Chapitre
[7]	καὶ τῷ τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι	τὰ	ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς
[9]	κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε	τὰ	ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα,
[8]	εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων	τὰ	ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ
[8]	πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι	τὰ	ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ
[9]	πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ	τὰ	βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου
[8]	γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων	τὰ	βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων
[5]	ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ	τά	γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν
[8]	κρούματα, καταλιπόντες τὴν κόνιν καὶ	τὰ	γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων
[2]	διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί φαμεν,	τὰ	δ´ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον
[10]	κρίνω, τὰ μὲν νῦν εἴρηκα,	τὰ	δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον
[1]	μὲν εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ	τὰ	δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον
[4]	λάθωμεν τῶν χειρόνων, ὥσπερ οἱ	τὰ	δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι.
[6]	ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις	τὰ	δράματα· οἳ ὡς βασιλεῖς καὶ
[4]	μὲν οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα	τὰ	ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται·
[5]	τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι	τὰ	ἔπη ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ
[10]	Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν	τὰ	ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ τὴν
[9]	γε τὰ ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ	τὰ	ἥδιστα, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς
[8]	πρός γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι	τὰ	ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ τῶν
[5]	ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ	τὰ	Θεόγνιδος, ἐν οἷς φησι τὸν
[9]	τὴν ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ	τὰ	θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ
[1]	Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε	τὰ	λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων
[8]	τῶν ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ	τὰ	Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν
[5]	Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει.	Τὰ	μὲν ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ
[10]	οὖν ἃ κράτιστα εἶναι κρίνω,	τὰ	μὲν νῦν εἴρηκα, τὰ δὲ
[10]	δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ	τὰ	μικρὰ τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ
[8]	Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ	τὰ	Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα,
[8]	Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ	τὰ	ὅπλα λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ
[9]	οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι, τῶν περὶ	τὰ	ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´
[1]	ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά με	τὰ	παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ
[9]	σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς	τὰ	περιττὰ φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ
[1]	τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου	τὰ	πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας,
[4]	συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ	τὰ	πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ
[8]	βίῳ, καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος	τὰ	πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο,
[9]	Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ μὴ	τὰ	Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα,
[2]	πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου	τὰ	σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ
[10]	νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς	τὰ	σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν
[9]	Ὅ γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς	τὰ	τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν
[9]	τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ	τὰ	τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ
[9]	ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς	τὰ	τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν
[4]	ἢ τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι	τὰ	τῶν Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ
[7]	δὲ τὸν λόγον αὖθις πρὸς	τὰ	τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ
[5]	ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι	τὰ	τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα
[9]	θρέμματα, πρὸς τὴν γαστέρα καὶ	τὰ	ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ
[8]	Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες	τὰ	χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις τὸ
[4]	μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους	τὰ	ὦτα οὐχ ἧττον ἢ τὸν
[4]	γὰρ ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν	ταῖς	ἄλλαις πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ
[9]	ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν	ταῖς	ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ
[2]	ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον πρόϊμεν	ταῖς	ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου βίου
[9]	τῷ μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ	ταῖς	ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ
[9]	τῆς φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ	ταῖς	ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε
[4]	τῆς χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις,	ταῖς	μελίτταις δ´ ἄρα καὶ μέλι
[8]	Τιμόθεος τὴν μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν	ταῖς	παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ ἂν
[5]	ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν	ταῖς	τῶν νέων ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς
[2]	τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν τοῖς	τακτικοῖς	τὰς μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ
[9]	τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη	τάλαντα,	καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ
[5]	καί φησι, τοῖς ἀνθρώποις τὸ	τάλαντον	ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν
[7]	ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´ ὅρκου τριῶν	ταλάντων	ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε
[9]	εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ	τἄλλα	δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ
[8]	παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ	τἄλλα,	ἵνα μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω
[4]	Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ	τὰν	σπάρτον ἄγοντας. ~Καὶ ἐπειδήπερ δι´
[1]	τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ	τάξεως·	εἰ δὲ μή, ἐγὼ μὲν
[9]	διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν δέοι	ταπεινόν	τι καὶ αἰσχρὸν ἔργῳ ἢ
[9]	καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ	ταπεινότητος	ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε
[4]	τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι	τὰς	ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ
[9]	Τί γὰρ ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ,	τὰς	διὰ τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες;
[9]	τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς,	τὰς	διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν·
[9]	δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ	τὰς	διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν,
[9]	εἴποι περὶ τοῦ μὴ χρῆναι	τὰς	ἐν ἁφῇ καὶ γεύσει διώκειν
[7]	παρέλθοιμι τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς	τὰς	θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν
[2]	προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν τοῖς τακτικοῖς	τὰς	μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ γε,
[9]	αὐτὸ καὶ κατέχειν, ὥσπερ θηρίου	τὰς	ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´
[2]	οὕτως αὐτῷ προσβαλοῦμεν τῷ φωτὶ	τὰς	ὄψεις. ~Εἰ μὲν οὖν ἔστι
[2]	οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ	τὰς	παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ
[4]	τὸν νοῦν, ἀλλ´ ὅταν μὲν	{τὰς}	τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις ἢ
[7]	μὲν οὖν τῶν λόγων οἳ	τὰς	τῶν καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως
[9]	οὕτως αὐτὸς τὴν διάνοιαν πρὸς	τὰς	τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ
[8]	Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου	ταῦτα.	Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ
[4]	μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι τῇ μιμήσει,	ταῦτα	δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα
[9]	κεῖται. Τῷ δὲ Θεόγνιδι πρὸς	ταῦτα	διδασκάλῳ χρηστέον λέγοντι· Οὐκ ἔραμαι
[5]	καὶ προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς εἶναι,	ταῦτα	διελθεῖν καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας
[5]	μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ	ταῦτα	ἐκ ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν τούτοις
[7]	ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ	ταῦτα	εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν
[4]	ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ	ταῦτα	ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε μὴν
[1]	καὶ παριδεῖν. Τίνα οὖν ἐστι	ταῦτα	καὶ ὅπως διακρινοῦμεν, τοῦτο δὴ
[10]	ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ	ταῦτα	καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´
[4]	ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ	ταῦτα	λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων ἔχω,
[10]	τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ	ταῦτα	μέν που κἀν τοῖς ἡμετέροις
[7]	δεῖνα ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι.	Ταῦτα	σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις
[5]	πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν·	ταῦτά	τε οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι
[4]	ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν.	Ταὐτὰ	δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ
[4]	ἔρωτας καὶ μίξεις ἀναφανδόν, καὶ	ταύτας	γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων
[5]	τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας,	ταύτας	δὲ εἶναι Ἀρετὴν καὶ Κακίαν.
[1]	ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ ἂν ἄγωσι,	ταύτῃ	συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον
[8]	διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο.	Ταύτῃ	τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ
[5]	τῷ Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδὸν	ταύτην	ἄγοντι τὴν ἡλικίαν, ἣν καὶ
[5]	καταθεῖναι δεῖ τὸν ἕτερον, εἰς	ταύτην	δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ
[9]	γε ὡς ἀληθῶς τῆς προσηγορίας	ταύτης	ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ φιλοσώματον εἶναι,
[9]	Ὥστε τῆς νῦν δὴ κρατούσης	ταύτης	ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν
[5]	ἄλλο διανοηθέντα τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν	ταυτὶ	ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ πάντες
[7]	γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ	ταὐτομάτου	συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ
[7]	γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ εἰς	ταὐτὸν	ἐκείνῳ φέρει, ὅτι ὁ ἐμβλέψας
[8]	ἀρχῆς ἔλεγον, πάλιν γὰρ εἰς	ταὐτὸν	ἐπανίωμεν, οὐ πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον
[5]	τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς εἰς	ταὐτὸν	ἡμῖν φέροντας τοὺς λόγους ἀποδεχώμεθα.
