Chapitre
[1]	ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες,	ἃ	βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ
[4]	ὑπάτου Διός, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν,	ἃ	κἂν περὶ βοσκημάτων τις λέγων
[10]	πλέον ἀνιωμένοις. Ἐγὼ μὲν οὖν	ἃ	κράτιστα εἶναι κρίνω, τὰ μὲν
[2]	ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν.	Ἃ	μὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς
[5]	ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη	ἃ	πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα
[1]	ἃ βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ	ἃ	συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό
[8]	βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων	ἃ	τὴν ψυχὴν ἡμῶν τρέφει μηδένα
[7]	τῷ τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ	ἀγαθά,	ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ
[2]	ἀνθρώπινον βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´	ἀγαθόν	τι νομίζομεν ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν,
[6]	Εὐριπίδην ἐρεῖ; καὶ τὸ δοκεῖν	ἀγαθὸς	πρὸ τοῦ εἶναι διώξεται; Ἀλλ´
[5]	ἐπ´ ἀρετήν, καὶ προκαλούμενος ἅπαντας	ἀγαθοὺς	εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ ὥστε
[4]	ἀλλ´ ὅταν μὲν {τὰς} τῶν	ἀγαθῶν	ἀνδρῶν πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν
[2]	εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει τῶν	ἀγαθῶν	ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον
[8]	πόνων διεξελθοῦσι μόλις ἂν τῶν	ἀγαθῶν	ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν
[9]	κακόν. Ἐγὼ δὲ καὶ Διογένους	ἄγαμαι	τὴν πάντων ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων
[9]	ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ	ἄγαν	αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ
[9]	Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν	ἄγαν	εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου
[2]	ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν,	ἀγαπᾶν	τε καὶ διώκειν παντὶ σθένει
[4]	πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν,	ἀγαπᾶν	τε καὶ ζηλοῦν, καὶ ὅτι
[5]	καὶ πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς ἐξηρτημένην	ἄγειν·	ταῦτά τε οὖν δεικνύναι, καὶ
[9]	πρὸς ἄλλο τι τῶν παθῶν	ἀγεννῶς	διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ τὴν πᾶσαν
[9]	δυσηνίων ἵππων ὕβρει φερομένων παρασυρόμενον	ἄγεσθαι·	καὶ τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς
[10]	εἰς τὸν μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ	ἀγήρω	αἰῶνα, οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι
[4]	τὸν λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον	ἄγοντας.	~Καὶ ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς ἐπὶ
[9]	πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ τῶν ἄλλων	ἄγοντας;	Οὐ δὴ οὖν τῷ σώματι
[5]	Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδὸν ταύτην	ἄγοντι	τὴν ἡλικίαν, ἣν καὶ ὑμεῖς
[7]	ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα τῶν ἐξ	ἀγορᾶς	τις ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ
[5]	ὁδῶν, τὴν διὰ τῶν πόνων	ἄγουσαν	πρὸς ἀρετήν, ἢ τὴν ῥᾴστην,
[5]	ἡδίων τῆς ἐπὶ τὴν κακίαν	ἀγούσης,	ἣν ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ
[2]	τὸ διάφορον. Εἰς δὴ τοῦτον	ἄγουσι	μὲν Ἱεροὶ Λόγοι, δι´ ἀπορρήτων
[2]	κέρδους. Καὶ ἡμῖν δὴ οὖν	ἀγῶνα	προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων μέγιστον νομίζειν
[8]	διάγοντες ὡς τὸν πρὸ τῆς	ἀγωνίας	βίον μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας,
[8]	ἀγωνίας βίον μελέτην εἶναι τῆς	ἀγωνίας,	τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον,
[8]	γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ	ἀγῶνος	τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη
[8]	τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ τῶν	ἀγώνων	αἱ μελέται ὧνπερ οἱ στέφανοι,
[2]	δὴ οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων	ἀγώνων	μέγιστον νομίζειν χρεών, ὑπὲρ οὗ
[2]	τὴν ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν	ἀγώνων	τοῦ ἐκ τῆς παιδιᾶς ἀπολαύουσι
[8]	τε μουσικῇ καὶ τοῖς γυμνικοῖς	ἀγῶσι	πρὸς τὴν τοῦ τέλους κτῆσιν
[1]	διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ ἂν	ἄγωσι,	ταύτῃ συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ
[8]	Ἀλλ´ ὥσπερ ἐν τοῖς γυμνικοῖς	ἀγῶσιν,	εἰ δὲ βούλει, τοῖς μουσικῆς,
[8]	καθεύδουσι, καὶ κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις	ἄδειαν,	τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν
[5]	που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων	ἀδελφὰ	τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν
[7]	μὲν γὰρ τὸ τοῦ Σωκράτους	ἀδελφὸν	ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι, ὅτι τῷ
[4]	δὴ παρ´ ἐκείνοις διαστασιάζει πρὸς	ἀδελφόν,	καὶ γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ
[4]	διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´ ὁμονοούντων.	Ἀδελφὸς	γὰρ δὴ παρ´ ἐκείνοις διαστασιάζει
[9]	ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν τὴν	ἀδικίαν	εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται, ὅπερ δίκης ἐστὶ
[6]	οὗτός ἐστιν ὁ ἔσχατος τῆς	ἀδικίας	ὅρος, εἴ τι δεῖ Πλάτωνι
[9]	κατὰ τὸν Διογένους λόγον, ἢ	ἀδικούντων.	Ὥστε καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι
[9]	κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν, κἂν	ἀδοξεῖν	καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ
[9]	ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν ἐν	ᾅδου	κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς
[5]	ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ πάντες	ᾄδουσιν,	ἢ οὐχὶ προτρέποντα τοὺς νέους
[8]	πλήθει τε καὶ μεγέθει ὥστε	ἀδύνατα	εἶναι ῥηθῆναι λόγῳ, ἐπ´ ἄμφω
[7]	οὐκ ἔτ´ ἂν ἐκείνοις ὡς	ἀδυνάτοις	διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ
[9]	δὲ μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν	ἀδυνατώτερον	ἢ λημῶντι πρὸς τὸν ἥλιον
[9]	παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει φέροντας τῷ	ἀέρι	καταμιγνύναι, ἢ μύροις ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι,
[10]	γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς	ἀθανάτου	ψυχῆς. Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´
[8]	τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς	ἆθλα	τοῦ βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ
[8]	παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων καὶ	ἀθλητῶν	ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία παθόντες ἐπὶ
[5]	πάσης ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης,	ἆθλον	δὲ τούτων εἶναι θεὸν γενέσθαι,
[8]	αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν	ἄθλων	ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου
[10]	ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου τὴν ὠφέλειαν	ἀθροίζουσιν,	ὥσπερ τοῖς μεγάλοις τῶν ποταμῶν,
[2]	τις συλλαβὼν καὶ εἰς ἓν	ἀθροίσας	εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει τῶν
[5]	ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης, ἣν	ἀθρόον	εἶναι λαβεῖν ἐκ τοῦ σύνεγγυς
[9]	ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς	ἀθρόως	τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς,
[8]	τῷ μολύβδῳ συνδεδεμένοι. Καὶ ἁπαξαπλῶς	αἱ	μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν ἄθλων
[8]	μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ τῶν ἀγώνων	αἱ	μελέται ὧνπερ οἱ στέφανοι, καὶ
[10]	τῶν ποταμῶν, πολλαὶ γίνεσθαι πολλαχόθεν	αἱ	προσθῆκαι πεφύκασι. Τὸ γὰρ καὶ
[9]	μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ	Αἰγυπτίου	σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν
[10]	οὖν Βίας τῷ υἱεῖ, πρὸς	Αἰγυπτίους	ἀπαίροντι, καὶ πυνθανομένῳ τί ἂν
[3]	παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς	Αἰγυπτίων	μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, οὕτω
[5]	τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν	αἰδέσαι	τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου
[5]	πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ μὲν ἔμπεδον	αἰεί,	χρήματα δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος
[9]	ὑπὲρ τοῦ καλοῦ δέῃ, μηδὲν	αἱρεῖσθαι	τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ
[8]	ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν γυμναστῶν	αἱρούμενοι,	καὶ τἄλλα, ἵνα μὴ διατρίβω
[9]	ὑμῖν ἱκανῶς, τὰς διὰ τῶν	αἰσθήσεων	ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν
[9]	ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ τῶν	αἰσθήσεων	ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ καὶ
[9]	λόγους, ὅταν τὴν ἀδικίαν εὐδοκιμοῦσαν	αἴσθηται,	ὅπερ δίκης ἐστὶ κολάκων. Καὶ
[6]	οἶος πέπνυται· τοὶ δὲ σκιαὶ	ἀΐσσουσι.	Καί μοι δοκεῖ τὸ τοιοῦτον
[9]	μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως	αἰσχίστων.	Ἀτμούς γε μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν
[10]	συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις.	Αἰσχρὸν	γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν προεμένους
[7]	παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ προσιδεῖν ἠξίωσεν,	αἰσχρὸν	εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρας ἑλόντα
[9]	ἂν δέοι ταπεινόν τι καὶ	αἰσχρὸν	ἔργῳ ἢ λόγῳ ποτὲ προελέσθαι.
