HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Discours aux jeunes sur l'utilité qu'ils peuvent retirer de la lecture des livres profanes

Liste des contextes (ordre alphabétique)

β = 36 formes différentes pour 56 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[3]   χρόνοις, τὸν σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα,

[5]   δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο

[2]   ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν

[8]   σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν

[9]   τῆς μανίας, ὥς φασι, τὸν βασιλέα καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν,

[2]   παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ τι ἂν

[6]   ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς βασιλεῖς καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε

[6]   καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε βασιλεῖς ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν

[9]   ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον,

[5]   περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην

[2]   ἂν ᾖ τὸ δεξόμενον τὴν βαφήν, οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν

[6]   παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν οἶος πέπνυται· τοὶ δὲ σκιαὶ

[3]   τὸ διάφορον οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ

[3]   οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν

[1]   συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες, ἃ βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν

[9]   ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς

[10]   τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν

[10]   ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ μὲν οὖν Βίας τῷ υἱεῖ, πρὸς Αἰγυπτίους ἀπαίροντι,

[8]   οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν βίον ἄνω καὶ κάτω περιφερόμενοι. Ἀλλ´

[8]   ἄλλο τι τῶν κατὰ τὸν βίον ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ

[1]   ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις τὸν βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην

[5]   ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς ἐπὶ τὸν βίον ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ τὸν ἕτερον,

[8]   ὡς τὸν πρὸ τῆς ἀγωνίας βίον μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα

[10]   ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον μὲν ἄριστον αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι,

[6]   οὐχὶ τοῖς λόγοις ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν

[9]   ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ

[2]   εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν τι

[10]   τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν

[2]   Τίς δὴ οὖν οὗτος ὁ βίος καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν

[6]   πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς ὅ

[4]   ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ

[2]   ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν

[8]   Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει τε

[8]   τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν

[9]   ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν,

[8]   ἄξιον ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ βίῳ, καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ

[10]   αὐτὴν περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν ἀπ´ αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο.

[2]   τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν βίων ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς

[10]   ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν ἀφ´

[2]   καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν

[8]   αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων τὰ βλαβερὰ διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ

[4]   λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς

[9]   Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ σώματος βλάβην προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς

[5]   κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ σύντονον βλέπειν, καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι

[1]   ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε

[9]   σώματος τῷ μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι,

[9]   γῆς τόσα καὶ τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους ἢ ἀριθμῆσαι, οὐδὲν

[4]   αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ βοσκημάτων τις λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ

[8]   ἢ καὶ ὁ Μαργίτης, εἰ βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα,

[8]   τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει, τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ τῶν

[5]   ἡλικίαν, ἣν καὶ ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται τῶν ὁδῶν, τὴν

[9]   φυτὸν ἐγίγνετο καὶ θηρίον, ὁπότε βούλοιτο, καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ

[8]   πάλιν διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ

[5]   ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν τὸν Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς

[8]   ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ τῆς ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ

[3]   οἰκεία μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ τινα κόσμον

Chapitre
[3]	χρόνοις, τὸν σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ	Βαβυλῶνός	φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα,
[5]	δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς	βάθος	ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο
[2]	ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ	βάθους	τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν
[8]	σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ	βάλλειν,	καὶ μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν
[9]	τῆς μανίας, ὥς φασι, τὸν	βασιλέα	καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν,
[2]	παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ	βασιλείαν	αὐτήν, οὐχ ὅ τι ἂν
[6]	ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς	βασιλεῖς	καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε
[6]	καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε	βασιλεῖς	ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν
[9]	ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ	βασιλέως	τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον,
[5]	περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν	βασιλίδα	φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην
[2]	ἂν ᾖ τὸ δεξόμενον τὴν	βαφήν,	οὕτω τὸ ἄνθος ἐπάγουσιν, ἄν
[6]	παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ	βεβαιῶν	οἶος πέπνυται· τοὶ δὲ σκιαὶ
[3]	τὸ διάφορον οὐ μικρὸν εἰς	βεβαίωσιν	τοῦ βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ
[3]	οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ	βελτίονος.	Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν
[1]	συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ παῖδες, ἃ	βέλτιστα	εἶναι κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν
[9]	ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ	βέλτιστα	ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς
[10]	τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς	βελτίστοις.	Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν
[10]	ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ μὲν οὖν	Βίας	τῷ υἱεῖ, πρὸς Αἰγυπτίους ἀπαίροντι,
[8]	οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν	βίον	ἄνω καὶ κάτω περιφερόμενοι. Ἀλλ´
[8]	ἄλλο τι τῶν κατὰ τὸν	βίον	ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ
[1]	ὥστε τοῖς ἄρτι καθισταμένοις τὸν	βίον	ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην
[5]	ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς ἐπὶ τὸν	βίον	ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ τὸν ἕτερον,
[8]	ὡς τὸν πρὸ τῆς ἀγωνίας	βίον	μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα
[10]	ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι	βίον	μὲν ἄριστον αὐτὸν ἕκαστον προαιρεῖσθαι,
[6]	οὐχὶ τοῖς λόγοις ὁμολογοῦντα τὸν	βίον	παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν
[9]	ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ τὸν	βίον	προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ
[2]	εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν ἀνθρώπινον	βίον	τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν τι
[10]	τὰ δὲ παρὰ πάντα τὸν	βίον	ὑμῖν συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν
[2]	Τίς δὴ οὖν οὗτος ὁ	βίος	καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν
[6]	πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ	βίου	δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς ὅ
[4]	ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ	βίου,	οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ
[2]	ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου	βίου	παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν
[8]	Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ	βίου	πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει τε
[8]	τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου	βίου	σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν
[9]	ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ	βίου,	ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν,
[8]	ἄξιον ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ	βίῳ,	καὶ ὅ γε Σαρδανάπαλος τὰ
[10]	αὐτὴν περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ	βίῳ	τὴν ἀπ´ αὐτῆς ὠφέλειαν ὡρίζετο.
[2]	τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ τῶν	βίων	ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς
[10]	ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων	βιῶναι	λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν ἀφ´
[2]	καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν	βιωσόμεθα,	μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν
[8]	αἰσχρὸν τῶν μὲν σιτίων τὰ	βλαβερὰ	διωθεῖσθαι, τῶν δὲ μαθημάτων ἃ
[4]	λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ	βλαβερὸν	φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς
[9]	Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ σώματος	βλάβην	προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς
[5]	κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ σύντονον	βλέπειν,	καὶ λέγειν τοιαῦτα ἕτερα· ὑπισχνεῖσθαι
[1]	ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς ἐμὲ	βλέποντας.	Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε
[9]	σώματος τῷ μὴ ὡς ἐν	βορβόρῳ	ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι,
[9]	γῆς τόσα καὶ τόσα, καὶ	βοσκημάτων	ἐσμοὶ πλείους ἢ ἀριθμῆσαι, οὐδὲν
[4]	αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ	βοσκημάτων	τις λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ
[8]	ἢ καὶ ὁ Μαργίτης, εἰ	βούλει,	ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα, οὔτε σκαπτῆρα,
[8]	τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ	βούλει,	τοῖς μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ τῶν
[5]	ἡλικίαν, ἣν καὶ ὑμεῖς νῦν,	βουλευομένῳ	ποτέραν τράπηται τῶν ὁδῶν, τὴν
[9]	φυτὸν ἐγίγνετο καὶ θηρίον, ὁπότε	βούλοιτο,	καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ
[8]	πάλιν διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε	βούλοιτο.	Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ
[5]	ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ	βοῶντα	λέγειν τὸν Ὅμηρον ὅτι· Ἀρετῆς
[8]	ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ τῆς ἐν	βραχεῖ	ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ
[3]	οἰκεία μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ	βρύειν	ὡραίῳ, φέρει δέ τινα κόσμον

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 2/04/2009