[7]	τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς	ταὐτὸν	τοῖς ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ ἄξιον
[8]	τὴν κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια,	ταχύ	γ´ ἂν στεφάνων ἢ δόξης
[2]	οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν	τε	ἁλουργόν, ἄν τέ τι ἕτερον
[9]	αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ	τε	ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ πρὸς
[4]	μάλισθ´ ὅταν ὡς περὶ πολλῶν	τε	αὐτῶν διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´
[1]	συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό	τε	γὰρ ἡλικίας οὕτως ἔχειν, καὶ
[4]	τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί	τε	γὰρ οὔτε ἅπασι τοῖς ἄνθεσι
[9]	μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά	τε	εἶναι καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ
[9]	Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς ἀθρόως	τε	εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς
[2]	τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν	τε,	ἐν ἑτέροις οὐ πάντη διεστηκόσιν,
[8]	ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη	τε	ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ
[4]	τὸ λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς	τε,	ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν
[2]	συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν	τε	καὶ διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί
[9]	ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν ἀμείνω	τε	καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν, ᾗ
[5]	καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία	τε	καὶ εὔπορος, καὶ τῆς ἑτέρας
[4]	ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν	τε	καὶ ζηλοῦν, καὶ ὅτι μάλιστα
[9]	περινοοῦντες, καὶ πᾶσαν διερευνώμενοι γῆν	τε	καὶ θάλασσαν, οἷόν τινι χαλεπῷ
[5]	καὶ κινδύνους, διὰ πάσης ἠπείρου	τε	καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ τούτων
[5]	ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς μὲν λεία	τε	καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία
[8]	βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει	τε	καὶ μεγέθει ὥστε ἀδύνατα εἶναι
[9]	τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον	τε	καὶ ποικίλον ζηλώσομεν; Ἀλλ´ οὐκ
[9]	τῶν συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις	τε	καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα
[9]	ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει ἀπόντα	τε	μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ
[8]	ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν	τε	μουσικῇ καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι
[5]	ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά	τε	οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω
[1]	ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ	τε	παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς
[2]	ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν, ἄν	τέ	τι ἕτερον ᾖ· τὸν αὐτὸν
[3]	περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην	τε	τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ
[4]	καὶ τούτοις αὖθις πρὸς τοὺς	τεκόντας	πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας δὲ
[1]	τῆς γνώμης, μὴ ποθεῖν τοὺς	τεκόντας,	πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ μὲν
[8]	δὴ καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ	τεκτονικὸν	ὄντα τοῦ κατὰ τὴν τέχνην
[4]	τῶν μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν τῷ	τέλει	προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικὴν παροιμίαν,
[10]	που κἀν τοῖς ἡμετέροις λόγοις	τελειότερον	μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ
[10]	λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε ἢ	τελευτὴν	ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Πρὸς
[5]	ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ	τελευτήσαντι	παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ Σόλων
[5]	ἐκείνου λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ	τελευτῶντα	τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν
[8]	τοῦ κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι	τέλους,	ἡμᾶς δὲ καὶ τῶν τοιούτων
[5]	πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι τοῦ	τέλους.	Καὶ μέντοι, καὶ εἴ τις
[8]	γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς τὴν τοῦ	τέλους	κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ
[9]	ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν	τέρμα	πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Τῷ δὲ
[9]	κοσκίνῳ φέροντες ὕδωρ, καὶ εἰς	τετρημένον	ἀντλοῦντες πίθον, οὐδὲν πέρας τῶν
[8]	τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ τὴν	τέχνην	ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς δὲ καὶ
[4]	δὲ τὴν περὶ τὸ ψεύδεσθαι	τέχνην	οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ ἐν
[9]	ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες τὴν	τέχνην,	ὑφ´ ἧς καὶ ὁ χρυσὸς
[9]	τῆς δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης	τέχνης	καταμελούντων; Πᾶν μὲν οὖν τοὐναντίον
[8]	ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν τῆς	τέχνης	ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ
[2]	κατόπτροις, τῷ τῆς ψυχῆς ὄμματι	τέως	προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν τοῖς τακτικοῖς
[4]	ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς	τῇ	ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα
[10]	αἰῶνα, οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι	τῇ	ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε
[8]	καὶ κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν,	τῇ	ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν ὑπάρξει;
[3]	ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν	τῇ	θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ
[4]	δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι	τῇ	μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους
[8]	τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων	τῇ	μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν
[10]	ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν	τῇ	συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις.
[1]	ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι·	τῇ	τε παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι
[7]	ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου;	Τῇ	τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς»
[10]	τὴν τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν	τῇ	τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων
[9]	τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους	τῇ	ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι τῷ λογισμῷ
[9]	σῶμα πλέον ἢ ὡς ἄμεινον	τῇ	ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ ὄνειδος
[7]	ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν	τῇ	ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ
[9]	ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ	τῇ	ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ
[5]	ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ κύβων	τῇδε	κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων
[2]	ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν	τῇδε	καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα
[7]	πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι τοὺς	τηλικούτους	φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ
[9]	τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα	τὴν	ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον
[9]	τοὺς ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν	τὴν	ἀδικίαν εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται, ὅπερ δίκης
[9]	τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς Ἀττικῆς	τὴν	Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν
[9]	Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν,	τὴν	ἀμείνω τε καὶ εἰς ἄμεινον
[9]	καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ,	τὴν	ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ
[2]	σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ	τὴν	ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον
[10]	περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ	τὴν	ἀπ´ αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ
[10]	Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς γῆρας κτησάμενος»	τὴν	ἀρετὴν δὴ τὸ ἐφόδιον λέγων,
[6]	τό γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι	τὴν	ἀρετὴν εἰς τὸ μέσον, καὶ
[5]	εἴ τις ἕτερος ἐοικότα τούτοις	τὴν	ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς εἰς ταὐτὸν
[9]	τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα	τὴν	ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον·
[8]	ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς τοὺς συμπότας,	τὴν	ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν
[1]	τὸν βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ	τὴν	ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ
[2]	ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ	τὴν	ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ
[6]	τοὺς λόγους. Ὡς ὅ γε	τὴν	ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς ἄλλοις
[5]	ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι	τὴν	βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν
[2]	ποτ´ ἂν ᾖ τὸ δεξόμενον	τὴν	βαφήν, οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν,
[9]	ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς	τὴν	γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν
[5]	ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν·	τὴν	δ´ ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν,
[9]	ὡς ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι,	τὴν	δὲ χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν ὡς
[5]	βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται τῶν ὁδῶν,	τὴν	διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς
[3]	ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος	τὴν	διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ
[9]	τὴν ὑποκειμένην γῆν, οὕτως αὐτὸς	τὴν	διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν συνόντων
[5]	ἐφιλοσόφησεν· ᾧ δὴ καὶ αὐτῷ	τὴν	διάνοιαν προσεκτέον· οὐ γὰρ ἀπόβλητος
[4]	συναρμόζειν τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ	τὴν	Δωρικὴν παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ
[9]	ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται τοὺς περὶ	τὴν	ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ
[4]	πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν	τὴν	εἰκόνα τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον.
[9]	εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου	τὴν	εἰς τὰ περιττὰ φοράν, περικόπτοι.
[9]	Διὸ δὴ καὶ Πλάτωνά φασι,	τὴν	ἐκ σώματος βλάβην προειδόμενον, τὸ
[2]	γε, ἐν χειρονομίαις καὶ ὀρχήσεσι	τὴν	ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν ἀγώνων
[9]	Ἐγὼ δὲ καὶ σφαλερὰν εἶναι	τὴν	ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα.
[7]	μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε	τὴν	ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ
[4]	ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον πρὸς	τὴν	ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν χαίρειν
[9]	μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ	τὴν	ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν ἀμείνω
[7]	τύπτοντι κατὰ τῆς σιαγόνος καὶ	τὴν	ἑτέραν παρέχειν προσῆκε, τοσούτου δεῖν
[4]	τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις	τὴν	εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων δὲ ἥκιστα
[8]	παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ	τὴν	ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν
[5]	κομιδῇ, καὶ σχεδὸν ταύτην ἄγοντι	τὴν	ἡλικίαν, ἣν καὶ ὑμεῖς νῦν,
[7]	προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν διήρκεσαν	τὴν	ἡμέραν, ὁ μὲν ἀφειδῶς πλύνων
[9]	Ἠλείοις τὸν Δία, ὁ δὲ	τὴν	Ἥραν Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω ἂν
[3]	οὐκ ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ	τὴν	θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα
[8]	ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων	τὴν	ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ γε
[5]	τῆς ἑτέρας ἡδίων τῆς ἐπὶ	τὴν	κακίαν ἀγούσης, ἣν ἀθρόον εἶναι
[8]	παραίτησις τὸ μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω	τὴν	κόλασιν ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν ποιῶμεν;
[8]	τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες	τὴν	κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ
[6]	ἂν ἑκὼν δέξαιτο ἀνάρμοστον αὐτῷ	τὴν	λύραν εἶναι, καὶ χοροῦ κορυφαῖος
[8]	οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ Τιμόθεος	τὴν	μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν ταῖς παλαίστραις
[5]	σχήματος τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ	τὴν	μὲν ὑπὸ κομμωτικῆς διεσκευασμένην εἰς
[7]	τῶν τοιούτων τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν	τὴν	μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη
[7]	γυναικί, κἂν μὴ τῷ ἔργῳ	τὴν	μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε
[4]	ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ ψεῦδος, τοῖς	τὴν	ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις
[9]	Ἐγὼ δὲ καὶ Διογένους ἄγαμαι	τὴν	πάντων ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν,
[8]	δὲ οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ	τὴν	παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ
[10]	τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ	τὴν	παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν μέλλῃ
[2]	βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ	τὴν	παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ
[9]	παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ	τὴν	πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς
[4]	ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ	τὴν	περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην οὐ
[5]	πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν, ἢ	τὴν	ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας, ταύτας
[8]	παθόντες ἐπὶ μυρίοις, καὶ πολλαχόθεν	τὴν	ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν
[2]	νομίζομεν ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ	τὴν	συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται.
