| Chapitre |
| [9] |
πᾶσαν
διερευνώμενοι
γῆν
τε
καὶ
|
θάλασσαν, |
οἷόν
τινι
χαλεπῷ
δεσπότῃ
φόρους |
| [5] |
διὰ
πάσης
ἠπείρου
τε
καὶ
|
θαλάσσης, |
ἆθλον
δὲ
τούτων
εἶναι
θεὸν
|
| [9] |
πρὸς
χειμῶνά
τε
εἶναι
καὶ
|
θάλπος |
ἀλεξητήριον;
Καὶ
τἄλλα
δὴ
τὸν |
| [7] |
τις
Εὐκλείδῃ
τῷ
Μεγαρόθεν
παροξυνθεὶς
|
θάνατον |
ἠπείλησε
καὶ
ἐπώμοσεν·
ὁ
δὲ |
| [1] |
ἀχρεῖον
εἶναι
πρὸς
ἅπαντα.
Μὴ
|
θαυμάζετε |
δὲ
εἰ
καθ´
ἑκάστην
ἡμέραν
|
| [9] |
ἂν
ἄλλο
τι
τῶν
ἀνθρωπίνων
|
θαυμάσαιμεν. |
Τί
γὰρ
ἔτι
χρησόμεθα
πλούτῳ, |
| [9] |
τοῖς
χρήμασιν,
οὐ
πρότερον
αὐτὸν
|
θαυμάσειν |
ἔφη
πρὶν
ἂν
καὶ
ὅτι |
| [8] |
ἆθλα
τοῦ
βίου
πρόκειται
οὕτω
|
θαυμαστὰ |
πλήθει
τε
καὶ
μεγέθει
ὥστε |
| [6] |
εἶναι
ὥσπερ
ἂν
εἰ
ζωγράφου
|
θαυμαστόν |
τι
οἷον
κάλλος
ἀνθρώπου
μιμησαμένου, |
| [7] |
τὰς
θυγατέρας
Δαρείου
αἰχμαλώτους
λαβὼν
|
θαυμαστόν |
τι
οἷον
τὸ
κάλλος
παρέχειν |
| [9] |
ὀφθαλμοὺς
ἑστιᾶν
ταῖς
ἀτόποις
τῶν
|
θαυματοποιῶν |
ἐπιδείξεσιν,
ἢ
σωμάτων
θέαις
ἡδονῆς |
| [9] |
τῶν
θαυματοποιῶν
ἐπιδείξεσιν,
ἢ
σωμάτων
|
θέαις |
ἡδονῆς
κέντρον
ἐναφιέντων,
μὴ
διὰ |
| [3] |
Χαλδαίων
σοφίαν
καταμαθόντα,
τότε
τῶν
|
θείων |
ἅψασθαι
παιδευμάτων.
~Ἀλλ´
ὅτι
μὲν |
| [3] |
μή,
ἀλλὰ
τό
γε
παράλληλα
|
θέντας |
καταμαθεῖν
τὸ
διάφορον
οὐ
μικρὸν |
| [9] |
πεφασμένον
ἀνδράσι
κεῖται.
Τῷ
δὲ
|
Θεόγνιδι |
πρὸς
ταῦτα
διδασκάλῳ
χρηστέον
λέγοντι· |
| [5] |
Παραπλήσια
δὲ
τούτοις
καὶ
τὰ
|
Θεόγνιδος, |
ἐν
οἷς
φησι
τὸν
θεόν, |
| [5] |
θαλάσσης,
ἆθλον
δὲ
τούτων
εἶναι
|
θεὸν
|
γενέσθαι,
ὡς
ὁ
ἐκείνου
λόγος· |
| [5] |
Θεόγνιδος,
ἐν
οἷς
φησι
τὸν
|
θεόν, |
ὅντινα
δὴ
καί
φησι,
τοῖς |
| [8] |
συγγνώμη
τις
ἴσως
παρὰ
τοῦ
|
Θεοῦ
|
γένοιτο·
τῷ
δὲ
ἐξεπίτηδες
τὰ |
| [2] |
οὖν
οἱ
δευσοποιοί,
παρασκευάσαντες
πρότερον
|
θεραπείαις |
τισὶν
ὅ
τι
ποτ´
ἂν |
| [9] |
τό
γε
ὑποπεπτωκέναι
τούτῳ
καὶ
|
θεραπεύειν |
μανία
σαφής.