[9]	καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι ὁμοίως	αἰσχρὸν	ἡγεῖσθαί φημι δεῖν τοὺς τοιούτους
[8]	ἀλλ´ ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ	αἰσχρὸν	τῶν μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ
[5]	βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν	αἰσχύνην	ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν
[9]	ἑαυτῇ πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος	αἰσχύνης	ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα
[9]	μύροις ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι, καὶ ἀπαγορεύειν	αἰσχύνομαι.	Τί δ´ ἄν τις εἴποι
[9]	μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας,	αἰσχυνομένους	ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ πρὸς αὐλὸν
[7]	Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου	αἰχμαλώτους	λαβὼν θαυμαστόν τι οἷον τὸ
[10]	τὸν μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω	αἰῶνα,	οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ
[9]	νοσῶδες χωρίον τῆς Ἀττικῆς τὴν	Ἀκαδημίαν	καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν
[4]	ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς	ἀκάνθας	ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν
[4]	πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός ἐστιν	ἀκήρυκτος.	Μοιχείας δὲ θεῶν καὶ ἔρωτας
[7]	τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης	ἀκολουθίᾳ	πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν
[4]	μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας ἕνεκα τῶν	ἀκουόντων	λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ τὴν
[2]	δὲ ἢ καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν	ἀκοῦσαι.	Τοσοῦτόν γε μὴν εἰπὼν ἱκανῶς
[7]	ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων,	ἀκούσας	ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ προστάγματος τὸν
[8]	τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν	ἀκουσίως	τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη
[2]	μειζόνων δὲ ἢ καθ´ ὑμᾶς	ἀκροατῶν	ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν γε μὴν εἰπὼν
[5]	οὔτε προσβάντα ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ	ἄκρον	ἐλθεῖν. Ἄνω δὲ γενομένῳ ὁρᾶν
[9]	καὶ σφαλερὰν εἶναι τὴν ἐπ´	ἄκρον	εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν
[7]	Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ τοῦ	Ἀλεξάνδρου,	ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους
[8]	ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ	Ἀλεξάνδρῳ	ποτὲ τὸ Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι
[9]	χειμῶνά τε εἶναι καὶ θάλπος	ἀλεξητήριον;	Καὶ τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν
[3]	ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς ἡ	ἀλήθεια,	οὐκ ἄχαρί γε μὴν οὐδὲ
[4]	οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ	ἀληθείᾳ	παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ
[6]	αὐτὸς εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς	ἀληθείας	οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων ἐκεῖνος
[4]	τοῖς τὴν ὀρθὴν ὁδὸν καὶ	ἀληθῆ	προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ
[8]	δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ	ἀληθὴς	μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ λόγος,
[2]	ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ τῶν	ἀληθῶν	ἀπολείπεται. Μᾶλλον δέ, ἵν´ οἰκειοτέρῳ
[9]	ὄνειδος ἀνδρί, τῷ γε ὡς	ἀληθῶς	τῆς προσηγορίας ταύτης ἀξίῳ, καλλωπιστὴν
[8]	ὅ γε Μίλων ἀπὸ τῆς	ἀληλειμμένης	ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´ ἀντεῖχεν
[10]	πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν·	ἀλλ´	ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι
[8]	τῆς ἀληλειμμένης ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο,	ἀλλ´	ἀντεῖχεν ὠθούμενος οὐχ ἧττον ἢ
[4]	μὴ δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν.	Ἀλλ´	ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν
[8]	μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας γε,	ἀλλ´	ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ
[8]	μικρὸν τῷ γε νοῦν ἔχοντι)	ἀλλ´	ἐν τοῖς, εἴτε ὑπὸ γῆν,
[2]	κρίνομεν, ἢ τοὺς ἔχοντας ἀποβλέπομεν,	ἀλλ´	ἐπὶ μακρότερον πρόϊμεν ταῖς ἐλπίσι,
[6]	λόγοις ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται;	ἀλλ´	ἡ γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ
[5]	πρὸς τοὺς εὐπόρους εἰπεῖν τό·	Ἀλλ´	ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς
[5]	γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδύ,	ἀλλ´	ἱδρῶτας μυρίους καὶ πόνους καὶ
[9]	πλείους ἢ ἀριθμῆσαι, οὐδὲν ἐξαρκέσει;	Ἀλλ´,	οἶμαι, προσήκει ἀπόντα τε μὴ
[8]	προστάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος.	~Ἀλλ´,	ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον, πάλιν
[8]	οὐ πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν,	ἀλλ´	ὅσα χρήσιμα. Καὶ γὰρ αἰσχρὸν
[4]	ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν,	ἀλλ´	ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον πρὸς τὴν
[1]	ᾗπερ ἂν ἄγωσι, ταύτῃ συνέπεσθαι,	ἀλλ´	ὅσον ἐστὶ χρήσιμον αὐτῶν δεχομένους,
[9]	εἰς τὸ πρόσω φορᾶς ἵστανται·	ἀλλ´	ὅσῳπερ ἂν πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ
[4]	πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν τὸν νοῦν,	ἀλλ´	ὅταν μὲν {τὰς} τῶν ἀγαθῶν
[4]	τότε τῶν θείων ἅψασθαι παιδευμάτων.	~Ἀλλ´	ὅτι μὲν οὐκ ἄχρηστον ψυχαῖς
[8]	καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ σῶμα;	Ἀλλ´	οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ Τιμόθεος
[9]	χρείαν τοῖς τῆς φύσεως ἀναγκαίοις,	ἀλλ´	οὐ ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς
[2]	εἴποι τις τῶν ἀνθρωπίνων, μέγα,	ἀλλ´	οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν, ἢ
[9]	κερδαλέον τε καὶ ποικίλον ζηλώσομεν;	Ἀλλ´	οὐκ ἔστιν ὃ μᾶλλον φευκτέον
[6]	ἀγαθὸς πρὸ τοῦ εἶναι διώξεται;	Ἀλλ´	οὗτός ἐστιν ὁ ἔσχατος τῆς
[7]	ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις,	ἀλλ´	οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί δὲ
[8]	βίον ἄνω καὶ κάτω περιφερόμενοι.	Ἀλλ´	ὥσπερ ἐν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν,
[7]	εἰ δὲ μὴ ῥᾴδιον τοῦτο,	ἀλλ´	ὥσπερ χαλινὸν αὐτῷ τὸν λογισμὸν
[8]	ἡμῶν τρέφει μηδένα λόγον ἔχειν,	ἀλλ´	ὥσπερ χειμάρρουν παρασύροντας ἅπαν τὸ
[9]	ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα;	Ἀλλὰ	δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ
[7]	ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα»	ἀλλὰ	μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι πρὸς