[8]	ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ	τὴν	τέχνην ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς δὲ
[9]	ἤστην ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες	τὴν	τέχνην, ὑφ´ ἧς καὶ ὁ
[10]	τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ	τὴν	τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ
[9]	δέονται ἢ καὶ πλείονος πρὸς	τὴν	τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν
[2]	ὁμιλητέον ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς	τὴν	τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά τις
[8]	καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς	τὴν	τοῦ τέλους κτῆσιν ἡ μελέτη
[2]	καὶ πονητέον εἰς δύναμιν ἐπὶ	τὴν	τούτου παρασκευήν, καὶ ποιηταῖς καὶ
[5]	τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας	τὴν	τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν
[9]	τὸν πολύποδα τὴν χρόαν πρὸς	τὴν	ὑποκειμένην γῆν, οὕτως αὐτὸς τὴν
[3]	σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι	τὴν	Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν
[9]	ἧττον προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου	τὴν	χρείαν τοῖς τῆς φύσεως ἀναγκαίοις,
[9]	Καὶ ὥσπερ φασὶ τὸν πολύποδα	τὴν	χρόαν πρὸς τὴν ὑποκειμένην γῆν,
[4]	καὶ ὠφέλειαν ἀπ´ αὐτῶν εἰς	τὴν	ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ
[9]	ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ πρὸς	τὴν	ψυχὴν ἐμπόδιόν ἐστι, τό γε
[8]	διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ	τὴν	ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα λόγον
[4]	πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ	τὴν	ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ τῆς
[10]	Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου	τὴν	ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς μεγάλοις
[8]	βίον μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας,	τηνικαῦτα	ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον, καὶ
[2]	τοῖς ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες,	τηνικαῦτα	τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα
[4]	δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν	τηρητέον,	μὴ διὰ τῆς τῶν λόγων
[8]	οὕτω διάγοντες ὡς τὸν πρὸ	τῆς	ἀγωνίας βίον μελέτην εἶναι τῆς
[8]	τῆς ἀγωνίας βίον μελέτην εἶναι	τῆς	ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ
[6]	Ἀλλ´ οὗτός ἐστιν ὁ ἔσχατος	τῆς	ἀδικίας ὅρος, εἴ τι δεῖ
[10]	μᾶλλόν γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι	τῆς	ἀθανάτου ψυχῆς. Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι
[6]	δὲ αὐτὸς εἴη τοιοῦτος ἐπὶ	τῆς	ἀληθείας οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων
[8]	Καὶ ὅ γε Μίλων ἀπὸ	τῆς	ἀληλειμμένης ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´
[8]	χαλᾶν καὶ μαλάττειν πάλιν διὰ	τῆς	ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι
[5]	συνήθειαν ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς	τῆς	ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν
[10]	μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ	τῆς	ἀρετῆς, τό γε νῦν εἶναι,
[5]	Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα	τῆς	ἀρετῆς τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ
[9]	δὲ καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ	τῆς	Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον τε
[9]	χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ	τῆς	ἀσχολίας, τῶν ἐν ᾅδου κολαζομένων
[9]	βλάβην προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον	τῆς	Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες,
[1]	εἰ μή τι ὑμῶν διαμαρτάνω	τῆς	γνώμης, μὴ ποθεῖν τοὺς τεκόντας,
[10]	ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ τὴν	τῆς	γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν
[9]	τῶν περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων,	τῆς	δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης τέχνης
[1]	οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα,	τῆς	δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´
[2]	τῆς ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ βάθους	τῆς	διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν τε,
[5]	γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ	τῆς	διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν
[5]	αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς	τῆς	διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά γε
[1]	τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια	τῆς	διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ ἂν
[3]	καὶ παρεικάσας τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν,	τῆς	εἰκόνος ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ
[9]	οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ	τῆς	εἰς τὸ πρόσω φορᾶς ἵστανται·
[8]	δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ	τῆς	ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας
[7]	ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ	τῆς	ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει
[5]	εὔπορος, καὶ τῆς ἑτέρας ἡδίων	τῆς	ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης, ἣν
[9]	ἢ καὶ πλείονος πρὸς τὴν	τῆς	ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου
[8]	μὲν χειρωνακτῶν ἐστί τι πέρας	τῆς	ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου
[5]	ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ	τῆς	ἑτέρας ἡδίων τῆς ἐπὶ τὴν
[4]	ἀνθέων τοῖς μὲν λοιποῖς ἄχρι	τῆς	εὐωδίας ἢ τῆς χρόας ἐστὶν
[2]	ἐκπαιδεύοντες. Ἕως γε μὴν ὑπὸ	τῆς	ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς
[9]	ποιητὴς τῶν ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ	τῆς	μανίας, ὥς φασι, τὸν βασιλέα
[9]	ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε	τῆς	μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ
[9]	ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε	τῆς	νῦν δὴ κρατούσης ταύτης ἧττον
[7]	διώκοντας ὑπομένειν καὶ πρᾴως αὐτῶν	τῆς	ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ τοῖς
[7]	ἀντῆρεν, ἀλλὰ παρεῖχε τῷ παροινοῦντι	τῆς	ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι, ὥστε ἐξοιδεῖν ἤδη
[2]	ἐπὶ τῶν ἀγώνων τοῦ ἐκ	τῆς	παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους. Καὶ ἡμῖν
[1]	πραγμάτων, καὶ μὴν καὶ τὸ	τῆς	πάντα παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς
[9]	βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου	τῆς	πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη
[9]	ἀνδρί, τῷ γε ὡς ἀληθῶς	τῆς	προσηγορίας ταύτης ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ
[4]	ὑπερβησόμεθα τὸ λειπόμενον. Καὶ καθάπερ	τῆς	ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς
[7]	παραγγέλματι, ὅτι τῷ τύπτοντι κατὰ	τῆς	σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν
[8]	ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ	τῆς	συντόνου καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας, καὶ
[6]	ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ	τῆς	σωφροσύνης, καὶ τὸ πλέον ἔχειν
[8]	μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν	τῆς	τέχνης ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν
[4]	τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ	τῆς	τῶν λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι
[9]	δὲ δήπου τὴν χρείαν τοῖς	τῆς	φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ ταῖς
[1]	ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ	τῆς	φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ τοὺς
[5]	καὶ ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ	τῆς	χέρσου γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει
[9]	τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον	τῆς	χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ
[9]	λόγῳ ποτὲ προελέσθαι. Τὸ γὰρ	τῆς	χρείας περιττότερον, κἂν Λύδιον ᾖ
[4]	λοιποῖς ἄχρι τῆς εὐωδίας ἢ	τῆς	χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς
[9]	ἄν. Τί ἄλλο γε ἢ	τῆς	ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν
[2]	ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς τὴν	τῆς	ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά τις ἔσεσθαι.
[8]	οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν	τῆς	ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ
[2]	σκιαῖς τισι καὶ κατόπτροις, τῷ	τῆς	ψυχῆς ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς
[9]	οὖν ποιῶμεν; φαίη τις ἄν.	Τί	ἄλλο γε ἢ τῆς ψυχῆς
[2]	οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ	τι	ἂν εἴποι τις τῶν ἀνθρωπίνων,
[5]	ἐν τῷ τότε εἶναι ἄλλο	τι	ἂν εὔξασθαι μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα
[10]	πρὸς Αἰγυπτίους ἀπαίροντι, καὶ πυνθανομένῳ	τί	ἂν ποιῶν αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα
[9]	ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιβουλεύειν.	Τί	γὰρ ἂν διαφέροι, τῷ γε
[9]	ἄλλο τι τῶν ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν.	Τί	γὰρ ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς
[9]	ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι, καὶ ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι.	Τί	δ´ ἄν τις εἴποι περὶ
[7]	ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ.	Τί	δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν ἐκεῖνος;
[6]	ἔσχατος τῆς ἀδικίας ὅρος, εἴ	τι	δεῖ Πλάτωνι πείθεσθαι, τὸ δοκεῖν
[4]	Πάντων δὲ ἥκιστα περὶ θεῶν	τι	διαλεγομένοις προσέξομεν, καὶ μάλισθ´ ὅταν
[9]	ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν. Ἢ	τί	διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν σώματος,
[2]	ἄν τε ἁλουργόν, ἄν τέ	τι	ἕτερον ᾖ· τὸν αὐτὸν δὴ
[9]	πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν δέοι ταπεινόν	τι	καὶ αἰσχρὸν ἔργῳ ἢ λόγῳ
[4]	τῆς τῶν λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί	τι	λάθωμεν τῶν χειρόνων, ὥσπερ οἱ
[5]	αὐτῷ πρὸς τοῦτο φέρει, ὅ	τι	μὴ πάρεργον· οὐχ ἥκιστα δὲ
[2]	βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν	τι	νομίζομεν ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ
[6]	ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφου θαυμαστόν	τι	οἷον κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ
[7]	θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν	τι	οἷον τὸ κάλλος παρέχειν μαρτυρουμένας
[9]	οὐχὶ πολλαπλασίω τὴν κόλασιν ὑποσχεῖν.	~Τί	οὖν ποιῶμεν; φαίη τις ἄν.
[1]	καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις ὑμῖν, αὐτός	τι	παρ´ ἐμαυτοῦ λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι φημί.
