰρ	εἰώθασι	πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων οὐ τοῖς
[40, 30]	ἀλλὰ πάνυ πρᾴως ἐντυχάνουσι καὶ	παρίασι	(καὶ βοηθοῦσιν ἀλλήλοις. καὶ μὴν
[40, 10]	γὰρ ἴστε ὅτι καὶ τοῖς	οἰκοδομήμασι	καὶ ταῖς ἑορταῖς καὶ τῷ
[40, 20]	πολεμοῦντας, καὶ τοῦτο μὲν τοῖς	εὐτυχήμασι	νεμεσῶντας καὶ καθ´ ὅσον οἷοί
[40, 10]	κἀμὲ πολίτην ὑμέτερον, τυχὸν προθυμότεροι	γεγόνασι	πρὸς ὑμᾶς) ὅμως οὐ σφόδρα
[40, 10]	δεόντων, καὶ τοῖς θεοῖς εὔχομαι	πᾶσι	γηρῶν ὡς πλείστους ἐπιδεῖν ἱκανωτέρους
[40, 20]	τε πεῖρα ἀρίστη καὶ λυσιτελεστάτη	πᾶσι·	στάσεως δὲ καὶ διαφορᾶς σκυθρωπὴ
[40, 10]	συντελεῖν ἄλλοις καθάπερ οἶμαι κώμην,	πᾶσι	τούτοις συναίρεσθαι πέφυκε τὸ φρόνημα
[40, 20]	ὑποψίας, ἐν δὲ ταῖς κοιναῖς	πανηγύρεσι	καὶ θεῶν ἑορταῖς καὶ θέαις
[40, 0]	τί χρὴ προσδοκᾶν ἐν τοσούτοις	ἔτεσι	φυγῆς; ὅθεν οὐδεὶς ἂν προσεδόκησεν
[40, 20]	ἀγορῆς ἐς μέσσον ἰοῦσαι νεικεῦς´	ἀλλήλῃσι,	χόλος δέ τε καὶ τὰ
[40, 0]	τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας, ὥσπερ τῶν	Ἀθήνησι	Προπυλαίων κινουμένων ἢ τοῦ Παρθενῶνος
[40, 30]	ἀδόξων καὶ φαυλοτάτων ζῴων χείρους	εἰσὶ	ταῖς ψυχαῖς. οἱ μὲν γὰρ
[40, 0]	λεγόμενον· (ὅ, ττι μοι ἐν	μεγάροισι	κακόν τ´ ἀγαθόν τε τέτυκται.
[40, 20]	δυνατόν, τὴν ἐκ τοῦ διαφέρεσθαί	τισι	βλάβην μείζονα ἡγουμένους τῆς παρὰ
[40, 30]	κόσμον; (σκοπεῖτε γάρ, εἰ καί	τισι	δόξει μετέωρος ὁ λόγος καὶ
[40, 10]	οὐκ ἐκείνοις, ἀλλὰ τῶν ἐντεῦθέν	τισι.	σχεδὸν γὰρ εἰώθασι πολλοὶ τῶν
[40, 10]	πραγμάτων· ἀλλ´ ὑφεωρώμην ἐγὼ μή	τισι	τῶν ἐντεῦθεν πρόσαντες γένηται καὶ
[40, 30]	τε καὶ πρᾴως γιγνομένη ἔν	τισι	χρόνοις τεταγμένοις, μετὰ πάσης φιλίας
[40, 20]	ἐξαίρετον ἔχοντας καὶ παρὰ τοῖς	ἡγεμόσι	τιμήν τινα καὶ δύναμιν, ἐὰν
[40, 40]	ἡ πρώτη καὶ μεγίστη φιλία	γονεῦσι	πρὸς παῖδας.
[40, 20]	ἐξελέγξαι καὶ ταπεινῶσαι πρὸς τοῖς	οὖσι	χαλεποῖς καὶ τοὺς εὖ πράττοντας
[40, 10]	δόξαν τῆς πόλεως ἀδοξίαν αὑτῶν	νομίζουσι	δέοντως φέρει λύπην καὶ φθόνον.
[40, 30]	ἠνώχλησαν ἀλλήλους, ἀλλὰ πάνυ πρᾴως	ἐντυχάνουσι	καὶ παρίασι (καὶ βοηθοῦσιν ἀλλήλοις.