Ἀλλὰ
μὴν
εἰ |
| [10] |
ἀρρωστημάτων,
ἐφ´
ἑαυτοὺς
καλοῦσι
τοὺς
|
θεραπεύσοντας· |
οἱ
δὲ
εἰς
ἀνήκεστον
παντελῶς |
| [4] |
πόλεμός
ἐστιν
ἀκήρυκτος.
Μοιχείας
δὲ
|
θεῶν |
καὶ
ἔρωτας
καὶ
μίξεις
ἀναφανδόν, |
| [4] |
ὁρίζωνται.
Πάντων
δὲ
ἥκιστα
περὶ
|
θεῶν |
τι
διαλεγομένοις
προσέξομεν,
καὶ
μάλισθ´ |
| [3] |
τὴν
διάνοιαν,
οὕτω
προσελθεῖν
τῇ
|
θεωρίᾳ
|
Τοῦ
ὄντος.
Παραπλησίως
δὲ
τούτῳ, |
| [9] |
αὗται
τοὺς
περὶ
τὴν
ἑαυτῶν
|
θήραν
|
ἐσχολακότας,
ὥσπερ
τὰ
θρέμματα,
πρὸς |
| [9] |
ἀπολείπειν,
ὃς
φυτὸν
ἐγίγνετο
καὶ
|
θηρίον, |
ὁπότε
βούλοιτο,
καὶ
πῦρ
καὶ |
| [9] |
κολάζειν
αὐτὸ
καὶ
κατέχειν,
ὥσπερ
|
θηρίου |
τὰς
ὁρμάς,
προσῆκε
καὶ
τοὺς |
| [9] |
μύθοις
δράκοντας,
ἡδονήν
τινα
φέροι
|
θησαυροῖς
|
κατορωρυγμένοις
ἐπαγρυπνεῖν.
Ὅ
γε
μὴν |
| [9] |
προσῆκε
καὶ
τοὺς
ἀπ´
αὐτοῦ
|
θορύβους |
ἐγγινομένους
τῇ
ψυχῇ
οἱονεὶ
μάστιγι |
| [9] |
ἑαυτῶν
θήραν
ἐσχολακότας,
ὥσπερ
τὰ
|
θρέμματα, |
πρὸς
τὴν
γαστέρα
καὶ
τὰ |
| [7] |
τὸ
τοῦ
Ἀλεξάνδρου,
ὃς
τὰς
|
θυγατέρας |
Δαρείου
αἰχμαλώτους
λαβὼν
θαυμαστόν
τι
|
| [8] |
περιῆν
τῆς
τέχνης
ὥστε
καὶ
|
θυμὸν |
ἐγείρειν
διὰ
τῆς
συντόνου
καὶ |
| [7] |
μάλιστα
μὲν
μηδὲ
διανίστασθαι
πρὸς
|
θυμὸν |
τὸ
παράπαν,
εἰ
δὲ
μὴ |
| [7] |
πιστευτέον
ἁπλῶς»
λεγούσῃ
ἐπ´
ἐχθροὺς
|
θυμὸς |
ὁπλίζει
χέρα»
ἀλλὰ
μάλιστα
μὲν |
| [3] |
ἄχαρί
γε
μὴν
οὐδὲ
τὴν
|
θύραθεν
|
σοφίαν
περιβεβλῆσθαι,
οἷόν
τινα
φύλλα |
| [9] |
ἡδονὰς
ἀτιμάσομεν,
κολακείας
δὲ
καὶ
|
θωπείας
|
διωξόμεθα,
καὶ
τῆς
Ἀρχιλόχου
ἀλώπεκος |