[8]	ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ	τι	παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι
[7]	ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν τοιούτων	τι	παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν μνήμην, ἀνδρὸς
[1]	τυγχάνω, ὥστε μήτ´ αὐτὸς ἔλαττόν	τι	πατέρων εὐνοίας νέμειν ὑμῖν, ὑμᾶς
[8]	δὴ τῶν μὲν χειρωνακτῶν ἐστί	τι	πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ
[2]	παρασκευάσαντες πρότερον θεραπείαις τισὶν ὅ	τι	ποτ´ ἂν ᾖ τὸ δεξόμενον
[5]	ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ	τί	ποτε ἄλλο διανοηθέντα τὸν Ἡσίοδον
[9]	Ἢ τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα	τί	τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν,
[9]	μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´ ἂν ἄλλο	τι	τῶν ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν. Τί γὰρ
[8]	ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο	τι	τῶν κατὰ τὸν βίον ἐπιτηδείων
[9]	φιλοσώματον εἶναι, ἢ πρὸς ἄλλο	τι	τῶν παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι. Τὸ
[9]	νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ	τι	τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως
[1]	ὑμᾶς δὲ νομίζω, εἰ μή	τι	ὑμῶν διαμαρτάνω τῆς γνώμης, μὴ
[1]	ἐστὶ χρήσιμον αὐτῶν δεχομένους, εἰδέναι	τί	χρὴ καὶ παριδεῖν. Τίνα οὖν
[10]	ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν τὸ	Τιθωνοῦ	τις γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου
[6]	πλέον ἔχειν πρὸ τοῦ δικαίου	τιμᾶν,	ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε τοῖς
[2]	οὐ τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων	τιμάς,	οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ
[2]	παραδείγματι, ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι	τιμιωτέρα	σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν βίων
[5]	ἐπὶ τῆς χέρσου γενόμενον γυμνὸν	τιμιώτερον	ἀποδείξει τῶν εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ
[9]	καὶ ὁ χρυσὸς ἡδίων καὶ	τιμιώτερος	ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν
[8]	Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ	Τιμόθεος	τὴν μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν ταῖς
[8]	μέλλοιμεν ὀνείδη τε ἕξειν καὶ	τιμωρίας	ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ τοῖς
[9]	δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ τοῖς τοῦτο	τιμῶσι,	νῦν δὲ τοὺς ἐναντίους ἀφήσει
[8]	ἅπαν τὸ προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι	τίνα	ἔχει λόγον, κυβερνήτην μὲν οὐκ
[8]	καὶ μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν	τινα	ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ
[5]	μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος, οἰκειότητά	τινα	καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν νέων
[4]	τῶν τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι	τινὰ	καὶ ὠφέλειαν ἀπ´ αὐτῶν εἰς
[9]	Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων	τινὰ	καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις
[3]	καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ	τινα	κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις
[1]	εἰδέναι τί χρὴ καὶ παριδεῖν.	Τίνα	οὖν ἐστι ταῦτα καὶ ὅπως
[10]	τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν	τινὰ	τῆς ἀρετῆς, τό γε νῦν
[9]	ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας, ἡδονήν	τινα	φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ
[3]	τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν	τινα	φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ
[9]	ἥδιστα, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς	τινας	καὶ μαγείρους περινοοῦντες, καὶ πᾶσαν
[4]	ἵν´ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι, ἐπεὶ παντοδαποί	τινές	εἰσι κατὰ τοὺς λόγους, μὴ
[3]	μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος.	Τίνι	μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν παιδεύσεων
[9]	γῆν τε καὶ θάλασσαν, οἷόν	τινι	χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ
[9]	ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά	τινος	δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´ ἧς
[5]	λόγους ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ	τινος	ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ
[8]	στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου	τινὸς	τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι
[9]	ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν ποιῶμεν; φαίη	τις	ἄν. Τί ἄλλο γε ἢ
[7]	τὸν Περικλέα τῶν ἐξ ἀγορᾶς	τις	ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ προσεῖχε·
[10]	Ἐγὼ δὲ κἂν τὸ Τιθωνοῦ	τις	γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ,
[2]	ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν.	Τίς	δὴ οὖν οὗτος ὁ βίος
[9]	ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι. Τί δ´ ἄν	τις	εἴποι περὶ τοῦ μὴ χρῆναι
[6]	τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ	τις	ἕκαστος διαστασιάσει πρὸς ἑαυτόν, καὶ
[2]	τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά	τις	ἔσεσθαι. Ὥσπερ οὖν οἱ δευσοποιοί,
[6]	ἅπαντες ὧν δὴ καὶ λόγος	τίς	ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν
[4]	φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός	τίς	ἐστιν ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ
[5]	τέλους. Καὶ μέντοι, καὶ εἴ	τις	ἕτερος ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν
[7]	τὸ πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν	τις	Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον
[8]	τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη	τις	ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο·
[4]	λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ βοσκημάτων	τις	λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς
[3]	ὄψεις. ~Εἰ μὲν οὖν ἔστι	τις	οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις,
[2]	οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ	τις	συλλαβὼν καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας
[7]	τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ	τις	τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ
[2]	οὐχ ὅ τι ἂν εἴποι	τις	τῶν ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´
[10]	παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν μέλλῃ	τις	ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν ὠφέλεια γενήσεσθαι.
[2]	πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν σκιαῖς	τισι	καὶ κατόπτροις, τῷ τῆς ψυχῆς
[2]	οἱ δευσοποιοί, παρασκευάσαντες πρότερον θεραπείαις	τισὶν	ὅ τι ποτ´ ἂν ᾖ
[5]	ὄρθιον, οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ	τὸ	ἄκρον ἐλθεῖν. Ἄνω δὲ γενομένῳ
[5]	δοκεῖ πρὸς τοὺς εὐπόρους εἰπεῖν	τό·	Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα
[2]	τὸ δεξόμενον τὴν βαφήν, οὕτω	τὸ	ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν,
[10]	τὸ Τιθωνοῦ τις γῆρας, κἂν	τὸ	Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ
[4]	τοιούτων λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι,	τὸ	βλαβερὸν φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ
[10]	γίνεσθαι πολλαχόθεν αἱ προσθῆκαι πεφύκασι.	Τὸ	γὰρ καὶ σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ
[9]	τι τῶν παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι.	Τὸ	γὰρ τὴν πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι
[9]	ἔργῳ ἢ λόγῳ ποτὲ προελέσθαι.	Τὸ	γὰρ τῆς χρείας περιττότερον, κἂν
[9]	τῷ εἰδέναι αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι.	Τὸ	γὰρ τοῦ Σωκράτους εὖ ἔχει·
[6]	τῶν πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ	τό	γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν
[10]	δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς,	τό	γε νῦν εἶναι, ἐκ τῶν
[3]	γένοιτο· εἰ δὲ μή, ἀλλὰ	τό	γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν τὸ
[9]	πρὸς τὴν ψυχὴν ἐμπόδιόν ἐστι,	τό	γε ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν
[7]	παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος.	Τὸ	δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου
[7]	παρέχειν προσῆκε, τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι,	τὸ	δὲ τοῦ Περικλέους ἢ τὸ
[2]	ὅ τι ποτ´ ἂν ᾖ	τὸ	δεξόμενον τὴν βαφήν, οὕτω τὸ
[9]	οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων	τὸ	δεσμωτήριον; Διὸ δὴ καὶ Πλάτωνά
[1]	γὰρ ἡλικίας οὕτως ἔχειν, καὶ	τὸ	διὰ πολλῶν ἤδη γεγυμνάσθαι πραγμάτων,
[5]	σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος	τὸ	διάφορον. Εἶναι γὰρ τὴν μὲν
[2]	καὶ τῶν βίων ἑκατέρων ἐστὶ	τὸ	διάφορον. Εἰς δὴ τοῦτον ἄγουσι
[3]	τό γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν	τὸ	διάφορον οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν
[9]	κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται. Τοσοῦτόν ἐστι	τὸ	διάφορον ὑγιοῦς ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας
[9]	δὴ καὶ αὐτὸς νῦν μὲν	τὸ	δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ τοῖς τοῦτο
[6]	ἀνώμοτος» κατ´ Εὐριπίδην ἐρεῖ; καὶ	τὸ	δοκεῖν ἀγαθὸς πρὸ τοῦ εἶναι
[6]	εἴ τι δεῖ Πλάτωνι πείθεσθαι,	τὸ	δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα.
[9]	μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι	τὸ	Δώριον· τοὺς δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι
[9]	φημι δεῖν τοὺς τοιούτους ὡς	τὸ	ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιβουλεύειν.
[7]	τὸ δὲ τοῦ Περικλέους ἢ	τὸ	Εὐκλείδου τῷ τοὺς διώκοντας ὑπομένειν
[10]	γῆρας κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν δὴ	τὸ	ἐφόδιον λέγων, μικροῖς ὅροις αὐτὴν
[4]	οὕτω δὴ κἀνταῦθα τοῖς μὴ	τὸ	ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον τῶν
[6]	αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ δὲ	τὸ	ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ
[7]	αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν τι οἷον	τὸ	κάλλος παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ προσιδεῖν
[9]	διωξόμεθα, καὶ τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος	τὸ	κερδαλέον τε καὶ ποικίλον ζηλώσομεν;
[4]	ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα	τὸ	λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς
[4]	ἐπιτήδειον πρὸς τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι,	τὸ	λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε,
[5]	τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ	τὸ	μὲν ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´
[6]	μὲν ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν εἰς	τὸ	μέσον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς
[1]	οὖν αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων ἥκω,	τὸ	μὴ δεῖν εἰς ἅπαξ τοῖς
[4]	ἀληθῆ προελομένοις τοῦ βίου, οἷς	τὸ	μὴ δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν.
[8]	ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον	τὸ	μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ
[8]	τὰ χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις	τὸ	μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω τὴν κόλασιν
[9]	τὴν ἐκ σώματος βλάβην προειδόμενον,	τὸ	νοσῶδες χωρίον τῆς Ἀττικῆς τὴν
[5]	παντὸς οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ	τὸ	ὄρθιον, οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ
[9]	τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ	τὸ	ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά
[5]	μάλιστα προσεκτέον. Οὐ μικρὸν γὰρ	τὸ	ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν
[7]	μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς θυμὸν	τὸ	παράπαν, εἰ δὲ μὴ ῥᾴδιον
[6]	οὐδὲ μὲν οὖν τυχὸν ἐλεύθεροι	τὸ	παράπαν. Εἶτα μουσικὸς μὲν οὐκ
[10]	καιρὸν προεμένους ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι	τὸ	παρελθόν, ὅτε οὐδὲν ἔσται πλέον
[6]	ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ	τὸ	πλέον ἔχειν πρὸ τοῦ δικαίου
[7]	Περικλῆς, ὅπως αὑτῷ μὴ διαφθαρείη	τὸ	πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν τις
[8]	ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν παρασύροντας ἅπαν	τὸ	προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι τίνα ἔχει
[9]	ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς εἰς	τὸ	πρόσω φορᾶς ἵστανται· ἀλλ´ ὅσῳπερ
[7]	τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ	τὸ	πρόσωπον ἐμπεσὼν ἀφειδῶς· ὁ δὲ
[7]	ἐξοιδεῖν ἤδη καὶ ὕπουλον αὐτῷ	τὸ	πρόσωπον ὑπὸ τῶν πληγῶν εἶναι.
