Ennéade, liv., chap.
[3, 3, 52]	ἴχνη αὐτοῦ τοιαῦτα. Εἰ δὲ	δὴ	καὶ πλέον ἔδωκεν ἢ ὅσον
[3, 3, 52]	ἄρχειν τοῦ στρατοπέδου, εἰ δὲ	δὴ	ὁ μέγας ἡγεμὼν εἴη, ὑφ´
[3, 3, 52]	ἢ παρ´ ὁτουοῦν ἢ ζῴου	ἢ	ἀψύχου, εἴ τι ἐφεξῆς τούτοις
[3, 3, 52]	τοῦ βοὸς λόγος ἐπ´ ἄλλης	ἢ	βοὸς ὕλης· ὅθεν καὶ εἰς
[3, 3, 52]	ταῖς ἄλλαις μαντείαις προλέγουσι ταῦτα;	Ἢ	δῆλον ὅτι τῷ συμπεπλέχθαι πάντα
[3, 3, 52]	φυτῶν γενέσεως, ὅτι μὴ αἰσθάνεται,	ἢ	ἐπὶ ζῴων τῶν ἄλλων, ὅτι
[3, 3, 52]	τοῖς ἤθεσιν ἑκάστου τὴν αἰτίαν	ἢ	ἐπὶ τὸ γενόμενον αὐτό· ἢ
[3, 3, 52]	τὰ γενόμενα ἢ παρ´ ὁτουοῦν	ἢ	ζῴου ἢ ἀψύχου, εἴ τι
[3, 3, 52]	ἢ σοφοῦ τινος καὶ θείου·	ἢ	θεὸς ἂν ἔχοι, φαίη τις
[3, 3, 52]	~Τί τοίνυν δοκεῖ περὶ τούτων;	Ἢ	καὶ τὰ πονηρὰ καὶ τὰ
[3, 3, 52]	ἀλλὰ κατὰ τὴν τῶν πραξάντων	ἢ	κατ´ ἄλλο τι τῶν ἐν
[3, 3, 52]	ἢ ἐπὶ τὸ γενόμενον αὐτό·	ἢ	ὅλως οὐκ αἰτιατέον, ὥσπερ οὐδὲ
[3, 3, 52]	δὲ δὴ καὶ πλέον ἔδωκεν	ἢ	ὅσον ἔχουσι κτήσασθαι, ἔτι μᾶλλον
[3, 3, 52]	τίνος, εἴποι τις ἄν, παροῦσαι;	Ἢ	οὐ πάρεισι; Καίτοι πάντη φαμὲν
[3, 3, 52]	φαμὲν παρεῖναι καὶ οὐδὲν ἔρημον.	Ἢ	οὐ τούτοις, ἐν οἷς μὴ
[3, 3, 52]	ἢ παρὰ ἀνθρώπων τὰ γενόμενα	ἢ	παρ´ ὁτουοῦν ἢ ζῴου ἢ
[3, 3, 52]	δὲ οὐ προνοίᾳ, ἀλλὰ γενόμενα	ἢ	παρὰ ἀνθρώπων τὰ γενόμενα ἢ
[3, 3, 52]	μηδ´ αὐτοῦ κατὰ πρόνοιαν πεπραχότος	ἢ	πεποιηκότος τι ἐν ἡμῖν πάθος.
[3, 3, 52]	καλὸς ἄλλο πρὸς σώφρονα τοιοῦτον·	ἢ	πρὸς ἀκόλαστον ἄλλο ὁ αὐτός,
[3, 3, 52]	ἐν πολυειδεῖ μὴ ὄντος βελτίονος,	ἢ	πῶς τὸ βέλτιον μὴ χείρονος;
[3, 3, 52]	Ἀλλ´ οὐδὲ ἀνδρὸς τοῦτο ποιεῖν	ἢ	σοφοῦ τινος καὶ θείου· ἢ
[3, 3, 52]	ποιώσας καθ´ αὑτὸν τὴν ὕλην	ἢ	σύμφωνον εὑρών. Οὐ γὰρ ὁ
[3, 3, 52]	ἐγὼ κύριος τοῦ τάδε ἑλέσθαι	ἢ	τάδε» Ἀλλ´ ἃ αἱρήσει, συντέτακται,
[3, 3, 52]	ἑτέρᾳ, οἱ δὲ τῇ ἑτέρᾳ	ἢ	ταῖς ἑτέραις ταῖς χείροσι χρῶνται.