[8]	ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα.	Ἀλλὰ	μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ
[7]	τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά,	ἀλλὰ	μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε
[9]	μάστιγι τῷ λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν,	ἀλλὰ	μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας
[9]	τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία σαφής.	Ἀλλὰ	μὴν εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν
[9]	Οὐκ ἔραμαι πλουτεῖν, οὔτ´ εὔχομαι,	ἀλλά	μοι εἴη ζῆν ἀπὸ τῶν
[7]	ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν,	ἀλλὰ	παρεῖχε τῷ παροινοῦντι τῆς ὀργῆς
[2]	τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην,	ἀλλὰ	πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου
[8]	οὐκ εἰκῇ τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι,	ἀλλὰ	πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ σκάφος,
[10]	τὰς τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται.	~Ἀλλὰ	ταῦτα μέν που κἀν τοῖς
[9]	δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη·	ἀλλὰ	τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον,
[9]	τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν.	Ἀλλὰ	τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν
[8]	δίαιταν δὲ οὐ τὴν ἡδίστην,	ἀλλὰ	τὴν παρὰ τῶν γυμναστῶν αἱρούμενοι,
[9]	τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος,	ἀλλά	τινος δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´
[3]	γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ μή,	ἀλλὰ	τό γε παράλληλα θέντας καταμαθεῖν
[7]	τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ,	ἀλλὰ	τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ
[5]	γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ μὲν	ἄλλα	τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν
[4]	ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν ταῖς	ἄλλαις	πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ ψεῦδος,
[3]	οὖν ἔστι τις οἰκειότης πρὸς	ἀλλήλους	τοῖς λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν
[9]	ποιῶμεν; φαίη τις ἄν. Τί	ἄλλο	γε ἢ τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν
[5]	βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε	ἄλλο	διανοηθέντα τὸν Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ
[7]	Ὡς δ´ οὖν ἐπαύσατο τύπτων,	ἄλλο	μὲν οὐδὲν ὁ Σωκράτης ποιῆσαι,
[5]	Φαιάκων ἐν τῷ τότε εἶναι	ἄλλο	τι ἂν εὔξασθαι μᾶλλον ἢ
[9]	ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´ ἂν	ἄλλο	τι τῶν ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν. Τί
[8]	οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε	ἄλλο	τι τῶν κατὰ τὸν βίον
[9]	καὶ φιλοσώματον εἶναι, ἢ πρὸς	ἄλλο	τι τῶν παθῶν ἀγεννῶς διακεῖσθαι.
[6]	τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς	ἄλλοις	φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν οἶος πέπνυται·
[5]	αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε	ἄλλος	ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ
[5]	ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων	ἄλλοτε	ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις
[5]	τοῖς ἀνθρώποις τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν	ἄλλοτε	ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε
[5]	ἄλλοτε ἄλλως, ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν,	ἄλλοτε	δὲ μηδὲν ἔχειν» Καὶ μὴν
[5]	τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως,	ἄλλοτε	μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν
[9]	τοιούτους ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ	ἀλλοτρίοις	γάμοις ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ ἂν
[9]	Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω ἂν ἤστην	ἀλλοτρίῳ	πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες τὴν τέχνην,
[8]	λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ	ἄλλου	τινὸς τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες
[9]	ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ τῶν	ἄλλων	ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν τῷ
[5]	ἀνθρώποις τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε	ἄλλως,	ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ
[8]	χρὴ τόν γε μὴ τοῖς	ἀλόγοις	παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ οὕτως
[2]	τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν τε	ἁλουργόν,	ἄν τέ τι ἕτερον ᾖ·
[9]	τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε	ἀλυσιτελὴς	τῷ σώματι, καὶ πρὸς τὴν
[9]	θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς Ἀρχιλόχου	ἀλώπεκος	τὸ κερδαλέον τε καὶ ποικίλον
[9]	κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας,	ἅμα	δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν
[8]	τῷ μὲν ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος	ἁμαρτόντι	κἂν συγγνώμη τις ἴσως παρὰ
[9]	τὸ σῶμα πλέον ἢ ὡς	ἄμεινον	τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ
[9]	τὴν ἀμείνω τε καὶ εἰς	ἄμεινον	φέρουσαν, ᾗ καὶ Δαβὶδ χρώμενος,
[9]	τὴν ἑτέραν μεταδιωκτέον ἡμῖν, τὴν	ἀμείνω	τε καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν,
[5]	ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ	ἀμετάστατα	πέφυκεν εἶναι τὰ τῶν τοιούτων
[9]	ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον	ἀμπέλου	τὴν εἰς τὰ περιττὰ φοράν,
[9]	πόνων ἔχοντες. Κουρὰς δὲ καὶ	ἀμπεχόνας	ἔξω τῶν ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ
[7]	ὁ δεῖνα ἐποίει· καὶ τοσοῦτον	ἀμύνασθαι.	Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς
[8]	ἀδύνατα εἶναι ῥηθῆναι λόγῳ, ἐπ´	ἄμφω	καθεύδουσι, καὶ κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις
[1]	τὸ τῆς πάντα παιδευούσης ἐπ´	ἄμφω	μεταβολῆς ἱκανῶς μετασχεῖν, ἔμπειρόν με
[0]	~ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΟΠΩΣ	ΑΝ	ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ. ~Πολλά
[2]	βαφήν, οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν,	ἄν	τε ἁλουργόν, ἄν τέ τι
[2]	ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν,	ἄν	τέ τι ἕτερον ᾖ· τὸν
[9]	~Τί οὖν ποιῶμεν; φαίη τις	ἄν.	Τί ἄλλο γε ἢ τῆς
[9]	καὶ ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι. Τί δ´	ἄν	τις εἴποι περὶ τοῦ μὴ
[1]	τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ	ἂν	ἄγωσι, ταύτῃ συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον
[9]	γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´	ἂν	ἄλλο τι τῶν ἀνθρωπίνων θαυμάσαιμεν.