[8]	ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν	τὸ	σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ
[8]	τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς	τὸ	στάδιον, καὶ πάντα πονοῦσι καὶ
[8]	τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε	τὸ	συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ
[8]	τὸ μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ	τὸ	σῶμα; Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´
[9]	εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ	τὸ	σῶμα ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν
[9]	τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν	τὸ	σῶμα πλέον ἢ ὡς ἄμεινον
[9]	φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα δὲ καὶ	τὸ	σῶμα τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους,
[5]	δὴ καί φησι, τοῖς ἀνθρώποις	τὸ	τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε
[1]	ἃ συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα.	Τό	τε γὰρ ἡλικίας οὕτως ἔχειν,
[1]	γεγυμνάσθαι πραγμάτων, καὶ μὴν καὶ	τὸ	τῆς πάντα παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω
[10]	ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν	τὸ	Τιθωνοῦ τις γῆρας, κἂν τὸ
[6]	σκιαὶ ἀΐσσουσι. Καί μοι δοκεῖ	τὸ	τοιοῦτον παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ ἂν
[7]	ἀδυνάτοις διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι	τὸ	τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας
[10]	κἂν τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν	τὸ	τοῦ μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα,
[7]	τηλικούτους φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ	τὸ	τοῦ Σωκράτους ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ
[8]	Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ	τὸ	Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι αὐτὸν ἐπὶ
[4]	Καὶ ῥητόρων δὲ τὴν περὶ	τὸ	ψεύδεσθαι τέχνην οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε
[4]	ταῖς ἄλλαις πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν	τὸ	ψεῦδος, τοῖς τὴν ὀρθὴν ὁδὸν
[6]	φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν οἶος πέπνυται·	τοὶ	δὲ σκιαὶ ἀΐσσουσι. Καί μοι
[8]	τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ	τοι	καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ Φρύγιον
[9]	γε μὴν ἐλευθερίως πρὸς τὰ	τοιαῦτα	διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν δέοι
[5]	καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν	τοιαῦτα	ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον,
[4]	μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ	τοίνυν	ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς,
[9]	ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε	τοίνυν	ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος
[3]	ὄψιν οὐκ ἄωρον παρεχόμενα. Λέγεται	τοίνυν	καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος ὁ πάνυ,
[9]	ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ	τοιοῦδε	τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν.
[5]	πλείω φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται, τοῖς	τοιούτοις	τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον. Οὐ
[6]	ἀΐσσουσι. Καί μοι δοκεῖ τὸ	τοιοῦτον	παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ ἂν εἰ
[6]	μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη	τοιοῦτος	ἐπὶ τῆς ἀληθείας οἷον ἐπὶ
[4]	ζηλοῦν, καὶ ὅτι μάλιστα πειρᾶσθαι	τοιούτους	εἶναι, ὅταν δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς
[9]	αἰσχρὸν ἡγεῖσθαί φημι δεῖν τοὺς	τοιούτους	ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις
[8]	τέλους, ἡμᾶς δὲ καὶ τῶν	τοιούτων	δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ
[8]	σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν	τοιούτων,	καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ
[4]	ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον τῶν	τοιούτων	λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ καὶ
[4]	ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν	τοιούτων	λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ
[5]	ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν	τοιούτων	μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν
[7]	αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν	τοιούτων	τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν μνήμην,
[3]	σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα,	τοῖς	Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν,
[6]	γε τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ	τοῖς	ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν οἶος
[8]	λέγειν χρὴ τόν γε μὴ	τοῖς	ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ
[1]	τὸ μὴ δεῖν εἰς ἅπαξ	τοῖς	ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ
[4]	Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι	τοῖς	ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν
[8]	τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ	τοῖς	ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο
[5]	θεόν, ὅντινα δὴ καί φησι,	τοῖς	ἀνθρώποις τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε
[8]	τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν ἐν	τοῖς	ἄνω λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα
[1]	εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε	τοῖς	ἄρτι καθισταμένοις τὸν βίον ἔχειν
[10]	προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν	τοῖς	βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα
[10]	ἐκ τῶν ἔξωθεν παιδευμάτων περιγραψώμεθα.	Τοῖς	γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου τὴν
[8]	ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ καὶ	τοῖς	γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς τὴν τοῦ
[8]	κάτω περιφερόμενοι. Ἀλλ´ ὥσπερ ἐν	τοῖς	γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει,
[6]	μεῖζον εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν	τοῖς	ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον·
[8]	γε νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν	τοῖς,	εἴτε ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ
[1]	ἡμέραν εἰς διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ	τοῖς	ἐλλογίμοις τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν δι´
[2]	ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα,	τοῖς	ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα
[4]	περὶ βοσκημάτων τις λέγων ἐρυθριάσειε,	τοῖς	ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ
[6]	τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε	τοῖς	ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δράματα·
[7]	τῆς ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ	τοῖς	ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ
[7]	χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι	τοῖς	ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ.
[10]	~Ἀλλὰ ταῦτα μέν που κἀν	τοῖς	ἡμετέροις λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον
[7]	ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν	τοῖς	ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ ἄξιον εἶναι
[9]	ἀναγκαίων ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως	τοῖς	κατὰ τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς
[3]	ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ, κἀν	τοῖς	κάτω χρόνοις, τὸν σοφὸν Δανιὴλ
[3]	δέ τινα κόσμον καὶ φύλλα	τοῖς	κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ
[6]	διαστασιάσει πρὸς ἑαυτόν, καὶ οὐχὶ	τοῖς	λόγοις ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται;
[3]	ἔστι τις οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους	τοῖς	λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν αὐτῶν
[5]	κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι καὶ	τοῖς	λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι
[10]	ἑκάστου τὴν ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ	τοῖς	μεγάλοις τῶν ποταμῶν, πολλαὶ γίνεσθαι
[4]	διέβαλον. Ὡς γὰρ τῶν ἀνθέων	τοῖς	μὲν λοιποῖς ἄχρι τῆς εὐωδίας
[4]	αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα	τοῖς	μὴ τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι
[8]	γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει,	τοῖς	μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ τῶν ἀγώνων
[9]	εἰ μή, κατὰ τοὺς ἐν	τοῖς	μύθοις δράκοντας, ἡδονήν τινα φέροι
[7]	ὁ μὲν ἀφειδῶς πλύνων αὐτὸν	τοῖς	ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ μέλον
[1]	συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν	τοῖς	παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν
[4]	εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν	τοῖς	παρὰ τῶν ποιητῶν, ἵν´ ἐντεῦθεν
[2]	χρήσωμαι τῷ παραδείγματι, ὅσῳ ψυχὴ	τοῖς	πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ
[8]	λόγον, κυβερνήτην μὲν οὐκ εἰκῇ	τοῖς	πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους
[9]	πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ	τοῖς	πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ
[2]	ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν	τοῖς	τακτικοῖς τὰς μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι·
[4]	πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ ψεῦδος,	τοῖς	τὴν ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ
[9]	αὐτὴν δὲ δήπου τὴν χρείαν	τοῖς	τῆς φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ
[5]	ἔτι πλείω φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται,	τοῖς	τοιούτοις τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον.
[9]	μὲν τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ	τοῖς	τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ τοὺς
[9]	μέγα φρονοῦντος πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ	τοῖς	χρήμασιν, οὐ πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν
[7]	προσιδεῖν ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι κρίνων	τὸν	ἄνδρας ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ
[2]	παῖδες, οὐδὲν εἶναι χρῆμα παντάπασι	τὸν	ἀνθρώπινον βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´
[9]	Πυθαγόραν, κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι	τὸν	αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα,
[2]	ἄν τέ τι ἕτερον ᾖ·	τὸν	αὐτὸν δὴ καὶ ἡμεῖς τρόπον,
[9]	θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα δὴ	τὸν	αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον τῆς
[10]	δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα	τὸν	ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον
[9]	ἐκ τῆς μανίας, ὥς φασι,	τὸν	βασιλέα καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ
[8]	ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ	τὸν	βίον ἄνω καὶ κάτω περιφερόμενοι.
[8]	οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ	τὸν	βίον ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν,
[1]	πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις	τὸν	βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν
[5]	~Καὶ ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς ἐπὶ	τὸν	βίον ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ τὸν
[6]	καὶ οὐχὶ τοῖς λόγοις ὁμολογοῦντα	τὸν	βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα
[9]	τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ	τὸν	βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα
[10]	εἴρηκα, τὰ δὲ παρὰ πάντα	τὸν	βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ,
[8]	πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ	τόν	γε μὴ τοῖς ἀλόγοις παντάπασι
[1]	τοῖς παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον,	τὸν	δὲ πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον
[7]	τῷ μετώπῳ λέγεται, ὥσπερ ἀνδριάντι	τὸν	δημιουργόν, ὁ δεῖνα ἐποίει· καὶ
[9]	ἐλέφαντι ὧν ὁ μὲν Ἠλείοις	τὸν	Δία, ὁ δὲ τὴν Ἥραν
[9]	περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί, κατὰ	τὸν	Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων. Ὥστε
[9]	τὴν τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ	τὸν	Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου
[5]	τὸν βίον ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ	τὸν	ἕτερον, εἰς ταύτην δὲ πολλὰ
[9]	νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι πρὸς	τὸν	ἥλιον ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ ψυχῆς,
[2]	παιδευμάτων· καὶ οἷον ἐν ὕδατι	τὸν	ἥλιον ὁρᾶν ἐθισθέντες οὕτως αὐτῷ
[5]	πλείω τούτων ὑπισχνουμένην, ἕλκειν ἐπιχειρεῖν	τὸν	Ἡρακλέα πρὸς ἑαυτήν· τὴν δ´
[5]	λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα	τὸν	Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες
[5]	Ἢ τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα	τὸν	Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ
[5]	τὰ Θεόγνιδος, ἐν οἷς φησι	τὸν	θεόν, ὅντινα δὴ καί φησι,
[4]	προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικὴν παροιμίαν,	τὸν	λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον ἄγοντας.