[3, 3, 52]	εἶτα τὸ ὑποκείμενον ὡς πέπλασται.	Ἢ	τὸ ὑποκείμενον τῇ ἀρχῇ ὁ
[3, 3, 52]	δὲ ἀνθρώπων, ὅτι μὴ κρεῖττον	ἢ	τοῦτο; Εἰ μὲν γάρ, ὅτι
[3, 3, 52]	τοῦ ζῴου λόγος, κἂν ἔμψυχος	ᾖ,	ἑτέρα ψυχή, οὐκ ἐκείνη, ἀφ´
[3, 3, 52]	πάντα ἀναλογία. Ἔστι δὲ τοιοῦτον	ἡ	ἀναλογία, ὥστε καὶ τὸ χεῖρον
[3, 3, 52]	κρείττω τοῖς γενομένοις, κἀκεῖνα πρόνοια	ἡ	ἄνωθεν, ἡ δὲ ἀπὸ τῆς
[3, 3, 52]	τῶν ἄλλων ζῴων οὐκ αὐτῶν	ἡ	ἀρχὴ αὕτη, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων
[3, 3, 52]	γενομένοις, κἀκεῖνα πρόνοια ἡ ἄνωθεν,	ἡ	δὲ ἀπὸ τῆς ἄνω, ὁ
[3, 3, 52]	μὲν ἔπασχε, τὸ δὲ ἐποίει,	ἡ	δὲ ἀρχὴ ἀνήρτητο καὶ αὐτή.
[3, 3, 52]	ποιοῦντος καὶ πάσχοντος ἀπῆν αἰτία	ἡ	κατὰ τὴν ἐπιτίμησιν, ὥσπερ ἐπὶ
[3, 3, 52]	ἀμφοῖν πᾶν πλέγμα καὶ πρόνοια	ἡ	πᾶσα. Ἀρχὴν μὲν οὖν ἔχουσιν
[3, 3, 52]	οὐχ ἡ ὕλη κρατήσει, εἶτα	ἡ	πλάσις. Καὶ τὸ τοιόνδε εἶναι
[3, 3, 52]	ἠρτημένων τῶν ἐφεξῆς. ~Γίνεται τοίνυν	ἡ	πρόνοια ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος
[3, 3, 52]	ὀρθοῦ. Καὶ ἡ συμπλοκὴ δὲ	ἡ	πρὸς ἄλλο ἄλλου ὥσπερ τις
[3, 3, 52]	εἰς ἔκβασιν τοῦ ὀρθοῦ. Καὶ	ἡ	συμπλοκὴ δὲ ἡ πρὸς ἄλλο
[3, 3, 52]	ἄλλα ὅσον ἀνάγκη. Εἴτε γὰρ	ἡ	σύστασις τοιαύτη, ὡς οἷον εἰς
[3, 3, 52]	τὰ κρείττω τοῖς χείροσι καὶ	ἡ	τελεία πρόνοια τοῦτο· καὶ λόγος
[3, 3, 52]	τὸ ὅτι μόνον εἰπεῖν, καὶ	ἡ	τέχνη ἀνάγνωσις φυσικῶν γραμμάτων καὶ
[3, 3, 52]	κατὰ τὸν λόγον· ὥστε οὐχ	ἡ	ὕλη κρατήσει, εἶτα ἡ πλάσις.
[3, 3, 52]	μᾶλλον ἐν τῇ ὕλῃ, καὶ	ἡ	ὕλη, οὐχ ὁ λόγος κρατήσει,
[3, 3, 52]	λόγου, ἵνα γένηται ψυχὴ βοός,	ἣ	πρότερον ἦν ἄνθρωπος· ὥστε κατὰ
[3, 3, 52]	εἰς ἓν πάντα ἀρχή, ἐν	ᾗ	ὁμοῦ πάντα καὶ ὅλον πάντα.
[3, 3, 52]	ἄνθρωποι δὲ τὰ αὑτῶν ἕκαστοι	ᾗ	πεφύκασι καὶ διάφορα οἱ διάφοροι.
[3, 3, 52]	ἅμα γὰρ γεννᾶται ἀλλ´ ὡς,	ᾗ	πέφυκεν ἕκαστον, οὕτω καὶ πάσχει
[3, 3, 52]	Τίνος γὰρ ἔσται; Οὐ γὰρ	δὴ	αὐτῆς οὐδὲ τοῦ βελτίονος· ἐπεὶ
[3, 3, 52]	καὶ ὁ σύμπας οὗτος ἐλάττων	δὴ	γίνεται σπεύδων εἰς ὕλην, καὶ
[3, 3, 52]	Ἀλλὰ πόθεν ὁ τοιόσδε; Ἔστι	δὴ	δύο, ἃ ὁ λόγος ζητεῖ,
[3, 3, 52]	πρόνοιαν τὴν ἐπ´ αὐτῷ· τέταται	δὴ	ἐπὶ πάντα καὶ τὰ γινόμενα·
[3, 3, 52]	παρεῖναι, σιτία καὶ ποτὰ καὶ	δὴ	καὶ ὅπλα πάντα καὶ μηχανήματα,
[3, 3, 52]	σύνταξιν τὴν πρὸς ἄλλο. Καὶ	δὴ	καὶ οὑτωσὶ πληγέντα οὕτως ἐφθέγξατο
[3, 3, 52]	συνθέτῳ μορφοῦντα τὰ χείρω. Ζῴου	δὴ	ὄντος τοῦ παντὸς ὁ τὰ
[3, 3, 52]	γενόμενον ἐξ αὐτοῦ ἐνδεέστερον. Σκόπει	δὴ	ὅσον ἀφέστηκε τὸ γενόμενον καὶ
[3, 3, 52]	καθ´ ἓν γένη ὡσαύτως· καὶ	δὴ	οὕτω καὶ ἀνθρώπους θετέον. Συναπτέον
[3, 3, 52]	ζῴῳ ἑκάστῳ. Τὸ δὲ ἐντεῦθεν	ἤδη	ἀκόλουθα μὲν τὰ δρώμενα καὶ
[3, 3, 52]	ἄλλο δὲ ἐν ἄλλῳ ἐνταῦθα	ἤδη	ἐγίγνετο καὶ ἦν τὰ μὲν
[3, 3, 52]	καὶ ὅλον πάντα. Πρόεισι δὲ	ἤδη	ἐκ ταύτης ἕκαστα μενούσης ἐκείνης
[3, 3, 52]	τοῦ δὲ πρὸς τὸ κάτω	ἤδη	ἐνεργοῦντός τε τοῦ αὐτοῦ καὶ
[3, 3, 52]	ψυχὴ καθαρά· τὸ δὲ ἐντεῦθεν	ἤδη	ὅσον μὲν ἔρχεται ἐκεῖθεν, πρόνοια,
[3, 3, 52]	ἀλλὰ ψυχῶν ἐλαττώσεις, οἷον ἐξίτηλον	ἤδη	προιόντων. Ὁ γὰρ τοῦ ζῴου
[3, 3, 52]	καὶ τὰ μὴ ζῷα κατ´	εἴδη	αὖ· εἶτα εἰς ἓν τὸ
[3, 3, 52]	τοίνυν αὖ πάλιν πάντα τὰ	εἴδη	ταῦτα εἰς ἓν τὸ ζῷον»
[3, 3, 52]	καὶ τὰς πράξεις καὶ τὰ	πάθη	καὶ ἃ δεῖ παρεῖναι, σιτία
[3, 3, 52]	στρατηγοῦ, συμπνεόντων δὲ τῶν συντεταγμένων.	Ἐτάχθη	δὲ τὸ πᾶν προνοίᾳ στρατηγικῇ
[3, 3, 52]	θείου· ἢ θεὸς ἂν ἔχοι,	φαίη	τις ἄν, τοῦτο τὸ γέρας.
[3, 3, 52]	τί δὲ οὐκ ἂν συνηρμοσμένον	εἴη;	~Καὶ γὰρ εἰ ἐγὼ κύριος
[3, 3, 52]	τὰ χείρω. Ἐπεὶ πῶς ἂν	εἴη	τι χεῖρον ἐν πολυειδεῖ μὴ
[3, 3, 52]	ἀμῃγέπῃ. Καὶ τοῦτ´ ἂν ἴσως	εἴη	τὸ λεγόμενον ὡς συνέχει τὰ
[3, 3, 52]	δὲ δὴ ὁ μέγας ἡγεμὼν	εἴη,	ὑφ´ ᾧ πάντα, τί ἂν
[3, 3, 52]	δ´ ἄν τις μὴ ὑγιαῖνον	ποιῇ,	αὐτός τε ποιεῖ καὶ παρὰ
[3, 3, 52]	ζῆν, τὰ δ´ ἄλλα ὅσον	ἀνάγκη.	Εἴτε γὰρ ἡ σύστασις τοιαύτη,
[3, 3, 52]	ἐμβάλλειν, εἴτε ἐπιθυμίαι κρατοῦσιν, ὅμως	ἀνάγκη	λέγειν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ τὸ
[3, 3, 52]	καὶ διαθέσεις κραθεῖσαι, λόγῳ καὶ	ἀνάγκῃ	μεμιγμέναι· μεμιγμένα οὖν θεωρεῖ καὶ
[3, 3, 52]	πάντα εἰς ἓν συνέρχεται φύσεως	ἀνάγκῃ,	ὥστε καὶ διάφορα ἐκφύντα καὶ
[3, 3, 52]	Ἐτάχθη δὲ τὸ πᾶν προνοίᾳ	στρατηγικῇ	ὁρώσῃ καὶ τὰς πράξεις καὶ
[3, 3, 52]	ἔκβασιν τοῦ ὀρθοῦ. Καὶ ἡ	συμπλοκὴ	δὲ ἡ πρὸς ἄλλο ἄλλου
[3, 3, 52]	ὁ χείρων ἐγένετο καὶ πῶς	ἐσφάλη;	Πολλάκις εἴρηται, ὡς οὐ πρῶτα
[3, 3, 52]	γὰρ οὗτος ὁ λόγος ψυχῇ	ἄλλῃ,	ἀκόλουθος δὲ ψυχὴ αὕτη νῷ,
[3, 3, 52]	κατ´ ἀριθμόν, ἀλλὰ κατ´ ἀναλογίαν	ἄλλη	ἐν ἄλλῳ τόπῳ, ὥσπερ ἐπὶ
[3, 3, 52]	λόγῳ, ἀλλὰ μᾶλλον ἐν τῇ	ὕλῃ,	καὶ ἡ ὕλη, οὐχ ὁ
[3, 3, 52]	τὸν λόγον· ὥστε οὐχ ἡ	ὕλη	κρατήσει, εἶτα ἡ πλάσις. Καὶ
[3, 3, 52]	ἐν τῇ ὕλῃ, καὶ ἡ	ὕλη,	οὐχ ὁ λόγος κρατήσει, εἶτα
[3, 3, 52]	οὐδὲ ἐπὶ φυτῶν γενέσεως, ὅτι	μὴ	αἰσθάνεται, ἢ ἐπὶ ζῴων τῶν
[3, 3, 52]	οὖν μετρήσαντος αὐτοῦ προαιρέσει τοῦ	μὴ	δεῖν πάντα ἴσα; Οὐδαμῶς· ἀλλ´
[3, 3, 52]	Ἢ οὐ τούτοις, ἐν οἷς	μὴ	εἰς αὐτοὺς ἐνεργεῖ. Διὰ τί
[3, 3, 52]	Ἀλλ´ ἃ αἱρήσει, συντέτακται, ὅτι	μὴ	ἐπεισόδιον τὸ σὸν τῷ παντί,
[3, 3, 52]	ζῷον» γένος· εἶτα καὶ τὰ	μὴ	ζῷα κατ´ εἴδη αὖ· εἶτα
[3, 3, 52]	αὖ· εἶτα εἰς ἓν τὸ	μὴ	ζῷον» εἶτα ὁμοῦ, εἰ βούλει,
[3, 3, 52]	αἰτιώμεθα, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων, ὅτι	μὴ	κρεῖττον ἢ τοῦτο; Εἰ μὲν
[3, 3, 52]	εἴη τι χεῖρον ἐν πολυειδεῖ	μὴ	ὄντος βελτίονος, ἢ πῶς τὸ
[3, 3, 52]	ὁ μὴ ποιήσας· εἰ δὲ	μὴ	παρ´ αὐτοῦ, ἀλλ´ ἔδει ἔξωθεν
[3, 3, 52]	κρεῖττον, αὐτὸς αἴτιος ἑαυτῷ ὁ	μὴ	ποιήσας· εἰ δὲ μὴ παρ´
[3, 3, 52]	κάμνον. Ὃ δ´ ἄν τις	μὴ	ὑγιαῖνον ποιῇ, αὐτός τε ποιεῖ
[3, 3, 52]	βελτίονος, ἢ πῶς τὸ βέλτιον	μὴ	χείρονος; Ὥστε οὐκ αἰτιατέον τὸ
[3, 3, 52]	ἐπὶ ζῴων τῶν ἄλλων, ὅτι	μὴ	ὡς ἄνθρωποι ἔχουσι· ταὐτὸν γὰρ
[3, 3, 52]	καὶ τὰ ἄλλα καθ´ ἓν	γένη	ὡσαύτως· καὶ δὴ οὕτω καὶ
[3, 3, 52]	εἱμαρμένη δὲ ἀπὸ τοῦ χείρονος	ἀρξαμένη,	τὸ δὲ ὑπεράνω πρόνοια μόνον.
[3, 3, 52]	ἐκ πάντων καὶ πρόνοια μία·	εἱμαρμένη	δὲ ἀπὸ τοῦ χείρονος ἀρξαμένη,
[3, 3, 52]	ἔμψυχος ᾖ, ἑτέρα ψυχή, οὐκ	ἐκείνη,	ἀφ´ ἧς ὁ λόγος, καὶ
[3, 3, 52]	ἥδε; Ἀλλὰ διὰ τί οὐ	μόνη;	Ἐφ´ ὧν δὲ μόνη, καὶ
[3, 3, 52]	οὐ μόνη; Ἐφ´ ὧν δὲ	μόνη,	καὶ κατὰ ταύτην τὸ ζῆν,
[3, 3, 52]	ὅτι μόνον εἰπεῖν, καὶ ἡ	τέχνη	ἀνάγνωσις φυσικῶν γραμμάτων καὶ τάξιν
[3, 3, 52]	τι μετ´ αὐτὸ καὶ τὰ	ἴχνη	αὐτοῦ τοιαῦτα. Εἰ δὲ δὴ
[3, 3, 52]	ἐνεργημάτων μία τοῦ ζῴου οἷον	φωνὴ	καὶ ζωὴ καὶ βίος· καὶ
[3, 3, 52]	πάντα, ὡμοιῶσθαι δὲ πρὸς ἄλληλα	ἀμῃγέπῃ.	Καὶ τοῦτ´ ἂν ἴσως εἴη
[3, 3, 52]	πρὸ αὐτῶν ἔχει, καὶ σμικρὰ	ῥοπὴ	ἀρκεῖ εἰς ἔκβασιν τοῦ ὀρθοῦ.
[3, 3, 52]	ἐφθέγξατο τὰ φωνήεντα, τὰ δὲ	σιωπῇ	πάσχει καὶ κινεῖται τὰ ἀκόλουθα,
[3, 3, 52]	μέρη· μιᾶς δὲ διάφορα ἐχούσης	μέρη	ἀνάλογον καὶ οἱ λόγοι, ὥστε
[3, 3, 52]	οὐκ ἐνεργεῖ εἰς πάντας, εἴπερ	μέρη	καὶ ταῦτα αὐτῶν; Λέγω δὲ
[3, 3, 52]	λόγος περιείληφεν ὁ πᾶς, οὗ	μέρη	καὶ ταῦτα· οὐ γὰρ ὁ
[3, 3, 52]	λόγοι, τῶν δὲ μερῶν τὰ	μέρη·	μιᾶς δὲ διάφορα ἐχούσης μέρη
[3, 3, 52]	εἰς τέλος κατιοῦσα ἄνωθεν οὐκ	ἴση	οἷον κατ´ ἀριθμόν, ἀλλὰ κατ´
[3, 3, 52]	δὲ τὸ πᾶν προνοίᾳ στρατηγικῇ	ὁρώσῃ	καὶ τὰς πράξεις καὶ τὰ
[3, 3, 52]	δεύτερα, τὰ δὲ ἐφεξῆς καὶ	τῇ	ἀξίᾳ ἔμελλεν εἶναι. Καὶ τοίνυν
[3, 3, 52]	ὡς πέπλασται. Ἢ τὸ ὑποκείμενον	τῇ	ἀρχῇ ὁ λόγος ἐστὶ καὶ
[3, 3, 52]	μὲν τῇ ἑτέρᾳ, οἱ δὲ	τῇ	ἑτέρᾳ ἢ ταῖς ἑτέραις ταῖς
[3, 3, 52]	ἔχουσι χρῶνται, ἀλλ´ οἱ μὲν	τῇ	ἑτέρᾳ, οἱ δὲ τῇ ἑτέρᾳ
[3, 3, 52]	τῷ λόγῳ, ἀλλὰ μᾶλλον ἐν	τῇ	ὕλῃ, καὶ ἡ ὕλη, οὐχ
[3, 3, 52]	θάτερον, καί, εἰ βούλει, ὡς	ἀρετὴ	πρὸς δικαιοσύνην καὶ κακία πρὸς
[3, 3, 52]	παροῦσαι; Ἢ οὐ πάρεισι; Καίτοι	πάντη	φαμὲν παρεῖναι καὶ οὐδὲν ἔρημον.
[3, 3, 52]	ἡ δὲ ἀρχὴ ἀνήρτητο καὶ	αὐτή.	Πόρρωθεν μὲν γὰρ ἐλθόντα ἄλλα
[3, 3, 52]	ῥίζης μιᾶς ἑστώσης αὐτῆς ἐν	αὐτῇ·	τὰ δὲ ἐξήνθησεν εἰς πλῆθος
[3, 3, 52]	ζῴων οὐκ αὐτῶν ἡ ἀρχὴ	αὕτη,	ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων οὐκ ἐπὶ
[3, 3, 52]	ψυχῇ ἄλλῃ, ἀκόλουθος δὲ ψυχὴ	αὕτη	νῷ, νοῦς δὲ οὐ τούτων
[3, 3, 52]	ἀνάγκη. Εἴτε γὰρ ἡ σύστασις	τοιαύτη,	ὡς οἷον εἰς θολερὸν ἐμβάλλειν,
[3, 3, 52]	ἵνα τὸ ἐκ τούτων συμβαῖνον	ἔχῃ	χώραν τοῦ τεθῆναι εὖ, καὶ
[3, 3, 52]	τὸ δὲ ἐποίει, ἡ δὲ	ἀρχὴ	ἀνήρτητο καὶ αὐτή. Πόρρωθεν μὲν
[3, 3, 52]	ἄλλων ζῴων οὐκ αὐτῶν ἡ	ἀρχὴ	αὕτη, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων οὐκ
[3, 3, 52]	μὲν γὰρ εἰς ἓν πάντα	ἀρχή,	ἐν ᾗ ὁμοῦ πάντα καὶ
[3, 3, 52]	πέπλασται. Ἢ τὸ ὑποκείμενον τῇ	ἀρχῇ	ὁ λόγος ἐστὶ καὶ τὸ
[3, 3, 52]	Ἀκόλουθος γὰρ οὗτος ὁ λόγος	ψυχῇ	ἄλλῃ, ἀκόλουθος δὲ ψυχὴ αὕτη
[3, 3, 52]	λόγος ψυχῇ ἄλλῃ, ἀκόλουθος δὲ	ψυχὴ	αὕτη νῷ, νοῦς δὲ οὐ
[3, 3, 52]	ἑτεροιωθέντος τοῦ λόγου, ἵνα γένηται	ψυχὴ	βοός, ἣ πρότερον ἦν ἄνθρωπος·
[3, 3, 52]	ἐκεῖθεν, πρόνοια, καὶ ὅσον ἐν	ψυχῇ	καθαρᾷ καὶ ὅσον ἐντεῦθεν εἰς
[3, 3, 52]	ὑπὲρ λόγον· νοῦς γὰρ καὶ	ψυχὴ	καθαρά· τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη
[3, 3, 52]	λόγος, κἂν ἔμψυχος ᾖ, ἑτέρα	ψυχή,	οὐκ ἐκείνη, ἀφ´ ἧς ὁ
[3, 3, 52]	τοῦ ζῴου οἷον φωνὴ καὶ	ζωὴ	καὶ βίος· καὶ γὰρ καὶ
[3, 3, 52]	καὶ προνοίᾳ ἑπόμενα, εἴ τις	δρῴη	θεοῖς φίλα· ἦν γὰρ θεοφιλὴς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/06/2007