[8]	τῶν χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´	ἂν	ἄξιον ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ
[9]	τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ	ἂν	δέοι ταπεινόν τι καὶ αἰσχρὸν
[9]	ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ	ἂν	διαφέροι, τῷ γε νοῦν ἔχοντι,
[6]	τοῦ δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην	ἂν	ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις
[6]	τὸ τοιοῦτον παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ	ἂν	εἰ ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον
[4]	μὴν αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς	ἂν	εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν
[8]	παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ οὕτως	ἂν	εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων
[2]	βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ τι	ἂν	εἴποι τις τῶν ἀνθρωπίνων, μέγα,
[1]	δὲ μή, ἐγὼ μὲν οὐδὲν	ἂν	εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε
[7]	ἐν τούτοις προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´	ἂν	ἐκείνοις ὡς ἀδυνάτοις διαπιστήσειεν. Οὐδ´
[6]	παράπαν. Εἶτα μουσικὸς μὲν οὐκ	ἂν	ἑκὼν δέξαιτο ἀνάρμοστον αὐτῷ τὴν
[4]	παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν οἷς	ἂν	ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´
[5]	τῷ τότε εἶναι ἄλλο τι	ἂν	εὔξασθαι μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι,
[2]	θεραπείαις τισὶν ὅ τι ποτ´	ἂν	ᾖ τὸ δεξόμενον τὴν βαφήν,
[3]	πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προὔργου	ἂν	ἡμῖν αὐτῶν ἡ γνῶσις γένοιτο·
[9]	τὴν Ἥραν Ἀργείοις ἐποιησάτην, καταγελάστω	ἂν	ἤστην ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες
[9]	χρυσοφόρων, τοσούτῳ πλέον ἀτιμάσει ὅσῳπερ	ἂν	ἧττον προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου
[2]	Τοσοῦτόν γε μὴν εἰπὼν ἱκανῶς	ἂν	ἴσως ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν
[9]	πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη πρὶν	ἂν	καὶ ὅτι κεχρῆσθαι τούτοις ἐπίσταται
[9]	οἳ τοῦ μὲν σώματος, ὡς	ἂν	κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν δὲ
[2]	καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμιλητέον ὅθεν	ἂν	μέλλῃ πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς
[10]	κατὰ τὴν παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν	ἂν	μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν
[9]	τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν, ἕως	ἂν	μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά
[7]	ἐκείνοις ὡς ἀδυνάτοις διαπιστήσειεν. Οὐδ´	ἂν	παρέλθοιμι τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς
[9]	πρόσω φορᾶς ἵστανται· ἀλλ´ ὅσῳπερ	ἂν	πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ ἴσου δέονται
[10]	Αἰγυπτίους ἀπαίροντι, καὶ πυνθανομένῳ τί	ἂν	ποιῶν αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι·
[8]	καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´	ἂν	στεφάνων ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ
[2]	ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν	ἂν	συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν
[10]	ψυχῆς. Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´	ἂν	τὰ ἐφόδια, πάντα λίθον, κατὰ
[8]	ταῖς παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ	ἂν	τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων
[3]	τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος	ἂν	τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία
[8]	τῷ ὄντι πόνων διεξελθοῦσι μόλις	ἂν	τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων τυχεῖν ἡμῖν
[9]	τῷ γε νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα	ἀναβεβλῆσθαι,	ἤ τι τῶν φαύλων ἱμάτιον
[9]	ἢ λημῶντι πρὸς τὸν ἥλιον	ἀναβλέψαι.	Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς ἀθρόως
[9]	ἀπεργαζομένους, γαστρὶ μέν γε τὰ	ἀναγκαῖα	ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς
[9]	τὴν χρείαν τοῖς τῆς φύσεως	ἀναγκαίοις,	ἀλλ´ οὐ ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται.
[9]	ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε τῶν	ἀναγκαίων	ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς
[9]	δὲ καὶ ἀμπεχόνας ἔξω τῶν	ἀναγκαίων	περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί, κατὰ
[9]	σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα	ἀνάγκη·	ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα
[10]	παρόντα καιρὸν προεμένους ὕστερόν ποτ´	ἀνακαλεῖσθαι	τὸ παρελθόν, ὅτε οὐδὲν ἔσται
[10]	ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον	ἀναμετρῇ,	ὡς ἐπὶ παίδων διανοίας γελάσομαι,
[10]	δεόμενα, διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´	ἀναμνησθέντας	τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον
[5]	ἡ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα καὶ	ἀνάντης	ὁδός. Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε
[9]	διάφορον ὑγιοῦς ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας	ἀναπλησθῆναι.	Ὥστε τῆς νῦν δὴ κρατούσης
[6]	μὲν οὐκ ἂν ἑκὼν δέξαιτο	ἀνάρμοστον	αὐτῷ τὴν λύραν εἶναι, καὶ
[8]	τινὸς τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες	ἀναρρηθῆναι	παρὰ τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ,
[5]	μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ	ἀναφαίρετον,	καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι παραμένουσα.
[4]	θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ μίξεις	ἀναφανδόν,	καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ
[9]	τὸ Δώριον· τοὺς δὲ οὕτως	ἀναφρονῆσαι	ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε τοὺς
[9]	ἀέρι καταμιγνύναι, ἢ μύροις ἑαυτοὺς	ἀναχρώννυσθαι,	καὶ ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι. Τί δ´
[4]	εἶναι, ὅταν δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς	ἄνδρας	ἔλθωσι τῇ μιμήσει, ταῦτα δεῖ
[7]	ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι κρίνων τὸν	ἄνδρας	ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ
[9]	Πλούτου δ´ οὐδὲν τέρμα πεφασμένον	ἀνδράσι	κεῖται. Τῷ δὲ Θεόγνιδι πρὸς
[1]	μὴ δεῖν εἰς ἅπαξ τοῖς	ἀνδράσι	τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια
[5]	πολλῷ δὲ ἔτι πλείω φιλοσόφοις	ἀνδράσιν	ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων
[9]	ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ ὄνειδος	ἀνδρί,	τῷ γε ὡς ἀληθῶς τῆς
[8]	ὠθούμενος οὐχ ἧττον ἢ οἱ	ἀνδριάντες	οἱ τῷ μολύβδῳ συνδεδεμένοι. Καὶ
[7]	δὲ τῷ μετώπῳ λέγεται, ὥσπερ	ἀνδριάντι	τὸν δημιουργόν, ὁ δεῖνα ἐποίει·
[9]	ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος πλουσίου	ἀνδρὸς	ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ πρότερον
[5]	ἐγώ τινος ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν	ἀνδρὸς	ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ
[5]	λόγος αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ τοῦ	ἀνδρὸς	τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά
[7]	τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν μνήμην,	ἀνδρὸς	ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ
[1]	καὶ τοῖς ἐλλογίμοις τῶν παλαιῶν	ἀνδρῶν	δι´ ὧν καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις
[7]	καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν	ἀνδρῶν	ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς
[4]	ὅταν μὲν {τὰς} τῶν ἀγαθῶν	ἀνδρῶν	πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν,
[4]	ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς	ἀνειμέναις	τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων δὲ
[8]	καὶ μαλάττειν πάλιν διὰ τῆς	ἀνειμένης,	ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ
[5]	τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν	ἀνειμένον,	οὐδὲ ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας μυρίους