[40, 10]	καὶ νῦν ἴσως οὐ τοῖς	παροῦσι	μόνον, ἀλλὰ κἀμοὶ νέμοντες τιμὴν
[40, 20]	σταδίοις καὶ τοῖς θεάτροις πόσον	διαφέρουσι	μετὰ ἐπαίνου γιγνόμεναι καὶ πολλῆς
[40, 30]	οὐ φίλων, ἀποδίδοσθαι δὲ τοῖς	μισοῦσι,	κατάγεσθαι δὲ παρὰ τοῖς βαρυνομένοις,
[40, 10]	οὐ τοῖς πραττομένοις, ἀλλὰ τοῖς	πράττουσι	φθονεῖν. (ἐπεὶ καὶ πέρυσι τοὺς
[40, 10]	τὴν ἡδονήν· τοῖς δὲ ἐναντίως	ἔχουσι	καὶ βουλομένοις ἐν ἀσθενέσιν ἰσχύειν
[40, 10]	τοῖς πράττουσι φθονεῖν. (ἐπεὶ καὶ	πέρυσι	τοὺς λόγους τούτους πρὸς ἐμὲ
[40, 30]	ὑποδραμούσης, ᾗ τὸ φῶς αὐτὸς	δίδωσι,	πολλάκις γε μὴν ὑπὸ τῶν
[40, 10]	μὴ φοβουμένοις μήποτε ἐλάττους αὐτῶν	φανῶσι	θαυμαστὴν ἔχει τὴν ἡδονήν· τοῖς
[40, 20]	τιμήν τινα καὶ δύναμιν, ἐὰν	σωφρονῶσι	(δεῖ γὰρ ὑμᾶς ἀκούειν τἀληθῆ
[40, 10]	ἡγεμόνων. ταῦτα δὲ τοῖς μὲν	ἀγαπῶσι	τὰς αὑτῶν πατρίδας καὶ μὴ
[40, 20]	πόλει καὶ ἰδιώτῃ, κἂν ὁπωσοῦν	τύχωσι	διακείμενοι. τούς τε γὰρ ἀσθενεῖς
[40, 20]	τὸ ἀφικνεῖσθαι παρ´ ἀλλήλους σχεδόν	τι	καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν καὶ
[40, 10]	τοῦδε, τί πράττουσιν ἢ διὰ	τί	πάντες οὐκ ἦλθον. (οἱ δὲ
[40, 30]	δυσχερῆ σύμβολον, {ὥστε πάντως εἰπόντα	τι	παρελθεῖν ἢ ἀκούσαντα δυσχερές. (ὥστε
[40, 10]	περὶ τὴν πόλιν καὶ δύνηταί	τι	ποιεῖν ὑμῖν συμφέρον, ἐμὲ πρῶτον
[40, 10]	πυνθάνεσθαι περὶ τοῦδε καὶ τοῦδε,	τί	πράττουσιν ἢ διὰ τί πάντες
[40, 20]	ἱσταμένους, τοῦτο δέ, ἂν συμβῇ	τι	πταῖσμα (πολλὰ δέ, ὡς ἐν
[40, 10]	πρὸς ὑμᾶς εὐνοίᾳ βούλομαι γίγνεσθαί	τι	τῶν δεόντων, καὶ τοῖς θεοῖς
[40, 30]	ὁ λόγος καὶ οὐ πάνυ	τι	ὑμῖν συμπαθής, ὅτι ταῦτα πεφυκότα
[40, 0]	διαφθεῖραι καὶ τὴν μεγίστην οὐσίαν,	τί	χρὴ προσδοκᾶν ἐν τοσούτοις ἔτεσι
[40, 40]	μίαν ἐξ ἀμφοῖν ἀγέλην ὁρᾶσθαι·	ἔτι	δὲ αἰπόλια καὶ ποίμνια συμμιχθέντα
[40, 20]	ἑτέρων τυχὸν μὲν καὶ ἄλλως,	ἔτι	δὲ κἀκεῖνο σκοποῦντες ὅτι μηδὲν
[40, 0]	οὔτε τοῦ πράττειν ἐνδεῶς ἔχοντας,	ἔτι	δὲ τῆς παρ´ ὑμῖν πολιτείας
[40, 30]	(οὐχ ὁρᾶτε τοῦτο μὲν ἥλιον	νυκτὶ	μεθιστάμενον καὶ παρέχοντα ἀνατεῖλαι τοῖς
[40, 0]	εἰς χρέος μεταστῇ· ὃ τῷ	παντὶ	χαλεπώτερον ἀπαιτοῦσιν οἱ σιωπῶντες τῶν
