HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Discours aux jeunes sur l'utilité qu'ils peuvent retirer de la lecture des livres profanes

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ς = 100 formes différentes pour 124 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[8]   τῷ βίῳ, καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν

[9]   ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου γε

[9]   Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ δεσμωτήριον; Διὸ δὴ

[4]   Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς

[8]   ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων,

[2]   ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν παντὶ σθένει χρῆναί φαμεν, τὰ δ´ οὐκ

[7]   ὅτι τῷ τύπτοντι κατὰ τῆς σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε,

[9]   τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος,

[8]   Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ

[5]   Κακίαν. Εὐθὺς μὲν οὖν καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τὸ

[8]   βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα, οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ

[8]   ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν,

[3]   σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν

[4]   τις λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ ταῦτα λέγειν

[6]   φαίην ἂν ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς

[2]   ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ τῶν ἀληθῶν ἀπολείπεται.

[10]   λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό γε

[6]   βεβαιῶν οἶος πέπνυται· τοὶ δὲ σκιαὶ ἀΐσσουσι. Καί μοι δοκεῖ τὸ

[2]   οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν σκιαῖς τισι καὶ κατόπτροις, τῷ τῆς

[8]   ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν ἀφορῶντα

[8]   τὸ σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν δὴ καὶ

[7]   αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους, ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε

[4]   τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἢ μεθύοντας μιμουμένους,

[10]   προσθῆκαι πεφύκασι. Τὸ γὰρ καὶ σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον

[10]   Τὸ γὰρ καὶ σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον εἰς ἀργυρίου

[5]   τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ Σόλων μοι δοκεῖ πρὸς τοὺς εὐπόρους

[9]   ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν

[6]   καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς

[3]   πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς

[3]   ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα, τότε τῶν θείων ἅψασθαι

[3]   γε μὴν οὐδὲ τὴν θύραθεν σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην

[9]   ἄνθρωπος, ἀλλά τινος δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´ ἧς ἕκαστος ἡμῶν ὅστις

[5]   μὴν καὶ ὁ Κεῖός που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις

[9]   οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν ἐγίγνετο

[3]   κἀν τοῖς κάτω χρόνοις, τὸν σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν

[9]   ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ ὁρώμενόν

[4]   παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον ἄγοντας. ~Καὶ ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς

[9]   περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης

[7]   ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης

[7]   λόγον αὖθις πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν

[7]   τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν

[9]   διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ τὴν πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ

[8]   ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον, καὶ πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν,

[9]   τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς εἰς

[8]   ἀγώνων αἱ μελέται ὧνπερ οἱ στέφανοι, καὶ οὐδείς γε πάλην ἀσκῶν

[8]   καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς

[9]   ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ

[8]   τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον

[8]   ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία

[5]   ἥκιστα δὲ ἐν οἷς τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ

[4]   σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι,

[1]   ἀνδρῶν δι´ ὧν καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις ὑμῖν, αὐτός τι παρ´ ἐμαυτοῦ

[8]   ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ

[6]   δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς πειστέον

[5]   Κεῖός που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ

[5]   πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ ἔτι πλείω φιλοσόφοις

[4]   δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων ἔχω, καὶ μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας

[7]   ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν

[2]   γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ τις συλλαβὼν καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας εὐδαιμονίαν

[7]   ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου

[1]   ~Πολλά με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες, ἃ βέλτιστα

[10]   παρὰ πάντα τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ

[1]   Τοῦτο μὲν οὖν αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων ἥκω, τὸ μὴ δεῖν εἰς

[10]   τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι

[2]   τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν

[8]   καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς τοὺς συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν

[6]   χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ

[4]   ἐπισκοπεῖν ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν

[8]   καὶ πολλαχόθεν τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις,

[8]   οἱ ἀνδριάντες οἱ τῷ μολύβδῳ συνδεδεμένοι. Καὶ ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται αὐτοῖς

[5]   ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ τοῦ σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς ἔφησεν.