[2]	καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ μέλλει	ἀνέκπλυτος	ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν
[9]	ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες	ἀνεκτότερον,	ἀτεχνῶς εἰς πῦρ ξαίνοντες, καὶ
[9]	διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν καταχεῖν.	Ἀνελευθερίας	γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος ἔκγονα
[9]	ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς	ἀνέντας	περιορᾶν τὸν νοῦν ὥσπερ ἡνίοχον
[8]	ἀτεχνῶς κατὰ τῶν πλοίων τὰ	ἀνερμάτιστα,	οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν
[5]	δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν	ἄνευ	μέτρου· ὅτι νέῳ ὄντι τῷ
[7]	καὶ πρᾴως αὐτῶν τῆς ὀργῆς	ἀνέχεσθαι,	καὶ τῷ τοῖς ἐχθροῖς εὔχεσθαι
[10]	τοὺς θεραπεύσοντας· οἱ δὲ εἰς	ἀνήκεστον	παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες, οὐδὲ προσιόντας
[5]	προσεκτέον· οὐ γὰρ ἀπόβλητος ὁ	ἀνήρ.	Ἔχει δὲ οὕτω πως ὁ
[9]	αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον	ἀνθεκτέον	αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν
[4]	τε γὰρ οὔτε ἅπασι τοῖς	ἄνθεσι	παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν οἷς
[4]	πονηρίαν διέβαλον. Ὡς γὰρ τῶν	ἀνθέων	τοῖς μὲν λοιποῖς ἄχρι τῆς
[2]	δεξόμενον τὴν βαφήν, οὕτω τὸ	ἄνθος	ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν, ἄν
[4]	Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ	ἄνθους	δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω
[9]	τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν	ἀνθρωπείαν	ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς
[2]	οὐδὲν εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν	ἀνθρώπινον	βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν
[8]	πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ	ἀνθρωπίνου	βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς
[10]	ὅροις αὐτὴν περιγράφων, ὅς γε	ἀνθρωπίνῳ	βίῳ τὴν ἀπ´ αὐτῆς ὠφέλειαν
[8]	λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα τῶν	ἀνθρωπίνων	ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον
[9]	γ´ ἂν ἄλλο τι τῶν	ἀνθρωπίνων	θαυμάσαιμεν. Τί γὰρ ἔτι χρησόμεθα
[2]	τι ἂν εἴποι τις τῶν	ἀνθρωπίνων,	μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον
[1]	μετασχεῖν, ἔμπειρόν με εἶναι τῶν	ἀνθρωπίνων	πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις
[9]	ἄγαμαι τὴν πάντων ὁμοῦ τῶν	ἀνθρωπίνων	ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ βασιλέως
[5]	ὅτι· Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ	ἄνθρωποι,	ἣ καὶ ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ
[2]	ὁμοῦ τὴν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν	ἄνθρωποι	τῷ λόγῳ τις συλλαβὼν καὶ
[10]	σύμπαντα τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν	ἄνθρωποι	χρόνον ἀναμετρῇ, ὡς ἐπὶ παίδων
[9]	τοῦ βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν	ἀνθρώποις	ἀντιλέγειν, κἂν ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν
[8]	ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ τοῖς	ἀνθρώποις	ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο οὐ
[2]	λογοποιοῖς καὶ ῥήτορσι καὶ πᾶσιν	ἀνθρώποις	ὁμιλητέον ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς
[3]	ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν	ἀνθρώποις	ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος
[5]	ὅντινα δὴ καί φησι, τοῖς	ἀνθρώποις	τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως,
[9]	οὐ τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ	ἄνθρωπος,	ἀλλά τινος δεῖ περιττοτέρας σοφίας,
[6]	ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον κάλλος	ἀνθρώπου	μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη
[5]	μὲν ἔμπεδον αἰεί, χρήματα δ´	ἀνθρώπων	ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ
[7]	Περικλέα τῶν ἐξ ἀγορᾶς τις	ἀνθρώπων·	ὁ δὲ οὐ προσεῖχε· καὶ
[2]	μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ πάντων	ἀνθρώπων	τιμάς, οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ
[10]	δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ	ἀνιάτῳ	προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ τὴν τῆς
[10]	παρελθόν, ὅτε οὐδὲν ἔσται πλέον	ἀνιωμένοις.	Ἐγὼ μὲν οὖν ἃ κράτιστα
[8]	ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας	ἀνταλλακτέον,	εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη τε
[8]	ἀληλειμμένης ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´	ἀντεῖχεν	ὠθούμενος οὐχ ἧττον ἢ οἱ
[7]	ἐμπεσὼν ἀφειδῶς· ὁ δὲ οὐκ	ἀντῆρεν,	ἀλλὰ παρεῖχε τῷ παροινοῦντι τῆς
[5]	γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν ἀρετῇ	ἀντὶ	ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι
[9]	βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις	ἀντιλέγειν,	κἂν ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ
[9]	φέροντες ὕδωρ, καὶ εἰς τετρημένον	ἀντλοῦντες	πίθον, οὐδὲν πέρας τῶν πόνων
[7]	ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ	ἀντώμοσεν	ἦ μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ
[5]	ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν.	Ἄνω	δὲ γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει ὡς
[8]	καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν βίον	ἄνω	καὶ κάτω περιφερόμενοι. Ἀλλ´ ὥσπερ
[8]	ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν ἐν τοῖς	ἄνω	λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα τῶν
[6]	μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ φρὴν	ἀνώμοτος»	κατ´ Εὐριπίδην ἐρεῖ; καὶ τὸ
[2]	ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς	ἄξια	παρορᾶν. Τίς δὴ οὖν οὗτος
[9]	πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης	ἄξια	ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου
[2]	τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν	ἀξίαν	ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ
[9]	χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν ὡς οὐδενὸς	ἀξίαν	περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ ὄργανα
[7]	ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ	ἄξιον	εἶναι μιμήσασθαι τοὺς τηλικούτους φημί.
[8]	χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´ ἂν	ἄξιον	ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ βίῳ,
[2]	ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς	ἄξιον	κρίνομεν, ἢ τοὺς ἔχοντας ἀποβλέπομεν,
[5]	καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου	ἄξιον	νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν
[7]	χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου	ἄξιον	τῶν τοιούτων τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν
[9]	ὡς ἀληθῶς τῆς προσηγορίας ταύτης	ἀξίῳ,	καλλωπιστὴν καὶ φιλοσώματον εἶναι, ἢ
[10]	ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν	ἀπ´	αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ
[9]	τὰς ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς	ἀπ´	αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ
[4]	διώκουσιν ἔστι τινὰ καὶ ὠφέλειαν	ἀπ´	αὐτῶν εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι.
[4]	δ´ ἄρα καὶ μέλι λαμβάνειν	ἀπ´	αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα
[9]	οἷόν τινι χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους	ἀπάγοντες,	ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν ἐν
[9]	ἢ μύροις ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι, καὶ	ἀπαγορεύειν	αἰσχύνομαι. Τί δ´ ἄν τις
[7]	τοῦ προστάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν	ἀπαγορεύοντος.	~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον,
[10]	Βίας τῷ υἱεῖ, πρὸς Αἰγυπτίους	ἀπαίροντι,	καὶ πυνθανομένῳ τί ἂν ποιῶν
[7]	Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους,	ἀπαλλαττόμενον	μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς,
[5]	τὰ τῶν τοιούτων μαθήματα, δι´	ἁπαλότητα	τῶν ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα.