[40, 30]	γὰρ οἶμαι χαλεπῶν ὄντων, τῷ	παντὶ	χαλεπώτερόν ἐστιν, ἀφ´ ὧν γίγνεται,
[40, 20]	πράξεως, ἀλλὰ κἂν ἐγρηγορότι καὶ	βαδίζοντι	μὴ σφόδρα ἐνοχλῇ τὴν ἰσχὺν
[40, 0]	ἦν ἐμοὶ βαρὺ δι´ ὑμᾶς	ὑπομένοντι.	(λόγοι δὲ ἐγίγνοντο πολλοὶ μέν,
[40, 0]	τὰ γράμματα τὰ τοῦ αὐτοκράτορος,	ὅτι	ἀναγκαῖον ἦν, ἔπειτα εὐθὺς ἀναχωρῆσαι
[40, 20]	τοῦτο ἀμελῶ τοῦ πρέποντος ὑμῖν.	ὅτι	γάρ με οὐκ ἐνοχλήσετε μὴ
[40, 30]	καὶ κνίζει τοὺς ἄλλους πάντας,	ὅτι	δὴ τὰς δίκας ὑμεῖς ἀποδέχεσθε
[40, 0]	κοινοῦ πράγματος, δι´ ἓν μὲν	ὅτι	καὶ πολλοὺς ὁρῶ σὺν τοῖς
[40, 10]	Ἀντιοχέας. καὶ ταῦτα ἐπίσταμαι σαφῶς	ὅτι	καὶ πρότερόν τινες ἀκούοντες διερρήγνυντο
[40, 10]	ἐκείνων φρονῆτε. ~εὖ γὰρ ἴστε	ὅτι	καὶ τοῖς οἰκοδομήμασι καὶ ταῖς
[40, 10]	λόγον, ὑπὲρ ἄλλων ὑμῶν βουλευομένων;	ὅτι	καὶ τούτου τοῦ πράγματος ἐγὼ
[40, 20]	ἄλλως, ἔτι δὲ κἀκεῖνο σκοποῦντες	ὅτι	μηδὲν ἰδίᾳ μοι διαφέρει, μηδὲ
[40, 30]	οὐ πάνυ τι ὑμῖν συμπαθής,	ὅτι	ταῦτα πεφυκότα ἄφθαρτα καὶ θεῖα
[40, 10]	οὐκ ἦλθον. (οἱ δὲ ἐλογοποίουν	ὅτι	τοῖς Σμυρναίοις παμπόλλας δωρεὰς δοίη
[40, 0]	ἅπασαν. πρότερον γὰρ ἴστε δήπουθεν	ὅτι	τοῖς τοιούτοις καὶ τῶν ἀστυγειτόνων
[40, 0]	ἔμπροσθεν πενίας καὶ ἀδοξίας, οὐχ	ὅτι	τῶν κιόνων ἔμελεν αὐτοῖς τῶν
[40, 30]	τῶν ἀνθρώπων ἀμαθίαν καὶ διαφθοράν,	ὅτι	τῶν σφόδρα ἀδόξων καὶ φαυλοτάτων
[40, 20]	γενέσθαι μηδεμιᾶς πράξεως, ἀλλὰ κἂν	ἐγρηγορότι	καὶ βαδίζοντι μὴ σφόδρα ἐνοχλῇ
[40, 0]	φροντίδος ἄξιον· οὗ γε οὐδέν	ἐστι	βαρύτερον οὐδὲ ὀφειλόμενον ἐπὶ πλείονι
[40, 20]	πλείονος. (οὐ γὰρ οὕτως αἰσχρόν	ἐστι	λείπεσθαι τοῖς διὰ τὸ μῖσος
[40, 0]	πλείονι τόκῳ χάριτος. καὶ τοῦτό	ἐστι	τὸ ἀναίσχυντον δάνειον καὶ πικρόν‛
[40, 30]	τὰ κελεύει. ~πόσου δὴ ταῦτά	ἐστι	τὸ μὴ πάσχειν; πόσῳ δὲ
[40, 20]	καὶ σκυθρωπότερα. καὶ γὰρ εἰπεῖν	ἔστι	καὶ ἀκοῦσαι {καὶ} πολλὰ τῶν
[40, 30]	τὸ τοῦ μίσους. οὐ γὰρ	ἔστι	φανῆναί ποτε ἀπὸ τούτου τοῦ
[40, 0]	παρὰ τῷ ποιητῇ λεγόμενον· (ὅ,	ττι	μοι ἐν μεγάροισι κακόν τ´
[40, 20]	ὁμόρους καὶ ἀστυγείτονας καὶ μόνον	οὐχὶ	καθ´ ἑκάστην τὴν ἡμέραν ὑμῖν