[5]   ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας,

[5]   ὦ ἄνθρωποι, ἣ καὶ ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ τῆς χέρσου γενόμενον

[1]   παραδόντας, ᾗπερ ἂν ἄγωσι, ταύτῃ συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον αὐτῶν

[5]   δὴ καὶ τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες ὧν δὴ

[10]   προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν

[4]   πρὸς τοὺς φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ

[5]   τὸ ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς τῆς

[9]   οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ

[9]   γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς

[1]   βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό τε

[9]   τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν

[9]   τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ

[8]   δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ

[1]   τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς

[2]   ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ τὴν συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν

[2]   πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε

[5]   ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα·

[8]   καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ τῆς συντόνου καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας, καὶ μέντοι

[5]   πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς

[9]   φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ καὶ σφαλερὰν εἶναι τὴν ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν

[9]   κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον· τοὺς δὲ οὕτως

[6]   τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες ὧν δὴ καὶ λόγος

[7]   ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα

[5]   ὄντι τῷ Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδὸν ταύτην ἄγοντι τὴν ἡλικίαν, ἣν

[5]   καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ τὴν

[9]   εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´ ἂν ἄλλο τι τῶν

[9]   τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ

[7]   παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν

[7]   τύπτων, ἄλλο μὲν οὐδὲν ὁ Σωκράτης ποιῆσαι, ἐπιγράψαι δὲ τῷ μετώπῳ

[7]   Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ τοῦ Σωκράτους ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι, ὅτι

[9]   εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος

[8]   μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ σῶμα; Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ

[9]   ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν,

[9]   χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ σῶμα πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ

[9]   λύοντας, ἅμα δὲ καὶ τὸ σῶμα τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ

[10]   παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ

[9]   ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη·

[9]   ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ πρὸς τὴν ψυχὴν ἐμπόδιόν

[9]   καὶ Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ σώματος βλάβην προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον

[9]   τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ

[9]   χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν οὐχ

[9]   ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ

[2]   οὐ προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώματος, οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ

[9]   δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας

[9]   ὃς παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι τοῦ σώματος πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν.

[2]   ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν βίων ἑκατέρων

[9]   δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ σώματος τῷ μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ

[9]   τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν σώματος, ὡς ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι,