[7]	ἑτέραν παρέχειν προσῆκε, τοσούτου δεῖν	ἀπαμύνασθαι,	τὸ δὲ τοῦ Περικλέους ἢ
[8]	ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν παρασύροντας	ἅπαν	τὸ προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι τίνα
[1]	οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς	ἅπαντα.	Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´
[2]	καὶ πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν	ἅπαντα	πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν
[5]	ἡμᾶς ἐπ´ ἀρετήν, καὶ προκαλούμενος	ἅπαντας	ἀγαθοὺς εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ
[5]	συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν	ἅπαντας,	καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν τῷ
[6]	τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν	ἅπαντες	ὧν δὴ καὶ λόγος τίς
[8]	ἂν τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν	ἁπάντων	τῇ μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον
[1]	ἥκω, τὸ μὴ δεῖν εἰς	ἅπαξ	τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου
[8]	οἱ τῷ μολύβδῳ συνδεδεμένοι. Καὶ	ἁπαξαπλῶς	αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν
[4]	μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε	ἅπασι	τοῖς ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε
[9]	ὁ χρυσὸς ἡδίων καὶ τιμιώτερος	ἀπεδείχθη·	ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν
[9]	τὸ σῶμα τῶν παθῶν κρεῖττον	ἀπεργαζομένους,	γαστρὶ μέν γε τὰ ἀναγκαῖα
[7]	ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ	ἀπέτισε	μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα
[9]	καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν	ἀπέφηνε	πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος
[7]	Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον	ἁπλῶς»	λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει
[5]	ἐπίσταμαι, πλήν γε δὴ ὅτι	ἁπλῶς	οὕτως εἴρηκεν ἄνευ μέτρου· ὅτι
[7]	Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι	ἀπὸ	ταὐτομάτου συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´
[8]	ἐκράτυνε. Καὶ ὅ γε Μίλων	ἀπὸ	τῆς ἀληλειμμένης ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο,
[5]	μὲν οὖν καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν	ἀπὸ	τοῦ σχήματος τὸ διάφορον. Εἶναι
[9]	ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν	ἀπὸ	τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ δὴ
[9]	εὔχομαι, ἀλλά μοι εἴη ζῆν	ἀπὸ	τῶν ὀλίγων, μηδὲν ἔχοντι κακόν.
[9]	φερομένοις, πρὸς οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες	ἀποβῆναι,	οὐδαμοῦ τῆς εἰς τὸ πρόσω
[5]	τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον	ἀποβλέπειν	καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ μηδένα
[2]	ἄξιον κρίνομεν, ἢ τοὺς ἔχοντας	ἀποβλέπομεν,	ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον πρόϊμεν ταῖς
[5]	τὴν διάνοιαν προσεκτέον· οὐ γὰρ	ἀπόβλητος	ὁ ἀνήρ. Ἔχει δὲ οὕτω
[5]	τῆς χέρσου γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον	ἀποδείξει	τῶν εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ γὰρ
[4]	ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον	ἀποδεξόμεθα,	ἐν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ
[7]	τῶν καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως	ἀποδεχόμεθα.	Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι
[5]	ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας τοὺς λόγους	ἀποδεχώμεθα.	Ὡς δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα
[8]	μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα	ἀποδύονται	πρὸς τὸ στάδιον, καὶ πάντα
[4]	ἀπ´ αὐτῶν εἰς τὴν ψυχὴν	ἀποθέσθαι.	Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν τῶν
[10]	καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´	ἀποκνήσωμεν·	ἀλλ´ ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος, ὅτι
[2]	ἀγώνων τοῦ ἐκ τῆς παιδιᾶς	ἀπολαύουσι	κέρδους. Καὶ ἡμῖν δὴ οὖν
[4]	ἢ τῆς χρόας ἐστὶν ἡ	ἀπόλαυσις,	ταῖς μελίτταις δ´ ἄρα καὶ
[9]	τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν	ἀπολείπειν,	ὃς φυτὸν ἐγίγνετο καὶ θηρίον,
[8]	δὲ καὶ τῶν τοιούτων δημιουργῶν	ἀπολείπεσθαι,	πρός γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι
[2]	σκιὰ καὶ ὄναρ τῶν ἀληθῶν	ἀπολείπεται.	Μᾶλλον δέ, ἵν´ οἰκειοτέρῳ χρήσωμαι
[7]	λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν ὠφελείας	ἀπολειπώμεθα.	Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα τῶν
[9]	οὐδὲν ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει	ἀπόντα	τε μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον,
[2]	προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ	ἀπορρήτων	ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων· καὶ οἷον ἐν
[2]	ἄγουσι μὲν Ἱεροὶ Λόγοι, δι´	ἀπορρήτων	ἡμᾶς ἐκπαιδεύοντες. Ἕως γε μὴν
[10]	διανοίας γελάσομαι, εἰς τὸν μακρὸν	ἀποσκοπῶν	καὶ ἀγήρω αἰῶνα, οὗ πέρας
[6]	μέσον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς	ἀποτείνειν	λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ
[10]	τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας τῶν λογισμῶν	ἀποφεύγοντες.
[7]	δι´ ὅρκου τριῶν ταλάντων ζημίαν	ἀποφυγεῖν,	ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον ἢ
[9]	τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ	ἄρα	εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ
[4]	ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς μελίτταις δ´	ἄρα	καὶ μέλι λαμβάνειν ἀπ´ αὐτῶν
[10]	Τιθωνοῦ τις γῆρας, κἂν τὸ	Ἀργανθωνίου	λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου
[9]	Δία, ὁ δὲ τὴν Ἥραν	Ἀργείοις	ἐποιησάτην, καταγελάστω ἂν ἤστην ἀλλοτρίῳ
[10]	σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον εἰς	ἀργυρίου	προσθήκην ἢ καὶ εἰς ἡντιναοῦν
[5]	μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ	ἀρετὴ	ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι
[5]	ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν	ἀρετῇ	ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα
[3]	Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν	ἀρετὴ	τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει
[10]	ἔφη, πρὸς γῆρας κτησάμενος» τὴν	ἀρετὴν	δὴ τὸ ἐφόδιον λέγων, μικροῖς
[6]	γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν	ἀρετὴν	εἰς τὸ μέσον, καὶ μακροὺς
[4]	αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς	ἀρετὴν	ἐπῄνεσαν, ἢ πονηρίαν διέβαλον. Ὡς
[5]	διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς	ἀρετήν,	ἢ τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο
[5]	δύο γυναῖκας, ταύτας δὲ εἶναι	Ἀρετὴν	καὶ Κακίαν. Εὐθὺς μὲν οὖν
[5]	ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς	ἀρετὴν	καὶ κακίαν ἐφιλοσόφησεν· ᾧ δὴ
[5]	ἕτερον ἢ προτρέπων ἡμᾶς ἐπ´	ἀρετήν,	καὶ προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς εἶναι,
[5]	οὐχὶ προτρέποντα τοὺς νέους ἐπ´	ἀρετήν;	Ὅτι τραχεῖα μὲν πρῶτον καὶ
[9]	ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν	ἀρετὴν	οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς κόσμον
[5]	τις ἕτερος ἐοικότα τούτοις τὴν	ἀρετὴν	ὕμνησεν, ὡς εἰς ταὐτὸν ἡμῖν
[5]	καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς	ἀρετὴν	φέρουσα καὶ ἀνάντης ὁδός. Διόπερ
[5]	ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς τῆς	ἀρετῆς	ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι
[6]	ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν	ἀρετῆς	ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς πειστέον καὶ
[5]	σπάρτον ἄγοντας. ~Καὶ ἐπειδήπερ δι´	ἀρετῆς	ἐπὶ τὸν βίον ἡμῖν καταθεῖναι
[5]	μὲν ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ	ἀρετῆς	ἐστιν ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ
[10]	ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς	ἀρετῆς,	τό γε νῦν εἶναι, ἐκ
[5]	ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς	ἀρετῆς	τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ μὲν
[5]	βοῶντα λέγειν τὸν Ὅμηρον ὅτι·	Ἀρετῆς	ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ ἄνθρωποι, ἣ
[9]	καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους ἢ	ἀριθμῆσαι,	οὐδὲν ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει
[10]	παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον μὲν	ἄριστον	αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ
[1]	δηλονότι, ἐν οἷς ἐκεῖνός φησιν	ἄριστον	μὲν εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ
[8]	τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ	ἅρματα	ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων
[9]	τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν	ἁρμονίαν,	ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον· τοὺς
[8]	πάλιν πρὸς τοὺς συμπότας, τὴν	ἁρμονίαν	χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν τε
[8]	διὰ τῆς συντόνου καὶ αὐστηρᾶς	ἁρμονίας,	καὶ μέντοι καὶ χαλᾶν καὶ
[4]	παρὰ τῶν ποιητῶν, ἵν´ ἐντεῦθεν	ἄρξωμαι,	ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι κατὰ
[8]	Μαργίτης, εἰ βούλει, ὃν οὔτ´	ἀροτῆρα,	οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι
[10]	οἱ δὲ ὑπὸ μειζόνων καταληφθέντες	ἀρρωστημάτων,	ἐφ´ ἑαυτοὺς καλοῦσι τοὺς θεραπεύσοντας·
[10]	ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν	ἀρρωστημάτων,	μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε,
[1]	τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε τοῖς	ἄρτι	καθισταμένοις τὸν βίον ἔχειν ὥσπερ
[8]	ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ	ἀρχῆς	ἔλεγον, πάλιν γὰρ εἰς ταὐτὸν
[4]	βλαβερὸν φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ	ἀρχῆς	ἐπισκοπεῖν ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ
[9]	καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς	Ἀρχιλόχου	ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον τε καὶ
[8]	στέφανοι, καὶ οὐδείς γε πάλην	ἀσκῶν	ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ
[9]	χρώμενος, ὁ ποιητὴς τῶν ἱερῶν	ᾀσμάτων,	ἐκ τῆς μανίας, ὥς φασι,
[8]	γε Μίλων ἀπὸ τῆς ἀληλειμμένης	ἀσπίδος	οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´ ἀντεῖχεν ὠθούμενος
[1]	βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν	ἀσφαλεστάτην	ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ τῆς
[9]	δεσπότῃ φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς	ἀσχολίας,	τῶν ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν
[9]	ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον,	ἀτεχνῶς	εἰς πῦρ ξαίνοντες, καὶ κοσκίνῳ
[8]	μέλλοντα· ἢ οὕτως ἂν εἴημεν	ἀτεχνῶς	κατὰ τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα,
[9]	τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς	ἀτιμάζειν·	μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις
[9]	τὰς διὰ τοῦ σώματος ἡδονὰς	ἀτιμάζοντες;	Ἐγὼ μὲν οὐχ ὁρῶ, πλὴν
[9]	ἔργον τῶν χρυσοφόρων, τοσούτῳ πλέον	ἀτιμάσει	ὅσῳπερ ἂν ἧττον προσδέηται· αὐτὴν
[9]	τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς	ἀτιμάσομεν,	κολακείας δὲ καὶ θωπείας διωξόμεθα,
[9]	ἢ οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως αἰσχίστων.	Ἀτμούς	γε μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει
[9]	ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς	ἀτόποις	τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων
[9]	προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς	Ἀττικῆς	τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα
[7]	περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ τὸν λόγον	αὖθις	πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων
[4]	γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ τούτοις	αὖθις	πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός ἐστιν
[8]	ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ	αὐλεῖν	μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας γε,
[9]	κωμασταῖς περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν	αὐλητὴν	τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα
[9]	αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ πρὸς	αὐλὸν	κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται. Τοσοῦτόν ἐστι
[8]	ἐγείρειν διὰ τῆς συντόνου καὶ	αὐστηρᾶς	ἁρμονίας, καὶ μέντοι καὶ χαλᾶν
[9]	διώκειν ἡδονάς, ἢ ὅτι καταναγκάζουσιν	αὗται	τοὺς περὶ τὴν ἑαυτῶν θήραν
[5]	Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι	αὐτῇ	διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα
[9]	ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν	αὕτη	τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε
[9]	ἀτιμάσει ὅσῳπερ ἂν ἧττον προσδέηται·	αὐτὴν	δὲ δήπου τὴν χρείαν τοῖς
[9]	τὰ τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας	αὐτὴν	διὰ φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα δὲ
[2]	πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν	αὐτήν,	οὐχ ὅ τι ἂν εἴποι
[10]	τὸ ἐφόδιον λέγων, μικροῖς ὅροις	αὐτὴν	περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ
[9]	τὴν γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´	αὐτὴν	συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ,
[6]	τὸ μέσον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ	αὐτῆς	ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ
[10]	γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν ἀπ´	αὐτῆς	ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν
[9]	Πᾶν μὲν οὖν τοὐναντίον κολάζειν	αὐτὸ	καὶ κατέχειν, ὥσπερ θηρίου τὰς
[1]	ἐξευρηκέναι φημί. Τοῦτο μὲν οὖν	αὐτὸ	καὶ συμβουλεύσων ἥκω, τὸ μὴ
[7]	τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς	αὐτὸ	τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν ἀφειδῶς· ὁ
[1]	μὲν οὐδὲν ἂν εἴποιμι δυσχερές,	αὐτοὶ	δὲ μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι,