[7]	τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν αὐτῷ	τὸν	λογισμὸν ἐμβάλλοντας, μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι
[7]	ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ	τὸν	λόγον αὖθις πρὸς τὰ τῶν
[10]	ἐπὶ παίδων διανοίας γελάσομαι, εἰς	τὸν	μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω αἰῶνα,
[9]	τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ	τὸν	μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ
[9]	ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ μὴ καθηραμένοις	τὸν	νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι πρὸς
[4]	λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν	τὸν	νοῦν, ἀλλ´ ὅταν μὲν {τὰς}
[9]	πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν	τὸν	νοῦν ὥσπερ ἡνίοχον ὑπὸ δυσηνίων
[4]	τὰ ὦτα οὐχ ἧττον ἢ	τὸν	Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν
[5]	διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν	τὸν	Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον,
[9]	πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ	τὸν	ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ
[7]	ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ προστάγματος	τὸν	ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´, ὅπερ
[1]	ἐκεῖνός φησιν ἄριστον μὲν εἶναι	τὸν	παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα,
[10]	ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ	τὸν	παρόντα καιρὸν προεμένους ὕστερόν ποτ´
[7]	ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει	τὸν	Περικλέα τῶν ἐξ ἀγορᾶς τις
[5]	αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς	τὸν	πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ μὲν ἔμπεδον
[9]	προσήκει ἀπόντα τε μὴ ποθεῖν	τὸν	πλοῦτον, καὶ παρόντος μὴ τῷ
[9]	ἐστὶ κολάκων. Καὶ ὥσπερ φασὶ	τὸν	πολύποδα τὴν χρόαν πρὸς τὴν
[8]	διατρίβω λέγων, οὕτω διάγοντες ὡς	τὸν	πρὸ τῆς ἀγωνίας βίον μελέτην
[3]	τούτῳ, κἀν τοῖς κάτω χρόνοις,	τὸν	σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι
[5]	οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν οἷς	τὸν	στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν
[7]	σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις	τὸν	Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ
[1]	δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον	τὸν	τοῖς παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον,
[9]	περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν	τὸν	τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν
[6]	κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα	τὸν	χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ τις
[8]	ὅρμους εὐθύνειν τὸ σκάφος, καὶ	τοξότην	κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν
[9]	καὶ πλέθρα γῆς τόσα καὶ	τόσα,	καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους ἢ
[9]	προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς	τόσα	καὶ τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ
[8]	τοὺς συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα.	Τοσαύτην	ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ καὶ
[7]	δημιουργόν, ὁ δεῖνα ἐποίει· καὶ	τοσοῦτον	ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν
[9]	ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ	τοσοῦτον	ἀνθεκτέον αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων,
[2]	ἢ καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι.	Τοσοῦτόν	γε μὴν εἰπὼν ἱκανῶς ἂν
[9]	πρὸς αὐλὸν κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται.	Τοσοῦτόν	ἐστι τὸ διάφορον ὑγιοῦς ἢ
[8]	ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ γε	τοσοῦτον	περιῆν τῆς τέχνης ὥστε καὶ
[8]	παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ ἂν	τοσοῦτον	ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ
[5]	μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι	τοσούτου	ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν
[5]	αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον,	τοσούτου	δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα,
[7]	καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε,	τοσούτου	δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ
[2]	ψυχὴ τοῖς πᾶσι τιμιωτέρα σώματος,	τοσούτῳ	καὶ τῶν βίων ἑκατέρων ἐστὶ
[9]	τῶν μυρμήκων ἔργον τῶν χρυσοφόρων,	τοσούτῳ	πλέον ἀτιμάσει ὅσῳπερ ἂν ἧττον
[5]	καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν τῷ	τότε	εἶναι ἄλλο τι ἂν εὔξασθαι
[3]	φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα,	τότε	τῶν θείων ἅψασθαι παιδευμάτων. ~Ἀλλ´
[8]	Πολυδάμας γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ	τοῦ	ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα
[9]	τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα τί	τοῦ	Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς
[7]	διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ	τοῦ	Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου
[5]	ὁ λόγος αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ	τοῦ	ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ
[4]	λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς	τοῦ	ἄνθους δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν,
[2]	μὴν ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν	τοῦ	βάθους τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ
[3]	διάφορον οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν	τοῦ	βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας
[6]	οἷς πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ	τοῦ	βίου δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς
[4]	ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις	τοῦ	βίου, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι
[8]	κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα	τοῦ	βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει
[9]	τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι	τοῦ	βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις
[8]	ἐστί τι πέρας τῆς ἐργασίας,	τοῦ	δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ
[6]	καὶ τὸ πλέον ἔχειν πρὸ	τοῦ	δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν
[7]	τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται	τοῦ	ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου,
[6]	καὶ τὸ δοκεῖν ἀγαθὸς πρὸ	τοῦ	εἶναι διώξεται; Ἀλλ´ οὗτός ἐστιν
[2]	ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν ἀγώνων	τοῦ	ἐκ τῆς παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους.
[2]	ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον	τοῦ	ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα
[8]	κἂν συγγνώμη τις ἴσως παρὰ	τοῦ	Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες
[9]	ἀλλ´ ὅσῳπερ ἂν πλείω προσπεριβάλωνται,	τοῦ	ἴσου δέονται ἢ καὶ πλείονος
[9]	κἂν ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ	τοῦ	καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν
[2]	εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ	τοῦ	καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω
[8]	χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα	τοῦ	κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους,
[8]	τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ	τοῦ	κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα
[7]	ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ	τοῦ	Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός,
[4]	ἀναφανδόν, καὶ ταύτας γε μάλιστα	τοῦ	κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου Διός,
[9]	μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν τὸν	τοῦ	κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν,
[10]	τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ	τοῦ	μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς
[9]	ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ βασιλέως	τοῦ	μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ
[4]	ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ	τοῦ	μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν
[9]	τοὺς δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ	τοῦ	μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας,
[9]	ἀφορμήν. Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ	τοῦ	μὲν σώματος, ὡς ἂν κάλλιστα
[9]	δ´ ἄν τις εἴποι περὶ	τοῦ	μὴ χρῆναι τὰς ἐν ἁφῇ
[9]	ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου	τοῦ	Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα
[5]	τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ	τοῦ	ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι
[8]	ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος	τοῦ	Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα,
[3]	διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ	Τοῦ	ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ, κἀν
[8]	γῆν, εἴτε καὶ ὅπου δὴ	τοῦ	παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς
[10]	διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας	τοῦ	παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον μὲν
[7]	τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ	τοῦ	Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ
[8]	Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ	τοῦ	Πιττακοῦ λόγος, ὃς χαλεπὸν ἔφησεν
[5]	Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ	τοῦ	ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ
[9]	ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς κατὰ	τοῦ	πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν στάσιμον
[9]	ὃ μᾶλλον φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι	τοῦ	πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ
[9]	φέρειν, ἕως ἂν μηδὲν ἐνδέῃ	τοῦ	πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ
[8]	δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν ἀκουσίως	τοῦ	προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις
[7]	εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν	τοῦ	προστάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος.
[9]	ὕβρει φερομένων παρασυρόμενον ἄγεσθαι· καὶ	τοῦ	Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων
[9]	διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος	τοῦ	σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ
[5]	ἣν ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ	τοῦ	σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς
[5]	οὖν καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ	τοῦ	σχήματος τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ
[7]	φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ	τοῦ	Σωκράτους ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι,
[9]	αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ	τοῦ	Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς μέγα
[9]	Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη	τοῦ	σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς
[9]	ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ	τοῦ	σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν
[9]	ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν	τοῦ	σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς
[9]	ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ	τοῦ	σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ
[9]	Παύλῳ, ὃς παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι	τοῦ	σώματος πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν
[9]	Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον	τοῦ	σώματος τῷ μὴ ὡς ἐν
[5]	καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι	τοῦ	τέλους. Καὶ μέντοι, καὶ εἴ
[8]	τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς τὴν	τοῦ	τέλους κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται.
[9]	καὶ ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ	τοῦ	τοιοῦδε τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι
[9]	τέχνης καταμελούντων; Πᾶν μὲν οὖν	τοὐναντίον	κολάζειν αὐτὸ καὶ κατέχειν, ὥσπερ
[9]	θηρίου τὰς ὁρμάς, προσῆκε καὶ	τοὺς	ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους τῇ
[1]	τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ	τοὺς	γονέας ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε μήτ´
[9]	ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον·	τοὺς	δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ
[7]	Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ	τοὺς	διώκοντας ὑπομένειν καὶ πρᾴως αὐτῶν
[9]	ὁρῶ, πλὴν εἰ μή, κατὰ	τοὺς	ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας, ἡδονήν
[2]	τῆς ψυχῆς ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα,	τοὺς	ἐν τοῖς τακτικοῖς τὰς μελέτας
[9]	τοῖς τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ	τοὺς	ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν τὴν
[5]	καὶ Σόλων μοι δοκεῖ πρὸς	τοὺς	εὐπόρους εἰπεῖν τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς
[2]	οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν, ἢ	τοὺς	ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον
[10]	καταληφθέντες ἀρρωστημάτων, ἐφ´ ἑαυτοὺς καλοῦσι	τοὺς	θεραπεύσοντας· οἱ δὲ εἰς ἀνήκεστον
[10]	τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ	τοὺς	ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ δὲ ὑπὸ
[5]	ὡς εἰς ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας	τοὺς	λόγους ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ
[4]	ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι κατὰ	τοὺς	λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν
[6]	πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι	τοὺς	λόγους. Ὡς ὅ γε τὴν
[7]	δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα.	~Τοὺς	μὲν οὖν τῶν λόγων οἳ
[5]	πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα	τοὺς	νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι τραχεῖα
[0]	~ΠΡΟΣ	ΤΟΥΣ	ΝΕΟΥΣ ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ
[10]	Ὃ μὴ πάθητε νῦν ὑμεῖς	τοὺς	ὀρθῶς ἔχοντας τῶν λογισμῶν ἀποφεύγοντες.