[9]   ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ

[7]   πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον

[9]   ἔστιν ὃ μᾶλλον φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ

[4]   χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς

[6]   δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ τὸ πλέον ἔχειν πρὸ

Chapitre
[8]	τῷ βίῳ, καὶ ὅ γε	Σαρδανάπαλος	τὰ πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν
[9]	ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία	σαφής.	Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου γε
[9]	Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον	σεαυτῷ	κατασκευάζων τὸ δεσμωτήριον; Διὸ δὴ
[4]	Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν	Σειρήνων	μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς
[8]	ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ	σελίνου,	ἢ ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων,
[2]	ἀγαπᾶν τε καὶ διώκειν παντὶ	σθένει	χρῆναί φαμεν, τὰ δ´ οὐκ
[7]	ὅτι τῷ τύπτοντι κατὰ τῆς	σιαγόνος	καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε,
[9]	τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ	σιτίοις	ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος,
[8]	Καὶ γὰρ αἰσχρὸν τῶν μὲν	σιτίων	τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ
[5]	Κακίαν. Εὐθὺς μὲν οὖν καὶ	σιωπώσας	ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τὸ
[8]	βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε	σκαπτῆρα,	οὔτε ἄλλο τι τῶν κατὰ
[8]	ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ	σκάφος,	καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν,
[3]	σοφίαν περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα	σκέπην	τε τῷ καρπῷ καὶ ὄψιν
[4]	τις λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ	σκηνῆς	καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ ταῦτα λέγειν
[6]	φαίην ἂν ἔγωγε τοῖς ἐπὶ	σκηνῆς	ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς
[2]	ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον	σκιὰ	καὶ ὄναρ τῶν ἀληθῶν ἀπολείπεται.
[10]	λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ	σκιαγραφίαν	τινὰ τῆς ἀρετῆς, τό γε
[6]	βεβαιῶν οἶος πέπνυται· τοὶ δὲ	σκιαὶ	ἀΐσσουσι. Καί μοι δοκεῖ τὸ
[2]	οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν	σκιαῖς	τισι καὶ κατόπτροις, τῷ τῆς
[8]	ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου	σκοπὸς	οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν ἀφορῶντα
[8]	τὸ σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ	σκοποῦ	βάλλειν, καὶ μὲν δὴ καὶ
[7]	αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ	σκότους,	ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε
[4]	τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ	σκώπτοντας,	οὐκ ἐρῶντας ἢ μεθύοντας μιμουμένους,
[10]	προσθῆκαι πεφύκασι. Τὸ γὰρ καὶ	σμικρὸν	ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον
[10]	Τὸ γὰρ καὶ σμικρὸν ἐπὶ	σμικρῷ	κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον εἰς ἀργυρίου
[5]	τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ	Σόλων	μοι δοκεῖ πρὸς τοὺς εὐπόρους
[9]	ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου	Σόλωνα,	ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν
[6]	καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ	σοφίᾳ,	ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς
[3]	πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ	σοφίᾳ	παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς
[3]	ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν Χαλδαίων	σοφίαν	καταμαθόντα, τότε τῶν θείων ἅψασθαι
[3]	γε μὴν οὐδὲ τὴν θύραθεν	σοφίαν	περιβεβλῆσθαι, οἷόν τινα φύλλα σκέπην
[9]	ἄνθρωπος, ἀλλά τινος δεῖ περιττοτέρας	σοφίας,	δι´ ἧς ἕκαστος ἡμῶν ὅστις
[5]	μὴν καὶ ὁ Κεῖός που	σοφιστὴς	τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις
[9]	οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου	σοφιστοῦ	φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν ἐγίγνετο
[3]	κἀν τοῖς κάτω χρόνοις, τὸν	σοφὸν	Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν
[9]	ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ	σοφοῦ	παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ ὁρώμενόν
[4]	παροιμίαν, τὸν λίθον ποτὶ τὰν	σπάρτον	ἄγοντας. ~Καὶ ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς
[9]	περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ ὄργανα	σπουδαζόντων,	τῆς δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης
[7]	ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις	σπουδαῖαι	τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης
[7]	λόγον αὖθις πρὸς τὰ τῶν	σπουδαίων	πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν
[7]	τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου	σπουδῇ.	Τί δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν
[9]	διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ τὴν πᾶσαν	σπουδὴν	εἰσφέρεσθαι ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ
[8]	ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ	στάδιον,	καὶ πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν,
[9]	τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν	στάσιμον	ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς εἰς
[8]	ἀγώνων αἱ μελέται ὧνπερ οἱ	στέφανοι,	καὶ οὐδείς γε πάλην ἀσκῶν
[8]	καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου λαβεῖν	στέφανον	ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς
[9]	ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε τοὺς	στεφάνους	ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ
[8]	τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν	στεφάνων	ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον
[8]	ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ	στεφάνων	καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία
[5]	ἥκιστα δὲ ἐν οἷς τὸν	στρατηγὸν	τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ
[4]	σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ	συγγενὲς	τῇ ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι,
[1]	ἀνδρῶν δι´ ὧν καταλελοίπασι λόγων	συγγινομένοις	ὑμῖν, αὐτός τι παρ´ ἐμαυτοῦ
[8]	ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν	συγγνώμη	τις ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ
[6]	δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν	συγγράμμασιν	ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς πειστέον
[5]	Κεῖός που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ	συγγραμμάτων	ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ
[5]	πολλὰ μὲν ποιηταῖς, πολλὰ δὲ	συγγραφεῦσι,	πολλῷ δὲ ἔτι πλείω φιλοσόφοις
[4]	δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ	συγγραφέων	ἔχω, καὶ μάλισθ´ ὅταν ψυχαγωγίας
[7]	ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν ἢ	συγγραφέων	φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν
[2]	γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ τις	συλλαβὼν	καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας εὐδαιμονίαν
[7]	ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου	συμβῆναι	τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου
[1]	~Πολλά με τὰ παρακαλοῦντά ἐστι	συμβουλεῦσαι	ὑμῖν, ὦ παῖδες, ἃ βέλτιστα
[10]	παρὰ πάντα τὸν βίον ὑμῖν	συμβουλεύσω·	ὑμεῖς δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ
[1]	Τοῦτο μὲν οὖν αὐτὸ καὶ	συμβουλεύσων	ἥκω, τὸ μὴ δεῖν εἰς
[10]	τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν	σύμπαντα	τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι
[2]	τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ	σύμπαντα	τῶν τῇδε καλῶν κατὰ τὴν
[8]	καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς τοὺς	συμπότας,	τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν
[6]	χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα	συνᾴδοντα	τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ
[4]	ἐπισκοπεῖν ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ	συναρμόζειν	τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν
[8]	καὶ πολλαχόθεν τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς	συναυξήσαντες,	πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις,
[8]	οἱ ἀνδριάντες οἱ τῷ μολύβδῳ	συνδεδεμένοι.	Καὶ ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται αὐτοῖς
[5]	ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ τοῦ	σύνεγγυς	ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς ἔφησεν.
[5]	ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν ᾗ	συνέζων,	ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας,
[5]	ὦ ἄνθρωποι, ἣ καὶ ναυαγήσαντι	συνεκνήχεται	καὶ ἐπὶ τῆς χέρσου γενόμενον
[1]	παραδόντας, ᾗπερ ἂν ἄγωσι, ταύτῃ	συνέπεσθαι,	ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον αὐτῶν
[5]	δὴ καὶ τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα	συνέπεσθαι.	~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες ὧν δὴ
[10]	προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν τῇ	συνηθείᾳ	γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν
[4]	πρὸς τοὺς φαύλους τῶν λόγων	συνήθεια	ὁδός τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ
[5]	τὸ ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ	συνήθειαν	ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς τῆς
[9]	οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ	συνιέντος	τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ
[9]	γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν	συννενευκότας	ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς
[1]	βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ	συνοίσειν	ὑμῖν ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό τε
[9]	τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν	συνόντων	γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν
[9]	τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν	συνόντων	τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ
[8]	δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι, πρός γε τὸ	συνορᾶν	δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ
[1]	τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα	συνορῶντα,	ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς
[2]	ὅλως, οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ τὴν	συντέλειαν	ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν
[2]	πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν	συντελῇ	πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε
[5]	ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ	σύντονον	βλέπειν, καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα·
[8]	καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ τῆς	συντόνου	καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας, καὶ μέντοι
[5]	πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ ἱδρῶτος	συχνοῦ	καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς
[9]	φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ δὲ καὶ	σφαλερὰν	εἶναι τὴν ἐπ´ ἄκρον εὐεξίαν
[9]	κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί	σφισι	τὸ Δώριον· τοὺς δὲ οὕτως
[6]	τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ	σχεδὸν	ἅπαντες ὧν δὴ καὶ λόγος
[7]	ἐποίει· καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα	σχεδὸν	εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα
[5]	ὄντι τῷ Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ	σχεδὸν	ταύτην ἄγοντι τὴν ἡλικίαν, ἣν
[5]	καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ	σχήματος	τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ τὴν
[9]	εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν,	σχολῇ	γ´ ἂν ἄλλο τι τῶν
[9]	τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν	σχολὴν	ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ
[7]	παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου	Σωκράτην	εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν
[7]	τύπτων, ἄλλο μὲν οὐδὲν ὁ	Σωκράτης	ποιῆσαι, ἐπιγράψαι δὲ τῷ μετώπῳ
[7]	Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ τοῦ	Σωκράτους	ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι, ὅτι
[9]	εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ	Σωκράτους	εὖ ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος
[8]	μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ	σῶμα;	Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ
[9]	ὅπως ὡς κάλλιστα αὐτῷ τὸ	σῶμα	ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν,
[9]	χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ	σῶμα	πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ
[9]	λύοντας, ἅμα δὲ καὶ τὸ	σῶμα	τῶν παθῶν κρεῖττον ἀπεργαζομένους, γαστρὶ
[10]	παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς τὰ	σώματα	δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ μὲν γὰρ
[9]	ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν τῷ	σώματι	δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη·
[9]	ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ	σώματι,	καὶ πρὸς τὴν ψυχὴν ἐμπόδιόν
[9]	καὶ Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ	σώματος	βλάβην προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον
[9]	τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ	σώματος	ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ
[9]	χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ	σώματος	ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν οὐχ
[9]	ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ	σώματος,	οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ
[2]	οὐ προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν	σώματος,	οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ
[9]	δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ	σώματος	πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας
[9]	ὃς παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι τοῦ	σώματος	πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν.
[2]	ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι τιμιωτέρα	σώματος,	τοσούτῳ καὶ τῶν βίων ἑκατέρων
[9]	δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ	σώματος	τῷ μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ
[9]	τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν	σώματος,	ὡς ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι,
[9]	ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ	σωμάτων	θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ
[7]	πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν	Σωφρονίσκου	Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον
[9]	ἔστιν ὃ μᾶλλον φευκτέον τῷ	σωφρονοῦντι	τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ
[4]	χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἢν	σωφρονῶμεν,	ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς
[6]	δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς	σωφροσύνης,	καὶ τὸ πλέον ἔχειν πρὸ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 2/04/2009