[4]	πάντων καὶ ὑπάτου Διός, ὡς	αὐτοὶ	λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ βοσκημάτων
[10]	τὰ μικρὰ τῶν παθῶν κάμνοντες,	αὐτοὶ	παρὰ τοὺς ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ
[5]	εὐπόρους εἰπεῖν τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς	αὐτοῖς	οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν
[8]	συνδεδεμένοι. Καὶ ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται	αὐτοῖς	παρασκευαὶ τῶν ἄθλων ἦσαν. Εἰ
[5]	αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ	αὐτὸν	ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε·
[2]	βίος καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως	αὐτὸν	βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ
[2]	τέ τι ἕτερον ᾖ· τὸν	αὐτὸν	δὴ καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ
[10]	ὅτι δέοι βίον μὲν ἄριστον	αὐτὸν	ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν
[8]	ποτὲ τὸ Φρύγιον ἐπαυλήσαντα ἐξαναστῆσαι	αὐτὸν	ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται μεταξὺ
[9]	μᾶλλον φρονεῖν ἢ τῷ εἰδέναι	αὐτὸν	εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ
[7]	αὐτὸν καὶ παύσειν χαλεπῶς πρὸς	αὐτὸν	ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν τοιούτων
[9]	ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ πρότερον	αὐτὸν	θαυμάσειν ἔφη πρὶν ἂν καὶ
[7]	δὲ ἀντώμοσεν ἦ μὴν ἱλεώσασθαι	αὐτὸν	καὶ παύσειν χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν
[7]	ἡμέραν, ὁ μὲν ἀφειδῶς πλύνων	αὐτὸν	τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ
[9]	ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα δὴ τὸν	αὐτὸν	τρόπον μὴ περιττότερον τῆς χρείας
[10]	ἂν μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´	αὐτὸν	ὠφέλεια γενήσεσθαι. Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ
[6]	μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν·	αὐτὸς	δέ τις ἕκαστος διαστασιάσει πρὸς
[6]	κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ	αὐτὸς	εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς ἀληθείας
[1]	γονέας ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε μήτ´	αὐτὸς	ἔλαττόν τι πατέρων εὐνοίας νέμειν
[9]	πάντα χρήματα; εἴπερ δὴ καὶ	αὐτὸς	νῦν μὲν τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται
[5]	λαβεῖν ἐκ τοῦ σύνεγγυς ὁ	αὐτὸς	οὗτος ποιητὴς ἔφησεν. Ἐμοὶ μὲν
[9]	πρὸς τὴν ὑποκειμένην γῆν, οὕτως	αὐτὸς	τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν
[1]	ὧν καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις ὑμῖν,	αὐτός	τι παρ´ ἐμαυτοῦ λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι
[9]	ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´	αὐτοῦ	θορύβους ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ οἱονεὶ
[9]	ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς	αὐτοῦ	κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον
[9]	κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον	αὐτοῦ	ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ
[8]	Οὐ γὰρ ἂν τοσοῦτον ὑπῆρξεν	αὐτῷ	διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ
[7]	ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ μέλον	αὐτῷ.	Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους,
[10]	καὶ πυνθανομένῳ τί ἂν ποιῶν	αὐτῷ	μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη,
[5]	δὲ οὕτω πως ὁ λόγος	αὐτῷ,	ὅσα ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς τῆς
[5]	ἀρετῆς ἐστιν ἔπαινος, καὶ πάντα	αὐτῷ	πρὸς τοῦτο φέρει, ὅ τι
[2]	τὸν ἥλιον ὁρᾶν ἐθισθέντες οὕτως	αὐτῷ	προσβαλοῦμεν τῷ φωτὶ τὰς ὄψεις.
[9]	ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια	αὐτῷ	τε ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ
[5]	κακίαν ἐφιλοσόφησεν· ᾧ δὴ καὶ	αὐτῷ	τὴν διάνοιαν προσεκτέον· οὐ γὰρ
[6]	οὐκ ἂν ἑκὼν δέξαιτο ἀνάρμοστον	αὐτῷ	τὴν λύραν εἶναι, καὶ χοροῦ
[7]	ὥστε ἐξοιδεῖν ἤδη καὶ ὕπουλον	αὐτῷ	τὸ πρόσωπον ὑπὸ τῶν πληγῶν
[9]	σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς κάλλιστα	αὐτῷ	τὸ σῶμα ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός
[7]	ῥᾴδιον τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν	αὐτῷ	τὸν λογισμὸν ἐμβάλλοντας, μὴ ἐᾶν
[9]	ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν δὲ χρησομένην	αὐτῷ	ψυχὴν ὡς οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι,
[7]	ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς, ὅπως	αὑτῷ	μὴ διαφθαρείη τὸ πρὸς φιλοσοφίαν
[1]	συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον	αὐτῶν	δεχομένους, εἰδέναι τί χρὴ καὶ
[4]	ὅταν ὡς περὶ πολλῶν τε	αὐτῶν	διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´ ὁμονοούντων.
[4]	ἔστι τινὰ καὶ ὠφέλειαν ἀπ´	αὐτῶν	εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ
[9]	ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´	αὐτῶν	ἐνεργούσης τέχνης καταμελούντων; Πᾶν μὲν
[4]	ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον	αὐτῶν	ἐπιτήδειον πρὸς τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι,
[3]	τοῖς λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν	αὐτῶν	ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ
[4]	καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ παρ´	αὐτῶν	κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ λειπόμενον. Καὶ
[4]	νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν. Ἀλλ´ ἐκεῖνα	αὐτῶν	μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς ἀρετὴν
[4]	ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε μὴν	αὐτῶν	μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς ἂν εἴη
[2]	ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς διανοίας	αὐτῶν	οὐχ οἷόν τε, ἐν ἑτέροις
[7]	τοὺς διώκοντας ὑπομένειν καὶ πρᾴως	αὐτῶν	τῆς ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ
[4]	ἄρα καὶ μέλι λαμβάνειν ἀπ´	αὐτῶν	ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα τοῖς
[5]	τὴν δ´ ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ	αὐχμεῖν,	καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν
[2]	ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ τὴν	ἀφ´	οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ
[10]	βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν	ἀφ´	οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον ἀναμετρῇ,
[7]	εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν	ἀφειδῶς·	ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ
[7]	διήρκεσαν τὴν ἡμέραν, ὁ μὲν	ἀφειδῶς	πλύνων αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ
[8]	οὐδ´ ὁ Τιμόθεος τὴν μελῳδίαν	ἀφεὶς	ἐν ταῖς παλαίστραις διῆγεν. Οὐ
[5]	Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι ὥστε	ἀφέντας	τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον
[9]	ἂν ἤστην ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι,	ἀφέντες	τὴν τέχνην, ὑφ´ ἧς καὶ
[2]	τῇδε καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν	ἀφεστηκότα	ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ
[9]	τοῦ μὴ χρῆναι τὰς ἐν	ἁφῇ	καὶ γεύσει διώκειν ἡδονάς, ἢ
[4]	ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν χαίρειν	ἀφῆκαν·	ἡμεῖς τε, ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον
[9]	τιμῶσι, νῦν δὲ τοὺς ἐναντίους	ἀφήσει	λόγους, ὅταν τὴν ἀδικίαν εὐδοκιμοῦσαν
[7]	ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ	ἀφίεται	τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ
[9]	σώματος πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν	ἀφορμήν.	Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ
[8]	σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν	ἀφορῶντα	πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ
[3]	μὲν καρπὸς ἡ ἀλήθεια, οὐκ	ἄχαρί	γε μὴν οὐδὲ τὴν θύραθεν
[1]	τὸν δὲ πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον	ἀχρεῖον	εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε
[4]	παιδευμάτων. ~Ἀλλ´ ὅτι μὲν οὐκ	ἄχρηστον	ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ
[6]	λόγους. Ὡς ὅ γε τὴν	ἄχρι	ῥημάτων παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν
[4]	τῶν ἀνθέων τοῖς μὲν λοιποῖς	ἄχρι	τῆς εὐωδίας ἢ τῆς χρόας
[2]	ὀνομάζομεν, ὃ τὴν συντέλειαν ἡμῖν	ἄχρι	τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ προγόνων
[3]	σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν θείων	ἅψασθαι	παιδευμάτων. ~Ἀλλ´ ὅτι μὲν οὐκ
[3]	τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν οὐκ	ἄωρον	παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν καὶ Μωϋσῆς