[9]	ἡδονάς, ἢ ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται	τοὺς	περὶ τὴν ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας,
[4]	Οὐ τοίνυν ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα	τοὺς	ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας,
[5]	καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας πρὸς	τοὺς	πόνους προαποστῆναι τοῦ τέλους. Καὶ
[9]	ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε	τοὺς	στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι
[8]	δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς	τοὺς	συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην
[4]	παῖδας, καὶ τούτοις αὖθις πρὸς	τοὺς	τεκόντας πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας
[1]	διαμαρτάνω τῆς γνώμης, μὴ ποθεῖν	τοὺς	τεκόντας, πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ
[7]	φέροντα πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι	τοὺς	τηλικούτους φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ
[9]	ὁμοίως αἰσχρὸν ἡγεῖσθαί φημι δεῖν	τοὺς	τοιούτους ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ
[4]	Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς	τοὺς	φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός
[10]	ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα, διὰ	τοῦτ´	ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος,
[7]	τὸν ἄνδρας ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι.	Τουτὶ	γὰρ εἰς ταὐτὸν ἐκείνῳ φέρει,
[7]	εἶναι μιμήσασθαι τοὺς τηλικούτους φημί.	Τουτὶ	μὲν γὰρ τὸ τοῦ Σωκράτους
[7]	παράπαν, εἰ δὲ μὴ ῥᾴδιον	τοῦτο,	ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν αὐτῷ τὸν
[9]	ὅστις ποτέ ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται.	Τοῦτο	δὲ μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν
[1]	ἐστι ταῦτα καὶ ὅπως διακρινοῦμεν,	τοῦτο	δὴ καὶ διδάξω ἔνθεν ἑλών.
[1]	παρ´ ἐμαυτοῦ λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι φημί.	Τοῦτο	μὲν οὖν αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων
[8]	τοῖς ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ	τοῦτο	οὐ μικρὸν τῷ γε νοῦν
[9]	τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ τοῖς	τοῦτο	τιμῶσι, νῦν δὲ τοὺς ἐναντίους
[5]	ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ πρὸς	τοῦτο	φέρει, ὅ τι μὴ πάρεργον·
[4]	καὶ γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ	τούτοις	αὖθις πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός
[5]	ταῦτα ἐκ ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν	τούτοις	γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ
[5]	σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ	τούτοις	εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν ἐφιλοσόφησεν·
[9]	πρὶν ἂν καὶ ὅτι κεχρῆσθαι	τούτοις	ἐπίσταται πειραθῆναι. Ἢ Φειδίας μὲν
[5]	ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ	τούτοις	καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἐν οἷς
[7]	ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε ἐν	τούτοις	προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´ ἂν ἐκείνοις
[2]	παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω δὴ	τούτοις	προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ
[5]	καὶ εἴ τις ἕτερος ἐοικότα	τούτοις	τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς εἰς
[1]	δεῖν εἰς ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι	τούτοις,	ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια τῆς
[2]	ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς δὴ	τοῦτον	ἄγουσι μὲν Ἱεροὶ Λόγοι, δι´
[2]	μὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς	τοῦτον	ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν
[2]	χρῆμα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον βίον	τοῦτον	ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν τι νομίζομεν
[9]	μανία σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ	τούτου	γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´
[2]	πονητέον εἰς δύναμιν ἐπὶ τὴν	τούτου	παρασκευήν, καὶ ποιηταῖς καὶ λογοποιοῖς
[2]	ὃ τὴν συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι	τούτου	παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ προγόνων περιφάνειαν,
[9]	ἐμπόδιόν ἐστι, τό γε ὑποπεπτωκέναι	τούτῳ	καὶ θεραπεύειν μανία σαφής. Ἀλλὰ
[3]	θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ	τούτῳ,	κἀν τοῖς κάτω χρόνοις, τὸν
[5]	τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ	τούτων	εἶναι θεὸν γενέσθαι, ὡς ὁ
[4]	πολλῶν τε αὐτῶν διεξίωσι καὶ	τούτων	οὐδ´ ὁμονοούντων. Ἀδελφὸς γὰρ δὴ
[8]	ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ	τούτων	τὴν ἰσχὺν ἐκράτυνε. Καὶ ὅ
[5]	οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω	τούτων	ὑπισχνουμένην, ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα
[7]	ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ	τραγῳδίᾳ	γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ
[4]	ἢ μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν	τραπέζῃ	πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις τὴν
[9]	τὰ ἥδιστα, ὡς οἵ γε	τραπεζοποιούς	τινας καὶ μαγείρους περινοοῦντες, καὶ
[5]	καὶ ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν	τράπηται	τῶν ὁδῶν, τὴν διὰ τῶν
[5]	τοὺς νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι	τραχεῖα	μὲν πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ
[8]	μαθημάτων ἃ τὴν ψυχὴν ἡμῶν	τρέφει	μηδένα λόγον ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ
[8]	τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη	τρέχοντα,	καὶ διὰ τούτων τὴν ἰσχὺν
[10]	ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη	τριάκοντα	δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα
[10]	βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ,	τριῶν	ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι
[7]	ἐποίησεν ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´ ὅρκου	τριῶν	ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ
[2]	τὸν αὐτὸν δὴ καὶ ἡμεῖς	τρόπον,	εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ
[9]	Καὶ τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν	τρόπον	μὴ περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι,
[5]	ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν	τρυφὴν	ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ
[5]	διεσκευασμένην εἰς κάλλος, καὶ ὑπὸ	τρυφῆς	διαρρεῖν, καὶ πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς
[8]	ὅπου δὴ τοῦ παντὸς ὄντα	τυγχάνει,	δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν ἀκουσίως
[1]	εὐθὺς μετὰ τοὺς γονέας ὑμῖν	τυγχάνω,	ὥστε μήτ´ αὐτὸς ἔλαττόν τι
[7]	ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι, ὅτι τῷ	τύπτοντι	κατὰ τῆς σιαγόνος καὶ τὴν
[7]	εἶναι. Ὡς δ´ οὖν ἐπαύσατο	τύπτων,	ἄλλο μὲν οὐδὲν ὁ Σωκράτης
[8]	μόλις ἂν τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων	τυχεῖν	ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν ἐν τοῖς
[3]	παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος ἂν	τύχοις;	Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν
[6]	οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν οὖν	τυχὸν	ἐλεύθεροι τὸ παράπαν. Εἶτα μουσικὸς
[9]	μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει φέροντας	τῷ	ἀέρι καταμιγνύναι, ἢ μύροις ἑαυτοὺς
[10]	ὑμεῖς δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ	τῷ	ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ τὴν
[8]	ἂν ἄξιον ἦν ἡ ῥᾳθυμία	τῷ	βίῳ, καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος
[8]	(καίτοι καὶ τοῦτο οὐ μικρὸν	τῷ	γε νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν
[9]	ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ ἂν διαφέροι,	τῷ	γε νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι,
[7]	ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ	τῷ	γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ
[9]	Οὐχ ἧττον γὰρ ὄνειδος ἀνδρί,	τῷ	γε ὡς ἀληθῶς τῆς προσηγορίας
[8]	ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο·	τῷ	δὲ ἐξεπίτηδες τὰ χείρω προελομένῳ
[9]	οὐδὲν τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται.	Τῷ	δὲ Θεόγνιδι πρὸς ταῦτα διδασκάλῳ
[9]	τῷ κεκτῆσθαι μᾶλλον φρονεῖν ἢ	τῷ	εἰδέναι αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι. Τὸ
[9]	τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον,	τῷ	ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ τὸν
[9]	τῷ χρυσίῳ μέγα ἐφρόνουν καὶ	τῷ	ἐλέφαντι ὧν ὁ μὲν Ἠλείοις
[7]	πρὸς ἡδονὴν γυναικί, κἂν μὴ	τῷ	ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ
[5]	ἄνευ μέτρου· ὅτι νέῳ ὄντι	τῷ	Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδὸν ταύτην
[3]	καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν ἀρετὴ	τῷ	καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ
[3]	οἷόν τινα φύλλα σκέπην τε	τῷ	καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ ἄωρον
[9]	τὸν πλοῦτον, καὶ παρόντος μὴ	τῷ	κεκτῆσθαι μᾶλλον φρονεῖν ἢ τῷ
[9]	ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι	τῷ	λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ
[2]	τὴν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι	τῷ	λόγῳ τις συλλαβὼν καὶ εἰς
[7]	φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν τις Εὐκλείδῃ	τῷ	Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον ἠπείλησε καὶ
[8]	παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς	τῷ	μὲν ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι
[7]	ὁ Σωκράτης ποιῆσαι, ἐπιγράψαι δὲ	τῷ	μετώπῳ λέγεται, ὥσπερ ἀνδριάντι τὸν
[9]	λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ σώματος	τῷ	μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς
[8]	ἧττον ἢ οἱ ἀνδριάντες οἱ	τῷ	μολύβδῳ συνδεδεμένοι. Καὶ ἁπαξαπλῶς αἱ
[5]	διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ ποίησις	τῷ	Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν ἔπαινος, καὶ
[8]	ἔμμεναι; Διὰ πολλῶν γὰρ δὴ	τῷ	ὄντι πόνων διεξελθοῦσι μόλις ἂν
[7]	τὸ τοῦ Σωκράτους ἀδελφὸν ἐκείνῳ	τῷ	παραγγέλματι, ὅτι τῷ τύπτοντι κατὰ
[2]	Μᾶλλον δέ, ἵν´ οἰκειοτέρῳ χρήσωμαι	τῷ	παραδείγματι, ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι
[7]	δὲ οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ παρεῖχε	τῷ	παροινοῦντι τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι, ὥστε
[9]	φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα που λέγων	τῷ	Παύλῳ, ὃς παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι
[10]	ἡντιναοῦν ἐπιστήμην, ὀρθῶς ἔχειν ἡγεῖσθαι	τῷ	ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ μὲν οὖν
[9]	ἄλλων ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν	τῷ	σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα
[9]	σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς	τῷ	σώματι, καὶ πρὸς τὴν ψυχὴν
[9]	οὐκ ἔστιν ὃ μᾶλλον φευκτέον	τῷ	σωφρονοῦντι τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν,
[4]	ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν	τῷ	τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικὴν
[2]	ἐν σκιαῖς τισι καὶ κατόπτροις,	τῷ	τῆς ψυχῆς ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα,
[7]	αὐτῶν τῆς ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ	τῷ	τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά,
[5]	ἅπαντας, καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν	τῷ	τότε εἶναι ἄλλο τι ἂν
[7]	τοῦ Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου	τῷ	τοὺς διώκοντας ὑπομένειν καὶ πρᾴως
[7]	ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι, ὅτι	τῷ	τύπτοντι κατὰ τῆς σιαγόνος καὶ
[10]	προσῆκεν. Ὁ μὲν οὖν Βίας	τῷ	υἱεῖ, πρὸς Αἰγυπτίους ἀπαίροντι, καὶ
[2]	ὁρᾶν ἐθισθέντες οὕτως αὐτῷ προσβαλοῦμεν	τῷ	φωτὶ τὰς ὄψεις. ~Εἰ μὲν
[9]	Φειδίας μὲν καὶ Πολύκλειτος, εἰ	τῷ	χρυσίῳ μέγα ἐφρόνουν καὶ τῷ
[4]	νοῦν, ἀλλ´ ὅταν μὲν {τὰς}	τῶν	ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις ἢ λόγους
[2]	ἀθροίσας εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει	τῶν	ἀγαθῶν ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ
[8]	ὄντι πόνων διεξελθοῦσι μόλις ἂν	τῶν	ἀγαθῶν ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο,
[8]	βούλει, τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ	τῶν	ἀγώνων αἱ μελέται ὧνπερ οἱ
[2]	ὀρχήσεσι τὴν ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ	τῶν	ἀγώνων τοῦ ἐκ τῆς παιδιᾶς
[8]	ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ	τῶν	ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ
[9]	καὶ ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ	τῶν	αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς
[9]	μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ	τῶν	αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ
[4]	καὶ μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας ἕνεκα	τῶν	ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ
[2]	καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ	τῶν	ἀληθῶν ἀπολείπεται. Μᾶλλον δέ, ἵν´
[9]	ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ	τῶν	ἄλλων ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν
[9]	ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε	τῶν	ἀναγκαίων ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως
[9]	Κουρὰς δὲ καὶ ἀμπεχόνας ἔξω	τῶν	ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί,
[4]	ἢ πονηρίαν διέβαλον. Ὡς γὰρ	τῶν	ἀνθέων τοῖς μὲν λοιποῖς ἄχρι
[8]	ἄνω λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα	τῶν	ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν
[9]	σχολῇ γ´ ἂν ἄλλο τι	τῶν	ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν. Τί γὰρ ἔτι
[2]	ὅ τι ἂν εἴποι τις	τῶν	ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς
[1]	ἱκανῶς μετασχεῖν, ἔμπειρόν με εἶναι	τῶν	ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι
[9]	Διογένους ἄγαμαι τὴν πάντων ὁμοῦ	τῶν	ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ
[2]	πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ	τῶν	βίων ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον.
[8]	τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ	τῶν	γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα, ἵνα
[8]	μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι,	τῶν	δὲ μαθημάτων ἃ τὴν ψυχὴν
[5]	καὶ ὁ Κεῖός που σοφιστὴς	τῶν	ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς
[10]	τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ	τῶν	εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε.
[9]	φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας,	τῶν	ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες
[7]	ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα	τῶν	ἐξ ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων· ὁ
[10]	τό γε νῦν εἶναι, ἐκ	τῶν	ἔξωθεν παιδευμάτων περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ
[1]	δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας	τῶν	ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως·
[5]	τῶν ἐχόντων ἢ καὶ οὑτινοσοῦν	τῶν	ἐπιτυχόντων ἐστίν, ὥσπερ ἐν παιδιᾷ
[1]	εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε	τῶν	ἐπῶν δηλονότι, ἐν οἷς ἐκεῖνός
[5]	χέρσου γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει	τῶν	εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως
[5]	ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον	τῶν	ἐχόντων ἢ καὶ οὑτινοσοῦν τῶν
[9]	μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις	τῶν	θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων θέαις
[3]	τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε	τῶν	θείων ἅψασθαι παιδευμάτων. ~Ἀλλ´ ὅτι
[9]	καὶ Δαβὶδ χρώμενος, ὁ ποιητὴς	τῶν	ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ τῆς μανίας,
[2]	ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα	τῶν	ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων·
[7]	οὖν τῶν λόγων οἳ τὰς	τῶν	καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα.
[8]	οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι	τῶν	κατὰ τὸν βίον ἐπιτηδείων εἶναι
[5]	δὲ ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν	τῶν	Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ
[5]	οὕτως ἔχει. Τὰ μὲν ἄλλα	τῶν	κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν ἐχόντων
[10]	νῦν ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας	τῶν	λογισμῶν ἀποφεύγοντες.
[4]	ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ τῆς	τῶν	λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι λάθωμεν
[4]	οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα	τῶν	λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε
[5]	φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις	τῶν	λόγων μάλιστα προσεκτέον. Οὐ μικρὸν
[7]	μὴ ὄντα. ~Τοὺς μὲν οὖν	τῶν	λόγων οἳ τὰς τῶν καλῶν
[4]	Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς φαύλους	τῶν	λόγων συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν
[4]	οὖν ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν ἕκαστον	τῶν	μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει
[4]	ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν	τῶν	μελιττῶν τὴν εἰκόνα τῶν λόγων
[8]	ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν	τῶν	μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι,
[8]	τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ	τῶν	μὲν χειρωνακτῶν ἐστί τι πέρας
[9]	κἂν Λύδιον ᾖ ψῆγμα, κἂν	τῶν	μυρμήκων ἔργον τῶν χρυσοφόρων, τοσούτῳ
[5]	οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν ταῖς	τῶν	νέων ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι·
[5]	ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται	τῶν	ὁδῶν, τὴν διὰ τῶν πόνων
[9]	ἀλλά μοι εἴη ζῆν ἀπὸ	τῶν	ὀλίγων, μηδὲν ἔχοντι κακόν. Ἐγὼ
[9]	τοῦ καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι	τῶν	ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ τὸν
[9]	εἶναι, ἢ πρὸς ἄλλο τι	τῶν	παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ
[10]	Οἱ μὲν γὰρ τὰ μικρὰ	τῶν	παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ τοὺς
[9]	ἅμα δὲ καὶ τὸ σῶμα	τῶν	παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν
[3]	βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας	τῶν	παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος ἂν
[1]	διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ τοῖς ἐλλογίμοις	τῶν	παλαιῶν ἀνδρῶν δι´ ὧν καταλελοίπασι
[7]	Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι	τῶν	παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ
[9]	ψυχὴν ὡς οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι,	τῶν	περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς
[6]	ἐπὶ τῆς ἀληθείας οἷον ἐπὶ	τῶν	πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό
[7]	ὕπουλον αὐτῷ τὸ πρόσωπον ὑπὸ	τῶν	πληγῶν εἶναι. Ὡς δ´ οὖν
[8]	οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ	τῶν	πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν
[4]	Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς παρὰ	τῶν	ποιητῶν, ἵν´ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι, ἐπεὶ
[5]	τράπηται τῶν ὁδῶν, τὴν διὰ	τῶν	πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν, ἢ
[9]	τετρημένον ἀντλοῦντες πίθον, οὐδὲν πέρας	τῶν	πόνων ἔχοντες. Κουρὰς δὲ καὶ
[10]	ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς μεγάλοις	τῶν	ποταμῶν, πολλαὶ γίνεσθαι πολλαχόθεν αἱ
[9]	ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν	τῶν	προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς γε μὴν
[7]	ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου,	τῶν	Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι
[4]	τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ	τῶν	Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς
[7]	τὸν λόγον αὖθις πρὸς τὰ	τῶν	σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις
[9]	αὐτὸς τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς	τῶν	συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα
[9]	καὶ τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς	τῶν	συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε
[2]	ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα	τῶν	τῇδε καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν
[8]	ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ	τῶν	τῆς ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ
[8]	ἐφίεσθαι τέλους, ἡμᾶς δὲ καὶ	τῶν	τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε
[8]	ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς	τῶν	τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ
[4]	τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον	τῶν	τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ
[4]	ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ	τῶν	τοιούτων λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι,
[5]	ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ	τῶν	τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν
[7]	πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον	τῶν	τοιούτων τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν
[9]	ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι	τῶν	φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν
[8]	τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου	τῶν	Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες τὴν
[4]	λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι λάθωμεν	τῶν	χειρόνων, ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια
[8]	διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν	τῶν	χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´ ἂν
[9]	ψῆγμα, κἂν τῶν μυρμήκων ἔργον	τῶν	χρυσοφόρων, τοσούτῳ πλέον ἀτιμάσει ὅσῳπερ
[5]	τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα	τῶν	ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ
[9]	διὰ τῶν ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν	τῶν	ψυχῶν καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ
[9]	ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ	τῶν	ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν